سید عبدالله بلادی بوشهری

بندانگشتی|چپ|160px| سید عبدالله بلادی بوشهری

سید عبدالله بلادی بوشهری (زادهٔ ۱۲۵۳ خورشیدی در شهر نجف، درگذشته ۱۳۳۱ خورشیدی)، فرزند سید ابوالقاسم بوشهری، از روحانیون تأثیرگذار در مشروطه‌خواهی جنوب ایران (بوشهر) بود. 
خانواده بلادی از ساکنان قدیمی کوی بهبهانی یکی از محله‌های قدیمی بوشهر هستند. نسب این خاندان به سید محمد حائری بن سید ابراهیم مجاب بن سید محمد بن موسی بن جعفر الکاظم می رسد. 

وی در بوشهر علاوه بر دروس حوزوی، علم طب، زبان انگلیسی، نجوم و هیئت جدید را نیز فرا گرفت و دروس عالی خود را در نجف با بهره‌گیری از آخوند خراسانی، سید کاظم یزدی و شریعت اصفهانی ادامه داد و در سال (۱۳۲۴ قمری) به درجه اجتهاد رسید. 

در اوج نهضت مشروطه به ایران آمد و فلسفه را از محضر حکیم فیلسوف محمدرحیم کازرونی آموخت.او از رهبران روحانی جنبش جنوب بود و با سران مبارز تنگستانی مثل رئیس علی دلواری دوستی نزدیکی داشت. 

بلادی رساله‌های بسیاری در موضوع‌های مذهبی یا مبارزاتی مثل «سانسور» و «رفع حجاب» از خود به یادگار گذاشت. آثار سید عبدالله بلادی از هشتاد جلد بیشتر است. «لوایح و سوانح» از جمله آثار مشهور او می‌باشد. 

 درگذشت 
سید عبدالله بلادی بوشهری سرانجام در پی عارضه سکته قلبی، در ۲۱ مهرماه ۱۳۳۱ شمسی برابر با ۲۳ محرم ۱۳۷۳ قمری درگذشت. 

جنازه سید عبدالله پس از تشییع، به صورت امانت در بوشهر دفن شد و در سال ۱۳۷۴ق، به نجف اشرف منتقل و در وادی‌السلام ـ پایین پای قبر پدرش سید ابوالقاسم بلادی به خاک سپرده شد.وی در دوازده سالگی خود به ملاقات سید جمال‌الدین اسدآبادی رسیده بود.سید عبدلله بلادی بوشهری وبگاه اهل بیت 

 منابع 

رده:اهالی بوشهر
رده:اهالی نجف
رده:افراد ایرانی بحرانی‌تبار
رده:جنبش جنوب ایران
رده:درگذشتگان ۱۳۳۱
رده:روحانیان شیعه دوازده‌امامی
رده:زادگان ۱۲۹۱ (قمری)
رده:شاگردان آخوند خراسانی
رده:عالمان شیعه
رده:فقیهان هوادار مشروطیت