PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ევუასო-ნგირო

ევუასო-ნგირო — მდინარე კენიაში, სათავეს იღებს კენიის მთის დასავლეთ ფერდობზე და მიედინება ჩრდილოეთით, შემდეგ აღმოსავლეთით და ბოლოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
(ეს სახელი ჰქვია მინიმუმ კიდევ ერთ მდინარეს, რომელიც იწყება მაუ ესკარპმენტიდან, მიედინება სამხრეთ-დასავლეთით და ჩაედინება ნატრონის ტბაში ტანზანიაში.)
ევუასო-ნგიროს ზედა აუზი 15 200 კვადრატული კილომეტრია (5800 კვადრატული მილი). მდინარეს აქვს წყლის მუდმივი წყარო მთის მყინვარებიდან. მდინარეზე გადაადგილდებიან კანოებით და მას მდინარეთა სირთულის საერთაშორისო სკალით მეხუთე დონის სიჩაქე აქვს.
მდინარის სახელი მოდის ადგილობრივი ეთნოსის ენიდან და აღნიშნავს მდინარეს ყავისფერი ან ტალახიანი წყლით. ზოგი მას „ევუასო ნიროსაც“ ეძახის.
კენიის მშრალ, ჩრდილოეთ ნაწილში მდინარის არსებობა სიცოცხლეს ნიშნავს. მდინარე მის გარშემო მწვანე ოაზისებს ქმნის ველურ ბუნებაში.
იხილეთ აგრეთვე
კენიის გეოგრაფია
სქოლიო
კენიის მდინარეები
ყაზბეგის განძი

ყაზბეგის განძი — ძვ. წ. VI-V საუკუნეების ნივთების განძი (დაახლოებით 200 ნივთი). ის ენათესავება ბრილის სამაროვანის განძს და წარმოადგენს განვითარებული რკინის ხანის ნიმუშს.
განძი აღმოაჩინა გ. ფილიმონოვმა დაბა ყაზბეგთან 1877 წელს. მან გათხრების დროს სათანადო წინდახედულება ვერ გამოიჩინა, რის გამოც განძის მხოლოდ ნაწილმა მიაღწია სამეცნიერო დაწესებულებებამდე, ხოლო ნაწილი გაიძარცვა და დაიკარგა. ამასთან, დაუზუსტებელია, ყაზბეგის განძი მართლაც განძია, თუ წარმოადგენს სამარხის ინვენტარს. განძის სრული და საფუძვლიანი აღწერები ეკუთვნით პ. უვაროვას და ა. ტალგრენს.
განძის შემადგენლობაში იყო აქემენიდური ხელოვნების ნიმუშები: ვერცხლის ფიალა, ბრინჯაოს ჭურჭელი, ფიბულები, ირმის პატარა ქანდაკება, ადამიანის გამოსახულება, კვერთხისთავი, სარტყელი, ყობანური კულტურის რკინის სატევარი, შუბი, ცხენის აღკაზმულობის ნაწილები. ყაზბეგის განძი კავკასიის ძველი ტომების რელიგიურ კულტს უკავშირდება. განძის დიდი ნაწილი მოსკოვის ისტორიულ მუზეუმში ინახება, მცირე ნაწილი – სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
საქართველოში აღმოჩენილი განძები
ძაღლის სატაცური

ძაღლის სატაცური, მიხელტა (Tamus communis) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე დიოსკორეასებრთა ოჯახისა. გამსხვილებული ფესვი, მცოცავი და ხვიარა ღერო აქვს.
გავრცელებულია ყირიმსა და კავკასიაში, ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვეყნებში, ევროპასა და წინა აზიაში. საქართველოში მთის შუა სარტყლამდე, ძირითადად ტყეში და ტყის პირას იზრდება.
დეკორატიული მცენარეა, იყენებენ ცოცხალ ღობედ. ფესვებს ხმარობენ ხალხურ მედიცინაში.
გალერეა
ლიტერატურა
დიოსკორეასებრნი
ალაგიოლარი

ალაგიოლარი — მთა სომხეთში. მდებარეობს სიუნიქის პროვინციაში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 3174 მეტრია და წარმოადგენს ზანგეზურის ქედის ნაწილს.
იხილეთ აგრეთვე
სომხეთის მთები
სომხეთის ქედები
ზანგეზურის ქედი
სქოლიო
სომხეთის მთები
Sierra Bullones

