صوفی مازندرانی

محمد صوفی آملی مازندرانی شاعر و صوفی، جهانگرد، اهل علم متخلص به صوفی مازندرانی،

در آمل تولد یافت و در جوانی بنای جهانگردی گذاشت. چندی در شهرهای ایران به سیاحت گذرانید و در کازرون از محضر شیخ ابوالقاسم کازرونی، از مشایخ صوفیان مرشدیۀ آن روزگار، بهره‌مند شد. بعد از آن قصد حج کرد و گویند پانزده سال در مکه ماند و سپس به هند رفت. تقی‌الدین اوحدی و ملا عبدالنبی فخر الزمانی قزوینی او را در هند ملاقات کرده‌اند و نظیری نیشابوری با وی معاشر بوده است. در هند جلال‌الدین صدر متخلص به رضایی، از میان رجال و مشاهیر هند، بیشتر با وی انس داشت و از وی کسب فیض می‌کرد، ولی با این حال او در هند مسافرتهای بسیار کرده و ظاهر در احمدآباد گجرات از دنیا رفته است.

 

نمونه ای از اشعار طبری وی
 

(ای دل آرام باز ماه ناتوانم، جگر پر از خار و پر از خس است چشمانم، همان دستان که گُفتم باشد به گردنم، اکنون مانند زنان به سر می زنم)

 آثار 
 بت‌خانه
 ساقی نامه
 دیوان غزلیات
همچنین دیوان اشعار او در ایران در سال ۱۳۴۹ به کوشش محمدعلی جمال‌زاده و در سال ۱۳۴۷ به کوشش طاهری شهاب به چاپ رسید.ديوان مولانا محمد صوفي مازندراني از سرايندگان بزرگ سده يازدهم ايران / كتابخانه مركزی و مركز اطلاع رسانی شهرداری اصفهان

 جستارهای وابسته 
 تصوف

 پانویس 

 منابع 
تصوف در جهان اسلام
بنیاد مشاهیر ایران زمین
مجله گوهـر اندیشه
مولانا محمد صوفی مازندرانی
 دانشگاه آیت‌الله طباطبایی بهار ۱۳۸۸

رده:اهالی آمل
رده:شاعران فارسی‌زبان اهل ایران
رده:شاعران فارسی‌زبان سده ۱۱ (قمری)
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:صوفیان اهل ایران