PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Djamaat

Djamaat
A djamaat is a politically organized community in Dagestan, usually a village or a group of villages with a historical connection.
Overview
The djamaat is a centuries-old political unit, traditionally consisting of up to ten tribal or ancestral structures known as tuhums, which are broadly extended families. The government of a djamaat traditionally consisted of the elders from each of the tuhums. The djamaats were, in turn, governed by the adat (common law, prescriptions). The role of the djamaats in Dagestani history has been compared with that of the poleis in Ancient Greece. Although members of the djamaat often spoke the same language, ethnicity was not the primary connecting factor.
The role of the djamaats faded after the new 1994 constitution of Dagestan, which provided other sources of authority in the republic, but the djamaats re-emerged when the national movement weakened. The Dagestani political life began to be dominated by "ethnoparties", whose key positions were often filled by djamaat members. The Dagestani djamaat, with its transcending kinship and ethnic structures, has been seen as a stabilizing factor in the political life of this ethnically and culturally diverse region.
Footnotes
Sources
History of Dagestan
Politics of Dagestan
Cumba District

Cumba District is one of seven districts of the province Utcubamba in Peru.
See also
Hanan Wak'a
References
Districts of the Utcubamba Province
Districts of the Amazonas Region
ფერნანდო ალონსო

ფერნანდო ალონსო დიას (დ. 29 ივლისი 1981, ოვიედო, ესპანეთი) — ესპანელი ფორმულა 1-ის მრბოლი, 2005 და 2006 წლების მსოფლიო ჩემპიონი.
რესურსები ინტერნეტში
Complete web page about the best pilot of F1
ფერნანდო ალონსოს საიტი
ესპანელი ავტომრბოლელები
ფორმულა 1-ის ესპანელი მრბოლელები
დაბადებული 1981
ფორმულა 1-ის მსოფლიო ჩემპიონები
დაბადებული 29 ივლისი
იუნისეფის კეთილი ნების ელჩები
კვერნაულის მეორე სამლოცველო

კვერნაულის მეორე სამლოცველო
კვერნაულის მეორე სამლცველო — არქიტექტურული ძეგლ თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში, ჩრდილო აღმოსავლეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სამლოცველო გეგმით ოთხკუთხა, უაფსიდო ნაგებობაა, ნაშენია დიდი ზომის ნატხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარის სამხრეთ გვერდის დასავლეთ ნაწილი, შესასვლელის გადახურვა და სამხრეთ კედლის გარეთა მოპირკეთება. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში ვიწრო, სწორკუთხა სარკმლებია გაჭრილი. ჩრდილო და სამხრეთ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში სწორკუთხა ნიშებია. ჩრდილო და აღმოსავლეთ კედლების უმეტესი ნაწილი გარედან მიწითაა დაფარული.
ლიტერატურა
თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბესარიონ ჟღენტი

