پولدوی

thumb|350px|ارجاع به پولدِوی گنجانده شده در نشریه «گاوروش» به تاریخ ۲۵ آوریل ۱۹۴۶
پولدِوی () یا پولداوی (در آثار برخی از ادامه‌دهندگان این جریان)، یک کشور خیالی است که از یک شوخی و حقه مطبوعاتی توسط جریان سیاسی اکسیون فرانسز در سال ۱۹۲۹ متولد شد.

 تاریخچه 
 شوخی و خدعه مطبوعاتی 
در مارس ۱۹۲۹ در پاریس، نمایندگان چپ‌گرای مجلس (که همگی در بحث‌های اخیر به تجمع‌های مذهبیِ هیئت‌های تبلیغی مسیحی رای منفی داده بودند) نامه‌ای دریافت کردند که از آن‌ها می‌خواست به نفع «پولدِوی‌های» مظلوم و تحت ستم مداخله کنند. پایتخت این کشور «شِرشِلا» نامیده شده بود؛ این نامه با امضای «لینِکزی استانتوف» و «لامیدائف» فرستاده شده بود. در پشت این نام‌های خانوادگیِ شبه‌اسلاو، اگر با صدای بلند خوانده می‌شدند، می‌شد عبارات «l'inexistant» (موجودِ وجودنداشته/رویا) و «l'ami d'AF» (دوستِ اکسیون فرانسز) را تشخیص داد. طراح اصلی این فریب، آلن مله، روزنامه‌نگار و عضو جریان اکسیون فرانسز به رهبری شارل موراس بود.

 هدف 
هدف از این خدعه، به سخره گرفتن نمایندگان مجلسِ جمهوری‌خواه در جمهوری سوم فرانسه بود. اگرچه در این اقدام، نمایندگان چپ‌گرا و روحانی‌ستیز هدف قرار گرفتند، اما خودِ آلن مله اعتراف می‌کند که: «اگر تور را در میان صفوف راست‌گرایان جمهوری‌خواه نیز پهن می‌کردیم، صید به همین اندازه پربار می‌بود.»

این نامه‌ها در دهه ۱۹۳۰ در قالب یک کتاب با عنوان هوش و پارلمان؛ درام پولدِوی منتشر شدند.

 نامه‌ها 

 دور اول 
فریب مطبوعاتی آلن ملهDans un article au ton canularesque, Michèle Audin, membre de l'Oulipo, soutient que dès 1910 des normaliens montèrent une mystification qui roulait sur une prétendue nation poldève. (voir Michèle Audin, « La vérité sur la Poldévie », 2009, en ligne sur le site de l'Oulipo). Elle donne pour référence André Weil, Souvenirs d’apprentissage, Vita Mathematica, vol.6, Birkhäuser, Basel, 1991, (passage commençant par : « Vers 1910, à ce que dit l’histoire, des normaliens ramassèrent dans les cafés de Montparnasse des individus d’origine variée dont ils firent, moyennant quelques apéritifs, des représentants de la nation poldève. »). Elle cite aussi L. Beaulieu (« Jeux d’esprit et jeux de mémoire chez N. Bourbaki », in « La Mise en mémoire de la science », dans Pour une ethnographie historique des rites commémoratifs, P. Abir-Am (dir.), Éditions des Archives contemporaines, Paris, 1998, , qui attribue l'invention de la Poldévie à Alain Mellet et ajoute dans une note de bas de page « que, d’après Weil, il y aurait eu quelque chose en 1910 ». L. Beaulieu indique au sujet d'André Weil (§ 3. Documents, : در ۱۸ مارس ۱۹۲۹ با ارسال یک نامه پلی‌کپی (استنسیل) آغاز شد که متن آن به شرح زیر است:

در پاسخ به این نامه اول، تنها چهار نماینده جواب دادند: پیر کازالس، کامیل پلانش، شارل بوته و آرمان شوفه.

 دور دوم 
آلن مله و همدستانش تصمیم گرفتند نامه دوم را ارسال کنند؛ نامه‌ای که این‌بار بسیار احساسی‌تر و برانگیزاننده‌تر تنظیم شده بود. در پاسخ به این نامه، پنج نماینده دیگر جواب مثبت دادند و تعداد دیگری از نمایندگان نیز خواستار ارسال اسناد و مدارک بیشتر برای بررسی موضوع شدند.

 لحظات پایانی 

در پاسخ به این درخواست‌ها برای ارسال اسناد و مدارک، آن‌ها در تاریخ ۱۳ آوریل [نامه‌ای دیگر] فرستادند؛ این در حالی بود که نخستین مقالاتِ مربوط به افشای این ماجرا، از پیش در روزنامه لاکسیون فرانسز شروع به انتشار کرده بود.

هشت نامه دیگر ارسال شد.

