تسخیر واسا

تسخیر واسا (به فنلاندی: Vaasan valtaus) یک عملیات نظامی در جریان جنگ داخلی فنلاند بود که در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ رخ داد. در این عملیات، نیروهای گارد سفید پادگان‌های روسی مستقر در واسا را تسخیر کرده و کنترل شهر را به دست گرفتند. این عملیات بخشی از برنامه خلع سلاح پادگان‌های روسی در منطقه اوستروبوتنیا به دستور ژنرال کارل گوستاو امیل مانرهایم بود که در تاریخ‌نگاری گارد سفید نیز از آن به عنوان آغاز به اصطلاح "جنگ آزادیبخش" یاد شده است.

نیروهای گارد سفید به فرماندهی سرهنگ مارتین وتسر، شش پادگان روسی مستقر در واسا را تقریباً بدون هیچ مقاومتی به تصرف درآوردند. سربازان روس که انگیزه پایینی داشتند، تمایل چندانی به دفاع از خود نشان ندادند و تنها منتظر ترخیص وعده داده شده در فصل بهار بودند. علاوه بر این، اکثر افسران روسی طرفدار گارد سفید بودند، زیرا از دولت بلشویک که در روسیه به قدرت رسیده بود حمایت نمی‌کردند، و به همین دلیل برای رهبری دفاع نیروهای خود اقدامی نکردند. از میان روس‌های مستقر در واسا، تنها ملوانان نیروی دریایی که تمایلات انقلابی داشتند مقداری مقاومت از خود نشان دادند و کل عملیات که از نیمه‌شب آغاز شده بود، تا بعدازظهر روز بعد با تسلیم شدن آخرین نیروهای روس به پایان رسید.

 پیش‌زمینه 
 نیروهای روسی در واسا 
بندانگشتی|سرهنگ مارتین وتسر که رهبری تسخیر واسا را بر عهده داشت
در طول جنگ جهانی اول، تعداد زیادی از نیروهای روس برای مقابله با احتمال پیاده شدن نیروهای آلمان در سواحل خلیج بوتنی مستقر شدند و واسا و اولو پایگاه‌های اصلی آن‌ها بود. پس از سپتامبر ۱۹۱۷، تعداد آن‌ها به حدی کاهش یافت که در پایان ژانویه، از ۲۱,۰۰۰ سربازِ پاییز، تنها حدود ۷,۵۰۰ نفر باقی مانده بودند. در آن زمان بین ۱,۵۰۰ تا ۲,۰۰۰ سرباز در واسا حضور داشتند که از این تعداد تنها حدود دویست نفر آماده نبرد بودند. بیشتر نیروهای پادگان را پیاده‌نظام اوکراینی تشکیل می‌دادند که در روسیه نیز خواستار استقلال بودند و به همین دلیل تمایلی به جنگیدن برای منافع آن کشور نداشتند. بقیه نیروها یا طرفدار بلشویک‌ها بودند و یا فقط منتظر ترخیص قریب‌الوقوع در فصل بهار بودند. علاوه بر یگان‌های پیاده‌نظام، توپخانه ساحلی، ملوانان ناوگان بالتیک و واحدهای مختلف شناسایی، مخابرات و جاسوسی نیز در شهر مستقر بودند. سربازان در شش پادگان مختلف حضور داشتند که علاوه بر مرکز شهر، در مناطق پالوساری (Palosaari) و واسکلیوتو (Vaskiluoto) نیز واقع شده بودند. نیروی اصلی پادگان در مجاورت میدان الکساندر (Aleksanterintori) در پادگان قدیمی مستقر بود، و علاوه بر آن ملوانان در پادگان خیابان رانتاکاتو (Rantakatu) و مدرسه ابتدایی خیابان راستووان‌کاتو (Raastuvankatu) حضور داشتند.Westerlund 2004, s. 45–80.

در ادبیات جنگ آزادیبخش ادعا شده است که سربازان روسی در واسا نیز به طور گسترده‌ای مرتکب خشونت و غارت‌های مختلفی شده‌اند، اما در واقعیت این فقط به اقدامات معدودی از سربازان مربوط می‌شد. در مجموع، پادگان طی پاییز ناآرام سال ۱۹۱۷ بی‌طرف ماند و فقط بر وظایف نظامی تعیین شده خود تمرکز کرد. یک کمیته پادگانِ منتخبِ سربازان در واسا وجود داشت که در طول اعتصاب عمومی نوامبر با سازمان‌های کارگری و تشکیلات شهری حزب سوسیال دموکرات همکاری می‌کرد، اما در درگیری‌های بین شبه‌نظامیان تحت رهبری کارگران و گارد سفید بی‌طرف ماند. حتی در جلسه‌ای که در ۱۷ ژانویه برگزار شد، کمیته پادگان اعلام کرد که قصد ندارد در اختلافات بین احزاب مداخله کند. از اواخر سال ۱۹۱۷ برخی درگیری‌های مسلحانه وجود داشت، اما آن‌ها عمدتاً به دلیل تحریکات گارد سفید بود که رهبری محلی گارد در واسا سعی در کنترل آن داشت.

در مقابل، افسران روسی حکومت بلشویکی را که با انقلاب اکتبر روی کار آمده بود به رسمیت نمی‌شناختند و با سرهنگ پاول فون گریچ (Paul von Gerich)، رهبر گارد سفید، همکاری می‌کردند. دریاسالار نیکولای پودگورسکی (Nikolai Podgurski)، فرمانده کل روس‌ها، نیروهای سفید را از وضعیت یگان‌های خود مطلع می‌کرد و جمعیت غیرنظامی روس مستقر در واسا، که عمدتاً متشکل از اعضای خانواده افسران بودند نیز با کمک در آماده‌سازی‌های حمله، از گارد سفید حمایت می‌کردند. به گفته سرهنگ فون گریچ، مرکز تلفن شهر که توسط روس‌ها اداره می‌شد از اواخر دسامبر در اختیار گارد سفید بود و آن‌ها از طریق استراق سمع می‌توانستند تحرکات سربازان انقلابی را دنبال کنند. احتمال داده می‌شود که فرماندهان روسی در واسا با نیروهای سفید فنلاند توافقی مخفیانه برای تسلیم شدن همزمان با خلع سلاح داشته‌اند، اما این امر به اثبات نرسیده است.Muilu 2010, s. 34–41.

 فعالیت‌های گارد سفید 
پس از آنکه نیروهای گارد سفید اوستروبوتنیا در طول پاییز ۱۹۱۷ به سلاح‌های قاچاق شده از آلمان دست یافتند، یگان‌های گارد در چندین منطقه شروع به سازماندهی کردند. تعداد اعضا تنها در اوستروبوتنیای جنوبی به ۱۱,۵۰۰ نفر افزایش یافت، به طوری که در زمان آغاز جنگ داخلی، گارد سفید از نظر تعداد نیرو بر روس‌ها برتری داشت. با کمک این سلاح‌ها، گارد سفید توانست برای اولین بار روس‌ها را به چالش بکشد و طی ماه دسامبر چندین درگیری در منطقه واسا رخ داد. با این حال، برخی از افسران روسی با رهبری گارد سفید همکاری می‌کردند. در پاییز ۱۹۱۷، فرماندهی نظامی روسیه در واسا سازماندهی گارد سفید را تأیید کرد و تمرینات آن‌ها نیز با موافقت روس‌ها انجام شد، زیرا افسران روسی آن‌ها را در وهله اول نیرویی در برابر سوسیالیست‌های انقلابی می‌دیدند. افسران روسی حتی در شهرهای اطراف واسا به اعضای گارد آموزش می‌دادند.

