دوغ وحدت

دوغ وحدت یا بنگاب نوشیدنی نشئه‌آوری است که از افزودن جوهر حشیش به دوغ ساخته می‌شود. این نوشیدنی را بعضی از اهل تصوف به عنوان ماده توهم‌زا در جریان مناسک خود می‌نوشند. علی اکبر دهخدا، در امثال و حکم از کمال الدین خجندی نقلی کرده است که در آن به استفاده یک شیخ صوفی از این ماده اشاره شده است. ظاهراً برخی از صوفیان کمتر محتاط از این نوشیدنی برای جذب پیروان استفاده می‌کرده‌اند.

ترکیب مشابهی به نام بنگاب از جوشاندن برگ‌های حشیش در شیر یا با افزودن پودر بنگ به آب، که با شکر شیرین شود ساخته می‌شود. آنها که این نوشیدنی را می‌فروختند بنگابی یا بنگاب‌ساز خوانده می‌شدند. این که حاوی دوغ بود یا نه از نام کلی دوغ وحدت مشخص می‌شد. در اصفهان اوایل قرن بیستم، گزارش شده به دوغ وحدت نام کلی بنگ گفته می‌شد. به گفته جعفر شهری، نوشیدنیی که شامل بیش از دو گندم ماده مخدر باشد برای غیرمعتاد مرگ‌آور خواهد بود. علی هروی داروشناس باستان نیز به خطرات اوردوز با نوشیدنی‌های بنگی اشاره کرده گرچه او میزان قابل قبول ماده مخدر را کمتر از نیم گندم در هر ترکیب دانسته است. کسانی که اوردوز می‌کنند ابتدا حس اندامشان را از دست می‌دهند، سپس از دهانشان کف می‌آید و چشم‌هایشان قرمز می‌شود. هروی برای مقابله با این وضعیت پیشنهاد می‌کند شیر به زور خورانده شود تا باعث استفراغ شود. در تهران قدیم درویشان در خندق‌هایی نزدیک دروازه‌های شهر ساکن بودند. دوغ وحدت یکی از معروف‌ترین این خانقاه‌ها یعنی خانقاه درویش کوتوال در حوالی دروازه‌دولاب شهرت زیادی داشت.

بنا بر تصویب‌نامه راجع به فهرست مواد مخدره مصوب ۱۳۳۸/۰۵/۰۲ هیئت وزیران ایران، بنگاب - یا دوغ وحدت، «مخلوط یا خیسانده بنگ در آب یا مایع دیگر به‌طور خالص یا همراه با عناصر دیگر» است و در دسته اول مواد مخدره طبقه‌بندی می‌شود.

 منابع 

رده:روان‌گردان‌ها، منفک‌کننده‌ها و هذیان‌آورها