دیدیه ساوار

دیدیِه ساوار (؛ زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۵۰ - درگذشته ۴ ژوئیه ۲۰۱۶)، طراح داستان‌های مصور (کمیک)، کارتونیست، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه است.

 زندگی‌نامه 
ساوار که در ابتدا معلم زبان انگلیسی بود، در ژوئن ۱۹۷۱ (شماره ۸) شروع به کشیدن طرح‌های مطبوعاتی برای «سوروایور اِ ویور» کرد؛ نشریه گروهی که توسط کلود شوالی، الکساندر گروتندیک و پیر ساموئل پایه‌گذاری شده بود و او به یکی از گردانندگان آن تبدیل شد. دیری نپایید که طرح‌های ساوار به یک تکیه‌گاه بلاغیِ اصلی برای این روزنامه تبدیل شدند.

او همچنین از سال ۱۹۷۲ با لیبراسیون همکاری کرد، جایی که به‌ویژه یک داستان دنباله‌دار به نام سرنوشت شگفت‌انگیز آگوستو پینوشه را در سال ۱۹۷۳ منتشر کرد، اما در دههٔ ۱۹۷۰ با «لا کریه»، «مفی!»، «فلوئید گلاسیال» و «لا گول اوورت» نیز همکاری داشت.

او در سال ۱۹۷۴ در آرل ساکن شد. در انتشارات «آنکر نوآر»، او در سال ۱۹۷۹ فردا باز هم بهتر خواهد بود را منتشر کرد که مجموعه‌ای از طرح‌های مطبوعاتی او بود که در طول دههٔ ۱۹۷۰ منتشر شده بودند.

در سال ۱۹۸۲، سبک او به یک لینیه کلر صریح و سرشار از ظرافت تغییر یافت که موفقیت مجموعه‌های او یعنی «دیک هریسون» (که در ماهنامه شارلی چاپ می‌شد) و «لئونید بودراگون» (با سناریوی ژان-کلود فورست، در اوکاپی در سال ۱۹۸۶) را تضمین کرد.

او همچنین مجموعهٔ «پرلن و پنپن» را بر اساس سناریوهای رنگ‌آمیز خود، سیلوی اسکودیه، با طراحیِ دارای سبک و خیالی‌تر ادامه داد.

مجموعهٔ اصلی او همچنان «دیک هریسون» باقی ماند که شخصیت اصلی آن، کارآگاهی در دههٔ ۱۹۳۰، میان پرووانس و بریتانی، سرزمین‌های محل سکونت ساوار، دررفت‌وآمد است. دیک هریسون و همدستش ژروم دوتندیویِ روزنامه‌نگار، درگیر تحقیقاتی می‌شوند که در آن‌ها امر فانتزی هرگز دور نیست؛ این مجموعه به‌شدت تحت تأثیر «هری دیکسونِ» ژان ری قرار دارد.

او در سال ۱۹۹۹ برای روزنامهٔ لو موند یک ماجرای نقیضه از ماجراهای تن‌تن با عنوان هدف: موند ساخت که در آن برخی از مشهورترین صحنه‌های ماجراهای این خبرنگار مشهور را که خود نیز از طرفداران بزرگ او بود، به تصویر کشید. این اثر تقلیدی که با اجازهٔ بسیار استثناییِ دارندگان حق امتیاز ساخته شد، به مناسبت هفتادمین سالگرد آلبوم‌های تن‌تن بود.

دیدیه ساوار همچنین با سوفی لوبیر، روزنامه‌نگار، تهیه‌کننده، نویسنده و متخصص موسیقی فیلم در تدوین دو نمایشنامهٔ رادیویی همکاری کرد، یکی در صد قسمت (راز صندوقچهٔ قرمز) و دیگری در پنجاه قسمت (راز مورن‌فانژ).
 جوایز 
 جایزهٔ «تروفه ۸۱۳» برای بهترین داستان مصور ۱۹۸۵ برای سارقان گوش‌ها
 جایزهٔ آلفرد زیر ۱۲ سال در جشنواره بین‌المللی کمیک آنگولم ۱۹۸۷ برای شبح منچوی دیوانه
 جایزه آرتی‌ال ۹ برای بهترین آلبوم ماجراجویی ۲۰۰۰ برای هفتمین فریاد (دارگو، ۲۰۰۰)

 منابع 

کتاب‌شناسی 

 

رده:زادگان ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:نویسندگان کمیک اهل فرانسه
رده:تصویرگران اهل فرانسه
رده:کارتونیست‌های اهل فرانسه