کوه گنو

کوه گنو با ۲۳۴۷ متر ارتفاع در ۲۹ کیلومتری شمال‌غربی بندرعباس بین دهستان‌های فین، سیاهو و ایسین واقع شده‌است.

این کوه در مقایسه با آب و هوای گرم بندرعباس، آب و هوایی نسبتاً معتدل دارد و به همین علت نیز از اهمیت زیست‌محیطی و تفریحگاهی برخوردار است.
بندانگشتی |یک حیوان بومی کوه گنو
کوه گنو مساحتی بالغ‌بر ۳۵۰ کیلومترمربع را در استان هرمزگان دربرگرفته‌است.
نصیری و بازگرد، دو قله‌ٔ بزرگ کوه گنو بندرعباس است که بلندترین نقطه آن به حساب می‌آید. 

رانش در اثر زمین لرزه

در ۲۳ آبان ۱۴۰۰، در اثر زمین لرزه ۱۴۰۰ هرمزگان، بخش های شمال غربی کوه گنو دچار رانش شد و ریزش کرد.

 پیشینه 
کوه گنو با بلندای حدود ۲٬۳۴۷ متر بلندترین ارتفاع در نزدیکی بندرعباس و در حدود ۳۰ کیلومتری شمال باختری این شهر در استان هرمزگان جای گرفته است. این کوه در میان دشت‌های گرم و خشک جنوب ایران همچون جزیره‌ای سرسبز و خنک نمایان است و آب‌وهوای معتدل‌تر آن اهمیت زیست‌محیطی و گردشگری به آن بخشیده است. منطقهٔ پیرامون کوه گنو در سال ۱۳۵۱ خورشیدی به‌عنوان پارک ملی و در سال ۱۳۵۵ خورشیدی از سوی یونسکو به‌عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره ثبت شد و با گستره‌ای نزدیک به ۴۲ هزار هکتار زیر مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفت. این منطقه به سبب پوشش گیاهی و جانوری کم‌مانند خود شناخته می‌شود و گونه‌های بومی گیاهی مانند مورخوش در آن می‌رویند. در دامنهٔ کوه، چشمهٔ آبگرم گنو قرار دارد که زیستگاه ماهی بومی و در معرض خطر آفانیوس گینوئیس است.

 منابع 

 زنده‌دل، دستیاران، حسن. (مجموعه کتاب‌های راهنمای جامع ایرانگردی استان هرمزگان) ج۱. چاپ و انتشار سال ۱۹۹۸ میلادی.
 محمد، صدیق (تارخ فارس) صفحات (۵۰ تا ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.

رده:کوه‌های استان هرمزگان