بابک علیپور

بابک علیپور (۱۳۷۰ – ۱۱ فروردین ۱۴۰۵) فارغ‌التحصیل حقوق، فعال سیاسی و زندانی سیاسی بود که به اتهام عضویت و همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران و فعالیت‌هایش علیه جمهوری اسلامی، دستگیر و به همراه پویا قبادی صبح روز ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ در زندان قزل‌حصار کرج توسط حکومت ایران اعدام شد.

او سه بار بازداشت شده بود و سه سال را در زندان‌های حکومت ایران در انتظار اعدام گذرانده بود. در آخرین بازداشت در سال ۱۴۰۲ در پرونده‌ای مشترک با پنج زندانی سیاسی دیگر وابسته به سازمان مجاهدین خلق ایران (پویا قبادی، محمد تقوی سنگدهی، اکبر/شاهرخ دانشورکار، وحید بنی‌عامریان و ابوالحسن منتظر) به اعدام محکوم شده بود. اعدام او و هم‌پرونده‌هایش پس از بازداشت‌های متعدد، نگهداری طولانی‌مدت در سلول انفرادی، شکنجه، ضرب و شتم، محرومیت از درمان پزشکی و محاکمه‌ای ناعادلانه در دادگاه انجام گرفت.

شامگاه یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵ واحد ضدشورش به بند زندانیان سیاسی در واحد ۴ زندان قزل‌حصار حمله کرده و پس از ضرب و شتم زندانیان همزمان با انتقال اکبر دانشورکار و محمد تقوی برای اجرای اعدام، بابک علیپور و تعداد دیگری از زندانیان را به انفرادی منتقل کردند. مقامات زندان از ارائه هرگونه اطلاعاتی در مورد سرنوشت و محل نگهداری آنها به خانواده‌ها یا وکلایشان خودداری کرده بودند. پیش از آن‌ها دو زندانی سیاسی دیگر اکبر دانشورکار و محمد تقوی سنگدهی نیز با انتساب به سازمان مجاهدین خلق در روزهای ۱۰ فروردین ۱۴۰۵ اعدام شده بودند.

انتشار ویدیوی سرودخوانی جمعی این ۶ زندانی در زندان قزلحصار و سایر پیام‌های این زندانیان بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی داشت.

 زندگی 
بابک علیپور زاده ۱۳۷۰ در آمل و فارغ‌التحصیل رشته حقوق بود. او پیش از بازداشت‌های سیاسی به عنوان فعال مدنی شناخته می‌شد و سابقه چندین بازداشت داشت. نخستین بازداشت او به آبان ۱۳۹۷ بازمی‌گردد که به دلیل ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران حدود چهار سال زندانی شد. آخرین بار وی در دی ۱۴۰۲ بازداشت گردید.

 بازداشت، زندان و شکنجه 
علیپور نخستین بار در ۱۳ آبان ۱۳۹۷ در بازار تره‌بار رشت بازداشت شد و توسط شعبه یکم دادگاه رشت به اتهام عضویت در مجاهدین خلق و توهین به خامنه‌ای به ۷ سال زندان محکوم گردید، و دو سال و نیم از محکومیت خود را در زندان لاکان رشت گذراند. بازداشت دوم وی در آذر ۱۴۰۰ در شهریار رخ داد. وی در زمان تحمل محکومیتش در زندان به بیماری عفونت روده و بیماری پروستات مبتلا شد و مدت‌ها بدون رسیدگی پزشکی به سر برد. آخرین بار بابک علیپور در دی ۱۴۰۲ در تهران توسط مأموران امنیتی بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد؛ جایی که چهار ماه در بلاتکلیفی و سلول انفرادی تحت بازجویی قرار گرفت. او و هم‌پرونده‌ای‌هایش برای مدت‌های طولانی در سلول انفرادی نگه داشته شدند و تحت شکنجه، ضرب و شتم شدید، تهدید و بدرفتاری قرار گرفتند. پیش از اعدام نیز زندانیان محکوم به اعدام مورد حمله وحشیانه و ضرب‌وشتم قرار گرفته بودند. وکیل پرونده، بابک پاک‌نیا، تأکید کرده بود که حتی متن کامل حکم دادگاه به او ابلاغ نشده است.

