پیش‌نویس:حق واقعیت

"این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود."

حق واقعیت به حق مصرف محتوای اصیل در برابر محتوای ساخته شده توسط هوش مصنوعی اشاره دارد. یا به طور گسترده تر، به حق تجربه کردن زندگی و جهان آن گونه که هست، نه از طریق شبیه سازی ها و سیمولاکرا ها( مانسته ها ). این مفهوم زمانی به عنوان « تازه ترین در سلسله ای از حقوق نوین که در پاسخ به جهشی بزرگ در فناوری مطرح شده اند.» تعریف شده است .

حق واقعیت همچنین می تواند به حق دریافت اخبار واقعیت در برابر اخبار جعلی،و نیز حق دسترسی به اطلاعات در مناطق محروم از رسانه اشاره داشته باشد .

 تعاریف پیشنهادی 
لیلیان ادواردز، استاد حقوق دانشگاه نیوکاسل ، را از پیشگامان Digital Frontier یک مقاله در سال 2024 از نشریه اولیه حق واقعیت معرفی می کند. او در سال 2019 در یک سخنرانی در انستیتوی تورینگ با این ایده اشنا شد،زمانی که یکی از حاضران از او پرسید آیا نسل جوان تر« راحت تر با مفهوم ناواقعیت کنار می آید و نمی داند واقعیت معیار چیست ؟ » این پرسش او را به تامل درباره احتمال به رسمیت شناختن « واقعیت » به عنوان یک حق بشری واداشت ، درست مانند حریم خصوص یا آزادی بیان .

ادوارد سارون، مدافع برزیلی این مفهوم در مقاله ای برای ویژه نامه 2025 نشریه Stanford Social حق واقعیت را « حق داشتن درکی غیرتحریف شده و اصیل از واقعیت» تعریف Innovation Review Brasil کرد. او این مفهوم را به عنوان « امکان زیستن با عمق ، پیوند وکنش » در برابر وضعیت کسانی توصیف می کند که از این لنگرگاه ها محروم شده و به سوی انزوا، ناامنی و پناه بردن شکننده به دنیای مجازی رانده می شوند، و آن را نیز یک حق بالقوه بشری می داند.

این حق را چنین تعریف کرد : حق « تجربه کردن آنچه به داده Folha de S.Paulo او در مقاله ای برای روزنامه تقلیل پذیر نیست و مدل آماری نمی توانند آن را پیش بینی کنند . حق اشتباه کردن ، تردید داشتن، بداهه عمل کردن، حق وجود داشتن خارج از سناریوی از پیش نوشته شده.» او همچنین از گسترش ظرفیت ما برای تحلیل و پرسشگری از آنچه می بینیم ، به جای صرف جنب کردن آن ، دفاع کرد. به گفته او، حق واقعیت ایده « نورو حقوق» پیشنهادی برخی پژوهشگران را نیز در بر می گیرد.

سارون توضیح می دهد که هوش مصنوعی مولد، آنچه را که او « نابرابری مصنوعی » می نامد تقویت خواهد کرد، بر اساس این نظریه،بخشی از جمعیت واقعیت را مستقیم و همان گونه که هست تجربه می کنند، در حالی که تجربیات دیگران بیش از پیش از طریق صفحه نمایش ها ، داده ها ، شبیه سازی ها فیلتر می شود. سارون بر این باور است که اگر چه به نظر می رسد فرآیندی به سوی دسترسی همگانی به دنیای دیجیتال در جریان است ؛ این دسترسی برای بسیاری ممکن است توهمی و شبیه سازی شده باشد. این مسئله می تواند برای کودکان به ویژه مشکل ساز باشد؛ چرا که برخی با تمام پنج حس خود دنیا را کشف می کنند؛ درحالی که زندگی برخی دیگر عمدتا از پشت صفحه نمایش فیلتر می شود . او با الهام از مفهوم « آنلاین » فیلسوف ایتالیایی لوچیانو فلوریدی، معتقد است کسانی که فاقد قدرت تشخیص، عملیات با ظرفیت انتقادی هستند از واقعیت طرد می شوند.

او رابطه انسان وهوش مصنوعی را با مفهوم « سیمولاکرا و شبیه سازی » فیلسوف فرانسوی ژان بودریار مقایسه می کند و از زندگی در دنیایی قابل اعتماد و حفظ تجربیات ذهنی به عنوان اصولی که باید تضمین شوند دفاع می کند؛ به ویژه به این دلیل که محرک هایی که مغز انسان برای ساختن درک ما از واقعیت پردازش می کند، می توانند از طریق اطلاعات نادرست دستکاری شوند. پرسش های فلسفی فیلم ماتریکس نیز در استدلال سارون نقش دارند، از جمله تمثیل غار افلاطون، او می گوید آن غار دیگر سنگی نیست، بلکه الگوریتمی است. 

 منابع 
https://en.wikipedia.org/wiki/Right_to_reality

:رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر