خواستگاری شبانه (ناتفریری)

بندانگشتی|ناتفریری. مردی روی لبه تخت نشسته و با زنی که دراز کشیده صحبت می‌کند. ورم‌لاند، منطقه مانگسکوگ.
خواستگاری شبانه () یا ناتفریری (که با نام‌های متفاوت در کشورهای دیگر شناخته می‌شود) رسمی در اروپای شمالی بود که در آن مردان جوان شب‌هنگام، به ویژه در شب‌های شنبه و یکشنبه، به طور دسته‌جمعی یا فردی به دیدن، خواستگاری یا ابراز عشق به زنان جوان و مجرد منطقه می‌پرداختند.NE.se، واژه: Nattfrieri این رسم معمولا و آن طور که در گزارش‌ها آمده است، بدون انجام آمیزش جنسی بوده است؛ گرچه بعضی از پژوهشگران در واقعیت این امر تردید دارند.

 پراکندگی جغرافیایی 

قوم‌شناس و جامعه‌شناس فنلاندی، کارل رابرت ویلهلم ویکمان، این شکل از خواستگاری گروهی و جمعی را در بخش‌هایی از فنلاند (: دویدن شبانه)، سوئد، نروژ ()، اتریش، سوئیس، آلمان، استونی و لتونی توصیف کرده است (این رسم در هلند هم وجود داشته است). عامل مشترک در این مناطق که دارای رسم خواستگاری شبانه بودند، استفاده از مراتع تابستانی (fäbodsdrift) یا ساختمان‌هایی (مانند انبار) دور از خانه اصلی بود؛ در بعضی منطقه‌ها زنان جوان در ماه‌های تابستان دام‌ها را برای چرا به مراتع می‌بردند و در کلبه‌هایی زندگی می‌کردند که می‌توانست از روستای محل سکونتشان بسیار دور باشد. در بعضی از مناطق دیگر، دختران تابستان‌ها در کلبه‌هایی جدا از کلبه اصلی خانواده می‌خوابیدند. این امر خواستگاری شبانه را با شکل‌هایی که خود جوانان آن را سازماندهی و بر آن نظارت می‌کردند، امکان‌پذیر می‌ساخت. یکی دیگر از پیش‌نیازهای این امر، جامعه‌ای از نظر اجتماعی همگن (مانند روستا) بود که در آن همه یکدیگر را می‌شناختند و شریک ازدواج معمولاً از همان روستا انتخاب می‌شد.

برخی از پژوهش‌ها نشان داده‌اند که خواستگاری شبانه رسمی دهقانی است که در نروژ، سوئد، فنلاند، سکونتگاه‌هایی در آلپ، مناطق وسیعی از آلمان، انگلستان، اسکاتلند، شتلند، استونی، و همچنین در میان کروات‌ها، مجارها، روسین‌ها، بلاروس‌ها و مردمان لاتین‌زبانِ ساکن در مناطق مرزیِ هم‌جوار با مناطق ژرمنی شناخته شده بود. در مقابل، این رسم در دانمارک، ایسلند، جزایر فارو و در میان سامی‌ها ناشناخته بود. ایلرت سوند (محقق اجتماعی نروژی) نیز آن را در لیستا یا مناطق ساحلی جنوب غربی این کشور پیدا نکرد. آنچه مسلم است این است که خواستگاری شبانه در تمام مناطقی که مردم بر اساس فصل‌ها محل زندگی خود را تغییر می‌دادند، یعنی در مناطقی که مرتع‌گردی (seterdrift) وجود داشت، رایج بود.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 278)

بعضی گستردگی این رسم را تا کشورهای بالتیک و منطقه یوگسلاوی سابق هم دانسته‌اند. در گویش استاپهورست به آن nachien praoten (یک شب حرف زدن) می‌گفتند. پیش‌درآمد این رسم در قرون وسطی، عشق شهسوارانه موسوم به آساگ (assag) در جنوب فرانسه بود.

 فنلاند 
بندانگشتی|انبار خواب قدیمی در اوتایاروی، فنلاند.
«دویدن شبانه»، «قدم‌زدن شبانه» () یا «شب‌گردی» () رسمی در میان جوانان در زندگی روستایی دوران گذشته فنلاند برای ارتباط با جنس مخالف بود. معمولاً پسران مجرد در شب‌های تابستان به انبارهای غله (aitta) دختران می‌رفتند. توجیه نجیبانه این کار این بود که پسران می‌رفتند تا کارهای دستی‌ای که دختران برای نمایش آماده کرده بودند را ببینند، تا بدانند آیا آن دختر همسر خوبی خواهد شد یا خیر. این عمل به این دلیل امکان‌پذیر بود که دختران در تابستان عادت داشتند در انبارها یا دیگر ساختمان‌های بیرونی بخوابند، کاری که در زمستان به دلیل سرما ممکن نبود. امکان پذیرایی از مهمانان در داخل کلبه و در حضور خانواده وجود نداشت. اغلب قصد بر این بود که با لباس در کنار یکدیگر بخوابند. هرگونه تماس صمیمی‌تر از این اکیداً ممنوع و مذموم بود و گرفتار شدن در چنین وضعیتی شهرت طرفین را نابود می‌کرد. رابطه جنسی خارج از ازدواج (زنا) در فنلاند تا سال ۱۹۲۶ جرمی قابل مجازات با جریمه نقدی بود. گاهی عفت و پاکدامنی خوابیدن جوانان تحت نظارت یا بازرسی قرار می‌گرفت. با این حال، پیش از پایان یافتن این سنت، در بسیاری از جاها این رسم انگِ ماجراجویی‌های جنسی خورده بود.

