رساله فی الطلب و الاراده

رساله فی الطلب و الاراده کتابی است فلسفی - عرفانی نوشته روح‌الله خمینی. وی این کتاب را در سال۱۳۷۱ قمری به زبان عربی در همدان نگاشته‌است. انتشارات علمی و فرهنگی در سال ۱۳۶۲ آنرا منتشر ساخت. ترجمه فارسی آن نیز در سال ۱۳۷۹ منتشر گردید.
 تالیف 
خمینی در دوره دوم تدریس خارج اصول فقه ذیل مبحث اوامر به مناسبت، به تدریس مبحث طلب و اراده پرداخته و سپس همان مباحث را در رساله‌ای با عنوان الطلب و الاراده تألیف کرده‌است. نگارش این رساله را در تابستان ۱۳۳۱ش در شهر همدان به پایان رسیده است.
 محتوا 
کتاب الطلب و الاراده دربردارنده یک مقدمه، سه مطلب کلی و یک خاتمه است. در مقدمه، وجود آرا مختلف در بحث طلب و اراده به دلیل اختلاف در کلام نفسی دانسته شده است.
مطلب نخست، به نقل و نقد دو دلیل اشاعره درباره کلام نفسی اختصاص یافته و خمینی در پایان به سه شبهه پاسخ می‌دهد: ارادی یا غیرارادی‌بودن اراده انسان، منافات میان قاعده وجوب با مختار بودنِ فاعل مختار و جمع میان اراده و علم پیشین الهی با اراده انسان.
مطلب دوم به تبیین حقیقت سعادت و شقاوت اختصاص دارد، و خمینی با بیان مقدماتی نتیجه می‌گیرد سعادت و شقاوت ذاتی نیستند، بلکه به اختیار و اراده انسان وابسته‌اند.
مطلب سوم در بیان اختلاف سرشت‌ها و طینت‌های انسان‌هاست، و خمینی این نظریه را که اختلاف سرشت و طینت موجب سلب اختیار می‌شود را رد می‌کند.
خاتمه کتاب به مبحث فطرت عشق به کمال مطلق و انزجار از نقص در وجود انسان اختصاص یافته است
 منابع 

رده:آثار سید روح‌الله خمینی
رده:کتاب‌های سید روح‌الله خمینی