الهام (تصوف)

الهام ، آنچه که خداوند متعال بر دل بندگانش می‌اندازد که کاری را انجام دهد یا ندهد.بستانی، فؤاد افرام، فرهنگ ابجدی - تهران، چاپ: دوم، ۱۳۷۵.

 الهام 
إِلْهَام یعنی رسیدن چیزی به خاطر و دل و ذهن انسان که از خدای تعالی و از سوی عالم ملکوت است.راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ قرآن - تهران، چاپ: دوم، ۱۳۷۴.

 وارستگی 
الهام پیغام فرستادن است از حق به خلق به طریق سرّ به واسطه و بی واسطه و الهام را وحی سرّ هم گویند.

هر کس قوت متخیله و حس مشترک وی صافی‌تر بود از تعلقات، خبر او راست تر و درست‌تر باشد. خواب هم از این قبیل است.عزیز الدین نسفی، بیان التنزیل، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی - تهران، چاپ: اول، ۱۳۷۹.عزیز الدین نسفی، کشف الحقائق، انتشارات علمی و فرهنگی - تهران، چاپ: چهارم، ۱۳۸۶.

 منابع 

رده:سخن‌شناسی
رده:نقد ادبی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های لاتین