زنان در شاهنشاهی هخامنشی

در دوران هخامنشیان مرد و زن در کنار یکدیگر کار می‌کرده‌اند؛ از حقوقی برابر برخوردار بوده‌اند و گاه حتی کارهای سخت‌تر را به عهده داشته‌اند. امکانات آموزش‌های هنری و مهارت‌های حرفه‌ای، برای زن و مرد یکسان و حقوق آنان برابر بوده‌است.

 جایگاه زن 
 زنان سلطنتی 
الواح استحکامات پرسپولیس یا (PFT) گواه این واقعیت است که عنوان ایلامی dukšiš (شاهزاده خانم) به‌طور جمعی برای زنان سلطنتی هخامنشی به کار می‌رفته‌است. وضعیت فردی آنها بر اساس رابطه آنها با شاه تعیین می‌شد و بر این اساس زنان به عنوان «مادر پادشاه» (Elam. *sunki ammari)، «همسر پادشاه» (Elam. *sunki irtiri) و «پادشاه» و «دختر شاه» (Elam. *sunki pakri) نامیده می‌شدند. این اصطلاحات از کاربردهای آشوری و بابلی پیروی می‌کنند که در اصطلاحات ummi šarri, aššat šarri و mārat šarri گواهی شده‌است. منابع بابلی مربوط به دوره هخامنشی نیز از زنی متعلق به خاندان سلطنتی به عنوان «زن کاخ» یاد کرده‌اند.

 فعالیت در دربار 
در حالی که اسکان زنان دربار در یک منطقه مشخص در مجموعه کاخ محتمل است، هیچ مدرک مکتوب یا باستان‌شناسی این احتمال را نمی‌دهد که آنها در خلوت حرمسرا زندگی می‌کردند. برعکس، زنان سلطنتی از معدود افرادی در دربار بودند که مستقیماً به پادشاه دسترسی داشتند و در صبحانه و شام به او می‌پیوندند.He.racleides of Kyme FGrH 689 F2 apud Athenaios, 4.145c; cf. Xen. , Cyr. 1.3.4; Plut. , Art. 5.5 آن‌ها از استقلال اقتصادی برخوردار بودند و می‌توانستند به تنهایی و همچنین در همراهان پادشاه سفر کنند و پادشاه را در لشکرکشی‌ها و احتمالاً در شکار همراهی کنند.Heracleides of Kyme FGrH 689 F1 آنها همراه با صیغه‌های سلطنتی، همسران اشراف ایرانی و خادمین زن آنها، موقعیت مشخصی در سلسله سلطنتی گرفتند و پرسنل و نگهبانان سلطنتی خود را در اختیار داشتند. احتمالاً چادرهای زنان نیز در فضایی مناسب در هنگام اردو برپا شده‌است. اطلاعات مربوط به شرکت زنان در ضیافت‌های سلطنتی متناقض است. در حالی که هرودوت (قرن پنجم پیش از میلاد) داستان فرستادگان ایرانی در دربار مقدونی را نقل می‌کند که خواستار حضور زنان در طول ضیافت بودند و ادعا می‌کرد که این یک رسم در کشور خودشان است(5.18.2)، کتاب استر (1: 9-12؛ رجوع کنید به دان. 5: 2، 10) اشاره می‌کند که همسر پادشاه و زنان دربار جشنی جدا از ضیافت پادشاه برگزار کردند.
یکی از مسائل جذابی که در منابع باستان‌شناسی آشکار می‌شود، واقعیتی است که نشان می‌دهد زنان سلطنتی در تصویرهای مراسم، دیدارها را در دست دارند که به یادآور صحنه دیدار پادشاه از نمایه‌های آپادانا است. همان‌طور که از کتاب نحمیا مشخص است، همسر پادشاه می‌توانست در جمع حضار سلطنتی حضور داشته باشد،کتاب نحمیا (2.6) اما شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهد که آن‌ها نیز شوراهای خود را داشتند. این ممکن است یک رسم اتخاذ شده از دربار ایلامی باشد. همان‌طور که در اثر مهر در برخی «الواح استحکامات پرسپولیس» پیشنهاد شده‌است. مهر۷۷Persepolis Fortification Tablets (PFT) 77* (Garrison and Root, in press) که به سبک نئوایلامی حکاکی شده‌است یک صحنه مشابه به سبک دیوان هخامنشی بر روی یک مهر استوانه‌ای است که در آن تصویر زنی را که بر تخت نشسته را نشان می‌دهد که به همراه یک خدمتکار زن که پشت او ایستاده و یک بازدیدکننده زن را پذیرایی می‌کند، که از زن بر تخت نشسته با یک عود سوز جدا شده‌است.FIGURE 1; cf. Spycket, fig. 7; Brosius, 2005 منظره ای مشابه در مهر استوانه ای حکاکی شده به سبک دربار هخامنشی به تصویر کشیده شده‌است.https://iranicaonline.org/uploads/files/History/women-01-fig1.jpg

