لوینن (رسته اجتماعی)

بندانگشتی|لوینن‌ها در محله گریتیتان وستمانلند سوئد در سال ۱۹۱۳
لوینن ( - به معنی لغوی: اَنگل، ، ) یا کوتوری (koturi)، یوتولاینن (joutolainen)، لکسیَین (läksiäin) یا کِستی (kesti) در جامعه کشاورزی به نمایندگان یکی از پایین‌ترین رسته‌های اجتماعی در آن جامعه گفته می‌شد که مسکنی از خود نداشتند و در مکان‌های متعلق به کارفرمای خود زندگی می‌کردند. در فنلاند، این نام به ویژه در منطقه ساوو استفاده می‌شد.

 ریشه‌شناسی 
این اصطلاح در اصل به شکل (parásītos) ظاهر شد، که در آن pará به معنای «همراه با/در کنار» و sitos به معنای غلات، نان یا غذا است. بنابراین، این کلمه به معنای غذا خوردن با کسی بود. در زبان لاتین، این اصطلاح به شکل parasitus ظاهر شد. در سال ۱۵۰۰، برای اولین بار در زبان‌های اروپایی و در زبان فرانسوی ظهور کرد و در آن زمان به معنای فردی بود که در میز یک فرد ثروتمند غذا می‌خورد و کسی که می‌داند چگونه خود را برای غذا خوردن به خانه دیگران دعوت کند.

در معنای بیولوژیکی (انگل)، این اصطلاح برای اولین بار در سال ۱۷۲۱ ظاهر شد. در زیست‌شناسی، این کلمه به معنای جانداری از سلسله جانوران یا گیاهان است که به قیمتِ جان دیگران زندگی و تغذیه می‌کند.

 جامعه طبقاتی 

طبقات در جامعه طبقاتی عمدتاً شامل افراد بااصل‌ونسب، یعنی سه طبقه سنتی (نجیب‌زاده، روحانی، بورژوا) و همچنین در فنلاند دهقانانی (مزرعه‌دارانی) بودند که مالک زمین‌های مشمول مالیات (مانتالی) بودند. در مناطق روستایی، جمعیت بدون زمین در خارج از سیستم طبقاتی و در نتیجه خارج از تصمیم‌گیری‌های اجتماعی قرار داشتند. جمعیت بدون زمین شامل مواردی از قبیل مستأجران زمین یا تورپاری‌ها و کلبه‌نشینان (ماکیتوپالاینن‌ها) و همچنین کارگران مزدبگیر روستایی مانند مستقل‌ها (ایتسِلینن)، مزدبگیران غذایی (موانامیِس) و لوینن‌ها (آوارگان بدون مسکن) می‌شدند. تورپاری‌ها زمینی را که از مزرعه اصلی اجاره کرده بودند کشت می‌کردند، اما زمین اجاره‌ای کلبه‌نشینان تنها شامل یک کلبه و شاید یک قطعه زمین کوچک بود. موانامیس‌ها (کارگران جیره‌بگیر) در ازای کار خود از مزارع، غذا و نوعی جای خواب دریافت می‌کردند. لویسِت‌ها (Loiset) معمولاً نیروی کار موقت و نیروی کار ذخیره روستایی بودند که برای مدت کوتاهی احتمالاً برای چندین کارفرما کار می‌کردند و در گوشه و کنار خانه‌ها یا تورپاها ساکن می‌شدند. خدمتکاران (که تورپاری‌ها نیز ممکن بود داشته باشند) خدمتکاران زن (پیکا - piika) و کارگران مرد (رنکی - renki) بودند که برای کار با قراردادهای یک‌ساله توافق می‌کردند.

 گروه‌های افراد بدون زمین 
در میان ساکنان روستایی، کارگران مرد (rengit) و خدمتکاران زن (piiat) یک گروه کاملاً غیرمستقل را تشکیل می‌دادند که معمولاً در محوطه خانه‌های کشاورزی زندگی می‌کردند و حقوق سالانه و هزینه نگهداری دریافت می‌نمودند. موقعیت آن‌ها تا اواسط قرن نوزدهم توسط قوانین مربوط به حمایت قانونی (laillinen suojelu) تنظیم می‌شد. بر اساس این قانون، هیچ‌کس مجاز نبود بدون داشتن زمینِ قابل کشتِ متعلق به خود، داشتن پیشه و صنعت یا موارد مشابه باشد. در غیر این صورت، او مجبور بود به خدمت شخص دیگری درآید. در منطقه ساوو، به گروهی از افراد کاملاً غیرمستقل که در خانه‌های دیگران زندگی می‌کردند و بدون داشتن رابطه استخدامی ثابت کار می‌کردند، لویسِت (loiset - جمع لوینن) می‌گفتند. 

لوینن‌ها البته در اصل افراد مجردی بودند که پس از ازدواج، وضعیت آن‌ها به موئونامیس (ساکن در جای دیگر اما با تغذیه از غذای مزرعه) یا مکیتوپالاینن (در صورت دریافت کلبه اختصاصی) تغییر می‌کرد. گاهی کل یک خانواده ممکن بود در وضعیت «لوینن» باشند که در این صورت در گوشه سالنِ (tupa) خانه ارباب، در سونا، نانوایی (pakaritupa) یا سایر اقامتگاه‌های موقت مشابه زندگی می‌کردند. آن‌ها به میزان مناسبی برای تأمین معاش و مسکن خود در مزرعه کار می‌کردند. در سال‌های قحطی (katovuodet)، آن‌ها سعی می‌کردند با گدایی زنده بمانند.

 تغییر در سیستم 
در اواسط قرن نوزدهم، نسیم تغییرات در فنلاند وزیدن گرفت. یکی از تغییرات بزرگ مربوط به کنار گذاشتن قانونِ «حمایت قانونی» بود. این امر خروج افراد از بخش کشاورزی را آسان‌تر از قبل کرد، که دقیقاً همان هدف قانون‌گذاران بود. برای مثال، لوینن‌های منطقه ساوو به فرصت‌های مهاجرت داخلی بسیار حساسیت نشان دادند و در اواخر قرن نوزدهم، تعداد زیادی از آن‌ها به سمت جوامع صنعتی جدیدی که عمدتاً در جنوب شکل گرفته بودند و به سمت زندگی بهتر و آبرومندانه‌ترِ ارائه‌شده توسط آن‌ها، رهسپار شدند.

 جستارهای وابسته 
 ایتسلینن (مستقل/کارگر روزمزد)

 منابع 

 پیوند به بیرون 
 کالوی آنتیلا (Kalevi Anttila) نظام تورپاری در فنلاند 
 واژه‌نامه تاریخ جمعیت روستایی 
 Pekka Haatanen: Suomen maalaisköyhälistö tutkimusten ja kaunokirjallisuuden valossa. Porvoo-Helsinki: WSOY, 1968. (پرولتاریا و تهیدستان روستایی فنلاند در پرتو تحقیقات و ادبیات داستانی)
 گپ و گفت در پایوماکیِ توسنیمی در خانه‌ای تحت تسلط ۵ خانوادهِ لوینن. زندگی یک لوینن با همسر و فرزندانش مانند توقفی موقت در بین دو اسباب‌کشی است، روزنامه هلسینگین سانومات، ۰۶.۰۲.۱۹۳۸، شماره ۳۵، صفحه ۱۲، آرشیو مواد دیجیتال کتابخانه ملی فنلاند

رده:تاریخ اسکان و جامعه فنلاند