بنژامان آبیتان

بنژامان آبیتان (؛ زادهٔ ۱۹۸۳ میلادی) بازیگر تئاتر، کارگردان نمایش، کارگردان رادیویی و فیلم‌نامه‌نویس داستان‌های مصور اهل فرانسه است.

 زندگی‌نامه 
بنژامان ابیتان در سال ۱۹۸۳ در فرانسه متولد شد.

 تئاتر و نمایش رادیویی 
او اولین محتواهای صوتی خود را در دوران راهنمایی و در قالب نوار کاست تولید کرد. در دبیرستان، او یک برنامه هفتگی یک‌ساعته به نام «جریان‌های مخالف» را در رادیوی محلی مارسی به نام «رادیو گالر» اجرا می‌کرد.

او در رشته تئاتر در دانشگاه پاریس-۸ و سپس در کنسرواتوار ملی هنرهای دراماتیک تحصیل کرد.

او در سال ۲۰۰۴ کمپانی «تئاتر دِمِزور» را در سن-دنی بنیان گذاشت. او جزو فارغ‌التحصیلان سال ۲۰۰۹ دانشکده ملی هنرهای دراماتیک است. 

او بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۹ در حدود ده نمایش به عنوان بازیگر ایفای نقش کرد. همچنین در همین دوره، او پنج بار در نقش کارگردان و نویسنده ظاهر شد.

او از سال ۲۰۱۰ شروع به نوشتن نمایش‌های رادیویی برای شبکه فرانس کولتور کرد. در سال ۲۰۱۳، یک ماه را در اقامتگاه هنری مؤسسه فرانسوی بیت‌المقدس گذراند. او در آنجا یک سریال رادیویی با الهام از رابطه‌اش با آن شهر و پیوندش با پدرش نوشت. 

او در سال ۲۰۱۹ طی مصاحبه‌ای با «آرته رادیو» خاطرنشان کرد: «در رادیو نیز بخشی از داستان توسط صداها بازنمایی می‌شود و بخش دیگر در خلأ باقی می‌ماند تا شنونده خودش آن را بسازد. متن‌های رادیویی خوب آن‌هایی هستند که تصاویر را عمیق‌تر می‌کنند، نه اینکه صرفاً آن‌ها را پر کنند»؛ و در سال ۲۰۲۲ به مجله «تلرما» گفت: «به‌طور کلی، داستان —از هر نوعی که باشد— برای من راهی است تا واقعیت را قابل‌تحمل‌تر و زندگی را زیستنی‌تر کنم، اما به هیچ وجه هدفم این نیست که چیز دیگری را جایگزین آن کنم.» 

در سال ۲۰۲۰، او پنج قسمت از پادکست «دریم‌کستر» را که توسط سباستین دیسنر نوشته شده بود، برای فرانس کولتور کارگردانی کرد. 

او در سال ۲۰۱۶ جایزه «استعداد نوظهور رادیو» را از سوی انجمن نویسندگان و آهنگسازان دراماتیک (SACD) و در سال ۲۰۱۸ جایزه «طول موج» را برای آثار داستانی طنز دریافت کرد. او دو بار برنده جایزه «پری اروپا» برای داستان‌های رادیویی‌اش شده است: در سال ۲۰۱۷ برای «پیش‌تاریخِ آینده» و در سال ۲۰۱۹ برای «آخرین سانس».

تن‌تن

بنژامان آبیتان از سال ۲۰۱۶ کارگردان و نویسنده اقتباس‌های رادیویی از آلبوم‌های ماجراهای تن‌تن و میلو اثر هرژه است که به‌صورت پادکست در وب‌سایت فرانس کولتور پخش می‌شوند. بنژامان آبیتان از میان چندین کارگردان انتخاب شد و «برای پیشبرد مأموریت خود، توانست از همراهی بازیگران تئاتر کمدی فرانسز و نوازندگان ارکستر ملی فرانسه بهره‌مند شود» و او به دیدار بنوآ پیترس، متخصص برجسته آثار تن‌تن، رفت. پیترس به او هشدار داد: «تن‌تن برای کودکان نیست! برای تأثیر گذاشتن بر شنونده، باید با کودکِ درون او سخن بگویی.» به گفته روزنامه لوموند: «برخلاف پیشینیانش، آبیتان تلاش کرده است تا به اثر هرژه وفادار بماند.»

