پیش‌نویس:جعل هویت

جعل هویت یا کلاهبرداری هویتی () استفاده یک شخص از اطلاعات شخصی شخص دیگر، بدون اجازه، برای ارتکاب جرم یا برای فریب دادن یا کلاهبرداری از آن شخص یا شخص ثالث است. بیشتر کلاهبرداری‌های هویتی در زمینه به‌دست آوردن مزایای مالی انجام می‌شود، مانند دسترسی به کارت اعتباری، حساب‌های بانکی یا حساب‌های وام قربانی(مال‌باخته). اسناد هویتی جعلی یا دستکاری‌شده در فعالیت‌های مجرمانه (مانند دسترسی به مناطق امنیتی) یا در تعامل با سازمان‌های دولتی، مانند امور مهاجرت، استفاده شده‌اند. امروزه اغلب از هویت افراد واقعی در تهیه این اسناد جعلی استفاده می‌شود. این موضوع می‌تواند منجر به پیامدهای بد و مشکلات شود.

اطلاعات شخصی یک فرد ممکن است به‌طور مخفیانه به دست آورده شود؛ چیزی که معمولاً از آن با عنوان سرقت هویت یاد می‌شود، و این کار می‌تواند به روش‌های گوناگونی انجام شود. یک کلاهبردار ممکن است از جزئیات اولیه شخصی فرد دیگری (مانند نام، نشانی، نام کاربری و پین) برای دسترسی به حساب‌های آنلاین قربانی استفاده کند، از جمله حساب‌های بانکی، ایمیل و حساب‌های شبکه‌های اجتماعی. چنین دسترسی‌ای ممکن است با هدف به‌دست آوردن اطلاعات شخصی بیشتری درباره هدف انجام شود. در موارد جدی‌تر، این اطلاعات ممکن است سپس در فعالیت‌های کاملاً کلاهبردارانه مورد استفاده قرار گیرد، مانند باز کردن یک حساب کارت اعتباری به نام قربانی و سپس ثبت خریدها در آن حساب، یا انعقاد یک قرارداد وام به نام قربانی.

کلاهبرداری هویتی ممکن است بدون سرقت هویت نیز رخ دهد؛ برای مثال زمانی که کلاهبردار به دلایل دیگری به اطلاعات شخصی فردی دسترسی پیدا کرده است اما از آن برای انجام کلاهبرداری استفاده می‌کند، یا زمانی که فردی که هویتش مورد استفاده قرار می‌گیرد با شخصی که کلاهبرداری را انجام می‌دهد همکاری می‌کند. موارد زیادی وجود داشته است که در آن‌ها سازمان‌ها هک شده‌اند تا اطلاعات شخصی به دست آید. یکی از نمونه‌های سرقت هویت، هک شدن شبکه پلی‌استیشن در سال ۲۰۱۱ بود که در آن اطلاعات شخصی و اطلاعات کارت اعتباری مربوط به ۷۷ میلیون حساب به سرقت رفت.

کلاهبرداری کارت اعتباری معمولاً کلاهبرداری هویتی محسوب نمی‌شود، اما ممکن است به‌عنوان کلاهبرداری مصرف‌کننده در نظر گرفته شود. استفاده از نام‌های جعلی، کارت‌های شناسایی، اسناد دستکاری‌شده یا جعلی، و دروغ گفتن درباره سن واقعی خود صرفاً برای «پنهان کردن» هویت واقعی نیز گاهی به‌عنوان کلاهبرداری هویتی تلقی می‌شود. دلایل این نوع کلاهبرداری هویتی می‌تواند شامل تمایل به خرید دخانیات یا الکل در سن پایین، یا ادامه بازی در یک تیم یا سازمان ورزشی خاص در حالی باشد که فرد در واقع برای رقابت بیش از حد مجاز سن دارد.

 سرقت هویت 
سرقت هویت استفاده غیرمجاز از اطلاعات شخصی یا مالی فردی دیگر برای فریب یک شخص یا نهاد با هدف به‌دست آوردن کالا یا خدمات است. اصطلاح «اطلاعات شخصی یا مالی» معمولاً به نام، نشانی، کارت اعتباری، شماره حساب بانکی، شماره تأمین اجتماعی یا شماره حساب بیمه درمانی یک فرد اشاره دارد. «کالا یا خدمات» می‌تواند شامل حساب‌های بانکی، خریدهای با کارت اعتباری، بازپرداخت مالیات، حساب تلفن همراه یا ادعاهای متقلبانه برای دریافت مزایای دولتی باشد.

 جعل هویت مصنوعی 
هویت‌های مصنوعی هویت‌های جعلی هستند که اطلاعات ساختگی را با داده‌های واقعی هویتی ترکیب می‌کنند. برای مثال، ترکیب یک شماره واقعی تأمین اجتماعی با یک نشانی جعلی و سایر داده‌های ساختگی. سپس کلاهبردار می‌تواند از این هویت جعلی برای به دست آوردن گواهینامه رانندگی، گذرنامه و سایر مدارک شناسایی واقعی، و همچنین کارت‌های اعتباری و حساب‌های دیگر استفاده کند. برآورد می‌شود که کلاهبرداری با هویت مصنوعی ۸۰ درصد از تمام خسارت‌های ناشی از تقلب کارت اعتباری را تشکیل می‌دهد و بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ حدود ۴۴ درصد افزایش یابد؛ به طوری که زیان سالانه آن از ۵ میلیارد دلار به حدود ۸ میلیارد دلار برسد.

 کودکان و سرقت هویت 
برآورد می‌شود که هر سال بین ۱۴۰٬۰۰۰ تا ۴۰۰٬۰۰۰ مورد از هویت کودکان به‌طور متقلبانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. هویت یک کودک برای سارقان هویت به‌طور خاص بسیار مطلوب است. استیو توپروف، وکیلی از بخش حریم خصوصی و حفاظت از هویت در کمیسیون تجارت فدرال، می‌گوید که در میان افراد فعال در این حوزه این احساس وجود دارد که سرقت هویت کودکان یک مشکل بزرگ است، اما اندازه‌گیری دقیق آن بسیار دشوار است؛ زیرا در بیشتر موارد افراد تا سال‌ها بعد متوجه نمی‌شوند که قربانی شده‌اند.

 منابع 

 

:رده:سرقت هویت