PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბერძნული მითოლოგია

ბერძნული მითოლოგია
ძველბერძნული მითოლოგია — ნაკრები ძველი ბერძნების მითებისა და ისტორიების, რომლებიც მათ ღმერთებსა და გმირებს, ასევე სამყაროს მოწყობას და მათი საკუთარი კულტისა და რიტუალური პრაქტიკის დასაბამსა და მნიშვნელობას ეხება. თანამედროვე მკვლევრები ამ მითებს იყენებენ ძველი საბერძნეთისა და ძველი ბერძნული ცივილიზაციის რელიგიური და პოლიტიკური ინსტიტუტების შესასწავლად, ასევე თვით ამ მითების შექმნის ბუნების გამოსაკვლევად.
ბერძნული მითოლოგია წარმოდგენილია როგორც თხრობით ფორმის ნიმუშების დიდი რაოდენობით, ასევე გამომსახველობით ხელოვნებაშიც, როგორიცაა მაგ. მხატვრობა კერამიკულ ლარნაკებზე და მისთ. ბერძნულ მითებში ახსნილია სამყაროს დასაბამი და სხვადასხვა ღმერთების, ქალღმერთების, გმირებისა თუ მითური ქმნილებების ცხოვრებისა და თავგადასავლების დეტალები. ეს ამბები თავდაპირველად ზეპირსიტყვიერად ვრცელდებოდა ზეპირ-პოეტური ტრადიციით, თუმცა ამჟამად ბერძნული მითები ძირითადად ბერძნული ლიტერატურიდან არის ცნობილი. უძველესი ლიტერატურული წყარო, ილიადასა და ოდისეას ეპიკური პოემები, ძირითადად ტროას ომის გარშემო მომხდარ მოვლენებს მოგვითხრობს. ჰომეროსის თანამედროვე ჰესიოდოსის ორი პოემა, „თეოგონია“ და „შრომები და დღეები“ მოიცავს სამყაროს გენეზისის აღწერას, ღვთიური მმართველების იერარქიას, ადამიანთა ცხოვრების ეპოქებს, მსხვერპლთშეწირვის პრაქტიკის დასაბამს და მისთ. მითები ასევე შემონახულია ჰომეროსის ჰიმნებში, ძვ. წ. V საუკუნის პერიოდის ტრაგედიებში, ელინისტური ეპოქის მწერალთა და მეცნიერთა ნაშრომებში, რომის იმპერიის პერიოდის მწერლების, როგორიცაა პლუტარქე და პუსანიასი, წერილებში.
ბერძნულ მითოლოგიას უდიდესი გავლენა ჰქონდა დასავლური ცივილიზაციის კულტურაზე, ხელოვნებასა და ლიტერატურაზე და დღემდე დასავლური მემკვიდრეობისა და ენის ნაწილად რჩება ძველ დროში ბერძნებს სწამდათ, რომ სამყაროს ძლევამოსილი უკვდავი ღმერთები მართავდნენ. ხოლო ამბებს ღმერთებზე და გმირებზე მითები ეწოდება. ძველი ბერძნები მითურ სცენებს ლარნაკებზე, თასებსა და სხვა ნივთებზე ხატავდნენ. ასე რომ, მითები ასეთი გზითაც შემოგვრჩა. 2000 წლის წინ საბერძნეთი ქანდაკებებითა და მითური ფრიზებით იყო დამშვენებული მრავალი ტაძარი იყო აღმართული. მაგრამ დღეს მათგან ნანგრევებიღაა შემორჩენილი.
ღმერთები
დამატებითი ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Library of Classical Mythology Texts translations of works of classical literature
LIMC-France provides databases dedicated to Graeco-Roman mythology and its iconography.
Theoi Project, Guide to Greek Mythology biographies of characters from myth with quotes from original sources and images from classical art
Martin P. Nilsson, The Mycenaean Origin of Greek Mythology, on Google books
სქოლიო
მითოლოგია
არანლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

არანლი (მრავალმნიშვნელოვანი)
არანლი შეიძლება აღნიშნავდეს:
არანლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში
არანლი — სოფელი აზერბაიჯანში, იმიშლის რაიონში
ლევან ბუიშვილი

