آستروتارفینگ

آستروتارفینگ () که در منابع فارسی با نام‌های موج‌سازی فریبکارانه یا افکارسازی فریبکارانه نیز شناخته می‌شود، یک اقدام فریب‌کارانه است که در آن حامیان مالی یک پیام یا سازمانِ سازمان‌دهی‌شده پنهان می‌شوند تا این‌طور به نظر برسد که این پیام از سوی مشارکت‌کنندگان خودجوش و مردمی () صادر شده و مورد حمایت واقعی آن‌هاست. هدف از این کار، بخشیدن اعتبار به بیانیه‌ها یا سازمان‌ها از طریق پنهان کردن اطلاعات مربوط به حامیان مالی و پشتوانه‌های مالی اصلی است.

مفهوم پشت این اصطلاح این است که به جای یک تلاش مردمی «واقعی» یا «طبیعی» پشت فعالیت مورد نظر، یک ظاهر «جعلی» یا «مصنوعی» از حمایت مردمی ایجاد شده است. این پدیده به طور فزاینده‌ای به عنوان یک مشکل جدی در رسانه‌های اجتماعی، تجارت الکترونیک و سیاست شناخته می‌شود. آستروتارفینگ می‌تواند با سرازیر کردن محتوای دستکاری‌شده به پلتفرم‌هایی مانند وبلاگ‌های سیاسی، سایت‌های خبری و وب‌سایت‌های نظرسنجی، افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، برخی از گروه‌های متهم به آستروتارفینگ استدلال می‌کنند که آن‌ها صرفاً به فعالان شهروندی کمک می‌کنند تا صدای خود را به گوش دیگران برسانند.

پژوهشگران روش‌های مختلفی را برای شناسایی این پدیده توسعه داده‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به تحلیل محتوا، تحلیل زبان‌شناختی، انتساب نویسندگی و یادگیری ماشین اشاره کرد.

 ریشه‌شناسی 
واژه "grassroots" (ریشه‌های علف/کنایه از حرکت‌های مردمی و ریشه‌دار از پایین‌ترین سطوح جامعه) یک جنبش طبیعی و خودسازمان‌دهنده را توصیف می‌کند که توسط خودِ جامعه اداره می‌شود. از سوی دیگر، AstroTurf یک برند معروف چمن مصنوعی است؛ بنابراین واژه "astroturf" یک جنبش مردمی مصنوعی و ساختگی را توصیف می‌کند.

ابداع و استفاده از این اصطلاح به لوید بنتسن، وزیر سابق خزانه‌داری ایالات متحده، نسبت داده می‌شود؛ او در سال ۱۹۸۵ در مواجهه با سیل عظیمی از کارت‌پستال‌ها و نامه‌هایی که توسط شرکت‌های بیمه تسهیل شده بودند و ادعا می‌کردند از سوی شهروندان نگران ارسال شده‌اند، گفت: 

 تعریف 
در علوم سیاسی، آستروتارفینگ به عنوان فرآیند تلاش برای پیروزی در انتخابات یا تسهیل قوانین از طریق کمک به بازیگران سیاسی برای یافتن و بسیج کردن عموم مردمِ همسو تعریف می‌شود و هدف آن ایجاد تصویری از یک اجماع عمومی است، در حالی که در واقعیت چنین اجماعی وجود ندارد. آستروتارفینگ استفاده از تلاش‌های مردمیِ جعلی است که عمدتاً بر تأثیرگذاری بر افکار عمومی تمرکز دارد و معمولاً توسط شرکت‌ها و نهادهای سیاسی برای شکل دادن به دیدگاه‌ها تأمین مالی می‌شود.

در اینترنت، «آستروتارفرها» از نرم‌افزارها برای پنهان کردن هویت خود استفاده می‌کنند. گاهی اوقات یک فرد با چندین هویت مجازی (شخصیت‌های مختلف) فعالیت می‌کند تا این برداشت را ایجاد کند که از برنامه‌های کارفرمای او حمایت گسترده‌ای می‌شود. برخی مطالعات نشان می‌دهند که آستروتارفینگ می‌تواند دیدگاه‌های عمومی را تغییر دهد و تردید کافی برای جلوگیری از اقدامات واقعی جامعه ایجاد کند.

در اولین مطالعه سیستماتیک درباره آستروتارفینگ در ایالات متحده، فیلیپ ان. هاوارد، استاد دانشگاه آکسفورد، استدلال کرد که اینترنت فعال‌سازی گروه‌های کوچکی از شهروندان ناراضی را برای لابی‌گران قدرتمند و جنبش‌های سیاسی بسیار آسان‌تر کرده است تا اهمیت اغراق‌آمیزی در بحث‌های سیاست‌گذاری عمومی پیدا کنند.

حساب‌های آستروتارفینگ در رسانه‌های اجتماعی همیشه نیازی به انسان برای نوشتن پست‌ها ندارند؛ یک مطالعه در ژانویه ۲۰۲۱ جزئیات «مجموعه‌ای از حساب‌های رباتی با ظاهر انسانی» را تشریح کرد که برای انتشار محتوای سیاسی استفاده می‌شدند و قادر بودند قبل از شناسایی و تعلیق توسط توییتر، به مدت ۱۴ روز به طور خودکار فعالیت کنند (و ۱۵۸۶ پست ارسال نمایند). ترندهای توییتر اغلب هدف آستروتارفینگ قرار می‌گیرند زیرا به عنوان معیاری برای محبوبیت شناخته می‌شوند. مطالعه‌ای که توسط پژوهشگران دانشگاه EPFL انجام شد نشان داد که ۲۰ درصد از ترندهای جهانی توییتر در سال ۲۰۱۹ جعلی بودند و به طور خودکار با استفاده از حساب‌های فیک و هک‌شده ایجاد شده بودند که به صورت هماهنگ توییت می‌کردند تا رفتار سازمان‌دهی مردمی کاربران عادی توییتر را تقلید کنند.

 سیاست‌ها و ضمانت‌های اجرایی 
بسیاری از کشورها قوانینی دارند که اقدامات آشکارترِ آستروتارفینگ را ممنوع می‌کند.

 ایالات متحده 
کمیسیون تجارت فدرال (FTC) می‌تواند دستورات منع فعالیت صادر کند یا برای کسانی که «راهنمای استفاده از تاییدیه و توصیه‌نامه‌ها در تبلیغات» را نقض می‌کنند، جریمه‌ای معادل ۱۶,۰۰۰ دلار در روز تعیین کند. راهنماهای FTC در سال ۲۰۰۹ برای رسیدگی به رسانه‌های اجتماعی و بازاریابی دهان‌به‌دهان به‌روزرسانی شدند. طبق مقاله‌ای در Journal of Consumer Policy، این راهنماها تبلیغ‌کنندگان را مسئول تضمین این می‌داند که وبلاگ‌نویسان یا تاییدکنندگان محصول از قوانین پیروی کنند و هر تاییدکننده محصولی که ارتباط مادی و مالی با شرکت دارد، ملزم به ارائه نظرات صادقانه و افشای رابطه خود است.

 اتحادیه اروپا 
«دستورالعمل شیوه‌های تجاری ناعادلانه» مستلزم آن است که محتوای تحریریه پولی در رسانه‌ها به وضوح افشا کند که محتوای مذکور یک آگهیِ دارای حامی مالی است. علاوه بر این، این دستورالعمل کسانی را که ارتباط مادی با شرکت دارند، از گمراه کردن خوانندگان به این فکر که یک مصرف‌کننده عادی هستند، منع می‌کند.

 بریتانیا 
این کشور دارای «مقررات حفاظت از مصرف‌کننده در برابر تجارت ناعادلانه» است که «معرفی دروغین خود به عنوان مصرف‌کننده» را ممنوع می‌کند. این مقررات تا دو سال زندان و جریمه‌های نامحدود را برای تخلفات در نظر گرفته است. علاوه بر این، صنعت تبلیغات در بریتانیا سیاست‌های داوطلبانه بسیاری مانند «کد تبلیغات غیررسانه‌ای، فروش، ترویج و بازاریابی مستقیم» را اتخاذ کرده است. یک انجمن صنفی به نام «سازمان استانداردهای تبلیغات» (ASA)، به شکایات مربوط به تخلفات رسیدگی می‌کند و بازاریابان را ملزم می‌کند که رابطه مالی خود را پنهان نکنند.

