سپینود ناجیان

سِپینود ناجیان (۲ دی ۱۳۵۰ – ۲۳ مهر ۱۴۰۴) داستان‌نویس و فیلمنامه‌نویس ایرانی بود. نخستین مجموعه داستانش، سریرا، سیلیوا و دیگران، در سال ۱۳۸۸ چاپ شد. در سال ۱۳۹۹ او فیلمنامهٔ بوتاکس ساختهٔ کاوه مظاهری را مشترکاً نوشت که تنها فیلم ایرانی حاضر در بخش اصلی جشنوارهٔ فیلم تورین ایتالیا بود که برندهٔ دو جایزهٔ بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه شد.

 زندگی و پیشه 
سپینود ناجیان در سال ۱۳۵۰ در تهران به دنیا آمد. مادرش، که دکترای ادبیات فارسی داشت، در پی یافتن نامی ایرانی برای نخستین فرزندش در شاهنامهٔ فردوسی به نام سپینود، یک شاهدخت هندی برخورد و آن را برای دخترش برگزید. او مدرک کاردانی در رشتهٔ عمران و کارشناسی در رشتهٔ کارگردانی سینما را گرفت. سال‌ها به آموزش داستان‌نویسی پرداخت و مدتی با ماهنامهٔ داستان همشهری همکاری داشت، همچنین، با نشریاتی مانند عصر پنجشنبه، هنر پارس، حرفهٔ هنرمند، بیست و چهار، اعتماد، و بهار.

ناجیان در شهریور ۱۳۸۱ وبلاگ‌نویسی را آغاز کرد. او نوشتن را با فیلم‌نامه و نقد فیلم آغاز کرد، سپس به نوشتن داستان کوتاه روی آورد. نخستین مجموعه داستانش با عنوان سریرا، سیلیوا و دیگران در سال ۱۳۸۸ از سوی نشر چشمه چاپ شد که آن را در سال ۱۳۸۴ نوشته بود. ناجیان در رشتهٔ ادبی‌نویسی با زندگی‌نگارهٔ چروک‌های زیر گردن در بیستمین جشنوارهٔ مطبوعات ایران که در اسفند ۱۳۹۲ برگزار شد، از برندگان بود. دومین اثرش قصه‌هایی که در چمدان جا نشدند در سال ۱۳۹۴ پس از چاپ از سوی نشر آموت، ممنوع و به خمیر تبدیل شد؛ او در این باره گفته است که به دلیل اشتباه در سانسور دو تا کلمه، آن مجموعه داستان خمیر شد. پیش از این، همراه دخترش از ایران به ترکیه مهاجرت کرده و در استانبول ساکن شده بود. در آنجا فعالیت‌های ادبی و هنری خود را ادامه داد و در کنار نوشتن، دوره‌های داستان‌نویسی نیز برگزار می‌کرد. او در نوشتن فیلمنامهٔ بوتاکس (۱۳۹۹) ساخته کاوه مظاهری با او همکاری کرد که این فیلمنامهٔ مشترک، جایزه بهترین سناریوی جشنواره فیلم تورین را کسب کرد. به هنگام جنبش ۱۴۰۱ ایران، با همکاری شماری از نویسندگان ایرانی با نام‌های مستعار، مجلهٔ مستقل زنانهٔ آزند را به شکل اینترنتی منشتر کرد که مطالب آن، به فضای آن روزهای ایران می‌پرداخت و روایت‌های سرکوب و سانسور را برجسته می‌کرد. آخرین اثر او لمس: چهار زن، هشت قصه بود که با همراهی سه دوست داستان‌نویسش، آن را متأثر از همان جنبش نوشتند و اواخر سال ۲۰۲۴ در خارج از کشور منتشر کردند.

ناجیان پس از دو سال تحمل بیماری سرطان به تهران منتقل شد و سرانجام در ۲۳ مهر ۱۴۰۴ در ۵۴ سالگی درگذشت.

 منابع 

رده:اهالی تهران
رده:ایرانی‌های مهاجرت‌کرده به ترکیه
رده:درگذشتگان ۱۴۰۴
رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت بیماری در ایران
رده:روزنامه‌نگاران اهل تهران
رده:روزنامه‌نگاران زن اهل ایران
رده:زادگان ۱۳۵۰
رده:زادگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:فیلم‌نامه‌نویسان زن اهل ایران
رده:نویسندگان اهل تهران
رده:نویسندگان داستان کوتاه زن اهل ایران
رده:وبلاگ‌نویسان اهل ایران
رده:ویراستاران اهل ایران