 پایان ماجرا، آن‌طور که آلن مِله روایت می‌کند 

 بازی با واژگان 
thumb|350px|طرحی طنزآمیز متعلق به سال ۱۹۳۰ دربارهٔ فریب مطبوعاتی پولدِوی
در ادامه به برخی از ارجاعات و بازی با کلماتِ پنهان‌شده در پشت نام‌ها اشاره می‌شود:
 ژله-فوآ: هم‌آوا با عبارت فرانسوی «j'ai les foies» به معنی «ترسیده‌ام/ زَهره‌ام ترکیده».
ارتشبد مِله: اشاره به نام نویسنده این فریب (آلن مله) که می‌خواست یک «mêlée générale» (درگیری و بلبشوی همگانی) ایجاد کند؛ این نام احتمالاً اشاره‌ای پنهان به توطئه تاریخی «ژنرال ماله» (Malet) نیز دارد.
 سی.دی. بین: هم‌آوا با عبارت «se débine» به معنی «جیم شدن/ فرار کردن».
 تانفِپا: هم‌آوا با عبارت «t'en fais pas» به معنی «نگران نباش/ غصه نخور».
 شِرشِلا: هم‌آوا با عبارت «cherchez-la» به معنی «دنبالش بگردید». این نام احتمالاً از منطقه «چرتچلان» (Tchertchélan) در بلغارستان (استان پلون) نیز الهام گرفته شده است.
 بدعت موراسی: جناس با کلمه «maurrassique» (موراسی)، اشاره به شارل موراس و جریان اکسیون فرانسز که در آن زمان به تازگی (در سال ۱۹۲۶) توسط واتیکان محکوم شده بود.
 سیمون و ژِزیپ: اشاره به «اِژِسیپ سیمون»؛ نام یک شوخی مطبوعاتی پیشرو در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴ که توسط «پل بیرو» طراحی شده بود.
 ایلیس: در ترکیب با لقب اشرافی «کِر» (Ker)، نام «کِریلیس» را می‌سازد که اشاره به آنری دو کریلیس، سیاستمدار راست‌گرای ملی‌گرای آن دوران دارد.
 خو یا خون: هم‌آوا با واژه رکیک «con» در فرانسوی (به معنی احمق/ کثافت).
 ولتر: اشاره به یکی از برجسته‌ترین چهره‌های فلسفه روشنگری (که اکسیون فرانسز به‌شدت با آن مخالف بود) که اغلب در ریشه‌های سکولاریسم و کشیش‌ستیزی جمهوری‌خواهان به او استناد می‌شد. این ارجاع همچنین به پولدِوی‌ها پیشینه تاریخی می‌بخشید تا واقعی‌تر به نظر برسند.
 مارکی دُده-هلئون: قلب حروف و بازی با نام لئون دوده، سردبیر روزنامه اکسیون فرانسز از سال ۱۹۰۸ و از اعضای برجسته این جنبش.
 مجسمه‌ساز لیتونگم: بیان نام خانوادگی «گیتون» (Guitton) به زبان زرگری فرانسوی (Louchébem)؛ مارسِل گیتون یکی از اعضای کم‌نفوذتر این حزب بود.
 مجسمه مارسو در رِن: از آنجا که آلن مله اهل شهر رن بود، به این مجسمه اشاره کرد.
 مادر زنِ موسه بزرگ ما (Belle-mère de notre grand Musset): اشاره‌ای طنزآلود به آلفرد دو موسه. جریان اکسیون فرانسز به‌شدت ضد رمانتیسم بود (حتی شارل موراس در سال ۱۹۰۲ کتابی به نام عشاق ونیز – ژرژ ساند و موسه نوشته بود و در آن به‌تندی از رمانتیسم این دو نویسنده انتقاد کرده بود). این ارجاع نیز برای ریشه‌دار نشان دادن این دروغ در تاریخ به کار رفت.

اشاره‌ها و بازتاب‌های این فریب مطبوعاتی
thumb|ارجاع به پولدِوی در نشریه آوانتور به تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۳۹

روبر برازیاک در خاطرات خود با عنوان پیش از جنگِ ما (فصل ۲)، به این ماجرا اشاره می‌کند. او تعریف می‌کند که چگونه این شوخی را به همراه دوستانش در اکول نورمال سوپریور به رهبری تیری مولنیه ادامه دادند و یک دانشجوی آلبانیایی به نام «پپو» را متقاعد کردند که پولدِوی‌ها واقعاً وجود دارند.

در زندگی‌نامه ریاضی‌دان خیالی، نیکلا بورباکی، از او به عنوان «استاد سابق دانشگاه سلطنتی بِس-آن-پولداوی» یاد شده است (پایین‌تر بخش آندره وی، ۱۹۰۶-۱۹۹۸ را ببینید).

پادشاه هتل‌های مجلل فیلمی فرانسوی-بریتانیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۳۲ منتشر شد و یکی از شخصیت‌های آن، «استانیسلاس سی‌سی‌سی‌بیست‌وشش»، پادشاه پولداوی است.

هرژه در یکی از داستان‌های مصور خود به نام گل آبی شخصیتی را به تصویر می‌کشد که سمت «کنسول پولدِوی» در شانگهای را بر عهده دارد؛ او که در یک شیره‌کش‌خانه تریاک (دقیقاً به نام گل آبی) حضور دارد، با تن‌تن اشتباه گرفته می‌شود و توسط افراد میتسوهیراتو مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد. صفحه مربوط به این بخش در ضمیمه هفتگی لو پتی ونتیم در ۲۲ اوت ۱۹۳۵ منتشر شد. Planche concernée en facsimilé : http://www.bellier.org/le%20lotus%20bleu%20petit%20vingtieme/vue109.htm . Page consultée le 18 novembre 2015. 
 در همان اثر، به یک کشور خیالی دیگر «جمهوری پولدومولداک» نیز اشاره شده است. صفحه مربوط به این بخش در لو پتی ونتیم در ۲۱ مه ۱۹۳۵ منتشر شد. Planche concernée en facsimilé : http://www.bellier.org/le%20lotus%20bleu%20petit%20vingtieme/vue65.htm . Page consultée le 18 décembre 2015.

در مجموعه داستان‌های مصور ماجراهای ژان وارهاردی، در کتاب‌های پرتو سوپر-گاما (۱۹۵۴) و ماشین فتح جهان (۱۹۵۶)، نام پولدِوی به کشوری اطلاق می‌شود که پرتو مرگ را به کار می‌گیرد.

در آستانه جنگ جهانی دوم، مارسل دئا، نماینده نئوسوسیالیست مجلس، مقاله‌ای در نشریه لوور تحت عنوان آیا باید برای دانزیگ مرد؟ نوشت که در آن تاکید کرد «دهقانان فرانسوی هیچ تمایلی به مردن برای پولدِوی‌ها ندارند.»

رمان پی‌یرو، دوست من (۱۹۴۲) اثر رمون کنو، به کلیسایی کوچک اشاره می‌کند که یادبود مرگ یک شاهزاده پولدِوی بر اثر سقوط از اسب است.

مارسل اِمه، نویسنده، یک بار به پولدِوی‌ها (با e) و بار دیگر به پولداوی (با a) اشاره می‌کند:

 در سال ۱۹۴۳، یکی از ده داستان کوتاه مجموعه او با عنوان مردی که از دیوار می‌گذشت، افسانه پولدِوی نام دارد؛
 در سال ۱۹۵۲، او پولداوی را به عنوان محل وقوع نمایشنامه خود به نام سرِ دیگران قرار می‌دهد: «ملت باستانی مشهور به خاطر فرش‌ها، کلیساها و سفال‌های تزئین‌شده‌اش.»Programme de la pièce, Théâtre de l'Atelier, André Barsacq, spectacles des 4 saisons de Paris, 1958-1959.

در سال ۱۹۴۶، نویسنده سفر به سرزمین پوچی، روی نقشه‌ای که این اثر را تصویرسازی می‌کند، پولدِوی را بین مقدونیه شمالی و کرواسی قرار می‌دهد.

در سال ۱۹۴۸، پل کوولیه در داستان مصوری که به صورت قسمتی در نشریه تن‌تن با نام اختراع شگفت‌انگیز پروفسور هیکس منتشر شد، شخصیتی پولدِوی را به تصویر می‌کشد.

آرسن لوپن علیه آرسن لوپن فیلمی فرانسوی-ایتالیایی به کارگردانی ادوارد مولینارو است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد و در آن، دو پسرِ آرسن لوپنِ فقید در جستجوی گنجینه سلطنتی پولداوی هستند.

در تراژدی خود به نظم دوازده‌هجایی (الکساندرین) و به زبان عامیانه (آرگو) تحت عنوان مجموعه رنگ‌پریده که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد، بوریس ویان، فیلسوفِ پاتافیزیک، بازماندگان یک سانحه هوایی را توسط کلاه‌آبی‌های پولدِوی نجات می‌دهد.

در رمان اورتانسِ زیبا (۱۹۸۵)، ژاک روبو به «دربار پولدِوی»، «رژیم پولدِوی»، «شاهزادگان پولدِوی» و غیره اشاره می‌کند.Catherine Rannoux, « La Belle Hortense de J. Roubaud – Contes et décomptes », 10 février 2006, sur univ-poitiers.fr.

آگهی فوت آندره وی، ریاضی‌دان (۱۹۰۶-۱۹۹۸) ذکر می‌کند که او عضو فرهنگستان علوم و ادبیات پولداوی بوده است. در نامه‌ای به یک همکار، او نیکلا بورباکی را به عنوان سخنران سابق دانشگاه سلطنتی بِس در پولداوی معرفی می‌کند (که در واقع اشاره به همایشی دارد که در تابستان ۱۹۳۵ در کمون بِس-اِ-سنت-آنستز برگزار شد)Lettre citée par Liliane Beaulieu, « », dans Osiris, 2nd série, vol.14, « », 1999, p.238 .

 واژه‌نامه 

 منابع 

رده:کشورهای اروپایی خیالی
رده:دوره میان‌دوجنگ
رده:حقه و کلک