PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
სუბალპური მცენარეულობა

სუბალპური მცენარეულობა — მაღალმთის მცენარეულობა მთის ტყის ზედა საზღვარსა და ალპური მდელოების ქვედა საზღვარს შორის. გავრცელებულია ძირითადად ზომიერი და სუბტროპიკული სარტყლის მთებში (ალპები, კარპატები, კავკასია, დას. ტიან-შანი, ჰიმალაი), სადაც ნალექების რაოდენობა საკმაოდ მაღალია და შედარებით თანაბრად არის განაწილებული წლის განმავლობაში. სუბალპური მცენარეულობის განვითარებას ხელს უწყობა აგრეთვე თოვლის სქელი საფარი, რაც მცენარეულობას იცავს ზამთრის დაბალი ტემპერატურისაგან, ნიადაგისა და ჰაერის მაღალი სინოტივე, გაპირობებული ზედა სარტყელში არსებული ყინულისა და თოვლის დნობით. სუბალპური სარტყლის მცენარეულობა წარმოდგენილია შემდეგი დაჯგუფებებით; მაღალი მთის მეჩხერი („პარკული“ ტიპის) და ტანბრეცილი ტყეები, გართხმული ბუჩქნარი, მაღალბალახეულობა და მდელოები. სუბალპური მცენარეულობა იცვლება მთიანი სისტემის გეოგრაფიული მდებარეობის, კალთების ექპოზიციისა და დახრილობის მიხედვით. კავკასიაში, კერძოდ საქართველოში, მისი ქვედა საზღვარია ზღვის დონიდან 1800-2000 მ, ხოლო ზედა საზღვარი ძლიერ ტენიან დასავლეთ კავკასიონზე 2200-2300 მ აღწევს. შედარებით კონტინენტურ კლიმატის პირობებში (ცენტრ., აღმ. და დას. კავკასიონის ზოგიერთი ნაწილი) სუბალპური მცენარეულობა უფრო მაღლა (2500-2700 მ) იწევს. სუბალპურ სარტყელში პარკულ ტყეს ქმნის ლიტვინოვის არყი, აღმოსავლური წიფელი, სოსნოვსკის ფიჭვი, მაღალმთის ნეკერჩხალი, აღმოსავლური მუხა და სხვ.; ტანბრეცილ ტყეს ძირითადად - არყი, ჭნავი, უფრო იშვიათად - წიფელი, პონტოური მუხა.
მაღალმთის გართხმულ ბუჩქნარებს ძირითადად დეკა და ღვიის გართხმული სახეობები ქმნის. დეკიანები უფრო გავრცელებულია სუბალპური სარტყლის ზედა ნაწილში და გვხვდება როგორც არყნარის ქვეტყეში, ისე უტყეო ჩრდილო-დასავლეთ ექპოზიციის კალთებზე, ღვიიანები კი - ძირითადად კარგად განათებულ, ამობურცულ სამხრეთის ექპოზიციის ფერდობებზე.
მაღალბალახეულობა ძირითადად განვითარებულია სუბალპური სარტყლის ქვედა ნაწილში, ნოყიერ, საკმაოდ ტენიან ნიადაგზე. ხშირად ის ხევებითა და ხრამებით ტყის სარტყელშიც ჩამოდის. მისი ძირითადი კომპონენტებია დიყის, თავყვითელას, მზიურას, დეზურას და სხვა სახეობები. სუბალპური მცენარეულობის მაღალბალახეულობა ვითარდება აგრეთვე საქონლის ნაბინავრებზე (მეორეული მაღალბალახეულობა). სუბალპური მდელოები გვხვდება როგორც მაღალმთის ტყის გაკაფულ ადგილებზე, ისე ტყის ზემოთაც. სუბალპურ მდელოებში გამოიყოფა ფართოფოთლოვანი, მარცვლოვანი დაჯგუფებები. მათი ძირითადი კომპონენტებია ფრინტა, ქართული და შიშველღეროიანი ნემსიწვერა, წვრილი და ფართოფოთლოვანი ნამიკრეფია, ჭრელი თივაქასრა, ოქროს შვრიელა, ჭრელი წივანა, იისფერი ქერი, სამყურას, ბრძამის სახეობები და სხვა. სუბალპური მდელოები, როგორც სათიბი და საძოვარი, საუკეთესო საკვები ბაზაა მთის მეცხოველეობისათვის. სამხრეთ საქართველოს მაღალმთიანეთის ზოგიერთ ნაწილში სუბალპური სარტყელი არ არის გამოხატული და მის ადგილს იკავებს მაღალმთის ველები და მთის ქსეროფიტები.
ლიტერატურა
ფლორა
ტორგასკა (ხუტორი)

ტორგასკა (ხუტორი)
ტორგასკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება სკვორჩიხინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 24 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 42 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 8 ადამიანი.
სქოლიო
იშიმბაის რაიონის სოფლები
ტომას პელჰემ-ჰოლსი

ტომას პელჰემ-ჰოლსი (დ. 21 ივლისი, 1693 — გ. 17 ნოემბერი, 1768) — ბრიტანელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. გაერთიანებული სამეფოს მე-4 და მე-6 პრემიერ-მინისტრი 1754–1756 და 1757–1762 წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
Thomas Pelham Holles — oxforddnb.com
დაბადებული 21 ივლისი
დაბადებული 1693
გარდაცვლილი 17 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1768
გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრები
ბრიტანელი პოლიტიკოსები
გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრები მე-18 საუკუნეში
ჟორჟ კლემანსო

ჟორჟ კლემანსო
ჟორჟ ბენჟამინ კლემანსო (დ. 28 სექტემბერი, 1841, მუირონანპარე — გ. 24 ნოემბერი, 1929, პარიზი) — საფრანგეთის რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრი. საფრანგეთის რადიკალური პარტიის ლიდერი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ფრანგი პოლიტიკური აქტივისტის ოჯახში. ფიზიკის განხრით უმაღლესი განათლება ნანტის უნივერისტეტში მიიღო. შემდგომში პარიზში მოიპოვა მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ადრეული ასაკიდან ჩაება პოლიტიკურ საქმიანობაში, იყო ანტიკლერიკალური რადიკალური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. 1861 პარიზში თანამებრძოლებთან ერთად დააარსა ყოველკვირეული გაზეთი „Le Travail“. 1862 დააპატიმრეს დემონსტრაციის გამართვისათვის. ნაპოლეონ მესამის რეჟიმთან დაპირისპირების შემდეგ იძულებული გახდა, ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადასულიყო საცხოვრებლად და სამუშაოდ. მესამე რესპუბლიკის პერიოდში დაბრუნდა სამშობლოში, აირჩიეს წარმომადგენელთა საბჭოს წევრად. შემდგომში აგრძელებდა პოლიტიკურ და ჟურნალისტურ საქმიანობას. ეწინააღმდეგებოდა სინო-ფრანგულ ომს. 1906 რადიკალურ პარტიასთან ერთად მოიგო არჩევნები და გახდა ქვეყნის პრემიერ მინისტრი. 1909 წელს დატოვა პრემიერ-მინისტრის პოსტი. 1917 წლის ნოემბერში კლემანსო მეორე ვადით გახდა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი, ამავდროულად იკავებდა ომის მინისტრის პოსტსაც.
პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრ ლოიდ ჯორჯთან და აშშ-ის პრეზიდენტ ვუდრო უილსონთან ერთად გახსნა პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია. კლემანსოსა და ზოგადად საფრანგეთის მთავრობას კავკასიის რეგიონისადმი ინტერესი არ გამოუხატავს, იმპერიული რუსეთისთვის გაცემული მილიონობით ფრანკის ვალის დაბრუნების იმედით, მხარს უჭერდა დენიკინის არმიას. საფრანგეთი ამიერ კავკასიაში მხოლოდ სომხეთისადმი ინტერესს გამოხატავდა, ისიც კონკრეტული მიზნის მისაღწევად - კილიკიაში საფრანგეთის დაფუძნებისათვის და საიქს-პიკოს შეთანხმების სარეალიზაციოდ. კლემანსოს კაბინეტის საგარეო საქმეთა მინისტრი პიშონი რამდენი- მეჯერ შეხვდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დელეგაციას, თუმცა უშედეგოდ, რადგანაც საფრანგეთის ინტერესები არ ემთხვეოდა დამოუკიდებელი საქართველოს ინტერესებს. 1919 წლის ბოლოს გამართულ არჩევნებზე კლემანსოს პარტია დამარცხდა, 1920 წლის დასაწყისში კი ხელისუფლების სათავეში სოციალისტი ალექსანდრე მილეირანი მოვიდა. 1920 წლის სექტემბრიდან მილეირანმა საფრანგეთის პრეზიდენტის პოსტი დაიკავა, პრემიერ-მინისტრის პოსტს კი ჯერ - ჟორჟ ლეიგი, ხოლო შემდეგ არისტიდ ბრიანი იკავებდა. კლემანსოს შემდგომი საფრანგეთის სოციალისტი პრემიერ-მინისტრები საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიმართ ბევრად უფრო კეთილგანწყობილი აღმოჩნდნენ, 1920 წლის იანვარში სწორედ არისტიდ ბრიანმა ითამაშა მთავარი როლი მოკავშირეთა მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დე იურედ აღიარების საკითხში. პრემიერ-მინისტრის პოსტის დატოვების შემდეგ იმოგზაურა აფრიკაში. 1921 მიანიჭეს ოქსფორდის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის ხარისხი. სიცოცხლის ბოლომდე აგრძელებდა პუბლიცისტურ საქმიანობას.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ჟორჟ კლემანსო — ბილიოვიკი
სქოლიო
დაბადებული 1841
დაბადებული 28 სექტემბერი
გარდაცვლილი 1929
გარდაცვლილი 24 ნოემბერი
საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრები
ფრანგი პოლიტიკოსები
Satipo District

Satipo District is one of eight districts of the Satipo Province in Peru.
References
1940 establishments in Peru
ირმის ქვა

ირმის ქვა — ძველი მონოლითური ტიპის ქვები ირმის გამოსახულებით. გავრცელებულია თანამედროვე მონღოლეთის ტერიტორიაზე. ითვლება, რომ ირმის ქვები შეიქმნენ ბრინჯაოს ხანაში. ნახატები ქვაზე ამოკვეთილია ან დახატულია.
ქვები თარიღდება გვიანი ბრინჯაოს ხანით. გვხვდება მონღოლეთში, ჩინეთში, ტივში, ალტაიში და სხვა ადგილებში. ზოგან ეს ქვები დაკავშირებულია საფლავებთან. შესაძლოა ისინი რაიმე კულტს, მსხვერპლშეწირვას უკავშირდებოდნენ. ა.პ.ოკლადნიკოვი სამ ძირითად ჯგუფს გამოყოფს ირმის ქვებში: მრგვალს (ცილინდრულს), მართკუთხას და უფრო ფართო, ზოგჯერ დამრეცად გადაჭრილ ქვებს. ნ. დიკოვი გამოსახულებებში, მათი სტილისტიკური თავისებურებების მიხედვით, გამოყოფს ორ ტიპს: რეალისტური გამოსახულებებს და ირმის სურათებს იხვისათვის დამახასიათებელი ნისკარტებით.
გარდა ირმებისა, გვხვდება ასევე ცხენების, სხვადასხვაგვარი შეიარაღების, ორნამენტების და სხვადასხვა გეომეტრიული ფიგურების გამოსახულებები. ირმები გამოსახულია ადრეული რკინის ხანისათვის დამახასიათებელი მეთოდით. მათ აქვთ დიდი, დატოტვილი, უკან გადაწეული რქები. მონღოლეთში, უშკიინ-უვერში, აღმოჩენილია ირმის ქვა რომელზეც გამოსახულია ადამიანის სახე.
გალერეა
ლიტერატურა
ნ. დიკოვი, Бронзовый век Забайкалья, ულან-უდე, 1958;
ვ. ვოლკოვი, Оленные камни Монголии, ულან-ბატორი, 1981;
მეგალითური ნაგებობები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მონღოლეთში
აკაკი ზოიძე

