تولیو چانتی

بندانگشتی|200x200پیکسل|تولیو چانتی (چپ) به همراه رابرت لی
تولیو چانتی (۲۰ اوت ۱۸۹۹، در </nowiki>آسیزی - ۸ آوریل ۱۹۷۶، در ماپوتو، موزامبیک) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که به خاطر فعالیتش با اتحادیه‌های کارگری شناخته شده بود.

چانتی، فرزند یک کشاورز، در سال ۱۹۱۷ به خدمت اجباری فراخوانده شد و تا سال ۱۹۲۱ به عنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد.A.T. Lane, Biographical Dictionary of European Labor Leaders, Volume 1, 1995, p. 205 او با بازگشت به آسیزی، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در عین حال به تأسیس فاشیو در شهر نیز کمک کرد و در سال ۱۹۲۲ به عنوان دبیر منصوب شد. او برای سازماندهی سندیکا به ترنی منتقل شد و سپس در سال ۱۹۲۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به عنوان دبیر منطقه‌ای سندیکاها در اومبریا منصوب شد. در همان سال، پس از مرگ جاکومو ماتئوتی، مدتی از فاشیسم کناره‌گیری کرد و این سوءظن ایجاد شد که او بیش از حد چپ‌گرا است. با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او به عنوان دبیر سندیکاها در سیراکوز بازگشت، قبل از اینکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و نقش‌های مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و ترویزو بر عهده بگیرد.

در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و دبیر فدراسیون ملی معدنچیان و سنگ‌شکنان شد و در این سمت برای افزایش دستمزدها تلاش می‌کرد. با این حال، علیرغم تمایل او به درگیری گاه به گاه با دولت، نفوذش همچنان افزایش می‌یافت و به عنوان دبیر سندیکاهای کنفدراسیون فاشیستی کارگران صنعتی و نایب رئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت می‌کرد. چانتی به عنوان رئیس کنفدراسیون، در سال ۱۹۳۷ با رابرت لی قراردادی منعقد کرد تا به کارگران ایتالیایی اجازه دهد برای اشتغال به آلمان نازی بروند.Shelley Baranowski, Strength Through Joy: Consumerism and Mass Tourism in the Third Reich, 2007, p. 136 رهبران جبهه کارگری آلمان چنان به او احترام می‌گذاشتند که کارخانه اصلی فولکس واگن حتی یک مجتمع تفریحی به نام چانتی هال به افتخار او داشت.Michael Burleigh, Confronting the Nazi Past: New Debates on Modern German History, 1996, p. 41

پیشرفت چانتی با ارتقای او به درجه ژنرالی و انتصابش به شورای عالی فاشیست در نوامبر ۱۹۳۴ ادامه یافت و در سال ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر شرکت‌ها منصوب شد. اوج موفقیت او در آوریل ۱۹۴۳ بود که به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکت‌ها شد. با این حال، گرایش‌های مخالفت‌آمیز او همچنان ادامه داشت، زیرا چانتی به نفع پیشنهاد دینو گراندی برای برکناری موسولینی رأی داد، پس از آنکه گراندی به او گفته بود که تمام کاری که او انجام می‌دهد این است که پادشاه بار حکومت را با موسولینی تقسیم کند.Philip Morgan, The Fall of Mussolini, Oxford University Press, 2007, p. 15 چانتی بلافاصله پس از آن به دوچه نامه نوشت تا عذرخواهی کند.

چانتی یکی از فاشیست‌هایی بود که به همراه گالئاتسو چانو در دادگاه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شدند. با این حال، از بین تمام متهمان، او تنها کسی بود که به طور کلی از تخفیف مجازات برخوردار شد و بنابراین از اعدام نجات یافت و در عوض به ۳۰ سال زندان محکوم شد.Ray Moseley, Mussolini: The Last 600 Days of Il Duce, p. 77 نامه عذرخواهی که او به موسولینی نوشته بود، او را از اعدام نجات داد.Nicholas Farrell, Mussolini: A New Life, London: Phoenix, 2004, p. 441 پس از آزادی، او آزاد شد و به موزامبیک پرتغال تبعید شد. وی در ۸ آوریل ۱۹۷۶ در همان‌جا درگذشت.

 مطالب مرتبط 

 آنتونیو خولیو د کاسترو فرناندس

 پانویس 

 پیوند به بیرون