سرو-موستی

سِرو-موستی (؛ ) که در زبان فلامان شِرو-موشتی تلفظ می‌شود، بخشی از شهر بلژیکی اوتینی-لوون لا نوو است که در منطقه والونی در استان برابانت والونی واقع شده است.

این منطقه پیش از ادغام شهرداری‌ها در سال ۱۹۷۷، خود یک شهرداری مستقل به‌شمار می‌رفت.

 جمعیت‌شناسی 

 منابع: مؤسسه ملی آمار بلژیک، یادداشت: ۱۸۳۱ تا ۱۹۷۰ = سرشماری‌ها، ۱۹۷۶ = تعداد ساکنان در ۳۱ دسامبر

با ۵۴۰۷ سکنه در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۰، سرو-موستی کم‌جمعیت‌ترین بخش از میان بخش‌های چهارگانه این شهر (کمون) است.

 تاریخچه 
در ۶ اکتبر ۱۸۹۵، یک حادثه ریلی در خط ۱۴۰ و در محدوده این روستا، منجر به ۱۷ کشته و حدود پنجاه زخمی وخیم شد؛ این حادثه زمانی رخ داد که یک لوکوموتیو که از جهت نی‌ول می‌آمد دچار نقص فنی شد و به دنبال آن ماشین دیگری برای یدک‌کشیدن واگن‌ها اعزام گشت، اما در این میان، لکوموتیورانِ اولین لکوموتیو، موفق شد موتور خود را مجدداً راه‌اندازی کند و با ماشین امدادی برخورد کرد.

در ۱ ژانویه ۱۹۷۷، شهرداری سرو-موستی طی فرایند ادغام شهرداری‌ها در بلژیک، به شهر اوتینی-لوون لا نوو پیوست.

در ۱ ژانویه ۱۹۹۵، در پی تقسیم استان برابانت، سرو-موستی بخشی از استان برابانت والونی شد.

 میراث و فرهنگ 
 مکان‌ها و بناهای یادبود 
thumb|left|upright=1|کلیسای نوتردامِ موستی
thumb|left|upright=1|برج دفاعی (دونژون) موریانسار متعلق به سدهٔ سیزدهم میلادی.
thumb|left|upright=1|کلیسای نوتردام دو بون سکورِ سرو.
thumb|left|upright=1| تندیس نیم‌تنه «الیکس» بر فراز آرامگاه ژاک مارتن در قبرستان کلیسای سرو.

 هنر رومانسک 
کلیسای نوتردام موستی، کلیسایی به سبک رومانسک موزان (Mosan) متعلق به سدهٔ یازدهم میلادی است که احتمالاً جایگزین کلیسایی چوبی شده که دیگر اثری از آن نیست. این بنا در دوره معماری کلاسیک در سدهٔ هجدهم تغییر شکل یافت: این کلیسا دارای یک مجسمه مسیح به سبک رومانسک، یک مجسمه «مسیحِ مصلوبِ مورد اهانت قرار گرفته» متعلق به سدهٔ پانزدهم (مسیحِ ترحمِ موستی) و همچنین اثاثیه و تابلویی از کنستانتین مونیه با عنوان «تدفین مسیح» است.

 معماری قرون وسطی 
برج موریانسار به نوبه خود، نمونه‌ای بارز از یک «خانه مستحکم» (Maison forte) متعلق به سده ۱۳ است.

 معماری نئوگوتیک 
کلیسای نوتردام دو بون سکور که در حاشیه میدان واقع شده، به سبک معماری نو گوتیک است. این مکان پناهگاهی تابستانی برای کلونی خفاش‌های گوش‌بلند محسوب می‌شود.

 میراث آرت نوو 
موستی نسبت به اوتینی، آثار کمتری از سبک آر نوو را در خود جای داده است. با این حال، در موستی خانه‌ای با پنجره‌ای دایره‌ای شکل یافت می‌شود که نماد سبک «آرت نوو هندسی» است:
 میدان صدمین سالگرد، شماره ۱۱.

 میراث آرت دکو 
موستی همچنین دارای نماهای متعددی است که با «سیمورنه» (سیمان تزئینی حاوی مرمر خرد شده) و «ماربریت» (نوعی شیشهٔ مات رنگی) تزئین شده‌اند که از ویژگی‌های «آرت دکو روستایی» به‌شمار می‌روند:
 خیابان برته، شماره ۱۰ و ۴۷؛
 میدان صدمین سالگرد، شماره ۱۰؛
 خیابان کوکره، شماره ۵۲ و ۸۳؛
 خیابان کولو، شماره ۱۲، ۲۷، ۳۵ و ۵۱؛
 خیابان پرووینسیال، شماره ۱۱۰؛
 خیابان ایستگاه.

این میراث کوچک در خطر است، زیرا چندین مورد از این نماها در حال تخریب هستند.

میدان بالن‌ها
thumb|left|185px|یادمان پروازهای بالن در سال ۱۹۶۹، پایگاه باشگاه بالن‌های سِرو.
میدان زیبای آن (بزرگ‌ترین و سبزترین میدان استان برابانت والون) به دلیل پرواز منظم بالن‌ها، «میدان بالن‌ها» نامیده می‌شود. این میدان با ۶۱ درخت نمدار احاطه شده است. 

«این میدان که بالن‌دروم رسمیِ تایید شده توسط اداره هوانوردی است، مکانی ممتاز برای برخاستن تمامی خلبانانی است که پرده درختان آن و مناظر ملایم "سرزمین رومیان" را تحسین می‌کنند. ناقوس‌خانه مشهور کلیسای نوتردام دو بون سکور، که یک نشانه آشناست، بخشی از نماد باشگاه است که به این ترتیب بر اصالت و پیوندهای خود تأکید می‌کند». 

در روز عید معراج، بالن‌های متعددی از میدان سرو به هوا برمی‌خیزند.

 منابع 

رده:اوتینی-لووان لا نوو
رده:شهرداری‌های پیشین برابانت والونی