აკაკი ზოიძე (დ. 3 ივნისი, 1968) — ქართველი პოლიტიკოსი და ექიმი.
ბიოგრაფია
აკაკი ზოიძე 1968 წლის 3 ივნისს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1990-1991 წლებში იგი იყო საწარმოო გაერთიანება „აზოტის“ მედსანნაწილი, რეანიმაცია-ინტენსიური თერაპიის პალატების სანიტარი. 1991-1993 წლებში იგი იყო კლინიკური და ექსპერიმენტული ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი ნერვულ სნეულებათა სპეციალობით. 1993-1998 წლებში იგი იყო კლინიკური და ექსპერიმენტული ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი. 1997-2000 წლებში იგი საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის მოადგილე. 2000 წელს იგი იყო საქართველოს ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს სოციალური დაზღვევისა და პროგრამების მართვის დეპარტამენტის უფროსი. 2000-2001 წლებში იგი იყოსაქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის მოადგილე. 2001-2003 წლებში იგი იყო საქართველოს სახელმწიფო კანცელარიის სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე. 2004-2016 წლებში იგი იყო საერთაშორისო ფონდ „კურაციოს“ წამყვანი მკვლევარი. 2006-2016 წლებში იგი იყო „კურაციოს“ საერთაშორისო ფონდის დირექტორთა საბჭოს წევრი. 2014-2016 წლებში იგი იყო საკონსულტაციო ჯგუფ „კურაციოს“ დირექტორი.
2016-2019 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2019 წლის 2 დეკემბერს დატოვა პარტიაც და პარლამენტარის მანდატიც.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 3 ივნისი
დაბადებული 1968
ქართველი ექიმები
საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
„ქართული ოცნების“ წევრები
ბელგია 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბელგია 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელგიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ იასპარეზა 1956 წელს, ავსტრალიის ქალაქ მელბურნსა და შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ 2 ვერცხლის მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელგია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დოროგუშიხა

დოროგუშიხა — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის რაზინსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება რაზინსკის სოფსაბჭოს. მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 39 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 39 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 14 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: ლარიონიხა, ლუკინსკაია, მაქსიმოვსკაია.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
http://vologda-oblast.ru/ru/government/municipalities/atu/index.php?okato_15=19+252+848+006 — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Polyrhachis davydovi

Polyrhachis davydovi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
კეისრის პაპირუსი

კეისრის პაპირუსი
„კეისრის პაპირუსი“ — რიგით 36-ე წიგნი ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორი ჟან-ივ ფერია, ხოლო მხატვარი - დიდიე კონრადი. კომიქსი გამოიცა 2015 წელს.
კომიქსის სახელწოდება მომდინარეობს იულიუს კეისრის კლასიკური წიგნიდან „Commentarii de Bello Gallico“ (კომენტარები გალური ომის შესახებ). კომიქსში მოთხრობილია განსხვავებული ამბავი, 24-ე თავის შესახებ - "დამარცხება არმორიკას დაუმარცხებელ გალებთან" (არმორიკა გალების ერთ-ერთი სოფელია, ასტერიქსის სერიის კომიქსებიდან). რომაული ცენზურა ანადგურებს ამ თავს, ვინაიდან იგი საშიშია კეისრის იმიჯისთვის და დიდებისთვის. მოპარული ხელნაწერი სხვადასხვა პიროვნების მეშვეობით აღმოჩნდება გალების ხელთ. მათი ბელადი ფიქრობს, რომ ხელნაწერში მოთხრობილი სიცრუე არ არის მნიშვნელოვანი გალებისთვის, თუმცა მისი ცოლი აიძულებს, იბრძოლოს სიმართლისთვის და სამართლიანობის აღსადგენად. ვინაიდან გალების დიდმა ნაწილმა არ იცის წერა თუ კითხვა, დრუიდი პანორამიქსი, ასტერიქსი და იდეფიქსი მიემგზავრებიან დრუიდის ყოფილ მასწავლებელთან, რომელმაც უნდა ჩაიწეროს ეს ამბავი და სიმართლე გადასცეს შემდეგ თაობებს. საუკუნეების შემდეგ ორიგინალური ასტერიქსის ავტორები, რენე გოსინი და ალბერ უდერზო საფრანგეთის ერთ-ერთ კაფეში ესაუბრებიან მოხუცს, რომელიც მათ უამბობს ამ და სხვა ნამდვილ ამბებს.
რესურსები ინტერნეტში
ასტერიქსისადმი მიძღვნილი ოფიციალური საიტი
ასტერიქსის კომიქსები
2015 წლის კომიქსები
2015 წლის წიგნები
წითელი ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

