یک ملت، یک رایش، یک پیشوا

یک ملت، یک رایش، یک پیشوا شعار و اصل تبلیغاتی حزب نازی در آلمان بود.
بندانگشتی|پوستری از سال ۱۹۴۳. روی پوستر نوشته شده است: «یک ملت، یک رایش، یک پیشوا!»
این اصل، اساس سیاست خارجی آلمان نازی را تشکیل می‌داد. پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۹۳۳، آدولف هیتلر به تدریج شروع به تحقق این هدف کرد. اولین تلاش او برای اتحاد آلمان و اتریش در سال ۱۹۳۴ شکست خورد. با این حال، پس از همه‌پرسی در زارلاند، همان‌طور که در پیمان ورسای آمده بود، این منطقه از فرانسه جدا و به آلمان ملحق شد. تلاش دوم برای الحاق به آلمان در سال ۱۹۳۸ موفقیت‌آمیز بود و اتریش در مارس ۱۹۳۸ به آلمان پیوست. در همان سال، هیتلر شروع به اعمال فشار بر چکسلواکی برای الحاق سودتنلند کرد. در توافقنامه مونیخ در سپتامبر ۱۹۳۸، ابتدا سودتنلند و سپس بقیه چکسلواکی به آلمان ملحق شدند. هیتلر که تا حد زیادی به اصل «یک ملت، یک رایش، یک پیشوا» دست یافته بود، کار بر روی مرحله دوم سیاست خارجی خود را آغاز کرد: لبنس‌راوم (فضای زندگی).

«فضای زندگی» یکی از دلایل جنگ برای آدولف هیتلر بود، او معتقد بود کنترل منطقه‌ای مرکزی برای تبدیل شدن آلمان به یک قدرت جهانی ضروری است. هیتلر معتقد بود که مردم آلمان به «فضای زندگی» نیاز دارند. مواد اولیه برای امپراتوری بزرگ آلمان باید از شرق تأمین می‌شد. بردگی یا اخراج مردم روس و سایر اقوام اسلاو، تبدیل آنها به مستعمرات وابسته به آلمان و اسکان مردم آلمان (از نژاد آریایی) در این مناطق خالی از سکنه، سیاستی بود که رژیم ناسیونال سوسیالیست تعیین کرده بود.

کلام هیتلر مطلق بود، اما حوزه‌های مورد علاقه او محدود بود (عمدتاً مربوط به دیپلماسی و ارتش)، و بنابراین زیردستان او اراده او را مطابق با منافع خود تفسیر می‌کردند.
 منابع 

رده:آدولف هیتلر
رده:آلمان نازی
رده:اصطلاحات نازی‌ها
رده:تکیه‌کلام‌های سیاسی
رده:ناسیونال سوسیالیسم
رده:واژه‌ها و عبارت‌های آلمانی