ادب بیضایی

حسین بیضایی (یا بیضائی)، متخلّص به ادب، (۱۳۷۷–۱۳۰۹) شاعرِ پارسی‌گوی سده چهاردهمِ هجریِ خورشیدی است.

 سرگذشت 
ادب، زاده به سالِ ۱۳۰۹ در کاشان، فرزندِ حسن بیضایی و برادرزادهٔ ادیب بیضایی و ذکایی بیضایی بود. او به رسمِ خانوادگی شاعری را برگزید و در سالِ ۱۳۲۵ از زادگاهش به تهران کوچید و از اعضای دائمی انجمن ادبی عمویش، ذکائی، شد. رمانِ کوتاهِ معجزه عشق از اوست.https://eliteraturebook.com/books/view/17358/معجزه+عشق ادب وارثِ دفترهای شعرِ پسرعمویش، پرتو بیضایی، بود. او سرانجام در بهارِ ۱۳۷۷ درگذشت. در دههٔ ۱۳۲۰ او با یاور همدانی، که مراوده‌هایی با پرتو بیضایی و انجمن‌های ادبی داشت، دوست صمیمی بودند.کتاب سالنامه انجمن ادبی طهران، ۱۳۲۹، چاپخانه گیلان

ادب در اواخرِ عمر بعضی از شعرهایش را در مجلّهٔ دنیای سخن منتشر می‌کرد.مثلاً شمارهٔ ۷۶ و ۷۸ به سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷

 پانویس 

 منابع 
 
 
 
 
 

رده:خاندان بیضایی
رده:درگذشتگان ۱۳۷۷
رده:زادگان ۱۳۰۹
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۱۵ (قمری)
رده:شاعران مرد اهل ایران