Sierra Bullones, officially the Municipality of Sierra Bullones, is a third class municipality in the province of Bohol, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 26,095 people.
It is from Tagbilaran.
The town of Sierra Bullones, Bohol celebrates its fiesta on December 8, to honor the town patron the Immaculate Concepcion.
Etymology
The name of town was derived from Spanish words, Sierra which means mountain range and Bulliones, which means bullions (of Gold). During Spanish era, it was said that a number of wealthy Europeans residents buried gold treasures somewhere between the southern barangays of Cantaub and Dusita.
History
On January 5, 1863, Sierra Bullones was created a town both in religious and civil aspect, merging the barangays of Pamacsalan, Dinao (Bicao), Panagsagan (Guadalupe), Busoc (Bugsoc), Danicop, and Catagdaan. These villages were carved out from the towns of Candijay, Talibon, Bilar, Jagna, and Batuanan (Alicia).
Initially, the seat of government of the town was at sitio Banlasan of barangay Pamaclasan. Banlasan was later renamed Alegria when it became a separate barrio in 1845. Unfortunately, constant flooding from Wahig River pushed the residents to transfer their town center further south at barangay Candagas and converted it as Poblacion. Alegria on the other hand was later called Lungsod Daan which means old town.
On March 1, 1869, barangays of Dinao (Bicao) and Panagsagan (Guadalupe) together with other barrios from nearby Bilar were carved out from the municipality to create the town of Carmen.
On June 21, 1956, barangays of Caluasan, Candelaria, and San Miguel were re-organized and taken from the municipality with other barriors from Carmen, Trinidad, and Ubay to form the town of Dagohoy, through Executive Order No. 184 issued by President Ramon Magsaysay.
On December 29, 1961, the northern half of the town, consisting of barangays of Aurora, Bagacay, Bagumbayan, Bayong, Buena Suerte, Cagawasan, Catagdaan, Estaca, Ilaud, Lungsod Daan (Poblacion) with sitio Lumbay, Pamacsalan, Rizal (with sitio Del Pilar), and San Carlos carved out from its territories including other barangays from Candijay, Guindulman, and Ubay to form the new municipality of Pilar through the Executive Order No. 460 issued by President Carlos P. Garcia,
Geography
Barangays
Sierra Bullones is politically subdivided into 22 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Climate
Demographics
Economy
Gallery
References
External links
[ Philippine Standard Geographic Code]
Sierra Bullones
Municipalities of Bohol
Alyutors

Alyutors
The Alyutors (self designation: Алутальу, or Alutal'u; Alyutor: нэмэлу, nəməlʔu) are an ethnic group (formerly classified as a subgroup of Koryaks) who lived on the Kamchatka Peninsula and Chukchi Peninsula of the Russian Far East. Today most of them live in Koryak Okrug of Kamchatka Krai.
The name also occurs as Olyutors or Olutors, as well as Olyutorka, a settlement where many of the Alyutor people formerly lived.
There is no precise data on the number of Alyutor people, but it is estimated that there are approximately 2,000 to 3,000 of them living in Russia in the present day.
Language
Alyutors spoke the Alyutor language (also known as Nymylan language), which belongs to the Chukotko-Kamchatkan language family; however less than 10% of the Alyutors still speak it. Most present Alyutors instead speak Koryak and Russian. Today, many Russian experts believe it to be a separate language, though it was previously considered a dialect of the Koryak language.
History
The Alyutors are mentioned in the very first chronicles about the Russian colonisation of Kamchatka. In 1697, the Russian Cossacks imposed taxes on the Alyutors, who would show armed resistance in the next few years. After the suppression of the 1751 uprising, the number of the Alyutors significantly decreased. Also, they were constantly under attack from the Chukchis, who often confiscated their reindeer herds. In the late 18th century, the Alyutors were an isolated and secluded group of people, which helped them to avoid the smallpox epidemics almost unharmed. Also, such isolation helped them to preserve their traditional way of life.
Traditionally the Alyutors were engaged in reindeer breeding, fishing, trapping, and hunting. They positioned their settlements along the rivers on elevated spots with good visibility around them. Octagonal earth houses with vertical walls meant for 3 to 5 families were the only type of housing among the Alyutors up until the 19th century. Beginning in the 1950s and continuing through the 1970s, Alyutor children were sent to boarding schools which increased their loss of the Alyutor language and decreased their training in Alyutor traditions. Many Alyutors became teachers, doctors, geologists, and zoo technicians during the Soviet period.
Presently, the Alyutor traditions, culture, and art are endangered because of the decreases in reindeer population and reproduction caused by the worsening ecology of the region. Most Alyutors are practitioners of shamanism and Orthodox Christianity.
Notes
See also
Alyutor language
References
Wixman, Ronald (1984) The Peoples of the USSR: An Ethnographic Handbook
External links
The Red Book: Description of the Alyutors
Ethnic groups in Siberia
Indigenous peoples of North Asia
Indigenous small-numbered peoples of the North, Siberia and the Far East
History of the Kamchatka Peninsula
Kamchatka Peninsula
Modern nomads
Nomadic groups in Eurasia
People from Kamchatka Krai
Qaraarx