 استرالیا 
آستروتارفینگ توسط ماده ۱۸ قانون مصرف‌کننده استرالیا تنظیم می‌شود که به طور گسترده «رفتار گمراه‌کننده و فریب‌کارانه» را ممنوع می‌کند. بر اساس گزارش‌ها، قوانین استرالیا که در سال ۱۹۷۵ معرفی شدند، مبهم‌تر هستند و در بیشتر موارد، این قوانین از طریق شکایت‌های رقبا اجرا می‌شوند، نه توسط نهاد رگولاتوری یعنی کمیسیون رقابت و مصرف‌کننده استرالیا (ACCC). همچنین یک شبکه بین‌المللی حفاظت و اجرای حقوق مصرف‌کننده (ICPEN) در این زمینه فعالیت می‌کند.

مقررات قانونی در درجه اول تاییدیه‌ها، توصیه‌ها و اظهارات مربوط به عملکرد یا کیفیت یک محصول را هدف قرار می‌دهند. کارکنان یک سازمان در صورتی که اقداماتشان توسط مقامات درون شرکت هدایت نشود، ممکن است در پلتفرم‌ها به عنوان مشتری عادی در نظر گرفته شوند که این خود بستر سوءاستفاده است.

در یک نمونه واقعی در اکتبر ۲۰۱۸، شرکت انرژی اینترژی (Entergy) پس از انکار اینکه به افرادی پول داده تا در حمایت از یک پروژه جنجالی توسعه نیروگاه در نیواورلئان حضور یابند، به دلیل استفاده از شرکت آستروتارفینگ The Hawthorn Group به پرداخت ۵ میلیون دلار جریمه محکوم شد. این شرکت از بازیگران برای جلوگیری از شنیده شدن صدای اعضای واقعی جامعه در جلسات شورای شهر و شبیه‌سازی حمایت مردمی دروغین استفاده کرده بود.

 بحث‌ها و مناظره‌ها 

 اثربخشی 
ادوارد واکر در کتاب «مردمِ کرایه‌ای: مشاوران امور عمومی در دموکراسی آمریکایی»، «آستروتارفینگ» را به عنوان مشارکت عمومی تعریف می‌کند که به شدت دارای انگیزه مالی تلقی می‌شود، متقلبانه است (ادعاها به کسانی نسبت داده می‌شود که چنین اظهاراتی نکرده‌اند)، یا یک کمپین نخبگان است که خود را به عنوان یک جنبش توده‌ای جا می‌زند. این کتاب نشان می‌دهد که کمپین‌های مردمی با حمایت نخبگان اغلب زمانی شکست می‌کورند که درباره منابع حامی مالی خود شفاف نباشند یا نتوانند با گروه‌هایی که منافع مستقلی در آن موضوع دارند، شراکت واقعی ایجاد کنند. واکر پرونده کمپین «خانواده‌های کارگر برای وال‌مارت» را برجسته می‌کند که در آن عدم شفافیت کمپین منجر به نابودی آن شد.

مطالعه‌ای که در Journal of Business Ethics منتشر شد، نشان داد که آستروتارفینگ در ایجاد عدم قطعیت و کاهش اعتماد به ادعاها مؤثر بوده و در نتیجه دیدگاه‌ها را به نفع منافع تجاری پشت پرده آستروتارفینگ تغییر داده است. روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد که نظرات «مصرف‌کننده» مؤثرتر هستند، زیرا «آن‌ها ادعا می‌کنند که توصیه‌نامه‌های افراد واقعی هستند، اگرچه برخی از آن‌ها درست مانند هر چیز دیگری در اینترنت تجاری، خرید و فروش می‌شوند.» برخی سازمان‌ها احساس می‌کنند که کسب‌وکارشان توسط کامنت‌های منفی تهدید می‌شود، بنابراین برای غرق کردن و پنهان کردن آن‌ها دست به آستروتارفینگ می‌زنند. نظرات آنلاین کارکنانی که اقدام به آستروتارفینگ می‌کنند نیز می‌تواند از طریق تأثیر «تفکر گروهی» ()، جریان بحث را به نفع خود منحرف کند.

 توجیهات 
برخی از عوامل آستروتارفینگ از کار خود دفاع می‌کنند. در رابطه با «جنبش‌هایی که به طور تهاجمی سازمان‌دهی شده‌اند تا نفوذ خود را بزرگ‌نمایی کنند»، رایان سایگر، نویسنده، گفت که این «تقلب نیست. انجام هر کاری که در توانتان است برای آوردن نیروهای خود، الفبای سیاست است.» به گفته یکی از مدیران شرکت روابط عمومی Porter/Novelli: «زمان‌هایی وجود خواهد داشت که موضعی که شما از آن دفاع می‌کنید، هر چقدر هم که خوب قاب‌بندی و حمایت شده باشد، توسط عموم پذیرفته نخواهد شد، صرفاً به این دلیل که شما همان کسی هستید که هستید (به دلیل پیش‌زمینه برند شما).»