بر روی مهرهای منتشر نشده در موزه هنر متروپولیتن نیویورکتصویر شماره. C16496 نمونه‌های بیشتری را می‌توان بر روی سنگ‌های تدفین از آسیای صغیر که مربوط به دوره هخامنشی است یافت.Bakir; Brosius, 2005 بازنمایی زنان در صحنه‌های تماشاگر تنها در صورتی می‌توانست جلوه هنری پیدا کند که زنان بلندپایه واقعاً خودشان تماشاگران را در اختیار داشتند و دیدارها را در دست داشتند.

زنان سلطنتی زمین و املاک در مناطقی نظیر پارس (فارس) و همچنین خارج از مرکز امپراتوری پارسی، مانند بابل، سوریه، مصر و مدیا داشتند. آنها نیروی کار خود را استخدام می‌کردند و همچنین به نظر می‌رسد که مقامات اداری خاصی به آنها منصوب شده‌اند.Xen. , An. 1.4.9BE 9 28An. 1.4.9An. 2.4.27Plato, Alc. I 121C-123CDPlut. , Art. 19.10هرودوت، ۲٫۹۸٫۱.

زنون، ان. ۱٫۴٫۹؛ ۲٫۴٫۲۷.

افلاطون، آلکیبیادس ۱۲۱C-123CD.

پلوتارخ، آرتاشیر ۱۹٫۱۰ قابل توجه‌ترین آنها ایرداباما، یک زن بازرگان ایرانی دربار سلطنتی داریوش اول (سال‌های حکومت. ۵۲۲–۴۸۶) که در منابع یونانی شناخته نشده‌است. او نیروهای کار خود را داشت که عمدتاً آنها در تیرازیش (شیراز) متمرکز بودند، که می‌توانست تا ۴۸۰ کارگر را شامل باشد.الواح گلی پرسپولیس: (PF-NN 1068)الواح گلی پرسپولیس: (PF-NN 1146)الواح گلی پرسپولیس: (PF-NN 1028) نیروی کار کوچکی به نام ماتیشتوکَشپْ (matištukkašp) نیز به او اختصاص داده شده بود. ایرداباما با مهر خود (PFS ۵۱) معاملات مواد غذایی را مجاز کرد، در حالی که مقاماتی مانند اوشتَنا (Uštana) و رَشدَه (Rašda) با استفاده از مهر(PFS ۳۶ و ۷۸ PFS) به ترتیب دستورهای او را اجرا می‌کردند.Brosius, 1996, pp. 135-44 املاک نیز به عنوان متعلق به ایرتاشدونا، که به عنوان آرتوستونه، همسر داریوش اول شناخته می‌شود، ثبت شده‌اند. او همچنین از مهر خود (PFS ۳۸) برای تأیید معاملات و پرداخت روزانه به نیروی کار خود استفاده می‌کرد.

