رضا خرات

رضا خرات کُجوری (۱۱۵۰ هجری قمری - ۱۲۲۰ هجری قمری) از اهالی خرات محله کجور شهرستان نوشهر، از شاعران مشهور طبری زبان استان مازندران در عصر زندیه به‌شمار می‌رود که به گویش کجوری می‌سرایید. اشعار او همانند سروده‌های شیخ العجم امیر پازواری در میان مردمان طبری مازندران سینه به سینه نقل می‌شود. رضا خرات پس از امیر پازواری، تنها شاعر بومی سرایی بود که سروده‌هایش در میان مردم مازندران قبول عام یافت.

 مضمون اشعار 
سروده‌های رضا خرات کجوری دارای مفاهیم مذهبی، اخلاقی، اجتماعی و برخوردار از بار عاطفی ویژه ای است. از لحاظ ساختمان زبانی و شیوه کاربرد صرفی و نحوی، فاصله چندانی با زبان طبری عصر حاضر ندارد و بدین دلیل که زبان طبری عصر زندیه و آغاز به قدرت رسیدن آقا محمدخان قاجار، یعنی هنگام زندگانی رضا خرات، با بازمانده زبان طبری امروز قرابت و نزدیکی دارد.
نوع مفاهیم و، تصاویر و لحنی که در سروده‌های رضا خراط مشاهده می‌شود دارای حال و هوای کوهستانی است و به‌طور واضح با سبک و شیوه امیر پازواری متمایز است.

 اشعار 

mәn kә bәminә mәr bәverin me dimā

onjә bәverin ruzi hәzārbār šimā

attā xāl narges dakārin xāke dimā

me mār kә bemu dune me xāk kәdimā
 وقتی مُردم مرا به دیارم ببرید
 مرا جایی ببرید که روزی هزار بار می‌رفتم
 در خاک گور من شاخه ای نرگس بکارید
 تا مادرم گور مرا بشناسد

 جستارهای وابسته 
 امیری‌خوانی
 کنزالاسرار
 امیر پازواری
 نیما یوشیج

 منابع 

رده:افراد ایرانی مازندرانی‌تبار
رده:اهالی نوشهر
رده:شاعران دوره زندیان
رده:شاعران مازندرانی‌زبان
رده:شاعران مرد اهل ایران