Qaraarx is a village and municipality in the Samukh Rayon of Azerbaijan. It has a population of 500.
References
Populated places in Samukh District
მილისი (დეტალი)

მილისი (დეტალი)
მილისი — მანქანების, მექანიზმების, ხელსაწყოების ან ცილინდრული ან კონუსური ფორმის (ღერძული სიმეტრიით) საგნის დეტალი, რომელსაც გააჩნია ღერძული ხვრელი.
დანიშნულების მიხედვით განასხვავებენ საკისრულ, დამამაგრებელ, გარდამავალ, შემაერთებელ და სხვა სახის მილისებს.
გარდამავალი მილისი — ინსტრუმენტი, რომელიც გამოიყენება ლითონგადამამუშავებელ მოწყობილობებზე ინსტრუმენტის დაყენებისთვის სხვადასხვა მორზეს კონუსებით, რომლის დანიშნულებაცაა ინსტრუმენტის დამაგრება და გეომეტრიული ფორმა.
საჩარხი დაზგისთვის გარდამავალი მილისი გამოიყენება ინსტრუმენტის დასაყენებლად ჩარხის კვანძის უკანა ნაწილში.
საღარავი დაზგისთვის გარდამავალი მილისი — ძირითადი გარდამავალი ელემენტია, რომელიც იძლევა საშუალებას მნიშვნელოვნად შეამციროს ხარჯები წარმოების ტექნოლოგიურ მომზადებაზე.
მანქანებისა და მექანიზმების ნაწილები
ურგალა

ურგალა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელოკატაის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 672 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
Абсалямово на портале «Генеалогия и Архивы»
Деревня Апсалямово на портале novo-belokatay.ru
ბელოკატაის რაიონის სოფლები
ნაკი (მესტიის მუნიციპალიტეტი)

ნაკი (მესტიის მუნიციპალიტეტი)
ნაკი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ხაიშის თემში (სოფლები: ბარჯაში, გაღმა ხაიში, ზედა ვედი, ზედა წვირმინდი, ზედა ხაიში, ზემო ვედი, თოთანი, ლალხორალი, ლახანი, ლუხი, მუხაშურა, ნაკი, ნალქორვალი, ნანყბული, სკორძეთი, ტობარი, ქედანი, ქვედა ვედი, ქვედა წვირმინდი, შგედი, ციცხვარი, ჭერი, ხაიში, ჯორკვალი).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 12 ადამიანი.
სქოლიო
მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კროსი (მეიოს საგრაფო)

კროსი (მეიოს საგრაფო)
კროსი — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოს სამხრეთ ნაწილში, კონაქტის პროვინციაში.
იხილეთ აგრეთვე
მეიოს საგრაფო
სქოლიო
მეიოს საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
კოტე მგალობლიშვილი

