می‌یو (گوگوریو)

می‌یو، (هانگول:미유)؛ (هانجا: 彌儒) یکی از مقامات امپراتوری گوگوریو بود که مقام اوتائه در پنج بخش اداری گوگوریو را داشت.

 زندگی‌نامه 
او مردی از قوم گوانابو بود و رتبه رسمی اوتائه را داشت. در سال ۱۳۲، هنگامی که شاهزاده سو-سئونگ برای شکار به واسان رفت، او به همراه اوجی-ریو و یانگ-شین، تاج و تخت را به امپراتور ته‌جو پیشنهاد داد زیرا او خیلی فرتوت بود. در این زمان، سو-سئونگ خودداری کرد و گفت که پادشاه از قبل یک پسر قانونی دارد و جانشینی او برای تاج و تخت درست نیست. با این وجود، او سو-سئونگ را با این گفته که در گذشته مواردی وجود داشته که یک برادر کوچکتر خردمند پس از برادر بزرگترش به تخت حاکمیت رسیده است، متقاعد کرد.

پس از به تخت نشستن پادشاه سو-سئونگ، او که زیردست گوانابو بود، در سال ۱۴۷ میلادی به عنوان دستیار چپ منصوب گشت.

 پس از مقام 
او اهل گوانابو بود و مقام رسمی اوتائه را داشت. در هشتادمین سال سلطنت پادشاه تجو (۱۳۲)، هنگامی که برادر کوچکتر پادشاه چادائه برای شکار به واسان رفت، او به همراه اوتائه از هوانابو، اوجیریو، جو -ی و یانگشین از بیریونابو، به سو-سئونگ توصیه کردند که تاج و تخت را غصب کند. در آن زمان، سو-سئونگ این پیشنهاد را رد کرد و گفت که امپراتور تجو یک پسر مشروع دارد و جانشینی او برای تاج و تخت درست است. با این حال، میو به او یادآوری کرد که در گذشته مواردی وجود داشته که یک برادر کوچکتر خردمند پس از برادر بزرگترش به تخت سلطنت رسیده است و او را به تصمیم‌گیری ترغیب کرد. این موضوع نوعی توجیه برای غصب تاج و تخت توسط پادشاه، سو-سئونگ، فراهم کرد.

در ماه ژوئیه نود و چهارمین سال سلطنت پادشاه تجو، سو-سئونگ برای شکار به واسان رفت و از نزدیکانش خواست تا برای جانشینی او بر تخت سلطنت، نقشه کودتایی را طراحی کنند. نزدیکانش به‌طور فعال از این نقشه حمایت کردند. در اکتبر همان سال، اوبو، گو بوک-جانگ اقدامات خرابکارانه سو-سئونگ را به پادشاه تجو گزارش داد و خواستار پاکسازی او شد. با این حال، پادشاه تجو توصیه گو بوک-جانگ را رد کرد و در ماه دسامبر تاج و تخت را به سو-سئونگ واگذار کرد.

 ارزیابی 
یک سال پس از آنکه سو-سئونگ کناره‌گیری امپراتور تجو را پذیرفت و به عنوان پادشاه بعدی به سلطنت رسید، می-یو به عنوان دستیار چپ منصوب شد. در آن زمان، می-یو به عنوان یک پائجا از گوانابو ثبت شده است، که نشان می‌دهد او بین سال‌های ۱۳۲ تا ۱۴۷، زمانی که تائه راست بود، به رتبه پائجا ارتقا یافته بود. پائجا رتبه‌ای بود که به بالاترین مقام در نبو اعطا می‌شد، بنابراین می‌توان دریافت که او قدرتمندترین فرد در گوانابو بود.

علاوه بر این، بودیساتوای چپ که او به آن منصوب شده بود، در کنار بودیساتوای راست، بالاترین مقام در گوگوریو بود. از آنجایی که بودیساتوای چپ در سلسله مراتب بالاتر از بودیساتوای راست بود، میو عملاً بالاترین مقام رسمی در گوگوریو، به استثنای پادشاه، بود. این نشان می‌دهد که میو و جناح گوانابو، به عنوان نزدیکان پادشاه چادائه، تأثیر قابل توجهی در به سلطنت رسیدن او داشتند. با این حال، سوابق نشان می‌دهد که در ژوئیه سال دوم سلطنت پادشاه چادائه (۱۴۷)، بودیساتوای چپ، موکدورو بازنشسته شد و ائوجیریو به عنوان بودیساتوای چپ منصوب شد، بنابراین اعتقاد بر این است که میو به عنوان بودیساتوای راست نیز منصوب شده است.

 جستارهای وابسته 
 گوانو (گوگوریو)
 امپراتور چادائه

 منابع 

رده:شرق آسیا
رده:گوگوریو
رده:وزیران