هلوئیز لوزاتی

هلوئیز لوزاتی (به فرانسوی: Héloïse Luzzati) متولد ۱۹۸۶، نوازنده برجسته ویولنسل (چلو)، پژوهشگر، مدیر هنری و یکی از چهره‌های پیشرو و جریان‌ساز اهل فرانسه در زمینه کشف، ضبط و احیای آثار فراموش‌شده‌ی زنان آهنگساز در تاریخ موسیقی کلاسیک اروپا است. فعالیت‌های او نقش بزرگی در بازنویسی تاریخ موسیقی و بازگرداندن آثار مهجورِ زنان هنرمند به سالن‌های کنسرت داشته است.

 زندگی‌نامه و تحصیلات 
هلوئیز لوزاتی نوازندگی ویولنسل را از سن ۵ سالگی نزد «کریستوف کومب» در هنرستان لو مان آغاز کرد. او در سال ۲۰۰۲ به کنسرواتوار پاریس راه یافت و در کلاس «مارسل باردون» به تحصیل پرداخت و توانست در سال ۲۰۰۶ جایزه نخست این مرکز را از آن خود کند. در همان سال، او هم‌زمان در کالج سلطنتی موسیقی لندن و کنسرواتوار ملی عالی موسیقی پاریس پذیرفته شد. 

او به عنوان یک نوازنده مشتاق موسیقی مجلسی، نزد کوارتت نام‌دار ایزای و «مارک کوپی» در کنسرواتوار ملی عالی موسیقی و رقص آموزش دید. لوزاتی همچنین در مسترکلاس‌های اساتید برجسته‌ای همچون پیتر کروپر، هاتو بایرله و آلن پلانه‌س شرکت کرد و فرصت همکاری با نوازندگان و هنرمندان نامداری همچون الکساندر تارو، ادنا استرن، فرنس وایزی، یولیان اشکل، رولان پیدو و گراف موریا را به دست آورد.

 نقطه عطف هنری و شکل‌گیری دغدغه‌ها 
تحول بزرگ و نقطه عطف در زندگی حرفه‌ای لوزاتی زمانی رخ داد که او در سن ۳۰ سالگی، پس از ۲۵ سال نوازندگی مستمر، متوجه یک خلأ و تبعیض پنهان در دنیای موسیقی کلاسیک شد: او پی برد که در تمام دوران تحصیل و نوازندگی خود، حتی یک اثر از زنان آهنگساز را ننواخته است.

لوزاتی معمولاً از مخاطبان خود این چالش را می‌پرسد: «پنج نام از زنان آهنگساز نام ببرید» تا نشان دهد پیدا کردن این اسامی چقدر برای عموم دشوار است. او مکرراً اشاره کرده است که در هنرستان‌ها و سالن‌های بزرگ کنسرت، تالارها همیشه به نام استادان مرد نام‌گذاری شده‌اند و حتی در دهه‌های گذشته، برخی استادان آهنگسازی از پذیرش دختران در کلاس‌های خود خودداری می‌کردند. او تأکید می‌کند که با وجود فعالیت بیش از هزار زن آهنگساز در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، امروزه حتی در دوران معاصر نیز کمتر از ۱۰ درصد برنامه‌های کنسرت‌ها به آثار زنان اختصاص دارد.

 تأسیس نهادها و پروژه‌های فرهنگی 
لوزاتی برای پر کردن این خلأ تاریخی و «زدودن غبار فراموشی از روی آثار زنان»، انجمن Elles Women Composers را به عنوان یک مرکز پژوهشی، تولیدی و مدیایی تأسیس کرد. از مهم‌ترین پروژه‌های زیرمجموعه این حرکت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
 فستیوال زمانی برای آن‌ها (Un Temps pour Elles): فستیوالی پویا و ارزشمند در وال-دوواز که به اجرای شاهکارهای زنان آهنگساز اختصاص دارد.
 مجموعه و ناشر موسیقی جعبه جواهرات (La Boîte à Pépites): یک مؤسسه فرهنگی، کانال ویدئویی و ناشر آثاری که به کشف پارتیسیون‌های فراموش‌شده، تولید محتوای مستند و ضبط آلبوم‌های حرفه‌ای (مانند آثار شارلوت سوهی، ریتا استرول و ژان لولو) می‌پردازد.
 پروژه‌های دیجیتال و آموزشی: از جمله فستیوال استریمینگ «Passions» و «تقویم ادونت» برای معرفی صدها آهنگساز فراموش‌شده.

او به همراه همکاران خود نظیر کلارا لئوناردی، سلیا اونتو بنسائید و لیا انینو، با مراجعه به کتابخانه‌ها و خانواده‌ها، دست‌نوشته‌ها و نت‌های گم‌شده را ردیابی و ضبط می‌کنند.

 جستارهای وابسته 
 لوئیز فرانک
 موسیقی کلاسیک
 موسیقی مجلسی
 تاریخ موسیقی

رده:نوازندگان ویولنسل اهل فرانسه
رده:پژوهشگران موسیقی
رده:اهل فرانسه
رده:فعالان فرهنگی
رده:رهبران هنری
رده:زادگان ۱۹۸۶ (میلادی)