گویش فارسی قوچانی

فارسی قوچانی گویشی فارسی است که مردم فارسی‌زبانِ، شهرستان قوچان و شهرستان فاروج، به آن سخن می‌گویند. ریشه این گویش فارسی خراسانی است. با این همه وام‌واژه های بسیاری از زبان‌های کردی کرمانجی و ترکی خراسانی در گویش قوچانی دیده می‌شود(در برابر بجنوردی کمتر است). گویش قوچانی به گویش مردم فارسی‌زبان بجنورد و گویش نیشابوری و کاشمری نزدیکی دارد.

 برخی واژگان 
 خُش: مادرزن
 خُسور: پدرزن
 برار: برادر
 حُولی: خانه، حیاط
 وخه: پاشو
 دلنگون: آویزان
 تُمون: تنبان
 نَلی: تشک
 مِخت: میخ (در دیگر مناطق خراسان مِخ است)
 مَندو، مین: میان
 اُوسَنَه: داستان، افسانه
 چُخت: سقف، محل زندگی پرنده
 دولَخت: گرد و خاک
 مَیجیری: صندوقچه
 قنجیر: چروک، فرورفته
 تریخ: راست، صاف
 خِلطه: گونی
 قبرقه: قفسه سینه
 زِلَه: لاغر، درمانده
 نَشُو: نشسته
 کُخ: کرم، حشرات
 تیار: درست، آماده
 یانسَر: لجباز
 پِشینگ: پاشیده شدن مایعات
 لُر: آب دهان
 اُکچَه: آروغ
 چِنَق: چانه
 میس: مس
 دُوری: بشقاب
 مَندَه: خسته
 وَمَندَ: وامانده
 پوفلَه: تاول
 خوردی: کوچک
 آنُخ: کاکوتی
 لَتَه: پارچه
 کَلپَسَه: مارمولک
 سُلاخ: سوراخ
 بی: علامت تعجب
 زِر: زیر
 بید: بود

 جستارهای وابسته 

 خبوشان
 زبان فارسی
 گویش فارسی خراسانی
 استان خراسان رضوی
 شهرستان قوچان
 قوچان

 منابع