კოტე მგალობლიშვილი
კონსტანტინე (კოტე) მგალობლიშვილი (დ. 7 ივნისი, 1940, თბილისი — გ. 18 სექტემბერი, 2021) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. საქართველოს სამი მოწვევის პარლამენტის (1995, 2001, 2004) წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1940 წლის 7 ივნისს. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1958 წელს – გეოლოგიური სამმართველოს ბარიტის საძიებო პარტიის მუშა. 1958-1960 წლებში – საქალაქო ტრანსპორტის საამშენებლო ტრანსპორტის სამმართველოს მუშა. 1963-1965 წლებში – სარეკლამო კომპანია „ზაკკოპრეკლამას“ კონსტრუქტორი. 1965-1972 წლებში – თბილისის საკონდიტრო კომბინატი „მზიურის“ განყოფილების უფროსი. 1972-1973 წლებში – მხატვრულ ნაკეთობათა კომბინატის მთავარი ინჟინერი. 1973-1985 წლებში იყო საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის ფოტო-პოლიგრაფსტუდიის დირექტორი. 1985 წელს ქაღალდისა და საკანცელარიო ნაკეთობათა ფაბრიკის მთავარი ინჟინერი. 1985-1995 წლებში იყო საქართველოს გამომცემლობათა, პოლიგრაფიისა და წიგნის ვაჭრობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის შპს „პოლიექსპრესის“ დირექტორი.
1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2001-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარლამენტის წევრი, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
გარდაიცვალა 2021 წლის 18 სექტემბერს. გარდაცვალების მიზეზად COVID-19-ის გადატანის შემდეგ დარჩენილი გართულებები დასახელდა.
ფილმოგრაფია
1956: ჩვენი ეზო (გოჩა)
1961: უდიპლომო სასიძო (ბიჭიკო)
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 7 ივნისი
დაბადებული 1940
გარდაცვლილი 18 სექტემბერი
გარდაცვლილი 2021
საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კონსტანტინე
თბილისში დაბადებულები
ბიბერშტეინის ტიტა

ბიბერშტეინის ტიტა — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე შროშანისებრთა ოჯახისა. აქვს კვერცხისებრი ბოლქვი. ღერო შეფოთლილია, სიმაღლე 15–30 სმ-ია. ფესვთანური ფოთოლი უფრო ხშირად ორია, იშვიათად სამი, ვიწრო ხაზური ან ლანცეტა, ლეგა შეფერილობის, სიგრძით 15–25 სმ. ყვავილი ჩვეულებრივ მარტოული, ორსქესიანი, ყვითელი, 3–3,5 სმ სიგრძისაა; ყვავილსაფრის ფოთლები 2–3 სმ სიგრძისაა, კვერცხისებრ-ლანცეტა, თავწაწვეტებული, ძირში წამწამაკიდეებიანი. ნაყოფი სამწახნაგოვანი კოლოფია. თესლი ბრტყელია, მუქი ყავისფერი.
ბიბერშტეინის ტიტა სამხრეთპალეარქტიკული სახეობაა. აწერილია ჩრდილოეთ კავკასიიდან. გავრცელებულია ევროპაში, ხმელთაშუა ზღვის ქვეყნებში, მცირე, ჩრდილოეთ და შუა აზიაში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კავკასიაში (აზერბაიჯანი). საქართველოში მხოლოდ ქართლშია ცნობილი, კერძოდ, თბილისის მიდამოებში (თელეთის ქედი) და მცხეთის შემოგარენში (არმაზის ხეობა).
მეზოფიტია, სინათლის მოყვარული გეოფიტი, გაზაფხულის ეფემეროიდი. თავის მთლიანი არეალში რიგ ადგილებში საკმაოდ ჩვეულებრივი მცენარეა, თუმცა საქართველოში, სადაც მხოლოდ თბილისის მიდამოებში გვხვდება, იშვიათ მცენარეებს მიეკუთვნება. იზრდება სხვადასხვა დახრილობის ფერდობებზე, ქვა-ღორღიან, მწირ ნიადაგებზე, გაფანტულად, ბუჩქნართა შორის, გამეჩხერებული ანთროპოგენური ტყის მონაკვეთებზე, მშრალ ხევებში, ზღვის დონიდან 450–600 მეტრის ფარგლებში.
სქოლიო
ტიტა
ჯონ შლეზინგერი

