یادداشت بیست و هشت دولت

یادداشت بیست و هشت، یادداشتی جمعی از ۲۸ دولت آلمان بود که قانون اساسی فرانکفورت و انتخاب پادشاه پروس به عنوان امپراتور آلمان را به رسمیت می‌شناختند. آنها از پروس خواستند که به آنها بپیوندد. 
بندانگشتی|فریدریش ویلهلم چهارم ۱۸۴۸این یادداشت، یک نامه دیپلماتیک، در ۱۴ آوریل ۱۸۴۹ صادر شد. در آن زمان، پادشاه پروس فریدریش ویلهلم چهارم پروس، پیش از این هیئت نمایندگی مجلس امپراتوری فرانکفورتKaiserdeputation به معنی هیئت نمایندگی مجلس امپراطوری کوتاه مدت بین سالهای ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ 

ویکی پدیا آلمانی را پذیرفته بود و هنوز تاج امپراتوری آلمان را نپذیرفته بود، در عوض به رضایت لازم سایر ایالت‌ها اشاره کرد. در ۲۸ آوریل، پادشاه پروس به طور قطعی تاج را رد کرد.

 محتوا 
این یادداشت به بخشنامه‌ای اشاره دارد که وزیر امور خارجه پروس در ۳ آوریل ۱۸۴۹ صادر کرد و در آن از ایالت‌های آلمان خواسته شده بود بیانیه‌ای صادر کنند. در یادداشت بیست و هشت ایالت آمده است که دولت‌های امضاکننده زیر اظهار داشته‌اند«مایل» به «به بعهده گرفتن رهبری دولت امپراتوری فدرال آلمان» توسط پادشاه پروس هستند. این دولت‌ها به این انتخاب توسط مجلس امپراتوری (یعنی مجلس ملی فرانکفورت) رضایت دادند.

این بیست و هشت ایالت نیز قانون اساسی امپراتوری آلمان را پذیرفتند، اگرچه در مورد برخی نکات دیدگاه‌های متفاوتی داشتند. موضع پروس این بود که قانون اساسی باید هم از طرف مجلس امپراتوری و هم از طرف همه ایالت‌ها توافق شود. با این حال، پایبندی دقیق به این موضع، هرگونه توافقی را غیرممکن می‌کرد. علاوه بر این، برخی از ایالت‌ها پیش از این قطعنامه‌های مجلس امپراتوری (مجلس ملی) را لازم‌الاجرا می‌دانستند. هرگونه تأخیر بیشتر در تصویب، سرزمین پدری مشترک را در معرض خطر جدی قرار می‌داد. بنابراین، ایالت‌ها انتظار داشتند که پروس نیز از همان اصولی که آنها پیروی کردند، پیروی کند.

 دولتهای شرکت کننده 
بیست و هشت ایالت عبارت بودند از:
بندانگشتی|Annahme FRV Karte
دوک‌نشین بزرگ بادِنGroßherzogtum Baden

شاهزاده‌نشین انتخابگر هِسنKurfürstentum Hessen

دوک‌نشین بزرگ هِسنGroßherzogtum Hessen

دوک‌نشین بزرگ زاکسن-وایمار-آیزِناخGroßherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach

دوک‌نشین بزرگ مکلِنبورگ-شورینGroßherzogtum Mecklenburg-Schwerin

دوک‌نشین بزرگ مِکلِنبورگ-استرلیتزGroßherzogtum Mecklenburg-Strelitz

دوک‌نشین بزرگ ٌالدنبورگGroßherzogtum Oldenburg

دوک‌نشین زاکسن-ماینینگنHerzogtum Sachsen-Meiningen

دوک‌نشین زاکسن-آلتنبرگHerzogtum Sachsen-Altenburg

دوک‌نشین زاکسن-کوبورگ و گوتاHerzogtum Sachsen-Coburg-Gotha

دوک‌نشین براونشوایگHerzogtum Braunschweig

دوکنشین لاوْاِنبورگHerzogtum Lauenburg

دوک‌نشین هولشتاینHerzogtum Holstein

دوک‌نشین آنهالت-دسائوHerzogtum Anhalt-Dessau

دوک‌نشین آنهالت-برْنبورگHerzogtum Anhalt-Bernburg

دوک‌نشین آنهالت-کوتنHerzogtum Anhalt-Köthen

دوک‌نشین ناسائوHerzogtum Nassau

شاهزاده‌نشین هوهنتسولرن-هشینگنFürstentum Hohenzollern-Hechingen

شاهزاده‌نشین هوهنتسولرن-زیگمارینگنFürstentum Hohenzollern-Sigmaringen

شاهزاده‌نشین والدک-پیرمونتFürstentum Waldeck-Pyrmont

شاهزاده‌نشین شوارتسبورگ-زوندرسهاوزنFürstentum Schwarzburg-Sondershausen

شاهزاده‌نشین شوارتسبورگ-رودولشتاتFürstentum Schwarzburg-Rudolstadt

شاهزاده‌نشین رٌیس، خط قدیمیFürstentum Reuß ältere Linie

شاهزاده‌نشین ریٌس، خط جدیدFürstentum Reuß jüngere Linie

شهر آزاد فرانکفورت، آم ماینFreie Stadt Frankfurt am Main

شهر آزاد و هانزایی لوبکFreie und Hansestadt Lübeck

شهر آزاد و هانزایی برمنFreie und Hansestadt Bremen

شهر آزاد و هانزایی هامبورگFreie und Hansestadt Hamburg

بنابراین، این ایالت‌های متوسط ​​و کوچک آلمانی، سازش فرانکفورت در مورد سلطنت موروثی و حق رأی عمومی را پذیرفتند. انگیزه آنها این بود که یک رایش آلمان به آنها کمک کند تا حتی در برابر فشار جمعیت خود، موجودیت متزلزل خود را تضمین کنند. پس از کنفرانس مشترک نمایندگان تام‌الاختیار دولت‌های ایالتی با وزارت رایش در ۱۴ آوریل در فرانکفورت، این یادداشت صادر شد. برخی از نمایندگان تام‌الاختیار خود عضو مجلس ملی بودند. برخی مجبور شدند ملاحظات خود را در مورد نکات اساسی قانون اساسی، و برخی دیگر ترس خود را از پروس یا حتی از دولت‌های خود، به دلیل فقدان دستورالعمل‌های روشن، سرکوب کنند.هلموت یاکوبی: آخرین ماه‌های اقتدار مرکزی موقت برای آلمان (مارس-دسامبر ۱۸۴۹). دیس. فرانکفورت آم ماین، بدون تاریخ ۱۹۵۶، صفحات ۴۹/۵۰.

Helmut Jacobi: Die letzten Monate der provisorischen Zentralgewalt für Deutschland (März-Dezember 1849). Diss. Frankfurt am Main, o. O. 1956, S. 49/50.

با این حال، قدرتمندترین ایالت‌ها، یعنی (علاوه بر اتریش و پروس) چهار پادشاهی باواریا، زاکسن، هانوفر و وورتمبرگ، غایب بودند. ولفرام سیمنWolfram Siemann یک مورخ آلمانی: «هیچ حاکمی از این ایالت‌های میانی آلمان حاضر نبود بدون اجبار، مصالحه قانون اساسی را بر اساس دموکراتیک سال ۱۸۴۸ بپذیرد.» این ایالت‌های میانی تنها حاکمیت و شأن سلطنتی خود را در زمان ناپلئون به دست آورده بودند و حاضر به واگذاری آن نبودند. آنها انقلاب را فلج کردند، همانطور که طرد پادشاه و ضعف‌های داخلی در جوامع آنها نیز چنین کرد. در وورتمبرگ، یک قیام تهدیدآمیز، پادشاه را مجبور کرد تا در ۲۵ آوریل ۱۸۴۹ قانون اساسی را بپذیرد.Wolfram Siemann: 1848/49 in Deutschland und Europa. Ereignis, Bewältigung, Erinnerung. Schöningh, Paderborn u. a. 2006, S. 205.

Wolfram Siemann: 1848/49 در آلمان و اروپا. رویداد، مقابله، یادآوری. شونینگ، پادربورن و همکاران. 2006، ص. 205.

علاوه بر ۲۸ ایالت و وورتمبرگ، شاهزاده‌نشین لیپه-دتمولد نیز قانون اساسی را به رسمیت شناخت. سیمون کمپنیSimon Kempny ۳۰ دولت را می‌شمارد که قانون اساسی را تصویب کردند. علاوه بر این، دولت‌های ایالتی موقت انقلابی در زاکسن (قیام ماه مه درسدن) و پالاتینات وجود داشتند.Simon Kempny: Die Staatsfinanzierung nach der Paulskirchenverfassung. Untersuchung des Finanz- und Steuerverfassungsrechts der Verfassung des deutschen Reiches vom 28. März 1849. Diss. Münster. Mohr Siebeck, Tübingen 2011, S. 23.

سیمون کمپنی: تأمین مالی دولت بر اساس قانون اساسی کلیسای پاول. بررسی قانون اساسی مالی و مالیاتی قانون اساسی امپراتوری آلمان در 28 مارس 1849. دیس. مونستر. مور سیبک، توبینگن 2011، ص. 23. با این حال، زاکسن هرگز نفوذ قابل توجهی در خارج از پایتخت درسدن به دست نیاورد.

 منابع 

 Siehe Ernst Rudolf Huber: Dokumente zur deutschen Verfassungsgeschichte. Band 1: Deutsche Verfassungsdokumente 1803-1850. 3. Auflage, W. Kohlhammer, Stuttgart u. a. 1978 (1961). Nr. 118. (Nr. 111). Die Note der Achtundzwanzig, S. 401/402.

رده:آلمان
رده:امپراتوری آلمان
رده:سیاست آلمان
رده:قانون اساسی آلمان

رده:امپراتوری مقدس روم
رده:تاریخ آلمان
رده:سیاست