کاربرد سنسورهای مادون قرمز در رباتیک اولیه

سنسورهای مادون قرمز (IR) یکی از ابزارهای اصلی در رباتیک نسل اولیه بوده‌اند. این سنسورها که به دلیل قیمت مناسب و سادگی استفاده محبوبیت زیادی داشتند، در پروژه‌های آموزشی، صنعتی، و تحقیقاتی برای تشخیص موانع و ارتباط بی‌سیم استفاده می‌شدند.

 تاریخچه 
سنسورهای مادون قرمز در دهه ۱۹۸۰ میلادی به‌عنوان ابزاری ساده و قابل اعتماد برای تشخیص فاصله و موانع وارد دنیای رباتیک شدند. این سنسورها در ابتدا در ربات‌های مسیریاب و ربات‌های مانع‌پذیر به‌کار گرفته شدند و نقش مهمی در توسعه مفاهیم ابتدایی رباتیک ایفا کردند.
 نحوه عملکرد سنسورهای مادون قرمز 
سنسورهای مادون قرمز از یک فرستنده برای ارسال امواج مادون قرمز و یک گیرنده برای تشخیص بازتاب آن‌ها استفاده می‌کنند. فاصله یا وجود موانع با بررسی شدت سیگنال بازتاب‌شده تعیین می‌شود. این فناوری در ساده‌ترین شکل خود، امکان پیمایش و شناسایی موانع را برای ربات‌های اولیه فراهم می‌کرد.
 کاربردهای اصلی 

 ربات‌های مسیریاب: سنسورهای IR برای تشخیص خطوط سیاه و سفید روی زمین در ربات‌های مسیریاب استفاده می‌شدند. این کاربرد همچنان در مسابقات آموزشی رباتیک متداول است.
 ربات‌های مانع‌پذیر: این ربات‌ها با استفاده از سنسورهای مادون قرمز می‌توانستند موانع را شناسایی کرده و مسیر خود را تغییر دهند.
 ارتباط بی‌سیم: در پروژه‌های ساده، از سنسورهای IR برای ارسال و دریافت داده‌ها به‌صورت بی‌سیم استفاده می‌شد.

 مزایا و معایب 
مزایا:

 قیمت اقتصادی و در دسترس بودن.
 مصرف انرژی پایین.
 سادگی راه‌اندازی و استفاده در پروژه‌های مبتدی.

معایب:

 حساسیت بالا به نور محیطی.
 برد محدود در مقایسه با فناوری‌های پیشرفته‌تر.
 دقت پایین در محیط‌های پیچیده.

 کاهش محبوبیت سنسورهای IR 
با ظهور فناوری‌های جدید مانند LIDAR، سنسورهای اولتراسونیک، و حسگرهای تصویری پیشرفته، کاربرد سنسورهای مادون قرمز در رباتیک مدرن کاهش یافت. بااین‌حال، این سنسورها همچنان در پروژه‌های آموزشی و ارزان‌قیمت به‌کار می‌روند.

 منابع 
 مقاله‌ای درباره سنسورهای مادون قرمز در مجله IEEE
 کتاب‌های رباتیک مانند "Robotics: Modelling, Planning and Control" نوشته Bruno Siciliano.
 منابع آنلاین درباره پروژه‌های رباتیک (مانند سایت SparkFun و Adafruit).
رده:آشکارسازها
رده:حسگرها