علیپور در شهادت خود که در اوت ۲۰۲۵ به گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد ارسال شد، شکنجه‌هایی که نسبت به او اعمال شده بود را شرح داد و گفت که بارها با سلاح گرم به مرگ تهدید شده است و همه این تحقیرها و بدرفتاری‌ها در حضور شخصی که به عنوان معاون دادستان تهران معرفی شده بود، رخ داده است.

بابک علیپور به همراه پنج نفر دیگر (پویا قبادی، محمد تقوی سنگدهی، اکبر/شاهرخ دانشورکار، وحید بنی‌عامریان و ابوالحسن منتظر) در ۱۵ مهر ۱۴۰۳ به اتهام «بغی» از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق و «تلاش برای براندازی» به اعدام محکوم شد. این حکم در آذر ۱۴۰۴ توسط دیوان عالی حکومت ایران تأیید شد.

عفو بین‌الملل این محاکمه را «به شدت ناعادلانه» خواند و تأکید کرد که متهمان حق دسترسی به وکیل از زمان بازداشت و فرصت دفاع واقعی را نداشته‌اند. گزارشگر ویژه سازمان ملل نیز نسبت به خطر اجرای احکام این افراد هشدار داده بود. مای ساتو، ۱۴ شهریور ۱۴۰۴ (۵ سپتامبر ۲۰۲۵)، در نامه ارسالی به دولت ایران دربارهٔ خطر اعدام شش زندانی سیاسی اظهار نگرانی کرده بود. در این نامه آمده بود: «بازداشت شدگان بین دسامبر ۲۰۲۳ تا فوریه ۲۰۲۴ دستگیر شدند و در جریان بازجویی‌ها در زندان اوین، تحت شکنجه‌های فیزیکی و روانی شدید، تهدید به اعدام و شلاق قرار گرفتند.» «حکم اعدام، مستقیماً بر اساس اعترافات اجباری صادر شده است. آن‌ها برای ماه‌ها (تا ۲۴۴ روز) در سلول انفرادی و بدون دسترسی به وکیل یا خانواده نگهداری شدند. محاکمه در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب، به شدت کوتاه و بدون رعایت اصول دادرسی عادلانه برگزار شد.»

بابک علیپور به همراه محمد تقوی سنگدهی، اکبر/شاهرخ دانشورکار، پویا قبادی، وحید بنی‌عامریان و ابوالحسن منتظر از جمله زندانیانی بودند که در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» شرکت کرده بودند.

 یورش به زندان و انتقال ۶ زندانی برای اعدام 
شامگاه یکشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۵، نیروهای گارد زندان به بند ۴ زندان قزلحصار، محل نگهداری زندانیان سیاسی، حمله کردند. به گفته منابع، در جریان این حمله زندانیان مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و حداقل ۱۹ نفر از جمله علیپور را به مکان نامعلومی منتقل کردند و ارتباط آن‌ها با خانواده‌ها قطع شد. به روایت بک گزارش، یورش به زندانیان با هدایت فردی به نام «حسن قبادی» انجام شد. وقتی مأموران خواستند دست‌های وحید بنی‌عامریان را از پشت ببندند، او مقاومت کرد. چند گارد زندان آنقدر او را زدند که سر و صورتش خون‌آلود شد. در «زیر هشت»، این شش زندانی را از بقیه جدا کردند. زندانیان دستبندزده، یکی‌یکی با آنان خداحافظی کردند و بر ادامه راهشان تأکید داشتند. بنا به گزارش نگهبانان از نبود ترس و وحشت در چهره محکومان—با وجود نزدیک شدن لحظه اعدام—مبهوت شده بودند. وقتی یکی از دیگر زندانیان زیر فشار صحنه انتقال این ۶ زندانی برای اعدام گریه کرد، وحید بنی‌عامریان، محمد تقوی و اکبر دانشورکار با قاطعیت به او گفتند: «گریه نکن و نگذار دشمن اشکت را ببیند.» وحید با لبخند همیشگی‌اش برای دلداری گفت: «چرا گریه می‌کنی؟ ما داریم می‌رویم پیش بهروز و مهدی»؛ اشاره‌ای به بهروز احسانی و مهدی حسنی، دو عضو مجاهدین خلق که در ژوئیه ۲۰۲۵ اعدام شدند. در همین روایت، محمد تقوی «آرام و باوقار» ایستاده بود و پویا قبادی نیز با افتخار دست‌های بسته‌اش را بالا برده و هنگام بردن‌شان با رفقا وداع کرد.

