چای ایرانی

چای ایرانی به چای تولیدشده در ایران گفته می‌شود که عمدتاً در استان‌های گیلان و مازندران کشت و فرآوری می‌شود. این نوشیدنی یکی از پرمصرف‌ترین نوشیدنی‌های گرم در کشور است و نقش مهمی در فرهنگ چای‌نوشی ایرانی دارد. ایران با سابقه‌ای بیش از یک قرن در کشت چای، یکی از کشورهای باسابقه در تولید چای در منطقه خاورمیانه محسوب می‌شود.

 تاریخچه 
کشت چای در ایران برای نخستین بار در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار توسط کاشف‌السلطنه (محمد میرزا قاجار) آغاز شد. وی که در هند مأموریت دیپلماتیک داشت، پس از بازگشت به ایران بذر و نهال چای را به لاهیجان آورد و نخستین باغ چای کشور را در آن‌جا تأسیس کرد.

 مناطق کشت 
بیشتر چای ایران در استان گیلان، به‌ویژه در مناطق لاهیجان، رودسر و لنگرود، و همچنین در استان مازندران کشت می‌شود. شرایط آب‌و‌هوایی مرطوب و خاک حاصل‌خیز این مناطق برای رشد گیاه چای بسیار مناسب است.

 فرآوری و تولید 
چای ایرانی به‌صورت سنتی در دو نوبت بهار و تابستان برداشت می‌شود. برگ‌های چای پس از چیدن، طی مراحلی چون پلاس‌کردن، مالش، تخمیر و خشک‌کردن فرآوری می‌گردند. بسته به میزان تخمیر، چای به دو نوع اصلی «چای سیاه» و «چای سبز» تقسیم می‌شود.

 مصرف در ایران 
چای یکی از اصلی‌ترین نوشیدنی‌ها در خانه‌ها، محل‌های کار و قهوه‌خانه‌های ایرانی است. نوشیدن چای در کنار قند، خرما یا نبات بخشی جدایی‌ناپذیر از مهمان‌نوازی ایرانیان محسوب می‌شود. چای ایرانی معمولاً بدون افزودنی و با طعمی طبیعی و گس مصرف می‌شود.

 صادرات 
در سال‌های اخیر، صادرات چای ایرانی به کشورهای همسایه از جمله عراق، افغانستان و آذربایجان رشد یافته است. بر اساس آمار رسمی، در سال ۱۴۰۲ بیش از ۱۳ هزار تن چای ایرانی صادر شده‌است.

 اهمیت فرهنگی 
چای در فرهنگ ایرانی جایگاهی فراتر از یک نوشیدنی دارد. حضور چای در مراسم خانوادگی، دید و بازدیدها، جلسات رسمی و حتی در ادبیات و سینما به نماد آرامش و مهمان‌نوازی تبدیل شده‌است.

 جستارهای وابسته 

 قهوه ایرانی
 کاشف‌السلطنه

 منابع