باور به خودآسمانی

زرتشتیان به خودآسمانی یا (فره وشی‌ها) باور دارند و برآنند که هر فرد دارای خود آسمانی ویژه‌ای است که عنصر موجودیت اوست و روح جاودانی هر موجود زنده می‌باشد. خود آسمانی پیش از زندگی هر فرد موجود بوده و بعد از مرگ او نیز وجود خواهد داشت و محافظ روح انسان است. در آثار ایران باستان باور به خود آسمانی را باتصویر روح بالدر نشان می‌دهند که ناشی از اعتقاد به حیات پس از مرگ است، این امر در آثار باستانی با انسان، شیر، بُز، اسب یا گاوه بالدر یا ترکیبی از حیوان و سر انسان نشان داده شده است که قدیمی‌ترین نمونه‌ها، سفالی از تپه سیلک کاشان است. نمونه‌های بعدی این باور در هنر کاسیتی‌ها، مانائی‌ها، و مادها نشان داده شده است.

 منابع 

رده:مفاهیم مزدیسنا