آن‌ها به کشتی رسیدند

آن‌ها به کشتی رسیدند () فیلم کوتاهی به کارگردانی کارل تئودور درایر است که بر اساس داستانی از یوهانس ویلهلم ینسن ساخته و در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. مدت زمان این فیلم حدود ۱۲ دقیقه است.

 زمینه ساخت 
در سال ۱۹۴۸، در پی شکست تجاری فیلم قبلی‌اش، درایر ناچار شد ساخت یک فیلم «سفارشی» (صرفاً برای امرار معاش) را بپذیرد؛ این فیلم یک سفارش سازمانی برای ساخت فیلمی کوتاه (۱۱ دقیقه و ۳۰ ثانیه) دربارهٔ ایمنی جاده‌ها بود، آن هم در دورانی که نه محدودیت سرعتی وجود داشت و نه الزامی برای استفاده از تجهیزات ایمنی. او از این سفارش، شاهکاری کوچک در ریتم و تدوین خلق کرد که به‌اتفاق آرا به عنوان جلوه‌ای از نبوغ او یاد می‌شود.

 طرح کلی داستان 
یک کشتی تفریحی در سواحل جزیره‌ای در دانمارک پهلو می‌گیرد. در طول مقدمات (طولانی و کُند) برای پهلوگیری، راننده یک موتورسیکلت (با بازی یوزف کُخ) با نگرانی از یکی از افسران دربارهٔ زمان حرکت کشتی بعدی از مقصد نایوبورگ سؤال می‌پرسد. ملوان بدبین است: ۴۵ دقیقه برای طی کردن ۷۰ کیلومتر زمان بسیار کمی است، به‌خصوص که جاده پرپیچ‌وخم و شلوغ است.

راننده موتورسیکلت (یک موتورسیکلت مدل «نیمبوس ۷۵۰ اسپورت»، جدیدترین مدل ساخت دانمارک) با لباس و دستکش‌های چرمی سیاه اما بدون کلاه ایمنی، و سرنشین زن او با بارانی و روسری سفیدِ یکدست، آخرین کسانی هستند که از کشتی پیاده می‌شوند. آن‌ها پشت سر یک وانت قدیمی و دلهره‌آور که نمای عقب آن با طرحی شبیه به قفسه سینه انسان تزئین شده، حرکت می‌کنند و وارد رقابتی با زمان برای رسیدن به کشتی بعدی می‌شوند.

موانع یکی پس از دیگری ظاهر می‌شوند: از سوخت‌گیری در پمپ بنزین گرفته تا اشتباه در یک چهارراه؛ آن هم درست زمانی که موتورسیکلت (که مانند خرگوشِ داستان‌های کهن، دیر راه افتاده بود) سرانجام موفق شده بود از آن وانتِ نعش‌کش‌مانند سبقت بگیرد.

راننده تمام خطرات را به جان می‌خرد (عبور با سرعت تمام از روی ریل قطار دقیقاً لحظه‌ای که راهبند در حال پایین آمدن است و سبقت‌های خطرناک در جاده‌های روستایی که اتومبیل‌ها و حیوانات مزرعه در آن دررفت‌وآمدند). دیالوگ‌ها به حداقل رسیده‌اند و موسیقی متن تقریباً فقط به صدای موتور محدود می‌شود که هر لحظه فشار بیشتری را تحمل می‌کند.

با افزایش تنش، دوربین زوایای فیلم‌برداری را متنوع‌تر می‌کند (مناظر در حال عبور، صفحه کیلومترشمار و نماهای نزدیک از زوج سوار بر موتور). صداگذاری فیلم که مورد تحسین منتقدان قرار گرفته، از نوآوری «پلان‌های صوتی» بهره می‌برد که با تغییر زاویه دوربین، تغییر می‌کنند.

درست زمانی که راننده برای دومین بار تلاش می‌کند از آن وانت سیاه شوم سبقت بگیرد، دوربین بالاخره چهره راننده وانت را در نمای نزدیک نشان می‌دهد: چهره‌ای تکیده، شوم و پوزخندزن.

پایان فیلم، روی اسکله‌ای که زنگ کشتیِ نیبورگ فرمان حرکت را صادر می‌کند، ارجاعی مستقیم به تابلوی مشهور آرنولد بوکلین (جزیره مردگان) است که خود یادآور اسطوره خارون (قایق‌ران دنیای مردگان) می‌باشد.

 حواشی فیلم 
دِرایر برای فیلم‌برداری این اثر که با خطرات زیادی همراه بود، درخواست کرد تا اجازه دهند از زندانیان آلمانی که به دلیل جنایات دوران اشغال به اعدام محکوم شده بودند استفاده کند، اما این درخواست رد شد.

بازیگر نقش اصلی، جوزف کُخ، هنرپیشه نبود بلکه یک موتورسوار حرفه‌ای بود و زن همراه او در فیلم نیز در واقع همسر خودش بود.

در بسیاری از صحنه‌ها، دوربین روی یک «سایدکار» (اتاقک کنار موتورسیکلت) نصب شده بود که یورگن روس، مدیر فیلم‌برداری، در آن مستقر بود. طی یکی از برداشت‌ها، سایدکار با سرعت بالا از جاده خارج شد و در یک مزرعه واژگون گشت. یورگن روس که دچار شکستگی مچ و دنده شده بود، بعدها نقل کرد که دِرایر وقتی سراسیمه به محل رسید، پیش از آنکه جویای حال روس و راننده‌اش شود، اول نگران سلامت دوربین و فیلم بود.

 اکران و حضور در جشنواره‌ها 
 اکران رسمی در دانمارک: ۱۲ مه ۱۹۴۸.
 حضور در بخش مسابقه: (دسته فیلم‌های کوتاه) در جشنواره فیلم کن ۱۹۴۹.

 منابع 

 پیوند به بیرون