ბესარიონ ჟღენტი
ბესარიონ (ბესო) დავითის ძე ჟღენტი (დ. 1 ივლისი, 1903, სოფ. ქვაციხე, ახლანდელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტი — გ. 18 ოქტომბერი, 1976, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტის იურიდიული განყოფილება. 1932-1937 წლებში იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის პასუხისმგებელი მდივანი, კინოსტუდიის სასცენო განყოფილების მთავარი რედაქტორი (1937-1942), საქართველოს ლიტფონდის დირექტორი (1943-1946), გამომცემლობა ზარია ვოსტოკას მთავარი რედაქტორის მოადგილე (1946-1951), საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის მდივანი (1958-1976), რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის საბჭოთა ლიტერატურის განყოფილების ხელმძღვანელი (1964-1976). კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ქუთაისისა და გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტებში.
ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1922 წელს. იყო „ფუტურისტ-ლეფელთა“ ჯგუფის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და თეორეტიკოსი. 20-30-იან წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ეროვნული კულტურისა და ხელოვნების პრობლემებთან დაკავშირებით გამართულ დისკუსიებში, იღწვოდა ქართული მწერლობის ორგანიზაციული ერთიანობისათვის, უპირისპირდებოდა „რაპპულ“ შეხედულებებს. ამ მხრივ საინტერესოა 1927-1932 წლებში გამოქვეყნებული წერილები და სტატიები: „ხელოვნება და ოქტომბერი“, „არიფიონი“, „ახალი დრამატურგიისათვის“, „თანამგზავრობის პრობლემა“, „ლიტერატურა და პოლიტიკა“, „კლასიკოსები და თანამედროვეობა“ და სხვა. როგორც თეატრმცოდნესა და კრიტიკოსს დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარების საქმეში.
ბესარიონ ჟღენტის მრავალრიცხოვანი ლიტერატურულ-კრიტიკული და სამეცნიერო გამოკვლევებიდან აღსანიშნავია თანამედროვე ქართული ლიტერატურის პრობლემებისადმი მიძღვნილი ნაშრომები, მონოგრაფიები ე. ნინოშვილზე, დ. კლდიაშვილზე, გ. ტაბიძეზე, ნ. ლორთქიფანიძეზე, კ. გამსახურდიაზე, ლ. ქიაჩელზე და სხვა. გამოჩენილი კრიტიკოსის თხზულებანი თარგმნილია რუსულ და სხვა ენებზე. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 308, თბ., 1994
თევზაძე დ., „კრიტიკის ბუნება,“ თბილისი, 1978
ციციშვილი გ., „კრიტიკოსთა გზა“, მნათობი N3, 1974
ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები
დაბადებული 1 ივლისი
დაბადებული 1903
გარდაცვლილი 18 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1976
ჭიათურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ბ
Isabella of Scotland, Duchess of Brittany

Isabella of Scotland, Duchess of Brittany
Isabella Stewart (autumn of 1426 – 13 October 1494/5 March 1499), was a Scottish princess who became Duchess of Brittany by marriage to Francis I of Brittany. Also known as Isabel, she was the second daughter of James I of Scotland and Joan Beaufort.
Life
It was said she was more beautiful than her elder sister Margaret, who married the Dauphin of France, and that John V, Duke of Brittany proposed to marry her; thus he sent ambassadors to Scotland to take a description of her. They reported "she was handsome, upright and graceful but she seemed simple too". The Duke's reply was "My friends, return to Scotland and bring her here, she is all I desire, and I will have no other; your clever women do more harm than good". The marriage contract was signed on 19 July 1441 and ratified on 29 September of that year, but the marriage did not take place as Duke John V died on 29 August 1442.
Once in Brittany, Isabella married instead with the eldest son of her groom, now Francis I, Duke of Brittany at the Château d'Auray on 30 October 1442, after which the whole court went to Rennes for eight days of festivities. On the marriage, her husband gave her an illuminated Book of Hours known as the Hours of Isabella Stuart.
Upon her husband's death in 1450, there were talks of Isabella's marrying Charles, Prince of Viana, heir to the disputed Kingdom of Navarre, but this proposal fell through due to the disapproval of Charles VII of France. Her brother James II of Scotland made vigorous efforts to persuade her to return to Scotland, where he hoped to arrange a second marriage for her. Isabella however refused, saying that she was happy and popular in Brittany and was in any case too frail to travel, and complaining that her brother had never paid her dowry. Isabella died ca. 1494/99, which suggests that her claims of ill health 40 years earlier were much exaggerated.
Issue
Margaret of Brittany (1443–1469, Nantes), married Francis II, Duke of Brittany.
Marie of Brittany (1444–1506), married John II, viscount of Rohan and count of Porhoët.
References
Sources
Alison Weir, Britain's Royal Families
Annie Forbes Bush Memoirs of the Queens of France
|-
1426 births
1494 deaths
House of Stuart
House of Dreux
15th-century French women writers
Scottish princesses
Duchesses of Brittany
15th-century Breton women
15th-century Scottish women
Daughters of kings
Suhovo

Suhovo is a village in Ardino Municipality, Kardzhali Province, southern-central Bulgaria. It covers an area of 2.899 square kilometres and as of 2013 it had a population of 97 people.
References
Villages in Kardzhali Province
Palace of Geguti