تاریخ نگاران یونانی عمدتاً زنان سلطنتی ایرانی را به عنوان افرادی کنجکاو و مداخله گر در دربار ایران نشان می‌دهند و از این رو آنها به عنوان محرک شورش و آشوب ظاهر می‌شوند. با این حال، موارد معدودی این واقعیت را تأیید می‌کند که رتبه زنان و نزدیکی به پادشاه به آنها اجازه می‌داد بین پادشاه و اعضای خانواده سلطنتی و اشراف مداخله کنند؛ بنابراین آنها توانستند مجازات را کاهش دهند یا درخواست بازگرداندن یکی از اعضای خانواده از رسوایی کنند، مانند مورد آمستریس و آمیتیس که جان مگابیزوس را نجات دادند.Ctesias FGrH 688 F 13 به‌طور کلی به نظر می‌رسد که اقدامات آنها با جاه طلبی آنها برای محافظت از خانواده سلطنتی و در نتیجه انتقام گرفتن از مرگ یکی از اعضای خانواده یا تلاش برای نجات جان او تعیین می‌شود.

شواهد مکتوب حاکی از آن است که، در ازدواج، زنان رده بالا می‌توانند تأثیر سیاسی داشته باشند که از طریق آن معمولاً تلاش می‌کنند تا اقوام مرد نزدیک خود را به مناصب بالا برسانند، نگه دارند یا بازگردانند. داستان آمستریس طیفی از قدرت‌های زنان را به تصویر می‌کشد. آمستریس برای دامادش، مگابیکسوس، که پس از برپایی شورش توسط اردشیر اول تبعید شد، میانجیگری کرد و به سفارتی که پادشاه برای حل این درگیری فرستاده بود، پیوست. آمستریس و دخترش آمیتیس، همسر مگابیکسوس، موفق شدند پادشاه را متقاعد کنند که اجازه دهد مگابیکسوس به دربار سلطنتی بازگردد. در این مورد، شاه به نقش میانجی زنان و همچنین مهارت‌های دیپلماتیک آنها پی برد. او زنان را به عنوان سفیر فرستاد و موفقیت آنها را با نصب مجدد مگابیکسوس به دربار پاداش داد. به همین ترتیب، زنان سلطنتی برای قرار دادن یا نگه داشتن پسران یا شوهران خود بر تاج و تخت کار می‌کردند. به عنوان مثال، پاریساتیس در مرگ سغدیانوس که می‌خواست تاج و تخت را از شوهرش داریوش دوم غصب کند و با مرگ آرتوسارس، خواجه ای که او را نیز از قدرت برکنار کرد، دست داشت. نمونه قابل توجه دیگری توسط هرودوت ثبت شده‌است که نشان می‌دهد جانشینی خشایارشا اول (حدود سال‌های. ۴۸۶–۴۶۵ پیش از میلاد) به تاج و تخت نه به دلیل توصیه پدرش داریوش اول، بلکه به دلیل مانورهای سیاسی دقیق مادرش آتوسا موفقیت‌آمیز بود.Brosius, M. (2020), ‘Achaemenid Women’. In E.D. Carney, S. Müller (eds.), The Routledge Companion to Women and Monarchy in the Ancient Mediterranean World (1st ed.). Routledge.

بنابراین، آشکار می‌شود که بسیاری از دسیسه‌های ظالمانه یا قتل‌هایی که زنان هخامنشی به آن شهرت دارند، صرفاً انتقام‌جویی‌های گاه به گاه نیست، بلکه جنگ‌های واقعی قدرت سیاسی است که در آن زنان و مادران رقیب، پسران مورد علاقه خود را برای به دست آوردن این موقعیت به جلو هل می‌دهند. ولیعهد یا شاه بزرگ. علاوه بر این، تلاش زنان سلطنتی و بلندپایه برای دستیابی یا حفظ موقعیت والای خود از طریق موقعیت اقوام مرد خود، گواه این است که رتبه بالاتر، امتیازات و قدرت بیشتری را می‌دهد. حتی با وجود اینکه زنان هیچ انتخابی نداشتند که با چه کسی ازدواج کنند، ازدواج به آنها قدرت و استقلال داد تا بتوانند به امور خود رسیدگی کنند و به عنوان میانجی برای حفظ موقعیت خود و خانواده خود عمل کنند.Brosius, M. (2016), ‘No reason to hide: women in the neo‐Elamite and Persian periods’, in S.L. Budin, J. Macintosh Turfa (eds.), Women in Antiquity. Real Women across the Ancient World. London/New York: Routledge, 156–174.

ظاهراً به پیروی از آداب بابلی، با اعلام مرگ یکی از اعضای زن خاندان سلطنتی، عزاداری رسمی اعلام می‌شد و مراسم خاکسپاری مطابق با مقام سلطنتی او انجام می‌گردید. همانند جسد پادشاه، جسد همسر پادشاه نیز باید به پارس بازگردانده می‌شد.ABC, 7، col. III: 23-24Ctesias FGrH 688 F 14.15

 کارگران زن 
«الواح استحکامات پرسپولیس» بینش منحصر به فردی از موقعیت کارگران زن ارائه می‌دهد. اگرچه به نظر نمی‌رسد که زنان در داخل حکومت سلطنتی منصب داشته باشند یا در برگزاری مراسم مذهبی نقش داشته باشند، اما به خوبی به عنوان کارگرانی در کنار مردان و کودکان کار می‌کنند. غالباً زنی به نام آراسارا پَسِبینا (Arraššara pasabena) ریاست نیروی کار را بر عهده داشت که به جز یکی دو مورد استثنا، بیشترین سهمیه ماهانه را در بین نیروی کار دریافت می‌کردند که شامل ۵۰ لیتر غلات، ۳۰ لیتر شراب و یک سوم یک گوسفند می‌شد. ظاهراً دولت این زنان را با نام شخصی خود می‌شناخت.الواح گلی پرسپولیس: (PF-NN 1790) «ف پاشاپ‌ها» نیروی کار ویژه ای بودند که حضور آنها در روستاهای پرسیس و فهلیان به خوبی مشهود است، به عنوان یک نام شغلی به معنای «قالیبافان، خیاطان» توسط Hinz (1973a, p.۱۷۲) شناسایی شده‌است، تحقیقات دقیق تر نشان می‌دهد که «ف پاشاپ‌ها» یک اصطلاح جمعی است که به نوع خاصی از نیروی کار عمدتاً زن اشاره دارد و شامل تعدادی حرفه‌های مختلف است.بروسیوس، ۱۹۹۶، ص ۱۵۵–۱۶۶، به ویژه ۱۶۵–۱۶۶

برای کاری که به کارگران ماهر کمتری نیاز داشت، در محدودهٔ مقدار جیره روزانه، زنان یک سوم کمتر از مردان غذا دریافت می‌کردند. در مقابل، برای نیروی کار ماهر، زنان و مردان بر اساس سطح شایستگی‌شان، جیره‌های مساوی داده شد. به عنوان مادران نوزادان، به زنان جیره اضافی داده می‌شد، به طوری که مادران پسران دو برابر مقدار غذا در مقایسه با مادران دختران کوچک دریافت می‌کردند.بروسیوس، ۱۹۹۶، ص ۱۷۱–۱۷۸

