کوتوویل‌یلو

بندانگشتی|سوزاندن خاک (Kydönpolttoa) در سال ۱۹۲۹
کوتوویل‌یلو (به فنلاندی: Kytöviljely) یا کودون‌پولتو (kydönpoltto) یک روش تاریخی در کشاورزی مبتنی بر سوزاندن است که در آن لایه خاک سطحی (خاک زراعی) مزرعه سوزانده می‌شد تا به عنوان کود به خاکستر تبدیل شود. روی زمینی که قرار بود سوزانده شود، تنه‌های درخت، شاخه‌ها و ترکه‌ها جمع‌آوری شده و به صورت کپه‌هایی طولانی روی هم چیده می‌شدند. روی این مواد چوبی، لایه‌های شخم‌خورده خاک و کلوخه‌های زغال‌سنگ نارس (پوده) قرار می‌گرفت. سپس اجازه می‌دادند چوب‌ها و مواد خاکی به تدریج بسوزند و به خاکستر تبدیل شوند، پس از آن این خاکستر روی مزرعه پخش شده و با شخم‌زدن به زیر خاک می‌رفت. روش کوتوویل‌یلو در زمین‌های سفت و بدونِ درخت و علفزارهای پست و کم‌ارتفاع رایج بود. تفاوت کوتوویل‌یلو با روشِ بریدن و سوزاندن جنگل (kaskiviljely) در این بود که در روش کوتوویل‌یلو مقدار زیادی از خاک سطحی می‌سوخت، در حالی که در روش کاسکی (سوزاندن جنگل) معمولاً فقط سطح زمین برشته می‌شد.

اطلاعاتی مبنی بر اجرای روش کوتوویل‌یلو در فنلاند از قرن هفدهم به بعد وجود دارد. این روش به ویژه در تاواستیا و همچنین در جنوب غربی و غرب فنلاند مورد استفاده قرار می‌گرفت. از آنجا که سوزاندن خاک نوعی کشاورزی مخرب و غارتی بود که در صورت تکرار در سال‌های متوالی باعث از بین رفتن کامل خاک سطحی می‌شد، دولت انجام آن را در فرمان جنگل در سال ۱۷۵۳ ممنوع کرد. با این وجود، این روش در برخی مناطق تا قرن نوزدهم همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفت. سوزاندن لایه سطحی باتلاق‌های دارای خزه پوده‌زار (اسفاگنوم) که در گذشته رواج داشت، به عنوان روش واقعی کوتوویل‌یلو در نظر گرفته نمی‌شود.

 منابع 

رده:روش‌های کشاورزی
رده:تاریخ کشاورزی فنلاند