لوئیجی چیاوردینی

لوئیجی چیاواردینی پس از فعالیت در جنبش جوانان و گروه نئو فاشیستی ترزا پوزیسیون، به مبارزهٔ مسلحانه پیوست و عضو هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا) شد. او چندین بار دستگیر و به جرایم متعدد مرتبط با فعالیت‌های تروریستی محکوم گردید.

در سال ۲۰۰۷، چیاواردینی که در زمان وقوع جرم هنوز خردسال بود، به عنوان عامل اصلی انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰ شناخته شد و به ۳۰ سال زندان محکوم گردید. در دورهٔ مبارزهٔ مسلحانه به او لقب چنگیز خان داده شد. او با جرمانا، خواهر نانی دی آنجلیس و مارچلو دی آنجلیس، از اعضای سابق ترزا پوزیسیون ازدواج کرده است.

 زندگی‌نامه 
چیاواردینی در لاکویلا متولد و در رم بزرگ شد، جایی که خانواده به دلیل شغل پدر، که افسر پلیس بود، به آنجا نقل مکان کردند. لوئیجی کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند خانوادهٔ چیاواردینی است. وی در مورد دوران کودکی خود گفته است:
“خانوادهٔ من فاشیست نبود… در خانهٔ ما در رم، Piazza Mazzini 8، طبقهٔ ششم، جایی که دوران جوانی آزاد و بی‌خیال خود را گذراندم، دربارهٔ فاشیسم، راست، دموکرات مسیحی و کمونیست‌ها، و سیاست به‌طور کلی بحثی نمی‌شد. ”

 فعالیت سیاسی 
اوایل سال ۱۹۷۸، در سن ۱۶ سالگی، شروع به حضور در بخش حزب اجتماعی ایتالیا کرد و همان سال اولین دستگیری و محکومیت دو سال زندان به خاطر یک سرقت برایش اتفاق افتاد:
"به خاطر همان عادت لعنتی به اسلحه داشتن به زندان افتادم… در خانهٔ یک نمایندهٔ جواهرات دو اسلحه برداشتیم"

چیاواردینی سپس به جنبش دانشجویی پیوست، پیش‌زمینهٔ ترزا پوزیسیون بود و در آنجا با نانی دی آنجلیس و جورجیو واله دوست شد. با خصوصاً جورجیو واله، در چندین سرقت بانکی و اقدامات نمایشی مانند پرتاب بمب آتش‌زا به خانهٔ یک مأمور پلیس شهری شرکت کرد.

 مبارزهٔ مسلحانه با هسته‌های مسلح انقلابی 
اوایل سال ۱۹۸۰، چیاواردینی با هسته‌های مسلح انقلابی در تماس قرار گرفت و مسیر فعالیت تروریستی خود را آغاز کرد:

او در طول سال ۱۹۸۰ در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد، از جمله در قتل ماریو آماتو و دیگر مأموران پلیس. همچنین در انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰، یک بمب در سالن انتظار ایستگاه مرکزی بولونیا منفجر شد که ۸۵ کشته و بیش از ۲۰۰ مجروح بر جای گذاشت.

چیاواردینی بعداً دستگیر شد و دوران محکومیت خود را طی کرد. در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، محکومیت‌های دیگری برای او صادر شد و نهایتاً در سال ۲۰۰۷، به دلیل انفجار در ایستگاه بولونیا به ۳۰ سال زندان محکوم گردید.

 بازگشت به آزادی 
در ۲۳ مارس ۲۰۰۹، چیاواردینی آزادی مشروط دریافت کرد

سپس در انجمن‌های ورزشی اجتماعی ایتالیا به عنوان بایگانی‌دار و اپراتور مرکزی استخدام شد و انجمن “Gruppo Idee” را تأسیس کرد که به بازتوانی زندانیان می‌پردازد. این انجمن توسط همسر او، جرمانا دئ آنجلیس، مدیریت می‌شود

 محکومیت‌های نهایی 
 ۱۳ سال زندان برای قتل فرانچسکو اوانجلیستا
 ۱۰ سال زندان برای قتل ماریو آماتو
 ۳۰ سال زندان برای انفجار در ایستگاه بولونیا

با احتساب تخفیف‌ها و مجازات‌های یکپارچه، مجموع محکومیت‌ها به ۴۴ سال با امکان آزادی مشروط بعد از ۲۶ سال رسید.

 منابع 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۶۲ (میلادی)
رده:مجرمان اهل ایتالیا
رده:نئوفاشیست‌های اهل ایتالیا