درگیری شاخ آفریقا

درگیری شاخ آفریقا، که به عنوان جنگ نیابتی عربستان سعودی و امارات متحده عربی نیز شناخته می‌شود، به چندین درگیری و اتحاد منطقه‌ای مرتبط در شاخ آفریقا اشاره دارد که در اوایل دهه ۲۰۲۰ توسعه یافت. منطقه شاخ آفریقا شامل اتیوپی، اریتره، جیبوتی و سومالی می‌شود.

شاخ آفریقا، مانند شمال آفریقا، به دلیل وجود شبکه‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی در سراسر خلیج عدن و تعاملات دریای سرخ (که باعث می‌شود بحران در یک ساحل به سرعت بر ساحل دیگر تأثیر بگذارد) از نظر تاریخی با خاورمیانه مرتبط بوده‌اند. در حالی که جنگ‌های داخلی در طول دهه ۲۰۲۰ در منطقه شایع بوده‌اند، مانند جنگ تیگرای در اتیوپی، جنگ داخلی سودان که در سال ۲۰۲۳ آغاز شد، جنگ داخلی سومالی که از سال ۲۰۰۹ ادامه دارد، جنگ داخلی یمن که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و ترکیبی از شورش‌های کوچک‌تر در سودان جنوبی، چاد، کنیا و جمهوری آفریقای مرکزی، رقابت منطقه‌ای بین گروه‌های تحت حمایت عربستان سعودی و گروه‌های تحت حمایت امارات تا دسامبر ۲۰۲۵ به‌طور علنی ظاهر نشد.

آغاز درگیری بین عربستان سعودی و امارات متحده عربی اولین بار در کارزار جنوب یمن (۲۰۲۵–۲۰۲۶) خود را نشان داد، زمانی که شورای انتقالی جنوب تحت حمایت امارات، حمله‌ای را علیه متحد سابق خود، شورای رهبری ریاست‌جمهوری تحت حمایت عربستان سعودی که به عنوان دولت یمن عمل می‌کند، آغاز کرد. شورای انتقالی جنوب بخش‌های بزرگی از جنوب و شرق یمن را تصرف کرد و در ۳ ژانویه استقلال خود را اعلام کرد. چهار روز بعد، تمام دستاوردهای این حمله توسط یک لشکرکشی دولت یمن از بین رفت و شورای انتقالی جنوب منحل شد.

بلافاصله پس از این حمله، روابط عمومی بین عربستان سعودی و امارات متحده عربی تیره شد. عربستان سعودی علناً شروع به محکوم کردن جنایات جنگی توسط گروه‌های تحت حمایت امارات متحده عربی، مانند حملات نیروهای پشتیبانی سریع به غیرنظامیان در سودان، کرد. مصر، حامی دیرینه نیروهای مسلح سودان، اعلام کرد که «دیدگاه‌های مشترکی» در مورد سودان با عربستان سعودی و یمن دارد. عربستان سعودی همچنین خرید جت‌های پاکستانی برای نیروی هوایی سودان را آغاز کرد. دولت سومالی در اوایل ژانویه تمام قراردادها با امارات متحده عربی را لغو کرد.

در اواخر سال ۲۰۲۵، اسرائیل در ازای یک پایگاه نظامی اسرائیل در این منطقه، دولت مستقل دوفاکتو سومالی‌لند را که مدت‌ها به رسمیت شناخته نشده بود، به رسمیت شناخت. امارات متحده عربی در حال حاضر چندین پایگاه نظامی در بربره در سومالی‌لند و بوصاصو در پانتلند اداره می‌کند. بوساسو و بربرا هر دو بندری هستند که امارات متحده عربی برای تأمین سلاح برای اتیوپی و نیروهای پشتیبانی سریع استفاده می‌کند. در فوریه ۲۰۲۶، رویترز تحقیقاتی را منتشر کرد که تأیید می‌کرد دولت اتیوپی میزبان شبه‌نظامیان نیروهای پشتیبانی سریع در خاک اتیوپی است و حمله نیروهای پشتیبانی سریع به ایالت نیل آبی را تسهیل می‌کند.