 تصویرنمایی از زنان 
بندانگشتی|تصویری از یک ملکه هخامنشی. موزه ملی ایران - تهران
تصویرهای کمی از زنان هخامنشی وجود دارد، اما با این وجود نشان می‌دهد که زنان می‌توانستند در رسانه‌های مختلف نشان داده شوند و بنابراین زنان موضوعی پذیرفته شده در هنر هخامنشی بوده‌اند. به گفته هرودوت، داریوش اول مجسمه ای از همسرش آرتیستون داشت که از طلا ساخته شده بود.Hdt. , 7.69.2 اگرچه هیچ مجسمه ای از زنان به دست ما نرسیده‌است، اما شواهد باقی مانده نشان می‌دهد که زنان سلطنتی و غیر سلطنتی به تصویر کشیده شده‌اند. نقش برجسته یک زن بلندپایه ایرانی که در مصر یافت شده‌استhttps://iranicaonline.org/uploads/files/History/women-01-fig2.jpg او را در لباس پارسی چند لایه با کمربندی که در جلو بسته شده‌است و گردنبند زیبا نشان می‌دهد. او تاج قلعه‌ای می‌پوشد و مدل موی کوتاهش پیروی از مدل هخامنشی است.cf. the lapislazuli head from Persepolis and the limestone head from Masjed-e Solaymān in Spycket, figs. 6, 9

به‌طور مشابه، مجسمه عاج از شوشMusée du Louvre, SB 3728/9188; see Spycket, fig.1 زنی با تاج را در لباس پارسی نمایش می‌دهد. همچنین زنان پارسی روی ملیله پازیریک از منطقه پازیریک نیز تاج می‌پوشند و یک نقاب بلند از پشت سر آنها می‌افتد.Rudenko, pp. 296-97 and pl. 177 ظاهراً ترسیم آنها بر اساس شکل هنری شناخته شده و پذیرفته شده‌ای است که در هنر هخامنشی یا هنر هخامنشی‌سازی در ساتراپی‌ها به کرات می‌توان یافت، از جمله جواهرات و انگشترها از آسیای صغیر، استیل‌های خاکی از داسکیلیوم، پایه‌های جاذبه‌بخور و لوله‌های کحل از سوریه و فلسطین،Spycket, pp. 43-45 and pls. 21-26; Starr, pp. 49-115; Boardman و همچنین پلاک‌های طلایی (دالتون) از گنجینه اکسوس. بندانگشتی|زنان سوار در نگاره‌ای از داسکیلیون (ارگیلی هخامنشی)

 پیشه زنان 
در دوران هخامنشیان مرد و زن در کنار یکدیگر کار می‌کرده‌اند، از حقوقی برابر برخوردار بوده‌اند و گاه حتی کارهای سخت‌تر را به عهده داشته‌اند؛ مثلاً گروه‌های بزرگی از زنان کشاورز را می‌بینیم. سنگ سابان معمولاً بیشترشان زن هستند. البته دقیقاً نمی‌توانیم بگوییم که کار این زنان چه بوده‌است. شاید پس از حاضر شدن نگاره‌ها، صیقل نهایی را زن‌ها انجام می‌دادند، زیرا که برای این کار دست‌های ظریف زن‌ها کارایی بیش تری داشته‌است. در سال ۱۷۰۰ (میلادی) در میان بردگانی که نمایندهٔ امپراتور اتریش در استامبول خریداری و آزاد کرد، زن سنگ‌تراشی بود از بغداد وجود داشت. بدین ترتیب می‌توان نتیجه گرفت که قرن‌ها بعد هم هنوز به زن‌هایی برمی‌خوردیم که با سنگ سر و کار داشته‌اند. مسلم است که این کار برای زن‌ها باید دشوار بوده باشد.

پیشهٔ بیشتر زنان لوح‌های پرسپولیس دوخت و دوز و خیاطی بوده‌است. کاری بسیار متنوع، شامل دوخت لباس‌های کاملاً ساده یا لباس‌های پر زرق و برق که پس از دوخت، هنرمندانه سوزن کاری می‌شده‌است.
امکانات آموزش‌های هنری و مهارت‌های حرفه‌ای، برای زن و مرد یکسان و حقوق آنان برابر بوده‌است.