گروه‌هایی مانند FreedomWorks و Americans for Prosperity ادعا می‌کنند که ارائه ساختار سازمانی و حمایت از جنبش‌های مردمی برای دفاع مؤثر ضروری است. آن‌ها استدلال می‌کنند این مفهوم که جنبش‌های مردمی باید کاملاً خودجوش باشند، غیرواقع‌بینانه است و سطحی از سازمان‌دهی برای تقویت صداها و بسیج حامیان لازم است. این گروه‌ها ادعا می‌کنند که فعالیت‌هایشان مشروع است و آن‌ها صرفاً ستون فقرات لازم را برای اکتیویسم واقعی فراهم می‌کنند.

 تأثیر بر جامعه 
«بینگ لیو»، کارشناس داده‌کاوی در دانشگاه ایلینوی شیکاگو، تخمین زد که یک‌سوم از تمام نظرات مصرف‌کنندگان در اینترنت جعلی هستند. به گزارش نیویورک تایمز، این امر تشخیص تفاوت بین «احساسات عمومی واقعی» و «افکار عمومی ساختگی» را دشوار کرده است.

بر اساس مقاله‌ای در Journal of Business Ethics، آستروتارفینگ مشروعیت جنبش‌های مردمی واقعی را تهدید می‌کند. نویسندگان استدلال کردند آستروتارفینگ که «به طور هدفمند برای برآوردن برنامه‌های شرکتی، دستکاری افکار عمومی و آسیب رساندن به تحقیقات علمی طراحی شده است، یک خطای جدی در رفتار اخلاقی به شمار می‌رود.» یک گزارش در سال ۲۰۱۱ نشان داد که اغلب کاربران پولی شرکت‌های رقیب در تالارهای گفتگو به یکدیگر حمله می‌کنند و در این فرآیند، کاربران عادی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.

«جورج مونبیوت» گفت نرم‌افزارهای مدیریت هویت مجازی که از آستروتارفینگ پشتیبانی می‌کنند «می‌توانند اینترنت را به عنوان بستری برای بحث‌های سازنده نابود کنند.» مقاله‌ای در Journal of Consumer Policy بیان کرد که رگولاتورها و سیاست‌گذاران باید در برخورد با آستروتارفینگ تهاجمی‌تر عمل کنند؛ چرا که این کار توانایی عموم را برای آگاه کردن مشتریان بالقوه از محصولات غیراستاندارد یا شیوه‌های نامناسب کسب‌وکار تضعیف می‌کند.