تحلیلگران هشدار داده‌اند که افزایش ارتباط متقابل جنگ‌های داخلی و درگیری‌ها در منطقه می‌تواند به یک درگیری جمعی به سبک جنگ جهانی اول منجر شود که کل منطقه را در بر می‌گیرد. برخی از این تحلیل‌ها معتقدند که بدترین سناریو این است که درگیری در شمال شرقی آفریقا به دلیل بحران دریای سرخ مجاور، با جنگ نیابتی ایران و اسرائیل و بحران خاورمیانه (۲۰۲۳–اکنون) ادغام شود و بنابراین جنگ داخلی سودان، بحران اریتره-اتیوپی، سد نوزایی بزرگ، جنگ داخلی سومالی، جنگ داخلی سودان و موارد دیگر (و همچنین قطع رابطه عربستان سعودی با امارات متحده عربی و ترکیه و مصر با اسرائیل) می‌توانند خود را با جنگ‌های خلیج فارس در یک درگیری بزرگ آفریقایی-آسیایی ادغام کنند که می‌تواند تجارت اقیانوس هند بین جهان غرب و شرق را مختل کند و یک جنگ جهانی را آغاز کند.

 پیشینه 
 معاملات تسلیحاتی دهه ۲۰۱۰ و اتحاد سعودی-اماراتی 
در طول دهه ۲۰۱۰، عربستان سعودی و امارات متحده عربی شروع به تأمین مالی دولت‌ها و شبه‌نظامیان مختلف در جنگ‌های داخلی در سراسر شاخ آفریقا و منطقه دریای سرخ کردند. در بیشتر موارد، این معاملات تسلیحاتی محدود بود. دولت عربستان سعودی فقط دولت یمن را تأمین مالی کرد و در سال ۲۰۱۵ مداخله‌ای را علیه حوثی‌ها آغاز کرد و سرمایه‌گذاری زیادی در سایر دولت‌ها یا شبه‌نظامیان خارجی در منطقه دریای سرخ انجام نداد. از سوی دیگر، ایران از دهه ۲۰۰۰ برای تأمین منافع خود در باب‌المندب در چارچوب جنگ نیابتی ایران و عربستان سعودی، مداخله کوچکی در سودان و اریتره انجام داده است.

در جنگ داخلی یمن که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، عربستان سعودی و امارات متحده عربی در حمایت از نیروهای مسلح یمن و شبه‌نظامیان متحد علیه حوثی‌های شیعه متحد بودند. امارات متحده عربی به جزیره سقطرا یمن حمله کرد و از شورای انتقالی جنوب که در آن زمان با دولت یمن علیه حوثی‌ها متحد بود، حمایت کرد. شورای انتقالی جنوب در سال ۲۰۲۲ با حمایت دولت‌های عربستان سعودی و امارات به شورای رهبری ریاست جمهوری دولت یمن پیوست. در واکنش به بحران یمن، و همچنین دزدی دریایی در سومالی، کشتی ایرانی ساویز در اواخر سال ۲۰۱۶ در دریای سرخ (نزدیک به ساحل اریتره) از یمن تحت کنترل حوثی‌ها به عنوان یک ابزار کم‌هزینه لجستیکی و اطلاعاتی در کنار مشاوران نظامی و شبکه‌های تسلیحاتی برای حمل سلاح و تأمین منافع مشترک مستقر شد. در مسائل دیپلماتیک کوچک‌تر در خاورمیانه، مانند بحران دیپلماتیک قطر در سال ۲۰۱۷، دولت‌های عربستان سعودی و امارات (و دیگران) با هم همکاری کردند تا قطر را به دلیل حمایت ادعایی این کشور از گروه‌های سلفی-اسلام‌گرای ستیزه‌جو، محاصره کنند.