گزارش به نقل از یک شاهد عینی: «نگهبانان با اسلحه، زنجیر و باتوم به ما حمله کردند. اکبر دانشورکار دم در بود؛ او اولین کسی بود که مورد اصابت قرار گرفت، آنقدر شدید که لباس‌هایش پاره شد.» با وجود فضای پرتنش، در میان تمسخر و خنده، زندانی دانشورکار رو به نگهبان کرد و فریاد زد: «چرا اینقدر ترسیده‌اید؟ ما قرار است اعدام شویم؛ چرا ترسیده‌اید؟» بابک علیپور، با لبخند اطمینان‌بخش همیشگی‌اش، از دیگر زندانیان پرسید: «حالتان خوب است، بچه‌ها؟» در همین حال، سه مرد او را محاصره کردند و با دستبند و زنجیر به او زنجیر زدند. او با استفاده از نیم‌تنه‌اش آن‌ها را دور کرد تا بتواند با همه همراهانش خداحافظی کند. به گفته شاهد بنی‌عامریان در حالی که دستبند زده شده بود، صورتش را در دستانش گرفت و بوسید و گفت: «ندای سفر نهایی فرا رسیده است. وقتش رسیده. آزادی ایران و مردم ما ارزش این فداکاری را دارد.» در آن لحظه، مأموران بنی‌عامریان را بیرون کشیدند. مقاومت او حتی ذره‌ای هم سست نشد، او دو انگشت خود را به علامت پیروزی، بالا برد و بیرون رفت. ابوالحسن منتظر، یکی از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی، با سابقه طولانی بازداشت از زمان حکومت شاه، با آن‌ها بود. شاهد به یاد می‌آورد که منتظر همیشه تکرار می‌کرد که «باید با سری بالا، با عزت و غرور به پای اعدام رفت.» این شاهد گفت: «و همین‌طور هم شد: او با آرامش کامل، در حالی‌که با یک جفت دستبند به یک زندانی دیگر بسته شده بود، همچنان موفق شد با سایر زندانیان احوالپرسی و خداحافظی کند.»

 پیام‌ها از زندان 
بابک علیپور در ۱۲ مارس ۲۰۲۵ با تلفنی که مخفیانه وارد سلول او شده بود، در ویدیوی کوتاهی گفته بود: «دیکتاتورها آمده‌اند، سرنگون شده‌اند، مرده‌اند و کشته شده‌اند و اکنون نوبت دیکتاتوری خامنه‌ای پسر است.»

گاردین در ۲۵ آوریل ۲۰۲۶ دربارهٔ «شهادت دادن بابک علی‌پورکه سه سال در صف اعدام بود» نوشت: «بابک علی‌پور در حالی‌که از سلول خود در زندان رجایی‌شهر می‌نوشت، می‌خواست به دوستانش دربارهٔ کسانی بگوید که پیش از این به اعدام رفته بودند. (بهروز احسانی و مهدی حسنی)… کمتر از دو هفته بعد، علی‌پور به همراه پویا قبادی، یک مهندس برق ۳۲ ساله، در زندان قزل‌حصار به دار آویخته شد.» به نوشته گاردین در آخرین ویدئویی که مخفیانه در زندان فیلم‌برداری شده است، «علی‌پور که رؤیای یک ایران دموکراتیک و سکولار را در سر داشت، هشدار دربارهٔ برنامه‌های حکومت ایران زیر پوشش جنگ را تکرار کرد.» وی گفت: «در گرداب بحران‌هایی که کل حکومت او را فراگرفته است، خامنه‌ای می‌خواهد با افزایش تعداد اعدام‌ها، اوج وحشی‌گری و سرکوب خود را به نمایش بگذارد تا در جامعه انفجاری ایران ترس و وحشت ایجاد کند تا خود را از سرنگونی نجات دهد، اما او کورکورانه خوانده است.» «بدون شک، روز آزادی و خوشبختی برای مردم قهرمان از دست ملاهای کافر به زودی فرا خواهد رسید.»

