PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ავთანდილ ცოტნიაშვილი

ავთანდილ ცოტნიაშვილი (დ. 1 თებერვალი, 1936, სოფ. ერედვი, ახლანდ. ერედვის მუნიციპალიტეტი — გ. 9 მაისი, 1998, გორი) — ქართველი პროფესორი, პუბლიცისტი, ლიტერატურის კრიტიკოსი.
მისი პუბლიცისტური მოღვაწეობის ძირითადი ნაწილი მიეძღვნა ქართულ-ოსურ ლიტერატურულ ურთიერთობებს, რაც გადმოცემულია მის სადისერტაციო ნაშრომსა და წიგნებში.
დაიბადა იოსებ ცოტნიშვილისა და ნატა გალეგაშვილის ოჯახში. დაასრულა ერედვის რვაწლიანი სკოლა და შემდეგ სწავლა გაგრძელა ბერულის საშუალო სკოლაში, რომლის წარჩინებით დამთავრებისთანავე ჩაირიცხა სამხრეთ ოსეთის პედაგოგიურ ინსტიტუტში (შემდგომ ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტი).
სხვადასხვა დროს სწავლობდა მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის უნივერსიტეტში, გაიარა ასპირანტურის კურსი შოთა რუსთაველის სახლობის ლიტერატურის ინსტიტუტში და დაიცვა დისერტაცია აკადემიკოს გიორგი ციციშვილის ხელმძღვანელობით.
მუშაობდა საქართველოს კომკავშირის ცკ-ში სხვადასხვა პოზიციაზე, ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეულ პროფესორად, ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტად.
აქტიურად თანამშრომლობდა ქართულ, ოსურ და რუსულ პერიოდულ გამოცემებთან და ინტენსიურად ბეჭდავდა სამეცნიერო-პუბლიცისტურ წერილებს. ცხოვრების დიდი ნაწილი მიუძღვნა ქართული ფოლკლორისა და ლიტერატურის, ქართულ-ოსური ურთიერთობების მიმართულებებით კვლევით საქმიანობას. სიცოცხლის ბოლომდე კითხულობდა ლექციებს ცხინვალის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.
შრომები
ქართულ-ოსური ლიტერატურული ურთიერთობის შესახებ, თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1966;
ქართულ-ოსური ლიტერატურული ურთიერთობის ისტორიიდან, მე-19 ს. შუა წლებიდან დღემდე, ცხინვალი, სამხრეთ ოსეთის წიგნის გამ-ბა, 1968;
მე-19 საუკუნის დასასრულისა და მე-20 საუკუნის დასაწყისის ქართული პერიოდიკა ქართულ-ოსური ურთიერთობის შესახებ, ცხინვალი, ირისთონი, 1990;
ლიტერატურა
ს. ყურაშვილი, ახალი ერედვი, სტალინირი, 1950
ალ. მღებრიშვილი, XX საუკუნის ცხინვალის ლიტერატურულ-კულტურული ცხოვრების ისტორიისათვის, თბილისი, 2003
ვ. საბანაძე, ცხინვალი და ცხინვალელები, გორი, 1990
ზ. ცოტნიაშვილი, ქართულ-ოსური ურთიერთობა პრესაში XX-XXI საუკუნეების მიჯნაზე, თბილისი, 2005
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1 თებერვალი
დაბადებული 1936
გარდაცვლილი 9 მაისი
გარდაცვლილი 1998
ქართველი პუბლიცისტები
ერედვის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გრიბოვსკაია (ხაროვსკის რაიონი)

გრიბოვსკაია (ხაროვსკის რაიონი)
გრიბოვსკაია — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ილინსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
გრიბოვსკაია — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
სქოლიო
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Saint Sarkis Monastery of Gag

Saint Sarkis Monastery of Gag (Gaga Surp Sarkis Vank) is a ruined, medieval Armenian Apostolic monastery in the Qazakh Rayon of the Republic of Azerbaijan. It is located about 500 metres to the east of the present-day border of Armenia, and four kilometres west of the village of Dash Salakhly. The monastery is built at the top of Gag Mountain, at an altitude of 922 metres above sea level and 420 metres from the foot of the mountain.
References
External links
Saint Sarkis Monastery of Gag Castle
Գագա Սբ. Սարգիս Վանք
Armenian Apostolic monasteries
Churches in Azerbaijan
Ruins in Azerbaijan
Church ruins
კრილოვის სახლ-მუზეუმი

კრილოვის სახლ-მუზეუმი — სახლ-მუზეუმი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა ფერმწერი და თეატრის მხატვარი ივანე კრილოვი. სახლ-მუზეუმი არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
მუზეუმის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნოვოჩერკასკი, ბუდიონოვსკის ქუჩა № 54.
ისტორია
მხატვარ ივანე ივანეს ძე კრილოვის მემორიალური სახლ-მუზეუმი გაიხსნა 1979 წლის 1 ივნისს ნოვოჩერკასკში, სახლში, სადაც იგი ცხოვრობდდა 1900 წლიდან 1936 წლამდე. მხატვარი დაიბადა 1860 წელს დონელი კაზაკის ოჯახში სტანიცა ელიზოვეტინსკაიაში, სწავლობდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. სწავლის დასრულების შემდეგ ცხოვრობდა პეტერბურგში, სტანიცა სივერსკოიში, მოსკოვში. ამ პერიოდში იგი ცნობილი გახდა, როგორც პეიზაჟისტი. მისი სურათები „ჩრდილოეთის ციკლი“ ზამთრის პეიზაჟებით „ყინული ნევაზე“, „მოსკოვის ხედი ბეღურების მთიდან“ შეიძინა დიდმა თავადმა სერგეი ალექსანდრეს ძემ. ამ ნამუშევრების ვარიანტები ამჟამად ინახება მუზეუმში.
კავკასიაში და ყირიმში მოგზაურობისას შექმნილი ნამუშევრები გაერტიანებულია „სამხრეთის ციკლის“ ნახატებში. რამდენიმე თავისი ნაშრომი მხატვარმა მიუძღვნა ტაგანროგს. ეს სურათებია: „ზღვის ნაპირი ტაგანროგში“, „ტაგანროგი - ტალღა“, „შუქურა ღამით“, „ტაგანროგის კიბე“.
XX საუკუნის დასაწყისში მხატვარი დაუბრუნდა დონის მიწას, აქ იყიდა სახლი და ცხოვრობდა ცოლთან და შვილთან ერთად. სახლი სადაც ამჟამად სახლ-მუზეუმია განთავსებული, სავარაუდოდ, ააშენა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში და წარმოადგენს ტიპურ კაზაკურ სახლს.
ამ სახლში ცხოვრების პერიოდში მხატვარი მუშაობდა პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში მასწავლებლად. ნოვოჩერკასკში ცხოვრების პერიოდში მან დახატა 900 ტილო. მუზეუმის ექსპოზიცია სწორედ მისი მოღვაწეობის ამ პერიოდზე მოგვითხრობს.
სხლი თავის დროზე წამოადგენდა ნოვოჩერკასკის კულტურული ცხოვრების ცენტრს. აქ ხშირად იკრიბებოდნენ მწერალი ალექსანდრე კუპრინი, ალექსანდრე სერაფიმოვიჩი, კ. ტრენევი და სხვები.
ივანე ივანეს ძე კრილოვის მემორიალური სახლ-მუზეუმი არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
რესურსები ინტერნეტში
* Мемориальный дом-музей художника Ивана Ивановича Крылова
Дом-музей И.И. Крылова
Дом-музей И.И. Крылова
სქოლიო
ნოვოჩერკასკის მუზეუმები
შპიტალ-ან-დერ-დრაუ

შპიტალ-ან-დერ-დრაუ — ქალაქი ავსტრიაში, კარინტიის ფედერალურ მხარეში, მხარის მეორე უმსხვილესი რაიონის — შპიტალ-ან-დერ-დრაუს ადმინისტრაციული ცენტრი. გაშენებულია ქალაქ ლურნფელდსა და მდინარე დრავის ქვემო ველს შორის. ქალაქის სტატუსი ფორმალურად 1930 წელს მიიღო.
ქალაქის ისტორიული ცენტრი აღმოცენებულია პატარა მდინარე ლეისერის ნაპირებზე, რომელიც შპიტალის სამხრეთით დრავას ერთვის.
ისტორია
დასახლება პირველად მოხსენიებულია 1191 წელს. 1418 წელს შპიტალი მემკვიდრეობით ერგო გრაფ ჰერმან II კელიეს. 1524 წელს, ქალაქი იმპერატორმა ფერდინადნდ I-მა მასთან დაახლოებულ ესპანელს, გაბრიელ სალამანკას გადასცა, რომელმაც შპიტალში ავსტრიის ერთ-ერთი ულამაზესი სასახლეები ააგო რენესანსის სტილში.
დაძმობილებული ქალაქები
ლენე, გერმანია (1973)
პორდენონე, იტალია (1987)
პორჩია, იტალია (1987)
იხილეთ აგრეთვე
ავსტრიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Museum für Volkskultur
Stadtarchiv Spittal
Stadtgemeinde Spittal
Spittal Online
სქოლიო
ავსტრიის ქალაქები
Masis (village)

Masis (village)
Masis is a village in the Artashat Municipality of the Ararat Province of Armenia.
References
World Gazetteer: Armenia – World-Gazetteer.com
Populated places in Ararat Province
არაგვი

არაგვი — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, ყაზბეგის, დუშეთისა და მცხეთის მუნიციპალიტეტებში. სიგრძე 112 კმ, აუზის ფართობი 2740 კმ². არაგვის სისტემას ქმნის მდინარეები მთიულეთის (თეთრი) არაგვი, გუდამაყრის (შავი) არაგვი, ხევსურეთის არაგვი და ფშავის არაგვი. მთავარია არაგვი, რომელიც იწყება ყელის ვულკანური მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. არაგვი ზემო და შუა დინებაში მთის მდინარეა, ქვემო დინებით მუხრან-საგურამოს ვაკეზე იშლება. შესართავთან კვეთს სხალტბისა და საგურამოს ქედებს. ქ. მცხეთასთან ერთვის მტკვარს მარცხენა მხრიდან.
არაგვი საზრდოობს წვიმის, თოვლის, მიწისქვეშა და აგრეთვე მყივნარებისა და მარადიული თოვლის წყლით. მიწისქვეშა წყალი მდინარის სხვადასხვა ნაწილში წლიური ჩამონადენის 40-70 %-ს შეადგენს, წვიმისა და თოვლის წყალი კი ცალ-ცალკე 16-იდან 30 %-მდე აღწევს. წყალდიდობა იწყება გაზაფხულზე და შუა აგვისტომდე გრძელდება. შემოდგომაზე ხშირია წყალმოვარდნა. ზამთარში წყალმცირეა. გაზაფხულზე არაგვის ნადენი 39,3 %-ს შეადგენს, ზაფხულში 30,8 %-ს, შემოდგომაზე 19,5 %-ს, ზამთარში 10,4 %-ს. არ იყინება.
არაგვს მტკვარში წლიურად 1,5 მლრდ.მ³ წყალი შეაქვს. იყენებენ მუხრან-საგურამოს ვაკის სარწყავად. არაგვის ქვემო დინების ფარგლებში გამოედინება ბულაჩაურის, ნატახტრისა და საგურამოს წყაროები, რომლებიც ქ. თბილისს სასმელი წყლით ამარაგებს. არაგვის ხეობაში გადის საქართველოს სამხედრო გზა.
მდინარე არაგვის სავარაუდო უცხოური სახელწოდებაა პელორი: მომდინარეობს ბერძნული ზმნისგან pelo „ვმოძრაობ, მივისწრაფი“. მოიხსენიებს II-III საუკუნეების ბერძენი ისტორიკოსი დიონ კასიუსი ძვ. წ. 65 იბერიაში რომაელთა ლაშქრობასთან დაკავშირებით (იხილეთ პომპეუსის ლაშქრობა საქართველოში).
ლიტერატურა
სქოლიო
მცხეთა-მთიანეთის მხარის მდინარეები
ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის მდინარეები
მტკვრის შენაკადები
არაგვი
გენეტა

გენეტა (Genetta), მტაცებელი ძუძუმწოვრების გვარი ვივერისებრთა ოჯახისა. აქვთ 55 სმ-მდე სიგრძის მეტად მოქნილი სხეული, მოკლე და უხეში ბალანი. კუდის ძირში განვითარებული ჯირკვლები გამოყოფენ მკვეთრი სუნის სითხეს — მუშკს. გვარში შემავალი 6 სახეობაა გავრცელებულია სავანებსა და აფრიკის ტროპიკულ ტყეებში. იკვებებიან მცირე ზომის ცხოველებით, ფრინველის კვერცხებით. გენეტები მეღამური ცხოველები არიან. ადვილად შინაურდებიან.
ლიტერატურა
ვივერისებრნი
ბარდუბნის ეკლესია

ბარდუბნის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბარდუბანში.
ძეგლი სოფლის სასაფლაოზე მდებარეობს და XIX საუკუნის დიდ დარბაზულ ეკლესიას წარმოადგენს. იგი ნაშენია ქვიშა-ქვით, კირის დუღაბზე. კედლის პერანგი მოგებულია კარგად თლილი კვადრებითა. მკაცრადაა დაცული წყობის თარაზულობა. კამარა და კონქი ჩანგრეულია. კედლები დეფორმირებული და დახეთქილია. ეკლესია აღმართულია ორსაფეხურიან ცოკოლზე. ფასადები გაფორმებულია. დასავლეთი კარის თავზე სამკუთხა ჩარჩოში ჩასმულია რელიეფური ჯვარი. სამხრეთი კარის მაღლა ჯვრის, ხარისა და ფარშევანგის რელიეფური გამოსახულებებია. ამავე კარის თავზე ეკლესიის სამშენებლო მხედრული წარწერაა ქვაში ამოკაწრული. ეკლესიაში შესასვლელი სამივე კარი გარედან არქიტრავული, შიგნიდან კი თაღოვანია. გეგმით წაგრძელებული, სწორკუთხა დარბაზი აღმოსავლეთით ორსაფეხურიანი მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიული აბსიდით ბოლოვდება, რომლის ღერძზე გაჭრილია სამი თაღოვანი სარკმელი. საკურთხევლის კედლებში დატანილია თაღოვანი ნიშები. აბსიდს აქვს სოლეა. დარბაზის გრძივი კედლები გაყოფილია სამ თანაბარ ნაწილად ერთსაფეხურიანი პილასტრებით, რომელთა პროფილირებულ კაპიტელებზე გადაყვანილია თაღები. კამარა საბჯენი თაღებით იყო შემაგრებული, რომლებიც კრონშტეინებს ეყრდნობოდა. კამარა ამჟამად ჩანგრეულია, კრონშტეინები კი შემორჩა. ეკლესიის სარკმლები თაღოვანია. იატაკი ფიქალის ფილებითაა მოგებული. ძეგლი სარესტავრაციო სამუშაოებშია ჩასმული.
რესურსები ინტერნეტში
თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ყიზილჯა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ყიზილჯა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ყიზილჯა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ყიზილჯა — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში
ყიზილჯა — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში
ყიზილჯა — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯულფის რაიონში
Zberoaia

Zberoaia is a village in Nisporeni District, Moldova.
References
Villages of Nisporeni District
Populated places on the Prut
Kishinyovsky Uyezd
კაგულარები

კაგულარები — საფრანგეთში მოქმედი ფაშისტური ორგანიზაციის წევრები. ორგანიზაციას სრულად ერქვა „რევოლუციური მოქმედების საიდუმლო კომიტეტი“. სახელი ეწოდა თავალებთან ამოჭრილი კაპიშონის გამო, რომელსაც წევრები იხურავდნენ საიდუმლო შეკრებებზე. მოქმედებდა 1930-იან წლებში, აწყობდა პროვოკაციებს და ტერორისტულ აქტებს. 1937 წელს კაგულარებმა მოკლეს იტალიელი ანტიფაშისტი ძმები როსელები. 1936-1938 წლებში მთავრობამ დაიწყო კაგულარების დევნა და 1940 წელს ორგანიზაცია პრაქტიკულად დაიშლა. მისი ყოფილი წევრები გერმანიის მიერ საფრანგეთის ოკუპაციის შემდეგ გახდნენ ვიშის რეჟიმის მომხრეები.
ლიტერატურა
XX საუკუნე საფრანგეთში
პოლიტიკური მოძრაობები საფრანგეთში
ფაშიზმი
Curraghboy

Curraghboy is a rural village in County Roscommon, Ireland. It lies northwest of Athlone on the R362 regional road. It has one public house and two grocery shops. It also has an indoor handball alley, Roman Catholic church and a national (primary) school. Curraghboy Village was home to award winning artist and visual creator Avril Egan.
See also
List of towns and villages in Ireland
References
Towns and villages in County Roscommon
პალკინსკაია (ხაროვსკის რაიონი)

პალკინსკაია (ხაროვსკის რაიონი)
პალკინსკაია — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის რაზინსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება რაზინსკის სოფსაბჭოს. მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 2 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 39 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 4 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: შიხანიხა, ბოლშაია, დედევკა.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
http://vologda-oblast.ru/ru/government/municipalities/atu/index.php?okato_15=19+252+828+028 — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
პურის ბზუალა

პურის ბზუალა — მწერი ბზუალა ხოჭოების ოჯახისა. აზიანებს ხორბალს, ქერს, ჭვავს, ნაკლებად — სიმინდსა და შვრიას. ზიანი მოაქვს მეტწილად მატლს, რომელიც იკვებება საშემოდგომო პურეულის ფოთლებით 3-4 კვირის განმავლობაში. დაზიანებული ფოთლები ძაფებად იშლება, ხმება და მცენარე მთლიანად იღუპება. ხოჭოებით დაზიანება კი ძირითადად რძის სიმწიფეში ჩნდება, როცა ისინი მარცვლით იკვებებიან. პურის ბზუალას ქვესახეობა, ამიერკავკასიის პურის ბზუალა, ძირითადად აღმოსავლეთ საქართველოშია გავრცელებული, ახასიათებს ერთწლიანი გენერაცია. მავნებლის მასობრივი გამრავლების ძირითადი მიზეზია ერთი და იმავე ნაკვეთზე პურეული კულტურების თესვა და სარეველებთან ბრძოლის ცუდი ორგანიზაცია, რადგან მავნებლის დამატებით საკვებს სწორედ სარეველები (ჭანგა და სხვ.) წარმოადგენენ.
ბრძოლის ღონისძიებები: სწორი თესლბრუნვა, რათა წინამორბედი იყოს ისეთი კულტურა, რომელიც არ ზიანდება პურის ბზუალათი (მზესუმზირა, ჭარხალი, საკვები ბალახები და სხვ.), დასათესად შეწამლული თესლის გამოყენება.
სქოლიო
ბზუალა ხოჭოები
Rogeria belti

Rogeria belti — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rogeria-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
აროჩე

აროჩე — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის სიერა-დე-უელვის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 499 კმ². მოსახლეობა — 3054 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
უელვის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
აროჩეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
უელვის მუნიციპალიტეტები
კონსტანციუს II

კონსტანციუს II (ფლავიუს იულიუს კონსტანტინე, ; დ. 7 აგვისტო, 317, სირმიუმი — გ. 3 ნოემბერი, 361, მოპუსკრენა, კილიკია) — რომის იმპერატორი 337-361 წლებში, ათჯერ კონსული.
ცხოვრება
კონსტანტინე I დიდის შვილებს შორის იმპერიის დაყოფის შემდეგ (337 წელი) წილად ხვდა აზია და ეგვიპტე, მოგვიანებით ბალკანეთის ნახევარკუნძულიც (339 წელი). ძმების დაღუპვის (კონსტანტინე II — 340, კონსტანტი — 350 წელი) და უზურპატორის დამარცხების შემდეგ აღადგინა იმპერიის მთლიანობა და 353 წლიდან ერთპიროვნულად მართავდა მას. ცდილობდა კონსტანტინოპოლის ამაღლებას რომზე. მისის სასახლის კარი გამოირჩეოდა ბრწყინვალებით, გაძლიერდა ბიუროკრატია. შეიქმნა ჯაშუშების ფართო ქსელი. იმპერატორი მხარს უჭერდა არიანელობას. გააუქმა წარმართული ტაძრები, აკრძალა მსხვერპლთშეწირვა. გარდაიცვალა სპარსელების წინააღმდეგ ლაშქრობის დროს.
კონსტანციუსის შემდეგ იმპერატორი გახდა იულიანე განდგომილი.
ლიტერატურა
სქოლიო
რომის იმპერატორები
დაბადებული 7 აგვისტო
დაბადებული 317
გარდაცვლილი 3 ნოემბერი
გარდაცვლილი 361
Barbatula

Barbatula is a genus of fish in the family Nemacheilidae native to Europe and Asia. They are found in streams, rivers and lakes, and the genus also includes Europe's only cavefish, which only was discovered in the Danube–Aachtopf system in Germany in 2015.
Barbatula formerly included many more species, but these have been moved to other genera, notably Oxynoemacheilus.
Species
There are currently 19 recognized species in this genus:
Barbatula altayensis S. Q. Zhu, 1992
Barbatula barbatula (Linnaeus, 1758)
Barbatula cobdonensis (Gundrizer, 1973)
Barbatula conilobus Prokofiev, 2016
Barbatula dgebuadzei (Prokofiev, 2003)
Barbatula dsapchynensis Prokofiev, 2016
Barbatula golubtsovi (Prokofiev, 2003)
Barbatula markakulensis (Men'shikov, 1939)
Barbatula minxianensis (X. T. Wang & S. Q. Zhu, 1979)
Barbatula nuda (Bleeker, 1864)
Barbatula oreas (D. S. Jordan & Fowler, 1903)
Barbatula potaninorum (Prokofiev, 2007)
Barbatula quignardi (Băcescu-Meşter, 1967)
Barbatula restricta Prokofiev, 2015
Barbatula sawadai (Prokofiev, 2007)
Barbatula sturanyi (Steindachner, 1892)
Barbatula tomiana (Ruzsky (ru), 1920)
Barbatula toni (Dybowski, 1869)
Barbatula zetensis (Šorić, 2000)
References
Fish of Asia
Freshwater fish genera
Nemacheilidae
Taxonomy articles created by Polbot
იურიაკუ

იურიაკუ
იმპერატორი იურიაკუ (დ. 418 — გ. 479) — იაპონიის 21-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 61 წელი მართავდა.
იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო.
კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ იურიაკუს დაბადების სახელი პრინცი ოჰაცუსე ვაკატაკე. ოჰაცუსე იმპერატორ ინგიოს მეხუთე და ყველაზე უმცროსი შვილი იყო. მას შემდეგ, რაც მისი უმვროსი ძმა ანკო მოკლეს, ოჰაცუსემ შეძლო დაემარცხებინა თავისი ძმები და ტახტზე თავად ასულიყო. იურიაკუს სამი ცოლი ჰყავდა (კუსაჰაჰატასის ჩათვლით). მისი მემკვიდრე პრინცი სირაკა (იმპერატორი სეინეი) იყო, რომელიც მას კაძურაკი ნო კარაჰიმესთან შეეძინა.
მეუღლეები და შვილები
1. იმპერატორის მეუღლე კუსაკა ნო ჰატაბიჰიმე ნო ჰიმემიკო, რომელიც სავარაუდოდ იმპერატორ ნინტოკუს და იმპერატორ რიტიუს შვილი იყო;
2. ქალბატონი კაცურაგი ნო კარაჰიმე, რომელიც კაცურაგი ნო ცუბურა ნო ოომის ქალიშვილი იყო. იურიაკუს მასთან 2 შვილი შეეძინა:
პრინცი სირაკა (იმპერატორი სეინეი)
პრინცესა ტაკუჰატაჰიმე
3. ქალბატონი კიბი ნო ვაკაჰიმე, რომელიც კიბი ნო კამიცუმიჩი ნო ომის ქალიშვილი იყო. იმპერატორს მასთან 2 ვაჟი შეეძინა:
პრინცი ივაკი
პრინცი ჰოსიკავა ნო ვაკამია
4. ქალბატონი ვანი ნო ვარავაკიმი, რომელიც იმპერატორ ნინკენის მეუღლის, პრინცესა კასუგა ნო ოირაცუმეს დედა იყო.
იხილეთ აგრეთვე
იაპონიის იმპერატორების სია
ლიტერატურა
William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339
Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
სქოლიო
იაპონიის იმპერატორები
დაბადებული 418
გარდაცვლილი 479
კომორის კუნძულები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

კომორის კუნძულები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კომორის კუნძულების ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კომორის კუნძულები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევრობასკეტი 2022: ჯგუფი C

ევრობასკეტი 2022: ჯგუფი C
ჯგუფი C — ევრობასკეტი 2022-ის მესამე ჯგუფი, სადაც წარმოდგენილნი არიან დიდი ბრიტანეთი, ესტონეთი, იტალია, საბერძნეთი, უკრაინა და ხორვატია. ჯგუფის მატჩები 2022 წლის 2-დან 8 სექტემბრის ჩათვლით ჩატარდება. ყველა მატჩი იტალიის ქალაქ მილანში, მედიოლანუმ ფორუმზე გაიმართება. საუკეთესო ოთხი ნაკრები პრეი-ოფში ასპარეზობის უფლებას მოიპოვებს.
ცხრილი
სქოლიო
ევრობასკეტი 2022
ბაისაკინო

ბაისაკინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბურაევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 54 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბურაევოდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია იანაული, რომელიც დაშორებულია 83 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (91 %).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბურაევოს რაიონის სოფლები
Lohusuu Parish

Lohusuu Parish was an Estonian municipality located in Ida-Viru County. It had a population of 818 (2006) and an area of 102 km².
Small borough
Lohusuu
Villages
Jõemetsa - Kalmaküla - Kärasi - Ninasi - Piilsi - Raadna - Separa - Tammispää - Vilusi
References
External links
Official website
Former municipalities of Estonia
Golema Rakovitsa

Golema Rakovitsa is a village in western Bulgaria, part of Elin Pelin Municipality, Sofia Province.
Geography
Golema Rakovitsa is situated near the eastern end of the Sofia Valley, at the western foot of Sredna Gora mountain. It is located just where the Lopushina and Ravna rivers flow together to form the Lesnovo River. From the village border starts the upper part of Ognyanovo Reservoir. Elin Pelin, the main town of the municipality, is about to the west.
An annual from the Bulgarian National Library, published in 1928, indicates that in the middle of 19th century there were 180 houses in the village. It was the biggest settlement in the eastern Sofia district at the time. In comparison, Elin Pelin, named Novoseltsi back then, was listed as having 125 houses. Just after the First World War there were 2,200 residents in the village. However, when the communist regime took the rule in the country, private property was strongly limited and the farming realties were nationalized. The population started permanently decreasing because of migration, mostly to Sofia. Nowadays about 400 people remain in Golema Rakovitsa.
History and culture
The village was set on fire twice during the 19th century by Ottoman troops. The native Gato Shishkov was among the followers of the revolutionary Vasil Levski who visited the village several times. It was reported that another Bulgarian revolutionary, Georgi Benkovski, also passed through the village. During the Balkan Wars in 1912 a man from Rakovitsa was a member of the Macedonian-Adrianopolitan Volunteer Corps.
The majority of the inhabitants are Christians adhering to the Bulgarian Orthodox Church. In the village there is a church named after St Nicholas built in 1857. In the church yard are the remains of an old religious school which was restored in 2005 and turned into a museum.
The two-storied building of the modern school was constructed in 1923-1924. It was a comprehensive school named after the Saints Cyril and Methodius. After operating for more than 60 years, the school was closed down in 1994 and the building was abandoned. Every year on 2 May, there is a local village celebration called Sabor, dedicated to the April Uprising.
Gallery
References
Golema Rakovitsa Guide
Villages in Sofia Province
გონებისკარი

გონებისკარი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შემოქმედის თემში (სოფლები: გომი, გონებისკარი, კვირიკეთი, შემოქმედი, წითელმთა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ბჟუჟის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 190 მ.-ზე, ოზურგეთიდან 6 კმ., შემოქმედიდან 1 კმ. სოფელში დაიბადა საბჭოთა რევოლუციონერი ფილიპე მახარაძე.
ისტორია
სოფლის ძველი სახელწოდებაა გომების კარი. XIX საუკუნეში ეწოდებოდა კარისყურე (კარისყური). 1851-52 წლებში გლეხებმა დიანოს სურგულაძის და გოგია მამაკაიშვილის ხელმძღვანელობით შეიარაღებული გამოსვლა მოაწყვეს. 1871-1916 და 1862-1896 წლებში იმერეთის სინოდის კანტორის მეტრიკული წიგნების საძიებელში ფიქსირდება კარისყურის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელიც ასევე იხსენიება არქიმანდრიტ არსენ მგალობლიშვილის მიერ 1828 წელს შედგენილ შემოქმედის ეპარქიის ეკლესიების სიაში. ეკლესიის მრევლი 20 კომლს შეადგენდა. ეკლესია იყო ხის, გუმბათიანი. მასში ინახებოდა წმინდა გიორგის წარწერიანი ხატი.
მოსახლეობა
ღირსშესანიშნაობანი
ქვის საწნახელი
სოფელ გონებისკარის განაპირა უბანში, „მესხისეულში“, მომაღლო ბორცვის ვაკობ ადგილას შემორჩენილი არის ქვის მასიური საწნახელი. გრუნტი, რომელშიც საწნახელია გამოკვეთილი მიწის ზედაპირიდან 40 სმ-ით არის აწეული, გრუნტის სიგრძე 8 მეტრია, სიგანე 2,5 მ. ამოკვეთილი საწნახელის სიგრძე 6 მეტრია, სიგანე 120 სმ, სიღრმე 90 სმ. საწნახელი ოდნავ დაქანებულია სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ. მის ირგვლივ 80 კვ. მ. შემოღობილი იყო ფლეთილი ქვის ყორით. ასეთივე საწნახელია შემორჩენილი ადგილ „მომწვარაში“. საწნახელი გამოთლილია ქვის მასალით, სავსეა წყლით და სიძველისგან ხავსი აქვს მოდებული.
ფილიპე მახარაძის სახლი
ფილიპე მახარაძის სახლ-მუზეუმი გაიხსნა 1957 წლის 3 ნოემბერს, სახლში სადაც მახარაძე დაიბადა. მუზეუმი ამჟამად არ ფუნქციონირებს. სანახევროდ დანგრეული სახლი წარმოადგენს ტრადიციული დასავლეთ ქართული არქიტექტურის ტიპურ ნიმუშს, ხის ოდას, საცხოვრებელი ოთახებითა და აივნით. ეზოს შესასვლელთან შემორჩენილია 1950-იანი წლების თაღი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Floraí

Floraí is a municipality in the state of Paraná in the Southern Region of Brazil.
See also
List of municipalities in Paraná
References
Municipalities in Paraná