پیش‌نویس:انبارش نام دامنه

"این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود."

 انبارش نام دامنه (Domain Name Warehousing) چیست؟ 
«انبارش نام دامنه» (Domain Name Warehousing) به اقدام جنجالی شرکت‌های ثبت‌کننده دامنه (Registrars) گفته می‌شود که در آن، دامنه‌های منقضی‌شده‌ی تحت مدیریت خود را به‌جای آزاد کردن برای عموم، تصاحب می‌کنند. هدف این شرکت‌ها از تصاحب و «انبار کردن» دامنه‌ها، استفاده شخصی، بهره‌برداری از ترافیک وب یا فروش مجدد آن‌ها با قیمت‌های کلان به منظور کسب سود بیشتر است.

این اتفاق معمولاً زمانی رخ می‌دهد که مهلت قانونی ثبت یک دامنه به پایان رسیده و مالک قبلی (Registrant) در بازه زمانی تعیین‌شده ــ که عموماً ۴۵ روز پس از تاریخ انقضاست ــ برای تمدید آن اقدام نکرده باشد. به طور کلی، زمان دقیق انقضا و آزادسازی یک دامنه بر اساس تاریخ انقضای مندرج در مشخصات هویتی دامنه (WHOIS) ، دوره تمدید خودکار (Auto-Renew Grace Period بین ۰ تا ۴۵ روز) و در نهایت «دوره بازخرید» (Redemption Grace Period یا همان RDP) که تحت مدیریت مرکز ثبت (Registry) بوده و معمولاً ۳۰ روز است، محاسبه می‌شود. 

 پیشینه و ابعاد فنی (Background) 
بر اساس گزارش سال ۲۰۰۳ کارگروه حذف دامنه‌ها در «شورای سازمان پشتیبان نام‌های عمومی» (GNSO) ــ که نهادی زیر نظر سازمان جهانی آیکان (ICANN) است ــ انبارش دامنه معمولاً به سه روش اصلی انجام می‌شود:

۱. تصاحب پس از اتمام مهلت: مالک، دامنه را تمدید نمی‌کند و اعتبار آن ساقط می‌شود؛ اما شرکت ثبت‌کننده (Registrar) در طول دوره مهلت تمدید، دامنه را از سیستم حذف نمی‌کند. این کار باعث می‌شود دامنه به صورت پولی در مرکز ثبت (Registry) تمدید شود و در نتیجه، شرکت ثبت‌کننده خودش مالکیت قانونی آن نام دامنه را بر عهده می‌گیرد.
۲. جبران خسارت کلاهبرداری: خریدار اولیه، دامنه را از طریق روش‌های کلاهبرداری (مانند کارت اعتباری هک شده) تهیه می‌کند. در این حالت، شرکت ثبت‌کننده برای به حداقل رساندن ضرر مالی خود، دامنه را تصاحب می‌کند تا بعداً با فروش مجدد، خسارتش را جبران کند.
۳. ثبت مستقیم به نام خود: شرکت ثبت‌کننده از همان ابتدا و به صورت مستقیم، دامنه‌های آینده‌دار را به نام خودش ثبت و رزرو می‌کند.

 جنجال‌ها و چالش‌های قانونی (Controversy) 
نکته جالب اینجاست که «توافقنامه اعتباربخشی به ثبت‌کنندگان» (RAA) در حال حاضر این اقدام را ممنوع نکرده است. با این وجود، فعالان و جامعه آیکان بارها خواستار تغییر قوانین برای محدود کردن انبارش دامنه شده‌اند، چرا که این کار فرصت خرید عادلانه را از سایر متقاضیان سلب می‌کند.

دلیل اصلی حساسیت‌های امروز روی بحث انبارش دامنه این است که ثبت‌کنندگان خرده‌فروش (که رسالت تاریخی‌شان خدمت‌رسانی به کاربران عادی و کسب‌وکارهای کوچک بود)، اکنون خود به طور فعال وارد بازار جمع‌آوری دامنه‌های منقضی‌شده و خدمات «قاپیدن دامنه‌های رهاشده» (Drop catch) شده‌اند؛ کارکردی که کاملاً با اصلِ «دسترسی عادلانه به نام‌های دامنه» در تضاد است. 

