تاج‌وتخت

بندانگشتی|220px|ناپلئون بناپارت نشسته بر تخت، با تاج بر سر
تاج‌وتخت یک ترکیب عطفی پارسی مرکب از دو واژهٔ تاج و تخت است. تاج‌وتخت همچنین در مجاز، به معنی «سلطنت»، «پادشاهی» و «قلمرو» می‌باشد. این اصطلاح از دیرباز در شعر و ادبیات پارسی در معانی فوق به‌کار است.

 تعریف اجمالی 

در انگلیسی واژهٔ Throne نیز که به معنای «تخت» است، در مجاز مشابه تاج‌وتخت، ممکن است به خود مفهوم «سلطنت» اشاره داشته باشد. این دو واژه گاهی مترادف هم ترجمه می‌شوند. مطابق بریتانیکا، سَریرهایی که پادشاهان بر روی آنها می‌نشینند چنان به صورت نمادین با جایگاه صاحبان‌شان مرتبط شده‌اند که در نظام‌های سلطنتی، گاهی مقام فرمانروا با واژهٔ تاج‌وتخت توصیف می‌شود.

 در شعر پارسی 
در زیر نمونه‌هایی از کاربرد واژهٔ تاج‌وتخت در اشعار پارسی از گذشته تا معاصر آمده است:

 جستارهای وابسته 
 مدعی تاج‌وتخت
 تخت سلطنتی

 منابع 
 
 مقالهٔ «Throne» در دانشنامه برخط بریتانیکا (به انگلیسی)
 ابیات پارسی دارای واژهٔ تاج‌وتخت در پایگاه گنجور

رده:واژگان فارسی