هنگامی که پر اویند سوینهوفود (P. E. Svinhufvud)، رئیس سنا، ژنرال کارل گوستاو امیل مانرهایم را در ۱۵ ژانویه به ریاست کمیته نظامی منصوب کرد، به مانرهایم دستور داد تا دو یگان شبه‌نظامی در قوی‌ترین پایگاه گارد سفید، یعنی اوستروبوتنیای جنوبی، ایجاد کند.Apunen 1991, s. 222–225, 228. این منطقه در دسامبر به دلیل ارتباطات حمل و نقل خوب و ضعف جنبش کارگری محلی، به عنوان مرکز فعالیت نیروهای سفید انتخاب شده بود. مانرهایم، که به عنوان فرمانده کل ارتش سفید منصوب شده بود، در ۱۹ ژانویه به واسا رسید و مقر خود را در محل سکونت تئودور هیکل (Teodor Heikel)، فرماندار استان واسا، مستقر کرد. هدف اولیه مانرهایم خروج مسالمت‌آمیز نیروهای روسی بود، اما در ۲۵ ژانویه پس از شنیدن خبر درگیری بین گارد سفید و گاردهای سرخ در کارلیا، برنامه خود را تغییر داد. مانرهایم اکنون تصمیم گرفت با خلع سلاح پادگان‌های روسی، یک پایگاه حمایتی برای ارتش سفید در اوستروبوتنیای جنوبی ایجاد کند. او زمان حمله را بین ۲۷ تا ۲۸ ژانویه تعیین کرد.Ahto, Sampo: ”Sotaretkillä”, s. 181–184 & 187 teoksessa Itsenäistymisen vuodet 1917–1920. Osa 2: Taistelu vallasta (päätoim. Ohto Manninen). Valtionarkisto, Helsinki 1993. مانرهایم اجرای تسخیر واسا را به رئیس ستاد خود، سرهنگ مارتین وتسر، سپرد و به دلایل امنیتی در آخرین لحظه ستاد خود را به منطقه اولی‌هارما (Ylihärmä) منتقل کرد، جایی که او کل عملیات اوستروبوتنیا را از آنجا رهبری نمود. افسران روسی از حمله قریب‌الوقوع آگاه بودند، زیرا وتسر حتی پیش از آغاز تسخیر، با یک سرهنگ روسی درباره برنامه‌های مانرهایم مذاکره کرده بود. در واسا نیز از پاییز یک گارد نظم کارگری فعالیت می‌کرد، اما در هنگام آغاز انقلاب به یک گارد سرخ تغییر سازمان نداد، و از این رو شهر از درگیری بین نیروهای سفید و سرخ در امان ماند.

گاردهای سفید مناطقی چون واسا، موستاساری، کویوولاهتی (Koivulahti)، ماکساما (Maksamaa)، ووری (Vöyri)، اوراوایس (Oravainen) و لای‌هیا (Laihia)، که در مجموع ۲۶ گروه بودند، در اختیار وتسر قرار گرفتند. این نیروها شامل حدود ۱,۶۸۰ مرد بودند که هفت مسلسل در اختیار داشتند.Roudasmaa 1991, s. 268–282.

 تسخیر پادگان‌ها 
حمله در سراسر اوستروبوتنیا (به استثنای لای‌هیا) در ۲۸ ژانویه ساعت ۳ بامداد آغاز شد. قرار بود پادگان هولمی در لای‌هیا از عصر روز قبل تصرف شود تا سلاح‌های به دست آمده از آن در تسخیر واسا مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، حمله به هولمی تنها در تلاش دوم موفقیت‌آمیز بود و نیروهای شرکت‌کننده در آن نتوانستند به موقع به واسا برسند. گفته می‌شود فرماندهان روسی پادگان واسا در هنگام آغاز خلع سلاح در هتل ارنست مشغول جشن گرفتن بوده‌اند و در دفاع از پادگان‌ها شرکت نکردند.

سرهنگ وتسر مردان خود را به پنج ستون تقسیم کرد. ستون سپن‌کوله (Sepänkylä) (۷۰۰ نفر) به فرماندهی سرهنگ دوم والدمار اپلگرن (Waldemar Appelgren) از شرق و ستون واسای قدیم (۴۵۰ نفر) به فرماندهی ستوان گوستاف شاومان (Gustaf Schauman) از جنوب شرقی وارد شهر می‌شدند تا محوطه پادگان مرکزی را از دو جهت محاصره کنند. ستون گربو (Gerby) (۱۸۰ نفر) به فرماندهی ستوان امیل برون (Emil Bruun) از شمال برای تصرف پادگان‌های پالوساری وارد عمل می‌شد و ستون سوندوم (Sundom) (۱۵۰ نفر) به فرماندهی ستوان دوم شکاری (Jääkärivänrikki) اسکار پلتوکانگاس از جنوب بر روی یخ‌های دریا به پیش می‌رفت تا پادگان‌های توپخانه واسکلیوتو را تصرف کند. ستوان ولتر آسپلوند (Wolter Asplund) به همراه گارد سفید واسا موظف به تسخیر ایستگاه رادیویی، مرکز تلفن و انبار بودند و خطوط ارتباطی به بیرون از شهر را قطع می‌کردند. مقرر شد نیروهای پشتیبان از ستون سپنکوله برای کمک به ستون گربو منتقل شوند.