ჯონ შლეზინგერი (დ. 16 თებერვალი, 1926, ლონდონი — გ. 25 ივლისი, 2003, ფლორიდა) — ინგლისელი კინოსა და თეატრის რეჟისორი და მსახიობი.
ფილმოგრაფია
1965 - ძვირფასო (Darling)
1969 - შუაღამის კოვბოი (Midnight Cowboy)
1971 - კვირა, სისხლიანი კვირა (Sunday Bloody Sunday)
1976 - მარათონელი (Marathon Man)
1979 - იანკები (Yanks)
1985 - შევარდენი და თოვლის კაცი (The Falcon and the Snowman)
1988 - მადამ სუზაცკა (Madame Sousatzka)
რესურსები ინტერნეტში
Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
Literature on John Schlesinger
ინგლისელი კინორეჟისორები
ოსკარის მფლობელი კინორეჟისორები
დაბადებული 16 თებერვალი
დაბადებული 1926
გარდაცვლილი 25 ივლისი
გარდაცვლილი 2003
სტეფან ელ შაარავი

სტეფან ელ შაარავი (დ. 27 ოქტომბერი, 1992, სავონა) — იტალიელი ფეხბურთელი, რომელიც ამჟამად თამაშობს ჩინეთის სუპერლიგის გუნდ შანხაის „შენჰუაში“.
საკლუბო კარიერა
სტეფან ელ შაარავი, მამა ეგვიპტელი, დედა იტალიელი. ფეხბურთით ლეჯინოს აკადემიაში დაკავდა, თუმცა მალევე ჯენოას ახალგაზრდულს შეუერთდა. მისი დებიუტი გენუის კლუბში 2008 წლის 21 დეკემბერს შედგა კიევოს წინააღმდეგ, რომელიც 1:0 მოიგეს. თუმცა მაგ სეზონში შაარავი მეტს აღარ გამოდიოდა მთავარ გუნდში და ახალგაზრდულ გუნდში გაუშვეს, სადაც ერთ-ერთი საუკეთესო იყო.
2010 წელს იგი პადოვაში იჯარით გადავიდა სერია ბ-ში, სადაც თავისი პირველი პროფესიონალური გოლი გაიტანა რეჯინას კარში.
2011 წლის ივნისს შაარავი მილანის ფეხბურთელი გახდა, თუმცა სეზონის სტარტზევე მუხლის ტრავმა მიიღო. მისი დებიუტი კი სან-პაულუზე ნაპოლის წინააღმდეგ შედგა, თუმცა მარცხით. პირველი გოლი მან მილანის ფორმით უდინეზეს გაუტანა, რომელშიც მისმა გუნდმა 1:1 ითამაში, იგი კი შეცვლაზე ალეშანდრო პატოს ნაცვლად გამოვიდა.
2012-13 სეზონში შაარავიმ თავისი პირველი დუბლი შეასრულა კალიარის კარში. 3 ოქტომბერს კი პირველი გოლი გაიტანა ჩემპიონთა ლიგაზე ზენიტის კარში და ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბურთელი გახდა მილანის ისტორიაში რომელმაც ჩემპიონთა ლიგაზე გოლი გაიტანა.
27 ოქტომბერს თავის დაბადების დღეზე მან გოლი თავის ყოფილ კლუბს ჯენოას გაუტანა, რითაც გამარჯვება მოუტანა მილანელებს. ეს მისი მე-7 გოლი იყო ამ სეზონში. სეზონის სტარტზე მილანის კაპიტანი მასიმო ამბროზინი შეპირდა, რომ 7 გოლზე მეტის გატანის შემთხვევაში ზაფხულში არდადეგებს დაუფინანსებდა.
17 ნოემბერს სან-პაულუზე ნაპოლის წინააღმდეგ მან დუბლი შეასრულა და თავის გუნდს ქულა მოუტანა. 21 ნოემბერს კი ჩემპიონთა ლიგაზე მან ანდერლეხტის კარში გოლი გაიტანა და გუნდს გამარჯვებაში დაეხმარა.
სანაკრებო კარიერა
იტალიის 17 წლამდელ ნაკრებთან ერთად შაარავიმ 2009 წელს ევროპის ჩემპიონატი და მსოფლიო ჩემპიონატი ითამაშა. იტალიის 21 წლამდელებში კი დებიუტი უნგრეთის ნაკრებთან ჰქონდა. მთავარ გუნდში შაარავი 2012 წლის 15 აგვისტოს გამოჩნდა ინგლისთან ამხანაგურ მატჩში, ხოლო სადებიუტო გოლი კი მან საფრანგეთის ნაკრებს გაუტანა.
მიღწევები
საკლუბო
მილანი
იტალიის სუპერთასი: 2011
შანხაი შენჰუა
ჩინეთის საფეხბურთო თასი: 2019
სანაკრებო
იტალია
ფიფა-ს კონფედერაციის თასი: მესამე ადგილი, 2013
ინდივიდუალური
სერია B-ს წლის საუკეთესო ფეხბურთელი : 2011
რესურსები ინტერნეტში
სტატისტიკა FIGC-ზე
სტატისტიკა football.it-ზე
სქოლიო
იტალიელი ფეხბურთელები
დაბადებული 1992
სერია A-ს ფეხბურთელები
მილანის ფეხბურთელები
2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები
2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
დაბადებული 27 ოქტომბერი
თეოდოშიუ II (ბრაგანსის ჰერცოგი)

