فمینیسم لیبرترین

فمینیسم آزادی‌خواهانه ، یکی از شاخه‌های فمینیسم است که می‌گوید مشکل اصلی نابرابری زنان، دخالت بیش از اندازهٔ دولت و محدودیت‌های قانونی و اجتماعی بر آزادی فردی است.دانشنامهٔ فلسفهٔ استنفورد، مدخل «Feminist Perspectives on Class and Work»

این دیدگاه بر چند نکته تأکید می‌کند:

زنان و مردان باید آزادی کامل فردی و حقوق برابر در برابر قانون داشته باشند.

دولت نباید در انتخاب‌های شخصی افراد، مانند شغل، سبک زندگی، روابط یا فعالیت اقتصادی دخالت کند.

به باور این شاخه از فمینیسم، اگر موانع قانونی و تبعیض‌آمیز برداشته شود و رقابت آزاد وجود داشته باشد، زنان می‌توانند با توانایی خود جایگاه برابر به دست آورند.Tong, Rosemarie. Feminist Thought: A More Comprehensive Introduction (2014)

به باور آنان، راه حل اصلی، افزایش آزادی انتخاب و فرصت‌های برابر است، نه گسترش کنترل یا برنامه‌های دولتی.

بنابراین، این جریان می‌گوید بهترین راه برای پیشرفت زنان این است که همهٔ افراد، بدون دخالت دولت، آزاد باشند تصمیم‌های زندگی و اقتصادی خود را بگیرند.McElroy, Wendy. Freedom, Feminism, and the State (1991)

طبق دایره‌المعارف فلسفه استنفورد، فمینیسم آزادی‌خواهانه «آزادی را به‌عنوان رستن از مداخله اجباری درک می‌کند، و معتقد است که زنان، و همچنین مردان، به‌دلیل این‌که خود مالک خود هستند، از چنین آزادی‌ای برخوردارند.»Stanford Encyclopedia of Philosophy.

چندین دسته تحت تئوری فمینیسم لیبرترین یا انواع فمینیسم وجود دارد که با ایدئولوژی‌های آزادی‌خواهانه مرتبط هستند. آنارکا-فمینیسم عقاید فمینیستی و آنارشیستی را با هم ترکیب می‌کند و به‌جای آزادی‌خواهی مینارشیستی معاصر، آزادی‌گرایی کلاسیک را تجسم می‌بخشد. وندی مک‌الروی موضعی را تعریف کرده‌است که آن را «فمینیسم فردگرا» می‌نامد و فمینیسم را با آنارکوکاپیتالیسم یا آزادی‌خواهی مینارشیستی معاصر ترکیب می‌کند، و استدلال می‌کند که موضع طرفدار سرمایه‌داری و ضددولتی با تأکید بر آن سازگار است. حقوق برابر و توانمندسازی زنان آنارشیست-فمینیسم فردگرا از جنبش آنارشیسم فردگرایانه مبتنی بر ایالات متحده رشد کرده‌است.

فمینیسم فردگرا به‌عنوان یک فمینیسم در تقابل با آنچه وندی مک‌الروی و کریستینا هاف سامرز آن را فمینیسم سیاسی یا جنسیتی می‌نامند، تعریف می‌شود. در بحث فمینیسم فردگرایانه تفاوت‌هایی وجود دارد. درحالی‌که برخی از فمینیست‌های فردگرا مانند مک‌الروی با دخالت دولت در انتخاب‌هایی که زنان برای بدن خود انجام می‌دهند، مخالفند، زیرا چنین مداخله‌ای سلسله‌مراتبی اجباری (مانند پدرسالاری) ایجاد می‌کند، فمینیست‌های دیگری مانند کریستینا هاف سامرز معتقدند که نقش سیاسی فمینیسم صرفاً تضمین این است که همه افراد را درگیر کند، از جمله حق زنان در برابر مداخله قهری. سامرز در دایره‌المعارف فلسفه استنفورد «فمینیست اجتماعی محافظه‌کار برابری» توصیف شده‌است. برخی از منتقدان او را زن‌ستیز خوانده‌اند.Female Anti-Feminism for Fame and Profit by Jennifer Pozner.

 جستارهای وابسته 

 آنارشیسم فردگرا
 فمینیسم اقتدارگریز

 منابع 

رده:فمینیسم
رده:نظریه فمینیسم