مولانا امام الدین احمد خرم

امام الدین احمد سُروری متخلص به خرم(۱۱۴۰ه.ق_۱۲۱۵ه.ق / ۱۱۰۵ ه.ش_۱۱۸۰ه.ش) شاعر سبک هندی ، عارف و خوشنویس ایرانی بود که در خرم دره دیده به جهان گشود.

 سرگذشت 
مولانا امام الدین احمد الخرم سروری فرزند شیخ رضی الدین سروری است که به سال ۱۱۴۰ هجری قمری مقارن با سال ۱۱۰۵ هجری شمسی همزمان با حکومت شاه تهماسب دوم در خرم دره چشم به جهان گشود.

وی پس از اتمام تحصیلات خود در شهر زنجان به همراه پدر و جد خود در زمان پادشاهی احمد شاه بهادر گورکانی از خرم دره به هندوستان رفته و در شاه جهان آباد یا همان دهلی قدیم اقامت گزید.شیخ سروری در دارالحکومه آن جا جایگاه والایی یافت و به سبب علاقمندی امرای آن دیار به ادب در آن جا همواره حضور داشته است،همچنین حضور کفایت خان خوشنویس در دارلحکومه آن جا که هم عصر با مولانا امام الدین احمد بوده ، نشانگر پیوند عمیق دوستداری فرهنگ و ادب غنی ایرانی در وجود حکمای آن دیار بوده است.

او در سخنوری ، خوشنویسی و شعر سرایی سرآمد بوده است و تاکنون تنها ۷ بیت از سروده های ایشان در کتب تاریخی اشاره شده است و سروده های او در سبک هندی دارای بیاناتی بسیار دلنشین می باشد که در دوران خود کم نظیر بوده است.

 بخشی از اشعار وی 

 درگذشت 
امام الدین احمد در سال ۱۲۱۵ ه.ق و ۱۱۸۰ هجری شمسی پس از سال ها فعالیت در زمینه علم ، ادب و هنر در سن ۷۵ سالگی درگذشت و در لکنوی هند به خاک سپرده شد.

 منابع