 تکنیک‌ها 
 گروه‌های صوری (Front groups): این گروه‌ها معمولاً خود را به عنوان خادم منافع عمومی معرفی می‌کنند، در حالی که در واقع به نفع یک حامی شرکتی یا سیاسی کار می‌کنند. گروه‌های صوری ممکن است با تأکید بر دیدگاه‌های اقلیت، ایجاد شک و انتشار ادعاهای متقابل توسط کارشناسان تحت حمایت شرکت، در برابر قوانین و اجماع علمی (مانند تغییرات اقلیمی) مقاومت کنند.
 وبلاگ‌های جعلی (Flogs): وبلاگ‌هایی که به نظر می‌رسد توسط مصرف‌کنندگان عادی نوشته شده‌اند، در حالی که در واقع توسط یک نهاد تجاری یا سیاسی اداره می‌شوند.
 نامه‌های کپی‌پست شده به رسانه‌ها: برخی جنبش‌های سیاسی انگیزه‌هایی را برای عموم مردم فراهم کرده‌اند تا نامه‌ای به سردبیر روزنامه محلی خود بفرستند، که اغلب از یک فرم آماده کپی و پیست استفاده می‌کند که در ده‌ها روزنامه عیناً منتشر می‌شود. نامه‌های انبوه ممکن است روی کاغذهای شخصی‌سازی‌شده با فونت‌ها و رنگ‌های مختلف چاپ شوند تا شخصی و واقعی به نظر برسند.
 حساب‌های فیک (Sockpuppets): جایی که یک نفر چندین هویت آنلاین ایجاد می‌کند تا ظاهر حمایت مردمی را نشان دهد. این اکانت‌ها ممکن است نظرات مثبتی درباره یک محصول ارسال کنند، به منتقدان حمله کنند، یا نظرات منفی درباره رقبا بنویسند. کسب‌وکارهای آستروتارفینگ ممکن است به کارکنان بر اساس تعداد پست‌هایی که ارسال می‌کنند و توسط ناظران حذف نمی‌شوند، حقوق پرداخت کنند.
 نرم‌افزارهای مدیریت شخصیت (Persona management software): به هر کاربر پولی اجازه می‌دهد تا ۵ تا ۷۰ هویت آنلاین متقاعدکننده را بدون اشتباه گرفتن آن‌ها مدیریت کند. آستروتارفینگ آنلاین با استفاده از حساب‌های فیک، شکلی از «حمله سیبیل» (Sybil attack) علیه سیستم‌های توزیع‌شده است. این نرم‌افزارها می‌توانند سن حساب‌ها را بالا ببرند و فعالیت شرکت در یک کنفرانس را به طور خودکار شبیه‌سازی کنند تا واقعی‌تر به نظر برسند. در شرکت HBGary، به کارکنان فلش‌مموری‌های جداگانه‌ای داده شد که حاوی حساب‌های آنلاین برای هویت‌های فردی و نشانه‌های بصری بود تا به کارمند یادآوری کند که در آن لحظه از کدام هویت استفاده می‌کند.
 نفوذ در گروه‌های حمایتی: شرکت‌های داروسازی ممکن است حامی مالی گروه‌های حمایت از بیماران شوند و هم‌زمان آن‌ها را تحت فشار قرار دهند تا به بازاریابی محصولاتشان کمک کنند.
 هدایای افشا نشده: وبلاگ‌نویسانی که محصولات رایگان، سفر پولی یا سایر امکانات رفاهی را دریافت می‌کنند اما این هدایا را به خواننده افشا نمی‌کنند، نوعی آستروتارفینگ به شمار می‌روند. تحلیلگران نیز در صورتی که مشتریان مالی خود را بدون افشای رابطه مالی پوشش دهند، می‌توانند آستروتارفر در نظر گرفته شوند.

 شناسایی 
به گزارش مقاله‌ای در نیویورک تایمز، کمیسیون تجارت فدرال به ندرت قوانین آستروتارفینگ خود را اجرا می‌کند. عملیات‌ها اغلب در صورتی شناسایی می‌شوند که تصاویر پروفایل آن‌ها (از طریق سرچ عکس) فاش شود یا از طریق الگوهای زمانی و ساختاری استفاده از حساب‌هایشان رهگیری شوند. گروه فیلیپو منچزر در دانشگاه ایندیانا در سال ۲۰۱۰ نرم‌افزاری توسعه داد که آستروتارفینگ را در توییتر با تشخیص الگوهای رفتاری شناسایی می‌کند. محققان اکنون از یادگیری ماشین، تحلیل زبان‌شناختی و تحلیل محتوای پیشرفته برای این کار استفاده می‌کنند.

 کسب‌وکار و به‌کارگیری 
آکادمیسین‌ها درباره میزان شیوع دقیق آستروتارفینگ اختلاف نظر دارند. به گفته نانسی کلارک از Precision Communications، متخصصان لابی‌گری مردمی به ازای هر شهروندی که متقاعد می‌کنند نامه‌ای به یک سیاستمدار بفرستد، ۲۵ تا ۷۵ دلار دریافت می‌کنند.

تحلیلگران آنلاین پولی در چین به ازای هر پست آنلاینی که توسط ناظران حذف نشود، ۵۰ سنت دریافت می‌کنند که منجر به ابداع لقب «ارتش ۵۰ سنتی» (50-cent party) برای آن‌ها شده است. نیویورک تایمز گزارش داد که یک کسب‌وکار فروش نظرات جعلی کتاب آنلاین، برای ۵۰ نظر ۹۹۹ دلار دریافت می‌کرد و مدت کوتاهی پس از افتتاح، ماهیانه ۲۸,۰۰۰ دلار درآمد داشت.

