گریه را به مستی بهانه کردم

«گریه را به مستی بهانه کردم» یا به اختصار «گریه را به مستی…» تصنیفی در سه بند در آواز دشتی از عارف قزوینی است که سال ۱۳۲۸ ه‍.ق ساخته شد.

خوانندگان مختلفی ازجمله مرضیه در برنامه گلهای رنگارنگ ۱۷۵، عبدالوهاب شهیدی در برنامهٔ گلهای رنگارنگ ۲۶۶، محمدرضا شجریان (در دو نسخه دشتی و سه‌گاه) ، حمیرا و محسن نامجو در آهنگ «آن مان نواران» این تصنیف را اجرا کرده‌اند.

این تصنیف دور دومی نیز داشته‌است که با مطلع «مرده بهتر آن کو هنر ندارد / نالهٔ دروغی اثر ندارد» آغاز می‌شد که باقی نمانده‌است.

 ماجرای تصنیف 
عارف قزوینی گریه را به مستی را در شکایت از زمامداری ناصرالملک که در آن زمان نایب‌السلطنه احمدشاه بود، تصنیف کرده‌است. در بند سوم تصنیف آمده‌است: «شد چو ناصرالملک مملکت‌دار / خانه ماند واغیار لیس فی الدار / زین سپس حریفان خدانگهدار / من دگر به میخانه خانه کردم».

به گفتهٔ عارف:

در نهایت ناصرالملک به یپرم‌خان دستور دستگیری عارف را می‌دهد و عارف مجبور می‌شود از تهران بگریزد.

 جستارهای وابسته 

 حرف (گل‌های رنگارنگ ۲۶۶)

 منابع 

رده:ترانه‌های فارسی‌زبان
رده:ترانه‌های عارف قزوینی
رده:ترانه‌های محمدرضا شجریان
رده:ترانه‌های عبدالوهاب شهیدی
رده:ترانه‌های حمیرا
رده:آواز دشتی
رده:ترانه‌های سنتی ایرانی در دستگاه شور