ریپی‌کیریا

بندانگشتی|بخشی از یک دفتر اعترافات در سوئد، دهه ۱۸۷۰ میلادی
ریپی‌کیریا یا دفتر ارتباط (ثبت کلیسایی) یا دفتر اعترافات (، )، یک دفتر ثبت کلیسایی است که توسط جوامع کلیسایی در سوئد و فنلاند نگهداری می‌شد و در بیشتر جوامع کلیسایی، نهایتاً از اوایل قرن هجدهم ایجاد شده است. این دفتر یک ثبت‌نامِ مربوط به جامعه کلیسایی از اعضای آن است. دفاتر ارتباط یا دفاتر اصلی جوامع کلیسایی، بعدها به سیستم ثبت احوال توسعه یافتند. دفتر ارتباط فهرستی بود که از طریق آن کشیش، میزان مشارکت افراد در مراسم‌های کلیسایی و همچنین پیشرفت آن‌ها در مهارت‌های مرتبط با تعالیم مسیحیت، به ویژه دانش تعالیم مذهبی کتکیزم و مهارت خواندن و نوشتن را پیگیری می‌کرد. 

معمولاً دفاتر ارتباط در دوره‌های ده‌ساله به صورت یک کتاب صحافی می‌شدند. این دفاتر علاوه بر نام، تاریخ تولد، روابط خانوادگی و محل سکونت، اغلب شامل اطلاعات دیگری نیز بودند، مانند یادداشت‌هایی درباره یادگیری مذهبی، شغل، واکسن‌ها و جرایم.

 پیدایش سیستم دفاتر ارتباط 

تاریخچه نهاد دفاتر ارتباط در فنلاند عمدتاً به اسقفِ تورکو، یوهانس گزلئوسِ پدر، برمی‌گردد که به عنوان پیشگام در آموزش عمومی و کلیسایی شناخته می‌شود. گزلئوس در سال ۱۶۶۵ بخشنامه‌ای برای کشیشان حوزه اسقف‌نشین خود نوشت و از آن‌ها خواست که سوابق مربوط به مهارت‌های آموزه‌های مسیحی اعضای جامعه کلیسایی خود را ثبت و نگهداری کنند. این امر نقطه آغاز ثبت جمعیت کلیسایی در فنلاند بود. حتی پیش از این نیز در جوامع کلیسایی فنلاند گروه‌های مشابهی از اسناد وجود داشت، اما گزلئوس موفق شد این رویه را تثبیت کند. بنابراین، ثبت جمعیت پیوسته در بسیاری از ناحیه‌ها، ریشه در دهه ۱۶۶۰ دارد و دفترهای ارتباط ۱۴ جامعه کلیسایی به وضوح تحت تأثیر گزلئوس در سال‌های ۱۶۶۵–۱۶۶۷ آغاز شده است. قانون کلیسایی سال ۱۶۸۶ مقرر کرد که در هر جامعه کلیسایی باید یک دفتر ارتباط نگهداری شود.

 ابزار کمکی برای مدیریت 

هدف نهایی دفاتر ارتباط، پیگیری مسیر روحانی اعضای جامعه کلیسایی بود: نظارت بر سواد مردم، تسلط بر آموزه‌های مسیحی و شرکت در مراسم عشای ربانی. ثبت‌نام اعضای جامعه کلیسایی همچنین به پیشبرد امور قدرت مرکزی سکولار نیز کمک کرد: زمانی که کلیسا جمعیت و شیوه زندگی آن‌ها را ثبت می‌کرد، برای دولت آسان‌تر بود که مالیات‌ها و سایر اقدامات اداری را هدف‌گذاری کند.

 محتوای دفترها 

الگوی دفتر ارتباط از طریق سوئد، از آلمان گرفته شد. در آلمان فهرست‌های مشابهی از قرن شانزدهم حفظ شده است. این امر نتیجه تقاضای اصلاحات دینی برای آموزش عمومی بود. گزلئوس همچنین برای تسهیل کار کشیش‌ها، فرم‌های دفترهای ارتباط را چاپ کرد که در آن‌ها اطلاعات می‌توانست در ستون‌های آماده اضافه شود. 

دفتر ارتباط به سرعت به سنگ‌بنای ثبت جمعیت کلیسایی تبدیل شد. به عنوان مثال، از طریق روابط خویشاوندی ثبت‌شده در دفتر ارتباط، تأیید موانع احتمالی ازدواج بسیار ساده‌تر از زمانی بود که این دفترها وجود نداشتند، اگرچه رویه اعلام نامزدی و ازدواج در کلیسا، جایگاه خود را در برخی جاها تا اوایل قرن بیستم حفظ کرد. 

