آلن مونتاندون

آلن مونتاندون ()، متولد در لیون، استاد بازنشسته ادبیات عمومی و تطبیقی در دانشگاه بلز پاسکال (کلرمونت دوم)، عضو افتخاری مؤسسهٔ دانشگاهی فرانسه (کرسی ادبیات تطبیقی و جامعه‌شناسی شعر) است.

 زندگی‌نامه 
 آموزش 
پس از تحصیل در دبیرستان آمپر در لیون، کلاس‌های آمادگی برای ورود به مدرسه عالی نرمال سوپریور در سن کلو (۱۹۶۲–۱۹۶۴) را در دبیرستان ادگار-کینه به پایان رساند. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ دانشجوی مدرسه عالی ENS در سن کلو بود و مدرک فلسفه گرفت، سپس بورسیه DAAD را برای دانشگاه مونیخ (۱۹۶۶–۱۹۶۷) دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در نانتر زیر نظر میکل دوفرن دریافت کرد و سپس در آزمون سراسری فلسفه قبول شد.

 حرفه دانشگاهی 
او ابتدا به‌عنوان مدرس فلسفهٔ آلمانی در دانشگاه تورس فعالیت خود را آغاز کرد. از سال ۱۹۷۱، به‌عنوان دستیار آموزشی و سپس به‌عنوان استاد یار ادبیات عمومی و تطبیقی در دانشکدهٔ ادبیات کلرمون-فران مشغول به کار شد؛ دانشگاهی که تمام دوران حرفه‌ای دانشگاهی‌اش را در آن گذراند. پس از دفاع از رسالهٔ دکترای دولتی خود در سال ۱۹۸۳ با راهنمایی پیر برونل، با عنوان پذیرش لورنس استرن در آلمان، به‌عنوان استاد در همان دانشگاه منصوب شد. او در آنجا مرکز پژوهش در ارتباطات و آموزش را بنیان نهاد و مدیریت کرد؛ مرکزی که بعدها به «مرکز پژوهش در ادبیات مدرن و معاصر» (CRLMC) و سپس به «مرکز پژوهش در ادبیات و جامعه‌شناسی شعر» (CELIS) تغییر نام داد.

در سال ۱۹۸۵، آلن مونتاندون به‌عنوان استاد ادبیات تطبیقی در مؤسسهٔ زبان‌شناسی آلمانی دانشگاه مونیخ، بر کرسی راژه بائر منصوب شد. او همچنین از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷، بخش تاریخ هنر آزمون رقابتی برای موقعیت‌های تدریس در هنرهای تجسمی را تدریس می‌کرد. او دپارتمان ارتباطات را در دانشگاه خود تأسیس کرد. او مسئول برنامه‌های آموزشی پیشنهادی، سپس تیم‌های تحقیقاتی، مدیر دپارتمان زبان فرانسه و مؤسسه ادبیات تطبیقی، رئیس DEA (دیپلم مطالعات پیشرفته)، سپس برنامه کارشناسی ارشد ادبیات، عضو CNU (شورای ملی دانشگاه‌ها)، عضو هیئت داوران ENS (اکول نرمال سوپریور)، آزمون رقابتی برای موقعیت‌های تدریس در آموزش عالی و هیئت داوران ارشد و سپس جوان مؤسسه دانشگاهی فرانسه بود. او رئیس انجمن فرانسوی ادبیات عمومی و تطبیقی (۲۰۰۱–۲۰۰۵) بود. او از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ به عنوان عضو ارشد مؤسسه دانشگاهی فرانسه، کرسی ادبیات تطبیقی و شعرشناسی اجتماعی را در اختیار داشت. او در کالج علوم برلین (۲۰۰۶–۲۰۰۷) نیز عضو هیئت علمی بود. او در مدرسه عالی نرمال، در دانشگاه‌های مختلف (به‌ویژه در صفاقس، فلورانس، مونیخ و رسیف) تدریس می‌کرد و سخنرانی‌های متعددی در خارج از کشور ارائه داد و بر بسیاری از پایان‌نامه‌های دکترا نظارت داشتاو در هیئت تحریریهٔ چندین مجله، از جمله رمانتیسم، مرور ادبیات تطبیقی، آرکادیا، آینده‌ها و زیباشناسی تطبیقی خدمت کرده است. او چندین مجموعه را در انتشارات دانشگاهی کلرمون، انتشارات اونوره شامپیون و کلاسیک گارنیه ویرایش می‌کند. علاوه بر انتشارات خود، بیش از ۷۰ جلد کتاب گروهی را ویرایش کرده است.

کتابی در بزرگداشت آلن مونتاندون، به پاس خدمات علمی و دانشگاهی‌اش، به او اهدا شد: مهمان‌نوازی دانش‌ها.Clermont-Ferrand, Presses universitaires Blaise Pascal, 2011, 853 p.

