گویش بهشهری

گویش بهشهری یا طبری بهشهری گویشی از زبان مازندرانی است که در نواحی شرقی استان مازندران همچون شهرستان‌های بهشهر و نکا و گلوگاه و منطقه هزارجریب و روستاهای تابع آن گویش می‌شود و با گویش‌های طبری ساروی، کردکوی، گرگان و کتولی نزدیکی دارد. زبان مازندرانی زبانی است که در استان مازندران و قسمت‌هایی از استان‌های گلستان، سمنان، تهران و البرز رایج است. مازندرانی استان مازندران به سه گویش غربی، مرکزی و شرقی تقسیم می‌گردد. گویش طبری بهشهر جز گویش شرقی مازندرانی محسوب می‌شود. گویش مازندرانی شرقی در محدوده میان ساری تا علی‌آباد کتول گویش می‌شود. در کتاب راهنمای زبان‌های ایرانی که به ویراستاری رودیگر اشمیت منتشر شده، گویش بومی منطقه بهشهر،‌ نکا، گلوگاه و هزارجریب گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد فردوس آقاگل‌زاده گویش بهشهری را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می‌کند. در سال ۱۳۸۱ «واژه‌نامه بزرگ تبری» به ویراستاری «جهانگیر نصری اشرفی» منتشر شد که در بردارنده واژگانی از گویش‌های عباس‌آباد و آمل و بابل و بهشهر و علی‌آباد کتول و کردکوی و نوشهر و ساری و تنکابن و دیگر مناطق بود. در کتاب واژه‌نامه بزرگ تبری گویشی که در منطقه بهشهر تکلم می‌شود گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد.

 منابع 

رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
رده:زبان مازندرانی
رده:زبان‌های کاسپین
رده:زبان‌های ایرانی
رده:زبان‌های ایران
رده:زبان‌های ایرانی شمال شرقی
رده:بهشهر
رده:شهرستان بهشهر
رده:شهرستان نکا
رده:شهرستان گلوگاه
رده:نکا