ژروم دوپوئی

ژروم دوپوئی (؛ متولد ۱۶ دسامبر ۱۹۶۴) روزنامه‌نگار تحقیقی نشریه اکسپرس است.

 پیشینه 
ژروم دوپوئی، فرزند یک استاد پزشکی، تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان فیدرب در لیل گذراند. او که فارغ‌التحصیل دانشسرای عالی فونتنه-او-رز است، فعالیت مطبوعاتی خود را در بخش «جامعه» نشریه لو پوآن آغاز کرد. او سپس به اکسپرس رفت و در آنجا به عنوان گزارشگر ارشد مشغول به کار شد. وی به‌ویژه به ژان-ماری پونتو در نگارش چندین کتابش کمک کرده است. او چندین سال است که منتقد ادبی این هفته‌نامه است.

 تحقیقات برجسته 
 تحقیق دربارهٔ یک سرقت ادبی 
او در ژانویه ۲۰۱۱، سرقت ادبی صورت گرفته توسط پاتریک پواور داروور در کتابش دربارهٔ ارنست همینگوی تحت عنوان «همینگوی، زندگی تا سرحد افراط» را فاش و به‌ویژه با استناد به عبارات اثبات کرد؛L'Express, No. 3105, semaine du 5 au 11 janvier 2011, p. 78-80. جایی که او حدود صد صفحه را با الهام از زندگی‌نامه همینگوی اثر پیتر گریفین (منتشر شده در فرانسه توسط انتشارات گالیمار در سال ۱۹۸۹) رونویسی کرده بود. اثر پاتریک پواور دارور — طبق یک روال معمول — پیش از فروش، برای روزنامه‌نگاران متخصص ارسال شده و با دست‌خط خود نویسنده تقدیم شده بود. قرار بود این کتاب در ۱۹ ژانویه از فروشگاه‌های انتشارات آرتو (گروه فلاماریون) خارج شود. ویرایش جدیدی از کتاب، از آثار سرقت ادبی پاکسازی و در تمام موارد مربوط به جوانی همینگوی که منبع اصلی آن دقیقاً کتاب گریفین بود، تلخیص شد. نسخه جدید به جای ۴۱۴ صفحه، دارای ۳۸۴ صفحه است. این نسخه در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۱ منتشر شد.

 تحقیق دربارهٔ شارل ارنو 
در سال ۱۹۹۶، ژروم دوپوئی به همراه ژان-ماری پونتو در اکسپرس ادعا کردند که شارل ارنو، وزیر دفاع فرانسوا میتران از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵، از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳ مأمور بلوک شرق بوده است.

فرزندان شارل ارنو در آن زمان شکایتی به اتهام افترا تنظیم کرده و خواهان ۳۰ میلیون فرانک خسارت از اکسپرس شدند و خواستار عدم انتشار کتاب گردیدند. آن‌ها با متهم کردن اکسپرس به تلاش برای فریب دادن شعبه حقوقی از طریق ارائه اسنادی که اصالت آن‌ها را زیر سؤال می‌بردند، شکایتی نیز بابت تلاش برای کلاهبرداری قضایی، جعل و استفاده از سند مجعول ثبت کردند. شکایت آن‌ها برای افترا طی حکمی در ۲۶ مارس ۱۹۹۷ توسط شعبه ۱ حقوقی دادگاه بدوی پاریس قابل پذیرش اعلام شد. با این حال، دادگاه تصمیم گرفت تا زمان صدور رأی در امور کیفری توسط شعبه ۱۷ دادگاه اصلاحی پاریس در مورد شکایت مربوط به تلاش برای کلاهبرداری قضایی، جعل و استفاده از سند مجعول، صدور رأی را متوقف کند.

در نهایت، ژان-ماری پونتو و ژروم دوپوئی به اتهام پنهان‌کاری در نقض راز حرفه‌ای، در اکتبر ۲۰۰۲ در شعبه ۱۷ دادگاه اصلاحی حاضر شدند. ژاک فورنه، مدیر سابق سازمان امنیت داخلی فرانسه (DST) نیز در کنار آن‌ها حاضر شد؛ چرا که در سال ۱۹۹۶ تأیید کرده بود که سازمان امنیت از سال ۱۹۹۲ پرونده‌ای تحت عنوان «ارنو» با طبقه‌بندی «به‌کلی سری» در اختیار داشته است (او این پرونده را نزد رئیس‌جمهور میتران برده بود). خانواده شارل ارنو به عنوان شاکی خصوصی وارد پرونده شدند. در ۳ دسامبر، دادگاه دو روزنامه‌نگار را تبرئه و ژاک فورنه را به پرداخت ۲۵۰۰ یورو جریمه محکوم کرد.

یکی از پسران، پاتریس ارنو، در سال ۱۹۹۷ کتابی (پرونده ارنو. داستان یک تهمت) منتشر کرد که در آن تلاش شده بود ادعاهای مطرح شده توسط این دو روزنامه‌نگار در کتابشان «تحقیق دربارهٔ مأمور ارنو» (که آن هم در سال ۱۹۹۷ منتشر شده بود) را ابطال کند: این دو روزنامه‌نگار اتهام خود را بر اساس اسنادی که در سال ۱۹۹۲ توسط میخائیل کارامان، رئیس سرویس‌های مخفی رومانی که به مدت یازده سال تا ۱۹۶۹ در فرانسه مستقر بود، به سازمان امنیت داخلی فرانسه تحویل داده شده بود، مجدداً تأیید کردند.

به گفته روژه فالیگو و پاسکال کروپ، نویسندگان کتابی دربارهٔ سازمان امنیت داخلی فرانسه، ارنو قربانی یک «توطئه تیره و تار» شده است. آن‌ها تأکید می‌کنند که اطلاعات داده شده توسط ارنوِ جوان بسیار پیش‌پا افتاده بوده است (یادداشت‌هایی دربارهٔ سیاستمداران فرانسوی یا حزب سوسیالیست متحد): به گفته رایکو نیکولوف، «شارل ارنو تنها یکی از آشنایان متعدد من در پاریس بود. تماس‌های من با او عادی بود و از چارچوب تعهدات معمول و رسمی یک دیپلمات فراتر نمی‌رفت. [...] آنچه من از زبان او شنیدم مطلقاً نمی‌تواند به عنوان «اطلاعاتِ یک مأمور» طبقه‌بندی شود». به نوبه خود، یون پاچپا، رئیس سابق سرویس‌های مخفی رومانی که در سال ۱۹۷۸ به غرب پناهنده شد، هیچ اطلاعی از شارل ارنو ندارد و نام او در آرشیو میتروخین نیز وجود ندارد.

 آثار منتشر شده 
 گوش‌های رئیس‌جمهور، به‌همراه فهرست ۲۰۰۰ نفری که توسط فرانسوا میتران مورد «شنود» قرار گرفتند،Affaire des écoutes de l'Élysée. با همکاری ژان-ماری پونتو، انتشارات فایار، ۱۹۹۶
 تحقیق دربارهٔ مأمور ارنو، با همکاری ژان-ماری پونتو، انتشارات فایار، ۱۹۹۷
 تحقیق دربارهٔ مرگ دایانا، با همکاری ژان-ماری پونتو، انتشارات استوک
 منابع