سکه (کلاه)

چپ|بندانگشتی| موزهٔ مولانا: سِکّه و عَرَقیّه منسوب به مولانا. دورهٔ سلجوقی، سدهٔ هفتم هجری.
سِکّه کلاه نمدی بلند با سطح فوقانیِ تخت است که درویشان مولوی آن را بر سر می‌گذارند. دهانهٔ این کلاه، یعنی بخشی که بر سر قرار می‌گیرد، اندکی از قسمت بالایی آن پهن‌تر است. ارتفاع آن حدود یک وجب و سه انگشت بوده و از نمدِ کوبیده ساخته می‌شود. این سرپوش معمولاً به رنگ موی شتر است و از دو کلاه نمدیِ که درون یکدیگر قرار گرفته‌اند، تشکیل می‌شود.

سِکّه‌ها در آغاز دارای نوکی تیز بودند، اما در دوره‌های بعد، به‌تدریج با سطحی تخت‌تر ساخته شدند. سِکّه‌هایی که بخش فوقانی آن‌ها به شکلی تیز و برنده درمی‌آمد، «کلاهِ سیفی» (شمشیری شکل) نامیده می‌شدند. این نوع کلاه را به‌ویژه کسانی بر سر می‌گذاشتند که ارادت و انتساب خود را به علی و خاندان او ابراز می‌کردند. برخی از این کلاه‌ها نیز به شکل تاجی با دوازده تَرَک (دوازده بخش عمودی) ساخته می‌شدند.

 منابع 
 ویکی‌پدیای ترکی

رده:پوشاک اسلامی
رده:طریقت مولویه
رده:مقاله‌های خرد اسلامی
رده:همه مقاله‌های خرد