سنت ابرهارد

ابرهارد زیتلینگ و بیبورگ یا ابرهارد اول زالتسبورگ ( به آلمانی: Eberhard von Sittling und Biburg, یا Eberhard I. von Salzburg)؛ (زادهٔ حدود ۱۰۸۵ در زیتلینگ؛ درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۱۶۴ در صومعه سیسترسی راین)، اسقف اعظم زالتسبورگ در سده ۱۲ میلادی بود. او حتی در زمان حیاتش به عنوان یک قدیس مورد احترام بود و به دلیل سبک زندگی زاهدانه و توانایی استثنایی‌اش در سخنوری ستایش می‌شد.

 دوران جوانی 
ابرهارد از خانواده اشرافی باواریایی «بارون‌های زیتلینگ و بیبورگ» بود. او از طریق مادرش، برتا فون راتزنهوفن، با اسقف اعظم کنراد یکم ویتلسباخ و همچنین با برتولد موسبورگ (اسقف اعظم رقیب در زالتسبورگ) خویشاوندی داشت. ابرهارد ابتدا در مدرسه کلیسای جامع بامبرگ آموزش دید و سپس در پاریس به تحصیل پرداخت؛ جایی که دانش عمیق و همه‌جانبه‌ای کسب کرد و پس از آن به عنوان عضو هیئت امنای کلیسا در بامبرگ مشغول به کار شد.

 فعالیت‌ها تا سال ۱۱۴۷ 
در سال ۱۱۲۵، ابرهارد به عنوان راهب در صومعه بندیکتین «پروفنینگ» در نزدیکی رگنسبورگ سوگند یاد کرد. در سال ۱۱۳۱ او به مقام نایب صومعه (Prior) رسید و در سال ۱۱۳۸ رئیس دیر (Abt) در صومعه بیبورگ شد. او این صومعه را بر اساس جنبش اصلاحی کلونی سازماندهی مجدد کرد. مقام ریاست او به‌طور شخصی توسط پاپ اینوسنت دوم تنفیذ شد که نشان‌دهنده احترام والای او فراتر از محدوده صومعه بودEkkart Sauser: EBERHARD I.. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 16, Bautz, Herzberg 1999, ISBN 3-88309-079-4, Sp. 411–413..

 دوران اسقفی اعظم 
در سال ۱۱۴۷، ابرهارد که در آن زمان ۶۰ سال داشت، به عنوان اسقف اعظم زالتسبورگ انتخاب شد. او به فعالیت‌های خیریه شهرت داشت و برای بهبود اخلاق روحانیون تلاش بسیاری کرد. ابرهارد علاوه بر سخنوری، مهارت دیپلماتیک فوق‌العاده‌ای داشت که از آن برای رفاه ایالت زالتسبورگ و قلمرو اسقفی خود استفاده می‌کرد. هنگامی که دیر ادمونت در سال ۱۱۵۲ طعمه حریق شد، ابرهارد نقش مهمی در بازسازی سریع آن ایفا کرد. او از سفرهای طولانی و دشوار برای تقدیس شخصی کلیساها، محراب‌ها و دیدار با راهبان واهمه‌ای نداشت.

«راهوین»، تاریخ‌نگار آن دوران، ابرهارد را به دلیل تحصیلات عالی، پایداری در ایمان، انسان‌دوستی، بخشندگی و توجه ویژه به فقرا و بیماران ستایش کرده استFriedrich Hausmann:  In: . (NDB). Band 4. Duncker & Humblot, Berlin 1959, ISBN 3-428-00185-0, S. 230–231.

 رهبری الکساندرین‌ها در امپراتوری مقدس روم 
در جریان نزاع تفویض بین پاپ الکساندر سوم و امپراتور فریدریش بارباروسا، ابرهارد آشکارا از پاپ حمایت کرد؛ با این حال، به دلیل اعتبار بالای اجتماعی، نزد امپراتور نیز به عنوان یک میانجی مورد احترام باقی ماند. او در حمایت از الکساندر سوم و مخالفت با پاپِ برگزیده امپراتور (ویکتور چهارم)، تا مرزهای خطرناکی پیش رفت و چندین دستور اکید امپراتور را نادیده گرفت، اما محبوبیت و اعتبارش مانع از مجازات‌های سخت امپراتوری علیه او شد.

 سال‌های پایانی و مرگ 
او در سنین پیری یک بار دیگر به اشتایرمارک سفر کرد تا به یک اختلاف پایان دهد. قلعه لایبنیتس (متعلق به زالتسبورگ) توسط مارگراف اتوکار سوم محاصره شده بود. تنها پس از مذاکرات طولانی ابرهارد بود که محاصره پایان یافت. او در راه بازگشت، در صومعه سیسترسی «راین» درگذشت. پیکر او در کلیسای جامع زالتسبورگ به خاک سپرده شد. مقبره او در سال ۱۹۵۷ طی حفاری‌های کلیسای جامع کشف شد.

 منابع 

رده:قدیسان
رده:قدیسان مسیحی
رده:تاریخ اتریش
رده:کاتولیک
رده:تاریخ آلمان
رده:مسیحیت در آلمان