به گزارش فایننشال تایمز، آستروتارفینگ در سیاست آمریکا یک «امر رایج» است، اما در اروپا زمانی جنجالی و انقلابی شد که فاش شد «انجمن حریم خصوصی اروپا» (که یک اندیشکده ضد حریم خصوصی بود)، در واقع به صورت مخفیانه توسط شرکت‌های بزرگ فناوری حمایت مالی می‌شد.

 تاریخچه رویدادها 

 خاستگاه‌ها 
اگرچه اصطلاح «آستروتارفینگ» در گذشته وجود نداشت، اما یک نمونه اولیه از این اقدام در پرده اول، صحنه دوم نمایشنامه ژولیوس سزار اثر شکسپیر دیده می‌شود؛ جایی که گایوس کاسیوس لونگینوس نامه‌های جعلی از طرف «مردم» می‌نویسد تا بروتوس را متقاعد کند که ژولیوس سزار را ترور کند.

این واژه برای نخستین بار در سال ۱۹۸۵ توسط لوید بنتسن، سناتور تگزاسی ابداع شد تا کوهی از کارت‌ها و نامه‌های ارسالی به دفترش را که توسط لابی صنعت بیمه سازمان‌دهی شده بود، توصیف کند.

 داروسازی 
گروه‌های حمایت از حقوق بیماران که توسط شرکت‌های زیست‌دارویی تأمین مالی می‌شوند، بسیار رایج هستند. در سال ۱۹۹۷، شرکت Schering Plough به یک آژانس روابط عمومی پول داد تا ائتلافی ملی از گروه‌های حمایت از بیماران برای ترویج Rebotron (داروی گران‌قیمت درمان هپاتیت C) ایجاد کند. این گروه‌ها افزایش غربالگری را برای افزایش آمار بیماران تحت فشار قرار دهند و از مجالس ایالتی لابی کردند تا هزینه درمان ۱۸,۰۰۰ دلاری را پوشش دهند. آن‌ها خطوط تلفن اطلاعاتی با سناریوهای نوشته شده توسط شرکت داروسازی راه انداختند. به طور مشابه، تولیدکنندگان داروهای ایدز معمولاً سازمان‌های LGBTQ را تأمین مالی می‌کنند تا برای سیاست‌هایی لابی کنند که فروش داروها را افزایش دهد. در سال ۲۰۱۹، مدیر ارتباطات ائتلاف AIDS United به دلیل همین تضاد منافع استعفا داد.

 دخانیات 
در پاسخ به قوانین کنترل دخانیات در ایالات متحده، شرکت فیلیپ موریس و سایر ذینفعان صنعت تنباکو، «اتحادیه ملی سیگاری‌ها» (NSA) را در سال ۱۹۹۳ ایجاد کردند. آن‌ها یک کمپین روابط عمومی تهاجمی را از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ آغاز کردند تا در ترویج حقوق سیگاری‌ها حمایت مردمی را بسیار بزرگ‌تر از آنچه بود نشان دهند و لوایح ضد تنباکو را شکست دهند.

 اینترنت 
ایمیل، تماس‌های تلفنی خودکار و اینترنت، آستروتارفینگ را در اواخر دهه ۱۹۹۰ بسیار ارزان‌تر و گسترده‌تر کردند.
 مایکروسافت (۲۰۰۱): در جریان دادگاه ضد انحصار، گروه «آمریکایی‌ها برای رهبری فناوری» (ATL) که توسط مایکروسافت تأمین مالی می‌شد، کمپین نامه‌نگاری راه انداخت و فرم‌ها و نمونه نامه‌هایی را برای مصرف‌کنندگان ارسال کرد تا به قانون‌گذاران بفرستند تا نشان دهد مردم خواستار حکمی به نفع مایکروسافت هستند.
 فیدلیتی (۲۰۱۸): در ژانویه ۲۰۱۸، فاش شد که شرکت اینترنتی Fidelity Communications پشت کمپینی به نام "Stop City-Funded Internet" (اینترنت با بودجه شهری را متوقف کنید) قرار دارد؛ زیرا نام فایل برخی از تصاویر در وب‌سایت این کمپین حاوی کلمه "Fidelity" بود. این شرکت بعداً اعتراف کرد که حامی مالی این کمپین علیه اینترنت پهن‌باند شهری بوده است.