نگرانی دیگر به شرکت‌های غول‌آسایی برمی‌گردد که با تجمیع تعداد زیادی از کارگزاران قاپنده (Drop Registrars) و ایجاد کانال‌های اتصال متعدد به مرکز ثبت، عملاً در سرچشمه دامنه‌های در حال انقضا قرار می‌گیرند. این شرکت‌ها بدون پرداخت هیچ هزینه‌ای، به «چشیدن طعم دامنه» (Domain tasting یا تست رایگان ترافیک دامنه) می‌پردازند؛ یعنی دامنه‌ها را به صورت موقت تست کرده، مواردی را که ترافیک بالایی دارند انبار می‌کنند و مابقی را پس می‌دهند. این انحصارطلبی، عموم کاربران را از رقابتی عادلانه برای خرید دامنه‌های ارزشمند محروم می‌سازد.

 پرونده شرکت گوددی (GoDaddy) 
شرکت معروف گوددی (GoDaddy) بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، شرکتی تابعه به نام «استاندارد تاکتیکس» (Standard Tactics) داشت که کارش نگهداری دامنه‌های منقضی‌شده‌ی گوددی بود. مدت کوتاهی پس از افشای این موضوع در رسانه‌ها، گوددی این شرکت تابعه را تعطیل کرد. با این حال، امروزه گوددی این کار را کاملاً علنی انجام می‌دهد.

گوددی به‌جای آزاد کردن دامنه‌های ارزشمندی که آن‌ها را «دامنه‌های ویژه» (Premium domains) می‌نامد، به محض اینکه مشتری‌اش تمدید دامنه را فراموش کند، کنترل آن را به دست می‌گیرد. گوددی حتی قبل از به پایان رسیدن دوره بازخرید، این دامنه‌ها را در بخش مزایده‌های خود با قیمت‌هایی سرسام‌آور (گاهی چندین هزار دلار) به فروش می‌گذارد. این مزایده‌ها در حالی برگزار می‌شوند که مالک اصلی هنوز قانوناً حق بازخرید دامنه خود را دارد! گوددی برای حل این تضاد قانونی، شرطی گذاشته است: اگر مالک اصلی در مهلت باقی‌مانده متوجه شود و دامنه را بازخرید کند، گوددی صرفاً پول برنده مزایده را به او پس می‌دهد!

سازمان آیکان هنوز توافقنامه RAA را به جهت محدود کردن انبارش دامنه و رفتارهای مشابه اصلاح نکرده است. شرکت‌های ثبت‌کننده به دلیل دسترسی مستقیم به هسته سیستم، موقعیت منحصربه‌فردی دارند و می‌توانند با راه‌اندازی مزایده‌های اجباری برای دامنه‌های منقضی‌شده، قیمت‌ها را به نفع خود تغییر دهند. از سوی دیگر، زمانی که این شرکت‌ها تصمیم می‌گیرند دامنه‌های انبارشده را بلافاصله وارد بازار نکنند، بازگشت این نام‌ها به چرخه عمومی اینترنت را برای مدت نامعلومی به تعویق می‌اندازند که این امر دسترسی عادلانه به فضای وب را بیش از پیش مخدوش می‌کند.

 جستارهای وابسته 
پیش‌دستی در ثبت دامنه ([name front running]): رهگیری جستجوی کاربران برای ثبت سریع‌تر دامنه قبل از آن‌ها.

قاپیدن یا اسنایپ کردن دامنه ([drop catching]): استفاده از ربات‌ها برای ثبت دامنه‌ها در صدمین ثانیه‌های پس از آزادسازی.

تست موقت دامنه ([tasting]): ثبت موقت دامنه برای تست میزان ترافیک و درآمد تبلیغاتی آن در دوره لغو رایگان.

 منابع 
"WHOIS". ICANN. Retrieved 16 October 2012.

"About Renewing an Expired Domain". ICANN. Retrieved 28 November 2017.

"Generic Names Supporting Organization | Generic Names Supporting Organization". gnso.icann.org. Retrieved 2019-09-23.

"4.1 Domain name warehousing". Deletes Task Force Final Report (2003). Archived from the original on 2013-01-17. Retrieved 2012-10-21.

"2013 Registrar Accreditation Agreement - ICANN". www.icann.org. Retrieved 2019-09-23.

"Prohibit Domain Name Warehousing and Self-Dealing by Registrars". ICANN. Retrieved 16 October 2012.

"Prohibit Domain Name Warehousing and Self-Dealing by Registrars". ICANN. Retrieved 16 October 2012.

"Standard Tactics, LLC: How GoDaddy Profits from Expired Domains". 3 December 2008. Retrieved 11 November 2012.

"GoDaddy Moves To Close Shady Standard Tactics Subsidiary". 18 December 2008. Retrieved 11 November 2012.