فرانچسکو ترومبادوری

فرانچسکو ترومباتوره (که بعدها با نام فرانچسکو ترومبادوری شناخته شد؛ ۷ آوریل ۱۸۸۶ – ۲۴ اوت ۱۹۶۱) نقاش ایتالیایی بود.

 زندگی 
او نخستین فرزند از چهار فرزند بود (پدرش آنتونینو کتابفروش در سیراکوزا بود). در شهر زادگاهش به مدرسهٔ فنی رفت و به کتاب‌ها و به‌ویژه نقاشی علاقه‌مند شد، زیرا مجذوب دفن سنت لوسی، شاهکار کاراواجو بود که در شهر نگهداری می‌شد.

در سال ۱۹۰۷ از سیسیل به رم رفت، جایی که در دوره‌های آکادمی هنرهای زیبا و مدرسهٔ نقاشی برهنه شرکت کرد و شاگرد جوزپه چلینی شد. در ۱۹۱۱ نخستین نمایشگاه شخصی خود را در سیراکوزا برگزار کرد، در تئاتر کوموناله. در ۱۹۱۴ آثارش را در دومین نمایشگاه بین‌المللی «جدایی‌خواهان رومی» به نمایش گذاشت و با نام «فرانتس ترومبادوری د اورتیجا» امضا کرد. همچنین با شش طراحی کتاب ارمانو آمیکوچی، جهان کوچک دانوتسیانو را با نام مستعار «فرانتس د اورتیجا» تصویرگری کرد.

در ۱۹۱۵ به جنگ جهانی اول رفت و زخمی شد. پس از بازگشت به رم مجموعه‌ای از پرتره‌های نوآورانه به نام فوتودینامیکا را ساخت و با گروه والوری پلاستیکی در تماس قرار گرفت. در ۱۹۱۹ در نودمین نمایشگاه «انجمن دوستداران و پرورش‌دهندگان هنر» در رم شرکت کرد.

از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴، به طور مداوم به کافه آراگنو رفت و با جورجو د کیریکو، ریکاردو فرانچالانچیا، کارلو سوکراته و آنتونیو دونگی دوست شد. از ۱۹۲۴ در بینال ونیز بارها شرکت کرد.

در ۱۹۲۶ به عنوان تنها نقاش سیسیلی در نخستین نمایشگاه نوچنتو در میلان شرکت کرد. در این دوره به مطالعهٔ نقاشی‌های قدیمی پرداخت.

در دههٔ ۱۹۳۰ آثارش را در خارج از کشور هم نمایش داد (بوئنوس آیرس، استکهلم، اسلو، Exhibition of Contemporary Italian Painting در بالتیمور). نقاشی‌های او در این دوره تلاش برای دستیابی به خلوص فرمی همراه با تحلیل تاریخ هنر گذشته را نشان می‌داد.

در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم، توسط باند کوچ بازداشت و برای بازجویی دربارهٔ پسرش آنتونلو (که توسط اس‌اسها تحت تعقیب بود) شکنجه شد. برادرش، جوزپه ترومباتوره، ضد فاشیست بود و در اثر شکنجه‌ها جان باخت.

او همچنین به عنوان یک منتقد هنری فعال بود و برای نشریاتی مانند چیرکولی، ال‌اپوکا، ال‌اوپینیونه، ایل جورناله د ایتالیا، ایل پیکولو و ایل ماتینو نوشت. در دههٔ ۱۹۵۰ گهگاه به سیسیل بازگشت.

در ۱۹۶۰ به یازدهمین دورهٔ «جایزه آوتزانو» دعوت شد. در ۱۹۶۱ در رم درگذشت و در گورستان ورانو به خاک سپرده شد. کارگاهش در ویلا استرول فرن در ویلا بورگزه (اکنون متعلق به دولت فرانسه و محل دبیرستان شاتوبریان) همچنان پابرجاست.

 نام‌های مستعار 
او با نام‌های مستعار گوناگون مانند «ترومباتوره»، «فرانتس ترومبادوری د اورتیجا» و «چینو د اورتیجا» شناخته می‌شد.

 منبع 

 کتاب‌شناسی 
 لوئیجی مالّه, I dipinti della Galleria d'Arte Moderna (نقاشی‌های گالری هنر مدرن)، تورین، Galleria Civica d'Arte Moderna، ۱۹۶۸ 
 Francesco Trombadori - Paesaggi di Roma: Palazzo Braschi (فرانچسکو ترومبادوری – مناظر رم: کاخ براشچی)، رم، Romana Società editoriale، ۱۹۷۹ 
 La metafisica: gli anni Venti (متافیزیک: دهه ۲۰)، به کوشش رناتو باریلی و فرانکو سولمی، بولونیا، Grafis، ۱۹۸۰ 
 پ. اسپادینی, Francesco Trombadori, در Gli artisti di Villa Strohl-Fern (هنرمندان ویلا استرول فرن)، رم، Galleria Arco Farnese، ۱۹۸۳ 
 Francesco Trombadori, (1886-1961) (فرانچسکو ترومبادوری، ۱۸۸۶–۱۹۶۱)، رم، آکادمی سن لوکا، ۱۹۸۶ 
 Il paesaggio negato: il fiume Adige e la città di Trento (منظر محروم: رود آدیجه و شهر ترنتو)، میلان، Mazzotta، ۱۹۸۷ 
 Divisionismo romano (دیویژنیسم رومی)، رم، De Luca، ۱۹۸۹ 
 آنسلمو مادیدو, La peste del sonno: biografie di personaggi illustri (طاعون خواب: زندگینامه شخصیت‌های برجسته)، سیراکوزا، Edizioni dell'ariete، ۱۹۹۳ 
 جرجیو دی جنووا, Storia dell'Arte Italiana del '900 (تاریخ هنر ایتالیا در قرن بیستم)، بولونیا، Edizioni Bora، ۱۹۹۷ 
 

 جستارهای وابسته 
 مدرسه ویا کاوور
 آنتونیو دونگی

 پیوند به بیرون 
 زندگی‌نامهٔ فرانچسکو ترومبادوری، در موزه منطقه‌ای بلومو
 
 

رده:نقاشان اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۸۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۶۱ (میلادی)