نقش هنر خیابانی در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ

نقش هنر خیابانی در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ به بررسی تأثیر هنر خیابانی، از جمله گرافیتی، نقاشی‌های دیواری، چیدمان‌های موقت و اجراهای شهری، بر جریان‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در کلان‌شهرهای معاصر می‌پردازد. هنر خیابانی از نیمهٔ دوم قرن بیستم به یکی از ابزارهای مهم بیان عمومی و اعتراضات سیاسی تبدیل شد.Young, Alison. Street Art, Public City: Law, Crime and the Urban Imagination. Routledge، ۲۰۱۴.

 زمینهٔ تاریخی 
هنر خیابانی در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی در شهرهایی چون نیویورک و فیلادلفیا رواج یافت. ابتدا گرافیتی بیشتر جنبهٔ هویتی و فردی داشت، اما به‌مرور به ابزاری برای بیان جمعی، نقد اجتماعی و مقاومت سیاسی تبدیل شد.Ganz, Nicholas. Graffiti World: Street Art from Five Continents. Harry N. Abrams، ۲۰۰۴.

 نقش سیاسی 

 اعتراضات اجتماعی: نقاشی‌های خیابانی در بسیاری از شهرها به زبان اعتراض مردم علیه نژادپرستی، تبعیض جنسیتی و فساد سیاسی تبدیل شدند.
 انقلاب‌ها و جنبش‌ها: در جریان بهار عربی، جنبش وال‌استریت و اعتراضات هنگ‌کنگ، گرافیتی و هنر خیابانی نقش محوری در انتقال پیام‌های سیاسی داشتند.
 نمادهای مقاومت: تصاویر چهره‌هایی چون چه گوارا و نلسون ماندلا بارها در هنر خیابانی به‌عنوان نمادهای جهانی مبارزه بازنمایی شده‌اند.Chaffee, Lyman. Political Protest and Street Art. Greenwood Press، ۱۹۹۳.

 نقش فرهنگی 

 بازآفرینی فضاهای شهری: هنر خیابانی به زیباسازی محلات فرودست و تبدیل آن‌ها به مراکز فرهنگی کمک کرده است (مانند منطقه شورن‌دیچ لندن یا کراکو در برلین).
 هویت شهری: آثار خیابانی به نمادهای فرهنگی شهرها بدل شده‌اند و در جذب گردشگران فرهنگی نقش داشته‌اند.
 ارتباط با نسل جوان: هنر خیابانی بستری برای بیان خلاقیت و هویت جوانان در برابر ساختارهای رسمی هنر و فرهنگ ایجاد کرده است.Riggle, Nicholas. Street Art and the Politics of Urban Space. Oxford University Press، ۲۰۱۰.

 هنرمندان برجسته 

 بنکسی: هنرمند ناشناس بریتانیایی که آثارش با مضامین ضدجنگ و ضدسرمایه‌داری شهرت جهانی دارد.
 ژان-میشل باسکیا: هنرمند نیویورکی که از گرافیتی به دنیای هنر معاصر راه یافت.
 بلک له‌رات (Blek le Rat): از پیشگامان استنسیل در فرانسه.

 تأثیر جهانی 
هنر خیابانی از مرزهای جغرافیایی عبور کرده و امروز در شهرهایی چون سائوپائولو، قاهره، تهران و استانبول نیز به بخشی از فرهنگ سیاسی و اجتماعی تبدیل شده است. این هنر به‌عنوان زبانی جهانی شناخته می‌شود که می‌تواند پیام‌های عدالت، آزادی و تغییر اجتماعی را به‌سرعت منتقل کند.Lewisohn, Cedar. Street Art: The Graffiti Revolution. Tate Publishing، ۲۰۰۸.

 میراث 
هنر خیابانی که زمانی «وَندالیسم» محسوب می‌شد، امروز به‌عنوان بخشی جدی از تاریخ هنر معاصر و فرهنگ شهری شناخته می‌شود. بسیاری از موزه‌ها و گالری‌ها آثار هنرمندان خیابانی را گردآوری کرده‌اند و پژوهش‌های دانشگاهی جایگاه آن را در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ تثبیت کرده‌اند.Bengtsen, Peter. The Street Art World. Almendros de Granada Press، ۲۰۱۴.

 پانویس 

 منابع 

 Young, Alison. Street Art, Public City: Law, Crime and the Urban Imagination. Routledge، ۲۰۱۴.
 Ganz, Nicholas. Graffiti World: Street Art from Five Continents. Harry N. Abrams، ۲۰۰۴.
 Chaffee, Lyman. Political Protest and Street Art. Greenwood Press، ۱۹۹۳.
 Riggle, Nicholas. Street Art and the Politics of Urban Space. Oxford University Press، ۲۰۱۰.
 Lewisohn, Cedar. Street Art: The Graffiti Revolution. Tate Publishing، ۲۰۰۸.
 Bengtsen, Peter. The Street Art World. Almendros de Granada Press، ۲۰۱۴.
رده:هنر خیابانی