دانیل بافی، گزارشگر ارشد گاردین در پادکست تحقیقی دربارهٔ موج اعدام‌های سیاسی در ایران تحت پوشش جنگ در اول مه ۲۰۲۶ گفت: «… بابک علیپور شخصیت اصلی داستان من دربارهٔ زندانیان اعدام شده بود. او ۳۴ ساله و اهل شمال غرب ایران بود. او فارغ‌التحصیل حقوق بود. واضح بود که او جوان بسیار باهوشی است. او نامه‌ای نوشت و در آن توضیح داد که چگونه برای پیوستن به سازمان مجاهدین خلق، که یک گروه مسلح اپوزیسیون و شورشی است، انگیزه پیدا کرده است. او و ۶ نفر دیگر که می‌شناختیم به اعدام محکوم شدند. بابک ویدئوهایی تولید کرد؛ یکی که توسط شخصی از بیرون سلولش گرفته شده بود و دیگری که خودش ضبط کرده بود و با همکاران و دوستانش در بیرون زندان صحبت می‌کرد. او کمی دربارهٔ کسانی که قبلاً برای اعدام رفته بودند به آن‌ها می‌گفت، و این‌که مرعوب نشده است. او واقعاً باور داشت که این وضعیت به پایان خواهد رسید و می‌گفت این اعدام‌ها به وضوح نشانه ضعف است، نه قدرت.»

یک رسانه آرژانتینی نوشت: … در گروه شش نفره که می‌دانستند قرار است بمیرند، بدون شک هیچ ترسی وجود نداشت، فقط اعتقادی در آخرین پیام‌هایی که بابک علیپور، یکی از آن‌ها، پس از اعدام از خود به جا گذاشت، منعکس شده بود: «حاضر! حاضر! حاضر!»

 سرودخوانی و بیانیه جمعی 
پس از اعدام ۶ زندانی مجاهد خلق ویدیوها و بیانیه‌هایی از آن‌ها منتشر شده است. به گزارش ساندی تایمز این ویدیوها و تصاویر را که زندانیان مخفیانه از زندان‌های قزلحصار و اوین خارج کرده‌اند، با آن‌ها به اشتراک گذاشته شده است. این ویدیو شامل تصاویری از سوگند خوردن زندانیان قبل از بازگشت به زندان و ویدیوهای سیاسی از دفاعیه‌های نهایی قبل از اعدام است. در یک ویدیو، شش مرد محکوم به اعدام که همگی به دلیل اقدامات‌شان علیه حکومت اعدام شده بودند، را می‌توان دید که در حیاط زندان قزلحصار ایستاده بودند و با سرود مقاومت، آخرین ایستادگی خود را نشان دادند.

یک رسانه فرانسوی: «آن‌ها می‌دانستند که قرار است بمیرند و تصمیم گرفتند که بمانند… آن‌ها می‌دانستند که طناب دار در انتظار آنهاست. و با این حال، آن‌ها صحبت می‌کردند و با این حال، آن‌ها آواز می‌خواندند. در یک سلول، شش نفر از آن‌ها بودند. در حیاط، با هم آواز می‌خواندند، آرام، بدون لرزش. نه برای فراموش کردن. بلکه برای ماندن. چند روز بعد، آن‌ها به دار آویخته شدند… همه آن‌ها یک انتخاب کرده بودند. اینکه رویشان را برنگردانند. طوری زندگی نکنند که انگار هیچ مشکلی وجود ندارد… آن‌ها در مورد مرگ صحبت نمی‌کردند. آن‌ها در مورد وفادار ماندن صحبت می‌کردند. این چیزی است که قابل توجه است. نه خود مرگ. بلکه ثبات قدم. آن‌ها متعلق به یک سازمان مقاومت دموکراتیک، مجاهدین خلق ایران، بودند. اما، همان‌طور که با مرگ روبرو شدند، هر شش نفر یک ایده ساده را به اشتراک گذاشتند: اینکه آزادی بهایی دارد و کسی باید آن را بپردازد.»

یک رسانه ایتالیایی به نقل از شاهد عینی: «شجاعت این ۶ زندانی و ساعات آخر زندگی آن‌ها بازتابی از وجودشان بود، وقف مقاومت و له نشدن توسط ماشین مرگ جمهوری اسلامی. این شش زندانی سیاسی قبل از اعدام، سرودهای مقاومت را نیز در مخالفت با رژیم می‌خواندند.»

 سرودخوانی جمعی 
نیویورک پست: معترضان سرسخت ایرانی در ویدیویی تکان‌دهنده به طرز شجاعانه ای در زندان پیش از اعدام سرود مقاومت خواندند: «تخت ستمگر فرو خواهد شکست». ویدیویی که به‌صورت مخفیانه از داخل یکی از بدنام‌ترین زندان‌های ایران خارج شده، لحظه‌ای را ثبت کرده است که شش مخالف حکومت، درست پیش از آنکه به دار آویخته شوند، برای آخرین بار در برابر رژیم اسلامی با آواز ایستادگی کردند. این شش مرد که همگی به‌دلیل اقدامات علیه حکومت اعدام شدند، در حیاط زندان بدنام قزل‌حصار ایستاده دیده می‌شوند؛ جایی که آخرین مقاومت خود را با خواندن یک سرود اعتراضی به نمایش گذاشتند؛ آن‌ها با آرامش می‌خواندند: «منم توفان، بترس ای بید لرزیده! هماوردت حریفی سخت ورزیده منم ایمان، منم عصیان، پر از باور، که می‌جنگم که می‌مانم تواناتر قسم خوردم که با خونم، ستمگر را براندازم.»

این ویدیو بنا بر گزارش‌ها در آخرین هفته فوریه فیلم‌برداری شده است و هویت این شش نفر چنین اعلام شده است: «وحید بنی‌عامریان، بابک علی‌پور، ابوالحسن منتظر، پویا قبادی، اکبر دانشورکار و محمد تقوی»

گاردین: این شجاعت را در ویدئوها و کلیپ‌های مردانی که کشته شدند دیده‌ایم. ویدئویی وجود دارد و مردانی را نشان می‌دهد که قبل از مرگ در حال خواندن سرودهای اعتراضی هستند. هیچ اشکی در کار نبود؛ آن ویدئو آن‌ها در حیاط زندانی است که در نهایت قرار بود در آنجا کشته شوند. این یک سرود شورشی است و کلماتش این است: «هلا برخیز چون تندر، مسلح کن سلاحت را.»

