محمود میمندی

محمود میمندی وزیر نادر شاه و از اهالی روستای میمند از توابع شهرستان شهر بابک بوده‌است. او یکی از نزدیک‌ترین افراد نادر شاه بوده و در فتح دهلی نیز از افراد تأثیرگذار بوده‌است.

 به قدرت رسیدن محمود 
در هنگام ظهور نادر شاه وی برای بیرون راندن بیگانگان از جمله افاغنه و فراهم کردن وحدت ملی،درصدد جمع آوری قشون از نقاط مختلف ایران برآمد. از جمله از شهربابک که با مقر حکومت او چندان فاصله نداشت سرباز خواست. در این موقع والی دستور نادر شاه را به ولایات تابعه از جمله شهربابک ابلاغ کرد. بر سر گرد آوردن سرباز میان بزرگان شهربابک (به سبب اینکه مسئله برایشان امر مشکلی بود) اختلاف افتاد و هرکدام برای جمع آوری سرباز کمتری از میان طایفه خود چانه می زدند. در این موقع محمود، کلانتر میمند پیشنهاد کرد که او از میان میمندی ها صد سرباز را فراهم کرده بفرستد، به شرط اینکه فرماندهی و نایب ارتش خود را از شهربابک به عهده داشته باشد. دیگران برای رفع مسئولیت خود و خارج شدن از بن بست، پیشنهاد او را قبول کردند، محمود صد سرباز میمندی فراهم کرد و راهی اردوی نادر شاه شد و بدین ترتیب وارد ارتش وی گردید. در آنجا به سبب شهامت و لیاقت به درجات بالایی در لشکر نادر شاه رسید و گویا درایت او در فتح قلعه کلات مورد توجه نادر شاه قرار گرفته و موجب ترقی او شد.

 فتح قلعه کلات 
داستان فتح کلات در تاریخ میمند روایتی افسانه ای دارد، بدین گونه که می گویند: چون نادر شاه برای فتح کلات که ابتدای کار او بود عده ای سرباز از کرمان و شهربابک می خواهد، میرزاعلی خان سالاری بنا به دستور حاکم کرمان شروع به جمع آوری سرباز می کند و از میمند هم گروهی سرباز میخواهد. محمود کلانتر میمند هنگام چانه زدن بزرگان شهربابک برسر اینکه هر کدام چقدر سرباز تهیه کنند، پیشنهادی می کند که او همه سربازان را یکجا از میمند بدهد به شرط اینکه خود نایب و فرمانده آنان از شهربابک باشد. میرزا علی خان و دیگران که قضیه جمع آوری ارتش برایشان مشکل بوده از این پیشنهاد او استقبال می کنند. لذا محمود با تعداد صد سرباز میمندی که برخی، تعداد آنها را ۴۰۰ نفر هم دانسته اند عازم خراسان می شود و به ارتش نادر شاه می پیوندد.

در مورد این قضیه افسانۀ نقل شده از قول راویان شهربابکی این است که: 

چون سربازان میمندی به ارتش نادر شاه می رسند، گیوه های آنها به علت کثرت راه پاره می شود و آنان به دوختن گیوه های خود مشغول می شوند. در این هنگام یکی از فرماندهان نادر شاه وقتی وضع آنها را می بیند به نزد نادر شاه رفته و می گوید: آنها مشتی پنبه دوزند و به کار جنگ نمی خورند. نادر شاه از او می پرسد وقتی کفش می دوزند درفش را بدست دارند یا بر زمین می گذازند؟فرمانده پاسخ می دهد به زمین می گذارند. نادر شاه به پاسخ می دهد که اینان مرد جنگند و چون از خود در جنگ نیز رشادتهایی نشان می دهند، گویند که نادر جمعی از آنها را با خود به هندوستان می برد و پس از بازگشت، به پاس خدمات آنها حکومت شهربابک را به سرکرده آنان، محمود می دهد.

این افساه به روایت دیگری نیز دارد که می گویند: چون ارتش نادرشاه قلعه کلات را که مقر اشرار بوده به محاصره در می آورد و محاصرۀ آن نیز مدتی طول می کشد، نادرشاه به سران ارتش خود می گوید: آیا در بین شما کسی هست که قلعه را بگشاید و جایزۀ خوبی هم دریافت کند؟ محمود داوطلب انجام این کار می شود، مشروط به اینکه انتخاب افراد با خود او باشد، نادر شاه نیز می پذیرد. بنابراین او به میمند آمده سی نفر از ورزیده ترین بستگان میمندی خود ره برگزیده با خود می برد و از نادرشاه مقداری سرکه و ارتشی گرفته بطرف قلعه حرکت می کند. چون به نزدیک به نزدیک دیوار های قلعه رفته به دوختن گیوه هایشان مشغول می شوند، دیدبان قلعه با مشاهده آنان جریان را به بزرگان قلعه اطلاع می دهد. فرمانده قلعه هم عده ای را مأمور کرده، عملیات آنها را با دقت زیر نظر بگیرند.چون گزارش می کنند آنان مشغول دوختن کفش هی خود هستند و حتی کفش دوزی هم نمی دانند، (یعنی با درفش کفش را سوراخ کرده انرا به زمین می گذارند، سپس با سوزن می دوزند) فرمانده می گوید: آنان پنبه دوز نیستند بلکه عشایرند که در جنگ، کاری از آنها ساخته نیست.

محمود پس از چند روز توقف و بررسی در اطراف قلعه، شب هنگام از سرکه هایی که به همراه داشته بر دیوارهای قلعه که خشت خام بوده می ریزد و پس از خیس شدن دیوار، میله های نوک تیزی را بر دیوار فرو کرده و به اتفاق میمندی های همراه از دیوار بالا می روند و ساکنان قلعه را که به اطمینان در خواب بوده اند با فریاد هایی که میمندیان آن را (قیه) می خوانند غافلگیر کرده و درهای قلعه را می گشایند، آنگاه با فرمان محمود ارتشیان به قلعه وارد می شوند. عده ای از ساکنان قلعه موفق به فرار شده و عده ای کشته می شوند که در نتیجه قلعه به تصرف محمود در می آید.

نادرشاه پس از دریافت خبر فتح قلعه، محمود را به نزد خود در اصفهان می خواند و او را به درجه سلطانی ملقب می کند و از او می پرسد: برای پاداش این کارش از او چه می خواهد؟ محمود درخواست حکومت شهربابک را می کند و نادرشاه فرمان حکومت ای شهر را به او می دهد.

 منابع 
 https://kayhan.london/fa/newspaper-online/No.72/files/basic-html/page13.html

رده:دودمان افشاری
رده:اهالی شهربابک