Reza2kn/ganjoor-chunk-smoke huggingface dataset:
توبه بشکستی چه سود عقل را زین کار سودا می کند عشق بازی بین که با ما می کند
شهریار تهران و سخخلیان سن خان ننه هایاندا قالدین
بیله باشیوا دولانیم نیجه من سنی ایتیردیم دا سنین تایین تاپیلماز سن اؤلن گون عمه گلدی
منی گه تدی آیری کنده من اوشاق نه آنلایایدیم باشیمی قاتیب اوشاقلار نیچه گون من اوردا قالدیم قاییدیب گلنده باخدیم
ییریوی ییغیشدیریبلار نه اؤزون و نه ییرین وار هانی خان ننه م سوروشدوم دیدیلر کی خان ننه نی
آپاریبلا کربلایه کی شفاسین اوردان آلسین سفری اوزون سفردیر بیرایکی ایل چکر گلینجه
نیجه آغلارام یانیخلی نیچه گون ایله چیغیردیم کی سه سیم سینم توتولدو او من اولماسام یانیندا اؤزی هیچ ییره گیده نمه ز
بو سفر نولوبدو من سیز اؤزو تک قویوب گیدیبدیر هامیدان آجیق ایده ر کن هامییا آجیقلی باخدیم
سونرا باشلادیم کی منده گیدیره م اونون دالینجا دیدیلر سنین کی تیزدیر امامین مزاری اوسته اوشاغی آپارماق اولماز
سن اوخی قرآنی تیز چیخ سن اونی چیخینجا بلکی گله خان ننه سفردن
ته له سیک روانلاماقدا اوخویوب قرآنی چیخدیم کی یازیم سنه گل ایندی داها چیخمیشام قرآنی
منه سوقت آل گلنده آما هر کاغاذ یازاندا آقامین گؤزو دولاردی
سنده کی گلیب چیخمادین نیچه ایل بو اینتظارلا گونی هفته نی سایاردیم تا یاواش یاواش گؤز آچدیم
آنلادیم کی سن اؤلوبسن بیله بیلمییه هنوزدا
اوره گیمده بیر ایتیک وار گؤزوم آختارار همیشه نه یاماندی بو ایتیکلر خان ننه جانیم نولیدی سنی بیرده من تاپایدیم
او آیاقلار اوسته بیرده دؤشه نیب بیر آغلایایدیم کی داها گیده نمییه یدین
گیجه لر یاتاندا سن ده منی قوینونا آلاردین نیجه باغریوا باساردین قولون اوسته گاه سالاردین
آجی دونیانی آتارکن ایکیمیز شیرین یاتاردیق یوخودا لولی آتارکن سنی من بلشدیره ردیم گیجه لی سو قیزدیراردین اؤزووی
تمیزلیه ردین گینه ده منی اؤپه ردین هیچ منه آجیقلامازدین ساواشان منه کیم اولسون سن منه هاوار دوراردین
منی سن آنام دؤیه نده قاپیب آرادان چیخاردین ایله ایستیلیک او ایسته ک داها کیمسه ده اولورمو اوره گیم دیییر کی یوخ یوخ
او ده رین صفالی ایسته ک منیم او عزیزلیغیم تک سنیله گیدیب توکندی خان ننه اؤزون دیییردین
کی سنه بهشت ده الله ویره جه ک نه ایستیور سن بو سؤزون یادیندا قالسین منه قولینی ویریبسه ن ایله بیر گونوم اولورسا
بیلیرسن نه ایستیه رم من سؤزیمه درست قولاق ویر سن ایله ن اوشاخلیق عهدین
خان ننه آمان نولیدی بیر اوشاخلیغی تاپایدیم بیرده من سنه چاتایدیم سنیلن قوجاقلاشایدیم سنیلن بیر آغلاشایدیم
یینیدن اوشاق اولورکن قوجاغیندا بیر یاتایدیم ایله بیر بهشت اولورس داها من اؤز الله هیمدان باشقا بیر
ز اندازه بیرون تشنه ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وآنگه بده اصحاب را
من نیز چشم از خواب خوش بر می نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را
هر پارسا را کآن صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را
من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن گر وی به تیرم می زند استاده ام نشاب را
مقدار یار هم نفس چون من نداند هیچ کس ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را
وقتی در آبی تا میان دستی و پایی می زدم اکنون همان پنداشتم دریای بی پایاب را
امروز حالا غرقه ام تا با کناری اوفتم آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را
گر بی وفایی کردمی یرغو به قاآن بردمی کآن کافر اعدا می کشد وین سنگدل احباب را فریاد می دارد رقیب
از دست مشتاقان او آواز مطرب در سرا زحمت بود بواب را سعدی چو جورش می بری
نزدیک او دیگر مرو ای بی بصر من می روم او می کشد قلاب را
گر ماه من برافکند از رخ نقاب را برقع فروهلد به جمال آفتاب را گویی دو چشم جادوی عابدفریب او بر چشم من به سحر ببستند خواب را اول نظر ز دست برفتم عنان عقل وان را که عقل رفت
چه داند صواب را گفتم مگر به وصل رهایی بود ز عشق بی حاصل است خوردن مستسقی آب را دعوی درست نیست گر از دست نازنین چون شربت شکر نخوری زهر ناب را عشق آدمیت است
گر این ذوق در تو نیست همشرکتی به خوردن و خفتن دواب را آتش بیار و خرمن آزادگان بسوز تا پادشه خراج نخواهد خراب را قوم از شراب مست و ز منظور بی نصیب
من مست از او چنان که نخواهم شراب را سعدی نگفتمت که مرو در کمند عشق تیر نظر بیفکند افراسیاب را
با جوانی سر خوش است این پیر بی تدبیر را جهل باشد با جوانان پنجه کردن پیر را من که با مویی به قوت برنیایم ای عجب با یکی افتاده ام کو بگسلد زنجیر را
چون کمان در بازو آرد سروقد سیم تن آرزویم می کند کآماج باشم تیر را می رود تا در کمند افتد به پای خویشتن گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجیر را
کس ندیدست آدمیزاد از تو شیرین تر سخن شکر از پستان مادر خورده ای یا شیر را روز بازار جوانی پنج روزی بیش نیست نقد را باش ای پسر کآفت بود تأخیر را
