በ1970 ዓ.ም. የክብር ዘበኛ ኦርኬስትራ ለእናት ሀገር ጥሪ የገንዘብ ማሰባሰብ ዝግጅት ሞያዊ እገዛ ዓለም ጤና ከተማ ሄዶ ነበር። ዓለም ጤና ከተማ በሐይቆችና ቡታጅራ አውራጃ ውስጥ የምትገኝ ከተማ ነበረች። ኦርኬስትራው ውስጥ ታዋቂዎቹ እንደ ተዘራ ሀ/ሚካኤል፣ ብዙነሽ በቀለ፣ ጥላሁን ገሠሠ፣ ተፈራ ካሣ፣ እሳቱ ተሰማ ያሉ ብርቅዬዎች ነበሩበት። ከጋዜጠኞችም፣ ከተለያየ የማስታወቂያ ሚኒስቴር መምሪያዎች ተውጣጥተን ልንዘግብ እዚያ ነበርን። ከሬዲዮ እኔ ከቴሌቪዥን ኃይለ-ልዑል ይልማ ተመድበናል። እኛም ሙዚቀኞቱም አንድ ላይ አንድ ሆቴል ውስጥ አርፈናል። ዝግጅቱ የሶማሊያ ወረራ ለመመከትና ብሎም በአሸናፊነት ለመወጣት፣ ጦሩን በስንቅና ትጥቅ ለመርዳት በመላው አገሪቱ የተዘጋጀው የእናት አገር ጥሪ ምላሽ አንድ አካል ነው። የከተማው ህዝብ በገዛው የመግቢያ ትኬት እየበላና እየጠጣ ክብር ዘበኞች እሚያቀርቡትን ዝግጅት ይመለከት ነበር። ከአዲስ አበባ የመጣነው ሁላችንም ለዝግጅቱ ምሉዕነት መትጋት ያዝን። ቦታው ላይ ከደረስን ከሁለት ቀን በኋላ ግን አንድ ነገር ተፈጠረ። አንዲት የክብር ዘበኛ ኦርኬስትራ ተወዛዋዥ በድንገት ወደእኔ ጠጋ ብላ በፍቅር ዓይን እየተመለከተችኝ “መስታወት እባላለሁ። በጣም ወደድኩህ፣ ካየሁህም ቀን ጀምሮ ባይን ፍቅር ልሞትልህ ነው። እናም ፍቅረኛ እንድትሆነኝ እጠይቅሃለሁ” አለችኝ። “የትና መቼ አውቀሽኝ ለዚህ ጋበዝሽኝ?” ስላት፣ “መልክና ቁመናህ ደስ አለኝ። እባክህ ፍቅረኛሞች እንሁን” አለችኝ። እንደማስብበት ነግሬያት ወደ ሆቴሉ ሄጄ የቴሌቪዥኑን ጋዜጠኛ ወዳጄን ኃይለልዑል ይልማን ስለ ድንገቴው የፍቅር ጉዳይ አማከርኩት። ቆንጆ ከሆነች እሺ እንድላት ነግሮኝ ከሩቅ አሳየሁት። “እሺ በላት” አለኝና ጠርቼ እሺታዬን ገለፅኩላት። ከሁለት ቀን በኋላ ደግሞ ሌላይቱ የኦርኬስትራው ቆንጆ ተመሳሳይ ጥያቄ አቀረበችለኝ። “መንበረ እባላለሁ። እልም ያለ ያይን ፍቅር ውስጥ ጥለህኛል – እባክህ ፍቅረኛሞች እንሁን…” አለችኝ። ይቺኛዋ ደግሞ ፈጣሪ ሌላ ሥራውን ሁሉ ትቶ እሷኑ ብቻ ሲሰራት፣ ሲያሳምራት፣ ሲኩላትና ሲያቆነጃት ውሎ ያደረ የምትመስል ውብ ልጅ ነች። ቁመናዋ፣ መልኳ፣ ጸጉሯ፣ ጥርሰና ዓይኖቿ ጌታ የተጠበበባቸው ነው የሚመስሉት። እና ወከክ አልኳ ባንድ ጊዜ!!! አሁንም ለኃይለ-ልዑል አማከርኩት። “የትኛዋ ትበልጣለች?” ብሎ ጠየቀኝ። በውጫዊ ውበት መሆኑ ነበር