انگار بخشی از خودش را جا می‌گذاشت، در کوچه‌ها و کافه‌های همین شهر، در صدای خندۀ دوستانش، در بوی نان سنگک صبحگاهی و در فریاد فروشندۀ میوه‌فروش سر کوچه.