قانون ارشدیت

قانون موسوم به قانون ارشدیت ( به آلمانی: Primogeniturgesetz) در ۸ ژوئیه ۱۵۰۶، به دوران تقسیمات باواریا که از سال ۱۲۵۵ بندانگشتی|آلبرشت چهارم دوک بایرنآغاز شده بود، پایان داد. دوک آلبرشت چهارم باواریا، قانون مجلس را در مورد تقسیم‌ناپذیری دوک‌نشین باواریا، که توسط طبقات حاکم به آن سوگند یاد شده بود، صادر کرد و دستور ارشدیت را معرفی نمود. قانون نخست‌زادگی پس از جنگ جانشینی لاندزهوتLandshuter Erbfolgekrieg دوک‌نشین بایرن را در دست دوک آلبرشت چهارم متحد و تجزیه‌ناپذیری آن را تضمین کرد. بر اساس این قانون، تنها پسر نخست‌زاده حق حکومت داشت و برادران کوچک‌تر تنها عنوان کنت و مستمری دریافت می‌کردند. این قانون با وجود مخالفت‌ها، به اتحاد دوباره بایرن علیا و سفلی انجامید و حق اعلام جنگ با موافقت مجلس‌های ایالتی به دوک واگذار شد.

پس از مرگ آلبرشت چهارم در ۱۵۰۸، پسرش ویلهلم قدرت را به دست گرفت. برادرش لودویگ دهم ابتدا مخالفت کرد اما در ۱۵۱۴ در راتنبرگRattenberg به توافق رسیدند. ویلهلم از مونیخ و لودویگ از لاندزهوت بر بخش‌هایی از بایرن حکومت کردند. با مرگ لودویگ در ۱۵۴۵ بدون وارث مذکر، بایرن علیا و سفلی برای همیشه متحد ماند. قانون نخست‌زادگی در ۱۵۷۸ توسط دوک آلبرشت پنجم بار دیگر تأیید شد.
 منابع 

رده:آلمان
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:تاریخ بایرن
رده:تاریخ سیاسی آلمان
رده:ناریخ سیاسی باوریا