هوراس فان اوفل

هوراس فان اوفل (؛ زاده ۲۲ سپتامبر ۱۸۷۶–۶ اکتبر ۱۹۴۴) رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار اهل بلژیک بود. او در ۱۱ ژانویه ۱۹۳۶ به عضویت آکادمی سلطنتی زبان و ادبیات فرانسه بلژیک انتخاب شد.

 زندگی‌نامه 
thumb|left|تصویرگری لئون اسپیلیارت برای «تیر و داس» (قصه‌های هوراس فان اۆفل)

او فرزند یک رنگرز-خراز بود و در سال ۱۸۸۹، در آغاز نوجوانی، مادرش را از دست داد. برادران او، ادموند فان اوفل و استن فان اوفل نقاش بودند. پدرش که مردی ادیب بود، او را در نه‌سالگی در کلاس‌های آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای بروکسل ثبت‌نام کرد.

در سال ۱۸۹۱، او دانش‌آموز یک پانسیون شبانه‌روزی با دانش‌آموزانی ملبس به یونیفرم شد که در آنجا به تحصیل علوم انسانی یونانی-لاتین پرداخت. پس از بازگشت به آنورس، در محافل هنری آنجا رفت و آمد کرد، به مطالعه آثار نویسندگانی پرداخت که بر آثار بعدی او تأثیر گذاشتند (ادگار آلن پو، شارل بودلر، آگوست دو ویلیر دو لیل-آدام، ژول باربی دورو وه‌ای، ژول ورن و اوژن سو) و چندین قصه در مطبوعات آنورس منتشر کرد. او همچنین شمشیربازی آموخت و در این ورزش به یک شمشیرزن ماهر تبدیل شد.

پس از مدتی تردید، تصمیم گرفت نویسنده شود و دو رساله ضدنظامی‌گری و چند نمایشنامه ارائه داد. در همان دوران ازدواج کرد و کوشید تا در پاریس مستقر شود، اما تنها شش ماه در آنجا ماند. سپس یک عتیقه‌فروشی در آنورس اداره کرد، اما معامله شکست خورد و او در فلاکت و فقر در بروکسل ساکن شد. او که از مشتریان ثابت کافه هولست‌کمپ بود، به حفظ روابط دوستانه با نویسندگان و هنرمندان، به‌ویژه با فرنان کروملنک نمایشنامه‌نویس تا سال ۱۹۲۲ ادامه داد. او پست تحریریه را در روزنامه کاریون دواستنده اشغال کرد و به «نویسنده در سایه» ویلی (همسر کولت) تبدیل شد و برای او قصه نوشت.

او در حالی که به انتشار مقالات و متون کوتاه در مطبوعات بلژیک ادامه می‌داد، مشغول نوشتن رمانی به نام «شوریدگی» شد که تنها در سال ۱۹۱۹، پس از جنگ جهانی اول منتشر گشت؛ جنگی که او در آن به مدت پانزده ماه به عنوان ستوان دوم مستقر در روآن جنگیده بود. در سال ۱۹۱۷، مجموعه‌ای از قصه‌های نظامی او با عنوان شب‌های نگهبانی، قراردادی ده ساله با ناشر پاریسی، آلبن میشل، را برایش تضمین کرد. از آن پس، حرفه ادبی او آغاز شد و انتشار رمان‌هایش که به چندین زبان ترجمه شده بودند، با سرعتی مداوم پیگیری شد. از سال ۱۹۲۱، او بخت خود را با موفقیت در رمان تاریخی با اثر «نقاش جوانمرد» که به زندگی آنتونی فان دیک می‌پرداخت آزمود و اندک‌اندک به سمت نگارش رمان‌های ماجراجویی با پس‌زمینه جنگ‌های اروپایی سوق یافت: «سرهنگ سنت-ادم» (۱۹۲۷) که در دوران فتوحات ناپلئون بناپارت روایت می‌شود، یا «گدای دریا» (۱۹۳۶) که قسمتی از درگیری میان اسپانیا و هلند در سدهٔ شانزدهم را بازگو می‌کند. او همچنین یک رمان علمی-تخیلی به نام «وحشت زرد» (۱۹۲۲)، یک رمان فانتزی منتشر شده در مجله کاساندر با عنوان «رخنه بردا» و دو رمان پلیسی برای مجموعه «نقاب» به رشته تحریر درآورد.

به‌رغم موفقیت‌هایش، مشکلات خانوادگی و مالی او را مجبور به بازگشت به بروکسل کرد. در آنجا با احترام از او استقبال شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۳۶، به کرسی شماره ۲۱ آکادمی سلطنتی زبان و ادبیات فرانسه بلژیک انتخاب شد. در همان سال مجموعه‌ای از قصه‌های او با تصویرگری‌های اصلی از جیمز انسور، لئون اسپیلیارت و موریس دو ولامینک منتشر شد. با این حال، این افتخار زمانی خدشه‌دار شد که او در مه ۱۹۴۰ تصمیم گرفت به کادر روزنامه لو سوآر وُله که تحت فرمان نازی‌ها بود بپیوندد. او به عنوان سردبیر، متون تبلیغاتی متعددی در ستایش آدولف هیتلر منتشر کرد. در زمان آزادسازی، به آلمان پناه برد و در ۶ اکتبر ۱۹۴۴ در آنجا درگذشت. اندکی بعد، در ۲۱ همان ماه، آکادمی سلطنتی بلژیک حکم اخراج او را از این انجمن ادبی به دلیل همکاری با دشمن صادر کرد..

 منابع 

 

رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل بلژیک
رده:نویسندگان داستان‌های جنائی اهل بلژیک
رده:نمایشنامه‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل بلژیک
رده:همدستان آلمان نازی اهل بلژیک
رده:مرگ در آلمان نازی