پیش از اینکه دختر درِ انبار را برای پسر باز کند، ممکن بود ابتدا از پشت در با او صحبت کند. هدف از این کار می‌توانست آزمایش مهارت‌های کلامی پسر یا صرفاً تفریح به قصد اذیت کردن او باشد. دختر ممکن بود از فردی که قصد ورود داشت بخواهد که شعری بخواند یا بازی با واژگان انجام دهد، یا او به معماهایی پاسخ دهد. در یکی از شعرهای محلی، پسر باید ابتدا لولاهای درِ انبار را روغن‌کاری کند تا صدای آن به گوش خانواده در خانه اصلی نرسد.

 شب‌گردی انفرادی و گروهی 
شب‌گردی در دو شکل شناخته شده بود که محققان آن‌ها را فردگرایانه و سازمان‌یافته می‌نامند. در شب‌گردی فردگرایانه، مردان جوان به تنهایی نزد دخترانی می‌رفتند که می‌خواستند با آن‌ها ملاقات کنند و دختران نیز آن‌ها را می‌پذیرفتند. شکل سازمان‌یافته، بخشی از فرهنگ روستایی جوانان در اروپای قاره‌ای بود. در آن، گروه‌های جوانان آداب و رسوم مربوط به شب‌گردی را بین خود تنظیم و نظارت می‌کردند.

در فعالیت‌های سازمان‌یافته، مردان جوان دور هم جمع می‌شدند و با هم عمل می‌کردند. جوانان می‌توانستند بین خود تصمیم بگیرند که کدام پسر با کدام دختر ملاقات کند، یعنی چه کسی اجازه ورود به انبار چه دختری را دارد. هنگام ارزیابی زوج‌های مناسب، به عواملی مانند ظاهر، سخت‌کوشی، موقعیت و ثروت توجه می‌شد. جوانان همچنین ممکن بود به صورت گروهی برای ملاقات با تمام دخترانِ در دسترس بروند. در منطقه شب‌گردی سازمان‌یافته، گروه‌های پسران نظارت می‌کردند که هیچ‌کس خارج از گروه به طور مخفیانه با دختران قرار نگذارد. بنابراین، برای ملاقات با دختران، یک مرد جوان باید تأیید سایر مردان جوان را به دست می‌آورد. عفت زوج‌های تأیید شده اغلب زیر نظر گرفته می‌شد. یک پسر جوان که به تازگی در گروه پذیرفته شده بود، ممکن بود در انبارِ زوجی که با هم خوابیده بودند رها شود تا "یاد بگیرد" و نگهبانی دهد. تنها پس از مشاهده کافیِ اعمال دیگران، به او اجازه داده می‌شد خودش کنار یک دختر برود. گروه پسران همچنین ممکن بود بازرسی‌های غافلگیرانه انجام دهند تا مطمئن شوند زوجی که در انبار رها شده‌اند هیچ کار ناشایستی انجام نداده‌اند. پسری که شهرت خود را از دست می‌داد، دیگر در گروه‌های شب‌گردی پذیرفته نمی‌شد.

همین گروه‌های شب‌گردی اغلب رویدادهای دیگری نیز سازماندهی می‌کردند، مانند رقص، عروسی‌های نمادین (jumin häät) و درگیری‌های روستایی با گروه‌های روستاهای دیگر. این مراسم‌ها در خارج از مناطق شب‌گردی سازمان‌یافته نیز برگزار می‌شدند.

 خاستگاه، پراکندگی و پایان سنت در فنلاند 
در فنلاند، شب‌گردی به عنوان یک سنت محلی پدیده نسبتاً جدیدی است. شب‌گردی سازمان‌یافته از قرن هجدهم به بعد تنها به مناطق فنلاندی‌زبان و سوئدی‌زبانِ اوستروبوتنیا و تا حدی از روس‌ها به منطقه اینگریا (Inkeri) گسترش یافت. از بخش‌های سوئدی‌زبان فنلاند، روایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد خواستگار باید به دختر دو شات مشروب تعارف می‌کرد، یکی برای هر چشم. این دختر بود که تصمیم می‌گرفت آیا او اجازه دارد شب را آنجا بماند یا خیر. 

روحانیون و مقامات اوستروبوتنیای جنوبی رویکردی منفی به شب‌گردی داشتند و با استفاده از انضباط کلیسایی علیه آن وارد عمل شدند. در اواخر قرن هجدهم، جریمه کردن شب‌گردها در دادگاه‌ها آغاز شد، و در آن زمان شب‌گردی به معنای تردد بی‌دلیل جوانان در بیرون از خانه پس از یک ساعت معین تلقی می‌شد. به این ترتیب، شب‌گردی جرم‌انگاری شد، که در عمل به این معنا بود که مقررات منع آمد و شد شبانه در بسیاری از مناطق اوستروبوتنیای جنوبی وضع گردید (مراجعه کنید به مقررات منع رفت‌وآمد در فنلاند). این ممنوعیت‌های شبانه ده‌ها سال در آنجا پابرجا بود. در نتیجه، شب‌گردی به تدریج به یکی از مهم‌ترین عوامل در انضباط روستایی در اوستروبوتنیای جنوبی تبدیل شد.Kallio, Reino, Häiriköintiä ja henkirikoksia. Eteläpohjalaisnuoret paikallisen kurinpidon kohteena sääty-yhteiskunnan aikana. Helsinki 2009, s. 44 .

در سایر مناطق فنلاند، شب‌گردی به صورت فردی بود. در کارلیای ارتدکس و لاپلند شمالی، شب‌گردی تقریباً اصلاً انجام نمی‌شد. در جنوب غربی فنلاند و منطقه ساوو، شب‌گردی پس از آنکه برچسب جستجوی تجربیات جنسی خورد، کاهش یافت - دختران به خاطر حفظ آبروی خود دیگر نمی‌توانستند پسران را بپذیرند. در اوایل قرن بیستم، سنت شب‌گردی به طور کامل متوقف شد، زیرا جوانان راه‌های دیگری برای ملاقات با جنس مخالف پیدا کردند، مانند رقص‌های فضای باز، شب‌نشینی‌ها و سرگرمی‌های دیگر، و قرار ملاقات جوانان در حضور بزرگسالان پذیرفته‌تر شد. پایان یافتن شب‌گردی بخشی از تحول گسترده‌تر فرهنگ‌های محلی در جوامع دهقانی بود، که در آن بسیاری از سنت‌ها به تاریخ پیوستند.

