اشتیاق به دوردست‌ها

اشتیاق به دوردست‌ها یا فرن‌وه (به آلمانی: Fernweh) یک مفهوم حسی و اصطلاح در زبان آلمانی است که به معنای میل و اشتیاق شدید، مبهم و رمانتیک برای سفر به مکان‌های دور، ناشناخته و تجربه نشده است. این واژه دقیقاً نقطه مقابل «غم غربت» (Heimweh) قرار دارد.

 ریشه‌شناسی و تاریخچه 
بندانگشتی|تابلوی «سرگردان بر فراز دریای مه» اثر کاسپار داوید فریدریش؛ این اثر نمادی از حس اشتیاق به دوردست‌ها (Fernweh) در دوران رمانتیسیسم آلمان است.
واژه فرن‌وه (Fernweh) در قرن ۱۹ میلادی در زبان آلمانی ابداع شد. این کلمه از ترکیب دو بخش «Fern» (به معنای دور) و «Weh» (به معنای درد یا حسرت) تشکیل شده است و لغتاً به معنی «حسرت دوری» یا «درد اشتیاق به جاهای دور» است. این اصطلاح اولین بار توسط نویسندگانی چون پتر هرمان فون پوکلر-موسکائو (Pückler-Muskau) برای توصیف نیاز شدید به سفر به کار رفت و سپس در دوران ادبیات رمانتیسیسم آلمان جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد.

 جایگاه در ادبیات رمانتیسیسم آلمان 
مفهوم فرن‌وه (Fernweh) پیوند عمیقی با دوران رمانتیسیسم آلمان (Romantik) در قرن نوزدهم دارد. در این دوره، شاعران و نویسندگان آلمانی از این واژه برای توصیف یک میل معنوی و اشتیاق بی‌پایان به فرار از واقعیت‌های روزمره و پناه بردن به طبیعت و مکان‌های ناشناخته استفاده می‌کردند. این حس اغلب با واژه دیگر آلمانی یعنی «واندِرلوست» (Wanderlust) به معنای میل شدید به پیاده‌روی و کشف جهان همراه می‌شد. هنرمندانی چون جوزف فون آیشندورف (Joseph von Eichendorff) در آثار خود این مفهوم را به عنوان نمادی از جستجوی روح و آزادی به تصویر کشیده‌اند.