თეოდოშიუ II (ბრაგანსის ჰერცოგი)
თეოდოშიუ II (დ. 28 აპრილი, 1568 — გ. 29 ნოემბერი, 1630) — ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენელი. ბრაგანსის ჰერცოგ ჟუან I-ისა და კატარინა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. ბრაგანსის ჰერცოგი 1583-1630 წლებში. პორტუგალიის მეფე ჟუან IV-ის მამა.
ბიოგრაფია
თეოდოშიუ დაიბადა 1568 წლის 28 აპრილს ვილა-ვიკოზას სასახლეში, პორტუგალიაში. იგი იყო ბრაგანსის ჰერცოგ ჟუან I-ისა და მისი ცოლის, კატარინა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. მამის მხრიდან იგი პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის შთამომავალი, ხოლო დედის მხრიდან მეფე მანუელ I-ის შვილთაშვილი იყო. 1578 წელს მაროკოელებთან ბრძოლაში დაიღუპა პორტუგალიის მეფე სებასტიან I, რომელსაც შვილები არ დარჩენია, რის გამოც ტახტი მისმა მოხუცმა ბიძამ, ენრიკე I-მა დაიკავა, რომელიც 1580 წელს გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალებით შეწყდა ავისის დინასტია და პორტუგალიაში ესპანეთის მეფე ფილიპე II გამეფდა ჰაბსბურგთა დინასტიიდან, რომელიც მეფე მანუელ I-ის შვილიშვილი იყო.
თეოდოშიუს მშობლები პორტუგალიის ტახტზე პრეტენზიას აცხადებდნენ და თავებს მის მეფე-დედოფლადაც კი მოიხსენიებდნენ. მამამისი 1583 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც თეოდოშიუ ბრაგანსას ჰერცოგი გახდა. მეფე ფილიპე II-მ მაშინვე დააკავა თეოდოშიუ და პორტუგალიიდან გააძევა. დევნილობისას მან თავი ნეაპოლის სამეფოს შეაფარა (რომელიც ასევე ესპანეთის დაქვემდებარებაში იყო). ნეაპოლელთა მფარველობის მოსაპოვებლად, აქ იგი ნეაპოლის გუბერნატორის ასულ ანა დე ველასკოზე დაქორწინდა, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა.
1614 წელს დედამისი, კატარინა პორტუგალიელი გარდაიცვალა და თეოდოშიუმაც უარი თქვა ტახტზე პრეტენზიაზე, რის გამოც მეფე ფილიპე III-მ მას და მის ოჯახს ნება დართო დაბრუნებულიყო პორტუგალიაში. თეოდოშიუ 1630 წლის 29 ნოემბერს გარდაიცვალა 62 წლის ასაკში, ვილა-ვიკოზას სასახლეში. 1640 წელს მისმა ვაჟმა მოახერხა პორტუგალიის მეფე გამხდარიყო და ქვეყნიდან ესპანელები გაეძევებინა.
შვილები
ჟუან IV (1604-1656), ბრაგანსის ჰერცოგი და პორტუგალიის მეფე, ცოლად შეირთო ლუიზა დე გუსმანი, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ორი მეფე: აფონსუ VI და პედრუ II, ასევე ინგლისისა და შოტლანდიის დედოფალი კატარინა ბრაგანსა;
დუარტე (1605-1649), ვილა-დე-კონდეს სენიორი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
კატარინა (1606-1610), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ალექსანდრე (1607-1637), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
ლიტერატურა
"Nobreza de Portugal e Brazil", Vol. II, page 448. Published by Zairol Lda., Lisbon, 1989.
დაბადებული 28 აპრილი
დაბადებული 1568
გარდაცვლილი 29 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1630
ბრაგანსები
შაქარიშვილი