ጥያቄው። ሁለተኛዋ አቻም እንደሌላት ምራቅ የሞላውን አፌን እያጣጣምኩ ነገርኩት። አሁንም በርቀት አሳየሁት። “እቺማ አትታልፍም፣ እሺ በላት” አለኝ። ጠርቼ ነገርኳት። በደስታ እየተፍነከነከች ሮጣ ሄዳ ከጓደኞቿ ጋር ተቀላቀለች። ለካ በዚያን ቀን ምድር ሰማዩ ሲደበላለቅ ውሎ አድሮ ኖሯል። በማግስቱ ከቁርስ በኋላ፣ ታላቁ ሰዋችን ጥላሁን ገሠሠ “አበራ ላንድ ጥብቅ ጉዳይ እኔና ብዙዬ እንፈልግሃለን” አለኝና ወደ ብዙዬ መኝታ ክፍል ይዞኝ ሄደ። ከዚያም ካንዲት ወንበር ላይ አረፍ እንድል ጋበዙኝና ወደ ተፈለግሁበት ጉዳይ ገቡ። ሁለቱም እየተቀባበሉ የኦርኬስትራውን ገጽን መረበሽ ነገሩኝ። “እንዴት?” አል አልኳቸው። ሁለተኛዋ አፍቃሪዬ የመጀመሪያዋን ለማናዳድ “ተማረከልኝ፣ እጄ አስገብቸዋለሁ….” ብላ እንዳስወራች ነገሩኝ። ይህንን መርዶ የሰማችው የመጀመሪያይቱ አፍቃሪዬ ‹መስታወት ዱታ ነኝ› አለች። እኔም’ጋ ስትሮጥ መጥታ “ምነው እንዲህ ጉድ ታደርገኛለህ?” ስትል በእምባ-ቀረሽ ቅሬታዋ ወቀሰችኝ። “ፍቅር ነው። ምንም ማድረግ አልችልም” ስል አባብዬ በትህትና አሰናበትኳት። በዚህ አላበቃችም። እምባና እልክ እየተናነቃት እነ ጥልዬን “ይሄን ሰው አማልዱኝ። መንበረን ትቶ ወደእኔ ይመለስልኝ” ስትል ተማጸነቻቸው። የሴት ልጅ እምባ የሚያሸንፋቸው ሁለቱም (ጥልዬና ብዙዬ) “በል እቺን መንበረን እርግፍ አድረጋትና ወደ መስታወት ተመለስ” ሲሉ በብዙው ወተወቱኝ። አስጨነቁኝም። “ኦርኬስትራው ሰላሙን ስለሚያጣ እባክህ እሺ በለን” አሉኝ። በአእምሮዬ ሁለቱም ወይዛዝርት ይመላለሱብኝ ጀመር። ውዝዋዜያቸው፣ ቁመናቸው፣ መልካቸው፣ ለዛቸው… ሁሉ ነገራቸውን እያፈራርቁ “እኔን ምረጠኝ፣ እኔን እቀፈኝ…” የሚሉ ዓይነት ሆኑብኝና ተቸገርኩ። ሁለቱም ደስ ይላሉ። ሆኖም ምርጫዬ ከነጥልዬ በተቃራኒው ሆነ። እና እቅጩን ልነግራቸው ተገደድኩ። “ሁለታችሁም ፍቅርን ታውቃላችሁ። ምን ያህል ኃያል እንደሆነ አዚማችሁለታል። አድማጮቻቸሁን ማርካችሁበታል። እኔም የእሱ የኃያሉ ፍቅር ምርኮኛ ነኝ። መንበረ በዓይኔ ገብታ እልቤ ዉስጥ ተደላድላ ተቀምጣለች። ፍቅርን እንደራስ ማየት ጥሩ ነው። ይቺን ልጅ ከውስጤ ማውጣት አልችልም፤ እኔም በፍቅሯ ነድጄያለሁ” ብዬ ምርጫዬን ይፋ አደረግኩ። ቅር ተሰኙብኝ። ምርጫ አልነበረኝምና ይቅርታ ጠይቄ ተለየኋቸው። “ከጥሌም ከደጓና ከርሁርኋ ብዙዬም ጋር ለወደፊቱ የሚኖረኝ ግንኙነት