بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم

بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم نمایش ایرانی به نویسندگی، کارگردانی و طراحی هویت بصریِ خسرو نقیبی است که در دور اول اجرا از ۵ شهریور تا ۴ مهر ۱۴۰۴ در «سالن شیشه‌ای» تماشاخانه هما روی صحنه رفت و بازاجرای خود را در همین سالن از ۱۹ آذر به صورت محدود در آخرهفته‌ها از سر گرفت. 
اثر رابطه‌محور و تعاملی است و پس از ۱۰ شب اجرای دوسویه در دور اول، در ادامه از ۱۹ شهریور و سپس در اجرای دوم با چیدمان چهارسویه (Arena) ادامه یافت. صفحهٔ تیوال این نمایش، امتیاز ۴٫۴ از ۵ را ثبت کرده‌است.

 خلاصه 
نمایش بر زیست دو زوج تمرکز دارد: کسرا و بهار در آغاز یک رابطه، و بهمن و ماهی در سال‌های پایانی زندگی مشترک. روایت‌های موازیِ آغاز و با فرسودگی به نقطه‌ای مشترک می‌رسند و نسبت تصمیم‌های عاطفی با رؤیاهای فردی را می‌کاوند.

 ایده و دراماتورژی 
رویکرد اجرایی اثر بر «نزدیکی فیزیکی/روانی با تماشاگر»، «دعوت به خودبیانگری» و «تجربهٔ جمعی» بنا شده‌است؛ به گفتهٔ کارگردان، موضوع مرکزی «خودِ رابطه» است و تغییر چیدمان به چهارسویه با هدف تقویت مشارکت مخاطب از میانه دور اول اجراها انجام شده‌است. دراماتورژی اثر بر عهدهٔ نونا شهریاری بوده‌است.

 صحنه و طراحی 
اجرای نمایش در سالن شیشه‌ای عمارت هما انجام شد؛ مکعبی شفاف که دیوار چهارم را حذف کرده و امکان چیدمان‌های متنوع را می‌دهد. چیدمان از ۱۹ شهریور به چهارسویه تغییر کرد.
کاناپهٔ مرکزی صحنه به‌عنوان «شخصیت پنجم» در طراحی بصری و اجرایی برجسته شده‌است.

 قالب تعاملی 
مخاطبان در برخی مقاطع به اظهارنظر یا روایت تجربهٔ شخصی دعوت می‌شوند و کیفیت اجرا تابع مشارکت جمعی است. نقیبی دراین‌باره در گفت‌وگو با ایسنا توضیح داده است: «"بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم" نوعی تراپی جمعی و بازگویی درد بدون شرم از خودبیان‌گری‌ست. نمایش و شخصیت‌ها چنین می‌کنند و تماشاگر را هم به مرور در این مسیر قرار می‌دهند تا او هم بی‌واهمه از قضاوت‌شدن به خودش و مسیری که آمده بنگرد. هسته‌ی نمایش، مواجهه‌ی تماشاگر با دوراهی‌های عاطفی است و چیدمان چهارسویه و نزدیکی به صحنه کمک می‌کند صداها شنیده شود و یک تجربه‌ی جمعی شکل بگیرد.» 

 تاریخ اجرا 
 ۵ شهریور ۱۴۰۴ — آغاز اجرا؛ ساعت ۱۹؛ مدت زمان اجرا ۸۰ دقیقه. چیدمان دوسویه.
 ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ — تغییر چیدمان به چهارسویه.
 ۳ و ۴ مهر ۱۴۰۴ — پایان اجرا در دو شب دو اجرایی. 
 ۱۹ آذر ۱۴۰۴ — آغاز دور دوم اجرا؛ ساعت ۲۲؛ مدت زمان اجرا ۸۰ دقیقه. چیدمان چهارسویه. 

 بازیگران 
به ترتیب ورود: سید جواد یحیوی، صدف طلایی، سعید زارعی، آیه کیانپور.
 در نیمه‌ی دوم دور اول اجرا مصطفی پروین به‌دلیل مصدومیت سعید زارعی جای‌گزین او شد.

