حشویه

حَشْویّه، لقبی طعن‌آمیز برای طیفی از گرایشهای سیاسی ـ اعتقادی در تاریخ اسلام که منسوبان به آن، همواره از سوی مخالفان متهم به جهل و بی‌اعتنایی به روشهای عقلانی بوده‌اند.تاره، مسعود، حشویه، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

 وجه تسمیه 
حشویه در لغت برگرفته از واژهٔ حشو به معنی پرکردن و انباشتن است. همچنین عبارات «الحشو من الناس» و «حشوة الناس» به معنی تودهٔ مردم عوام و بی‌مقدار به کار رفته است.تاره، مسعود، حشویه، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی برخی گفته‌اند که این نام نسبتی است به واژه «حَشا» (به معنای حاشیه و کناره). بنابر گزارشی، روزی عده‌ای از راویان حدیث در حلقه حسنِ بصری حاضر شدند اما چون سخنانی بیهوده و نادرست گفتند، وی از یارانش خواست تا آنها را به حاشیه (حشا) حلقه ببرند و از آن زمان به این نام معروف شدند. بر این اساس، ضبط صحیح، حَشَویه است. اما بسیاری دیگر این نام را نسبتی به واژه «حشْو» (به معنای سخن زائد یا مردمان فرومایه) دانسته‌اند و بنابراین در نظر آنها ضبط صحیح، حشْویه است.حسینی جلالی، سیدمحمدرضا، حشویه، دانشنامه جهان اسلام، جلد 13، چاپ 1393

 تهمت‌زنی 
احمد بن حنبل کسانی را که اصحاب حدیث را به بددینی متهم می‌کردند، زندیق نامیده بود.تاره، مسعود، حشویه، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

 پانویس 

رده:تاریخ اسلام
رده:اصطلاحات اسلامی