ይሻክር ይሆን?” ብዬ የሰጋሁትም ሰጋት፣ ስጋት ሆኖ አልቀረም። ከዚያ በኋላ በተለያዩ አጋጣሚዎች ስንገናኝ ጥሩ ወዳጆች ሁነን ቀጥለኛል። ወደነ መንበረ ልመለስና፣ ከዚያን ቀን ጀምሮ በየምሽቱ ሁለቱ አፍቃሪዎቼ (በሙያቸው ተወዛዋዦች ናቸው) በፉክክር ትኬት እየገዙ ለዳንስ እየጋበዙኝ ልቤን ያጠፉት ጀመር። ከአዳራሹ እንዳልጠፋ የጋዜጠኝነት ሥራዬ ሊዘነጋ ሆነ። የሚገዛውም ትኬት ለእናት አገር ጥሪ ገቢ ማሰባሰቢያ በመሆኑ፣ ትኬት የያዘ ዳንስ ጋባዥ ሲመጣ እምቢ አይባልምና፤ የሁለቱ “ጣውንቶች” ንዴት መወጫ ሆንኩኝ። ትኬት እየሰጡኝ ነጭ ላብ እሰኪያሰምጠኝ አስደነሡኛ! መቼም የማይቻል የፍቅር ዕዳ የለምና ቻልኩታ ለአንድ ሳምንት። ተልእኳችንን ጨርሰን ወደ አዲስ አበባ ከመጣንም ቀን ጀምሮ እኔና መንበረ የፍቅር ታንኳችንን እየቀዘፍን ሰነበትን። ዝነኛው ዛምቤዚ የምሽት ክበብ ሁሉ አልቀረንም። ያውንም ጓደኛዬን ተፈራ አስማረን አብሮን እንዲዝናና ጋብዤ። ወጣትነትን ተጌጥንበት። ደስ የሚል ጊዜ አሳለፍን። ግን ከአንድ ወር ተኩል በኋላ የክብር ዘበኛ ኦርኬስትራ ለአብዮታዊ ሥራ ወደ አሥመራ ተላከ። የሙዚቃ ቡድኑ ኤርትራ ውስጥ ላለው የወገን ጦር የሙዚቃ ድግሱን ለማቅረብ፣ ከአዲሳባ ተነስቶ ወደ አሥመራ ሲገሰግስ፤ የተጓጓዘበት አውቶቡስ መንደፈራ ላይ በፈንጂ ተመታ። የእኔዪቱ መንበረ ከወቶቡሱ የፊት የቀኝ ጎማ ላይ የነበረው ወንበር ላይ ነበር አቀማመጧ። ፈንጂው ያንን ጎማ መታው። መንበረ ብቻ ስትሰዋ፣ እነጥልዬ ከከባድ እስከ ቀላል ቆስለው ሆስፒታል ገብተዋል። ተወዛዋዥ ነበረች። ውብ መንበረ ድንቅ ንግስት ነበረች። ሰፈሯ ሃብተ-ጊዮረጊስ ድልድይን ተሻግረን ወደአሜሪካን ግቢ ስናቀና ያለው መንደር ነው። በወቅቱ እናትዋ ዘንድ ልቅሶ ደርሼ እርሜን አውጥቻለሁ። አሁንም ነፍሷን ይማረው። ኖርዌይ መኖር ከጀመርኩ በኋላ፣ የኢትዮጵያ ኮሚኒቲ ድግስ ላይ ተጋብዤ ነበር። ባንድ አምሽቼ ታዲያ ብዙ ኢትዮጲያዊያን ሲርመሰመሱ እያየሁ ሰደነቅ ሳለሁ፣ ከእንስቶቹ መካከል አንዷ ለየት ብላ ታየችኝ። ስትመለከተኝ እኔም አየኋት። ቀረበ አለችኝ። ፈገግ አለች፤ አወቅኋት። ዓመታት በኋላ ከብዙ ረዥም መተቃቀፍና ሠላምታ… ያኔ ካየኋት ብዙ ተቀይራለች። ጥቂት ዓይን ለዓይን ተያየን። ዓለም ጤና ከተማ በእናት አገር ጥሪው በዓል ላይ፣ መጀመሪያ ለፍቅር እሺ ያልኳት የክብር ዘበኛው ኦርኬስትራ ዳንሰሪ መስታወት ነበረች።