PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ტრეზინის სახლი

ტრეზინის სახლი — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი. აგებულია ბაროკოს არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი უნივერსიტეტის სანაპირო, სახლი № 21. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტი. აგებულია 1721-1723 წლებში. ქალაქის ისტორიული და კულტურული ღირსშესანიშნაობა, ადგილის სადაც ცხოვრობდა არქიტექტორი დომენიკო ტრეზინი. მიწის ნაკვეთი არქიტექტორის სახლის ასაგებად 1721 წელს გამოყო თავად პეტრე I-მა.
ისტორია
ეს მიწის ნაკვეთი პირველად მოიხსენიება 1721 წლის 19 სექტემბერს, როდესაც იმპერატორმა პეტრე I-მა ეს ადგილი გადასცა არქიტექტორ დომენიკო ტრეზინის საკუთარი სახლის ასაშენებლად. სავარაუდოა, რომ შენობის პროექტი შეასრულა თავად არქიტექტორმა. შენობა აგებულია პეტრესეული ბაროკოს სტილში, ორსართულიანია და დგას მაღალ ცოკოლზე.
მშენებლობა ძალიან ნელა მიმდინარეობდა: საფუძველი 1723 წელს ჩაუყარეს და მშენებლობა ჯერ კიდევ 1726 წლისათვის არ იყო სახურავამდე მიყვანილი.
ამ სახლში რამდენიმე წელი ცხოვრობდა ტრეზინი ოჯახთან ერთად. ორ ოთახში მან განათავსა ე. წ. სკოლა, სადაც იგი მოსწავლეებთან ერთად მუშაობდა. მას შემდეგ, რაც 1734 წელს ტრეზინი გარდაიცვალა, შენობა გადაეცა მის ქვრივსა და შვილებს.
დიდი ხნის განმავლობაში შენობა უცვლელი სახით იყო შემონახული, თუმცა XIX საუკუნის დასაწყისში მიაშენეს ფლიგელი. შემდეგი გადაკეთება მოახდინა შენობის ახალმა მფლობელმა ე. ი. კლოჩკოვმა. 1949 წელს კიდევ ერთხელ მოხდა შენობის გადაკეთება კლასიციზმის სტილში. 2014 წელს სახლის წინ აღმართეს ტრეზინის ძეგლი.
რესურსები ინტერნეტში
Дом Трезини
Дом Трезини
Дом зодчего Д. Трезини
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
არლი

არლი — ქალაქი და კომუნა სამხრეთ საფრანგეთში, ბუშ-დიუ-რონის დეპარტამენტში, ყოფილ პროვანსის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 52 729 ადამიანს შეადგენს. ქალაქს კვეთს მდინარე რონა.
კომუნის ტერიტორიაზე მდებარეობს კამარგის რეგიონის უდიდესი ნაწილი, რაც კომუნას საფრანგეთის მეტროპოლიაში უდიდესს ხდის. ქალაქს დიდი ხნის ისტორია აქვს. მას განსაკუთრებული მნიშვნელობა გააჩნდა რომაულ პროვინცია ნარბონის გალიის შემადგენლობაში. 1981 წელს, არლის რომაული და რომანული მონუმენტები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. 1888-1889 წლებში, არლში ცხოვრობდა ვინსენტ ვან გოგი, რა დროის განმავლობაშიც მან 300-ზე მეტი ნამუშევარი შექმნა. 1970 წლიდან, ქალაქში იმართება ფოტოგრაფიის საერთაშორისო ფესტივალი.
იხილეთ აგრეთვე
საფრანგეთის ქალაქები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური ტურისტული საიტი
ქალაქის გზამკვლევი
Arles heritage website
Town council website
Early history
Musée de l'Arles et de la Provence antiques
The Complete Works of Van Gogh, Arles
Photogallery of Arles
Information and photos from ProvenceBeyond website
საფრანგეთის ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
ოქონა