 تساوی حقوق زن و مرد 
دربارهٔ برابری حقوق شواهدی مخصوصاً در زمینه کارهای هنری و ظریف داریم و برابری صدها زن دیگر با مردان نیز مسلم است که دربارهٔ شغل شان چیزی نمی‌دانیم. میزان حقوق فقط همین قدر روشن است که به نوع کار و نه انجام دهنده، بستگی داشت. به این ترتیب، در امپراتوری بزرگ دوران داریوش اول با تساوی حقوق زن و مرد سر و کار داریم. البته این راهم باید گفت که زن‌ها علاوه بر کار بیرون، سر و سامان دادن به کارهای روزمرهٔ خانواده را نیز بر عهده داشته‌اند.

 پاداش زایمان 
زن‌ها با به دنیا آوردن کودک پاداشی به صورت جو و شراب دریافت می‌کردند، که پاداش افزودن رعیتی به رعایای شاه بود و برای پسر آوردن دو برابر دختر محاسبه می‌گردید. پاداش به دنیا آوردن پسر ۳۰ لیتر جو و ۱۰ لیتر شراب یا آب جو بود. تا جایی که لوحه‌ها حکایت می‌کنند، این تنها موردی است که میان زن ومرد فرقی دیده می‌شود.

مرخصی بارداری ظاهراً ۵ ماه بوده‌است. پس از این مدت زن‌ها این امکان را داشته‌اند که کار روزانه را کوتاه کنند تا قادر به برآوردن وظایف خانه‌داری خود نیز باشند. البته کار نیمه وقت حقوق کمتری داشت. نوزادان را در طول کار له‌له‌ها نگهداری می‌کردند. در لوح‌های گلی دیده شده که زنان می‌توانستند به پست‌های بالاتر برسند، مثلاً در کارگاه‌های شاهی همواره سرپرستی و مدیریت با زنان است. در کارگاه‌های خیاطی که بیشتر در اشغال زنان است، گاه مردان زیردست زنان قرار می‌گیرند و حقوق زنان سرپرست بیش از مردان است. حتی در جیره شراب نیز تفاوتی وجود ندارد.

 موقعیت پیشه‌ها و دوری از خانواده 
در لوح‌ها و سنگ نوشته‌ها به کارها و پیشه‌های سخت و سنگین برمی‌خوریم که در آن‌ها زنان به کار گرفته نمی‌شده‌اند. در مدیریت و گرداندن نهادهای دیوانی یا آمارگان یا حساب رسی‌ها از کار زنان خبری نیست. چنین بر می‌آید که اگر کاری، به انگیزه کنترل و سرکشی به کارهای گوناگون سازمانی، نیاز به واهشتن جایگاه کار و جابه‌جایی و رهسپاری به دور و نزدیک را داشت، برای انجام آن از زنان بهره برده نمی‌شده‌است.

 برخی زنان 

 کاساندان
 پوروچیستا
 آرینیس
 آماستریس
 آمستریس
 آمیتیس (دختر خشایارشا)
 کلئوپاترا پونتوس
 آرتیستون
 استاتیرای یکم
 داماسپیا
 پروشات
 پارمیس
 آرتمیس یکم
 پانته‌آ
 یوتاب هخامنشی
آتوسا

