ایتسلینن

ایتسلینن () در دوران جامعه طبقاتی در فنلاند، به فردی ساکن مناطق روستایی گفته می‌شد که معاش خود را از کشاورزی شخصی تأمین نمی‌کرد و به طور دائم نیز در استخدام کسی نبود.

ایتسلینن‌ها عمده درآمد خود را از انجام کارهایی غیر از کار در مزرعه، برای مثال فعالیت به عنوان صنعت‌گر، به دست می‌آوردند. آن‌ها در مسکنی متعلق به شخصی دیگر اجاره‌نشین بودند و هزینه اقامت خود را یا با پول نقد یا از طریق کار کردن پرداخت می‌کردند. ایتسلینن‌ها همچنین ممکن بود یک مزرعه کوچک شخصی و چند حیوان اهلی (دام) نیز داشته باشند. 

در قرن هجدهم، در جامعه روستایی فنلاند، ایتسلینن‌ها به جمعیت بدون زمین و در عین حال به پایین‌ترین قشر جامعه در کنار کلبه‌نشینان (مکیتوپالاینن‌ها) و خدمتکاران مزدور تعلق داشتند. در ساختار روستاهای غرب فنلاند در آن زمان، کلبه‌های ایتسلینن‌ها در حومه و حاشیه روستا قرار داشت، در حالی که سکونتگاه‌های افراد متمول‌تر، هسته مرکزی روستا را تشکیل می‌داد.

 در ادبیات داستانی 
در ادبیات، ایتسلینن‌ها تا حدودی حضور دارند. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها، کایسا (Kaisa) و سالتو (Salttu)، ایتسلینن‌های نمایشنامه پوهیالایسیا (اوستروبوتنیایی‌ها) اثر آرتوری یروی‌لوئوما هستند که از شخصیت‌های فرعی مهم داستان به شمار می‌روند.

 جستارهای وابسته 
 لوینن (رسته اجتماعی)
 باکستوگوسیتاره
 قوانین خدمتکاران (Palkollissääntö)
 کار اجباری (تعهد به خدمت) (Palveluspakko)

 منابع 

رده:تاریخ اسکان و جامعه فنلاند
رده:تاریخ کشاورزی
رده:جامعه طبقاتی