 زبان دفترهای ارتباط و ترجمه نام‌ها 
اولین دفترهای ارتباط ممکن بود به زبان لاتین نوشته شوند، اما معمولاً زبان دفترهای ارتباط، زبان سوئدی بود. همچنین مفاهیم و اختصارات آلمانی به طور گسترده‌ای استفاده می‌شد. در اواخر قرن نوزدهم، جوامع کلیسایی در مناطق فنلاندی‌زبان موظف شدند که ثبت جمعیت را به زبان فنلاندی انجام دهند. 

معمولاً نام افراد در دفترهای ارتباط به زبان سوئدی و به شکلی شبیه به نام فنلاندی بود، اما در اسناد ممکن بود از اشکال مختلف زبانی برای یک شخص استفاده شود: معمولاً بسته به فرد ثبت‌کننده، نام‌ها به زبان سوئدی یا آلمانی و گاهی اوقات به زبان لاتین یا فنلاندی نوشته می‌شدند. در زمان غسل تعمید کودک، ممکن بود کشیش نام کودک را به عنوان مثال هنریکوس (Henricus) ثبت کند. در اسناد بعدی ممکن بود ترکیبی از اشکال Henric, Hindric, Hindrich, Heinrich, Henrich و اختصارات Henr: یا Hind: استفاده شود. با این حال، نام آن شخص در تمام این مدت طبق زبان گفتاری فنلاندی، هیکی (Heikki) بوده است. همین تبدیل در مورد نام‌های پدرنامی و نام‌های خانوادگی نیز انجام می‌شد، به عنوان مثال Erkki Paavonpoika Kaukonen (ارکی پاوون‌پویکا کاوکونن) به شکل Eric Påhlsson Kaukåin (اریک پولسون کاوکونن) ثبت می‌شد.

 اطلاعات دفترهای ارتباط 
دفتر ارتباط در دوره‌های زمانی مختلف حاوی اطلاعات کمی متفاوتی بود، اما هسته اصلی آن عمدتاً بدون تغییر باقی ماند. دفتر ارتباط در شهرها به بلوک‌ها و قطعه‌زمین‌ها (tontit) تقسیم می‌شد. در مناطق روستایی، این دفاتر بر اساس خانه‌ها و روستاها سازماندهی می‌شدند. قطعه‌زمین‌ها و خانه‌ها نیز به نوبه خود شامل خانوارهای ساکن در آن‌ها بودند، که در رأس آن‌ها معمولاً صاحب‌مزرعه یعنی دهقان صاحب‌زمین قرار داشت. کشاورزان مستأجر، سربازان، صنعت‌گران، کلبه‌نشینان و سایر افراد از جمعیت بدون زمین، معمولاً در صفحات مخصوص به خود ثبت می‌شدند. کارگران مزدور نیز گاهی اوقات در ارتباط با خانواری که در خدمت آن بودند ثبت می‌شدند.

بنابراین، کشاورزان مستأجر، خدمتکاران و سایر افرادی که جزء خانواده میزبان (ارباب) نبودند، در صفحه خانه‌ای ثبت می‌شدند که مالک آن زمین بود. زمانی که افراد در داخل یک جامعه کلیسایی از مکانی به مکان دیگر نقل مکان می‌کردند، به همین ترتیب در دفتر ارتباط جابجا می‌شدند. مهاجرت بین جوامع کلیسایی هم در دفتر ارتباط و هم در فهرست جابجاشدگان ثبت می‌شد. دفترهای ارتباط یک دوره حدوداً ده‌ساله را پوشش می‌دهند. پس از پر شدن آن، دفتر جدیدی برداشته می‌شد و افراد طبق آخرین اطلاعات از دفتر قدیمی در آن ثبت می‌شدند.

قدیمی‌ترین دفترها، حاوی اطلاعات بسیار کلی هستند، عمدتاً نام‌های افراد به زبان سوئدی درآمده و اشاره‌ای به مهارت‌های کتکیزم (خواندن کتاب دعا با نشان سواد). با این حال، در طول قرن هجدهم، اطلاعات دقیق‌تر و متنوع‌تر شد، و یک دفتر ارتباط معمولی، علاوه بر موارد فوق، تاریخ تولد، جابجایی‌های احتمالی، ازدواج دختران خانه، بیماری‌های خاص و تاریخ مرگ افراد ثبت‌شده در آن را نیز به خواننده ارائه می‌دهد. در ابتدا، تاریخ تولد بر اساس تخمین خود دهقانان از سنشان بود و اطلاعات دقیق مبتنی بر روز تولد، معمولاً تا اواخر قرن هجدهم در دفاتر ظاهر نشد. سن افراد به ندرت به سال بیان شده است، که بدون شک نشان‌دهنده درک خود دهقان از این موضوع است.