ლევან ბუიშვილი (დ. 24 აპრილი, 1933, ვორონეჟი, რსფსრ, სსრკ — გ. 1996) — ქართველი მეცნიერი და ფიზიკოსი.
ბიოგრაფია
ლევან ბუიშვილი დაიბადა 1933 წლის 24 აპრილს, ქალაქ ვორონეჟში. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1959–1962 წლებში იგი მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში, ხოლო 1962–1966 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის კიბერნეტიკის ინსტიტუტში. 1966–1973 წლებში იგი მუშაობდა ნახევრადგამტარული ხელსაწყოების ფიზიკის სამეცნიერო–კვლევით ინსტიტუტში. 1973 წლიდან 1996 წლამდე იგი მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში. 1977 წელს მან მიიღო საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მყარი სხეულების მაგნიტური რეზონანსის თეორიაში შრომათა ციკლისათვის, ხოლო 1985 წელს იგი გახდა საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე მისი ნაშრომები ეხება პარამაგნიტური სპინური სისტემის სტატისტიკურ თეორიას. 1983 წლიდან იგი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ–კორესპონდენტი, ხოლო 1993 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი.
რესურსები ინტერნეტში
ლიტერატურა
ენციკლოპედია „საქართველო“, ტომი I, გამოვიდა 1997 წელს
ჟიდაჩივის რაიონი

ჟიდაჩივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობი 996 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 69 423 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 72 კაცს კმ²-ზე. ჟიდაჩივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჟიდაჩივი.
2020 წლის ადმინისტრაციული რეფორმის შემდეგ შეუერთდა სტრიის რაიონს.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
სქოლიო
ლვივის ოლქის გაუქმებული რაიონები
Adraskan

Adraskan (Pashto: ادرسکن) is a historical town in western Afghanistan near the Harut River.
It was mentioned in 13th and 14th century geographies as one of four prominent towns in the district of Sabzwar, the Green Place, which, now called Shindand (Pashto equivalent of Sabzwar). Now the town is the center of Adraskan District in Herat Province, Afghanistan. It is located on at 1343 m altitude. The main Kandahar–Herat Highway passes through the town.
During the Soviet–Afghan War, the 68th Guards Separate Engineer Battalion, 5th Guards Motor Rifle Division, 40th Army, appears to have been located here.
Climate
With an influence from the local steppe climate, Adraskan features a cold semi-arid climate (BSk) under the Köppen climate classification. The average temperature in Adraskan is 14.2 °C, while the annual precipitation averages 216 mm.
July is the hottest month of the year with an average temperature of 26.6 °C. The coldest month January has an average temperature of 1.7 °C.
See also
Herat Province
References
Populated places in Herat Province
მამაი

მამაი
საკუთარი სახელი მამაი შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგ ცნებებს:
მამაი — კათოლიკოსი.
მამაი — ოქროს ურდოს სარდალი.
მამაი — სოფელი მარნეულის მუნიციპალიტეტში.
ვერა ქემაშვილი

ვერა ქემაშვილი
ვერა ბათურის ასული ქემაშვილი (დ. 15 აპრილი, 1929, სოფ. ხურთისი, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი — გ. უცნობია) — ქართველი მრთველი. სოციალისტური შრომის გმირი (1966), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1986). სკკპ წევრი 1955 წლიდან. სკკპ XXVI–XXVII ყრილობის დელეგატი.
1949 წელს დაამთავრა თბილისის მსუბუქი მრეწველობის ტექნიკუმი. 1949–1950 წლებში მუშაობდა თბილისის მაუდ-კამვოლის კომბინატ „საბჭოთა საქართველოში“ კამვოლური ნართის წარმოებაში ტექნოლოგიის პროცესების კონტროლიორად. 1950 წლიდან იყო ქვეოსტატი.
1981–1986 წლებში იყო სკკპ ცენტრალური სარევიზიო კომისიის წევრი. დაჯილდოეულია ლენინის ორდენით.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ვერა ქემაშვილის ბიოგრაფია (X მოწვევა)
ვერა ქემაშვილის ბიოგრაფია (XI მოწვევა)
დაბადებული 15 აპრილი
დაბადებული 1929
სოციალისტური შრომის გმირები
თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1986)
ლენინის ორდენის კავალრები
სკკპ-ის XXVI ყრილობის დელეგატები
სკკპ-ის XXVII ყრილობის დელეგატები
ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ვ
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
ქართველი მრთველები
მირზა მამედზადე

