پیش‌نویس:ذخیره سازی شی گرا

'''این مقاله در حال ترجمه از ویکی انگلیسی است لطفا حذف نشود.'''

ذخیره‌سازی شیءگرا (Object Storage) که با نام‌های Object-Based Storage یا Blob Storage نیز شناخته می‌شود، روشی برای ذخیره‌سازی داده در رایانه است که داده‌ها را به صورت «اشیا» (Objects) یا «بلاب‌ها» (Blobs) مدیریت می‌کند. این روش با معماری‌های دیگر ذخیره‌سازی تفاوت دارد؛ برای مثال:

سیستم‌های فایل (File Systems) داده‌ها را در قالب سلسله‌مراتب فایل‌ها و پوشه‌ها مدیریت می‌کنند.

ذخیره‌سازی بلوکی (Block Storage) داده‌ها را به صورت بلوک‌هایی در بخش‌های مختلف حافظه ذخیره و ردیابی می‌کند.

هر شیء (Object) معمولاً شامل خود داده، مقدار متغیری فراداده (Metadata) و یک شناسه یکتای جهانی (Globally Unique Identifier) است.

ذخیره‌سازی شیءگرا می‌تواند در سطوح مختلفی پیاده‌سازی شود، از جمله:

سطح دستگاه (Object Storage Device)

سطح سیستم

سطح رابط کاربری یا API

در هر یک از این سطوح، هدف ذخیره‌سازی شیءگرا ارائه قابلیت‌هایی است که در سایر معماری‌های ذخیره‌سازی وجود ندارند؛ مانند:

رابط‌هایی که مستقیماً توسط برنامه‌ها قابل استفاده و برنامه‌نویسی هستند.

فضای نام (Namespace) واحدی که می‌تواند چندین سخت‌افزار فیزیکی را پوشش دهد.

قابلیت‌های مدیریت داده مانند تکثیر داده (Replication) و توزیع داده (Distribution) در سطح هر شیء.

سیستم‌های ذخیره‌سازی شیءگرا امکان نگهداری حجم عظیمی از داده‌های بدون ساختار (Unstructured Data) را فراهم می‌کنند؛ داده‌هایی که معمولاً یک بار نوشته شده و یک یا چند بار خوانده می‌شوند.

این نوع ذخیره‌سازی در کاربردهایی مانند موارد زیر استفاده می‌شود:

ذخیره ویدئوها و تصاویر در Facebook

ذخیره آهنگ‌ها در Spotify

ذخیره فایل‌ها در سرویس‌های همکاری آنلاین مانند Dropbox

یکی از محدودیت‌های ذخیره‌سازی شیءگرا این است که برای داده‌های تراکنشی (Transactional Data) طراحی نشده است. این فناوری به منظور جایگزینی دسترسی و اشتراک‌گذاری فایل در سامانه‌های NAS توسعه نیافته و از مکانیزم‌های قفل‌گذاری (Locking) و اشتراک‌گذاری لازم برای حفظ یک نسخه واحد و همواره به‌روز از فایل پشتیبانی نمی‌کند. به همین دلیل برای کاربردهایی مانند پایگاه‌های داده تراکنشی گزینه مناسبی محسوب نمی‌شود