یک رسانه آرژانتینی: در زندان قزل حصار، در ایران. در آخرین هفته فوریه. چه می‌خوانند؟ «آه، به خونم قسم خوردم؛ تخت ستمگر در هم خواهد شکست… من طوفانم، من شورشم، خروش، فریاد، شعله. من بارانی از آتش برای تو هستم. ای جلاد، نام مرا بشنو! من طوفانم، تندباد! ای بید لرزان، از نامم بترس،...» «اگر ایران ویران، متروک و از هم پاشیده است، اگر برای روح سرزمینمان جان‌هایمان هدر رفته است، اگر سایه مرگ بر این سرزمین مقدس سایه افکنده است، اگر گلوله‌های سوزان بر گلبرگ‌های لطیف می‌بارد، مانند رعد برخیزید، سلاح‌هایتان را نشان دهید! برخیزید، ای واحد قدرتمند رزمندگان، دیوارهای سنگی را بشکنید!» آنچه این شش مرد خواندند سرودی از سازمان مجاهدین خلق ایران است. در این گروه شش نفره که می‌دانستند قرار است بمیرند، بدون شک هیچ ترسی وجود نداشت. آن‌ها سال‌ها شکنجه، اتهامات دروغین و دادگاه‌های ساختگی را تحمل کرده بودند. در دسامبر ۲۰۲۴، به همراه دیگر متهمان، اعلام کردند که حاضر به مذاکره برای جان خود نیستند و تأکید کردند که هیچ راه دیگری برای رسیدن به عدالت جز از طریق مردم ستمدیده ایران، جوانان شجاع شورشی و وجدان‌های بیدار نمی‌بینند. پیگیری عدالت ما مایه افتخار است.

 بیانیه سیاسی جمعی 
علیپور و دیگر زندانیان محکوم به اعدام همچنین بیانیه‌ای نوشتند و از دیگران خواستند که برای آزادی ایران در آینده، راه مقاومت آنها در برابر حکومت ایران را ادامه دهند تا ایران در آینده آزاد شود. در بیانیه آنها آمده است: «ما در طول تاریخ ایران صدها هزار بار اعدام شده‌ایم. پس اگر سرنوشت حکم کند که شما صدها هزار بار دیگر ما را اعدام کنید، به امید پیروزی یک جمهوری دموکراتیک و آزادی و شکوفایی این میهن اسیر، ما در موضع شورشی خود استوار خواهیم ایستاد.»

ساندی تایمز که بیانیه سیاسی نوشته شده توسط این شش زندانی را مشاهده کرده نوشته است: «این مانیفست در مارس ۲۰۲۵ به‌طور مخفیانه از زندان بدنام اوین، جایی که قبلاً در آن نگهداری می‌شدند، خارج شده و توضیح داده است که چرا آنها به مبارزه خود ادامه داده‌اند. این گروه که شامل بنی عامریان، که اوایل این ماه کشته شد، نیز می‌شد، درخواست کردند که این سند تنها پس از تأیید احکامشان منتشر شود.»

 اعدام 
صبح روز ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، بابک علیپور و پویا قبادی در زندان قزلحصار کرج اعدام شدند. این اعدام یک روز پس از اعدام دو زندانی سیاسی دیگر هم پرونده آن‌ها، محمد تقوی و اکبر دانشورکار، انجام شد. اعدام‌ها بدون اطلاع قبلی به خانواده‌ها یا وکلا و در شرایط قطع کامل ارتباط زندانیان با بیرون و انتقال اجباری به سلول‌های انفرادی صورت گرفت.

به گزارش عفو بین‌الملل مقامات اعدام‌های خودسرانه این چهار نفر را بدون اطلاع قبلی به آنها یا خانواده‌ها و وکلایشان یا اجازه دادن به آنها برای خداحافظی نهایی انجام داده‌اند. یک منبع آگاه گفت که مقامات اجساد این اعدام‌شدگان را به خانواده‌هایشان تحویل نداده‌اند.

 واکنش‌ها 
این اعدام‌ها با محکومیت فوری و گسترده نهادهای حقوق بشری بین‌المللی مواجه شد.

مریم رجوی در بیانیه‌ای گفت: «بابک، پویا، محمد و اکبر آموزگاران پرافتخار صدق و فدا در روزگار ما هستند و نامشان برای همیشه در تاریخ ایران باقی می‌ماند» … «آن‌ها مردان شجاعی بودند که در برابر هیچ شکنجه یا فشاری سر خم نکردند و تا آخر به عهد و پیمان خود پایبند ماندند.» وی گفت که اعدام وحشیانه این اعضای سرافراز مجاهدین خلق، نشان‌دهنده ترس و استیصال رژیم آخوندی است… این اعدام‌های جنایتکارانه، اعتراف صریح آخوندهای حاکم است به اینکه دشمن اصلی رژیم، مردم ایران و مقاومت هستند. به گفته وی رژیم ایران «تلاش می‌کند با بهره‌برداری از جنگ خارجی بر بحران‌های عمیق و لاینحل داخلی سرپوش بگذارد اما از سرنگونی محتوم به‌دست مردم و مقاومت گریزی ندارد.» وی از سازمان ملل خواست تا «اقدامات عملی و مؤثر» از جمله بستن سفارتخانه‌ها و اخراج دیپلمات‌های ایرانی را انجام دهد.

