قلعه گوونه

قلعه گوونه () در استان کونئو در شهر گوونه واقع شده است.

این بنا از سال ۱۷۹۲ تا ۱۸۷۰ یکی از اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی بود و از سال ۱۹۹۷ به عنوان یکی از بناهای مجموعه اقامتگاه‌های ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است و اکنون به عنوان تالار شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بندانگشتی|نمایشگاه هنر معاصر «تئاتر» اثر نیکولا بولا در سال ۲۰۲۴ در قعله گوونه برگزار شد؛ چیدمانی هنری که با تلفیق آثار تاریخی و نصب‌های معاصر، میان تالارهای کاخ پیوندی هنرمندانه و مفهومی برقرار می‌کرد.

 تاریخچه 
در موقعیتی که قلعه قرار دارد، بر فراز تپه، دژی از دوران قرون وسطی وجود داشته است.

در پایان سدهٔ هفدهم، خاندان سولارو (یا سولاری) ساخت‌وساز و زیباسازی قلعه را به عهدهٔ معمار گوارینو گوارینی سپردند. این معمار طرح‌هایی آماده کرد، اما پروژه را به پایان نرساند. یک قرن بعد، بندتو آلفیری کار را از سر گرفت و با تکیه بر همان طرح‌های گوارینی، آن را به پایان رساند.

این قلعه در سال ۱۷۹۲ به مالکیت خاندان ساووی درآمد و پس از دوره ناپلئون، به همراه قلعهٔ دوک‌نشین آلیه به عنوان اقامتگاه تابستانی انتخاب شد.

شاه کارلو فلیچه به همراه همسرش ماریا کریستینا در آغاز سدهٔ نوزدهم، قلعه را بر پایهٔ طرح‌های خود به‌طور کامل مرمت کرد. به‌طور مشابه، در باغ مجاور نیز که دارای باغی به سبک ایتالیایی بود، کارهایی مشابه انجام گرفت.

از اواخر سدهٔ نوزدهم، قلعه که به‌ویژه به‌دلیل اقامت ژان-ژاک روسو در سال ۱۷۳۰ — زمانی که او تازه در خدمت کنت اوتاویو سولارو درآمده بود — شهرتی خاص یافته بود، در مالکیت شهرداری گوونه قرار دارد.

از سال ۲۰۰۷، این قلعه بخشی از مجموعهٔ «هشت قلعه» است که با نام کاستلی داک (Castelli Doc) شناخته می‌شود. این شبکه شامل دژهای گرینتزانه کاوور، بارولو، سرالونگا دالبا، گوونه، مالیانو آلفیری، رودی، مانگو و بنولو است. همچنین این قلعه در مجموعهٔ «کاستلی آپرتی» (Castelli Aperti) در ناحیهٔ پایین پیمونت قرار دارد.

 توضیحات 
همانند بسیاری از اقامتگاه‌های تاریخی دودمان ساووی در پیه‌مونت، این بنا نیز مقصد بازدیدکنندگانی است که به‌ویژه مجذوب پلکان بزرگ و باشکوه افتخاریِ دوطرفهٔ آن می‌شوند؛ پلکانی که با تندیس‌ها و نقش‌برجسته‌هایی آراسته شده است که از باغ‌های وناریا رئاله آورده شده‌اند.

برخی از تالارها با کاغذدیواری‌های چینی ارزشمند تزئین شده‌اند؛ تالار رقص دارای نقاشی‌های دیواری‌ای است که صحنه‌هایی از افسانهٔ نیوبه را به تصویر می‌کشند و به دست لوئیجی واکا و فابریتزیو سورسی اجرا شده‌اند. نقاشی‌های تالار بزرگ مرکزی نیز اثر همین دو هنرمند است و با استفاده از تکنیک ترومپ‌لوی حضور تندیس‌ها را به‌گونه‌ای خیالی بازمی‌نماید.

 منابع 

 کتابشناسی 
 مورو لائورا، ۱۹۹۷، قلعه گوونه - معماری، سلید، تورین، شابک ۸۸-۷۶۶۱-۲۸۹-۰
 مورو لائورا، ۲۰۰۰، قلعه گوونه - آپارتمان‌ها، سلید، تورین، شابک ۸۸-۷۶۶۱-۴۰۰-۱

 پیوند به بیرون 

 
 
 
 

رده:اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی