لوتو

thumb|left|140px|نخستین شماره از لوتو-ولو به تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۰۰
لوتو () یک روزنامه ورزشی فرانسوی بود که از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۴ منتشر می‌شد.

این روزنامه برای نخستین بار در ۱۶ اکتبر ۱۹۰۰ با عنوان لوتو-ولو منتشر شد و در سال ۱۹۰۳ نام خود را به لوتو تغییر داد. این نشریه سپس در سال ۱۹۴۴ توقیف و از انتشار آن جلوگیری شد، چرا که در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان در جنگ جهانی دوم، رویکردی موافق با آلمان داشت. آخرین شماره آن در ۱۷ اوت ۱۹۴۴ منتشر شد.

مدیر سرشناس و نمادین آن، آنری دگرانژ، این روزنامه را در پی ماجرای دریفوس و برای رقابت با یک روزنامه ورزشی دیگر به نام لو وِلو تأسیس کرد. این روزنامه تا زمان مرگ آنری دگرانژ در سال ۱۹۴۰، ارزش‌های میهن‌پرستانه را ترویج می‌کرد.

لوتو به عنوان بنیان‌گذار و مبتکر مسابقات تور دو فرانس شناخته می‌شود؛ به طوری که رنگ پیراهن طلایی (ژون) این مسابقات نیز برگرفته از رنگ کاغذ زردی است که این روزنامه برای چاپ خود استفاده می‌کرد.

تاریخچه 
این روزنامه با نام لوتو-ولو و به تشویق کنت ژول-آلبر دو دیون تأسیس شد؛ این اقدام به دلیل مواضع طرفدارانه از دریفوس توسط پی‌یر ژیفار، مدیر روزنامه لو ولو، صورت گرفت که کاملاً در تضاد با مواضع کنت بود. در پی این اتفاق، جنگی میان این دو عنوان رسانه‌ای درگرفت. لوتو-ولو در دور نخست این نبرد شکست خورد، چرا که در ژانویه ۱۹۰۳ در دادگاه محکوم شد تا بخشی از نام خود را که بیش از حد به نام رقیبش نزدیک بود، حذف کند.Franck Ferrand, « L’histoire du Tour de France », émission Au cœur de l'histoire, 29 juin 2012 این نشریه در ۱۶ ژانویه ۱۹۰۳ به لوتو تغییر نام داد (نخستین سردبیر آن پل میان بود که از اعضای بنیان‌گذار کلوپ اتومبیل‌رانی فرانسه نیز به‌شمار می‌رفت). در شرایطی که دوچرخه‌سواری محبوب‌ترین ورزش در فرانسه بود، این تغییر نام می‌توانست ضربه‌ای مهلک و مرگبار باشد. اما لوتو در همان سال ۱۹۰۳ با خلق مسابقات تور دو فرانس بر پایه ایده‌ای از ژئو لوفور به این اتفاق واکنش نشان داد و به این ترتیب نام خود را برای همیشه با نام معتبرترین رویداد دوچرخه‌سواری پیوند زد. لو ولو هرگز نتوانست کمر از زیر بار این نوآوری راست کند و در ۱ نوامبر ۱۹۰۴ میدان را واگذار کرد. روزنامه کم‌دوام لو موند اسپورتیف و پس از آن، همتای پایدارترش لِسپور نیز به همین سرنوشت دچار شدند. رقیب دیگری به نام لکو د اسپور در اوایل دهه ۱۹۳۰ تلاش کرد تا شانس خود را در عرصه انتشار روزانه بیازماید، اما فروش آن در سقف ۶۵٬۰۰۰ نسخه متوقف شد و از سال ۱۹۳۲ به انتشار هفتگی روی آورد.
 منابع