تکور (فلسفه)

تکوّر در فلسفه 
عبارت است از منقبض شدن، در هم رفتن، و بازگشت. در این مورد گفته‌اند خورشید تکور می‌یابد یعنی نور آن جمع می‌شود و در هم می‌پیچید، و نیز در این مورد گفته‌اند: ادوار و اطوار عبارت از دنیاست و اکوار عبارت از آخرت است.

تکوّر را به معنی بازگشت به اصول و انحطاط، و عقب ماندن و فساد و انحلال و پوسیدن یا به معنی تغییرات رجوعی که از پیری برمی‌آید، یا به معنی بازماندن اعضای بدن از انجام وظیفه خود به نحو دائمی یا موقت، به کار می‌بریم؛ و نیز تکوّر به معنی تغییر یا مجموعه تغییرات ارتجاعی است که در مقابل تغییرات مترقی و پیشرو و تطور قرار دارد.
تکوّر به این معنی بازگشت از اختلاف به تجانس و عمومیت یافتن و انتقال از جزئی به کلی و نمایاندن بعضی از عقول به بعضی دیگر است. در پدیدارهای مادی تکوّر به معنی تساوی نیرو و افزایش تناظر و تماثل است.
تکوّر (بر زمین افتادن)، در مقابل تطور (فرگشت‌گرایی) طور: کرانه؛ تطور:تکامل انسان کامل فرهنگ لاروس (عربی-فارسی) جلد اول، تألیف دکتر خلیل جُرّ، ترجمهٔ دکتر سید حمید طبیبیان – تهران: امیرکبیر ۱۳۸۷- مدخل قرار دارد.جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره‌بیدی، فرهنگ فلسفی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ص ۲۳۵

 منابع 

رده:ارزش
رده:فرگشت
رده:متافیزیک
رده:معرفت‌شناسی
رده:مفهوم‌های فلسفی