 شب‌گردی در اشعار محلی 
والدین اغلب کارهای شبانه فرزندانشان را دوست نداشتند؛ این نگرش در اشعار محلی نیز توصیف شده است. طبق یکی از اشعار عامیانه کالوالایی، پسری به شب‌گردی می‌رود. او صبح به خانه می‌آید، جایی که پدر و مادر با عصبانیت از او می‌پرسند:

پسر ادعا می‌کند که برای سیگار کشیدن به خانه همسایه رفته بوده است. (SKVR:IV3, 3454)

در نسخه‌ای دیگر، پیرزنِ روستا به استقبال پسری که به خانه برمی‌گردد می‌آید و همین سؤال را می‌پرسد. پسر با گستاخی پاسخ می‌دهد که برای همخوابگی رفته بوده و به پیرزن توهین می‌کند. پیرزن برای شکایت به خانه پسر می‌رود. در خانه، مادر با یک قلاب ضربه‌ای به پشت پسر می‌زند که جای زخمی به شکل عدد هفت بر جای می‌گذارد. پدر در کناری ایستاده و می‌خندد - او نیازهای پسران را می‌داند. (SKVR:IV3, 3454)

 سوئد 
این عمل در واقع شکلی نهادینه‌شده از خواستگاری بود که در طول قرن نوزدهم در مناطق روستایی سراسر سوئد رواج داشت و تا قرن بیستم نیز در ورملاند،Dagligt liv i Norden på 1500-talet, Troels Troels-Lund band 9, s 21-23 دالارنا و نورلاند پابرجا ماند.Fredlund, Jane: Stora boken om livet förr. اصطلاح «ناتفریری» را احتمالاً ایلرت سوند در دهه ۱۸۵۰ ابداع کرده است.

ساموئل اودمان این سنت را در زادگاه خود اسملاند توصیف کرده است، جایی که دختر در حالی که پتو تا گردنش بالا کشیده شده بود دراز می‌کشید، و کاملاً مراقبت می‌شد که مرد اجازه نداشته باشد دستش را زیر پتو ببرد. او همچنین توضیح می‌دهد که اکثر دختران از این طریق توانسته بودند با بیش از نیمی از مردان منطقه در یک تخت دراز بکشند. ملاقات مردان جوان که در شب بین یکشنبه و دوشنبه انجام می‌شد، در اینجا رفتن «برای دراز کشیدن» (på ligg) نامیده می‌شد.

خواستگاری شبانه در عصر یا شب انجام می‌شد. مردان جوان در یک گروه جمع می‌شدند و بین خود تقسیم می‌کردند که چه کسی به دیدار کدام یک از زنان جوان مجرد محلی یا منطقه همسایه برود. پسرها به پنجره دختری که متعلق به "آن‌ها" بود و در خواب به سر می‌برد ضربه می‌زدند و سپس نزد او می‌رفتند.

خواستگاری شبانه برای مردان جوان به عنوان نوعی فرآیند انتخاب پیش از ازدواج عمل می‌کرد. هدف این بود که ببینند آیا این دو با هم تناسب دارند یا خیر. هیچ فرد غریبه‌ای اجازه حضور در این مراسم را نداشت. همه چیز اغلب با دم کردن قهوه توسط زن جوان برای خواستگار شبانه‌اش به پایان می‌رسید. در اکثر مواقع هیچ‌گونه رابطه جنسی رخ نمی‌داد. کلیسا مخالف خواستگاری شبانه بود. کشیش‌ها وظیفه نظارت بر اخلاقیات را در حوزه خود داشتند، اما گزارش‌های زیادی از قرن نوزدهم نشان می‌دهد که خواستگاری شبانه علیرغم تلاش مقامات برای مقابله با این پدیده (که به آن نات‌لوپ - nattloppen - نیز می‌گفتند)، مانند گذشته ادامه یافت.

 نروژ 
بندانگشتی|«اوه خدای من، دخترها در را باز کنید» اثر تئودور کیتلسن.
ناتفریینگ در نروژ رسمی در میان جوانان در جامعه کشاورزی قدیم بود که بر اساس آن پسران در آخر هفته‌ها گروهی در مزارع روستا می‌گشتند و به دیدن دختران مجردی می‌رفتند که در انبارهای ذخیره (stabbur) بیدار و منتظر بودند. این سنت با نام‌های «شب‌گردی» (natteløperi) یا «دیدار شبانه» (nattebesøk) هم شناخته می‌شد.

در سال ۱۸۵۳ در گزارشی از نروژ آمده است: «خواستگاری حتی در مرفه‌ترین خانواده‌ها فقط از طریق ملاقات‌های شبانه انجام می‌شود، و در میان طبقه کارگر نیز خواستگاری شبانه بسیار رایج است»."Dagligt liv i Norden på 1500-talet, Troels Troels-Lund band 9, s 16-29 

ناتفریری (خواستگاری شبانه) فرصتی برای برقراری ارتباط با جنس مخالف از طریق اَشکال ثابت و جمعی فراهم می‌کرد. غالباً انتظار می‌رفت که شرکت‌کنندگان مراسم تأیید (کانفیرماسیون) کلیسا را گذرانده باشند، که در جامعه روستایی به معنای بالغ محسوب شدن آن‌ها بود.