Palace of Geguti
The Royal Palace of Geguti was a Georgian royal palace active during the Middle Ages. Currently only ruins remain at the eponymous village, 7 km south of the city of Kutaisi.
History
The ruins of the Geguti palace complex occupy the area of over 2,000 m2 along the Rioni River. An extensive fieldwork between 1953 and 1956 allowed the specialists to stratify the principal archaeological layers and reconstruct the architectural form and decoration of the medieval edifices bulk of which dates to the 12th century, the period when the first written mention of Geguti appears in the Georgian Chronicle. The earliest structure – a plain, one-room building with a large fireplace – dates back to the 8th/9th century. A principal part of the royal complex, commissioned by King George III of Georgia, is a four-tier brick edifice built onto a three-metre high stone plinth, with its spacious, cruciform central hall surmounted by a dome 14 m in diameter resting on squinches. The entire building is walled and fortified with massive pillars. Westerly located additional structures and a palace church are of a later period, dating to the 13th/14th century.
The importance of the ruins of the Geguti palace is emphasized by its largely secular nature as most of the surviving monuments of medieval Georgian architecture are churches and monasteries. Records of medieval secular patronage (basically palaces with extensive decorative cycles) exist in the Georgian written sources, although only the shells of castles and the ruins of Geguti survive to testify the extent of the work produced.
The main complex of the Geguti royal palace was constructed during what is considered to be medieval Georgia's "golden age". Although the Georgian court was quite mobile, the establishment of a royal palace of this scale near the kingdom’s second capital and a major cultural center can be understood as the desire to establish a more settled, regal court, and royal bureaucracy which, indeed, reached its climax under the queen regnant Tamar (r. 1184-1213).
The Geguti palace frequently features in the Georgian annals as a beloved place of rest of the Georgian royalty. In the reign of Tamar, it was the place where her former husband, Prince Yuri Bogolyubsky, was crowned by the rebellious nobles during an abortive coup against the queen in 1191.
In 2016, a glass panel installation was erected, surrounding the ruins, to show visitors the complete original shape of the monument.
References
External links
Geguti. Parliament of Georgia.
Geguti. Kutaisi Scientific Center, 2001.
Geguti. Deutsch-Georgisches Zentrum für Internationale Beziehungen.
Palaces in Georgia (country)
Medieval architecture
Buildings and structures in Kutaisi
Buildings and structures in Imereti
Immovable Cultural Monuments of National Significance of Georgia
Epitaph (song)

Epitaph (song)
"Epitaph" is the third track on British progressive rock band King Crimson's 1969 album In the Court of the Crimson King. It was written by Robert Fripp, Ian McDonald, Greg Lake, and Michael Giles with lyrics written by Peter Sinfield.
The song is noted for its heavy use of the Mellotron. As with the album's first track, "21st Century Schizoid Man", the song's lyrics have a distinctly dystopian feel to them and are presented as a protest to the Cold War.
The song's title was used as the name for a live album of recordings done by the original King Crimson, Epitaph.
Emerson, Lake & Palmer would later incorporate an excerpt from this song after the "Battlefield" portion of the live version of their song "Tarkus", from the Tarkus album, as documented in the live album Welcome Back My Friends to the Show That Never Ends... Ladies and Gentlemen.
"Stripes" from Cage's album Hell's Winter samples a middle part of the song throughout its duration.
Epitaph Records also took its name from the song.
Track listing
In 1976, "Epitaph" was released as a single with "21st Century Schizoid Man" as the B-side, a companion to the compilation A Young Person's Guide to King Crimson (1976).
"Epitaph" (including "March for No Reason" and "Tomorrow and Tomorrow") (Robert Fripp, Michael Giles, Greg Lake, Ian McDonald, Peter Sinfield)
"21st Century Schizoid Man" (including "Mirrors") (Fripp, Giles, Lake, McDonald, Sinfield)
Personnel
Robert Fripp – acoustic guitar, electric guitar
Greg Lake – bass guitar, vocals
Ian McDonald – Mellotron, harpsichord, piano, flute, organ, clarinet, bass clarinet
Michael Giles – drums, percussion, timpani
Peter Sinfield – lyrics
References
Sources
External links
Official King Crimson's record label
1969 songs
1976 singles
King Crimson songs
Rock ballads
Songs with lyrics by Peter Sinfield
Songs written by Robert Fripp
Songs written by Ian McDonald (musician)
Songs written by Greg Lake
Songs written by Michael Giles
Song recordings produced by Greg Lake
Folk rock songs
Symphonic rock songs
Atlantic Records singles
Song recordings produced by Ian McDonald (musician)
გოდერძიშვილების დარბაზი