 پادگان‌های پالوساری 
دو پادگان مستقر در پالوساری، هر دو پس از یک محاصره کوتاه تسلیم شدند. تنها سربازان یکی از پادگان‌ها سعی در دفاع از خود داشتند، اما آن‌ها نیز عمداً از بالای سر اعضای گارد سفید شلیک می‌کردند یا فقط برای ترساندن و عقب راندن مهاجمان به نزدیک آن‌ها هدف می‌گرفتند. به نظر می‌رسد روس‌ها از پنجره‌های پادگان با هشت مسلسل شلیک می‌کردند، اما از میان بیش از ۴۰۰ نیروی گارد سفید تنها دو نفر زخمی شدند. یکی از آن‌ها فرمانده گروه، ستوان برون بود که بعداً در ماه آوریل بر اثر جراحات درگذشت. پس از مجروح شدن برون، یِگر آرتور استنهولم (Arthur Stenholm) فرماندهی را بر عهده گرفت. در جریان این تیراندازی سه غیرنظامی ساکن در خانه‌های مجاور نیز کشته شدند که یکی از آن‌ها یک بیوه مسن و دیگری پسری هشت ساله بود. به گفته مذاکره‌کننده روسی، اگر اعضای گارد سفید از قبل درباره نیات خود اطلاع‌رسانی می‌کردند، آن‌ها کاملاً بدون مقاومت تسلیم می‌شدند. افسری که ریاست پادگان را بر عهده داشت، در هنگام تسخیر اصلاً حضور نداشت و در خانه شخصی خود در همان نزدیکی پنهان شده بود.

 پادگان‌های توپخانه واسکلیوتو 
پادگان‌های توپخانه در واسکلیوتو توسط ۳۰۰ تا ۴۰۰ مرد محاصره شده بودند. روز قبل، گارد سفید بدون ممانعت نگهبانان روسی اقدام به شناسایی در این منطقه کرده بود. حمله بعدی که شبانه روی یخ‌های خلیج انجام شد، به دلیل عدم وجود هرگونه سیستم نگهبانی در بین روس‌ها، به راحتی موفقیت‌آمیز بود. به سبب موقعیت مطلوب دفاعی پادگان‌ها، توقف مهاجمان به راحتی با مسلسل امکان‌پذیر بود. هنگامی که پلتوکانگاس، فرمانده عملیات تسخیر، یک تیر هوایی اخطار شلیک کرد، سربازان مستقر در پادگان اول، یعنی در ویلا اکمن (Ekmanin huvila)، بدون مقاومت تسلیم شدند. گروهان پادگان دوم نیز مایل به جنگ نبود، اما با این حال آماده تحویل دادن سلاح‌های خود نشدند؛ به همین دلیل، ارنست آگوست میتس (Ernst August Mitts)، فرمانده گروهان، به همراه اریک دالستروم (Erik Dahlström)، یک حقوقدان مسلط به زبان روسی، برای مذاکره وارد ساختمان شدند. میتس به مردان خود دستور داد که اگر با شلیک تپانچه علامت داد، آتش بگشایند. اندکی بعد، پلتوکانگاس سوار بر اسب به محل رسید و ظاهراً تپانچه‌اش به طور تصادفی هنگام دویدن به داخل ساختمان شلیک شد. نیروهای گارد سفید تصور کردند که این علامت تعیین‌شده است و با وجود اینکه مذاکره‌کنندگان هنوز در داخل بودند، تیراندازی را آغاز کردند. در نهایت سربازان پادگان دوم نیز بدون مقاومت تسلیم شدند، اما هرگز نفهمیدند که چرا نیروهای گارد سفید اقدام به تیراندازی مرگبار کردند.