تا سال ۲۰۲۳، هفت آلبوم انتخاب شده‌اند که هر آلبوم در قالب سه تا پنج قسمتِ حدوداً بیست دقیقه‌ای اقتباس شده است: سیگارهای فرعون و گل آبی در سال ۲۰۱۶، هفت گوی بلورین در سال ۲۰۱۷، معبد خورشید در سال ۲۰۱۹، جواهرات کاستافیوره در سال ۲۰۲۰، اسب شاخدار و تن‌تن در تبت در سال ۲۰۲۳.

پیش‌تاریخِ آینده (۲۰۱۶-۲۰۲۲)

او همچنین در شبکه فرانس کولتور، از سال ۲۰۱۶ شروع به خلق و نوشتن مجموعه «پیش‌تاریخِ آینده» کرد. او اظهار می‌دارد: «برای هر فصل، باید با فرانس کولتور مذاکره کنم تا بتوانم شوخی‌ها را نگه دارم... این شبکه شوخ‌طبعی کمی دارد.» 

به نوشته مجله تلراما: «آیا آینده‌های تصور شده توسط بنژامان آبیتان مطلوب هستند؟ صراحتاً بگویم، تقریباً. در چهار فصل از داستان پرشور او، یعنی پیش‌تاریخ آینده در فرانس کولتور، نویسنده چشم‌اندازهایی پوچ و خیال‌پردازانه را به ما ارائه می‌دهد. اما ما دوست داریم آن‌ها را باور کنیم، زیرا این پیش‌بینی‌ها صرفاً بازتابی (بسیار) تشدیدشده از نقاط ضعف ما انسان‌های معمولی و سرخورده هستند. [...] همه چیز خنده‌دار است: نگارش دقیق و ظریف، صد (حداقل) متلک به نویسنده فابکارو و نقد اجتماعی ملموسی که در پس‌زمینه اثر حس می‌شود.»

این مجموعه تا سال ۲۰۲۲ در پنج فصل تولید شد. 

او درباره انتخاب موضوعاتش برای نویسندگی در این مجموعه به تلراما می‌گوید: «گوگل نیوز معدنی از نقاط شروع است. هر از گاهی، تکه‌هایی را در نوعی فایل که همیشه باز است یادداشت می‌کنم. زمانی که باید شروع به نوشتن کنم، کمی تصادفی از میان آن‌ها انتخاب می‌کنم. این‌ها ایده‌هایی هستند که به‌طور اتفاقی به آن‌ها برخورد می‌کنم؛ کمتر پیش می‌آید که با خودم بگویم: «بسیار خب، می‌خواهم فلان موضوع روز یا فلان موضوع مرتبط با فناوری‌های جدید را برای افشای فلان مسئله بررسی کنم.» بیشتر این موقعیت‌ها هستند که مرا به خنده وامی‌دارند» و تصریح می‌کند: «من خودم را ملزم می‌کنم که خیلی کم روی متن کار کنم؛ معمولاً همان پیش‌نویس اول را ضبط می‌کنیم.» این مجموعه در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه «پری اروپا» در بخش «بهترین داستان رادیویی سال» و در سال ۲۰۱۸ برنده جایزه «طول موج» برای آثار داستانی طنز شد.

آخرین سانس (۲۰۱۸)
او در سال ۲۰۱۸ برای «آرته رادیو»، اثر «خود-داستان‌گونه» آخرین سانس را نوشت، کارگردانی کرد و در آن به ایفای نقش پرداخت. به گزارش تلراما: «برخی شکست‌ها می‌توانند به‌طرز عجیبی خلاقانه ظاهر شوند. وقتی بنژامان ابیتان توسط روان‌کاو خود اخراج شد، در حالی که گیج و سردرگم بود، تصمیم گرفت با ضبط کردن انواع لحظات زندگی‌اش به مدت دو سال، بدون درمانگر از پسِ مشکلات برآید.» 

