تاریخ تورینگن

تاریخ تورینگن (به آلمانی: Geschichte Thüringens) به بررسی تحولات سیاسی و اجتماعی منطقه استراتژیک تورینگن در مرکز آلمان امروزی می‌پردازد. این منطقه که در دوران باستان مسکن قبایل ژرمن بود، شاهد ظهور پادشاهی‌های مستقل، استیلای فرانک‌ها و در نهایت شکل‌گیری یکی از مهم‌ترین دوک‌نشین‌های امپراتوری مقدس روم بوده است.

 پادشاهی تورینگن و دوران پیش از فرانک‌ها 
پیش از ورود فرانک‌ها، منطقه تورینگن مسکن قبیله «تورینگی» (Thuringii) بود که احتمالاً از ترکیب قبایل محلی و بقایای هون‌ها شکل گرفته بود. در قرن پنجم میلادی، این قبیله موفق به تشکیل یک پادشاهی مستقل و قدرتمند شد که قلمرو آن از کوه‌های هارتس در شمال تا رود دانوب در جنوب گسترش داشت. پادشاهی تورینگن در اوج قدرت خود با پادشاهی استروگوت‌ها در ایتالیا متحد شد. با این حال، در سال ۵۳۱ میلادی در «نبرد آنستروت»، این پادشاهی توسط نیروهای مروونژی (فرانک‌ها) به رهبری تئودریک اول شکست خورد. با کشته شدن «هرمینافرید»، آخرین پادشاه مستقل تورینگن، این منطقه استقلال خود را از دست داد و به قلمرو فرانک‌ها ضمیمه شد.Schmid, Karl. The Early Medieval Kingdoms of Germany. Cambridge University Press, 1985. ISBN 978-0-521-30303-3. p. 74.

 دوران تحت سلطه فرانک‌ها و مسیحیت 
پس از سقوط پادشاهی مستقل، تورینگن به عنوان یک منطقه مرزی (Mark) تحت نظر پادشاهان فرانک اداره می‌شد. در این دوران، تورینگن به عنوان سدی دفاعی در برابر قبایل اسلاو در شرق عمل می‌کرد. در قرن هشتم میلادی، با ظهور سنت بونیفاس، فرآیند مسیحی‌سازی در این منطقه شدت یافت. او اسقف‌نشین ارفورت را در سال ۷۴۲ میلادی بنیان نهاد که به مرکز معنوی و فرهنگی منطقه تبدیل شد. با قدرت گرفتن شارلمانی، تورینگن به طور کامل در سیستم اداری امپراتوری فرانکی ادغام شد و تحت نظارت کنت‌های منصوب پادشاه قرار گرفت.Costambeys, Marios. The Carolingian World. Cambridge University Press, 2011. ISBN 978-0-521-84450-5. p. 192.

 تشکیل لندگراف‌نشین تورینگن 
با فروپاشی امپراتوری کارولنژی، تورینگن دورانی از هرج‌ومرج و حملات مجارها را تجربه کرد (مانند نبرد آیزناخ). اما در قرن یازدهم، دودمان «لودوینگرها» قدرت را در دست گرفتند. در سال ۱۱۳۰ میلادی، لوتار سوم (امپراتور مقدس روم) عنوان رسمی «لندگراف» (Landgrave) را به لوئی اول اعطا کرد. این رویداد، تورینگن را به یک ایالت ممتاز و بی‌واسطه در امپراتوری تبدیل کرد. لودوینگرها با ساخت قلعه‌های استراتژیک از جمله قلعه وارتبورگ، قدرت نظامی و سیاسی خود را تثبیت کردند و تورینگن را به یکی از مراکز اصلی فرهنگ شوالیه‌گری و ادبیات آلمانی در قرون وسطی بدل ساختند.Lyon, Jonathan R. Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in Aristocratic Europe. Cornell University Press, 2013. ISBN 978-0-8014-5130-0. p. 118.

 بحران جانشینی و الحاق به زاکسن 
در سال ۱۲۴۷ میلادی با مرگ «هاینریش راسپ»، نسل ذکور خاندان لودووینگ منقرض شد و جنگ‌های خونین جانشینی تورینگن آغاز گشت. این درگیری‌ها در سال ۱۲۶۴ با پیروزی خاندان «وتین» به پایان رسید. در نتیجه، بخش بزرگی از تورینگن تحت حاکمیت مرزبان مایسن (از خاندان وتین) قرار گرفت. این دوران آغاز پیوند عمیق سیاسی میان تورینگن و زاکسن بود. تحت حاکمیت وتین‌ها، تورینگن به چندین بخش کوچک‌تر تقسیم شد که هر کدام تحت نظر یکی از شاخه‌های خاندان به عنوان دوک‌نشین‌های مستقل (Ernestine duchies) اداره می‌شدند، وضعیتی که تا قرن نوزدهم و اصلاحات مدیاتیزاسیون ادامه یافت.Reuter, Timothy. The New Cambridge Medieval History: Volume 3. Cambridge University Press, 1999. ISBN 978-0-521-36447-8. p. 385.

 جستارهای وابسته 

 تاریخ آلمان
 گاه‌شمار تاریخ آلمان
 قلعه وارتبورگ
 فرانک شرقی

 فهرست فرمانروایان تورینگن

 فهرست لندگراف‌های هسن

 اشرافیت آلمان

 حوزه‌های امپراتوری مقدس روم

 منابع 

رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ امپراتوری مقدس روم
رده:سرزمینهای امپراتوری مقدس روم