میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانه ایتالیایی

میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانهٔ ایتالیایی 

 مقدمه 
میس ایتالیا از ۱۹۳۹ آغاز شد (با نام «۵۰۰۰ لیره به‌خاطر یک لبخند») و پس از جنگ جهانی دوم با همین نام کنونی تداوم یافت. در طول دهه‌ها، این رویداد از یک رقابت کلاسیک زیبایی به میدان کشمکش‌های رسانه‌ای، اجتماعی و جنسیتی دربارهٔ «معیارهای زیبایی» در ایتالیا بدل شده است.

 تطور قواعد و «بازتعریف» زیبایی 
در ۱۹۹۰ معیار سنتی اندازه‌های «سینه–کمر–باسن» از روند داوری حذف شد؛ تغییری که خودِ برگزارکننده آن را فاصله‌گیری از عددی‌کردن بدن توصیف کرده است. در ۲۰۱۱، با رسمی‌شدن حضور «سایز ۴۴ و بالاتر» و معرفی ردهٔ «فرم‌های مُرَبّع/Curvy»، دامنهٔ پذیرش تنوع بدنی گسترش یافت. یک سال بعد، مرحلهٔ مایو به «یک‌تکه» تغییر کرد و برگزارکنندگان آن را بازگشت به الگوهای پوشش کلاسیک توصیف نمودند.

 بازنمایی تنوع و نقاط عطف 
در ۱۹۹۶، دنی (دنّی) مندس نخستین برندهٔ سیاه‌پوستِ میس ایتالیا شد؛ رخدادی که با اظهارنظرهای نژادپرستانهٔ دو داور (و تعلیق آنان) و بحث عمومی همراه بود. در ۲۰۱۶، حضور پائولا تورِّنته (سایز ۴۴) و واکنش مثبت برگزارکننده به «بدن‌های واقعی‌تر» بازتاب گسترده‌ای یافت. در ۲۰۱۸ کارلوتا ماجّورانا به‌عنوان «نخستین میس ایتالیا که در زمان انتخاب متأهل بود» شناخته شد.

 رسانه، پخش و کوچ به پلتفرم‌ها 
در ۲۰۱۳ شبکهٔ دولتی RAI مسابقه را از آنتن برداشت و بحثی ملی دربارهٔ «قدیمی/زن‌ستیز بودن یا نبودن» آن شکل گرفت؛ بعد از آن، رویداد مدتی به شبکهٔ خصوصی La7 رفت. از ۲۰۲۰ به بعد، فینال‌ها چند دوره فقط آنلاین/استریم برگزار شد و در ۲۰۲۱ روی Helbiz Live پخش گردید. در ۲۰۲۵، فینال دوباره به «پخش هم‌زمان تلویزیونی/آنلاین» برگشت و از San Marino RTV و RaiPlay به‌صورت زنده پخش شد.

 مناقشه‌های معاصر 
در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، برگزارکننده اعلام کرد تنها «زنان از بدو تولد» می‌توانند شرکت کنند؛ موضعی که با اعتراضات سازمان‌یافته (از جمله ثبت‌نام اعتراضی بیش از ۱۰۰ مرد ترنس) روبه‌رو شد. در فوریهٔ ۲۰۲۵، مستند نتفلیکسی «Miss Italia (non) deve morire» با محورِ بحران و تلاش‌های بازتعریف، بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای یافت.

 برگزیدگان اخیر 

 ۲۰۲۴ – اوفلیا پاساپونتی، انتخاب‌شده در پورتو سان جورجو (مارکه).
 ۲۰۲۵ – کاتیا بوکّیکّیو (از بازلیکاتا)، فینال در پالاساولّیِ پورتو سان جورجو؛ نخستین پیروزی تاریخ برای این منطقه.

 ارزیابی 
بر پایهٔ شواهد رسانه‌ای و تغییرات مقرراتی، «میس ایتالیا» به‌صورت تدریجی از الگوهای سخت‌گیرانهٔ ظاهری فاصله گرفته و در عین حال میدان تنش‌های تازه دربارهٔ شمولیت جنسیتی و معیارهای بازنمایی در رسانهٔ ایتالیا بوده است. این دگرگونی‌ها—از حذف اندازه‌ها (۱۹۹۰) و پذیرش سایزهای بزرگ‌تر (۲۰۱۱) تا تعدیل پوشش (۲۰۱۲) و کوچ به استریم—در کنار نقاط عطفی چون پیروزی دنی مندس (۱۹۹۶) و نخستین برندهٔ متأهل (۲۰۱۸)، مواد خامِ بحث دربارهٔ «بازتعریف زیبایی» در فضای ایتالیایی را فراهم کرده‌اند.

 جستارهای وابسته 

 میس ایتالیا
 زیبایی‌شناسی

 پانویس