ماگه رحمانی

ماگه رحمانی (زادهٔ ۱۳۱۶ خورشیدی/۱۹۳۷ در مسکو، مقیم لندن) زن نویسنده و پژوهشگر افغانستانی است که به‌عنوان نخستین زن صاحب اثر مکتوب در عرصه داستان‌نویسی معاصر افغانستان شناخته می‌شود. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در کابل گذراند و در دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی نخستین داستان‌های خود را منتشر کرد. رحمانی در سال ۱۹۶۰م افغانستان را ترک گفت و تا پایان عمر به کشور بازنگشت. او در تبعید، زندگی فرهنگی و ادبی خود را ادامه داد و آثاری در زمینهٔ ادبیات داستانی و پژوهشی به زبان‌های فارسی و روسی نگاشت. نوشته‌های او جایگاه ویژه‌ای در تاریخ ادبیات زنان افغانستان دارند.

 زندگی 
ماگه رحمانی فرزند عبدالرحمن رحمانی، مستشار وزارت امور خارجه افغانستان و از اعضای جنبش مشروط‌خواهان دوم، و مادرش ایرینا، بانویی روسی، بود. تنها سه ماه پس از تولدش، خانواده به افغانستان بازگشتند. دوران کودکی و تحصیل او در کابل گذشت. در سال ۱۹۶۰ میلادی افغانستان را ترک کرد و دیگر به کشور بازنگشت. او پس از ازدواج با رابرت بروس، کارمند سازمان ملل متحد، همراه خانواده در کشورهای و شهرهای مختلفی چون هند، غزه، دمشق، قبرس و فرانسه زندگی کرد و سرانجام در لندن اقامت گزید.

 فعالیت‌ها 
ماگه رحمانی از نخستین زنان نویسنده در افغانستان بود که با انتشار داستان‌های کوتاه در مطبوعات دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی شناخته شد. او در کنار نویسندگی، در حوزهٔ آموزش و ترجمه نیز فعال بود. مدتی به‌عنوان معلم زبان و سپس مترجم زبان روسی و فرانسوی در کابل کار کرد و بعدها در دفاتر سازمان ملل متحد به‌عنوان مترجم فعالیت داشت. او از معدود زنانی بود که در نیمهٔ قرن بیستم در عرصهٔ فرهنگی و مطبوعاتی افغانستان حضور جدی داشت.

 آثار 
نخستین داستان او با عنوان «دوست بدبختم» در سال ۱۳۲۷ خورشیدی منتشر شد. پس از آن، داستان‌های کوتاه دیگری از او از جمله «حسرت زندگی»، «معلمهٔ تاریخ»، «حسن و خرد» و «آرزوهای بی‌نتیجه» در نشریهٔ آریانا به چاپ رسید. محور اصلی آثار او مسائل اجتماعی و تربیتی زنان و دختران بود. در سال ۱۹۹۸ میلادی نیز زندگی‌نامهٔ خود را نگاشت که بخشی از آن به تجربه‌های شخصی و مهاجرتش اختصاص دارد.

 منابع 

رده:زنان اهل افغانستان
رده:نویسندگان زن
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل افغانستان
رده:نویسندگان زن اهل افغانستان
رده:فعالان حقوق زنان اهل افغانستان