შაქარიშვილი
საკუთარი სახელი შაქარიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იასე შაქარიშვილი — ქართველი გეოგრაფი
რომან შაქარიშვილი — ქართველი ექიმი
ქართული გვარები
აგრონომია

აგრონომია (მინდორი, — კანონი; სიტყვასიტყვით — მეცნიერება მემინდვრეობის კანონების შესახებ) — სასოფლო-სამეურნეო წარმოების მეცნიერული საფუძველი, სოფლის მეურნეობის ყველა დარგის ცოდნის ერთობლიობა. სასოფლო-სამეურნეო წარმოების თეორიისა და პრაქტიკის განვითარების შედეგად აგრონომიას გამოეყო, სოფლის მეურნეობის ეკონომიკა და ორგანიზაცია, ზოოტექნიკა, მეცნიერება სასოფლო-სამეურნეო მანქანების შესახებ, სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტების გადამუშავების ტექნოლოგია და სხვა. აგრონომიის ცნებაში ამჟამად გულისხმობენ აგრონომიულ მეცნიერებათა კომპლექსსა და სასუფლო-სამეურნეო კულტურების მოყვანის პრაქტიკულ ხერხებს (ზოგადი მიწათმოქმედება, აგროქიმია, აგროფიზიკა, მემცენარეობა, სელექცია, მეთესლეობა, ფიტოპათოლოგია, სასოფლო-სამეურნეო ენტომოლოგია, სასოფლო-სამეურნეო მელიორაცია და სხვა). მეცნიერული აგრონომია ემყარება ზოგად ბიოლოგიას, გენეტიკას, ნიადაგმცოდნეობას, მცენარეთა ფიზიოლოგიას, ბიოქიმიას, მიკრობიოლოგიას, ბიოფიზიკას, სასოფლო-სამეურნეო მეტეოროლოგიას და სხვა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებს. აგრონომია იყენებს ლაბორატორიულ და სავეგეტაციო მეთოდებს, საველე ცდას, აგრეთვე ნიადაგის, მცენარეულობის და ა. შ. საექსპედიციო გამოკვლევების შედეგებს.
ლიტერატურა
სოფლის მეურნეობა
ლანსი (ნავარა)

ლანსი (ნავარა)
ლანსი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ულცამალდეის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 16,94 კმ². მოსახლეობა — 152 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ნავარის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ლანსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ნავარის მუნიციპალიტეტები
ნავარის ქალაქები
ეკლესია მარიამწმინდა

ეკლესია მარიამწმინდა — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრეხვში. მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით დაახლოებით 400 მეტრის მანძილზე, გზის პირას, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება ფეოდალური ხანის გარდამავალი პერიოდით.
ეკლესია დარბაზულია (8,6 X 5,3 მ), ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით, აფსიდის კუთხეები, კარ-სარკმლების წირთხლები შირიმის ქვით არის ამოყვანილი. ხის ძელებით გადახურული შესასვლელი სამხრეთითაა. აფსიდის ქვედა ნაწილი, თითქმის მთელ პერიმეტრზე, ნალისებრია, ხოლო ზემოთ (დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლიდან) თანდათან ნახევარწრიულ მოხაზულობაში გადადის. აფსიდის კუთხეებს (ქვემო ნაწილში) და მის გადახურვას გვიანი შეკეთების კვალი ეტყობა. აფსიდის ღერძზე და დასავლეთ კედელში ბრტყლად დაწყობილი ქვიშაქვის ფილებით გადახურული თითო სარკმელია. ეკლესიის ეზოს გარს ერტყა დიდი ქვიშაქვის ლოდებით ნაწყობი დაბალი გალავანი.
ლიტერატურა
ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წმინდა მარიამის სახელობის ეკლესიები
კასუგა-ტაისია

