گیوم لوران

گیوم لوران (به فرانسوی: Guillaume Laurant؛ زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۶۱ در سن-کانتن) فیلم‌نامه‌نویس و رمان‌نویس فرانسوی است. او بیشتر برای همکاری‌های مکررش با کارگردان ژان-پیر ژونه، به‌ویژه فیلم سرنوشت شگفت‌انگیز املی پولن، شناخته می‌شود.

لوران که تحصیلات عالی ندارد و مشاغل گوناگونی را (از خدمت در ارتش تا رانندگی) گذرانده است، در نهایت با ارسال فیلم‌نامه‌ای به ژونه، توجه او را جلب کرد و وارد سینما شد.Apple TV - Biography شهر کودکان گمشده (۱۹۹۵) نخستین همکاری مهم این دو بود.

فیلمنامهٔ املی برای لوران نامزدی اسکار و جایزهٔ بفتای بهترین فیلمنامهٔ اصلی را به ارمغان آورد.AlloCiné - Oscars reaction او سپس با ژونه در فیلم‌های یکشنبه طولانی نامزدی (۲۰۰۴) و کلاف سردرگم (۲۰۰۹) همکاری کرد. لوران همچنین دو رمان منتشر کرده است: «سال‌های در-پنجره» (۲۰۰۲) و «دست خوشبخت» (۲۰۰۶) که دومی بعداً به فیلم پویانمایی بدنم را گم کردم (۲۰۱۹) اقتباس شد.Éditions du Seuil

او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۵ با بازیگر فرانسوی ساندرین بونر ازدواج کرده بود.IMDb - Biography

 اوایل زندگی 
گیوم لوران در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۱ در سن-کانتن، شهری در شمال فرانسه، به دنیا آمد. او تحصیلات عالی منظمی نداشت و در نوجوانی مدرسه را رها کرد.IMDb - Biography لوران در جوانی مشاغل گوناگونی را تجربه کرد: از خدمت در ارتش فرانسه گرفته تا کار به عنوان راننده، حامل تجهیزات و حتی گروهبان در جریان خدمت سربازی.

او علاقهٔ خود را به قصه‌گویی از طریق نوشتن نمایشنامه و سپس فیلم‌نامه دنبال کرد.Apple TV - Biography لوران که هیچ استعداد ویژه‌ای در بازیگری نداشت، تصمیم گرفت فیلم‌نامه‌نویسی را به‌طور جدی دنبال کند. او در دههٔ ۱۹۹۰ فیلم‌نامهٔ کوتاهی به نام «شبنگار» (Carnet de nuit) نوشت و آن را برای کارگردان فرانسوی ژان-پیر ژونه فرستاد. این فیلم‌نامه که دربارهٔ تعقیب و گریز یک زن در شب بود، مورد توجه ژونه قرار گرفت و زمینه‌ساز همکاری بعدی آن‌ها شد.

ژونه بعدها در مصاحبه‌ای گفت: «وقتی فیلم‌نامهٔ لوران را خواندم، با خودم گفتم این مرد داستان‌گوی جذابی است. من به دنبال فیلم‌نامه‌ای برای «شهر کودکان گمشده» بودم و ناگهان این متن به دستم رسید.»

لوران به لطف همین آشنایی، دعوت شد تا در نوشتن فیلم‌نامهٔ «شهر کودکان گمشده» (۱۹۹۵) با ژونه و مارک کارو (Marc Caro) همکاری کند. این فیلم فانتزی و تاریک، آغازگر یک همکاری حرفه‌ای پربار میان لوران و ژونه بود.

 ورود به سینما و همکاری با ژان-پیر ژونه: اوج موفقیت 
«شهر کودکان گمشده» (۱۹۹۵) نخستین تجربهٔ سینمایی گیوم لوران بود. این فیلم که داستان یک دانشمند پیر و یک کودک ربوده‌شده را روایت می‌کند، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و فضایی سورئال و نئو-نوآر داشت که بعدها در آثار لوران نیز دیده می‌شود.

پس از این موفقیت، لوران و ژونه تصمیم گرفتند تا روی پروژهٔ بعدی خود با عنوان «ویو مونتر» کار کنند؛ اما این پروژه به نتیجه نرسید. در عوض، آن‌ها به سراغ داستانی شیرین دربارهٔ یک دختر جوان پاریسی رفتند که تلاش می‌کند دنیای اطرافش را کمی بهتر کند. این فیلم «سرنوشت شگفت‌انگیز املی پولن» (۲۰۰۱) نام گرفت و نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ هر دوی آن‌ها بود.

«املی» که در سال ۲۰۰۱ اکران شد، با استقبال بی‌سابقهٔ منتقدان و تماشاگران روبرو شد و به یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما تبدیل گشت. فیلم داستان املی پولن، پیشخدمت جوانی در پاریس است که تصمیم می‌گیرد زندگی مردم اطرافش را بهبود ببخشد، در حالی که با تنهایی و خجالتی بودن خود دست و پنجه نرم می‌کند.

گیوم لوران به همراه ژان-پیر ژونه فیلمنامهٔ «املی» را نوشت. آن‌ها شخصیت اصلی را به عنوان یک «زن جوان خجالتی و رویاپرداز» خلق کردند که از خیابان‌های پاریس الهام گرفته شده بود. فیلمنامهٔ «املی» چهار نامزدی در جوایز اسکار (از جمله بهترین فیلمنامهٔ اصلی) دریافت کرد.AlloCiné - Oscars reaction لوران و ژونه در نهایت برندهٔ جایزه بفتای بهترین فیلم‌نامه اصلی شدند.

پس از موفقیت بزرگ «املی»، لوران و ژونه دوباره همکاری خود را در فیلم «یکشنبه طولانی نامزدی» (۲۰۰۴) تکرار کردند. این فیلم که روایتگر داستان عاشقانه و پرالتهاب یک زن در جستجوی همسر گمشده‌اش در میانهٔ جنگ جهانی اول است، حال و هوایی متفاوت داشت و بر اساس رمانی از سباستین ژاپریزو ساخته شد.

لوران و ژونه سپس فیلم فانتزی و پرماجرای «کلاف سردرگم» (۲۰۰۹) را ساختند که دربارهٔ دشمنی همیشگی دو روستای همسایه و توطئه‌های پیچیده بود. هر دو فیلم، اگرچه به اندازهٔ «املی» مشهور نشدند، اما موفقیت‌های تجاری و هنری قابل توجهی داشتند و سبک خاص نویسندگی لوران (ترکیب واقعیت و خیال) را بار دیگر به نمایش گذاشتند.

از دیگر همکاری‌های لوران و ژونه می‌توان به فیلم‌های «تی.اس اسپیوت جوان و شگرف» (۲۰۱۳)، «بیگ‌باگ» (۲۰۲۲) اشاره کرد.

 آثار دیگر و فعالیت ادبی 
لوران علاوه بر همکاری با ژان-پیر ژونه، با کارگردانان دیگری نیز کار کرده است. او فیلمنامهٔ «مردی که می‌خندد» (۲۰۱۲) را برای کارگردان فرانسوی ژان-پیر آمریس نوشت. این فیلم اقتباسی از رمان کلاسیک ویکتور هوگو بود و فضایی تاریک و گوتیک داشت.

لوران جدا از سینما، نویسندهٔ دو رمان نیز هست:

- «سال‌های در-پنجره» (۲۰۰۲) – اولین رمان او
- «دست خوشبخت» (۲۰۰۶) – دومین رمان او که بعدها (در سال ۲۰۱۹) توسط خود لوران و ژرمی کلاپن به فیلمنامه تبدیل و به فیلم پویانمایی «بدنم را گم کردم» اقتباس شد. این فیلم که داستان پسری را روایت می‌کند که در جستجوی هویت خود با یک دست بریده روبرو می‌شود، موفق به دریافت جایزهٔ سزار بهترین فیلم پویانمایی شد.

سبک نوشتاری لوران در رمان‌هایش نیز مانند فیلم‌نامه‌هایش، ترکیبی از واقعیت، خیال و سوررئالیسم است.

 جوایز و نامزدی‌ها 
گیوم لوران در طول دوران حرفه‌ای خود جوایز و نامزدی‌های متعددی کسب کرده است. مهم‌ترین دستاورد او، جایزه بفتای بهترین فیلم‌نامه اصلی برای فیلم «املی» در سال ۲۰۰۲ است.BBC, "Bafta winners in full", 2002

 جوایز اصلی 
 سال جایزه اثر نتیجه ۲۰۰۲ جایزه بفتا بهترین فیلمنامه اصلی سرنوشت شگفت‌انگیز املی پولن برنده ۲۰۰۲ جایزه لومیر بهترین فیلمنامه املی برنده ۲۰۲۰ جایزه آنی بهترین نویسندگی در یک تولید فیلم پویانمایی بدنم را گم کردم برندهXilam Animation, Annie Awards 2020 ۲۰۲۰ جایزه سزار بهترین فیلم پویانمایی بدنم را گم کردم برندهMediakwest, Cesar Awards 2020

 نامزدی‌ها 
لوران برای فیلمنامهٔ «املی» نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اصلی نیز شد.
همچنین فیلم «بدنم را گم کردم» (اقتباس از رمان او «دست خوشبخت») در سال ۲۰۲۰ نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی شد.Laemmle.com, "I Lost My Body"

 جوایز فیلم‌ها 
فیلم‌های نوشته شده توسط لوران، جوایز متعددی را در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی کسب کرده‌اند:

 سرنوشت شگفت‌انگیز املی پولن (۲۰۰۱) 
 برندهٔ جایزه بفتای بهترین فیلمنامه اصلی
 برندهٔ پریکس لومیر بهترین فیلمنامه
 نامزد اسکار بهترین فیلمنامه اصلی
 ۴ نامزدی در جوایز اسکار
 ۴۶ نامزدی و ۱۶ جایزه در مجموعFilmaffinity

 یکشنبه طولانی نامزدی (۲۰۰۴) 
 ۲۶ نامزدی و ۶ جایزه در مجموع

 بدنم را گم کردم (۲۰۱۹) 
- برندهٔ جایزه آنی برای بهترین فیلم پویانمایی مستقل
- برندهٔ جایزه آنی برای بهترین موسیقی (دن لوی)
- برندهٔ جایزه آنی برای بهترین نویسندگی (ژرمی کلاپن و گیوم لوران)
- برندهٔ جایزه سزار برای بهترین فیلم پویانمایی
- برندهٔ جایزه سزار برای بهترین موسیقی متن
- برندهٔ جایزه بزرگ هفته منتقدان در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹
- برندهٔ کریستال بهترین فیلم بلند در جشنواره بین‌المللی فیلم پویانمایی انسی
- برندهٔ جایزه تماشاگران در جشنواره انسی
- برندهٔ جوایز انجمن منتقدان فیلم سن دیگو برای بهترین فیلم پویانمایی
- برندهٔ جایزه انجمن منتقدان فیلم لس آنجلس برای بهترین فیلم پویانمایی
- نامزد اسکار بهترین فیلم پویانمایی
- نامزد جایزه سزار برای بهترین فیلمنامه اقتباسی
- ۲۲ نامزدی و ۱۳ جایزه در مجموع

 زندگی شخصی 
گیوم لوران از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۵ با بازیگر فرانسوی ساندرین بونر (Sandrine Bonnaire) ازدواج کرده بود.IMDb - Biography حاصل این ازدواج یک دختر به نام «آلیس» است که در سال ۲۰۰۴ به دنیا آمد.

لوران فردی کم‌حاشیه و دور از رسانه‌هاست. او ترجیح می‌دهد به جای حضور در محافل عمومی، بر روی نوشتن تمرکز کند.Télé Loisirs, "Biographie de Guillaume Laurant" همکاری حرفه‌ای نزدیک او با ژان-پیر ژونه (کارگردان «املی» و «کلاف سردرگم») تا به امروز ادامه دارد و آن‌ها چندین پروژهٔ مشترک دیگر نیز در دست اجرا دارند.

 منابع 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 پانویس 

رده:رمان‌نویسان
رده:فیلم‌نامه‌نویسان