 آثار 
 کار علمی 
آثار آلن مونتاندون با دامنه میان‌رشته‌ای و میان‌فرهنگی خود شناخته می‌شوند. بخشی از آن بر ادبیات اروپایی (رمان در اروپای قرن هجدهم) و به‌طور خاص بر نویسندگان خاصی که او در آنها تخصص دارد، مانند ژان پل، هوفمان، نوالیس، هولدرلین، هلنز و تئوفیل گوتیه، که او مجموعه آثار کامل آنها را ویرایش کرده است، متمرکز است. جنبه قابل توجهی از آثار او مربوط به نگارش تعاملات اجتماعی است. تحقیقات او در مورد تاریخ ادب، نزاکت و آداب معاشرت در اروپا، رقص، بوسیدن، پیاده‌روی، پیری و مهمان‌نوازی بود. همه این تحلیل‌ها او را به تعریف یک جامعه‌شناسی بر اساس بازنمایی‌های اجتماعی سوق داد. از این منظر، او همچنین به بررسی قصه‌های پریان، امور خارق‌العاده (همان‌طور که در «دربارهٔ داستان شگفت‌انگیز، یا جای دیگر کودکی» دیده می‌شود) و جامعه‌شناسی اسطوره‌های مختلف (مریم مجدلیه، سالومه، ملوزین، ریش آبی و غیره) پرداخت. او نسخه‌های فرانسوی و آلمانی «ملوزین» اثر ایوان گل را در انتشارات دانشگاهی بلز پاسکال در سال ۲۰۰۱ ارائه کرد.

پژوهش‌های او در زمینهٔ نوشتار (به‌ویژه در قالب‌های کوتاه) همچنین به بررسی روابط میان متن و تصویر (آیکونوتکست‌ها)، متن و موسیقی (مانند آثار ا.ت.آ. هوفمان و موسیقی)، و نیز ساختارهای تصویری می‌پردازد. او بنیان‌گذار چندین فرهنگ‌نامهٔ تخصصی است، از جمله: فرهنگ‌نامهٔ تحلیلی ادب و آداب معاشرت، فرهنگ‌نامهٔ ادبی شب، فرهنگ‌نامهٔ تحلیلی زوال گونه‌های ادبی (با همکاری سائولو نیوا)، و فرهنگ‌نامهٔ داندیسم. افزون بر این، او برای نسخه‌های انتقادی آثار نویسندگانی چون ژان پل، هوفمان، کنیکه، ساموئل جانسون و لودویگ تیک را نیز ترجمه کرده است.
 دوروتئا اشلگل، فلورنتین، ترجمه و ویرایش انتقادی به زبان فرانسه، پاریس، انتشارات کلاسیک گارنیه، ۲۱۶ صفحه، ۲۰۲۴. 
 شعرشناسی اجتماعی منسوجات در دوران کلاسیک: از پوشاک و بازنمایی آن تا شعرشناسی متن، به‌کوشش کارین باربافیری و آلن مونتاندون، ۲۰۱۵.
 سفر احساسی اثر لارنس استرن، ویرایش انتقادی، کلاسیک گارنیه، ۲۰۱۵، ۳۴۱ صفحه.
 تئوفیل گوتیه، باغ‌وحش خصوصی. طبیعت در خانه (آثار کامل، جلد هشتم، بخش اول)، انتشارات شامپیون، ۲۰۱۴.
 قلم و توپ فوتبال، پاریس، انتشارات اوریزون، ۲۰۱۴، ۱۸۴ صفحه.
 فرهنگ‌نامهٔ تحلیلی زوال گونه‌های ادبی (با همکاری سائولو نیوا)، انتشارات دروز، ۲۰۱۴، ۱۱۷۲ صفحه.
 فرهنگ‌نامهٔ ادبی شب، انتشارات اونوره شامپیون، ۲ جلد، ۲۰۱۳، ۱۶۲۶ صفحه.
 لودویگ تیک، ریش‌آبی و هفت همسر ریش‌آبی، ترجمه، تفسیر و حواشی، کلاسیک گارنیه، ۲۰۱۳.
 تئوفیل گوتیه. شاعر بی‌نقص. «محفل شاعران درگذشته»، انتشارات آدن، ۲۰۱۳، ۵۲۸ صفحه.
 تئوفیل گوتیه میان شور و نوستالژی، انتشارات ایماگو، آوریل ۲۰۱۲، ۲۲۲ صفحه.
 ژان پل ریختر، لوانا یا رساله‌ای در باب آموزش، ترجمهٔ جدید، تفسیر و یادداشت‌ها، ویرایش انتقادی، کلاسیک گارنیه، ۲۰۱۲، ۳۷۸ صفحه.
 افسانه‌های شبانهٔ هوفمان، ویرایش انتقادی، کلاسیک گارنیه، ۲۰۱۱.
 آشپزی تئوفیل گوتیه، انتشارات گالیمار – آلترناتیو، ۲۰۱۰، ۱۲۸ صفحه.
 چشمان شب: جستاری در رمانتیسم آلمانی، کلرمون-فران، انتشارات دانشگاهی بلز پاسکال، ۲۰۱۰، ۴۶۰ صفحه.
 از خود به‌سوی خود: نوشتار به‌مثابهٔ مهمان‌نوازی از خویشتن، مجموعهٔ ادبیات، انتشارات دانشگاهی بلز پاسکال، ۲۰۰۴.
 شعرشناسی اجتماعی پیاده‌روی، انتشارات دانشگاهی بلز پاسکال، مجموعهٔ ادبیات، ۲۰۰۰.
 شعرشناسی اجتماعی رقص، مجموعهٔ انسان‌شناسی رقص، انتشارات اکونومیکا، ۱۹۹۸.
 قالب‌های کوتاه، مجموعهٔ خطوط کلی ادبیات، انتشارات هاشه سوپریور، ۱۹۹۲.

 اثر برجسته و عامل محبوبیت 
 بوسه. بدن در آستانهٔ لب‌ها. انتشارات اوترمان، پاریس، ۲۰۰۵. مجموعهٔ «بدن بیش از هر زمان». (به زبان آلمانی ترجمه شده است)

 منابع 

رده:استادان دانشگاه بلز پاسکال
رده:استفاده از P19
رده:استفاده از P27
رده:مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه اطلاعات داده‌های کتابخانه‌ای