در لیبی، ترکیه به‌طور گسترده از دولت وفاق ملی در طرابلس حمایت کرد، در حالی که امارات و مصر در طول جنگ داخلی دوم لیبی از ارتش ملی لیبی در بنغازی حمایت کردند. شورای اروپایی روابط خارجی در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که این دو کشور درگیر یک «دشمنی یک دهه‌ای» هستند و ترکیه و امارات متحده عربی «در حال انجام یک سری جنگ‌های نیابتی بین شاخ آفریقا و شرق مدیترانه هستند.» امارات متحده عربی و عربستان سعودی در طول حمله ترکیه به عفرین در سال ۲۰۱۸ از کردها حمایت کردند و در روزهای پایانی جنگ داخلی سوریه، امارات متحده عربی شروع به بهبود روابط با بشار اسد کرد. در سومالی، ترکیه و امارات متحده عربی از جناح‌های مختلف دولت سومالی در انتخابات حمایت کردند، اگرچه هر دو به‌طور شفاهی از مبارزه دولت سومالی علیه الشباب حمایت کردند.

ترکیه همچنین روابط خوبی با دیکتاتوری عمر البشیر در سودان تا زمان سرنگونی آن در یک انقلاب مردمی در سال ۲۰۱۹ داشت. امارات متحده عربی از انقلاب و به قدرت رسیدن عبدالفتاح البرهان، فرمانده نیروهای مسلح سودان و محمد حمدان دقلو، فرمانده نیروهای پشتیبانی سریع در همان سال حمایت کرد. در طول دومین جنگ داخلی سودان بین دهه‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۵، اسرائیل از جنبش آزادی‌بخش خلق سودان که بعدها به دولت سودان جنوبی تبدیل شد، حمایت کرد. سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۵ گزارشی منتشر کرد که در آن آمده است که علیرغم تحریم تسلیحاتی، سلاح‌های اسرائیلی به دولت سودان جنوبی ارسال می‌شود تا جنایات علیه غیرنظامیان را تسهیل کند.

 جنگ تیگرای 

جنگ تیگرای که در سال ۲۰۲۰ بین دولت اتیوپی و جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای آغاز شد، کاتالیزوری در سازماندهی مجدد بسیاری از این اتحادهای منطقه‌ای بود. دولت اریتره، که تا سال ۲۰۱۸ دشمن دیرینه اتیوپی بود، زمانی که رئیس‌جمهور آبی احمد روابط بین دو کشور را دوباره برقرار کرد، به دولت اتیوپی در مبارزات انتخاباتی و جنگ نسل‌کشی علیه تیگرای‌ها کمک کرد. این جنگ در یک حمله اتیوپی با حمایت پهپادهای اماراتی به پیروزی رسید، و امارات متحده عربی از قبل از شروع جنگ از اتیوپی با سلاح حمایت می‌کرد. ترکیه و ایران نیز منابع مهم پهپاد برای اتیوپی بودند. برخی منابع امنیتی ادعا کردند که پس از جنگ، پایگاه‌های نیروی دریایی ایران در بنادر اریتره (عمدتاً عصب، مصوع) و سومالی مورد اشاره قرار گرفته‌اند، زیرا اریتره در ازای دریافت کمک‌های نظامی ایران، به آنها اجازه دسترسی لجستیکی به زیرساخت‌های اریتره را داده است که این امر روابط نیابتی بین حوثی‌ها و شبکه‌های شبه‌نظامی سومالی را افزایش داده است.

جنگ و پیامدهای آن منجر به گسترش همکاری بین دولت اتیوپی و امارات متحده عربی شد. امارات متحده عربی سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های غیرنظامی و توسعه اقتصادی اتیوپی را افزایش داد و از لفاظی‌های الحاق‌گرایانه اتیوپی برای به دست آوردن یک بندر حمایت کرد. امارات متحده عربی همچنین نقش میانجیگری در اختلاف بر سر سد نوزایی بزرگ بین اتیوپی، سودان و مصر ایفا کرد. همچنین ترکیه و اتیوپی به دلیل منافع مشترک در دریای سرخ در برابر خطر گسترش جنگ نیابتی ایران و اسرائیل به شمال شرقی آفریقا، شروع به افزایش همسویی خود کردند.