მირზა მამედზადე (20 იანვარი, 1882, ერeვანი- 3 იანვარი, 1938, ბაქო) – აზერბაიჯანელი პროფესორი, პედაგოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1937 ).
სიცოცხლე
მირზა ჯაბარ მამადზადე დაიბადა 1882 წლის 20 იანვარს ქალაქ ერევანში, მასწავლებლის მირზა აბასის ოჯახში. განათლება ჯერ სახლში მიიღო, შემდეგ კი ერევნის სამასწავლებლო სემინარიაში სწავლობდა. სემინარიაში მას ასწავლიდა ახუნდ მამედბაგირი გაზიზადე, რომელმაც თავისი როლი ითამაშა 1898 წელს ერევანში პირველი რუსულ-თათრული სკოლის გახსნაში. 1902 წელს სწავლის დამთავრების შემდეგ მირზა ჯაბარმა ჩააბარა ერევნის მასწავლებელთა სემინარიაში და მიიღო მასწავლებლის სერთიფიკატი. 1902 წლის სექტემბრიდან მუშაობდა მასწავლებლად სოფელ ნეხრამის სკოლაში. 1903 წლიდან მასწავლებლობა დაიწყო გამარლის სკოლაში, 1904 წლიდან კი იმანშალის სკოლაში. 1905 წლიდან 1906 წლის 1 სექტემბრამდე იყო გამარლის სკოლის ზედამხედველი.
1918 წელს დაშნაკების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ მირზა ჯაბარ მამადზადე ერევნის გიმნაზიისა და პედაგოგიური სემინარიის დახურვის გამო ოჯახთან ერთად ნახიჩევანში გადავიდა საცხოვრებლად. აქ ის ასწავლის რუსულს, თურქულს და აზერბაიჯანულს დაწყებით და საშუალო სკოლებში. გარდა ამისა, მონაწილეობს ნახიჩევანის დაცვაში დაშნაკებისგან.
1920 წელს, ბოლშევიკების მიერ სომხეთის ოკუპაციის შემდეგ, მირზა ჯაბარი დაბრუნდა ერევანში. იმავე წლის ბოლოს ის ოჯახთან ერთად ერევნიდან ბაქოში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც განაგრძო მასწავლებლობა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, აზერბაიჯანის პედაგოგიურ და კოოპერატიულ ინსტიტუტებში. პოეზიის წერის გარდა, ის დაკავებული იყო ლინგვისტიკით.
1937 წლის ოქტომბერში ის და მისი ოჯახის წევრები დააპატიმრეს. დაადანაშაულეს და დახვრიტეს 1938 წლის 3 იანვარს საგამოძიებო საქმეზე No12493. მისი ცოლი და ქალიშვილი გადაასახლეს. იგი რეაბილიტირებულ იქნა 1957 წელს.
სქოლიო
დაბადებული 20 იანვარი
დაბადებული 1882
გარდაცვლილი 3 იანვარი
გარდაცვლილი 1938
ლეონფორტე

ლეონფორტე — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება ენის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 14046 ადამიანი. ფართობი 83 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0935, საფოსტო ინდექსი — 94013.
რესურსები ინტერნეტში
სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
ენის პროვინციის კომუნები
მანდეური ენა

მანდეური ენა — არამეული ენის ბაბილონური დიალექტი, რომელზეც III-VIII საუკუნეებში შეიქმნა მანდეველთა გნოსტიკური სექტის ლიტერატურა. აქედან სახელწოდება — მანდეური ენა. მანდეველები დღესაც გვხვდებიან (ერაყი, ირანი), თუმცა მათი სალაპარაკო ენა არაბულია. მადეური დამწერლობა ძველი არამეულის განვითარებას წარმოადგენს. სხვა არამეულ დამწერლობათაგან განსხვავებით, გადმოსცემს ხმოვნებსაც, რისთვისაც იყენებს დაკარგული ლარინგალებისა და და ჲ-ის აღმნიშვნელ ასოებს.
ლიტერატურა
;
Drower E. S., Macuch R., Handbook of classical and modern Mandiac, B., 1965;
Noldeke Th., Mandaishe Grammatik, Darmstadt, 1964.
არამეული ენები
Saldaş

