آنرس اوسته‌گور

آنِرس هوگزبرو اوسته‌گور (؛ زاده ۱۴ مارس ۱۹۶۵) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل دانمارک است که به‌ویژه برای فیلم‌های زندگی‌نامه‌ایِ تحسین‌شده‌اش دربارهٔ هنینگ کارلسن، یان یوهانسون، هرژه و گروه گازولین و همچنین مستند میانمار وی‌جی شناخته می‌شود. آنرس اوسته‌گور دانش‌آموخته رشته موسیقی و زبان است و در سال ۱۹۹۱ از دانشکده روزنامه‌نگاری دانمارک فارغ‌التحصیل شده است.

 پیشینه حرفه‌ای 
آنرس اوسته‌گور از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶، به‌عنوان نویسنده متن‌های تبلیغاتی و مشاور استراتژیک با تخصص در کارزارهای اجتماعی و سیاسی در آژانس تبلیغاتی «یرسیلد و شرکا» فعالیت می‌کرد؛ او هم‌زمان در بخش مستند شبکه دی‌آر و شرکت نوردیسک فیلم نیز به‌عنوان پژوهشگر مشغول به کار بود. اوسته‌گور در این دوره با شبکه «سنترال تلویژن» لندن و برنامه مستند «فاکتِرن» در شبکه تی‌وی ۲ نیز همکاری داشت. او در این مدت مجموعه‌ای از برنامه‌های مستند را برای تلویزیون دانمارک با تمرکز بر مسائل روز جامعه در داخل و خارج از کشور تولید کرد. آنرس اوسته‌گور منحصراً بر ژانر مستند تمرکز دارد. او علاوه بر مستندهای سینمایی، مستندهایی نیز برای تلویزیون می‌سازد که بخش عمده آن‌ها بر پایه فیلم‌نامه‌های نوشته شده توسط خودش است. در سال ۲۰۰۶، او به پاس خدماتش به سینمای دانمارک، برنده «بورسیه سفر اریک بالینگ» شد که شامل جایزه‌ای نقدی به مبلغ ۵۰٬۰۰۰ کرون بود.

آنرس اوسته‌گور بیش از هر چیز به‌واسطه پرتره‌نگاری‌هایش (فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای) به شهرت رسیده است. او در فیلم «دیدار دوباره با ژوهانسبورگ» محصول ۱۹۹۶، با الهام از فیلم «دیلما» محصول ۱۹۶۲، پرتره‌ای از هنینگ کارلسن خلق کرد. در سال ۱۹۹۹ فیلم «جادوگر» را دربارهٔ پیانیست جاز سوئدی، یان یوهانسون، ساخت که نه‌تنها جایزه بهترین فیلم مستند جشنواره فیلم اودنسه را برایش به ارمغان آورد، بلکه راه را برای او هموار کرد تا در سال ۲۰۰۳ فیلم شخصی و بسیار تحسین‌شدهٔ خود، تن‌تن و من را بسازد؛ فیلمی که پرتره‌ای از پدر تن‌تن، یعنی نویسنده و کارتونیست نامدار بلژیکی، هرژه، بود.

در سال ۲۰۰۶، فیلم گازولین دربارهٔ گروه راک گازولین اکران شد. این مستند که بخشی از تاریخ موسیقی راک دانمارک را روایت می‌کرد، به‌سرعت به پربیننده‌ترین فیلم مستند در سینماهای دانمارک تبدیل شد و جایزه سینمایی «گول‌داک» را کسب کرد. آنرس اوسته‌گور در سال ۲۰۰۸ با فیلم میانمار وی‌جی به بزرگ‌ترین موفقیت بین‌المللی خود تا به امروز دست یافت؛ فیلمی که شرایط برمه را در جریان قیام سال ۲۰۰۷ از دریچه دوربین‌های گزارشگران جوان زیرزمینی به تصویر می‌کشد. این فیلم جوایز متعددی از جمله جایزه‌ای در جشنواره فیلم ساندنس دریافت کرده است.

 جوایز 
جوایز
 ۲۰۰۸ – مارس ۲۰۰۹ – در مجموع ۱۴ جایزه دانمارکی و بین‌المللی برای فیلم میانمار وی‌جی
 ۲۰۰۶ – جایزه «گول‌داک» برای فیلم گازولین
 ۲۰۰۵ – جایزه «بودیل» برای بهترین فیلم مستند سال دانمارک برای فیلم تن‌تن و من
 ۲۰۰۴ – جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره «هات‌داکس» تورنتو برای فیلم تن‌تن و من
 ۲۰۰۴ – جایزه بهترین فیلم مستند در جشنواره اروپایی فیلم مستند اسلو برای فیلم تن‌تن و من
 ۲۰۰۳ – جایزه «پری آلساس اروپ» در استراسبورگ برای فیلم تن‌تن و من
 ۲۰۰۳ – جایزه بهترین فیلم مستند کوتاه در جشنواره بین‌المللی سینما و تکنولوژی نیویورک برای فیلم «مالاریا»
 ۱۹۹۹ – جایزه بهترین فیلم مستند در جشنواره فیلم اودنسه برای فیلم جادوگر

 منابع 

 پیوند به بیرون 
 
 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:کارگردانان فیلم اهل دانمارک