روزگاری‌ست که سودای بتان دین من است

غزلی با مطلع «روزگاری‌ست که سودای بتان دین من است»، غزل شمارهٔ ۵۲ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

 مفهوم و درون‌مایه 

 وزن 

 در اجراها 
محمود محمودی خوانساری در برنامهٔ شمارهٔ ۹۲ از مجموعهٔ برگ سبز این غزل را در دستگاهِ سه‌گاه اجرا کرده است.

 ترجمه‌ها 

 در دیگر آثار هنری 

 پانویس 

 منابع 
 
 

۵۲
رده:غزل‌های حافظ