 جنگ داخلی سودان 

پس از انقلاب سودان در سال ۲۰۱۹، امارات متحده عربی، عربستان سعودی و مصر تعامل خود را با شورای حاکمیت انتقالی که پس از عمر البشیر قدرت را به دست گرفت، افزایش دادند. پس از شکست در مذاکره برای توافق تقسیم قدرت با نیروهای آزادی و تغییر در سال ۲۰۲۰، این سه کشور به همراه همسایگان سودان، چاد، سودان جنوبی، اتیوپی و اریتره، حمایت خود را از شورای انتقالی حاکمیت افزایش دادند. در طول کودتای ۲۰۲۱ سودان، این کشورها به حمایت از رژیم استبدادی شورای انتقالی حاکمیت ادامه دادند و امارات متحده عربی به ویژه از محمد حمدان دقلو، فرمانده نیروهای پشتیبانی سریع، حمایت کرد، زیرا نیروهای پشتیبانی سریع برای مبارزه با حوثی‌ها به یمن اعزام شده بودند و نیروهای پشتیبانی سریع در مناطق معدن طلا برای ارسال به دبی حضور داشتند.

در اواخر سال ۲۰۲۲، امارات متحده عربی شروع به جذب عناصری از جامعه مدنی طرفدار دموکراسی برای حمایت از حمیدتی و نیروهای پشتیبانی سریع کرد، زمانی که بحث‌ها در شورای امنیت ملی بر سر ادغام نیروهای پشتیبانی سریع در ارتش سودان آغاز شد. این تنش‌ها در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ به اوج خود رسید، زمانی که حمیدتی و نیروهای پشتیبانی سریع تلاش کردند عبدالفتاح البرهان را سرنگون کنند و این امر باعث جنگ داخلی و نبردهایی در تمام شهرهای بزرگ سودان شد. از زمان آغاز جنگ، امارات متحده عربی سلاح‌ها را به سمت این کشور سرازیر کرده و ارتشی از ربات‌های آنلاین را برای حمایت از نیروهای پشتیبانی سریع در میدان و از نظر دیپلماتیک تشکیل داده است. خطوط تدارکاتی امارات توسط چاد تسهیل شد، و امارات متحده عربی بیمارستان‌هایی را برای نیروهای پشتیبانی سریع در شهر ام جرس چاد ساخت. عربستان سعودی و مصر، متحدان برهان، حمایت کمتری ارائه دادند. عربستان سعودی میزبان مذاکرات بین دو طرف در جده بود که منجر به آتش‌بس‌های کوتاه مدت شد اما به پایان جنگ منجر نشد. مصر، تا سال ۲۰۲۵، تنها برای نجات سربازان مصری که در مرواه مورد حمله نیروهای پشتیبانی سریع قرار گرفته بودند، مداخله کرد.

 عادی‌سازی روابط اسرائیل و سومالی‌لند 
در سال ۲۰۲۰، امارات متحده عربی روابط خود را با اسرائیل در قالب پیمان ابراهیم که توسط ایالات متحده حمایت می‌شد، عادی‌سازی کرد. پس از حملات ۷ اکتبر و نسل‌کشی متعاقب غزه، بسیاری از کشورهای عربی تعامل کشورهای عربی با اسرائیل را متوقف یا مورد انتقاد قرار دادند. امارات متحده عربی خود را به عنوان یکی از معدود کشورهای عربی با روابط نزدیک با اسرائیل یافت. اسرائیل و امارات متحده عربی به تجارت سلاح با یکدیگر ادامه دادند و سلاح‌های ساخت اسرائیل توسط نیروهای پشتیبانی سریع در سودان مورد استفاده قرار گرفت.

اسرائیل همچنین از جاه‌طلبی‌های امارات و اتیوپی برای داشتن بندری در دریای سرخ حمایت کرد. در اول ژانویه ۲۰۲۴، سومالی‌لند با اجاره ۲۰ … موافقت کرد. کیلومتر نوار زمینی در نزدیکی بربره برای استفاده اتیوپی به عنوان بندر. امارات متحده عربی ۴۴۲ میلیون دلار در این بندر سرمایه‌گذاری کرد. بندر بربره در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ به دلیل اینکه محل ارسال سلاح‌های اماراتی به نیروهای پشتیبانی سریع بود، مورد بررسی دقیق قرار گرفت.

