پاسکال بلانشار

پاسکال بلانشار (؛ زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) مؤلف، تاریخ‌نگار، مستندساز، مقاله‌نویس و مدیر یک آژانس فرانسوی ارتباطات و موزه‌نگاری است. او در زمینهٔ امپراتوری استعماری فرانسه، مطالعات پسااستعمارگرایی و تاریخ مهاجرت تخصص دارد. نویسندهٔ آثار متعدد، او به‌ویژه در شناخت بهتر پدیدهٔ باغ‌وحش‌های انسانی و تاریخ تصورات و تخیلات استعماری نقش داشته است.

آثار او یا رویکردش به گذشتهٔ استعماری با واکنش‌های گسترده رسانه‌ای مواجه شده است و همچنین نقدهایی را به همراه داشته و بحث‌هایی با تاریخ‌نگاران و روزنامه‌نگاران برانگیخته است که او را به‌عنوان یک نخبهٔ متعهد و ارائهٔ تصویری کاهش‌یافته یا فعالانه از گذشتهٔ استعماری متهم می‌کنند.

 تحصیلات 
پس از تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران در مدرسهٔ ساختمان و کارهای عمومی ونسن، او تصمیم گرفت تحصیلات خود را در رشتهٔ تاریخ ادامه دهد.

پاسکال بلانشار مؤلف رساله‌ای با عنوان «ملی‌گرایی و استعماری‌گری: ایدئولوژی استعماری، گفتمان دربارهٔ آفریقا و آفریقایی‌ها در جناح ملی‌گرای فرانسه، از دههٔ ۱۹۳۰ تا انقلاب ملی» است. پس از پژوهش‌هایش در مرکز تحقیقات آفریقایی‌های خیابان مالر در پاریس، او در سال ۱۹۹۴ موفق به اخذ دکترای تاریخ از دانشگاه پاریس ۱ پانتیون-سوربن شد.

 سوابق حرفه‌ای 
او حرفهٔ خود را به‌عنوان پژوهشگر وابسته در آزمایشگاه سِرسوآی (مرکز مطالعات و پژوهش دربارهٔ جوامع اقیانوس هند) در ایکس-آن-پرووانس آغاز کرد، در بازهٔ ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، تحت هدایت و راهنمایی اوبر ژربو. سپس از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، تحت هدایت ژیل بوئتش پژوهشگر وابسته در گروه پژوهشی مردم‌شناسی و نمایش‌های آناتومی بدن در دانشکدهٔ پزشکی مارسی (لا تیمون) بود. از سال ۲۰۰۸ تا نوامبر ۲۰۲۰، با راهنمایی ایزابِل وِیرَت-ماسون، پژوهشگر وابسته در آزمایشگاه ارتباطات و سیاست مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه بود

از سال ۲۰۱۹، پاسکال بلانشار عضو کمیتهٔ راهبردی «باشگاه قرن بیست و یک» (Club XXIe siècle) است، انجمنی طبق قانون ۱۹۰۱ فرانسه که هدف آن ترویج مثبت تنوع و برابری فرصت‌ها است.

از دسامبر ۲۰۲۰، او پژوهشگر وابسته در مرکز تاریخ بین‌المللی و مطالعات سیاسی جهانی‌شدن در دانشگاه لوزان است.

در پایان سال ۲۰۲۰، نادیا آی، وزیر منتخب مسئول امور شهری، او را مأمور تشکیل یک کمیتهٔ علمی مشترک شامل ۱۸ نفر کرد. این کمیته شامل تاریخ‌نگارانی مانند پاسکال اُری، مسئولان انجمنی مانند آیساتا سک (مدیر بنیاد حافظهٔ برده‌داری)، نویسندگان لیلا سلیمانی و داوید دیوپ، هنرپیشه و نویسنده راشل خان و روزنامه‌نگار ایزابِل جیوردانو بود. وظیفهٔ این کمیته جمع‌آوری ۳۰۰ تا ۴۰۰ پروندهٔ بیوگرافیک دربارهٔ شخصیت‌هایی بود که «به تاریخ ما کمک کرده‌اند اما هنوز جایگاه خود را در حافظهٔ جمعی ما پیدا نکرده‌اند»، تا برای نوسازی نام خیابان‌ها یا مؤسسات عمومی در اختیار نهادهای محلی قرار گیرد. این گزارش در ۱۲ مارس ۲۰۲۱ به ژاکلین گورو، وزیر انسجام سرزمینی و روابط با نهادهای محلی، و نادیاهای تحویل شد و همان روز تحت عنوان پرتره‌های فرانسه منتشر گردید.

پاسکال بلانشار هم‌مدیر آژانس ارتباطاتی «لِ بَتِیسر دِ مِمور» (به معنی خاطره‌سازان) است، که در موزه‌نگاری تخصص دارد، به‌ویژه برای شرکت‌ها.

 منابع 

رده:مدیران پژوهشی مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه
رده:زادگان ۱۹۶۴ (میلادی)