شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

غزلی با مطلع «شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد» غزل شمارهٔ ۱۲۵ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

 مفهوم و درون‌مایه 

 وزن 

 در اجراها 
ایرج در برنامهٔ شمارهٔ ۱۱۰ از مجموعهٔ گل‌های تازه این غزل را در دستگاهِ شور و پردهٔ حجاز اجرا کرده‌است.
 ترجمه‌ها 

 در دیگر آثار هنری 

 پانویس 

 منابع 
 
 

رده:شعرها در بحر رمل
رده:غزل‌های حافظ