 دولت صلح و وحدت در سودان 

در فوریه ۲۰۲۵، نیروهای پشتیبانی سریع از تشکیل یک دولت موازی در سودان به نام دولت صلح و وحدت، با شاخه سیاسی آن به نام تأسیس، خبر دادند. مراسم اعلام دولت موازی در نایروبی، کنیا برگزار شد. اعضای نیروهای پشتیبانی سریع، بزرگان قبایل مرتبط با نیروهای پشتیبانی سریع، اعضای شبه‌نظامیان عبدالعزیز الحلو از جنبش آزادی‌بخش خلق سودان - شمال و متحدان سیاسی نیروهای پشتیبانی سریع در نیروهای آزادی و تغییر و سایر احزاب سیاسی در این مراسم شرکت کردند. اندکی پس از میزبانی کنفرانس، کنیا وام ۱٫۵ میلیارد دلاری از امارات متحده عربی و افزایش تسلیحات اماراتی به نیروهای پشتیبانی سریع از طریق کنیا دریافت کرد. بعداً در همان سال، سلاح‌های کنیایی در زرادخانه نیروهای پشتیبانی سریع کشف شد.

 نزدیکی ترکیه به سومالی 
پس از انتخاب حسن شیخ محمود در سال ۲۰۲۲، نیروهای ویژه و پهپادهای ترکیه در تسهیل حمله نیروهای حافظ صلح سومالی علیه الشباب در مرکز سومالی در سال ۲۰۲۲ بسیار مهم بودند. نفوذ ترکیه در سومالی پس از سال ۲۰۱۷ به‌طور گسترده افزایش یافت و نیروهای ترکیه نقاطی را که نیروهای اتحادیه آفریقا در آن دچار مشکل بودند، پر کردند. منتقدانی مانند رشید عبدی، سرمایه‌گذاری ترکیه در بخش‌های دولتی و خصوصی سومالی را به عنوان «مالکیت کامل» سومالی توسط ترکیه توصیف کرده‌اند. قبل از سال ۲۰۲۲، شرکت‌های ماهیگیری اماراتی و چینی از طریق فساد گسترده، از حقوق ماهیگیری در آب‌های سومالی سوءاستفاده می‌کردند.

 کشورداری امارات و دوری از رقبا 
امارات متحده عربی، در بیشتر موارد، از طریق مشوق‌های مالی مانند وام، کمک‌های بشردوستانه و نظامی، بازیگر اصلی در پیشبرد نفوذ در شاخ آفریقا بوده است. در عوض، امارات متحده عربی قراردادهای انحصاری در مورد بنادر، پایگاه‌های نظامی و شرکت‌های دولتی برای بهره‌برداری از منابع طبیعی دریافت خواهد کرد. تا دسامبر ۲۰۲۵، این امر امارات متحده عربی را قادر ساخته بود تا به یک بازیگر اصلی در درگیری‌های سراسر شاخ آفریقا و یک بازیگر کلیدی منطقه‌ای تبدیل شود. دخالت امارات در جنایات جنگی توسط گروه‌های تحت حمایت امارات متحده عربی توسط دولت‌های غربی نادیده گرفته می‌شود.

امارات متحده عربی همچنین یک شبکه مالی گسترده ایجاد کرده است که به نیروهای نیابتی و دولت‌های متحد خود امکان می‌دهد تحریم‌ها را دور بزنند، در حالی که امارات از مزایای منابع بهره‌مند می‌شود. در مناطقی که امارات متحده عربی بر دولت به رسمیت شناخته شده توسط سازمان ملل کنترلی ندارد - مانند لیبی، سودان، یمن و سومالی - آنها از چیزی که میدل ایست آی آن را «محور جدایی‌طلبان» نامیده است، حمایت کرده‌اند و به ترتیب به ارتش ملی لیبی، تأسیس، شورای انتقالی جنوب و سومالی‌لند کمک کرده‌اند.

مخالفان سیاست خارجی امارات تا دسامبر ۲۰۲۵ عمدتاً بی‌طرف ماندند. در روزهای اولیه جنگ داخلی سودان، عربستان سعودی و امارات متحده عربی خود را به عنوان میانجی‌های بی‌طرف مطرح کردند و عربستان سعودی میزبان چندین گفتگوهای ناموفق بین ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع بود.