به طور کلی، حفظ رفتار نجیبانه و آبرومندانه در طول خواستگاری شبانه بسیار مهم بود. روایتی از نروژ وجود دارد که در آن پسر جوانی که با دختری از منطقه همسایه نامزد کرده بود، پس از درآوردن پیراهن خود از تخت بیرون انداخته شد.Dagligt liv i Norden på 1500-talet (s. 16-29)2

 شکل ملاقات‌ها 
مردان جوان در مناطق روستایی از سنین ۱۸ تا ۲۰ سالگی رسم داشتند که شب‌های شنبه به دیدن دختران مجرد بروند. در روستاها در سایر مواقع معاشرت اجتماعی زیادی بین دو جنس وجود نداشت، زیرا در کلیسا و در جشن‌ها مردان و زنان جدا از هم می‌نشستند. در برخی مکان‌ها، خواستگاران شبانه به صورت گروهی و با سروصدای زیاد می‌رفتند؛ در برخی مکان‌های دیگر آن‌ها به صورت انفرادی و پنهانی حرکت می‌کردند. تفکیک مشخصی بین خواستگاران شبانه‌ای که قصد ازدواج داشتند و شب‌گردهایی که در وهله اول برای نوشیدن و تفریح بیرون آمده بودند، وجود داشت.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 279), Cappelens forlag, Oslo 1940

در تابستان، دختران آماده ازدواج به اتاقکِ زیرِ سقف روی انبار (stabbur)، کمی دورتر از خانواده نقل مکان می‌کردند. آن‌ها اغلب چیزی برای پذیرایی از مهمانان همراه خود می‌آوردند، مثلاً برندی و شیرینی‌های کوچک. در شنبه شب، گروهی از پسران از انباری به انبار دیگر می‌رفتند و قبل از ورود کمی بیرون از آن سروصدا می‌کردند. در داخل اتاق دختر، هدف این بود که به تخت او برسند، و برای تعیین اینکه چه کسی این افتخار را پیدا کند، اغلب مچ‌اندازی می‌کردند یا به طریق دیگری به دختر ثابت می‌کردند که چه کسی قوی‌ترین است. به هیچ وجه صحبت از رفتن زیر پتوی دختر نبود، اما برای پسری که اجازه پیدا می‌کرد در تمام طول ملاقات کنار او بنشیند، افتخار بزرگی محسوب می‌شد. «بقیه مجبور بودند هر جا که می‌توانستند بنشینند. سپس مدتی دراز می‌کشیدند و چت می‌کردند و خوش می‌گذراندند، و پسرها به سمت دختر بعدی می‌رفتند.»Norsk Folkeminnelags skrifter

دخترانی که منتظر ملاقات بودند، با لباس کامل دراز می‌کشیدند، و پسر(هایی) که وارد می‌شدند، پس از درآوردن کفش‌های خود در تخت دراز می‌کشیدند. مقامات دولتی و کشیشان نیز از جمله کسانی بودند که از این رسم دفاع می‌کردند. هنگامی که گرهارد شونینگ در سال ۱۷۷۵ از رینگه‌بو بازدید کرد، خواستگاری شبانه را «یک جوانمردی ملی»، و تنها مقدمه تأیید شده برای یک خواستگاری جدی نامید. پیتر یوناس کولت در اوت ۱۸۳۶ در دفتر خاطرات خود نوشت: «عشق برخلاف شخصیت مردانه و خشن آن‌هاست؛ باید در تاریکی پنهان شود، گویی که برای آن‌ها ارزش ندارد. اکنون، این عشق چندان خشن نیست؛ بنابراین آن‌ها با نجابت در کنار یکدیگر دراز می‌کشند، اما حتی یک بار هم همدیگر را نمی‌بوسند.»Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 276) کشاورزان در رولاگ در سال ۱۸۴۹ به کشیش گفتند که آن‌ها این رسم را حفظ کرده‌اند «زیرا پدران ما این‌گونه از مادران ما خواستگاری کرده‌اند». ایلرت سوند داستان زوج جوانی را روایت می‌کند که تصمیم خود را برای با هم بودن گرفته بودند، اما وقتی پسر از رسم روستای خود پیروی کرد و کفش و پیراهن خود را درآورد، دختر پرید و فریاد زد: «اگر پیراهنت را درمی‌آوری، شلوارت را هم در بیاور!» و با عصبانیت از اتاق بیرون دوید. در روستای آن دختر، رسم بر این بود که پسران پیراهن خود را درنمی‌آوردند.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 279)

اگر آن‌ها به صورت گروهی می‌آمدند، این ملاقات‌ها غیرالزام‌آور بود. چه یک پسر در تمام دور بازدیدها شرکت می‌کرد و چه انبارهای خاصی را ترجیح می‌داد، به راحتی نمی‌شد فهمید که آیا او به دنبال شخص خاصی است یا خیر. پس از چند آخر هفته، شاید دختری چشمش به یکی از پسرها می‌افتاد، و آنگاه دیگر از راه دادن گروه خواستگاران به داخل خودداری می‌کرد، حتی اگر فرد برگزیده یکی از آن‌ها بود. در عوض، آن فرد باید بعداً در همان شب مخفیانه و به تنهایی بازمی‌گشت.

در چنین مواردی، زوج ممکن بود در معرض «زنگوله‌زنی» (bjølling) قرار گیرند، جایی که دیگران با زنگوله سروصدا و هیاهو می‌کردند و در حالی که به دور خانه‌ای که زوج در آن بودند می‌دویدند، آن‌ها را به صدا درمی‌آوردند.Åse Eikemo Strømme: «Rubbing og bjølling», Vaksdal historielag برای ایجاد سروصدا از زنگوله‌های گاو و کتری‌های مسی پر از سنگ‌ریزه استفاده می‌شد. در منطقه سوگن (Sogn)، اگر زوجی که برای آن‌ها «زنگوله زده شده بود» با هم ازدواج نمی‌کردند، این یک رسوایی بزرگ به شمار می‌رفت. «خاک‌اره پاشی» (Strøing) رسم دیگری در غرب نروژ بود که در آن پسران خاک‌اره را از خانه پسر تا خانه فرد برگزیده می‌پاشیدند. این کار نیز به عنوان اعلام عمومی این رابطه عمل می‌کرد. در مناطقی که رسم خواستگاری شبانه کاهش یافت، سایر اشکال معاشرت افزایش پیدا کرد. ایلرت سوند دریافت که زمانی که مستأجرانِ روی زمین (هوسمان) و کارگران دور هم جمع می‌شدند، بیشتر به «رقص و باز هم رقص» می‌پرداختند.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 283)