شورای ملی مقاومت ایران در بیانیه‌ای اعدام اعضای سازمان مجاهدین خلق را «جنایتکارانه» توصیف و آن را به شدت محکوم کرد. این شورا اعلام کرد: «صبح امروز، اعضای قهرمان سازمان مجاهدین خلق ایران (PMOI)، بابک علی‌پور و پویا قبادی، توسط رژیم فاشیست مذهبی حاکم بر ایران اعدام شدند. در دسامبر ۲۰۲۴، آن‌ها به همراه محمد تقوی، اکبر دانشورکار، ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان، پس از ماه‌ها بازجویی و شکنجه به اعدام محکوم شده بودند. روز گذشته نیز محمد تقوی و اکبر دانشورکار با شجاعت بر چوبه دار ایستادند.»

نامه سرگشاده ۳۰۹ شخصیت بین‌المللی به دبیرکل سازمان ملل در خصوص تشدید اعدام‌های سیستماتیک در ایران همراه با فراخوان به اقدام فوری سازمان ملل برای توقف این اعدام‌ها در اردیبهشت ۱۴۰۵ منتشر شد. در این نامه ضمن ابراز نگرانی نسبت به اعدام‌های هدفمند زندانیان سیاسی و معترضان، به اعدام‌های اخیر ۸ زندانی سیاسی وابسته به سازمان مجاهدین اشاره شده است. آن‌ها همبستگی خود را با کارزار «نه به اعدام» در زندان‌های ایران و با کارزار «نه به حاکمیت اعدام‌کنندگان و آری به جمهوری دموکراتیک در ایران» اعلام کردند.

مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، به اعدام‌ها واکنش نشان داد و نسبت به ادامه اعدام‌ها در شرایط جنگی و قطع اینترنت هشدار داد.

دیانا الطحاوی، معاون مدیر منطقه‌ای عفو بین‌الملل برای خاورمیانه و شمال آفریقا، گفت: مقامات ایرانی باید فوراً هرگونه برنامه‌ای برای اعدام مخالفان، وحید بنی‌عامریان و ابوالحسن منتظر و معترضان… که در زندان قزل‌حصار استان البرز نگهداری می‌شوند، را متوقف کنند.

در ۳ دسامبر ۲۰۲۴ بیش ۱۴۸ تن از کارشناسان برجسته بین‌المللی، و برندگان جایزه نوبل و سازمان غیردولتی در نامه‌ای فوری به مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران که خواستار اقدام سریع وی برای جلوگیری از اعدام شش زندانی سیاسی در ایران شده بودند.

 منابع 
رده:اعدام‌شدگان اهل ایران در زمان جمهوری اسلامی
رده:اعدام‌شدگان با طناب دار اهل ایران
رده:اهالی آمل
رده:درگذشتگان ۱۴۰۵
رده:درگذشتگان ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۷۰
رده:زندانیان سیاسی در ایران
رده:فعالان اهل ایران
رده:فعالان حقوق بشر اهل ایران
رده:فعالان سیاسی اهل ایران
رده:قربانیان شکنجه اهل ایران

 پیوند به بیرون 
 أنا العاصفة والانتفاضة نشید الشجاعة لـ۶ شهداء
 Iran’s wartime executions - podcast
 سرودی که به پرواز درآمده

رده:اعدام‌شدگان توسط ایران در سده ۲۱
رده:اعدام‌شدگان محکوم‌شده در دادگاه انقلاب اسلامی
رده:مخالفان اعدام شده توسط جمهوری اسلامی ایران