ای که گفتی دیده از دیدار بت رویان بدوز هر چه گویی چاره دانم کرد جز تقدیر را زهد پیدا کفر پنهان بود چندین روزگار پرده از سر برگرفتیم آن همه تزویر را سعدیا در پای جانان گر به خدمت سر نهی همچنان عذرت بباید خواستن تقصیر را
وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را ساقی بیار آن جام می مطرب بزن آن ساز را امشب که بزم عارفان از شمع رویت روشن است آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را
دوش ای پسر می خورده ای چشمت گواهی می دهد باری حریفی جو که او مستور دارد راز را روی خوش و آواز خوش دارند هر یک لذتی بنگر که لذت چون بود محبوب خوش آواز را
چشمان ترک و ابروان جان را به ناوک می زنند یا رب که داده ست این کمان آن ترک تیرانداز را شور غم عشقش چنین حیف است پنهان داشتن در گوش نی رمزی بگو تا برکشد آواز را
شیراز پرغوغا شده ست از فتنه ی چشم خوشت ترسم که آشوب خوشت برهم زند شیراز را من مرغکی پربسته ام زان در قفس بنشسته ام گر زان که بشکستی قفس بنمودمی پرواز را سعدی تو مرغ زیرکی خوبت به دام آورده ام مشکل به دست آرد کسی مانند تو شهباز را
دوست می دارم من این نالیدن دلسوز را تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را شب همه شب انتظار صبح رویی می رود کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را
وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم جان سپر کردند مردان ناوک دلدوز را
کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست بر زمستان صبر باید طالب نوروز را عاقلان خوشه چین از سر لیلی غافلند این کرامت نیست جز مجنون خرمن سوز را
عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را دیگری را در کمند آور که ما خود بنده ایم ریسمان در پای حاجت نیست دست آموز را سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست در میان این و آن فرصت شمار امروز را
برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق فام را بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را هر ساعت از نو قبله ای با بت پرستی می رود توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را
می با جوانان خوردنم باری تمنا می کند تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را از مایه بیچارگی قطمیر مردم می شود ماخولیای مهتری سگ می کند بلعام را
زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می کشد کز بوستان باد سحر خوش می دهد پیغام را غافل مباش ار عاقلی دریاب اگر صاحب دلی باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را
جایی که سرو بوستان با پای چوبین می چمد ما نیز در رقص آوریم آن سرو سیم اندام را دلبندم آن پیمان گسل منظور چشم آرام دل نی نی دلآرامش مخوان کز دل ببرد آرام را
دنیا و دین و صبر و عقل از من برفت اندر غمش جایی که سلطان خیمه زد غوغا نماند عام را باران اشکم می رود وز ابرم آتش می جهد با پختگان گوی این سخن سوزش نباشد خام را سعدی ملامت نشنود ور جان در این سر می رود صوفی گران جانی ببر ساقی بیاور جام را
وه که گر من بازبینم روی یار خویش را تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند بی وفا یاران که بربستند بار خویش را مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق
دوستان ما بیازردند یار خویش را همچنان امید می دارم که بعد از داغ هجر مرهمی بر دل نهد امیدوار خویش را رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را
هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را عافیت خواهی نظر در منظر خوبان مکن ور کنی بدرود کن خواب و قرار خویش را
گبر و ترسا و مسلمان هر کسی در دین خویش قبله ای دارند و ما زیبا نگار خویش را خاک پایش خواستم شد بازگفتم زینهار من بر آن دامن نمی خواهم غبار خویش را
دوش حورازاده ای دیدم که پنهان از رقیب در میان یاوران می گفت یار خویش را گر مراد خویش خواهی ترک وصل ما بگوی ور مرا خواهی رها کن اختیار خویش را درد دل پوشیده مانی تا جگر پرخون شود
به که با دشمن نمایی حال زار خویش را گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را ای سهی سرو روان آخر نگاهی باز کن تا به خدمت عرضه دارم افتقار خویش را
دوستان گویند سعدی دل چرا دادی به عشق تا میان خلق کم کردی وقار خویش را ما صلاح خویشتن در بی نوایی دیده ایم هر کسی گو مصلحت بینند کار خویش را
امشب سبک تر می زنند این طبل بی هنگام را یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را هم تازه رویم هم خجل
هم شادمان هم تنگ دل کز عهده بیرون آمدن نتوانم این انعام را گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می دهی جز سر نمی دانم نهادن عذر این اقدام را
چون بخت نیک انجام را با ما به کلی صلح شد بگذار تا جان می دهد بدگوی بدفرجام را سعدی علم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان ما بت پرستی می کنیم آن گه چنین اصنام را