 پادگان خیابان رانتاکاتو 
با آغاز عملیات تسخیر پادگان واقع در خیابان رانتاکاتو ۱۶، تپانچه یکی از نیروهای گارد سفید به طور تصادفی شلیک شد و در پی آن یِگر مکس یورولیوس (Max Jurvelius)، که در مقام فرماندهی بود، دستور تیراندازی به سوی محل اسکان ستاد و ملوانان را صادر کرد. ملوانانی که در خواب غافلگیر شده بودند، پس از یک تبادل آتش کوتاه، دو مذاکره‌کننده مسلح به تفنگ را اعزام کردند. یان ادوارد برون (John Edvard Bruun)، معمار، سعی کرد تفنگ یکی از ملوانان را از او بگیرد، در این هنگام ملوان به سمت برون شلیک کرد و دست او را مجروح ساخت. پس از آن، هر دو مذاکره‌کننده به ضرب گلوله کشته شدند و سایر روس‌ها بدون هیچ پیش‌شرطی تسلیم شدند.

 مدرسه ابتدایی خیابان راستووان‌کاتو 
شدیدترین درگیری در مدرسه ابتدایی خیابان راستووان‌کاتو رخ داد، جایی که توسط یک جوخه ۴۶۰ نفره از گارد سفید محاصره شده بود. در آغاز حمله، نارنجک‌های دستی به داخل مدرسه پرتاب شد و به دنبال آن از ملوانان حاضر در مدرسه خواسته شد تا تسلیم شوند. با این حال، به این درخواست با تیراندازی پاسخ داده شد و در جریان یک تبادل آتش شدید، سه ملوان کشته و حداقل ده نفر زخمی شدند. به گفته کارل ماگنوس بروس (Carl Magnus Bruce)، یکی از کارکنان راه‌آهن که عضو گارد سفید بود، در نهایت مذاکره‌کنندگان در ساعت نه و نیم از پادگان نیروی دریایی بیرون آمدند و پیشنهاد کردند که با اولین قطاری که واسا را ترک می‌کند بروند. اما این پیشنهاد مورد قبول واقع نشد، زیرا روس‌ها همچنین می‌خواستند تمام سلاح‌های خود را نگه دارند. با این حال، گزارش سرهنگ دوم اپلگرن که فرماندهی گارد سفید را بر عهده داشت، متفاوت است. به گفته وی، تیراندازی به مدت سه ساعت ادامه داشت تا اینکه در حدود ساعت ۷، روس‌ها مذاکره‌کنندگانی را فرستادند و تسلیم تنها یک ساعت بعد اتفاق افتاد. در جریان تیراندازی، یکی از نیروهای گارد سفید هنگام عبور از خیابان راستووان‌کاتو کشته شد و یکی از ساکنان خیابان پیتکه‌کاتو (Pitkäkatu) نیز بر اثر اصابت گلوله‌ای سرگردان شلیک شده از مدرسه جان باخت.

 میدان الکساندر 
در همان زمان در مجاورت میدان الکساندر، بدنه اصلی پادگان متشکل از ۵۰۰ تا ۶۰۰ سرباز پیاده و سواره‌نظام در محاصره قرار داشت. منطقه پادگان از اوایل صبح در محاصره بود، اما سرهنگ دوم اپلگرن از ترس تلفات سنگین تصمیم گرفت حمله‌ای انجام ندهد. با رسیدن سرهنگ وتسر به محل، او به دلیل آگاهی از این موضوع که احتمالاً افسران پادگان را ترک کرده‌اند، انتظار مقاومتی نداشت. برخلاف ملوانان انقلابی، سربازان پیاده حتی تلاش نکردند از خود دفاع کنند، بلکه حوالی ساعت ۸ صبح مذاکره‌کنندگانی را به ستاد گارد سفید در کول‌کاتو ۲۵ (Koulukatu 25) فرستادند. طبق اطلاعات کتاب سهم واسا در جنگ آزادیبخش که توسط بخش نظامی گارد سفید در واسا پس از جنگ منتشر شد، وتسر که از نگرش روس‌ها ناراضی بود، مذاکرات را قطع کرد و ضرب‌الاجلی صادر کرد و به آن‌ها گفت تا ساعت ۱۴ تسلیم شوند. برای اعمال فشار بیشتر بر این خواسته، دو توپ از واسکلیوتو به جلوی پادگان آورده شد. با این حال، این توپ‌ها بی‌خطر بودند، زیرا قفل نداشتند و نیروهای سفید همچنین فاقد مهمات برای آن‌ها بودند.

در طول روز با رسیدن تعداد بیشتری از نیروهای گارد سفید به منطقه محاصره، وضعیت روس‌ها بدتر شد. در ساعت ۱۳ مذاکرات جدیدی آغاز شد که شش نماینده از طرف روس‌ها در آن شرکت داشتند. دو نماینده ملوانان از افراد عادی بودند، اما یگان‌های پیاده‌نظام افسرانی را فرستادند. مذاکرات در تالار شهر واسا در ساعت ۱۴:۳۰ به پایان رسید و در آن زمان تمام نمایندگان روسیه سند تسلیم تنظیم شده توسط اینار هاگمان (Einar Hagman)، که به عنوان منشی عمل می‌کرد، امضا کردند. بر اساس این توافق، کل پادگان روسیه در واسا تسلیم شده و سلاح‌ها و مهمات خود را به گارد سفید تحویل می‌دهد. سربازان عادی در پادگان‌ها بازداشت می‌شدند، اما افسران اجازه داشتند در خانه‌های شخصی خود اقامت داشته باشند و هفت‌تیرها و شمشیرهای خود را نگه دارند. آن‌ها همچنین حق داشتند آزادانه در شهر رفت و آمد کنند. علاوه بر این، تسلیم شدن باید به تمام یگان‌های نظامی در واسا و شمال سینایوکی اطلاع داده می‌شد.

از دیدگاه گارد سفید این توافق مهم بود، زیرا آن‌ها تمام سلاح‌ها و مهمات روسیه و همچنین تمامی تجهیزات، اسب‌ها و انبارهای آذوقه را به دست آوردند. با این حال، توافق کتبی تدوین شده در هیچ آرشیوی یافت نمی‌شود و ادعا می‌شود که ایلیا ویلهلم هاسلبلات (I. W. Hasselblatt)، که به عنوان شهردار موقت واسا فعالیت می‌کرد، آن را گم کرده است. به گفته پژوهشگر لارس وسترلوند (Lars Westerlund)، از بین بردن این قرارداد و نسخه‌های آن ممکن است عمدی باشد. این موضوع حاکی از آن است که این توافق در واقعیت برای نیروهای گارد سفید آن‌قدرها هم که گفته شده مطلوب نبوده یا اینکه آن‌ها بعداً مفاد آن را زیر پا گذاشته‌اند.

علاوه بر پادگان‌ها، نیروهای گارد سفید مراکز تلفن و برق شهر را تصرف کردند و نگهبانان آن‌ها در جریان عملیات به ضرب گلوله کشته شدند. در ایستگاه‌های رادیویی پالوساری و هیتالاهتی (Hietalahti) هیچ مقاومتی صورت نگرفت. پس از تیراندازی کوتاهی، اداره گمرک خیابان هیتاسارن‌کاتو (Hietasaarenkatu) نیز که در آن گروه کوچکی از نیروهای روسی حضور داشتند، تسخیر شد.

 تلفات 
در واسا تنها دو نفر از نیروهای گارد سفید کشته شدند. تلفات روس‌ها احتمالاً ۱۵ تا ۱۹ نفر بود که اکثر آن‌ها نگهبانانی بودند که توسط گارد سفید به قتل رسیدند. همچنین چهار غیرنظامی در اثر تیراندازی‌ها جان خود را از دست دادند. گارد سفید از روس‌ها به عنوان غنایم جنگی ۲,۰۰۰ قبضه تفنگ، ۱۵ مسلسل و چهار عراده توپ به دست آورد.

