پیش‌نویس:مسیر مورد اعتماد

مسیر مورد اعتماد یا کانال مورد اعتماد، مکانیزمی است که اطمینان ایجاد می‌کند کاربر با چیزی که قصد ارتباط با آن را داشته، در ارتباط است و تضمین می‌کند که مهاجمان نتوانند اطلاعات در حال ارتباط را رهگیری یا دستکاری کنند.

این اصطلاح ابتدا توسط کتاب نارنجی مطرح شد به عنوان یک مفهوم معماری امنیتی، می‌توان آن را با هر اقدام حفاظتی فنی متناسب با محیط و مشخصات ریسک خاص پیاده‌سازی کرد.

 مثال ها 

 امضای الکترونیکی 
در استانداردهای معیارهای مشترک و امضای الکترونیکی اتحادیه اروپا، مسیر مورد اعتماد و کانال مورد اعتماد، تکنیک‌هایی را توصیف می‌کنند که از رهگیری یا دستکاری داده‌های حساس هنگام عبور از مولفه‌های مختلف سیستم جلوگیری می‌کنند:

 مسیر مورد اعتماد (trusted path): از داده‌های بین کاربر و یک مولفه امنیتی محافظت می‌کند (مثلا رمز عبوری که برای باز کردن قفل کارت هوشمند به منظور امضای دیجیتال به آن ارسال می‌شود).

 کانال مورد اعتماد (trusted channel): از داده‌های بین مولفه امنیتی و سایر منابع اطلاعاتی محافظت می‌کند (مثلاً داده‌ای که از یک فایل خوانده شده و برای امضا به کارت هوشمند ارسال می‌شود).

 ورود کاربر 
یکی از تکنیک‌های رایج برای سرقت رمز عبور در مایکروسافت ویندوز، جعل ورود (login spoofing) بود که مبتنی بر برنامه‌هایی بود که صفحه درخواست ورود سیستم عامل را شبیه‌سازی می‌کردند. وقتی کاربران تلاش می‌کردند وارد شوند، برنامه جعلی ورود می‌توانست رمزهای عبور کاربران را برای استفاده بعدی ضبط کند. به عنوان یک اقدام حفاظتی، ویندوز NT توالی Ctrl-Alt-Delete را به عنوان کلید توجه امن (secure attention key) معرفی کرد تا از شر هر برنامه شخص ثالث خلاص شده و صفحه درخواست ورود سیستم را فراخوانی کند.

مشکل مشابهی در مورد وب‌سایت‌هایی که نیاز به احراز هویت دارند به وجود می‌آید، جایی که از کاربر انتظار می‌رود بدون اینکه واقعاً بداند وب‌سایت جعل نشده است، اطلاعات ورود خود را وارد کند. HTTPS این حمله را با ابتدا احراز هویت سرور برای کاربر (با استفاده از لنگر اعتماد و الگوریتم اعتبارسنجی مسیر گواهی) کاهش می‌دهد و تنها پس از آن فرم ورود را نمایش می‌دهد.

 منابع 

:رده:امنیت شبکه‌های رایانه‌ای