ثبت‌ها به طور مداوم دقیق‌تر می‌شدند. در اوایل قرن نوزدهم، محل تولد، واکسیناسیون‌ها، سوابق ازدواج و ستون‌های ویژه برای یادداشت‌ها در دفاتر ارتباط ظاهر شد، که در آن‌ها کشیش می‌توانست اطلاعات بسیار شخصی مربوط به عضو جامعه کلیسایی را ثبت کند: از جمله جرایم احتمالی، بیماری‌ها و خدمت سربازی. در اواخر قرن نوزدهم، دفترهای ارتباط عملاً تمام جنبه‌های زندگی یک فرد را پوشش می‌دادند و پایه و اساس سیستم مدرن ثبت جمعیت را بنا نهادند. در قرن بیستم، اطلاعات مربوط به مهارت نوشتن، میزان تحصیلات مدرسه‌ای و حق رأی در امور کلیسایی نیز به دفترهای ارتباط اضافه شد.

 به عنوان منابع تبارشناسی 
دفترهای ارتباط مهم‌ترین منبع منفرد برای نسب‌شناسی هستند. برای یک نسل‌شناس، دفترهای ارتباط به عنوان اسناد کلیسایی اهمیت ویژه‌ای دارند، زیرا اعضای خانواده و روابط خویشاوندی به تفکیک خانوار در آن‌ها به طور گسترده‌تری مشخص شده است. اسناد آرشیوهای کلیسایی تا اواخر قرن نوزدهم عمدتاً به زبان سوئدی و پس از آن در مناطق فنلاندی‌زبان به زبان فنلاندی نوشته شده‌اند، بنابراین تبارشناسی به مقداری دانش از زبان سوئدی نیاز دارد. 

روش اساسی نسب‌شناسی هنگام استفاده از اسناد کلیسایی، حرکت به عقب در زمان با توجه به دفترهای ارتباط است. از اواخر قرن هجدهم به بعد، ارجاعات مربوط به ورود و خروج در کنار اسامی افراد در دفترهای ارتباط ثبت شد، به عبارت دیگر، فرد از کدام صفحه از دفتر و در چه زمانی وارد صفحه فعلی شده و به کجا و چه زمانی از آن صفحه رفته است. با توجه به این اطلاعات مرجع، پیمایش و پیشروی در دفتر ارتباط آسان است. در جابجایی بین جوامع کلیسایی، نام جامعه کلیسایی مبدأ و هنگام خروج، تاریخِ گواهی خروج، و هنگام ورود، تاریخی که گواهی خروج به کشیشِ جامعه کلیسایی جدید تحویل داده شده، ثبت می‌شد.

دفترهای ارتباط حاوی اطلاعاتی در مورد تاریخ تولد، ازدواج و مرگ افراد هستند که باید با توجه به کتاب‌های تاریخچه (مانند دفترهای غسل تعمید، ازدواج و تدفین) بررسی شوند. به ویژه باید نسبت به تاریخ‌های تولد ثبت‌شده در دفترهای ارتباط محتاط بود، زیرا جابجایی افراد از یک صفحه به صفحه دیگر، باعث ایجاد تعداد زیادی خطاهای ثبتی در تاریخ تولدها می‌شد. زمانی که سوابق جابجایی‌های داخلی در یک جامعه کلیسایی به طور کامل در دفترهای ارتباط مربوط به نیمه اول قرن هجدهم وجود ندارد، بررسی فهرست ازدواج‌ها ضروری است تا برای مثال مشخص شود زن جوان صاحب خانه اهل کجا بوده است. پس از آن، می‌توان تحقیقات مربوط به نیاکان را در دفترهای ارتباط برای بررسی پیشینه خانوادگی او ادامه داد.

 منابع 

 پیوند به بیرون 
آرشیو دیجیتال (Digiarkisto) در وبگاه انجمن تاریخچه خانوادگی فنلاند می‌توانید تصاویر اسکن‌شده از دفاتر ارتباط اصلی را مشاهده کنید.

رده:دفاتر ثبت
رده:تبارشناسی
رده:دین و جامعه
رده:جامعه طبقاتی