ოქონა — ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ოქონისა და ქვემო ოქონის ძველი სახელწოდება. 1930 წლამდე სოფელი შედიოდა გორის მაზრაში.
ლიტერატურა
ქარელის მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
ორაკი (ლეოვის რაიონი)

ორაკი (ლეოვის რაიონი)
ორაკი — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 037 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ლეოვის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ლეოვის რაიონის სოფლები
ერთი წვეთი ლიმონი

ერთი წვეთი ლიმონი — ფარნა-ბექა ჩილაშვილის 2014 წლის პუბლიცისტური წერილების კრებული.
ანოტაცია
კრებული „ერთი წვეთი ლიმონი“ გამოიცა 2014 წელს, თბილისში, გამომცემლობა „არტანუჯის“ მიერ. წიგნში შესული წერილები 2003—2009 წლებშია დაწერილი სხვადასხვა პერიოდული გამოცემისათვის.
პუბლიცისტური წერილები თურქული ენიდან თარგმნეს: ციცო კაიკაცაშვილმა, ნანა ჯანაშიამ, ზურაბ ბატიაშვილმა (დარუჯანაშვილმა), ქეთევან გორგაძემ, ელისაბედ ბჟალავამ, ნანა კაჭარავამ, გელა გუნიავამ.
„ერთი წვეთი ლიმონი“, ერთი მხრივ, საქართველოდან დანახული თურქეთში მცხოვრები ქართველების ეთნიკური თვითშეფასება, ქართული ენა და ყოფაა, მეორე მხრივ, თურქეთიდან შეფასებული ქართული რეალობა.
შინაარსი
მესაუბრე
შაშორთი ქალი
რამდენი ქართველია მსოფლიოში?
ფარული ენა
ბედი ქართლისა
ჭილოფი
რას ნიშნავს თურქეთელი?!
საქართველოს ახალი დროშა და ახალი სული
რა საჭიროა კრიტიკა?
კრიტიკის სიმძიმე
სად მდებარეობს GEORGIA და როდის გახდნენ მეზობლები ეთიკა და ოდესა?!
ოსები საქართველოში
რატომაა ასე ძნელი სიტყვა „ქართველის“ ხმარება?
აჭარა და აბაშიძე
თურქეთში მცხოვრები ქართველებისთვის მშობლიურ ენაზე სატელევიზიო გადაცემების არარსებობის პრობლემა
ემიგრანტი კარტოფილი, სიმინდი, იზაბელა და ჯანყი
ეს დალოცვილი ბათუმლები!
სამი მაჭახელი...
სიბრძნე სიცრუისა და კავკასია თურქულ პრესაში
ჩვენს ფრინველებს სიცხე უყვარდათ
ორი ტროა: ცხენისა და სკივრების ამბავი
ისტორიის ხელახლა დაწერა... რას არგებს?
რა განსხვავებაა ფორმებს შორის
ყივჩაყები და „უკანასკნელი ყივჩაყები“
ცრემლიანი გზა
ერთი წვეთი ლიმონი
რის მიღწევას ცდილობს გაზეთი „რადიკალი“?
კავკასიის რუქები როგორც პოლიტიკური ბრძოლის იარაღი
რუსმა უფროსმა ძმებმა დამოუკიდებლობა გასცეს?!
კმარა, ამდენი კავკასიონსაც გადაუვლის! გადაფარავს!
ეს რომელი „აგოსია“?
გზაგასაყარი: კავკასიის ჭეშმარიტი შვილები და მოსკოვის ერთგული ბავშვები
სამი ენის აშუღი საიათნოვა
ხის სახლი რომ არ გვქონოდა, ჩვენი ბავშვობა ბავშვობა არ იქნებოდა
გადმოსახლებულები: ემინი და საფირე, ქუჩუქ აღა და ნეფისე...
სოფელი, რომელიც შორსაა ჩემგან და მეც შორს ვარ მისგან
რესურსები ინტერნეტში
ერთი წვეთი ლიმონი]
ერთი წვეთი ლიმონი - უნივერსიტეტის საიტზე
სქოლიო
ფარნა-ბექა ჩილაშვილის ნაწარმოებები
2014 წლის წიგნები
Kumzero