Saldaş (also, Soldaş and Saldash) is a village in the Qubadli Rayon of Azerbaijan.
References
Populated places in Qubadli District
დეტინგენ-ან-დერ-ილერი

დეტინგენ-ან-დერ-ილერი — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ტიუბინგენის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბიბერახის რაიონში. თემის ფართობია 11,14 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 322 ადამიანს.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2004: პლეი-ოფი

ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2004: პლეი-ოფი — ევრო 2004-ის ფინალური ეტაპის დასკვნითი ნაწილი, რომელიც გაიმართა ოლიმპიური სისტემით.
მეოთხედფინალები
პორტუგალია vs ინგლისი
საფრანგეთი vs საბერძნეთი
შვედეთი vs ნიდერლანდი
ჩეხეთი vs დანია
ნახევარფინალები
პორტუგალია vs ნიდერლანდი
საბერძნეთი vs ჩეხეთი
ფინალი
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2004
Columbus Channel

Columbus Channel
The Columbus Channel or Serpent's Mouth, is a strait lying between Icacos Point in southwest Trinidad and Tobago and the north coast of Venezuela. It leads from the Atlantic Ocean to the Gulf of Paria. The channel is about wide at its narrowest point.
History
The passage was named by Christopher Columbus on his third voyage.
References
Gulf of Paria
Straits of Venezuela
Bodies of water of Trinidad and Tobago
International straits
Trinidad and Tobago–Venezuela border
Princess Wilhelmine Ernestine of Denmark

Princess Wilhelmine Ernestine of Denmark
Wilhelmine Ernestine of Denmark and Norway (20 or 21 June 1650 – 22 or 23 April 1706) was an Electress of the Palatinate. She was the third of five daughters of King Frederick III of Denmark and Sophie Amalie of Brunswick-Lüneburg.
Biography
Her aunt, Electress Sophia of Hanover, arranged a marriage between Wilhelmina Ernestine and Sophia's nephew Charles, heir to the Electorate of the Palatinate. The negotiations of the marriage started in 1669. Wilhelmina Ernestine was betrothed at Sophie Amalienborg Palace in Denmark in the presence of Charles on 24 June 1671. On 14 August, Wilhelmina Ernestine left Denmark with a large Danish retinue for Heidelberg, where the wedding ceremony was conducted on 20 September 1671.
Wilhelmina Ernestine was granted a large dowry from Denmark, and she also received the towns of Germersheim and Oppenheim from her father-in-law, Elector Charles I Louis. During the Scanian War between Denmark and Sweden in 1679, Wilhelmine Ernestine loaned funds to her brother to finance the war.
The marriage was very unhappy. Charles had been forced by his father to marry her against his will and disliked the marriage from the beginning. Her shy behavior and physical appearance - she was said to have been somewhat crippled - only widened the distance between them. Wilhelmina Ernestine is not noted to have had any particular interests, she preferred solitude and a reclusive quiet life style in contrast to the active social life preferred by Charles, and she reportedly offended him by her pride over her royal status. By 1677, Charles' dislike made his father consider serious plans of a divorce, although these plans were never realized. They had no children.
On 28 August 1680, they became Elector and Electress of the Palatinate. Charles' reign was marked by his dependency on favorites. The Elector died 26 May 1685. As a widow, she lived with her sister, Dowager Electress Anna Sophie of Saxony, at Castle Lichtenburg in Saxony.
Ancestors
References
Dansk biografisk Lexikon / XVIII. Bind. Ubbe - Wimpffen / (in Danish)
|-
1650 births
1706 deaths
House of Oldenburg in Denmark
House of Palatinate-Simmern
Danish princesses
Norwegian princesses
Electresses of the Palatinate
Princesses of the Palatinate
Burials at Freiberg Cathedral
17th-century German women
17th-century German people
18th-century German women
Daughters of kings
Tacaimbó

Tacaimbó is a city in the state of Pernambuco, Brazil.
Geography
State - Pernambuco
Region - Agreste Pernambucano
Boundaries - Brejo da Madre de Deus (N); Cachoeirinha (S); São Caitano (E); Belo Jardim (W)
Area - 227.6 km2
Elevation - 576 m
Hydrography - Capibaribe, Ipojuca and Una rivers
Vegetation - Caatinga Hiperxerófila
Climate - semi arid hot
Annual average temperature - 26.0 c
Distance to Recife - 165 km
Population - 12,859 (2020)
Economy
The main economic activities in Tacaimbó are based in wood industry and agribusiness especially plantations of beans and manioc; and creations of cattle and goats.
Economic indicators
Economy by Sector
2006
Health indicators
References
Municipalities in Pernambuco
ალგებრა

ალგებრა (არაბ.: الجبر, al-jabr) — მათემატიკის ერთ-ერთი დარგი, რომელიც სწავლობს სიდიდეებზე მოქმედებათა ზოგად კანონებს ამ სიდიდეების რიცხობრივი მნიშვნელობისაგან დამოუკიდებლად. ელემენტარული ალგებრა ხშირად საშუალო სკოლაში ისწავლება და იძლევა ალგებრაზე ზედაპირულ წარმოდგენას: რა ხდება როდესაც რიცხვები ერთმანეთს ემატება ან მრავლდება, როგორ ვიპოვოთ პოლინომიალები და მათი ფესვები.
ალგებრა გაცილებით ვრცელია ვიდრე ელემენტარული ალგებრა. ერთმნიშვნელოვნად რიცხვებზე მუშაობის ნაცვლად, შესაძლებელია მათი ჩანაცვლება სიმბოლოებითა და კრებითი ელემენტებით. გეომეტრიასა და ანალიზთან ერთად ალგებრა მათემატიკის სამი ძირითადი შტოდან ერთ-ერთია.
სახელწოდება
სიტყვა ალგებრა წარმოიშვა ხორეზმელი მათემატიკოსისა და ასტრონომის მუჰამედ ბენ მურა ალ–ხორეზმის (787—850) ტრაქტატის — „კიტაბ ალ–ჯაბრ ვალ მუკაბალას“ გამოჩენის შემდეგ. ამ წიგნის სათაურიდან აღებულია ალ–ჯაბრ ტერმინი რომელიც შემდგომში იხმარება როგორც „ალგებრა“.
ალგებრული ნიშნები
XVI ს–მდე ალგებრას სიტყვიერად გადმოსცემდნენ. ასოითი აღნიშვნები და მათემატიკური ნიშნები თანდათან შემოიღეს. + და - ნიშნებს პირველად XVI–ში ვხვდებით. გერმანელ ალგებრაისტთა შრომებში, ცოტა მოგვიანებით, შემოდის გამრავლების x ნიშანი. გაყოფის ნიშანი (:) მხოლოდ XVII ს–ში იყო შემოღებული. XVI ს–ში ფრანგმა მეცნიერმა ფრანსუა ვიეტმა და მისმა თანამედროვეებმა დაიწყეს ასოების გამოყენება არა მარტო უცნობებისთვის, არამედ ნებისმიეპი რიცხვისთვისაც. ალგებრისთვის განსაკუთრებით ნაყოფიერი იყო XX საუკუნე, როდესაც შეიქმნა აბსტრაქტრული ალგებრა. თანამედროვე მათემატიკაში ალგებრის დომინატურ როლზე მიუთითებს ისეთი დარგების არსებობა როგორებიცაა ალგებრული გეომეტრია, ალგებრული ტოპოლოგია, ალგებრულ რიცხვთა თეორია.
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
არაბული სიტყვები და ფრაზები
საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტია

საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტია — პოლიტიკური პარტია საქართველოში, საარჩევნო სუბიექტი. პარტია გამოეყო ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას 1917 წლის ოქტომბერში. მის მთავარ კომიტეტში შედიოდნენ თედო სახოკია, სანდრო ახმეტელი და დიმიტრი დეკანოზიშვილი. პარტია გამოსცემდა გაზეთს „ჩვენი რესპუბლიკა.“ პარტია მემარჯვენე იდეოლოგიის პოლიტიკურ სუბიექტს წარმოადგენდა და ამომრჩეველთა ძლიერი ბაზა გააჩნდა სიღნაღის მაზრაში. 1917 წელს რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნებზე პარტიამ კანდიდატად დაასახელა მიხეილ წერეთელი, მაგრამ ამ უკანასკნელმა უარი თქვა კანდიდატობაზე. 1919 წლის 12 თებერვალს პარტიამ ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიასთან ერთად საერთო სიით მიიღო მონაწილეობა ადგილობრივ არჩევნებში. იმავე თვეში დამფუძნებელი კრების არჩევნებში პარტია მე-7 ნომრით იღებდა მონაწილეობას. 1919 წელს საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტიის საარჩევნო სიაში 50 კანდიდატი იყო შეყვანილი, მათ შორის იყვნენ დავით ჩიქოვანი, თედო სახოკია, სანდრო ახმეტელი, შიო არაგვისპირელი, კონსტანტინე ტყავაძე, სანდრო შანშიაშვილი და სხვ. საარჩევნო სიაში 1 ქალი კანდიდატიც იყო. არჩევნებში პარტიამ 3 000-ზე მეტი ხმა მიიღო, მაგრამ დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში. 1921 წელს ეროვნულ-დემოკრატებთან და ეროვნულ (ნაციონალისტურ) პარტიასთან ერთად ჩამოაყალიბა კოალიციური ტიპის „საქართველოს დემოკრატიული პარტია“.
ლიტერატურა
პირველი საყოველთაო დემოკრატიული არჩევნები დამოუკიდებელ საქართველოში. თბილისი, 2017, გვ. 52.
საქართველოს პოლიტიკური პარტიები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა
გარაგელის ნაკრძალი

გარაგელის ნაკრძალი ან ყარაგოლის ნაკრძალი — სახელმწიფო ნაკრძალი აზერბაიჯანში. მდებარეობს ლაჩინის რაიონში. ნაკრძალი შეიქმნა 1987 წელს და მისი მიზანი მყინვარული წარმოშობის მთის ტბების იშვიათი ეკოსისტემის შენარჩუნება იყო.
რესურსები ინტერნეტში
აზერბაიჯანის ნაკრძალები
აზერბაიჯანის ნაკრძალები
ებერსბერგის რაიონი

ებერსბერგის რაიონი — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ებერსბერგი. რაიონი შედის ბავარიის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება ზემო ბავარიის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 549,30 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 124 662 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 225 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 09 1 75.
რესურსები ინტერნეტში
www.landkreis-ebersberg.de ოფიციალური საიტი
ბავარიის რაიონები
ბუღაანის ღვთისმშობლის ეკლესია

ბუღაანის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესიის ნანგრევები ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბუღაანის აღმოსავლეთით 300 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილია მხოლოდ აფსიდის ნაწილი, რომელშიც ერთი სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი.
ლიტერატურა
ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
როდიონოვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)

როდიონოვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
როდიონოვო — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ნიკოლსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 16 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ბნელეთი

ბნელეთი — ნასოფლარი დღევანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მდებარეობდა თრიალეთის ქედზე, მდინარე ძამის ხეობაში, მისი ერთ-ერთი შენაკადის, ბნელეთისწყლის მარცხენა სანაპიროზე.
ქართულ ისტორიულ წყაროებსა და დოკუმენტებში არ გვხვდება.
სოფლის ცხოვრება მოიშალა XX საუკუნის 50-იან წლებში, როცა აქედან მოსახლეობა ხაშურში გადაასახლეს.
აქ ცხოვრობდა დაახლოებით 7 კომლი, რომელიც ეროვნული შემადგენლობის მიხედვით მთლიანად ოსური იყო. ბნელეთში მხოლოდ ერთი გვარი, თიბილაშვილი სახლობდა.
ლიტერატურა
ლაცაბიძე თ., ხაშურის მუნიციპალიტეტის ისტორია ტოპონიმებში, გაზ., „ხაშურის მოამბე“, № 11, 18 მარტი, 2019, გვ., 3
ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
სამხრეთმინური ვიკიპედია

სამხრეთმინური ვიკიპედია — ვიკიპედიის განყოფილება სამხრეთმინურ ენაზე. თავისუფალი ენციკლოპედია. გაეშვა 2003 წლის აპრილს. 2016 წლის 17 ივნისის მდგომარეობით მოიცავს 148 825 სტატიას. სამხრეთმინურ ვიკიპედიაში პირველი სტატია დაიწერა 2003 წლის აპრილში. 2012 წლის 24 აგვისტოში მასში არსებობდა — 10 000 სტატია, 2015 წლის 10 ოქტომბერს — 50 000 სტატია, ხოლო 2015 წლის 20 დეკემბერს — 100 000 სტატია.
რესურსები ინტერნეტში
სამხრეთმინური ვიკიპედია
ვიკიპედიები ენების მიხედვით
ზაგანოს-ფაშა

ზაგანოს-ფაშა — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1453-1456 წლებში, სულთან მეჰმედ II-ის დროს.
ბიოგრაფია
მისი ზუსტი წარმომავლობა უცნობია. ერთ-ერთი წყაროს მიხედვით ალბანელია, მეორე წყარო კი მას ბერძენად მიიჩნევს. არის ვერსიაც, რომ ისლამის მიღებამდე იგი კათოლიკე იყო.
ლიტერატურა
J. R. Melville Jones, The Siege of Constantinople 1453: Seven Contemporary Accounts, Hakkert, 1973, p. 7: "Zagan Pasha"
Ellis Goldberg, Reşat Kasaba, Joel S. Migdal, "Rules and rights in the Middle East" (1993), p. 153
სქოლიო
ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები
ტიფლისსკი ლისტოკ

ტიფლისსკი ლისტოკ
„ტიფლისსკი ლისტოკ“ — რუსული ყოველდღიური გაზეთი. გამოდიოდა თბილისში 1886–1919 წლებში. გამოიცა როგორც გაზეთ „ტიფლისსკიე ობიავლენიას“ გაგრძელება. ძირითადად იბეჭდებოდა ქრონიკა და ახალი ამბები. 1918 წლიდან გაზეთი გამოდიოდა როგორც პროგრესული-დემოკრატიული მიმართულების უპარტიო გამოცემა.
ლიტერატურა
საქართველოს გაზეთები
რუსულენოვანი გაზეთები
თემურ ქორიძე

თემურ ქორიძე
თეიმურაზ (თემურ) ქორიძე (დ. 1 აპრილი, 1954, სამტრედია ― გ. 27 ოქტომბერი, 2017, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კრიტიკოსი, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მეინსტრიმული ფრთის ერთ-ერთი ლიდერი, მეცნიერებისა და განათლების საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე უზენაეს საბჭოში, ხელმომწერი საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე.
ბიოგრაფია
თემურ ქორიძე დაიბადა 1954 წლის 1 აპრილს სამტრედიაში. სკოლის დამთავრებისთანავე, 1976 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. შემდგომ წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტი, ლიტერატურის თეორიის განყოფლების მეცნიერ-თანამშრომელი, სხვადასხვა დროს სწავლული მდივანი; პარალელურად ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, პუშკინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში და სპი-ის არქიტექტურის კათედრაზე (1981–1991). 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, კულტურის, განათლებისა და მეცნიერების კომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ განიცდიდა პოლიტიკურ დევნას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ აღიარა პოლიტიკური რეპრესიის მსხვერპლად. არის ასამდე სამეცნიერო და კრიტიკული ნაშრომის ავტორი.
თემურ ქორიძე 2017 წლის 27 ოქტომბერს 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალეს 31 ოქტომბერს მცხეთაში, სამთავროს მონასტრის ეზოში.
ნაწარმოებები
1999 — „დანგრეული ტაძარი“
2016 — „კაცი არ ყველა სწორია“
რესურსები ინტერნეტში
თეიმურაზ (თემურ) ქორიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ქართველი მწერლები
ქართველი ლიტერატურათმცოდნეები
ქართველი კრიტიკოსები
საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სამტრედიაში დაბადებულები