 سیاست 
 کمپین‌های نامه‌نگاری (۲۰۰۳): وب‌سایت GOPTeamLeader.com به کاربران در صورت ارسال نامه‌های آماده به روزنامه‌ها در حمایت از جرج بوش امتیاز و کالا می‌داد. بیش از ۱۰۰ روزنامه نامه‌ای کاملاً یکسان را با امضاهای مختلف منتشر کردند. کمپین‌های مشابهی توسط MoveOn.org برای ترویج فیلم مستند مایکل مور استفاده شد.
 جنبش تی‌پارتی: برخی سازمان‌ها در جنبش تی‌پارتی (Tea Party) بارها متهم به آستروتارفینگ شده‌اند.
 Rally Forge (۲۰۱۸): این شرکت بازاریابی محافظه‌کار یک گروه صوری چپ‌گرای جعلی به نام America Progress Now ایجاد کرد که نامزدهای حزب سبز را تبلیغ می‌کرد تا با تکیه بر استراتژی «نامزد خرابکار»، رأی دموکرات‌ها را در رقابت‌های تنگاتنگ بشکند.
 Jexodus (۲۰۱۸): وب‌سائتی که ادعا می‌کرد توسط نسل هزاره یهودیِ خسته از سیاست‌های چپ راه افتاده است، اما در واقع توسط یک کارگزار قدیمی جمهوری‌خواه به نام جف بالابون ایجاد شده بود و حتی دونالد ترامپ نیز به آن استناد کرد. این گروه بعداً به «جنبش خروج» تغییر نام داد و اکنون غیرفعال است.
 ربات‌های مصلح (۲۰۲۱): تیمی به رهبری محسن مصلح از حساب‌های رباتی با ظاهر انسانی در توییتر استفاده کردند تا به کسانی که اخبار جعلی منتشر می‌کردند پاسخ‌های خودکار حاوی لینک‌های واقعی بدهند. این ربات‌ها ۱۵۸۶ پاسخ ارسال کردند تا اینکه توسط توییتر تعلیق شدند.

 محیط زیست و اقلیم 
صنعت سوخت‌های فسیلی بارها از سازمان‌های آستروتارفینگ برای مبارزه علیه اقدامات اقلیمی یا انتشار انکار تغییرات اقلیمی استفاده کرده است. این سازمان‌ها معمولاً از نام‌های مصلحت‌آمیز مانند «ائتلاف ملی تالاب‌ها»، «ائتلاف جهانی اقلیم»، «جامعه زمین سرسبز» یا «ائتلاف آمریکایی برای انرژی زغال‌سنگ پاک» استفاده می‌کنند تا مردم را گمراه کنند.
 پروژه سزار (۲۰۱۷): شرکت سوخت‌های فسیلی گلنکور (Glencore) از گروه C|T برای انجام یک کمپین هماهنگ طرفدار زغال‌سنگ استفاده کرد و با بودجه سالانه ۴ تا ۷ میلیون پوند، صفحات رسانه‌های اجتماعی به ظاهر مردمی برای ارسال پیام‌های ضد انرژی‌های تجدیدپذیر ایجاد نمود.
 روسیه (۲۰۱۴): رسانه‌های محافظه‌کار روسیه را متهم کردند که از تاکتیک‌های آستروتارفینگ برای برانگیختن احساسات ضد فرکینگ (استخراج گاز) در اروپا استفاده می‌کند تا تسلط خود را بر صادرات گاز حفظ کند.

 تجاری 
 وال‌مارت (۲۰۰۶): دو کارمند شرکت روابط عمومی ادلمن وبلاگی به نام "Wal-Marting Across America" درباره سفر دو نفر به شعبه‌های وال‌مارت ایجاد کردند که بعداً فاش شد کاملاً توسط وال‌مارت تأمین مالی شده بود.
 Ask.com (۲۰۰۷): راه‌اندازی یک کمپین تبلیغاتی ضد گوگل که گوگل را به عنوان یک «انحصار اطلاعاتی» به تصویر می‌کشید، بدون اینکه افشا کند توسط یک رقیب تجاری تأمین مالی شده است.
 جریمه‌های قانونی (۲۰۱۳): دادستان کل نیویورک توافقی ۳۵۰,۰۰۰ دلاری با ۱۹ شرکت برای پایان دادن به ارسال نظرات فیک و آستروتارفینگ آنلاین امضا کرد و آن را «نسخه قرن بیست و یکمیِ تبلیغات دروغین» نامید.