გოდერძიშვილების დარბაზი – გიორგი ჩიტაიას სახელობის ეთნოგრაფიულ მუზეუმში ღია ცის ქვეშ დაცული ქართული, კერძოდ კახეთში, მდინარე ივრის ხეობაში გავრცელებული „დარბაზული“ საცხოვრებელი.
ისტორია
„დარბაზული“ საცხოვრებელი ძირითადად მდინარე ივრის ხეობაში, გარე კახეთში იყო გავრცელებული. სწორედ აქედან, საგარეჯოს რაიონის სოფელ გიორგიწმინდიდან გადმოიტანეს ღია ცის ქვეშ მუზეუმში გოდერძიშვილების დარბაზი 1973 წელს. ესაა ორდედაბოძიანი, რვაწახნაგოვანი, პარალელურწყობიანი გვირგვინითა და ორიარუსიანი თარო–კედლით აგებული. ხის მასალად მუხაა გამოყენებული დარბაზის გვირგვინი თოთხმეტ საფეხურიანია და შიდა სივრცეებისაკენ მოქცეული წიბოების ქვედა ნაწილები გრეხილის მსგავსი ჩუქურთმებითაა შემკული. ეს ის უნიკალური შემთხვევაა, როდესაც დარბაზის აგების თარიღი მხედრული ასოებით ამოკვეთილი იყო „დედაბოძზეც“ და სახლის ფასადზეც ჩაშენებულ ქვაზეც. ეს უკანასკნელი გვამცნობს:
ამრიგად, წარწერის მიხედვით, გოდერძიშვილებს დარბაზის მშენებლობა 1850 წელს დაუწყიათ. ამჟამად აქ მოწყობილია XIX საუკუნის კახელი გლეხის ოჯახის ყოფა–ცხოვრების ამსახველი ექსპოზიცია. (ეზოში აგებულია „სათონე“ სადაც ცხვება დედას პური და კახური შოთები).
გიორგიწმინდის ანუ გოდერძიშვილების დარბაზის ორივე დედაბოძი თავზე უხვადაა მოჩუქურთმებული კვეთილი ასტრალური გამოსახულებებითა და ამოჩუქურთმებული ფიგურებით. პირველი დედაბოძის თავხეზე სხივოსან წრეში ჩასმული მბრუნავი მზის გამოსახულება ანუ ბორჯღალია. მის ორივე მხარეს შედარებით მომცრო ბორჯღალები და ვარსკვლავთა გამოსახულებანია. მზის გამოსახულების ქვემოთ გეომეტრიული ორნამენტებით შექმნილი მმრავალკუთხედი ორ ნაწილადაა გაყოფილი. ორ დედაბოძს შორის კერაა გამართული, რომელიც დედაბოძთან ერთად, ტრადიციული ქართული სტილით, თევზიფეხურადაა წარმოდგენილი. დერეფნის სვეტები, თახჩების ე. წ. საპირეები ქართული აგურითაა გამოყვანილი. შესასვლელის მოპირდაპირე მხარე სანახევროდ მიწაშია შედგმული, სადაც გამართულია თარო–კედელი, თახჩა–ნიშები. პირველი იარუსის დიდი ზომის ნიშები განკუთნილია ხალმებისათვის (ანუ დერგები), თუჯისა და სპილენძის თანგირა ქვაბებისათვის. ზედა იარუსზე განთავსებულია საოჯახო ჭურჭელი – თიხის, რქის,სპილენძის ნივთები, მოჭიქული და მოუჭიქავი ქილები მაწვნისთვის, მურაბებისა და სხვა ნუგბარისათვის. დარბაზის განიერ ერთ მეტრზე მეტი საგნის კედლებში გამოყვანილია განჯინები, წალოები, ნიშები საოჯახო ნივთებისთვის, ლოგინისა და სხვა საოჯახო ინვენტარისთვის. დარბაზი ორად, საქალოდ და სამამაკაცო ნაწილადაა გაყოფილი. საქალებო მხარეს ტახტი გაწყობილია ხალიჩ–ფარდაგებით, ამოქარგული ბალიშ–მუთაქებით, საფეიქრო დანიშნულების ხელსაწყოებით, ჯარათი, საჩეჩელით, სახრელ–თითისტარით. სამამკაცო ნაწილში შესაბამისად მამაკაცთათვის განკუთვნილი საოჯახო და სამეურნეო ნივთებია განთავსებული.
იხილეთ აგრეთვე
თბილისის ეთნოგრაფიული მუზეუმი ღია ცის ქვეშ
ლიტერატურა
შოშიტაშვილი ნ., ერდოგვირგვინიანი დარბაზული სახლები, ჟურნალი „ისტორიანი“, № 7, 2019, გვ., 41-42
რესურსები ინტერნეტში
ქართული ერდოგვირგვინიანი დარბაზი შესაძლოა არამატერიალური კულტურის ძეგლად გამოაცხადონ
კახეთი
კულტურული მემკვიდრეობა
ლუის გუსტავო