 پس از تسخیر 
 اقدامات روس‌ها 
شورای مرکزی ناوگان بالتیک موسوم به تسنتروبالت، مستقر در هلسینکی، پیش از تسخیر واسا و در زمانی که اعضای گارد سفید در اوستروبوتنیای جنوبی حملاتی را علیه سربازان روس انجام داده بودند، در نظر داشت که نیروی کمکی اعزام کند. در شب ۲۴ تا ۲۵ ژانویه، پی. ای. سوینهوفود، رئیس مجلس سنا، در عرشه کشتی فرماندهی کرچت (Kretšet) با تسنتروبالت مذاکره کرد؛ در این زمان ملوانان روس تهدید کرده بودند که نیروهایی از تامپره به واسا اعزام می‌کنند. با این حال، در نهایت هیچ نیرویی اعزام نشد.

طی عملیات تسخیر در ۲۸ ژانویه، یک سرباز روس که در ایستگاه رادیویی واسا خدمت می‌کرد، یک پیام اضطراری به کمیته منطقه‌ای فنلاند در هلسینکی فرستاد و درخواست نیروی کمکی کرد.Polvinen, Tuomo: Venäjän vallankumous ja Suomi 1917–1920 I: helmikuu 1917–toukokuu 1918, s. 230–233. WSOY, Porvoo–Helsinki 1967. در آن مقطع، خطوط تلفن و تلگراف قبلاً در کنترل گارد سفید بود و پادگان تسلیم شده بود؛ پیش از آنکه کمیته منطقه‌ای بتواند پاسخی بدهد، ستاد فرماندهی نیز به دست نیروهای سفید افتاد. میخائیل گلازونوف، رئیس بخش نظامی کمیته منطقه‌ای، به هنگ ۴۲۳ لوگا که در سینه‌یوکی مستقر بود دستور مقاومت داد، اما نیروهای سفید تا آن زمان این یگان را نیز به اسارت درآورده بودند. گلازونوف در همان روز تلگرافی به میخائیل سوشنیکوف، فرمانده لشکر ۱۰۶ در تامپره، ارسال کرد و به وی دستور داد "حمله‌ای قاطع و متقابل انجام دهد" و "واسا را نجات دهد". سوشنیکوف در همان روز دستوری متناقض از مافوق خود، دمیتری نادژنی فرمانده سپاه ۴۲ ارتش مستقر در ویپوری، مبنی بر عقب‌نشینی از تامپره دریافت کرد؛ با این حال، وی تصمیم گرفت از فرمان گلازونوف اطاعت کرده و نیروهای کمکی به واسا اعزام کند. از آنجا که بدنه اصلی لشکر وی از حمله سر باز زدند، او هیئتی را به سینایوکی فرستاد تا در خصوص احتمال عقب‌نشینی نیروهای روسی مستقر در اوستروبوتنیای جنوبی همراه با سلاح‌هایشان به سوی تامپره مذاکره کنند. مانرهایم با این هیئت دیدار کرد اما این پیشنهاد را رد کرد.

در نهایت سوشنیکوف موفق شد بیش از یک گروهان نیروی داوطلب را برای ضدحمله گرد آورد که تعدادی از اعضای گارد سرخ فنلاند نیز به آن‌ها پیوستند. این نیروی کمکی متشکل از حدود ۵۰۰ مرد تنها در ۱ فوریه توانستند تامپره را ترک کنند و در روز بعد نیروهای سفید پیشروی آنان را در ویلپولا متوقف ساختند، جایی که جبهه ویلپولا شکل گرفت.Hoppu, Tuomas: ”Helmikuun rintamataistelut”, s. 145–146 teoksessa Sisällissodan pikkujättiläinen, toim. Pertti Haapala & Tuomas Hoppu. WSOY, Helsinki 2010 تسنتروبالت که به کنترل آنارشیست‌ها درآمده بود، در ۸ فوریه به رزم‌ناو بایان دستور داد تا برای سرنگونی سنای تحت تسلط گارد سفید و آزادسازی ملوانان اسیر شده به سمت واسا حرکت کند، اما در نهایت کمیته کشتی پس از رای‌گیری، از انجام این ماموریت خودداری کرد.

