کبروی

کبروی یا کَیروی که بنابر شاهنامه فردوسی نامی به زبان پهلوی است. نام یکی از بزرگان دهی در دوران بهرام گور است که به دلیل زیاده‌روی در مَیخوارگی و مستی می‌میرد، پس از این واقعه بهرام گور مَی را حرام می‌کند. 

دلیل تفاوت در نام به دلیل گوناگونی در نسخه‌های خطی شاهنامه است، در شاهنامه فردوسی تصحیح جلال خالقی مطلق شاهنامه فردوسی تصحیح جلال خالقی مطلق ،انتشارات سخن، جلد دوم، صفحهٔ 494 این نام کَیروی آمده است، اما در شاهنامه فردوسی برپایه چاپ مسکوشاهنامه فردوسی، بر پایه چاپ مسکو، انتشارات هرمس، صفحهٔ ۱۳۲۴ کبروی آمده است.

داستان کبروی و حرام شدن مَی در شاهنامه 
بنا بر شاهنامه فردوسی روزی پگاه بزرگان لشکر در حضور بهرام گور درحال مَیخوارگی بودند، که مردی به‌نام کبروی از بزرگان دِه سر می‌رسد در حالی که باری از میوه انار، سیب، گلابی و دسته‌های گل به همراه دارد. کبروی مورد محبت بهرام گور قرار می‌گیرد و وارد مجلس مَیخوارگی می‌شود. از همان آغاز با ولع سیری‌ناپذیر شروع به نوشیدن می‌کند، در حالی که می‌نوشید می‌گفت "من کبروی مَی‌خواره هستم و جام‌های پیاپی سر می‌کشم و مست نمی‌شوم".
هنگامی‌که از آن مجلس بیرون می‌رود مَی در تنش غوغا می‌کند، و سوار بر اسبی می‌شود می‌تازد تا به کوهساری می‌رسد و در سایه کوه می‌خوابد. کلاغها در همین حال چشمانش را از حدقه می‌کَنند. زمانی که در جستجوی او روانه می‌شوند، او را مرده می‌یابند که اسبش در کنارش منتظر ایستاده‌است. بهرام گور که دید مَی با آن مرد چه کرده‌است مَی را حرام اعلام می‌کندشاهنامه فردوسی، بر پایه چاپ مسکو، انتشارات هرمس صفحهٔ ۱۳۲۴شاهنامه فردوسی، تصحیح جلال خالقی مطلق، انتشارات سخن، جلد دوم، صفحهٔ 494.

 سروده مرتبط 

 جستارهای وابسته 
 فهرست شخصیت‌های شاهنامه

 منابع 

رده:شاهنامه‌شناسی
رده:شخصیت‌های شاهنامه
رده:مرزبانان شاهنامه
رده:داستان‌های شاهنامه