عرقیه

چپ|بندانگشتی| موزهٔ مولانا: سِکّه و عَرَقیه منسوب به مولانا. دورهٔ سلجوقی، سدهٔ هفتم هجری.
عَرَقیّه واژه‌ای است که از واژۀ عربیِ عَرَق گرفته شده و به معنای «سرپوشی که عرق را جذب می‌کند» یا «کلاه عرق‌گیر» است. امروزه این کلاه عمدتاً توسط پیروان طریقت‌های صوفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. عرقیه معمولاً به شکل مخروط ناقص، با بخش فوقانیِ تخت، و به رنگ‌های سفید یا کرمِ متمایل به رنگ موی شتر ساخته می‌شود. در بافت آن از پشم و موهر استفاده می‌شود و شیوهٔ ساخت آن از نظر فنی شباهت زیادی به ساخت سِکّه، کلاه ویژهٔ درویشان مولویه، دارد.

در خانقاه‌های مولویه، همانند دیگر جامه‌های آیینی، برای پوشاندن عرقیه نیز آیینی ویژه برگزار می‌شود که از آن با عنوان «تکبیر عرقیه» یاد می‌شود. در این مراسم، عرقیه همراه با ذکر تکبیر بر سر سالک نهاده می‌شود. همچنین در دربار عثمانی، همین آیین برای شاهزادگان نیز برگزار می‌گردید.

 منابع 

رده:پوشش‌سر مذهبی
رده:پوشاک اسلامی
رده:مقاله‌های خرد تصوف
رده:همه مقاله‌های خرد