 معدن (۲۰۲۶) 
گزارشی که در سال ۲۰۲۶ توسط روزنامه پانامایی لا پرنسا (La Prensa) منتشر شد، نشان داد نهادهای مرتبط با شرکت First Quantum Minerals (مالک معدن کبره در پاناما) در کمپین‌های هماهنگ آستروتارفینگ شرکت کرده‌اند تا افکار عمومی را بر خلاف نظر اکثریت جامعه، به نفع ازسرگیری فعالیت‌های معدنی تغییر دهند.

 جنبش حقوق والدین 
 Moms for Liberty (۲۰۲۱): یک سازمان سیاسی آمریکایی است که توسط بسیاری به عنوان یک جنبش آستروتارفینگ تلقی می‌شود. این گروه که خود را یک حرکت مردمی خودجوش معرفی می‌کرد، تنها یک ماه پس از تشکیل، بودجه و پوشش رسانه‌ای عظیمی از سوی محافل راست افراطی و اندیشکده‌هایی مانند موسسه کیتو (Cato Institute - تأمین مالی شده توسط کلان‌سرمایه‌گذار جمهوری‌خواه چارلز کوک) دریافت کرد تا در برد مدارس نفوذ کرده و کتاب‌ها را سانسور کند.
 سازمان ملی برای ازدواج (NOM): این گروه در سال ۲۰۰۷ با هدف ممنوعیت ازدواج همجنس‌گرایان در کالیفرنیا تشکیل شد. بررسی‌های کمپین حقوق بشر (HRC) در سال ۲۰۱۰ افشا کرد که این گروه با وجود ادعای مردمی بودن، نزدیک به ۱۰ میلیون دلار از طریق اهداهای خصوصی کاملاً ناشناس و لابی کلیساهای بزرگ تأمین مالی شده بود.

 حمایت‌های دولتی (State-sponsored) 
 اسرائیل: مستند The Lobby شبکه الجزیره فاش کرد که دولت اسرائیل به طور مخفیانه گروه‌های جدیدی در بریتانیا ایجاد کرده تا بدون افشای وابستگی خود به تل‌آویو، بر دیدگاه جوانان و اتحادیه‌های دانشجویی بریتانیا تأثیر بگذارند.
 چین (۲۰۰۸): ارگان‌های نظارتی تخمین زدند که دولت چین در آن زمان حدود ۲۸۰,۰۰۰ نفر را برای انتشار تبلیغات دولتی در رسانه‌های اجتماعی و غرق کردن صداهای مخالف به کار گرفته بود.
 ایالات متحده (۲۰۱۰): نیروی هوایی آمریکا قراردادی ۲.۶ میلیون دلاری برای خرید نرم‌افزار «مدیریت هویت مجازی» امضا کرد تا یک اپراتور بتواند چندین هویت آنلاین مختلف را بدون ترس از کشف شدن هدایت کند. این کار بخشی از «عملیات صدای صادقانه» (Operation Earnest Voice) برای گسترش تبلیغات پرو-آمریکایی در خاورمیانه بود.
 دولت بولیوی (۲۰۲۰): فیس‌بوک شبکه‌ای از حساب‌های مرتبط با شرکت روابط عمومی آمریکایی CLS Strategies را حذف کرد. این حساب‌های فیک با بودجه ۳.۶ میلیون دلاری به دستور دولت وقت بولیوی برای دستکاری اطلاعات و مداخله در سیاست ونزوئلا، بولیوی و مکزیک ساخته شده بودند.
 روسیه (۲۰۲۲): هفت هفته پس از آغاز حمله روسیه به اوکراین، بی‌بی‌سی شبکه‌ای شامل ۱۰ گروه عمومی فیس‌بوک با بیش از ۶۵۰,۰۰۰ عضو را کشف کرد که با استفاده از حساب‌های جعلی و تکراری، ولادیمیر پوتین را به عنوان یک قهرمان ملی با حمایت بی‌نظیر بین‌المللی نشان می‌دادند. محققان این اقدام را نمونه‌ای بارز از آستروتارفینگ دولتی نامیدند.

 جستارهای وابسته 
 عملیات نفوذ
 جورج مونبیوت
 شخصیت مجازی
 جنگ اطلاعاتی

 منابع 

رده:عملیات‌های نفوذ
رده:جنگ اطلاعاتی
رده:فریب‌های سیاسی
رده:روابط عمومی