წითელი ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)
წითელი ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს ადმირალტეისკისა და ცენტრალურ რაიონს. ხიდის სიგრძეა - 33,6 მეტრი, სიგანე - 16,8 მ. ეს ერთადერთი ხიდია მდინარე მოიკაზე, რომელიც ააგეს უილიამ გესტეს ტიპური პროექტით და შემონახული აქვს თავისი ისტორიული სახე.
მდებარეობა
მდებარეობს გოროხოვის ქუჩის კუთხეში, ხიდთან ახლოს განთავსებულია სავაჭრო სახლი „С. Эсдерс и К. Схейфальс“-ი და ა. გერცენის სახელობის რუსეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის შენობა.
დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს მწვანე ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - ლურჯი ხიდი.
უახლოესი მეტროს სადგურია „ადმირალტეისკაია“, „სადოვაია“ და „გოსტინი დვორი“.
სახელწოდება
სახელწოდება მომდინარეობს ძველი ხის ხიდის საღებავის ფერიდან, რომელიც ამ ადგილზე ააგეს XVIII საუკუნეში. თავდაპირველად 1737-1778 წლებში ერქვა თეთრი ხიდი, ხოლო 1778 წლიდან ხიდს უკვე თანამედროვე სახელი ეწოდება.
ისტორია
ხის ხიდის აშენება დაგეგმეს 1717 წელს. 1737 წელს კი გერმან ვან ბოლესმა ააგო ხის ხიდი. XVIII საუკუნის ბოლოსათვის ხიდი სამმალიანი იყო.
1808-1814 წლებში ინჟინერ უილიამ გესტეს პროექტის მიხედვით შეიცვალა ტიპური ერთმალიანი თუჯის თაღოვანი ხიდით, ხიდის თუჯის ნაწილები დაამზადეს ნიკოლოზ დემიდოვის ქარხანაში.
თუჯის ნაწილები რკინით ჩაანაცვლეს 1953-1954 წლებში ვ. ვ. ბლაჟევიჩის პროექტის მიხედვით.
მორიგი რესტავრაცია ჩაუტარდა 1998 წელს, გარემონტდა ფანრები.
ლიტერატურა
Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с.
Блэк И., Ротач А. Чугунные арочные мосты в Ленинграде // Архитектурное наследство. — 1955. — № 7. — С. 143—156.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 472. — 511 с.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 335. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
Трач Н. В. «Цветные» мосты Северной Венеции // История Санкт-Петербурга. — СПб.: Нестор, 2009. — № 6 (52). — С. 66—70.
Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
რესურსები ინტერნეტში
Красный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
Красный мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга
სქოლიო
სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
Huaricolca District

Huaricolca District is one of nine districts of the province Tarma in Peru.
References
კოხიანა

კოხიანა
ნაეკლესიარი კოხიანა — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სათოვლეში, სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 2 კილომეტრზე, სოფელ ხეკორძიდან სოფელ ლელობისაკენ მიმავალი გზის პირას მარჯვნივნივ შემორჩენილია კირის ხსნარით, ტუფის გათლილი კვადრებითა და კლდის ნატეხი ქვით ნაგები, გეგმით სწორკუთხა ეკლესიის კედლების წყობის ქვედა 2-4 რიგი. ნაეკლესიარი დაფარულია მცირე ნარეულობით.
ლიტერატურა
მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Kolomenskaya (Moscow Metro)

Kolomenskaya (Moscow Metro)
Kolomenskaya is an underground metro station on the Zamoskvoretskaya Line of the Moscow Metro in Moscow, Russia. It was named after the nearby Kolomenskoye museum-park. The station is situated at the intersection of Andropov avenue, Nagatinskaya and Sudostroitelnaya (literally Shipbuilding) streets
History
Kolomenskaya Station was opened on 11 August 1969 as a part of the southern line extension of the Moscow Metro system.
The stations has been closed since 12 November 2022 due to the reconstruction works.
Design
Octagonal pillars of the station hall are lined with grey marble and the floor is riveted with red granite in the centre and grey granite at the sides. The track walls are faced with yellow ceramic tiles with a stripe of grey marble at the base. The station is adorned with copper plaques on the theme How Motherland began (sculptor E.Ladygin).
Exits
The station has two underground vestibules, located on the intersection between the Andropova avenue and the Nagatinskaya/Novinki street. Both vestibules are interlinked with underpasses that offer exits to the surface level which covered glazed pavilions.
Surrounding area
The construction of the station is a typical example of Soviet urban development, as the apartment blocks that were built around it are contemporary with the station. The region that it is located in, Nagatino became part of Moscow only a few years prior to the construction of the station. Part of the track from Avtozavodskaya is above ground, and it passes over the Moskva River on the Nagatinsky Metro Bridge which was opened simultaneously with the new segment. Plans for a new station, Tekhnopark (alternative name, Prospekt Andropova) to be added in the future remains unfulfilled.
References
Moscow Metro stations
Railway stations in Russia opened in 1969
Zamoskvoretskaya Line
Railway stations located underground in Russia
Omas District