دریاسالار پودگورسکی، که ریاست دفاع ساحلی خلیج بوتنی را بر عهده داشت، نیز با ستاد فرماندهی کل نیروهای گارد سفید شروع به همکاری کرد. او در ماه فوریه اطلاعاتی درباره مناطق مین‌گذاری شده در خلیج بوتنی ارائه داد تا کشتی‌های حامل یِگرها (Jääkärit) از آلمان بتوانند با ایمنی کامل به مقصد برسند. بعداً پودگورسکی در واسا به عنوان مقامی روسی که مورد تایید ستاد فرماندهی منطقه‌ای گارد سفید بود، با عنوان "مقام ارشد نیروی دریایی روسیه در شهر واسا" فعالیت می‌کرد.

 پایتخت فنلاندِ سفید 
هنگامی که مانرهایم تصمیم خود برای تسخیر پادگان‌ها را اتخاذ کرد، سوینهوفود نخست‌وزیر تصمیم گرفت به منظور پیشگیری از کودتای گاردهای کارگری، چهار نفر از اعضای سنا را به اوستروبوتنیا بفرستد. وظیفه آن‌ها این بود که در صورت لزوم یک دولت تصمیم‌گیرنده تشکیل دهند. اعضای سنا در شامگاه ۲۶ ژانویه هلسینکی را ترک کرده و دو روز بعد به واسا رسیدند و در آنجا به اصطلاح مجلس سنای واسا را تأسیس کردند. بدین ترتیب واسا پایتخت فنلاند سفید شد تا اینکه آلمانی‌ها در ۱۳ آوریل هلسینکی را تسخیر کردند. سازماندهی ارتش سفید به رهبری مانرهایم نیز در واسا آغاز گردید. با این وجود، ستاد کل گارد سفید در سینایوکی مستقر بود.Apunen 1991, s. 231–234.

 اردوگاه اسیران واسا 
سربازان روسی که تسلیم شده بودند در اردوگاه اسیران جنگی واسا، مستقر در محل پادگان‌های واسا، زندانی شدند. طی ماه فوریه، زندانیان سایر نقاط اوستروبوتنیا نیز به این شهر منتقل شدند، به طوری که در اواسط آن ماه حدود ۲,۴۰۰ سرباز در این اردوگاه محبوس بودند. علاوه بر این، اعضای دستگیر شده سازمان‌های کارگری در واسا و شهرهای اطراف، همراه با ۷۰ نفر از افراد گارد سرخ که در ارتباط با نبرد کریستین‌استاد اسیر شده بودند نیز در این اردوگاه اسکان داده شدند. افسران روسی ابتدا می‌توانستند آزادانه در شهر رفت و آمد کرده و در خانه‌های شخصی خود زندگی کنند، اما با فشار سناتورهای مستقر در واسا و مطبوعات محلی، مانرهایم در نهایت مجبور شد آن‌ها را نیز به اردوگاه اسیران منتقل کند. روس‌ها تا اوایل ژوئن به وطن خود بازگردانده شدند و پس از آن، حدود ۹۰۰ نیروی گارد سرخ در این اردوگاه زندانی بودند تا اینکه در اواسط سپتامبر تعطیل شد. در مجموع، حدود ۱۱۰ اسیر در اردوگاه واسا بر اثر اعدام و بیماری‌های مختلف جان باختند که از این تعداد حدود ۹۰ نفر روسی بودند. پس از تسخیر واسا، گارد سفید با انجام دستگیری‌های گسترده توانست به طرز مؤثری جنبش کارگری محلی را نیز سرکوب کند.

افسران روسی از زندان معاف شدند و بلافاصله پس از نبرد، وتسر به مجلس شهر واسا (Maistraatti) دستور داد تا حقوق افسران روس را از محل منابع مالی مصادره شده از دولت روسیه پرداخت کند. تقریباً نیمی از افسران روسی حاضر در مناطق تحت کنترل فنلاند سفید، در واسا اقامت داشتند.Muilu 2010, s. 62–63.

 منابع 
 
 
 
 

 پانویس 

رده:نبردهای اوستروبوتنیا
رده:تاریخ فنلاند
رده:تاریخ واسا