بنژامان ابیتان به این مجله می‌گوید: «شروع کار برایم بسیار دشوار بود، زیرا می‌ترسیدم که تمام این‌ها در نهایت چیزی جز شکلی از خودنماییِ تا حدی وقیحانه نباشد.» به عقیده تلرما، نویسنده «یک روزنوشتِ بسیار خنده‌دار و غیرقابل‌طبقه‌بندی را خلق کرده است» و از نظر شارلی ابدو، این اثر یک «خود-داستان رادیویی فوق‌العاده، هوشمندانه و خنده‌آور است». «آخرین سانس» در سال ۲۰۱۹ برنده «جایزه اروپا» در بخش «تک‌داستان رادیویی» شد.

سقوط لاپن‌ویل (۲۰۲۴-)

در فوریه ۲۰۲۴ اولین قسمت از مجموعه «سقوط لاپن‌ویل» از «آرته رادیو» پخش شد؛ مجموعه‌ای که «پنج دقیقه در روز [...] و دویست قسمت» برای آن پیش‌بینی شده است. «این سریال از بودجه‌ای ۸۰۰,۰۰۰ یورویی بهره می‌برد.» به نوشته روزنامه لوموند: «لاپن، شخصیت محوری، لزوماً مرد دلپذیری نیست که آدم بخواهد هر روز با او معاشرت کند. این مردِ تقریباً چهل‌ساله، منزوی و بی‌پول که به اشتباه تشخیص شخصیت ضد‌اجتماعی (پرور نارسیسیک) گرفته است، پس از قطع شدن مستمری‌اش و بدرفتاری با هم‌خانه‌ی بازنشسته‌اش، برای زندگی نزد والدین خود بازمی‌گردد. او که از سوی صندوق کمک‌های خانوادگی (CAF) ملزم شده تا تمایل خود را برای بازگشت به جامعه ثابت کند، یک پادکست راه می‌اندازد»؛ و سپس: «چگونه او ناچار شد به لاپن‌ویل، شهر دوران کودکی‌اش با "آب‌وهوای نیمه‌اقیانوسیِ رو به زوال" بازگردد: [...] آنچه اما تغییر خواهد کرد —و این افقِ پایان این سریالی است که از همین حالا حداقل ۲۰۰ قسمت برای آن اعلام شده— چیزی نیست جز... نابودی زمین!» 

«بنژامان ابیتان، اولین کسی که شخصیت لاپن را تصور کرد و به گفته دو همکارش، کمی هم به او شباهت دارد...»، این مجموعه را همراه با ولادیمیر آنسلم و لورا فردوچی به نگارش درآورده است.

از نظر روزنامه اومانیته، این یک «پادکست نوآورانه و دیوانه‌وار» است و به عقیده تلرما، این مجموعه «پتانسیل بالایی برای لودگی و طنز پوچ دارد». در پایان مقاله روزنامه لوموند آمده است: «سخن را با گفتن این مطلب به پایان ببریم که چقدر این اثر داستانی شادی‌بخش است؛ اثری که کلیشه‌ها و قراردادهای سریال‌سازی را هم‌زمان به عاریت می‌گیرد و نوسازی می‌کند، از تکثیر شوخی‌ها و ساختارهای تودرتو (میز آن ابیم) لذت می‌برد و با دقت در پرداختِ پایان‌بندی‌ها، بیشترین لذت را نصیب گوش‌های ما می‌کند.»

داستان‌های مصور 

از ژوئیه ۲۰۲۱، او در کنار سوفی گریو، نویسندگی مشترک مجموعه «اسپیرو و فانتازیو» را با طراحی اولیویه شوارتز بر عهده گرفت. کتاب «مرگ اسپیرو»، اولین داستانی که او در آن مشارکت داشت، در اوت ۲۰۲۲ منتشر شد.
یادداشت‌ها 

 منابع 

رده:دانش‌آموختگان دانشکده ملی هنرهای دراماتیک
رده:نویسندگان کمیک اهل فرانسه
رده:بازیگران مرد تئاتر اهل فرانسه
رده:زادگان ۱۹۸۳ (میلادی)