لشکرکشی خسرو انوشیروان به خزرها

لشکرشی خسرو انوشیروان به خزرها(۵۷۰–۵۷۶ میلادی) درگیری نظامی میان شاهنشاهی ساسانی به فرمانروایی خسرو انوشیروان و نیروهای خزرها بود که میان سال‌های ۵۷۰ تا ۵۷۶ میلادی در نواحی قفقاز و مرزهای شمالی ایران رخ داد. این جنگ پس از یورش خزرها به مرزهای شمالی شاهنشاهی ساسانی آغاز شد و با لشکرکشی خسرو انوشیروان به قفقاز ادامه یافت. در جریان این نبرد، سپاه ساسانی نیروهای خزر را شکست داد و امنیت مرزهای شمالی شاهنشاهی را برقرار ساخت.

 جنگ 

در حدود سال ۵۷۰ میلادی، گروه‌هایی از خزرها با عبور از گذرگاه‌های قفقاز به مرزهای شمالی شاهنشاهی ساسانی حمله کردند. این یورش‌ها امنیت سرزمین‌های شمالی ایران و راه‌های ارتباطی قفقاز را تهدید کرد و خسرو انوشیروان را به لشکرکشی گسترده‌ای به این منطقه واداشت.

خسرو انوشیروان با سپاهی بزرگ راهی قفقاز شد و در نبردهای متوالی، نیروهای خزر را شکست داد. بر پایه منابع تاریخی، در این نبردها هزاران تن از خزرها کشته شدند و مقاومت آنان در برابر سپاه ساسانی در هم شکست.

برخی منابع گزارش می‌کنند که پس از پایان نبرد، خسرو انوشیروان حدود ۱۰٬۰۰۰ تن از خزرها را اسیر کرد و آنان را در نواحی قفقاز و آذربایجان اسکان داد تا ضمن افزایش جمعیت این مناطق، امنیت مرزهای شمالی شاهنشاهی نیز تقویت شود.

در زمان قباد یکم نیز گزارش هایی از تهاجمات خزر ها گزارش داده شده اما از سال ۵۷۲ میلادی بود که هم‌زمان با آغاز ارتباط گسترده شاهنشاهی ساسانی و نخستین خاقانات ترک در قفقاز ، خزرها در جبهه هماهنگی با ترکان فعالیت می‌کردند.

 پیامدها 

پیروزی شاهنشاهی ساسانی موجب تثبیت اقتدار این دولت در قفقاز و تأمین امنیت مرزهای شمالی ایران شد. شکست خزرها مانع از گسترش نفوذ آنان به سرزمین‌های جنوبی قفقاز گردید و موقعیت راهبردی ساسانیان را در این منطقه حفظ کرد.

پس از این لشکرکشی، خسرو انوشیروان به تقویت استحکامات دفاعی و پادگان‌های مرزی در قفقاز ادامه داد و با اسکان گروه‌هایی از اسیران در این نواحی، کوشید امنیت گذرگاه‌های شمالی شاهنشاهی را پایدار سازد. این اقدامات بخشی از سیاست دفاعی ساسانیان در برابر یورش اقوام استپی بود.

 منابع