 عوامل 
 نویسنده و کارگردان و طراح هویت بصری: خسرو نقیبی
 دراماتورژ: نونا شهریاری
 طراح صحنه و نور: خسرو نقیبی، سعید زارعی
 طراح لباس: صدف طلایی
 موسیقی (ساز و آواز): مریم شمامی، مهدی نوروزی، شیوا عباسی، مهدی مجتبایی (در اجراهای متفاوت)
 عکاسی تبلیغات: مریم سعیدپور، بهار عسگری؛ 
 تیزر: امیرعلی سیدجلالی
 موشن‌گرافی: مرتضا خضری

 واکنش هنرمندان 
 مجیدرضا مصطفوی (کارگردان): «اجرایی متفاوت و ماندگار.» 
 رامتین لوافی (فیلم‌ساز): «بی‌ادا و اطوار؛ متن دلنشین و بازی‌های جذاب.» 
 ابراهیم ابراهیمیان (فیلم‌ساز): «ترانگیختگی پس از مدت‌ها… رئالیسم دل‌چسب، دور از رمانتیسم شعاری؛ کاش نقیبی بیشتر بنویسد و اجرا کند.» 
 مهدی کوشکی (کارگردان/بازیگر): «ساده و بی‌پیرایه؛ دور از پیچیدگی‌های روشنفکری و قمپزهای معمول.» 
 سید مرتضی فاطمی (کارگردان): «ساده و مینیمال؛ می‌برد به دل چالش‌های اخلاقی/انسانی از جنس تضادهای آشنا.» 
 محمد درویش (کنش‌گر محیط‌زیست): «مرز بین نمایش و واقعیت استادانه درهم‌تنیده… بازی گرفتن از تماشاگران فوق‌العاده.» 
 افشین لیاقت (فیلم‌ساز): «آینه‌ای روبه‌روی خودِ ما… موسیقی/آواز بخشی از روایت؛ هماهنگی گروه، نمایشی یکدست و اثرگذار.» 
 فرزین محدث (بازیگر): «اجرایی تعاملی با متن و کارگردانی درست؛ فضاسازی و بازی زمانی دقیق.» 
 یلدا عباسی (بازیگر): «هر دیالوگ تکه‌ای از حقیقت… بازی‌ها به‌قدری طبیعی که مرز نقش و زندگی محو می‌شود.» 
 گیلدا حمیدی (بازیگر): «دیدن این کار قلب آدم را گرم می‌کند… عشق بی‌عیار را یادآوری می‌کند.» 
 ستاره بذرافشان (بازیگر): «نمایشی که رهایت نمی‌کند و انتخاب‌های قبلی‌ات را به پرسش می‌کشد… همه‌چیز درست و به‌جا.» 
 بنفشه ریاضی (کارگردان/بازیگر): «لحظه‌هایی از زندگی کاراکترها و تماشاگران که ممکن است هرگز فراموش نشود.» 

 دیدگاه منتقدان (رسانه‌ای) 
 کیوان کثیریان (منتقد سینما): «نمایشنامه‌ای با محوریت روابط زناشویی، منصفانه و امروزی؛ اجرایی ساده و بی‌پیچیدگی‌های غیرضرور؛ استفادهٔ درست از زمان و تقاطع‌هایش؛ تلاش در جلب مشارکت تماشاگر؛ اجرای نخست نقیبی جمع‌وجور و مؤثر است.» 
 صوفیا نصرالهی (منتقد سینما): «دربارهٔ رؤیاهایی که تعبیر نشدند… موقعیت و آن دستِ درازشدهٔ آخر آشنا و دل‌پذیر است؛ شبیه زندگی ما و رنج تصمیم‌هایمان.» 
 نیما عباس‌پور (منتقد سینما): «غافلگیرکننده… بعد از ترک سالن رهایت نمی‌کند؛ دربارهٔ عشق، رؤیا، تصمیم‌ها و فداکاری… صحنه شبیه جلسهٔ درمان جمعی می‌شود.» 
 علی عباسی (منتقد سینما): با ارجاع به کی‌یرکگور «عصارهٔ تردید و پشیمانی انتخاب‌ها»؛ «داستانی تلخ‌وشیرین با ایده‌های فرمی جذاب و ملموس.» 
 حسین چیانی (منتقد تئاتر): تمجید از ساختار تعاملی و بازی‌ها.

 پوشش رسانه‌ای و نقدها 
 
 
 
 
 بازخورد مخاطبان 
 بر اساس صفحهٔ رسمی، کاربران تیوال به نمایش امتیاز میانگین ۴٫۴/۵ داده‌اند. نمایش در بیش از بیست اجرا از ۲۶ اجرای خود سولد-اوت شد و بیش از ۲۵۰۰ تماشاگر به تماشای اثر نشستند.
این اتفاق در شروع اجراهای دور دوم نیز تکرار و نمایش در دو شب نخست اجرا با تکمیل ظرفیت به صحنه برگشت.

 جستارهای وابسته 
 خسرو نقیبی
 تماشاخانه هما

 پانویس 

 پیوند به بیرون 
 نقد سینماسینما
 گفت‌وگوی خسرو نقیبی با خبرگزاری مهر درباره‌ی نخستین نمایش خود
 ویدیو: واکنش چهره‌ها در اینستاگرام
 گفت‌وگوی خسرو نقیبی با خبرگزاری ایسنا درباره‌ی دور دوم اجرای نخستین نمایش خود
رده:نمایش‌ها