لهجه غزنیچی

لهجه هزارگی غزنی () یکی از گونه‌های گویش هزارگی زبانی فارسی دری در افغانستان است که در مناطق جنوبی هزارستان، به‌ویژه در ولایت غزنی، توسط مردم هزاره گویش می‌شود. این لهجه دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی در حوزه‌های آواشناسی، صرف، نحو و واژگان است که آن را از سایر گونه‌های فارسی متمایز می‌سازد.
 تقسیم‌بندی لهجه‌های هزارگی 
بر اساس پژوهش‌های دکتر حفیظ‌الله شریعتی، گویش هزارگی به سه منطقه اصلی تقسیم می‌شود:

 دی‌زنگی و دی‌کُندی: شامل مناطق مرکزی، غربی و شمالی
 غزنیچی: شامل مناطق جنوبی و جنوب‌غربی
 بهسودی: شامل دره ترکمو و مناطق شرقی هزارستان

لهجه غزنیچی، که در مناطق جنوبی هزارستان رایج است، ویژگی‌های خاص خود را دارد و تفاوت‌های اندکی با دیگر لهجه‌های هزارگی دارد.

 ویژگی‌های آوایی و واژگانی 
لهجه هزارگی غزنی دارای ویژگی‌های آوایی خاصی است که آن را از سایر گونه‌های فارسی متمایز می‌سازد. برای مثال، کلمات در این لهجه ممکن است تلفظ‌های متفاوتی داشته باشند:

 نیست: نیست، نیسته، نییَسته، نییه.
 چشم: چشم، چیشیم، چیم.
 بگیر: بگیر، بیگر، مه، بگی.

این تنوع در تلفظ‌ها نشان‌دهنده پویایی و غنای این لهجه است.

 منابع و پژوهش‌های مرتبط 
در زمینه لهجه هزارگی غزنی، پژوهش‌های متعددی انجام شده است. از جمله می‌توان به کتاب «فرهنگ موضوعی گویش هزارگی» نوشته دکتر حفیظ شریعتی اشاره کرد که در آن به بررسی واژگان و ویژگی‌های دستوری این لهجه پرداخته شده است.

همچنین، کتاب «لهجه واژه‌های غزنی» اثر استاد عبدالصمد صمیمی نیز به بررسی واژگان اصیل و ویژگی‌های خاص لهجه غزنی می‌پردازد.

 پانویس 

 پیوند به بیرون 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

رده:گویش هزارگی
رده:گویش‌های زبان فارسی
رده:گویش‌های فارسی افغانستان
رده:لهجه‌های زبان فارسی