ناصر صادق

ناصر صادق (۱۳۲۳ – ۳۰ فروردین ۱۳۵۱) عضو کادر مرکزی سازمان مجاهدین خلق و از اولین اعضاء این سازمان بود که پس از دستگیری توسط ساواک در شهریور ۱۳۵۰ در دادگاه نظامی شاه به اعدام محکوم شد و به همراه سه تن دیگر از اعضای مرکزیت سازمان علی میهن‌دوست، محمد بازرگانی و علی باکری در ۳۱ فروردین ۱۳۵۱ اعدام شد.

 زندگی و مبارزه 
ناصر صادق در سال ۱۳۲۳ در خانواده‌ای مذهبی در تهران متولد شد. پدرش از اعضای هیئت امنای مسجد هدایت و از دوستان سید محمود طالقانی و مهدی بازرگان بود. دورهٔ متوسطه را در دبیرستان مروی گذراند و از همان‌جا فعالیت‌های مذهبی و سیاسی خود را آغاز کرد؛ و ضمن شرکت در جلسات سید محمود طالقانی در مسجد هدایت انجمنی به نام دین و دانش در دبیرستان ایجاد کرد. در سال ۱۳۴۲ در رشتهٔ مکانیک دانشکده فنی دانشگاه تهران پذیرفته شد و در حین تحصیل به فعالیت‌های گذشتهٔ خود ادامه داد. او ورزشکار و قهرمان ژیمناستیک دانشگاه تهران بود.

ناصر در مهر ۱۳۴۴ با محمد حنیف‌نژاد آشنا شد و از این طریق به سازمان مجاهدین خلق پیوست و از نخستین اعضای این تشکیلات بود. در سال ۱۳۴۶ پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، برای خدمت وظیفه به شیراز رفت و طی سکونت در آنجا مسئولیت شاخهٔ شیراز سازمان را عهده‌دار شد. در سال ۱۳۴۸ پس از پایان سربازی به تهران بازگشت. در سال ۱۳۴۹ به عضویت کادر مرکزی سازمان درآمد. وی به همراه محمد بازرگانی مسئولیت گروه تدارکات (واردات اسلحه به سازمان) را برعهده گرفتند. در بهار سال ۱۳۵۰ از طریق ارتباط با یکی از عوامل نفوذی ساواک به نام شاهمراد دلفانی مقداری اسلحه به‌طور قاچاق تهیه کرد، که سبب شد تیم‌های تعقیب و مراقبت ساواک موفق به کشف خانه‌های تیمی سازمان شده و به ضربهٔ شهریور ۵۰ منجر شود.

 دستگیری، دادگاه 
ناصر صادق در ۱ شهریور ماه ۱۳۵۰ توسط ساواک دستگیر شد. او شکنجه‌های بسیاری را تحمل کرد و در دادگاه نظامی حکومت پهلوی به اعدام محکوم شد. دستگیری وی در آستانهٔ برگزاری جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی طی یورش گسترده گروه‌های ضربت ساواک انجام شد که بیش از ۹۰ درصد اعضا و ۱۰۰ درصد مرکزیت سازمان مجاهدین خلق ایران دستگیر شدند.

 دفاعیات 
ناصر صادق در دادگاه نظامی شاه دفاعیه‌ای مفصل ارائه داد که شامل اهداف سازمان، دلایل مبارزه و چشم‌انداز دستیابی به جامعهٔ بی‌طبقهٔ توحیدی می‌شد. وی در دادگاه گفت: «ما از روزی که آگاهانه قدم در این راه نهادیم، دست از جان شسته و با زندگی مادی وداع کردیم، با اینحال ما چرا دفاع می‌کنیم؟ دفاع می‌کنیم تا روشن شود مجرم واقعی کیست؟ دفاع می‌کنیم تا دوستداران ما و آنانکه صدای ما به گوششان می‌رسد بدانند که ما چرا و برای چه مبارزه می‌کنیم و چرا و توسط چه کسانی محاکمه می‌شویم؟ … ما با مردم قهرمان خود که سالهاست در زیر ستم و دیکتاتوری به سر می‌برند سخن می‌گوییم، آنان هستند که باید در مورد ما قضاوت کنند. ما و صدها نفر دیگر از جوانان و روشنفکران انقلابی ایران بخاطر مبارزه و سرنگونی رژیم کنونی به زندان افتاده و مورد شدیدترین شکنجه‌ها قرار گرفتیم.»

وی با نوید چشم‌انداز روشن آینده گفت: «ای توده‌های خلق! اگر امروز فرزندان شما در زیر رگبار گلوله‌ها جان می‌سپارند یا در زیر شلاق‌های رژیم به فریاد درآمده‌اند، اگر شرایط موجود بسیار سخت و غم افزاست، اما ما به شما نوید می‌دهیم، ما دماغه کشتی پیروزی را در افق اقیانوس خلق‌ها می‌بینیم، ما طلوع صبح را می‌بینیم ما پیروزی توحید را می‌بینیم.»

 اعدام 
به دنبال حکم دادگاه نظامی و تجدید نظر حکومت شاه، ناصر صادق به همراه علی باکری، علی میهن‌دوست و محمد بازرگانی در ۳۰ فروردین ۱۳۵۱ تیرباران شدند. محل دفن وی در قطعه ۳۳ بهشت زهرا در تهران است.

 منابع 

 برای مطالعهٔ بیشتر 
 
 

رده:اعدام‌شدگان اهل ایران در زمان حکومت محمدرضا پهلوی
رده:اعدام‌شدگان با جوخه آتش
رده:اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران
رده:انقلابیون اهل ایران
رده:خاک‌سپاری‌ها در قطعه ۳۳ بهشت زهرا
رده:دانش‌آموختگان دانشکده فنی دانشگاه تهران
رده:درگذشتگان ۱۳۵۱
رده:درگذشتگان ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۲۳
رده:زادگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زندانیان سیاسی اهل ایران
رده:سیاستمداران اهل ایران
رده:قربانیان شکنجه اهل ایران
رده:کشته‌شدگان در زمان حکومت محمدرضا پهلوی
رده:مهندسان مکانیک اهل ایران