زنان در سیاست
زنان ایران باستان اگر عضو خاندان پادشاهی بود، می‌توانست برای مشورت در امور سیاسی با رایزنان تشکیل جلسه بدهد. عنوان‌های رسمی زنان درباری ایران باستان به‌احتمال زیاد برگرفته از فرهنگ قدیمی‌تر ایلامی و امپراتوری ماد بودند.ملکۀ مادر و بانوی اول (ملقب به شهبانو) می‌توانستند هم به‌تنهایی سفر کنند و هم همراه پادشاه راهی لشگرکشی‌ها و عملیات نظامی شوند یا در کنار او بر امور ادارۀ مملکت نظارت داشته باشند.ملکه مادر و شهبانو آنها همراهان مخصوص و خدمتکاران شخصی جداگانه داشتند و در ضیافت‌ها در جایگاه اختصاصی در کنار برجسته‌ترین مهمانان مرد می‌نشستند. بانوی اول برای خود دربار جداگانه داشت، می‌توانست با مُهر مخصوص خود توافق‌نامه امضا کند، و بدون محدودیت به پادشاه دسترسی داشته باشد، به‌علاوه حضور او هنگام بازدیدهای رسمیِ هیئت‌های خارجی و جلسه‌های رسمی مشاوره نیز مغتنم شمرده می‌شد.

شهبانو های هخامنشی آنها هزینه های شخصی شان را به صورت سکه از خزانه دریافت نمیکردند بلکه خود زمین باغ کارگاه و املاک و مستغلاتی داشتند و حتی به صورت شخصی بر اداره آن نظارت می کردند.به عقیده کخ زنان هخامنشی آزادی عمل وسیعی داشته و نه فقط املاک بزرگ بلکه کارگاه های عظیم و حتی درآمد برخی شهرها را هم در اختیار داشته اند . هرودوت در تأیید همین مسئله نقل کرده که آنتیلا شهر مهمی است در مصر) که تپول آن برای تأمین هزینه کفش های ملکه پادشاه حاکم بر مصر یعنی ملکه ایران واگذار شده استاستقلال مالی و وابسته نبودن درآمدهای ملکه و دیگر زنان بالارتبه دربار را میتوان از دلایلی دانست که آنها را قادر میکرد به اقدامات دلخواه خود دست زده و برنامه هایشان را عملی سازند. زیرا می توانستند از درآمد املاکشان برای پرداخت حقوق جاسوسان، مأموران شخصی فالگوش ها خدمتکاران و استفاده کنند.گزارشهایی نیز از املاک ملکه ایردیمه در ناحیه عیلام در دست داریم. او در نامه ای به حساب دارانش در شولکه که کاخی در آنجا داشته مینویسد که پیش تر هم نامه ای بر چرم برای آنها فرستاده و دستور میدهد حساب رسان طبق سند به صورت حساب ها بپردازند کخ این نکته نشان دهنده آن است که بانوان درباری به صورت شخصی نیز بر املاک و درآمدهایشان نظارت میکرده اند.اساساً یکی از مهمترین راه های نفوذ و قدرت گیری زنان هخامنشی، اتحادهای میان زنان سلطنتی با نهاد دیوانی و نظامی بود تمام زنان مطرح این دوره به نحوی با برخی مقامات کشوری نزدیکی های نسبی و سببی داشتند. آتوسا مادر خشایارشا، دختر کوروش بزرگ و از شاخه مهین خاندان هخامنشی بود خواهرش ایرتشدونه و برادرزاده اش پارمیس نیز نیز در حرمسرای داریوش حضور داشتند.آمستریس همسر اصلی خشایارشا، دختر هوتانه بود که از لحاظ نسب و ثروت در ردیف نخست پارسیان قرار داشت.به علاوه زمانی که خواجگان با را از گلیم خود فراتر نهاده و تاج و تخت را هدف تهدید قرار می دادند، شهبانوان بی درنگ دست به کار شده و آنها را مجازات میکردند لولین جونز، ملکه پروشات خواجه ای به نام اردوش که قصد شورش علیه داریوش دوم را داشت به قتل رساند.

 جستارهای وابسته 
 وشتی
 کاساندرا
 استر
 از زبان داریوش (کتاب)
 هایدماری کخ
 آماستری
 آتوسا
 پروشات
 استاتیرای یکم

 منابع 
 

رده:تاریخ حقوق
رده:تاریخ زنان در ایران
رده:حقوق زنان
رده:فمینیسم
رده:مطالعات زنان
رده:هخامنشیان