 درگیری 
 حمله شورای انتقالی جنوب و سومالی 
در اول دسامبر ۲۰۲۵، شورای انتقالی جنوب که تحت حمایت امارات بود، حمله‌ای را علیه متحد سابق خود، شورای رهبری ریاست‌جمهوری که تحت حمایت عربستان بود، آغاز کرد و طی یک ماه بخش‌های وسیعی از جنوب و شرق یمن را تصرف کرد. تا پایان سال، شورای انتقالی جنوب تقریباً تمام سرزمین‌های تحت کنترل شورای رهبری ریاست‌جمهوری را به جز چند منطقه نزدیک مرز عربستان تصرف کرده بود. در ۳۰ دسامبر، وزارت امور خارجه عربستان سعودی بیانیه‌ای منتشر کرد و از حمایت امارات متحده عربی از حمله شورای انتقالی جنوب انتقاد کرد. این بیانیه اولین قطع روابط دیپلماتیک علنی بین امارات متحده عربی و عربستان سعودی بود. امارات متحده عربی این اتهامات را رد کرد. در ۳ ژانویه، شورای انتقالی جنوب استقلال خود را اعلام کرد. در همان روز، دولت عربستان سعودی و شورای رهبری ریاست‌جمهوری یک ضد حمله را آغاز کردند که رسماً شورای انتقالی جنوب را تا ۷ ژانویه منحل کرد. در طول پاییز، عیدروس الزبیدی، رهبر شورای انتقالی جنوب، از طریق سومالی‌لند به امارات متحده عربی گریخت.

در ۲۶ دسامبر، در بحبوحه حمله شورای انتقالی جنوب، اسرائیل اولین کشور به رسمیت شناخته شده توسط سازمان ملل بود که کشور مستقل دوفاکتو سومالی‌لند را به رسمیت شناخت. این به رسمیت شناختن چند ماه پس از مذاکرات بین دولت اسرائیل و سومالی‌لند بر سر میزبانی سومالی‌لند از فلسطینی‌های اخراج شده و اسکان داده شده از نسل‌کشی غزه صورت گرفت. رئیس‌جمهور سومالی، محمد، این به رسمیت شناختن را محکوم کرد و آن را دخالت اسرائیل خواند. در اوایل ژانویه، وزارت امور خارجه عربستان سعودی، سایر کشورها را در صدور بیانیه‌ای در محکومیت دیدار دوجانبه اسرائیل و سومالی‌لند رهبری کرد. اسرائیل همچنین به‌طور ضمنی از حمله شورای انتقالی جنوب حمایت کرد.

در اوایل ژانویه، سومالی از افتتاح استان خاتمه در لاس آنود، شهری که قبلاً تحت کنترل سومالی‌لند بود و شبه‌نظامیان تحت حمایت دولت سومالی در جنگی در سال ۲۰۲۳ آن را فتح کردند، خبر داد. این مراسم به‌طور غیرمعمول با حضور سفیران عربستان سعودی، جیبوتی، ترکیه، چین و سودان برگزار شد. علاوه بر این، ترکیه و عربستان سعودی قراردادی را با سومالی برای ساخت یک پایگاه نظامی در لاس قری، در ایالت شمال شرقی، امضا کردند. این اعلامیه چند روز پس از آن منتشر شد که سومالی تمام ضمانت‌های مدیریت بندر و امنیت با امارات متحده عربی را لغو کرد و گفت که امارات متحده عربی «ما را به عنوان یک کشور مستقل و دارای حاکمیت درگیر نکرده است.» ایالت‌های جوبالند، سومالی‌لند و پانتلند - که همگی روابط نزدیکی با امارات متحده عربی دارند - بیانیه دولت سومالی را بی‌اعتبار دانستند.