კასუგა-ტაისია – სინტოისტური სალოცავი იაპონიის ქალაქ ნარაში. ტაძარი 1998 წლიდან დაცულია როგორც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი.
სალოცავი ააშენეს 768 წელს. განიცადა მრავალჯერადი რეკონსტრუქცია. კასუგა წარმოადგენს ფუძივარას კლანის სამლოცველოს. მისი შიდა ეზო შემკულია უნიკალური ბრინჯაოს ნათურებით, ხოლო სალოცავისკენ მიმავალი გზის ორივე მხარეს ქვის ნათურებია.
სალოცავი მდებარეობს ქალაქგარეთ, მასთან ახლოს მდებარეობს ბოტანიკური ბაღი მანიოსიუ. კასუგიში რეგულარულად იმართება ძველი იაპონური მუსიკისა და ცეკვის წარმოდგენები.
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იაპონიაში
სინტოისტური ტაძრები
ცეგლედი

ცეგლედი — ქალაქი უნგრეთში, პეშტის მედიეში. მდებარეობს დედაქალაქ ბუდაპეშტიდან დაახლოებით 70 კილომეტრით სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარე ტისასა და დუნაის შორის.
რეგიონი ჯერ კიდევ უძველესი ხანიდანაა დასახლებული. ამჟამინდელი სახელით წერილობით წყაროებში პირველად 1290 წელს იხსენიება. XIII საუკუნეში, ქალაქი მონღოლთა შემოსევების შედეგად დაინგრა, თუმცა მოგვიანებით კვლავ აღადგინეს. 1514 წელს, ცეგელდი დიორდია დოჟას მეთაურობით წამოწყებულ გლეხთა აჯანყების ერთ-ერთი ცენტრი იყო.
იხილეთ აგრეთვე
უნგრეთის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ქუჩების რუკა
ოფიციალური საიტი
უნგრეთის ქალაქები
Camponotus grandidieri mendax

Camponotus grandidieri mendax — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
მის მარპლი

მის მარპლი — აგატა კრისტის კრიმინალური მოთხრობებისა და რომანების გამოგონილი პერსონაჟი. ჯეინ მარპლი არის ხანში შესული ასაკოვანი გაუთხოვარი ქალატონი, რომელიც ცხოვრობს სოფელ სენტ მარი მედში და საკუთარ დროს უთმობს დეტექტივად მუშაობას. მის მარპლი არის აგატა კრისტის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი პერსონაჟი, რომლის არაერთი ეკრანიზაცია არსებობს. პირველად იგი გამოჩნდა მოკლე მოთხრობაში „სამშაბათის ღამის კლუბი“, რომელიც გამოქვეყნდა სამეფო ჟურნალში 1927 წლის დეკემბერში. ეს მოთხრობა მოგვიანბეით გახდა 1932 წელს გამოცემული ცამეტი პრობლემის პირველი თავი.
სქოლიო
გამოგონილი პერსონაჟები
გამოგონილი კერძო დეტექტივები
ვენტა

ვენტა — მდინარე ლიეტუვაში (სადაც მას ეწოდება ვიანტა) და ლატვიაში, ერთვის ბალტიის ზღვას. სიგრძე 346 კმ (ამისგან 33 % ლიეტუვაშია). სათავეს იღებს ჟემაიტის მაღლობზე. წყლის საშუალო ხარჯია 95,5 მ3/წმ. მდინარის კალაპოტის სიგანე ლიეტუვა-ლატვიის საზღვარზე 40-50 მეტრია, ხოლო შესართავთან 150-200 მეტრი.
მნიშვნელოვანი შენაკადებია:აბავა, ვირვიჩა, ვარდუვა.
მდინარეზე მდებარეობს ქალაქები:მაჟეიკიაი (ლიეტუვა), კულდიგა (ლატვია).
რესურსები ინტერნეტში
Описание реки
ლატვიის ფიზიკური გეოგრაფია
ლიეტუვის მდინარეები
ლატვიის მდინარეები