Kumzero is a rural locality (a selo) and the administrative center of Kumzerskoye Rural Settlement, Kharovsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 215 as of 2002. Kumzero in the region of Vologda is a town located in Russia - some 312 mi or (502 km ) North of Moscow , the country's capital. The local timezone is named " Europe/Moscow " with a UTC offset of 4 hours.
Geography
Kumzero is located 47 km northwest of Kharovsk (the district's administrative centre) by road. Nazarikha is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Kharovsky District
სადოვკა (ბაშკირეთი)

სადოვკა (ბაშკირეთი)
სადოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1 567 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 26 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას მოლდოველები შეადგენენ (72%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
მენა (უკრაინა)

მენა (უკრაინა)
მენა — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 11525 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
ჩერნიჰივის ოლქის ქალაქები
ლენოვო

ლენოვო
Lenovo Group Ltd. ან Lenovo PC International, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც Lenovo — ჩინური მრავალტექნოლოგიური კომპანია, რომლის სათავო ოფისი მდებარეობს პეკინში, ჩინეთი. კომპანია ძირითადად ამზადებს ჭკვიან ტელევიზორებს, კომპიუტერებს, სმარტფონებს და IT ტექნოლოგიებს. 2013 წლიდან Lenovo არის მსოფლიოს უმსხვილესი პერსონალური კომპიუტერების მწარმოებელი კომპანია. იგი ფუნქციონირებს 60-ზე მეტ ქვეყანაში და თავისი პროდუქცია გაყიდული აქვს 160-ზე მეტ ქვეყანაში. ძირითადი კაპიტალი აქვს პეკინში, შენჟენში, შანხაიში, ვუჰანში, იატატოში და იაპონიაში.
ლენოვო დაარსდა 1984 წელს პეკინში, როგორც Legend, ხოლო 1988 წელს გაფართოვდა ჰონგ-კონგში. 2005 წელს ლენოვომ შეიძინა IBM-ის პერსონალური კომპიუტერების ბიზნესი და 2014 წელს დათანხმდა Intel-ის ბიზნესის წარმოებაზე. კომპანია სმარტფონების ბაზარზე 2012 წელს შემოვიდა და 2014 წლისთვის ჩინეთის მთავარი სმარტფონების ყველაზე დიდი გამყიდველი იყო.
სქოლიო
1984 წელს დაარსებული ჩინური კომპანიები
ამერიკული ბრენდები
ჩინური ბრენდები
ზენიცა-დობოის კანტონი

ზენიცა-დობოის კანტონი — ბოსნია და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალი ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის 10 კანტონიდან ერთ-ერთი.
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია ზენიცა. კანტონი შედგება 12 თემისაგან. 2003 წლისათვის კანტონის მოსახლეობის 83,6 % %-ს შეადგენდნენ ბოსნიელები, ხოლო - 13 %-ს ხორვატები.
რესურსები ინტერნეტში
კანტონის ოფიციალური საიტი
ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
ათანი (სომხეთი)

ათანი (სომხეთი)
ათანი — სოფელი სომხეთში, მდებარეობს ლორეს პროვინციაში, ზღვის დონიდან 1258 მეტრი. მოსახლეობა 1388 კაცი (2008).
კლიმატი არის ზომიერი მთის ჰავა, ცივი და ხანგრძლივი ზამთრით. ზაფხული ცხელი და შედარებით ტენიანი. წლიური ატმოსფერული ნალექები 600-700 მმ.
მოსახლეობა
მოსახლეობის 47 % მამაკაცია, ხოლო 53 % ქალი.
მოსახლეობის ცვალებადობა წლების მიხედვით ასეთია..
რესურსები ინტერნეტში
ატანი
Report of the results of the 2001 Armenian Census
სქოლიო
ლორეს პროვინციის სოფლები
ბაჯაური

ბაჯაური — პაკისტანის ტომების ტერიტორიების ფედერალური მმართველობის (FATA) (ტერიტორიული ერთეული) ყველაზე პატარა, მთიანი რელიეფის მქონე სააგენტო. 1998 წლის მიხედვით 595,227 ადამიანი ცხოვრობდა. ბოლო მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა 757,000-მდე გაიზარდა. ის ავღანეთის ქუნარის პროვინციას 52 კილომეტრის სიგრძის საზღვრით ემიჯნება. სააგენტოს ადმინისტრაცია ქალაქ ხაარში მდებარეობს.
ბაჯაური ძირითადად თარხანებითაა (პუშტუნების ტომი) დასახლებული. მათ ქვე-ტომებს წარმოადგენენ უტმანხელი და მამუნდი. ბაჯაურში ასევ მცირე რაოდენობით ცხოვრობენ პუშტუნების სხვა ტომის საფიების წარმომადგენლებიც. უტმანხელები ძირითადად სამხრეთ-აღმოსავლეთში ცხოვრობენ, მამუნდები სამხრეთ-დასავლეთში.თარხანები ჩრდილოეთით. ბაჯაურის ავღანეთის კუნარის პროვინციასთან მეზობლობა მას სტრატეგიულ მნიშვნელობას ანიჭებს.
გეოგრაფია
ბაჯაური დაახლოებით 72 კილომეტის სიგრძის და 32 კილომეტრის სიგანისაა. მდებარეობს კუნარის ხეობის ზედა ნაწილის აღმოსავლეთით, რომლისგანაც გამოყოფილია მაღალი მთებით. ეს ქედი ქმნის ბუნებრივ საზღვარს, რომელზეც მხოლოდ ერთი-ორი ადვილი გადასასვლელია. ხაიბერის გასასვლელის შექმნამდე ქაბულსა და პაკინსტანს შორის მთავარი გზა ამ გადასასვლელებზე გადიოდა.
სამხრეთით არის მოჰმანდების ველური მთიანი რეგიონი. აღმოსავლეთით მდებარეობს პანჯკორას მდინარე, ხოლო მდინარის მეორე მხარე უკვე პუშტუნების სხვა ტომს ეკუთვნის. ნავაგაი არის ბაჯაურის მთავარი ქალაქი.
XIX საუკუნიდან მოყოლებული, ბაჯაურის ჩრდილოეთში მდებარე ჯანდოლის ხეობა პოლიტიკურად მნიშვნელოვანი იყო. მის მმართველ უმრა-ხანსა და ქაბულის ამირას შორის არსებული დაპირისპირების გამო 1893 წელს დადგინდა ავღანეთის საზღვარი კუნარზე.
ბაჯაურში მდებარეობს ცნობილი მთა კოხინური, რომლის ქვეშაც ალექსანდრე დიდმა დააარსა ქალაქი ნისა.
ისტორია
სანსკრიტულ ტექსტებში მოხსენებული ამ ტერიტორიაზე მცხოვრები ასვაკა ხალხი რომლებმაც ძვ. წ. 326 წელს მაკედონელის შეჭრას მედგარი წინააღმდეგობა გაუწიეს. ტერიტორია ძვ. წ. I საუკუნიდან ახ. წ. I საუკუნემდე მიეკუთვნებოდა ანტიკური სკვითების აპრაჩარაჯაშის სამეფოს. I საუკუნეში, კუჯულა კადფიზის მიერ დაპყრობის შემდეგ ის შედიოდა ქუშანის სამეფოში.
1518 წელს ბაბურმა დაიპყრო ბაჯაურის ციხე-სიმაგრე. ბაბური მიიჩნევდა, რომ ეს მისი ტერიტორია იყო რადგან თავიდან ეკუთვნოდა თემურლენგს და შემდეგ ის თურქებმა მიისაკუთრეს.
1980-იან წლებში საბჭოთა კავშირის შეჭრის დროს ტერიტორია გამოიყენებოდა მოჯაჰიდების მხრიდან შეტევების ორგანიზებისთვის. დღევანდელი მდგომარეობით ტერიტორია მიიჩნევა კოალიციის წინააღმდეგ მებრძოლების თავშესაფრად. 2006 წელის 13 იანვარს ბაჯაურის სოფელზე ამერიკის შტატების საჰაერო ძალების მიერ განხორციელებული დარტყმის შედეგად დაიღუპა 18 ადამიანი. 2006 წლის 30 ოქტომბერს პაკისტანის მხრიდან სასულიერო სკოლაზე (რომელზაც ეჭვობდნენ, რომ მებრძოლების მოსამზადებლად გამოიყენებოდა) განხორციელებული დარტყმის დროს გარდაიცვალა 80 ადამიანი.
2008 წელს პაკისტანმა წამოიწყო სამხედრო ოპერაცია რეგიონის უღელტეხილების გასაკონტროლებლად. მათ წინააღმდეგობას ტეხრიკ-ე-თალიბანის (რომელსაც ასევე პაკისტანის თალიბანს უწოდებენ) მებრძოლები უწევდნენ. ბრძოლის დაწყებიდან ორი კვირის შემდეგ სამთავრობო ძალები იძულებული იყვნენ უკან დაეხიათ. და ისინი მხოლოდ ტერიტორიის დაბომბვით შემოიფარგლებოდნენ. ამ მოვლენებმა ბაჯაურიდან დაახლოებით 300 000 ადამიანის მიერ ტერიტორიის დატოვება გამოიწვია. დაშავებულთა რაოდენობამ რამდენიიმე ასეულს მიაღწია.
სქოლიო
პაკისტანის გეოგრაფია
ბოჰემია 1912 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბოჰემია 1912 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბოჰემიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 1912 წელს, შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1912 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბოჰემია ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ტორალბა-დე-ლოს-ფრაილესი

ტორალბა-დე-ლოს-ფრაილესი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის კამპო-დე-დაროკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 59,22034 კმ². მოსახლეობა — 76 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
Gran Enciclopedia Aragonesa - ტორალბა-დე-ლოს-ფრაილესი
სქოლიო
სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ევორა

ევორა – ქალაქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ პორტუგალიაში. მდებარეობს ლისაბონიდან აღმოსავლეთით 120 კმ-ზე. 2001 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 55 621 ადამიანი. ალტუ-ალენტეჟუს ისტორიული პროვინციის ცენტრი.
ისტორია
ქალაქი დააარსეს ლუზიტანებმა და უწოდეს ებორა. 712 წელს ქალაქი დაიპყრეს მავრებმა, რომლებმაც ქალაქს ჟაბურო უწოდეს. ევორის გასანთავისუფლებლად პორტუგალიის პირველმა მეფემ აფონსო I დააარსა ავისის ორდენი.
XV-XVI საუკუნეებში ავისის დინასტიის მეფეების მმართველობისას ევორაში ხშირად იმყოფებოდა სამეფო კარი. ეს პერიოდი ევორის ისტორიაში ცნობილია ოქროს საუკუნის სახელით. 1663-1665 წწ. ოკუპირებული იყო ესპანეთის მიერ. 1559-1759 წწ. ქალაქში მუშაობდა უნივერსიტეტი. XVIII საუკუნეში ქალაქის პოლიტიკური და კულტურული მნიშვნელობა დაეცა.
ღირსშესანიშნაობები
ევორა წარმოადგენს ქალაქ-მუზეუმს და 1986 წლიდან ქალაქის ცენტრალური ნაწილი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
არქიტექტურული ძეგლები:
დიანას რომაული ტაძარი
მეფე მანუელის სასახლე
ეკლესია სე — აშენებულია 1280-1340 წწ. რომაულ-გოთიკურ სტილში.
სანტა-კლარას მონასტერი
სანტა-ბენტუ-დი-კაშტრიშის ეკლესია
აგუა-დე-პრატის აკვედუკი
სან-ბრაშის სამლოცველო
სან-ფრანსისკუს ეკლესია
ვასკო და გამას სასახლე
ბასტუ – გრაფის სასახლე
ჰერცოგ კადავალის სასახლე
სხვა საინტერესო ადგილები:
ევორის უნივერსიტეტი
ევორის საქალქო მუზეუმი
საეკლესიო ხელოვნების მუზეუმი
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი
პორტუგალიის ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პორტუგალიაში
სიბირობა

სიბირობა — სოფელი აზერბაიჯანში, ხაჩმაზის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
სოკოლოვსკოე (ბაშკირეთი)

სოკოლოვსკოე (ბაშკირეთი)
სოკოლოვსკოე — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 63 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბლაგოვეშჩენსკიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ზაგოროდნაია, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (89%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
ხოსრო I

ხოსრო I ანუშირვანი (დ. 496, არდესტანი — გ. 31 იანვარი, 579, ქტესიფონი) — სასანიდური ირანის 22-ე შაჰინშაჰი 531-579 წლებში, კავად I-ის ვაჟი, პეროზ I-ის შვილიშვილი. ის ითვლება სასანიანთა დინასტიის ყველაზე გამოჩენილ წარმომადგენლად.
შაჰინშაჰის ტიტულის მიღებისთანავე, ტახტის მოცილეთა მოშორების მიზნით, სიკვდილით დასაჯა თავისი უფროსი და უმცროსი ძმები. ის ასევე სასტიკად გაუსწორდა ამბოხებულ მაზდაკელებს, რომლებიც იმპერიაში მძვინვარე ქაოსის დამკვიდრებას ცდილობდნენ.
ხოსროს მეფობა მამამისის (488–531 წწ.) მმართველობის გაგრძელება იყო. მის დროს ცენტრალური ხელისუფლება საგრძნობლად განმტკიცდა,
იმპერია დაიყო 4 პროვინციად, კუსტებად, რომლებსაც შაჰის მიერ დანიშნული ერთგული მოხელეები, მარზპანები მართავდნენ. ის პირადად ნიშნავდა მოსამართლეებსა და ქურუმებსაც. ხოსროს დროს შეიქმნა კარგად ორგანიზებული მიწისა და სულადობრივი გადასახადების სისტემა, რომლის მიხედვითაც ნატურალური გადასახადი ფულით ჩანაცვლდა. მოხდა არმიის რეორგანიზაცია, სახელმწიფოს ჯარის მეომრებს ჯამაგირსაც კი უხდიდნენ. ხოსრო I-მა სოფლებში დააარსა სამხედრო რაზმები, ე.წ „დეჰყანები,“ რომლებიც არმიის დამხმარე ძალას აყალიბებდნენ საზღვრებზე. ხოსროს ბრძანებით ქალაქ გუნდეშაბურში დაარსდა მედიცინისია და ფილოსოფიის სკოლა. მის დროს ირანში ინდოეთიდან გავრცელდა ჭადრაკი. გადმოცემით, ამავე პეიოდში დაიწყეს სპარსეთში ნარდის თამაშიც.
ხოსრომ მოახერხა იემენის დაპყრობა, რომელიც იმ დროს უმნიშვნელოვანესი სავაჭრო გზების გასაყარი იყო. 554 წელს კი საბოლოოდ დაამარცხა ამბოხებული ეფთალიტები. ანუშირვანმა გაახშირა საომარი მოქმედებები ბიზანტიასთან. 540 წელს ანტიოქია აიღო, მაგრამ მათთან წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლებში საბოლოოდ დამარცხდა. 532 და 562 წლებში იუსტინიანე I-თან დადო ე.წ. „საუკუნო ზავები.“ (532 წლის საუკუნო ზავი და დარას ზავი) ორ იმპერიას შორის დაპირისპირება ყველაზე მეტად, ლაზიკის ტერიტორიაზე გამძაფრდა, ეგრისის დიდი ომის დროს, რომლის შედეგადაც ბიზანტიელებმა მოახერხეს ლაზიკიდან სპარსელების განდევნა, რასაც 572 წელს მოჰყვა ირანიდან სომხეთისა და ქართლის გამოყოფა.
ხოსრო I გარდაიცვალა 48 წლიანი მმართველობის შემდეგ, 579 წლის 31 იანვარს, 83 წლის ასაკში. ის შეცვალა მისმა ვაჟმა, ჰორმიზდ IV-მ. ხოსროს მეფობის დროს სასანიდურმა ირანმა მიაღწია განვითარების უმაღლეს მწვერვალებს, რის გამოც ეს პერიოდი ირანის ისტორიის „ოქროს ხანადაა“ ცნობილი.
რესურსები ინტერნეტში
Khosrau In Iran Science Island(In Persian)
The Reforms of Khosrow Anushirvan
Meander Protector Fragments 6.1-6.3
The Physicians of Jundishapur
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორია, ტ. 1, თბ. 2008 წ.
VI საუკუნის სასანიანი მონარქები
დაბადებული 496
გარდაცვლილი 579
ბუსირისი

ბუსირისი (ძველ ბერძნულად: Βούσιρις) — ეგვიპტის მეფე, პოსეიდონის (ან ეგვიპტოსის) ძე.
როდესაც ეგვიპტის თებეს მეუფე იყო ბუსირისი, ქვეყანაში 9 წლის განმავლობაში მძვინვარებდა გვალვა. კვიპროსიდან მოსულმა მისანმა, თრასიასმა, უწინასწარმეტყველა მეფეს, რომ შეწყდებოდა ეს უბედობა, თუკი ყოველწლიურად ზევსს შესწირავდნენ თითო უცხოელს. ბუსირისმა ეს მსხვერპლშეწირვა თრასიასით დაიწყო და გააგრძელა მანამ, ვიდრე მის ქვეყანას არ ეწვია ჰერაკლე, რომელიც ჰესპერიდების ბაღისკენ მიეშურებოდა. სხვა უცხოელთა მსგავსად იგიც შეიპყრეს და ზევსის საკურთხეველთან მიიყვანეს. ჰერაკლემ თავი გაითავისუფლა, იქვე განგმირა ბუსირისი, მისი ძეცა და ყველა ქურუმი, ვინც კი მსხვერპლშეწირვას უნდა დასწრებოდა.
ამ მითოსში აისახა უძველეს წარსულში არსებულ ადამიანთა მსხვერპლად შეწირვის ადათი.
ლიტერატურა
ტონია, ნანა. მითოლოგიური ენციკლოპედია: ყმაწვილთათვის
რესურსები ინტერნეტში
ბერძნული მითოლოგია
მითური მეფეები
არქიკარპიუმი

არქიკარპიუმი (ბერძნ. arche „საწყისი, მთავარი“ და karpos „ნაყოფი“) მრავალი ჩანთიანი სოკოს მდედრობითი სასქესო ორგანო.
არქიკარპიუმში არჩევენ ქვედა, გაფართოებულ ნაწილს — ასკოგონსა და ზედა, ვიწრო — ტრიქოგინას. მამრობით სასქესო ორგანოში (ანთერიდიუმში) განვითარებული სასქესო უჯრედები ტრიქოგინის გავლით ხვდება ასკოგონში. აქედან ვითარდება ე. წ. ასკოგენური ჰიფები, რომელთაგანაც სპორების შემცველი ჩანთები (ასკები) წარმოიქმნება.
ლიტერატურა
სოკოების მორფოლოგია
Yuma Desert

Yuma Desert
The Yuma Desert is a lower-elevation section of the Sonoran Desert in the southwestern United States and the northwest of Mexico. It lies in the Salton basin. The desert contains areas of sparse vegetation and has notable areas of sand dunes. With an average rainfall less than each year, it is among the harshest deserts in North America. Human presence is sparse throughout, the largest city being Yuma, Arizona, on the Colorado River and the border of California.
Overview
The desert includes the lower-elevation parts of the southwestern corner of Arizona, extending west to the Colorado River. On the other side of the river, in California, is the Colorado Desert region of the Sonoran Desert, also referred to as the Low Desert. Although the two regions are separated only by the Colorado River, numerous species of plant and animals live only on one side or the other, such as saguaro cactus, which occurs only east of the river.
The Yuma Desert also includes the sandy plains of western Sonora, going all the way to the head of the Gulf of California, then an inland strip reaching into the central Sonoran interior. The most significant river in this desert is the Gila River of Arizona.
Organ Pipe Cactus National Monument is located in this desert, as are the Kofa National Wildlife Refuge and Cabeza Prieta National Wildlife Refuge.
To the south of Arizona's Yuma Desert, in northern Mexico, is the Pinacate volcanic field and biosphere reserve, part of the Gran Desierto de Altar, which is the southern extension of the Yuma Desert. It is on the northwestern foothills of Mexico's Sierra Madre Occidental, the western mountain cordillera.
Flora
Vegetation is dominated by the creosote bush (Larrea tridentata), which is widespread. The saguaro cactus (Carnegiea gigantea) and the ocotillo (Fouquieria splendens) are common on the bajadas, while many of the desert trees found are restricted to dry watercourses; these include paloverde (Parkinsonia), the desert willow (Chilopsis linearis), desert ironwood (Olneya tesota), and smoke trees (Psorothamnus spinosus).
The Yuma desert is the northern edge of the distributions of the Elephant Tree (Bursera microphylla) and the Blue Baja Lily (Triteleiopsis palmeri).
Fauna
Main articles in: Category: Fauna of the Sonoran Desert
See also
Chihuahuan Desert
Lechuguilla Desert
Tule Desert (Arizona)
References
External links
Britannica.com
Yuma Desert Watershed Map
Yuma Desert regional Points of Interest
Deserts and xeric shrublands in the United States
Ecoregions of the United States
Sonoran Desert
Deserts of Mexico
Deserts of Arizona
Deserts of the Lower Colorado River Valley
Deserts of the Gran Desierto de Altar
Geography of Yuma County, Arizona
Yuma, Arizona
იტურმენდი

იტურმენდი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ლა-ბარანკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 10 კმ². მოსახლეობა — 411 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ნავარის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
იტურმენდის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ნავარის მუნიციპალიტეტები
ნავარის ქალაქები
მდგარი ტალღა

მდგარი ტალღა (ზოგჯერ სტაციონარულ ტალღას უწოდებენ) — ტალღა, რომელსაც მუდმივი განლაგება (პოზიცია) აქვს. ეს მოვლენა შეიძლება განხორციელდეს ორი მიზეზის გამო — შესაძლოა გარემო მოძრაობდეს ტალღის გავრცლების საწინააღმდეგო მიმართულებით, ან, ასეთი ტალღა შეიძლება არსებობდეს სტაციონარულ გარემოში როგორც ორი საწინააღმდეგო მიმართულებით გავრცელებადი ტალღის სუპერპოზიციის შედეგი.
რესურსები ინტერნეტში
Vibrations and Waves - a chapter from an online textbook
Standing Waves experiment Shows how the point moves with frequency change.
Java applet of standing waves on a vibrating string.
Java applet of transverse standing wave
Java applet showing the production of standing wave on a string by adjusting frequency
Standing Wave Lessons Includes helpful graphics, flash animations, YouTube videos etc
ტალღები
Cyclamen colchicum

Cyclamen colchicum is a perennial growing from a tuber, native to densely shaded areas among rocks or tree roots in woodland on limestone at elevation in the autonomous republic of Adjara in Georgia, about from the range of the closely related species Cyclamen purpurascens. Unlike C. purpurascens, leaves are very thick and leathery with finely toothed edges.
External links
Cyclamen Society
Cyclamen: a guide for gardeners, horticulturists, and botanists by C. Grey-Wilson — Google Books (picture of leaf shape)
Pacific Bulb Society
Mark Griffiths Inspiring Plants.org (Cyclamen colchicum)
IPNI Listing
Kew Plant List
colchicum