سگ خراسانی

سگ خراسانی نامی است که بر روی سگ‌های ناحیه خراسان گذاشته شده است. سگ خراسانی بزرگ اندام از نوع ماستیف است.

 تاریخچه 
یافته‌های باستان‌شناسی از تایباد نشان می‌دهد که حداقل تا هزاره سوم پیش از میلاد، مردمانی در این منطقه زندگی می‌کردند. آنها با دامداری و کشاورزی آشنا بودند و تا به امروز نیز به این امرار معاش متکی هستند. مردم این منطقه مانند گله‌داران سایر نقاط ایران، از سگ‌های نگهبان دام کارآمد برای محافظت از دام و اموال خود در برابر دزدان و حملات حیوانات وحشی استفاده می‌کردند.

 ویژگی‌های ظاهری 
سگ‌های خراسانی بزرگ اندام که دارای خط پشتی مستقیم و گردن بلند و ضخیم هستند. سر این نژاد به‌صورت افقی یا با زاویه کمی به سمت پایین است، در حالی که چشم‌ها مستقیم به جلو خیره شده‌اند. پوزه خشک و عضلانی دارد.
رنگ‌های پوست در این نژاد اغلب سفید، سیاه و خاکستری راه راه یا سرخ و قهوه‌ای با لکه سفید بر روی سینه است.
بدن سگ‌های خراسانی اغلب با لکه‌های تیره پوشیده شده است اما معمولاً این لکه‌ها با پوششی از موها پوشیده شده و دیده نمی‌شوند. این لکه‌ها می‌توانند قسمت داخلی دهان، پل بینی و شکم را نیز بپوشانند.

 قد و وزن 
وزن این این نژاد در نرها بین ۵۵ الی ۸۸ کیلوگرم و ماده‌ها ۴۰ تا ۷۰ کیلوگرم است. از این سگ بیشتر به عنوان سگ گله و سگ نگهبان استفاده می‌شود.

طول عمر این سگ‌ها به‌طور میانگین ۱۲ سال است.

 جستارهای وابسته 
 سگ تازی
 تازی گری هوند
 تازی افغان
 سالوکی
 سگ‌های ایرانی

 منابع 

رده:سگ
رده:سگ‌های مخصوص کار
رده:نژادهای جانوران در ایران
رده:نژادهای سگ با خاستگاه ایران
رده:نژادهای سگ