 پیشینه تاریخی-اجتماعی خواستگاری شبانه 
در جامعه کشاورزی قدیم، کنترل اجتماعی شدیدی وجود داشت، اگرچه مردم قبل و بعد از مراسم کلیسایی در حیاط کلیسا یکدیگر را ملاقات می‌کردند. اگر افراد با هم جفت می‌شدند، این کار باید با احتیاط و پنهانی انجام می‌گرفت:

بزرگسالان علناً به خواستگاری شبانه تشویق نمی‌کردند، اما آن را می‌پذیرفتند زیرا این رسم را از روی تجربه خود می‌شناختند و اجازه می‌دادند که اتفاق بیفتد «اگر آن‌ها از آن نوع افرادی بودند که می‌پسندیدند. در غیر این صورت، عصبانی می‌شدند و آن‌ها را دور می‌کردند».

مردم شهر اغلب این رسم را به عنوان بازتابی از سطح پایین فرهنگیِ فرض‌شده در میان کشاورزان می‌دیدند. با انتشار کتابی درباره وضعیت اخلاقی در نروژ اثر ایلرت سوند در سال ۱۸۵۷ بود که عموم مردم واقعاً از رسم خواستگاری شبانه و تمام کودکانی که در روستاها خارج از چارچوب ازدواج متولد می‌شدند، آگاه شدند.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 274) 

یک بار از بیورنستیرنه بیورنسون توسط یکی از دوستان هنریک ورگلاند پرسیده شد: «آیا شما درباره دهقانان می‌نویسید - آیا چیزی جز نوشیدن و فرزندان نامشروع وجود دارد؟» خود ورگلاند خواستگاری‌های شبانه را دلیلی بر پست‌تر بودن مردم نروژ می‌دانست که «همزمان فاسد و خام» هستند. ادوارد استورم در روستا بزرگ شده بود و می‌دانست که خواستگاری شبانه واقعاً چیست، اما با انتقاد از سوی وِلهاون روبرو شد که «آن شهوت‌پرستی زمخت که با آن خواستگاری شبانه زشت کاملاً بی‌پرده در آوازها خوانده می‌شود» را محکوم می‌کرد. از سوی دیگر، خود ایلرت سوند خواستگاری‌های شبانه را یک سنت می‌دانست و آداب و رسوم مشابهی را در سوئد یافته بود و دیده بود که گاهی «با آداب و رسوم خوب همراه بوده است». او فرض می‌کرد که آداب و رسوم اصیل ازدواج نروژی همانی است که در سرگذشت‌نامه ایسلندی توصیف شده است.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 276-77)

او نیز منتقد این رسم بود و نوشت: «وضعیت بسیار تاریک است - هم به خودی خود تاریک است و هم برای فهم و عقل تاریک است که نمی‌تواند درک کند چگونه چنین وضعیتی توانسته در کشور ما تکامل یافته یا حفظ شود، نمی‌تواند درک کند که چگونه با چنین بی‌اخلاقی‌ای، زندگی خانوادگی می‌تواند منسجم بماند و جامعه پایدار بماند.» اما مردم محلی در صورت لزوم کنترل خواستگاری شبانه را در دست می‌گرفتند، و دیوان عالی نروژ یک ارباب خانه را در اودالن (Odalen) که در دفاع مشروع به یک خواستگار شبانه شلیک کرده بود، تبرئه کرد.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 279)

اما حتی اگر این موضوع عمدتاً به تعاملات اجتماعی مربوط می‌شد، این پدیده مورد غضب اسقف‌های آن زمان بود که ارتباط مستقیمی بین آن و مصرف برندی و فرزندان متولد شده خارج از ازدواج، به ترتیب به عنوان علت و معلول، برقرار می‌کردند.
 با این حال، خواستگاری شبانه به خودی خود منجر به افزایش کودکان نامشروع نشد. ایلرت سوند خاطرنشان کرد که تعداد کودکان متولد شده خارج از ازدواج در دانمارک و سایر کشورهایی که خواستگاری شبانه در آن‌ها انجام نمی‌شد، بیشتر بود.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 277)

 پراکندگی جغرافیایی و تفاوت‌ها 
در روستاهای سراسر جنوب نروژ خواستگاری شبانه رواج داشت، اما به هیچ وجه در همه جا پذیرفته شده نبود. در رامسدالس‌فیورد، این تفاوت به گونه‌ای بود که «رسم خواستگاری شبانه در شمال آبدره رایج بود، اما در سمت جنوب نه!»

منطقه ایندره سوگن (Indre Sogn) بیشترین مشکل را در این زمینه در بخش اسقف‌نشین برگن (Bergen stift) داشت. در سون‌فیورد، این پدیده تقریباً ناشناخته بود، در حالی که خواستگاری شبانه بار دیگر در مناطق داخلی نوردفیورد رواج بیشتری داشت.

خواستگاری شبانه به طور کلی رویه‌ای خودتنظیم‌کننده در میان جوانان بود. هنجارها قوی بودند، و این رسم در نتیجه دارای یک کارکرد اجتماعی تربیتی بود. در اوپلاند تعلق اجتماعی مهم بود. پسران و مردان جوان مجرد با هم متحد بودند، و نسبت به افراد غریبه به خصوص در مورد خواستگاری شبانه رویکردی خصمانه داشتند. مردان مجرد یک روستا تقریباً انحصار دختران آنجا را در اختیار داشتند. در حالی که در شهرها می‌توانستید به یک انجمن جوانان بپیوندید، در روستاها باید دوست یا خویشاوندی در میان مردم محلی می‌داشتید. در غیر این صورت، ماجرا به راحتی به دعوا ختم می‌شد.

گفته می‌شود که در منطقه آلودال، خواستگاری شبانه بسیار رایج بوده است. بایگانی کشیشی در آنجا شامل یک دعوت‌نامه هشت صفحه‌ای از اوایل دهه ۱۸۶۰ برای تشکیل یک «انجمن علیه خواستگاری شبانه و شب‌گردی در الوروم» است،<ref>[https://www.nb.no/nbsok/nb/adad935e3ecba27c86de1e20f020fa33?lang=no Chr. Munthe: Forening mod Nattefrieri og Natteløberi i Elverum]</ref> که هدف آن «ایجاد موجی قاطع در افکار عمومی علیه این رسم فاسد» بود. «نه تنها پدران و مادران، بلکه افراد مجرد نیز دعوت می‌شوند تا به عضویت این انجمن درآیند.» اسقف یورگن مو یک آهنگ درباره این رسم به نام «اولا ناتِفرییر» (Ola Nattefrier) نوشت که حتی تا سال ۱۸۹۳ توسط انجمن اخلاق (Sædelighedsforeningen) در کریستینیا (اسلوی کنونی) بازنشر می‌شد.Helge Refsum: «Eilert Sundt og folkemoralen», Norsk kulturhistorie bind 4 (s. 276)

همچنین مواردی از خواستگاری شبانه در فیرسدال ثبت شده است. در اینجا، خواستگار هنگام ورود به انبار یک واسطه (belegut) را با خود می‌آورد و با رضایت دختر، خواستگار اجازه می‌یافت به اتاقک زیر سقف برود.

خواستگاری شبانه حداقل تا مناطق شمالی مانند تروندلاگ نیز ثبت شده است. در کارلسوی در منطقه ترومس، خواستگاری شبانه به صورت انفرادی و نه گروهی انجام می‌شد.

 استونی 
خواستگاری شبانه در زبان استونیایی (؛ همچنین با نام‌های: tädirannas käimine؛ و در گویش جزایر: lipsul käimine) در بسیاری از فرهنگ‌های عامۀ استونی سنتی بود که در آن مردان جوان در شب به دیدن دخترانی می‌رفتند که به سن ازدواج رسیده بودندEesti rahvakultuuri leksikon (3. trükk). 2007. Koostanud ja toimetanud Ants Viires. Eesti Entsüklopeediakirjastus. Lk 23.

شب‌گردی‌ها برای دخترانی انجام می‌شد که تأییدیه کلیسایی (confirmation/leeritatud) را دریافت کرده بودند، و مردان شب‌گرد نیز خودشان تأیید شده (یعنی بالغ شناخته شده) بودند. رفتن به این ملاقات‌ها از عید بشارت مریم (۲۵ مارس) آغاز می‌شد، زمانی که دختران «کلید دریافت کرده بودند» (یعنی برای خوابیدن به اتاقک زیر سقف یا انبار نقل مکان کرده بودند)، و بیشتر اوقات از روز سنت جرج (۲۳ آوریل) شروع می‌شد و تا عید فرشته میکائیل (۲۹ سپتامبر) ادامه می‌یافت، یعنی در تمام طول تابستان. ملاقات‌های شبانه در عصرهای پنجشنبه و شنبه انجام می‌گرفت (این شب‌ها همچنین زمان خواستگاری رسمی نیز بودند). این رسم در سراسر استونی شناخته شده بود (به استثنای اهالی ارتدکس و ستوها).

این عمل لزوماً به معنای آمیزش جنسی نبود؛ این معنای جنسی تنها در قرن بیستم به این رسم افزوده شد. اگرچه اصولاً به این رسم با دیدی تحقیرآمیز نگاه نمی‌شد، اما اربابانی (صاحبان مزارع) وجود داشتند که با آن مخالفت می‌کردند (با این استدلال که دختران بی‌خواب نمی‌توانستند کار کنند). با این اربابان اغلب شوخی‌های خشنی انجام می‌شد (مثل پُر کردن و مدفون کردن چاه آب با خاک، گذاشتن گاری روی سقف خانه و غیره). این کار یک رسم عادی بود که زمان بین مراسم تأییدیه کلیسایی و خواستگاری رسمی را پر می‌کرد. دختری که هیچ‌گاه هیچ خواستگار شبانه‌ای نداشت، ممکن بود بدون خواستگار رسمی بماند.

این اصطلاح (Ehalkäimine) همچنین برای اشاره به گردهمایی‌های پاییزی-زمستانی دختران برای انجام کارهای دستی، گپ زدن، و بازی کردن استفاده می‌شده است - قبل از روشنایی روز به خانه برمی‌گشتند - که بیشتر در عصرهای شنبه (به ندرت یکشنبه‌ها، همچنین پنجشنبه شب‌ها) برگزار می‌شد (در مناطقی مانند یوهوی، آیساکو، کادرینا، سیمونا و رپینا).

در برخی مناطق، این رسم در زمان تاریکی به معنای هم‌نشینی در خانه یک فرد مجرد از عصر تا صبح بود، به ویژه در روزهای شنبه (مانند مناطق آوینورمه، هولستره، تارواستو و اوتپا). در برخی از قصبه‌ها این سنت را hämarikule minemiseks (رفتن به گرگ و میش) نیز می‌نامیدند (در یوهوی، کوسه، وایوارا و ویرو-نیگولا).

 هلند 
بندانگشتی|200px|ناخت‌فرین یا کوئستن.
ناخت‌فرین ()، کوئستن () یا ونسترفرین () روشی برای آشنایی بین یک دختر و پسر پیش از ازدواج احتمالی است. این رسم بیشتر در استاپهورست و رووین -تا دهه ۱۹۴۰- و در جزایر وادن - در قرن نوزدهم از بین رفت - رایج بود. این رسم در سایر نقاط هلند نیز گهگاه رخ می‌داد.

طبق قوانین کلاسیک نجابت، رابطه جنسی خارج از ازدواج مجاز نبود. روحانیون اغلب به شب‌عشقبازی اعتراض می‌کردند. بنابراین، این کار به صورت پنهانی انجام می‌شد، به طور علنی درباره آن صحبت نمی‌شد و گاهی مرد جوان مجبور بود بدون اینکه متوجه شوند از طریق یک پنجره یا دریچه وارد اتاق خواب فرد مورد نظر شود. با این حال، این کار کاملاً مخفیانه نبود، گاهی والدین دختر "به طور تصادفی" غایب بودند و "اشتباهاً" یک نردبان را کنار پنجره جا می‌گذاشتند. پس از ورود، مرد جوان می‌توانست تا یک ساعت پیش از طلوع آفتاب - زمانی که وقت دوشیدن شیر گاوها بود - در کنار معشوق خود بماند.

آنچه واقعاً در داخل اتاق اتفاق می‌افتاد مشخص نبود و مسلماً از موردی به مورد دیگر متفاوت بود. به طور کلی - به ویژه در اولین قرارها - داشتن رابطه جنسی کار پسندیده‌ای نبود. نهایتاً مقداری معاشقه و در آغوش گرفتن رخ می‌داد. با این حال، یکی از اهداف مهم این رسم این بود که مرد جوان پیش از ازدواج بداند آیا عروسش می‌تواند باردار شود یا خیر.

از نیمه دوم قرن بیستم، رابطه جنسی بین جوانان به امری بسیار عادی تبدیل شده است.

 موارد متفرقه در هلند 

 رسم شب‌عشقبازی در یک ترانه محلی هلندی با عنوان خانه و حیاط پدرت کجاست؟ (Waar staat jouw vaders huis en hof?) توصیف شده است.
 همچنین در ترانه In de maneschijn (در نور ماه)، مصرع 'klom ik op een trapje in het raamkozijn' (من از یک پله در چارچوب پنجره بالا رفتم) اشاره واضحی به این رسم است.https://bertvanzantwijk.com/2016/07/04/indemaneschijn/

 کشورهای آلمانی‌زبان و سوئیس 
بندانگشتی|«عاشق فراری»، یک نقاشی ژانر اثر آ. بوتزی.
«فِنستِرن» ( - به معنای "پنجره‌روی")، که در گویش باواریایی «فِنستالن» (Fenstaln) و در آلمانی سوئیسی «فِنستِرله» (Fänsterle) نامیده می‌شود، نوعی از خواستگاری است که امروزه تقریباً بی‌اهمیت شده و از نظر تاریخی بیشتر در جنوب آلمان (از جمله غرب اتریش) و سوئیس رواج داشته است. در این رسم، مرد شبانه به طور پنهانی به دیدن معشوق خود می‌رفت، و با کمک یک نردبان از پنجره مورد نظر بالا می‌رفت.

این رسم از «گاسل‌گه‌اِن» (Gasslgehen) سرچشمه می‌گیرد، که در آن مردان جوان جلوی پنجره فردِ "مورد پرستش" خود شعرهایی حفظ شده و استاندارد می‌خواندند که با پاسخ‌های سنتی همراه می‌شد و نگرش مثبت یا منفی دختر را به درخواست آن‌ها منتقل می‌کرد. از نظر تاریخی، ورود به اتاق زن جوان چه در گاسل‌گه‌اِن و چه در فنسترن به ندرت رخ می‌داد، به این دلیل ساده که دختران خانواده معمولاً در اتاق خوابی مشترک می‌خوابیدند. ورود واقعی به اتاق خواب گاهی به عنوان "ورود گستاخانه" (leichtfertiges Einsteigen) در نظر گرفته می‌شد و با مجازات قانونی همراه بود. گاهی آغاز روابط جنسی بین افرادِ از پیش آشنا اما مجرد نیز با عنوان "فنسترن" یاد می‌شد.Stefan Breit: „Leichtfertigkeit“ und ländliche Gesellschaft. Voreheliche Sexualität in der frühen Neuzeit. De Gruyter, 2015, S. 90–92.

بندانگشتی|Fenstaln

در سوئیس، این رسم (Fänsterle، یا با نام‌های محلی Chilte و Gade-Stiige) عمدتاً در مناطق روستایی انجام می‌شد و اغلب مورد پذیرش جامعه قرار می‌گرفت. به این شکل، جوانان می‌توانستند تمایلات جنسی خود را در چارچوبی پذیرفته شده ابراز کنند و همچنین باروری زن جوان نیز مورد بررسی قرار می‌گرفت.Einführung in die frühe Neuzeit: Die Forderung nach vorehelicher Enthaltsamkeit uf dr Website vo dr Uni Münster, abgrüeft am 10. August 2012

فنسترله در سوئیس ریشه‌های تاریخی دارد و از اوایل قرون وسطی شناخته شده است. مورخ امپراتوری روم شرقی، پروکوپیوس اهل قیصریه در قرن ششم میلادی به آن اشاره کرده و بعدها در قرن دوازدهم، مینه‌زینگر (عاشقانه‌سرا) دیتمار فون آیست از "toerschen biligen" سخن می‌گوید.

اما این رسم همیشه با درک و پذیرش همراه نبود. به عنوان مثال، در ۱۴ مه ۱۷۶۶ در بازل، ورود به اتاق شیروانی (Gadestiige) ممنوع شد، حتی اگر بسیاری ادعا می‌کردند که اتفاقی نمی‌افتد و والدین از آن مطلع هستند.Peter Ochs: Geschichte der Stadt und Landschaft Basel. Schweighausersche Buchhandlung Basel 1822, achte Band, S. 78.Der Statt Basel Ehegerichts-Ordnung. Johann Heinrich Decker, Basel 1747, S. 50. در زوریخ نیز در سال ۱۷۵۷ مقامات این کار را ممنوع کردند و شرکت‌کنندگان را به عنوان «زناکار» تهدید به مجازات کردند.Sammlung der bürgerlichen und Policey-Gesetze und Ordnungen. Orell und Comp., Zürich 1757, zwäite Band, S. 251. دلیل این ممنوعیت‌ها احتمالاً این واقعیت بود که در قرن هجدهم تعداد کودکان نامشروع رو به افزایش بود.Heinrich Richard Schmidt: Dorf und Religion. Bärn 1995, S. 178. تا قرن نوزدهم، رسم فنسترله تقریباً در همه جا ممنوع شده بود.Horst Haub: Partnerschaftlichkeit im Hochmittelalter. Grin Verlag 2008, S. 17.

نام‌های محلی دیگر برای این رسم در مناطق آلمانی‌زبان عبارتند از:

 bettfreien (در ناحیه اگرلند)
 kammerfensterln (در بایرن قدیم، اتریش)
 fügen (در برگنتس)
 gasselgehen, gasseln, menschern, prenteln (در کرنتن)
 fechen, auf Karess gehen, Kiltgang (برن)
 z’Hengert gehen (در کانتون گراوبوندن، سوئیس)
 ans Lehmloch gehen (در راینلند)
 Schlutgehen (در حوضه کلن و مناطق مجاور)Petra Schier: Reihjungen, Mailehen, Schlutgehen. In: Der Hexenschöffe Hingelte (در منطقه ورا)
 (Nacht-)Freierei (در شمال آلمان)
 korteln (در فریزلند)

در باواریا، از آنجا که در گذشته امکانات زیادی برای آشنایی جوانان وجود نداشت، خواستگاری اغلب در جلوی پنجره اتاق انجام می‌شد. به خصوص برای زیباترین دختران، طبیعتاً پسران بیشتری علاقه نشان می‌دادند. بنابراین "فنستالن" وقتی که دو یا چند پسر همزمان جلوی پنجره یک دختر ظاهر می‌شدند، اغلب با درگیری و دعوا با رقبا همراه بود.

بندانگشتی|یک ترانه (گشتانتزل) درباره زمانی که کارهای فنسترن اشتباه پیش می‌رود.

 جنبه‌های قانونی 
در مناطق شمالی‌تر آلمان، رسم فنسترن اکنون می‌تواند به عنوان نقض حریم خانه (ورود غیرقانونی - Hausfriedensbruch) در نظر گرفته شود: دادگاه محلی فرانکفورت آم ماین حکم داد که فنسترن در ایالت هسن به عنوان یک میراث فرهنگی شناخته نمی‌شود، بلکه صرفاً ورود غیرقانونی و نقض حریم خانه تلقی می‌گردد.Urteil des AG Frankfurt a. M. 33 C 2982/99-67 vom 30. November 1999. در باواریا نیز پیش‌تر قانونی علیه ایجاد بستر برای روسپی‌گری (Kuppeleiparagraph) وجود داشت که والدین را از اجازه دادن به این امر بر حذر می‌داشت.

 بحث و جنجال پیرامون مسابقه فنسترن در دانشگاه پاساو ۲۰۱۵ 
در سال ۲۰۱۵، لغو یک مسابقه نمادین فنسترن در جشنواره ورزشی دانشگاه پاساو باعث خشم و اعتراض شد. مسئول برابری جنسیتی دانشگاه به محرومیت زنان از شرکت در این مسابقه اعتراض کرد؛ مسئله هرگز خود رسم فنسترن نبود. پس از انتقاد او، موجی از خشم و توهین اینترنتی (Shitstorm) علیه وی به راه افتاد. نیکو شیلینگ، دانشجوی ورزشی سازمان‌دهنده مسابقه، از تصمیم مسئول برابری انتقاد کرد و گفت: «اگر قوانین را تغییر دهم و مردان را در بالکن قرار دهم و زنان از نردبان بالا بروند، این دیگر هیچ ربطی به سنت نخواهد داشت.» سیاستمداران حزب دموکرات مسیحی (CSU) نیز از تصمیم دانشگاه انتقاد کردند. در نهایت، مقرر شد مسابقه‌ای مشابه در شهر توکس (در تیرول) برگزار شود، که در آن زنان و کودکان نیز در فنسترن شرکت می‌کنند.Kletternde Minnesänger. Die Prese, 11. Juli 2016.

 موارد متفرقه در فرهنگ آلمانی‌زبان 
به عنوان بخشی از آداب و رسوم منطقه آلپ، فنسترن در زمینه‌های فرهنگی مختلف بازتاب یافته است. در موسیقی عامیانه و فولکلوریک (Volksmusik) ترانه‌ای با عنوان "Fensterstock Hias" (اثر فردل فسل) وجود دارد که به این رسم می‌پردازد. در ترانه Die lustigen Holzhacker Bub’n'' اثر هاینو نیز به فنسترن اشاره شده است. در برخی از نمایشنامه‌های تئاترهای عامیانه مانند Komödienstadel یا تئاتر مردمی کیمگائو، فنسترن گاهی بخشی از فرهنگ روزمره به تصویر کشیده شده است.

 منابع 

رده:فرهنگ عامه
رده:تمایلات جنسی
رده:فرهنگ در نروژ
رده:فولکلور فنلاند
رده:سنت‌ها
رده:فولکلور سوئیس
رده:زندگی شخصی
رده:فرهنگ بایرن
رده:عروسی
رده:تاریخ تمایلات جنسی انسان
رده:سنت‌های عروسی
رده:فریسلاند
رده:تاریخ فریسلاند
رده:آیین
رده:انسان‌شناسی
رده:شب