ლუის გუსტავო დიასი (დ. 23 ივლისი, 1987) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, გამოდის ფრანგულ კლუბ „მარსელში“. კარიერა დაიწყო მარცხენა მცველის პოზიციაზე, თუმცა ამჟამად ცენტრალური ნახევარმცველია.
ტიტულები
ბუნდესლიგის ჩემპიონი (1): 2013
გერმანიის თასის მფლობელი (1): 2013,
უეფას ჩემპიონთა ლიგის გამარჯვებული (1): 2013
უეფას ჩემპიონთა ლიგის ვერცხლის პრიზიორი (2): 2012
ფიფას კონფედერაციის თასის გამარჯვებული (1): 2013
რესურსები ინტერნეტში
Fussballdaten-ზე
სქოლიო
დაბადებული 23 ივლისი
დაბადებული 1987
ბრაზილიელი ფეხბურთელები
ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები
გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები
მეორე ბუნდესლიგის ფეხბურთელები
ვოლფსბურგის ფეხბურთელები
ჰოფენჰაიმის ფეხბურთელები
მიუნხენის ბაიერნის ფეხბურთელები
ოლიმპიკი მარსელის ფეხბურთელები
ლიგა 1-ის ფეხბურთელები
2013 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები
2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
პრანშიტა

პრანშიტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 557 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაპანემის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 628 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.92 კმ²-ზე. ფართობი 225 841 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პარანა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
პოლ ეკმანი

