شارل-آنری دو شوازل پرالان

شارل-آنری دو شوازل پرالان (؛ زاده ۵ مارس ۱۹۴۴ - درگذشته ۱۵ آوریل ۲۰۱۹) وکیل و فعال مدنی و سیاسی اهل فرانسه بود.

او رئیس دیده‌بان ژئوپلیتیک جنایات و رئیس انجمن کمک به قربانیان تحت عنوان «پیشگیری و جبران» بود.

 زندگی‌نامه 
شارل-آنری دو شوازول پرالان که چند ماه پیش از مرگ پدرش به دنیا آمد، برخاسته از خانواده‌ای مرتبط با جنبش مقاومت است. پدربزرگ او که در ابتدا پیرو شارل موراس بود، در سال ۱۹۴۰ و پس از فراخوان ۱۸ ژوئن ژنرال دوگل، به جناح گولیست‌ها پیوست. پدرش، شارل نیکولا آنتوان دو شوازول پرالان، در ۵ مه ۱۹۴۵ در جریان آزادسازی منطقه تحت محاصره لا روشل، در حالی که تنها ۲۴ سال داشت و به عنوان ناوآموز نیروی دریایی در یکی از شناورهای نیروهای فرانسوی آزاد بر عرشه قایق تندرو ام‌تی‌بی ۲۳۹ خدمت می‌کرد، کشته شد.François-Marin Fleutot, Des royalistes dans la Résistance, Flammarion, 2000 مادرش، گالیان اودری دو سوسی (۱۹۲۴–۱۹۹۳)، سپس در پاریس با آنری دو وندل (۱۹۱۳–۱۹۸۲) ازدواج کرد؛ وی نماینده خاندانی بود که از قرن هجدهم بر حوزه معدنی لورن حکمرانی می‌کردند.

او در دوران دانشجویی، خود را برای ورود به دانش‌سرای عالی مقدماتی (رشته ادبیات) آماده کرد، سپس از مؤسسه مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی ارشد حقوق دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸، در حالی که در پاریس برای ورود به مدرسه ملی علوم اداری آماده می‌شد، به یکی از جنبش‌های چپ‌گرا به نام «اتحادیه جوانان کمونیست مارکسیست-لنینیست» گرایش پیدا کرد،Biographie par Jean Delavaud, Ouest-France, 21 mai 2008 در «کمیته ویتنام» مشارکت جست، در اشغال سوربن در مه ۶۸ حضور یافت و در چندین درگیری در برابر جنبش «اکسیدان» (Occident) شرکت کرد؛ جنبشی که ژرار لونگه، سناتور آینده حزب اتحاد برای جنبش مردمی، از چهره‌های شاخص آن بود.

در ژوئن ۱۹۶۸، او به همراه گروهی از دانشجویان رفت تا به کارگران کارخانه رنو در فلن که «با پلیس ضد شورش (CRS) درگیر بودند» بپیوندد. سال بعد، او به عنوان کارگر در کارخانه رنو در فلن «مستقر» شد، در حالی که هم‌زمان بانی کارزارهای مترو رایگان در کارخانه رنو در بیلونکور بود؛ جایی که دو عضو گروه «چپ پرولتاریا»، یعنی دو مبارز روشنفکر، در اکتبر ۱۹۶۹ در آن کارخانه مستقر شده بودند.

از ۲ فوریه ۱۹۷۰، میتینگ‌هایی در خروجی بیلونکور برگزار شد که در پی آن‌ها، گروه‌هایی از کارگران بدون پرداخت بلیت وارد مترو شدند. پس از سه روز، پلیس اقدام به بازداشت دو نفر کرد (یک دانشجو به ۱۵ روز حبس تعلیقی و یک جوان بیکار به ۳ ماه حبس تعزیری محکوم شد). چند روز بعد، گروه «مقاومت مردمی نوین» ۳۰٬۰۰۰ بلیت مترو را از ایستگاه پاسی ربود و آن‌ها را به رایگان میان کارگران توزیع کرد. در همان زمان، روزنامه لو موند نوشت: «هر روز بعدازظهر در ساعتی مشخص، شارل دو شوازول پرالان، ساکن منطقه شانزدهم پاریس که گفته می‌شود دانش‌جوی سابقی است که به عنوان کارگر ساده در کارخانه‌های رنو استخدام شده، تلاش می‌کند کارگران بخش فلزکاری را گرد هم آورد. او در جلب کنجکاوی افراد موفقیت انکارناپذیری به دست آورده است». اندکی بعد، این نشریه کنفدراسیون عمومی کار بود که فعالیت او را در خط تولید فلن محکوم کرد تا این شبهه را القا کند که رفقای او در بیلونکور از حمایت مدیریت شرکت برخوردارند.L’Écho des métallos de Renault, mars 1970, journal de la CGT cité par l'ex-maoïste de Renault Jacques Theureau .

او در سال ۱۹۷۴ به دلیل فعالیت‌های مبارزاتی‌اش از شرکت رنو فلن اخراج شد، سپس به دنبال کار جدیدی گشت و دوره کوتاهی را در شرکت تریگانو در ترینیاک سپری کرد و پس از آن با نام مستعار «روبر»Robert, le fil rouge d'une vie de militant, Jean Delavaud, Ouest-France, 21 mai 2008 در کارخانه‌های کشتی‌سازی سن-نزر استخدام شد. در آنجا او در یک «کمیته اقدام» که عمدتاً توسط گابی چرونی اداره می‌شد، مشارکت کرد و همراه با حدود بیست مبارز دیگر در جنبش اعتراضی برای «افزایش یکسان ۲۰۰ فرانکی دستمزد برای همگان» مداخله نمود.

او که سرانجام از کارخانه‌های کشتی‌سازی اخراج شده بود، به همراه دو تن از دوستانش در سن-نزر، رستورانی به نام «لز باله‌آر» را در پنوئِت گشود: رنه کادیون، که مادرش چند سال پیش مدیریت آنجا را بر عهده داشت، و ژان-کلود شمن، روزنامه‌نگار نشریه پرس-اوسیان. بزرگ‌ترین سالن این رستوران که در نزدیکی کارگاه‌های پنوئِت واقع شده بود، ظهرها پذیرای وعده‌های غذایی کارگران بود. او به واسطه تجربه‌اش به عنوان مربی تربیتی در محله بورگار، به مبارزه ادامه داد و در Cnasti (کمیته یاری و حمایت از کارگران مهاجر در سن-نزر) فعال شد؛ کمیته‌ای که تا شش حقوق‌بگیر داشت اما در سال ۲۰۰۱ منحل شد.

او پس از ورود به کانون وکلای سن-نزر، در «اتحادیه وکلای فرانسه» فعالیت کرد و توان خود را در انجمن «پیشگیری و جبران» برای قربانیان جرایم کیفری به کار بست.

به‌طور هم‌زمان، او «دیده‌بان ژئوپلیتیک جنایات» را مدیریت می‌کرد؛ شبکه‌ای بین‌المللی متشکل از پژوهشگران، متخصصان اجرایی (پلیس، قضات، اعضای سازمان‌های غیردولتی) و روزنامه‌نگاران که جنایات سازمان‌یافته در سطح بین‌المللی را مشاهده و مطالعه می‌کنند. او در آن زمان همواره تأکید می‌کرد که همچنان نگران وضعیت محله‌ها و «مناطق سیاهی» است که از تسلط دولت خارج شده و به دست مافیاها یا گروه‌های مافیایی نوظهور افتاده‌اند.

او چهار مأموریت خارج از کشور برای فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر انجام داد. علاوه بر این، او ریاست «دیده‌بان ژئوپلیتیک مواد مخدر» را بر عهده داشت که از آن زمان منحل شده است.

 آثار مکتوب 
او در سال ۱۹۹۱ کتاب «مواد مخدر: اقتصادی جان‌گرفته از سرکوب» را منتشر کرد.

وی که از علاقه‌مندان به تن‌تن بود، کتاب «تن‌تن، هرژه و خودروها» را منتشر نمود، فیلم‌نامهٔ یک مستند دربارهٔ پایگاه زیردریایی را نوشت و مقالاتی دربارهٔ قاچاق در ویژه‌نامه‌های نشریات «ژئو» و «ساینس اند وی» به رشته تحریر درآورد.En route vers les Amériques !, Stéphane Minch

 یادداشت‌ها 

 منابع 

رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:دانش‌آموختگان مدرسه علوم سیاسی پاریس
رده:زادگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۱۹ (میلادی)