 سودان و اتیوپی 
ائتلاف تحت سلطه عربستان سعودی پس از حمله شورای انتقالی جنوب و به رسمیت شناختن سومالی‌لند توسط اسرائیل، حمایت فزاینده‌ای از نیروهای مسلح سودان آغاز کرد. در ۱۵ ژانویه، عربستان سعودی بودجه خرید جت‌های جنگنده پاکستانی توسط ارتش سودان را تأمین کرد - اولین حمایت تسلیحاتی عربستان سعودی از ارتش سودان از آغاز جنگ. تا ژانویه ۲۰۲۶، ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع، ماه‌ها پس از یک مسابقه تسلیحاتی، بر سر منطقه کردفان در مرکز و جنوب سودان درگیر شدند.

در شمال اتیوپی، در ۲۹ ژانویه درگیری‌هایی بین جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای و دولت اتیوپی در تسلمتی، منطقه تیگرای، رخ داد. درگیری‌های بین جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای و دولت اتیوپی در تسلمتی اولین درگیری از زمان پایان جنگ تیگرای در سال ۲۰۲۲ بود و بسیاری از کارشناسان نسبت به وقوع جنگ دوم در منطقه هشدار دادند. در حالی که درگیری‌ها فروکش می‌کرد، این درگیری‌ها با اعلامیه‌های مهم گروه‌های جدایی‌طلب در اتیوپی همراه بود. شبه‌نظامیان مختلف قومی امهارا فانو در ژانویه ۲۰۲۶ در جنبش ملی امهارا فانو علیه جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای سازماندهی شدند. فانو که بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ به جبهه آزادی‌بخش خلق تیگرای در جنگ علیه تیگرای کمک کرد، از آن زمان با دولت اتیوپی در تسلمتی علیه دولت اتیوپی متحد شده است. در ماه فوریه، سه سازمان قومی سومالیایی در اتیوپی، اتحاد خلق سومالی برای خودمختاری را تشکیل دادند. با وجود اینکه این اتحاد اعلام کرد که صرفاً یک اتحاد سیاسی است، جبهه آزادی‌بخش ملی اوگادن را که در دهه ۱۹۸۰ علیه دولت اتیوپی جنگید، دربر گرفت.

دولت اتیوپی همچنین ادعاهای حداکثری علیه اریتره، متحد سابقش در جنگ تیگری را تشدید کرده است. آبی احمد، رئیس‌جمهور اتیوپی، درخواست‌های خود برای دسترسی اتیوپی‌ها به دریا را افزایش داد، به‌ویژه با ابراز تاسف از از دست دادن شهر بندری عصب در اریتره. اتیوپی اریتره را به انجام قتل‌عام علیه غیرنظامیان در طول اشغال اریتره تیگرای در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ متهم کرد، قتل‌عام‌هایی که دولت اتیوپی سال‌ها آن را انکار می‌کرد. در فوریه ۲۰۲۶، اتیوپی اریتره را به حمله به خاک اتیوپی متهم کرد. سپس اریتره حمایت بیرونی از دولت اتیوپی در تسلمتی را آغاز کرد.

در ۱۰ فوریه، رویترز تحقیقاتی را منتشر کرد که تأیید می‌کرد یک پایگاه نظامی تحت حمایت امارات، نیروهای تازه استخدام شده اتیوپیایی را در منطقه بنیشانگول-گوموز آموزش می‌دهد و میزبان شبه‌نظامیان پشتیبانی سریع است. این پایگاه منبع اصلی حمله نیروهای پشتیبانی سریع به ایالت نیل آبی سودان بود که در فوریه ۲۰۲۶ آغاز شد و نیروهای پشتیبانی سریع بخش‌های کوچکی از ایالت را تصرف و به سمت کرمک پیشروی کرد. این تحقیقات، دخالت اتیوپی در جنگ داخلی سودان به نفع نیروهای پشتیبانی سریع را تأیید کرد. ارتش سودان همچنین تأیید کرد که از سال ۲۰۲۴ در یک برنامه مخفی دو ساله، سربازان سومالیایی را در گالمودوگ آموزش می‌دهد.

 منابع 

 پیوند به بیرون 
اتحاد عجیب و جدید در حال تغییر شکل خاورمیانه در یوتیوب

رده:بحران خاورمیانه (۲۰۲۳–اکنون)
رده:تاریخ دریای سرخ
رده:جنگ‌های نیابتی
رده:درگیری‌ها در آسیا
رده:درگیری‌ها در آفریقا