პოლ ეკმანი (დ. 15 თებერვალი, 1934, ვაშინგტონი.) — ამერიკელი ფსიქოლოგი. მან პირველმა დაიწყო ემოციებისა და მათი სახის გამომეტყველებებთან კავშირის შესწავლა. მან შექმნა ადამიანის სახის გამომეტყველების ატლასი, ათასზე მეტი გამომეტყველებით. იგი ცნობილია როგორც „საუკეთესო ტყუილის დეტექტორი მსოფლიოში“. ეკმანი 59–ე ადგილზეა, XX სასუკუნის, ას, ყველაზე განთქმულ ფსიქოლოგს შორის. ეკმანი ატარებდა სხვადასხვა კვლევებს, დარვინისეული მიდგომით მან დაამტკიცა გამომეტყველებების უნივერსალურობა. მისი უდიდესი აღმოჩენაა მიკროგამომეტყველებები, რომლებიც ჩვენს სახეზე წამზე ნაკლები დროით ჩნდება, როგორც ემოციის მაჩვენებელი.
კვლევები
არავერბალური კომუნიკაციის შეფასება
ეკმანის ინტერესი არავერბალური კომუნიკაციის მიმართ, საფუძვლად დაედო 1957 წლის მის პირველ პუბლიკაციას, სადაც ის აღწერდა თუ რამდენად რთულია შეიმუშავო გზები, რათა მოხდეს არავერბალური ქცევის შეფასება.
ემოციები უნივერსალურია
ჩარლზ დარვინი თეორიულად მსჯელობდა, რომ ემოციები ბიოლოგიურად განსაზღვრულია და ისინი უნივერსალურია ადამიანებისათვის („ემოციური გამომეტყველებები ადამიანებსა და ცხოველებში“ 1872 წლის გამოცემა.). ეკმანმა, სხვადასხვა კულტურის ხალხთან ჩატარებული კვლევებისას, ბევრი დამთხვევა იპოვა. მან აღმოაჩინა რამდენიმე ემოცია, რომლებიც უნივერსალური უნდა ყოფილიყო, ესენია: გაკვირვება, შიში, სიბრაზე, ბედნიერება, ზიზღი, სევდა და ასევე შედარებით ბუნდოვანი, სიძულვილი. მან გააფართოვა თავისი კველვები და გაემგზავრა პაპუა-ახალ გვინეაში. იქაური ხალხი მოწყვეტილი იყო ცივილიზაციას და ვერ შეისწვლიდნენ ემოციების მნიშვნელობას მედიით და ფოტოებით.
სიცრუის აღმოჩენა
ეკმანი სწავლობდა სიცრუის სოციალურ ასპექტს. რატომ ვიტყუებით? და რატომ ვუდგებით ხშირად, გულგრილად, ტყუილის აღმოჩენას და ა.შ..
პუბლიკაციები
Emotional Awareness: Overcoming the Obstacles to Psychological Balance and Compassion (Times Books, 2008) ISBN 0-8050-8712-5
Unmasking the Face ISBN 1-883536-36-7
Emotions Revealed: Recognizing Faces and Feelings to Improve Communication and Emotional Life (Times Books, 2003) ISBN 0-8050-7516-X
Telling Lies: Clues to Deceit in the Marketplace, Politics, and Marriage (W. W. Norton & Company, 1985) ISBN 0-393-32188-6
What the Face Reveals (with Rosenberg, E. L., Oxford University Press, 1998) ISBN 0-19-510446-3
The Nature of Emotion: Fundamental Questions (with R. Davidson, Oxford University Press, 1994) ISBN 0-19-508944-8
Darwin and Facial Expression: A Century of Research in Review ISBN 0-12-236750-2
Facial Action Coding System/Investigator's ISBN 99936-26-61-9
Why Kids Lie: How Parents Can Encourage Truthfulness (Penguin, 1991) ISBN 0-14-014322-X
Handbook of Methods in Nonverbal Behavior Research ISBN 0-521-28072-9
Face of Man ISBN 0-8240-7130-1
Emotion in the Human Face ISBN 0-08-016643-1
Handbook of Cognition and Emotion (Sussex, U.K. John Wiley & Sons, Ltd., 1999)
სქოლიო
ამერიკელი ფსიქოლოგები
დაბადებული 15 თებერვალი
დაბადებული 1934
იზიდორ ჟოფრუა სენტ-ილერი

იზიდორ ჟოფრუა სენტ-ილერი (დ. 16 დეკემბერი, 1805, პარიზი — გ. 10 ნოემბერი, 1861, პარიზი) — ფრანგი ზოოლოგი, ეტიენ ჟოფრუა სენტ-ილერის შვილი. პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდენტი (1856–1857). იზიარებდა მამის მოძღვრებას ევოლუციაზე და ცხოველთა სამყაროს ერთიანობაზე: წამოაყენა ცვალებადობის თეორია სახეობის ფარგლებში. დააარსა ცხოველთა აკლიმატიზაციის საზოგადოება, გამოაქვეყნა მთელი რიგი ნაშრომები ადამიანის ჰერმაფროდიტიზმის შესახებ. მისმა შრომამ ცხოველთა ახალი სახეობების მოშინაურების თაობაზე გამოჩენილ მეცნიერთა (ჩარლზ დარვინი, კარლ რულიე, ნიკოლოზ სევერცოვი) ყურადღება მიიპყრო.
ლიტერატურა
ფრანგი ზოოლოგები
დაბადებული 16 დეკემბერი
დაბადებული 1805
გარდაცვლილი 10 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1861
Perrona perron

Perrona perron is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Clavatulidae.
Johann Hieronymus Chemnitz (1730–1800) adopted a Dutch name " the perron," for this species, and Lovell Augustus Reeve (1814–1865) erroneously supposing it to be in honor of a naturalist, changed its form from Clavatula perron to Clavatula perronii.
Description
The shell grows to a length of 25 mm. The pale yellow, fusiform shell is turreted and rather smooth. The whorls are flat, with flexuous longitudinal lines, slightly angulated round the upper part. The lower portion of the last whorl is contracted and has several regular, distant revolving ridges. The anal sinus is nearly central.
Distribution
This species occurs in the Atlantic Ocean from Gabon to North Angola.
References
Chemnitz, Syst. Conch. Cab., 10: 278, pl. 164, figs. 1573-74
External links
Walter O. "TYPE SPECIMENS OF MOLLUSCA IN THE UNIVERSITY ZOOLOGICAL MUSEUM, COPENHAGEN." Records of the Auckland Institute and Museum 11 (1974): 143–92.
perron
Gastropods described in 1791
ფარისებრი ლეპიოტა

