عبدالله بن انیس

عبدالله بن أُنیس جُهَنی (عربی: عبد الله بن أُنیس الجهني) از صحابه پیامبر اسلام بود. وی از قبیله جهینه و از هم‌پیمانان انصار به شمار می‌رفت. عبدالله بن انیس در غزوه احد و بسیاری از غزوات پس از آن حضور داشت و بیشتر به سبب مأموریتی که پیامبر اسلام برای از میان برداشتن سفیان بن خالد هذلی به او سپرد، شناخته می‌شود.

وی همچنین از راویان حدیث بود و احادیثی از او در منابع حدیثی اهل سنت نقل شده است. مشهورترین رویداد زندگی عبدالله بن انیس، مأموریت او برای کشتن سفیان بن خالد بن نبیح هذلی است. بنا بر گزارش منابع اسلامی، سفیان بن خالد در حال گردآوری نیرو برای حمله به مدینه بود. پیامبر اسلام عبدالله بن انیس را مأمور کرد تا از این اقدام جلوگیری کند. عبدالله با نزدیک شدن به سفیان و جلب اعتماد او، وی را کشت و به مدینه بازگشت. پیامبر پس از بازگشت، عصایی به او هدیه داد و فرمود که این عصا در روز قیامت نشانه‌ای میان آن دو خواهد بود. این روایت در منابع حدیثی و تاریخی نقل شده است.

 درگذشت 
او در سال ۵۴ ه.ق درگذشت.

 منابع