Omas District is one of thirty-three districts of the province Yauyos in Peru.
References
Köprücük, Ardahan

Köprücük, Ardahan
Köprücük is a village in the Ardahan District, Ardahan Province, Turkey. The village is populated by Kurds and had a population of 207 in 2021.
References
Villages in Ardahan District
Kurdish settlements in Ardahan Province
ლოლუა

ლოლუა
საკუთარი სახელი ლოლუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
გიორგი ლოლუა — პოეტი, ინჟინერი
მამია ლოლუა — მხატვარი, გრაფიკოსი
ძუკუ ლოლუა — მეჩონგურე, მომღერალი, ლოტბარი
ქართული გვარები
ანა სოფია რევენტლოვი

ანა სოფია რევენტლოვი (დ. 16 აპრილი, 1693 — გ. 7 იანვარი, 1743) — დანიისა და ნორვეგიის დედოფალი 1721-30 წლებში როგორც ფრედერიკ IV-ის მესამე ცოლი. რევენტლოვის გრაფ კონრად ფონ რევენტლოვის ასული.
ბიოგრაფია
ანა სოფია დაიბადა 1693 წლის 16 აპრილს კლაუსჰოლმის სასახლეში. იგი იყო რევენტლოვის გრაფ კონრადისა და მისი მეორე ცოლის, სოფია ამალია ჰანის ასული. მას მამამისის პირველი ქორწინებიდან ერთი ნახევარ-და და ერთი ნახევარ-ძმა ჰყავდა.
1711 წელს, ანა სოფიამ ჩოგბურთის თამაშისას გაიცნო დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ IV, რომელსაც იგი თავდავიწყებით შეუყვარდა. ამ დროისათვის ფრედერიკი უკვე იყო დაქორწინებული დედოფალ ლუიზა მეკლენბურგ-გიუსტროველზე და ერთხელ დაქვრივებულიც იყო, ამიტომაც ანა სოფიას პირდაპირ ცოლად ვერ შეირთავდა. ამის გამო, 1712 წელს მეფე მასზე მორგანატიკულად დაქორწინდა, ანუ იგი მეფის ცოლი იყო, მაგრამ არა დედოფალი. ამრიგად ფრედერიკ IV ორცოლიანი მამაკაცი გახდა, უკვე მეორედ. ამის შემდეგ მან ანა სოფიას შლეზვიგის ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. 1721 წელს, დედოფალ ლუიზას გარდაცვალებიდან რამდენიმე დღეში, 4 აპრილს მეფე მასზე ღიად დაქორწინდა და დედოფლად დაისვა.
ანა სოფია რევენტლოვი დანიის ისტორიაში ერთადერთი დედოფალია, რომელსაც სამეფო წარმომავლობა არ ჰქონია. მართალია რევენტლოვები დანიურ-გერმანული არისტოკრატიული ოჯახი იყვნენ, მაგრამ არა სამეფო.
ქორწინებამ დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია არა მხოლოდ არისტოკრატიაში, არამედ თავად სამეფო ოჯახშივე. ახალი დედინაცვალი მალევე შეიძულეს ფრედერიკის შვილებმა, რომლებიც აქტიურად გამოდიოდნენ მის წინააღმდეგ, მაგრამ ამაოდ. მისი დედოფლობის დროს რევენტლოვების ოჯახმა დიდი პოლიტიკური გავლენა მოიპოვა. 1730 წელს, ფრედერიკ IV გარდაიცვალა და ტახტზე ანა სოფიას გერი, კრისტიან VI ავიდა, რომელმაც იგი არა მხოლოდ სამეფო კარიდან, არამედ კოპენჰაგენიდანაც გააძევა. სულ მალე მეფემ მისი ქონების კონფისკაცია მოახდინა და იგი იძულებული გახდა კლაუსჰოლმში დაბრუნებულიყო, სადაც გარდაიცვალა 1743 წელს, 49 წლის ასაკში.
შვილები
ანა სოფიასა და ფრედერიკ IV-ს სულ ექვსი შვილი შეეძინათ:
ფრედერიკა სოფია (1721), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრედერიკა კონრადინა (1722), გარდაიცვალა ჩვილი;
მკვდარშობილი ვაჟი (1723);
კრისტიანა ამალია (1723-1724), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრედერიკ კრისტიანი (1726-1727), გარდაიცვალა ჩვილი;
კარლი (1728-1729), გარდაიცვალა ჩვილი;
ლიტერატურა
Hvidt, Marie (2004). Frederik IV (in Danish). Copenhagen: G.E.C. Gads Forlag. p. 291.
"Reventlow Hertuginde af Slesvig" (in Danish). roskildehistorie.dk. Retrieved 24 December 2015.
"Kong Frederik 4 og Anna Sophie Reventlow" (in Danish). www.akj-cbj.dk. Archived from the original on 25 December 2015. Retrieved 24 December 2015.
"Anna Sophie Reventlow - Dronning af Danmark" (in Danish). genealogi.singlehand.dk. Retrieved 24 December 2015.
დაბადებული 16 აპრილი
დაბადებული 1693
გარდაცვლილი 7 იანვარი
გარდაცვლილი 1743
დანიის დედოფლები
ნორვეგიის დედოფლები
შრომითი თერაპია

შრომითი თერაპია — შრომითი პროცესების გამოყენება სამკურნალო მიზნით. ზოგიერთი დაავადების დროს შრომით თერაპიას მიმართვენ ორგანიზმის ტონუსის ასაწევად, ნივთიერებათა ცვლის მოსაწესრიგებლად. ამისათვის შრომითი თერაპია ტარდება სუფთა ჰაერზე. ტრავმატოლოგიასა და ორთოპედიაში კიდურების ფუნქციის აღსადგენად იყენებენ შრომის სპეციალურ სახეებს, რომლებიც მოითხოვს გარკვეული მოცულობის მოძრაობის შესრულებას და კუნთების გარკვეული ჯგუფების მონაწილეობას. შრომითი თერაპია უმეტესად იხმარება ფსიქიატრიაში ავადმყოფის ფსიქიკაზე დადებითი ზემოქმედების მიზნით. თანდათანობით მზარდი შრომითი პროცესები წვრთნის და აძლიერებს კომპენსატორულ მექანიზმებს და აადვილებს საწარმოო პირობებში შრომაზე გადასვლას. საზოგადოებრივად სასარგებლო შრომას, კოლექტივის დადებით ზეგავლენას დიდი სამკურნალო-პროფილაქტიკური მნიშვნელობა აქვს. სსრკ-ში ფსიქიკურად დაავადებული ავადმყოფების შრომითი თერაპია ჩვეულებრივ ტარდებოდა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოებში, დისპანსერებში, სადაც შექმნილი იყო სამკურნალო შრომითი სახელოსნოები; ამ სახელოსნოების შტატში შედიოდნენ ექიმები და მედდები, რომლებიც მეთვალყურეობას უწევდნენ ავადმყოფებს, უტარებდნენ მედიკამენტურ მკურნალობას, აძლევდნენ შრომით რეკომენდაციებს და სხვ.
ლიტერატურა
თერაპია
მკურნალობა
Armazém

Armazém is a municipality in the Brazilian state of Santa Catarina. Is located at latitude 28º15'43" south and longitude 49º01'03" west, with an elevation of 30 meters. The city's streets are embellished with manicured gardens. Armazém has an area of 138.6 km ² and was emancipated from the city of Tubarão on December 19, 1958.
Municipal Data
Municípios limítrofes: Braço do Norte, Rio Fortuna, São Martinho, Imarui e Gravatal.
Área: 173,578 km²
Population: 8,759 (2020)
Altitude: 30 m
Tourist Region: Encantos do Sul
Mais informações você encontra no site da prefeitura municipal de Armazém
References
Municipalities in Santa Catarina (state)