ارنستینر

ارنستینر (به آلمانی: Ernestiner) یک شاخه ارشد از خاندان وتین است که اعضای آن در ابتدا به عنوان انتخابگر در انتخابگرنشین زاکسن و بعدها در قلمروهای مختلف تورینگن حکومت می‌کردند. این خاندان نام خود را از ارنست، انتخابگر زاکسن گرفته است که در سال ۱۴۸۵ طی ، قلمروهای وتین را با برادرش تقسیم کرد. در حالی که در درسدن مستقر شدند، ارنستینرها بخش‌های غربی و جنوبی از جمله بخش بزرگی از را در اختیار گرفتند. این خاندان به دلیل حمایت از مارتین لوتر و اصلاحات پروتستانی در تاریخ اروپا اهمیت ویژه‌ای دارد و بعدها از طریق شاخه‌های فرعی خود مانند ، بر تخت‌های سلطنتی بریتانیا، بلژیک، پرتغال و بلغارستان تکیه زد.

 تقسیم لایپزیگ و تثبیت قدرت 
در سال ۱۴۸۵ میلادی، خاندان وتین به موجب به دو شاخه اصلی تقسیم شد که این واقعه نقطه عطفی در تاریخ ایالت‌های آلمانی بود. ارنست، انتخابگر زاکسن به عنوان برادر بزرگتر، عنوان انتخابگری و بخش‌های غربی قلمرو را دریافت کرد که شامل بخش‌های وسیعی از تورینگن و مرکزیت ویتنبرگ می‌شد. او با تثبیت قدرت خود در این مناطق، شالوده حکومتی را بنا نهاد که تا قرن‌ها بر سیاست‌های مرکزی امپراتوری مقدس روم تأثیرگذار بود. فرزند او، که به فریدریش خردمند شهرت داشت، این مسیر را با تأسیس دانشگاه ویتنبرگ و حمایت از جنبش‌های فکری ادامه داد.

 عصر اصلاحات و جنگ شمالکالدیک 
دوران حکومت ارنستینرها در قرن شانزدهم با جنبش اصلاحات دینی گره خورد و شاهزادگان این خاندان به حامیان اصلی پروتستانیسم تبدیل شدند. که به یوهان فریدریش بزرگمهر ملقب بود، رهبری سیاسی پروتستان‌ها را در برابر نیروهای کاتولیک امپراتور شارل پنجم بر عهده داشت. با این حال، شکست در نبرد مولبرگ در سال ۱۵۴۷ میلادی پیامدهای ناگواری برای این شاخه داشت؛ به طوری که امتیاز انتخابگری (Kurwürde) و بخش‌های بزرگی از قلمرو زاکسن به شاخه رقیب یعنی آلبرتینرها واگذار شد. پس از این شکست، قلمرو ارنستینرها به مناطق تورینگن محدود گشت و آن‌ها به جای عنوان انتخابگر، تنها عنوان دوک زاکسن را حفظ کردند.

 فروپاشی قلمرو به دوک‌نشین‌های کوچک 
پس از محدود شدن به تورینگن، قلمرو ارنستینرها به دلیل قوانین سنتی ارث که بر تقسیم اراضی بین تمامی پسران تأکید داشت، به چندین دوک‌نشین کوچک تقسیم شد که در تاریخ به نام دوک‌نشین‌های ارنستینی شناخته می‌شوند. این فرآیند باعث ایجاد مجموعه‌ای از دولت‌های کوچک مانند زاکس-ویمار، زاکسن-گوتا، و زاکس-کوبورگ شد. علیرغم کوچک بودن جغرافیایی، این دربارها به مراکز مهم فرهنگی و علمی آلمان تبدیل شدند؛ به ویژه در زمان که با حمایت از اندیشمندانی چون گوته و شیلر، وایمار را به قلب تپنده کلاسیک‌گرایی آلمان بدل ساخت. این وضعیت تا فروپاشی امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۸ و تشکیل ایالت مدرن تورینگن ادامه داشت.

 نفوذ بین‌المللی و سلطنت‌های اروپایی 
در قرن نوزدهم میلادی، شاخه زاکس-کوبورگ و گوتا از خاندان ارنستینر با اتخاذ سیاست‌های ازدواج هوشمندانه، نفوذ خود را به فراتر از مرزهای آلمان گسترش داد. مهم‌ترین این پیوندها، ازدواج پرنس آلبرت با ملکه ویکتوریا بود که باعث شد فرزندان این خاندان بر تخت سلطنت بریتانیا بنشینند. همزمان، اعضای دیگر این شاخه توانستند پادشاهی‌های بلژیک، بلغارستان و پرتغال را تأسیس کنند یا از طریق ازدواج با خاندان‌های حاکم، در آنجا به قدرت برسند. این گسترش بی‌سابقه باعث شد تا ارنستینرها به یکی از قدرتمندترین و پرنفوذترین خاندان‌های سلطنتی در تاریخ مدرن اروپا تبدیل شوند که ریشه‌های آن‌ها همچنان در بسیاری از خانواده‌های سلطنتی فعلی دیده می‌شود.
 جستارهای وابسته 
 خاندان وتین
 تقسیم لایپسیگ
 دوک‌نشین‌های ارنستینی
 سرزمینهای کنفدراسیون آلمان
 خاندان وتین
 خاندان هسن
 دوک‌نشین‌های ارنستینی
 ایالتهای کنفدراسیون آلمان
 کنفدراسیون راین
 حوزه‌های امپراتوری مقدس روم

 یادداشت‌ها 

 منابع