دست‌ها. زندگی و عشق یک جنس لطیف

فیلم «دست‌ها. زندگی و عشق یک جنس لطیف» یک فیلم کوتاه تجربی آلمانی ساختهٔ میکلُش باندی و استلا سیمون در سال ۱۹۲۷ است که در آن تنها دست‌ها نقش‌آفرینی می‌کنند.

 محتوا 
بازیگران این فیلم تنها دست‌ها و بازوها هستند. آن‌ها جست‌وجو می‌کنند، معاشقه می‌کنند، لمس می‌کنند، در آغوش می‌گیرند و به صورت گروهی عمل می‌کنند. میان یک دست مردانه و یک دست زنانه نزدیک‌شدن‌ها و تماس‌هایی رخ می‌دهد که رابطه‌ای را شکل می‌دهد.

این تنها دست‌ها هستند، دست‌های بسیاری از رقصندگان جوان، که داستانی لطیف را روایت می‌کنند. صحنهٔ آن‌ها با جعبه‌های مقوایی مورب تقسیم شده است، به‌گونه‌ای که از زاویه‌های مختلف وارد قاب می‌شوند، نرم و روان، گویی با آب و باد حرکت داده شده‌اند. در لحظه‌ای به جفت تبدیل می‌شوند، انگشتان در هم قفل می‌شوند، در یکدیگر می‌لغزند. شگفت‌انگیز است که چه اندازه نرمی و لطافت در بازی‌شان وجود دارد.

فیلم دارای میان‌نوشته‌های آلمانی است که داستانی پیوسته را بازگو می‌کنند. بیشتر صحنه‌ها باید به‌عنوان حرکت‌های هنری بدون طرح داستانی مشخص درک شوند.

 خاستگاه 
استلا اف. سیمون، فارغ‌التحصیل آمریکایی رشتهٔ عکاسی و ۴۸ ساله، در اواخر سال ۱۹۲۶ به برلین آمد تا سینما بیاموزد. او با عکاس دادائیست هانس ریختر و دیگر هنرمندان وابسته به گروه پیشرو نوامبر آشنا شد و همراه آنان طرح این فیلم را پروراند.

میکلُش باندی، نویسندهٔ آلمانی-مجار، پیش‌تر در فیلم‌های تجربی معاصر مشارکت داشت، با فیلم‌سازان برلین و پاریس در ارتباط بود و به‌عنوان دستیار در برخی آثارشان کار کرده بود.

طراحی رقص اثر هرتا فایست، آموزگار رقص، و شاگردانش بود که به‌ویژه از اندیشه‌های رودولف فون لابان تأثیر گرفته بودند. دیگر تک‌نوازان شامل رقصندگان اکسپرسیونیست تاکا-تاکا (لوسی لیندمان) و برتهولد اشمیت بودند. صحنه‌های گروهی بر پایهٔ «همسرایان حرکتی» لابان شکل گرفت. طراحی صحنه را نیز هنرمند گرافیک ماکس دونگرت انجام داد.

فیلم‌برداری در استودیوی رکس در محلهٔ برلین-وِدینگ، خیابان مولر، صورت گرفت. مارک بلیتزشتاین قطعه‌ای برای پیانو و سازهای کوبه‌ای نوشت که نت‌های آن همچنان محفوظ مانده است.

 اجرا 
اولین نمایشِ هنوز ناتمامِ فیلم در تاریخ ۳۱ اوت ۱۹۲۷ در گالری نویمن-نیرندورف در برلین برگزار شد. در اوایل ۱۹۲۸، تاریخ‌نگار هنری آمریکایی آلفرد بار آن را در سفر خود به اتحاد شوروی به‌طور خصوصی برای دوستانش نمایش داد.

در اول فوریه ۱۹۲۹، فیلم برای نخستین بار به‌طور کامل در نیویورک، در مراسم افتتاحیهٔ سینمای فیلم‌گیلد و با حضور استلا سیمون به نمایش درآمد. احتمالاً هم‌زمان در پاریس نیز اکران شد.

در ۱۶ فوریه ۱۹۲۹، گروه پیشرو نوامبر فیلم را سه بار در یک شب سینمایی در گلوریا-پالاست برلین نمایش داد؛ دست‌کم یک بار از پشت پردهٔ تور روی پرده‌ای چین‌خورده. تماشاگران از سر ناآگاهی به خنده افتادند؛ یکی فریاد زد: «دست‌ها را کنار بگذارید!»

موزهٔ هنر مدرن نیویورک آن را در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹ و دوباره در ۲۰۱۹ و ۲۰۲۳ نمایش داد. این موزه همچنین تنها نسخهٔ ۱۶ میلی‌متری فیلم را نگه‌داری می‌کند.

فیلم در سینمای آرسنال برلین در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۲۴، در موزهٔ گئورگ کولبه برلین به‌عنوان بخشی از یک نمایشگاه رقص در ۲۰۲۱ و در جشنوارهٔ فیلم صامت بن در ۲۰۲۲ [۱۴] نیز نمایش داده شد. در پاریس، نمایشگاه «دست‌ها (۱۹۲۷)» از ۷ ژوئیه تا ۹ نوامبر ۲۰۲۵ عکس‌ها و اطلاعات پس‌زمینهٔ فیلم را ارائه کرد.

این فیلم دوباره در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۵ در زویگ‌هاوس‌کینو برلین نمایش داده خواهد شد.

فیلم در سال ۲۰۲۲ توسط آرشیو فیلم مؤسسه و موزهٔ فیلم آلمان بازسازی و دیجیتال شد. نسخه‌ای نیز در آرشیو رقص آلمان در کلن نگه‌داری می‌شود. همچنین در دی‌وی‌دی «سینمای نادیده؛ فیلم آوانگارد آمریکایی اولیه» (۲۰۰۵) و در دیسک «آوانگارد صامت» (۲۰۲۳) منتشر شده است. نسخهٔ باقی‌مانده احتمالاً اندکی کوتاه‌تر از نسخهٔ اصلی است.

 منابع 
 letterboxd.com
 نمایش کامل فیلم در یوتیوب 
 lightcone.org
 imdb.com
 moma.org
 giornatedelcinemamuto.it

رده:فیلم‌های ۱۹۲۷ (میلادی)
رده:پانتومیم
رده:فیلم‌های صامت
رده:فیلم‌های سیاه‌وسفید
رده:فیلم‌های کوتاه
رده:فیلم‌های تجربی