ფარისებრი ლეპიოტა — ლეპიოტას გვარის სოკო ფირფიტოსანთა ოჯახისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს აზიას, ევროპას, ავსტრალიას, ახალ ზელანდიას, ჩრდილოეთ ამერიკას, სამხრეთ ამერიკასა და ჩრდილოეთ აფრიკას.
შხამიანი სოკოა. იზრდება წიწვოვან და ფოთლოვან ტყეებში, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.
სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა პიერ ბიულიარმა 1789 წელს როგორც Agaricus clypeolarius. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა პაულ კუმერმა 1871 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 4-8 სმ, ნორჩობაში ზარისებრია, შემდგომში — ბრტყლად ამოზნექილი, შუაში ბორცვაკით, ზედაპირი დაფარულია კონცენტრულად განწყობილი ფიფქისებრი ქერცლებით, ქერცლებს შორის თეთრია, კიდეებთან ბოჭკოვანია, მოთეთრო, შემდგომში მოყვითალო-მურა.
რბილობი — თეთრი ფერის, რბილი, ხილის სუნით, ასაკთან ერთად იღებს არასასიამოვნო სუნს.
ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები ხშირი, თავისუფალი, კრემისფერი.
ფეხის სიგრძე — 3-10 სმ, სისქე — 0,4- 1 სმ, მყიფე, ძირში ოდნავ გამსხვილებული, ადვილად სცილდება ქუდს. საყელოს ზემოდან სადაა, ქვემოდან დაფარულია თეთრი ან მოყვითალო ფიფქისებრი ქერცლებით, ქუდის ფერია, საყელო ფიფქოვანია, რომელიც სწრაფად ქვრება.
სპორების მტვერი — თეთრი, სპორები — უფერული, 12-16-5,5-6,5 მკმ, ელიფსისებრი ან თითისტარისებრი.
მსგავსი სახეობები
გავრცელება და ეკოლოგია
კოსმოპოლიტია. გავრცელებულია აზიაში, ევროპაში ჩრდილოეთ ამერიკაში, სამხრეთ ამერიკაში, ავსტრალიაში, ახალზელანდიაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში.
იზრდება წიწვოვან და ფოთლოვან ტყეებში, პარკებში, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად. უპირატესობას ანიჭებს ნათელ ადგილებს.
სეზონი — ზაფხულის ბოლოდან შემოდგომამდე.
გალერეა
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
შხამიანი სოკოები
ლეპიოტა
ახუნი (სოფელი)

ახუნი (სოფელი)
ახუნი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბუზდიაკის რაიონში.
2002 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 410 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბუზდიაკიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბუზდიაკის რაიონის სოფლები
გრანოდიორიტი

გრანოდიორიტი — სრულკრისტალური მაგმური ინტრუზიული ქანი. მომწვანო-მონაცისფროა. შეიცავს კვარცს, მინდვრის შპატებს, ბიოტიტს, რქატყუარას, პიროქსენსა და სხვა. ქმნის ინტრუზიულ სხეულებს — ბათოლითებს, შტოკებსა და ლაკოლითებს. გავრცელებულია ნაოჭა სარტლებში, კერძოდ, კონტინენტების აქტიურ კიდეებსა და ტექტონომაგმატურ აქტივაციის ზონებში. გვხვდება დაახლოებით ყველა იმ რაიონში, სადაც გავრცელებულია მჟავა სიღრმული ქანები. მშენებლობაში იყენებენ როგორც მოსაპირკეთებელ ქვას. გრანოდიორიტისგან იყო გამოჭრილი როზეტის ქვა.
რესურსები ინტერნეტში
გრანოდიორიტი — სამთო ენციკლოპედია
მაგმური ქანები
Rugobela

Rugobela — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები