PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ველიკო-ტარნოვო

ველიკო-ტარნოვო — ქალაქი ბულგარეთში. წარმოადგენს ველიკო-ტარნოვოს ოლქისა და ველიკო-ტარნოვოს თემის ადმინისტრაციულ ცენტრს. მდებარეობს მდინარე იანტრის ხეობის კლდოვან ფერდობზე, ბალკანების ჩრდილოეთ მთისწინეთში, სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი გზების გადაკვეთის ადგილას. ქალაქის მოსახლეობა 2011 წლის მონაცემებით 67 099 კავს შეადგენდა. ბულგარეთის ძველი დედაქალაქი (XII—XIV საუკუნეებში) ცნობილია არქიტექტურული ძეგლებით რის გამოც უამრავ ტურისტს იზიდავს.
დაძმობილებული ქალაქები
რესურსები ინტერნეტში
ველიკო-ტარნოვო
VELIKO INFO — ველიკო-ტარნოვოს სასტუმროების, ვილების, სახლების კატალოგი
მოსახლეობის სტატისტიკა
ველიკო-ტარნოვო
ველიკო-ტარნოვოში სტუმრობა
სქოლიო
ბულგარეთის ქალაქები
მიშელ მერსიე

მიშელ მერსიე (დ. 1 იანვარი, 1939; სრული სახელი: ჟოსელინ ივონ რენე მერსიე) — ფრანგი მსახიობი. თავისი კარიერის განმავლობაში მას ნამუშევარი აქვს უამრავ ცნობილ რეჟისორთან და მსახიობთან. გამოჩნდა ორმოცდაათზე მეტ ფილმში, მათ შორის ყველაზე ცნობილია მის მიერ შესრულებული ანჟელიკას როლი.
რესურსები ინტერნეტში
მოყვარულთა საიტი
ფრანგი მსახიობები
დაბადებული 1939
დაბადებული 1 იანვარი
New Zealand at the 1948 Summer Olympics

New Zealand at the 1948 Summer Olympics
New Zealand competed at the 1948 Summer Olympics in London, England. Seven competitors, six men and one woman, took part in eight events in five sports. New Zealand was one of 22 nations that did not win any medals.
Competitors
The following table lists the number of New Zealand competitors who participated at the 1948 Summer Olympics according to gender and sport. The last surviving member of the 1948 Olympic team, swimmer Ngaire Lane, died on 9 July 2021.
Athletics
Boxing
Cycling
Swimming
Weightlifting
Officials
Team manager – David Woodfield
References
External links
New Zealand Olympic Committee – Games Profile: 1948 London
Nations at the 1948 Summer Olympics
1948
Summer Olympics
ლუჟიცა

ლუჟიცა, ლაუზიცი — რეგიონი, რომელიც მდებარეობს გერმანული მიწების, საქსონიისა და ბრანდენბურგის, ასევე სამხრეთ-დასავლეთი პოლონეთის (ქვემო სილეზიის სავოევოდო) ტერიტორიაზე. ოლქის დედაქალაქი — ქალაქი ბუდიშინი (ბაუტცენი).
ლუჟიცაზე, გერმანელებთან ერთად, ცხოვრობს მცირე სლავური ხალხი — ლუჟიცელები. 20 ათასი ლუჟიცელი ცხოვრობს ზემო ლუჟიცაში (საქსონიის მიწა) და 40 ათასი — ქვემო ლუჟიცაში (ბრანდენბურგის მიწა). ლუჟიცელები საუბრობენ ლუჟიცურ ენაზე, ყველა მათგანი ფლობს გერმანულ ენას.
რესურსები ინტერნეტში
Oberlausitz (Regionalmarketing)
Niederlausitz (Regionalmarketing)
Lausitz.de – Die Zukunft heißt Lausitz
Das Territorium eines möglichen lausitzisch-sorbischen Staates, Überlegungen in der Tschechoslowakei um 1945 (tschechisch)
ლიტერატურა
Kerstin & André Micklitza: Lausitz - Unterwegs zwischen Spreewald und Zittauer Gebirge. Trescher Verlag Berlin. 4. aktualisierte und erweiterte Auflage 2013. ISBN 978-3-89794-238-7.
André Brie & Alexander Schippel: Lausitz - Landschaft mit neuem Gesicht. Michael Imhof Verlag, Petersberg 2011. ISBN 3-86568-538-2
Kerstin & André Micklitza: HB-Bildatlas Spreewald-Lausitz. 4. aktualisierte Auflage 2008. ISBN 978-3-616-06115-3.
Ulf Jacob: Zwischen Autobahn und Heide. Das Lausitzbild im Dritten Reich. Eine Studie zur Entstehung, Ideologie und Funktion symbolischer Sinnwelten, hrsg. von der Internationalen Bauausstellung Fürst-Pückler-Land, Großräschen (Zeitmaschine Lausitz), Verlag der Kunst, Dresden in der Verlagsgruppe Husum, Husum 2004, ISBN 3-86530-002-2.
Max Pilop: Die Befreiung der Lausitz - Militärhistorischer Abriß der Kämpfe im Jahre 1945. VEB Domowina-Verlag, Bautzen 1985
Manfred Streubel/Max Langer: Mein Lausitzer Guckkasten. Greifenverlag. Rudolstadt 1979
Arnold von Vietinghoff-Riesch: Der Oberlausitzer Wald - seine Geschichte und seine Struktur bis 1945. [Reprint.] Oberlausitzer Verlag. Spitzkunnersdorf 2004, ISBN 3-933827-46-9
J. W. Neumann: Die Markgrafen der Lausitz. In: Neues Allgemeines Archiv für die Geschichtskunde des Preußisches Staates, Band 3, Heft 1, Berlin Posen Bromberg 1836, S. 3-37 (Volltext)
ლუჟიცა
ბრანდენბურგის გეოგრაფია
საქსონიის რეგიონები
Garay Department

Garay Department
The Garay Department (in Spanish, Departamento Garay) is an administrative subdivision (departamento) of the province of Santa Fe, Argentina. It is located in the center-east of the province. It has about 20,000 inhabitants as per the . Its head town is the city of Helvecia (population 8,500). It is the least populated in the province.
Its neighbouring departments are San Javier in the north, San Justo in the west, and La Capital in the south. The eastern limit is marked by the Paraná River, which is the natural border with the province of Entre Ríos.
The towns and cities in this department are (in alphabetical order): Cayastá, Colonia Mascías, Helvecia, Saladero Mariano Cabal, and Santa Rosa de Calchines.
References
Government of the Province of Santa Fe
Inforama - Municipalities of the Garay Department.
Departments of Santa Fe Province
მთავარეპისკოპოსი

მთავარეპისკოპოსი, არქიეპისკოპოსი (ბერძნ. αρχή - საწყისი, მთავარი და επίσκοπος - ეპისკოპოსი), ქრისტიანული ეკლესიის მაღალი იერარქის ტიტული, რომელსაც ატარებდნენ უმეტესად მთავარი ქალაქების ეპისკოპოსები. რომის იმპერიაში კონსტანტინე დიდის დროს (IV ს.) არქიეპისკოპოსი ეწოდებოდა მიტროპოლიტს, რომელსაც ექვემდებარებოდნენ დიოცეზის ეპისკოპოსები. არქიეპისკოპოსის ტიტულს დღეს ატარებს ზოგიერთი ავტოკეფალური ეკლესიის მეთაური. არქიეპისკოპოსი ეწოდება ზოგიერთი პროტესტანტული ეპისკოპალური ეკლესიის მეთაურს (მაგ. კენტერბერიის არქიეპისკოპოსი ინგლისში). ქართულ საეკლესიო წყობილებაში არქიეპისკოპოსს შეესატყვისება „მთავარეპისკოპოსი“.
ლიტერატურა
ლომინაძე ბ.,არქიეპისკოპოსი, ქსე, ტ. 1, გვ. 600, თბ., 1975
საეკლესიო წოდებები
იუნგის რაიონი

იუნგის რაიონი — რაიონი პერუში, მოკეგუის რეგიონის ხენერალ-სანჩეს-სეროს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 571 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 352 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 110.74 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
მოკეგუის რეგიონის რაიონები
ხენერალ-სანჩეს-სეროს პროვინციის რაიონები
Lea River

Lea River
The River Lea is a steep continuous river located in the north-western region of Tasmania, Australia.
The river has an average gradient of and a peak grade of that flows from Lake Lea to Lake Gairdner.
The river flows during the Tasmanian winter and spring, with flow reducing over the dryer summer months.
Located in a remote wilderness area, the Lea River is the site of the annual Lea Extreme Race.
Named places on the Lea River
See also
References
Rivers of Tasmania
Lists of coordinates
Northern Tasmania
ზურაბ ლეკვეიშვილი

ზურაბ ლეკვეიშვილი (დ. 11 მარტი, 1934, იანეთი, სამტრედიის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.
1958-1969 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ "საქქალაქმშენსახპროექტში" ინჟინრად, უფროს ინჟინრად, ჯგუფის ხელმძძღვანელად, პროექტისა და განყოფილების მთავარ ინჟინრად და განყოფილების უფროსად. 1969 წელს გადაიყვანეს საპროექტო ინსტიტუტ "საქსახწყალპროექტში" მთავარ ინჟინრად. იყო საქართველოს საბინაო-კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ "საქკომუნრეწმმშენის" მთავარი ინჟინერი 1972 წლიდან, 1978 წლიდან კი ამავე ტრესტის მმართველი. 1987 წელს დაინიშნა საქართველოს კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს საპროექტო ორგანიზაციის "საქბინრემპროექტის" მთავარ სპეციალისტად. 1988 წელს იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის სამმართველოს მთავარ ინჟინერი 1991 წელს კი საქართველოს კომუნალური მეურნეობის გაერთიანების თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. ხელმძღვანელობდა ქალაქებისა და რაიონული ცენტრების წყალსადენ-კანალიზაციის მაგისტრალური ქსელსბისა და ნაგებობების ტექნიკური დოკუმენტაციის დამუშავებას, შავნაბადაში ახალგაზრდული ქალაქის, უმაღლესი სასამართლოს, მწერალთა კავშირის ადმინისტრაციული შენობების სარეკონსტრუქციო სამუშაოებს, რესპუბლიკური სასტუმროების მშენებლობას. დაჯილდოებულია საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით.
ჯილდოები
საპატიო ნიშნის ორდენი
ლიტერატურა
საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 339-340
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოში დაბადებულები
იანეთში დაბადებულები
სამტრედიაში დაბადებულები
საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
დაბადებული 11 მარტი
დაბადებული 1934
ქართველი ინჟინრები
ლეონიდ კრავჩუკი

ლეონიდ კრავჩუკი (დ. 10 იანვარი, 1934, ველიკი-ჟიტინი, ახლანდ. როვნოს ოლქი — გ. 10 მაისი, 2022, კიევი) — უკრაინელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. უკრაინის პირველი პრეზიდენტი (5 დეკემბერი, 1991 — 19 ივლისი, 1994). უკრაინის უმაღლესი რადის II–IV მოწვევების დეპუტატი.
1958 წელს დაასრულა კიევის ტარას შევჩენკოს სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი, 1970 წელს — სკკპ ცკ-სთან არსებული საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემიის ასპირანტურა, ეკონომიკის მეცნიერებათა კანდიდატი.
1970 წლიდან მუშაობდა უკრაინის კომპარტიის ცკ-ის აპარატში, 1988–1990 წლებში იყო იდეოლოგიის განყოფილების გამგე, უკრაინის კომპარტიის ცკ-ის მდივანი. 1990 წელს მეორე მდივნად დაინიშნა, 1990–1991 წლებში იყო პარტიის პოლიტბიუროსა და სკკპ ცკ-ის წევრი. 1990 წლის მარტში აირჩიეს უკრაინის სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. 1990–1991 წლებში იყო მისი თავმჯდომარე, 1991 წლის აგვისტოში გამოაცხადა სკკპ-დან გასვლის შესახებ. 1991 წლის 1 დეკემბერს აირჩიეს უკრაინის პრეზიდენტად (მის სასარგებლოდ ხმა მისცა ამომრჩეველთა 61,59%-მა). ამავე წლის 5 დეკემბერს განაცხადა 1922 წლის საკავშირო ხელშეკრულების უკრაინის მიერ ცალმხრივად დენონსაციის შესახებ. 7–8 დეკემბრის ღამეს ბორის ელცინთა და სტანისლავ შუშკევიჩთან ერთად ხელი მოაწერა ბელოვეჟის შეთანხმებას. 1994 წელს საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში ხმათა 45,1% მიიღო და დამარცხდა ლეონიდ კუჩმას სასარგებლოდ. 1994 წელს აირჩიეს უკრაინის უმაღლესი რადის დეპუტატად, ფრაქცია „სოციალურ-საბაზრო არჩევანი“, შემდგომში შევიდა სადეპუტატო ჯგუფ „კონსტიტუციურ ცენტრში“. 1998-2009 წლებში იყო სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (გაერთიანებული) წევრი. 1998 და 2002 წლებში ამ პარტიის სიიდან აირჩიეს უმაღლესი რადის დეპუტატად, ხელმძღვანელობდა მის საპარლამენტო ფრაქციას. 2006 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტია დამარცხდა და ვერ შევიდა უმაღლეს რადაში.
გარდაიცვალა 2022 წლის 10 მაისს, 88 წლის ასაკში.
რესურსები ინტერნეტში
Кравчук Леонід Макарович
ГЕРОЙ УКРАЇНИ — Кравчук Леонід Макарович
Кравчук Леонид
Мониторинг политической деятельности Леонида Кравчука
სქოლიო
დაბადებული 10 იანვარი
დაბადებული 1934
გარდაცვლილი 10 მაისი
გარდაცვლილი 2022
კიევში გარდაცვლილები
კიევის ტარას შევჩენკოს ეროვნული უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
უკრაინის პრეზიდენტები
უკრაინელი ეკონომისტები
საბჭოთა ეკონომისტები
უკრაინის მე-2 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები
უკრაინის მე-3 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები
უკრაინის მე-4 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები
სკკპ-ის XXVII ყრილობის დელეგატები
მიქელ პატარიძე

მიქელ პატარიძე
მიქელ აბესალომის ძე პატარიძე (დ. 5 აპრილი, 1895, ქუთაისი — გ. 7 ივლისი, 1959, ბაღდათი) — ქართველი პოეტი, მთარგმნელი, ჟურნალისტი, სპორტსმენი და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1912 წელს დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და სწავლა განაგრძო პეტერბურგის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში და აქტიურად ჩაება საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, წერს ლექსებს, სიმღერებს, ნარკვევებს და ეწევა მთარგმნელობით საქმიანობას. წლების მანძილზე გვერდში ედგა გიორგი ნიკოლაძესა და მის თანამოსაგრეებს იმ დიდ წამოწყებაში, რომელსაც ისინი ეწეოდნენ ერის ფიზიკური გაჯანსაღებისათვის. იყო შესანიშნავი ათლეტი, ტანმოვარჯიშე და ალპინისტი. საზოგადოება „შევარდენი“, სადაც ეს ენთუზიასტები გაერთიანდნენ, წმინდა სპორტულის გარდა, დიდ კულტურულ-საგანმანათლებლო მისიასაც ასრულებდა. სწორედ მათ უნდა ვუმადლოდეთ ისეთი სპორტული ტერმინების შექმნას როგორებიცაა: ორძელი, ტაიჭი, ბადრო, თხილამური, წერაყინი, განმკლავი, ზემკლავი, მიმკლავი, აღმატრიალა და სხვანი.
პატალელურად მ. პატარიძე ეწეოდა ჟურნალისტურ და ლიტერატურულ მოღვაწეობასაც. მართალია, მისი უპირველესი სიყვარული მთელი სიცოცხლის მანძილზე პოეზია იყო, მაგრამ მრავალმხრივი ნიჭისა და პრაქტიკული საქმიანობის გამო აქ ჯეროვანი კვალი ვერ დატოვა, რასაც მწვავედ განიცდიდა. მისმა პოეტურმა ტალანტმა გამოსავალი ძირითადად თარგმანებში ჰპოვა. მწერალმა დაგვიტოვა რუსული პოეზიის პირველხარისხოვანი თარგმანები — პუშკინი, ლერმონტოვი, ბლოკი ბალმონტი, ესენინი, სურკოვი, სვეტლოვი და სხვები. მანვე გააცნო ქართველ მკითხველს შევჩენკო, ფრანკო, ბაჟანი, მიცკევიჩი, ხეთაგუროვი. პატარიძისეული თარგმანებით დამკვიდრდა ქართულ პოეზიაში შესანიშნავი ფრანგი პოეტი ჟ.მ. ერედია „ტროფეებით“. აქ სრულად გამოვლინდა მთარგმნელის უზადო პოეტური შესაძლებლობანი და დახვეწილი გემოვნება. აღსანიშნავია აგრეთვე მის მიერ ფრანგულიდან ნათარგმნი რონსარის, ჰიუგოს, ბოლდერის, ვერლენის, როლანის, ვალერის, რემბოს ცალკეული პოეტური ნიმუშები.
განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს მ. პატარიძის დამსახურება ვ. მაიაკოვსკის თარგმნის საქმეში, რასაც მან 30 წელი შეალია. ასევე დიდი ღვაწლი დასდო გამოჩენილი რუსი პოეტის სახლ-მუზეუმს ბაღდათში სადაც იგი 17 წელი მუშაობდა და აქედან ბოლო 15 წელი დირექტორი იყო.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 299, თბ., 1994
დაბადებული 1895
გარდაცვლილი 1959
ქართველი პოეტები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ელენე თევდორაძე

ელენე თევდორაძე
ელენე კონსტანტინეს ასული თევდორაძე (დ. 5 სექტემბერი 1938, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
ელენე თევდორაძე დაიბადა 1938 წლის 5 სექტემბერს, თბილისში. 1960 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უცხო ენათა ინსტიტუტის გერმანული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1962-1963 წლებში იყო ქალაქ რუსთავის მე-12 საშუალო სკოლის პედაგოგი; 1963-1965 წლებში ქალაქ რუსთავის კომკავშირის მდივანი; 1965-1972 წლებში ქალაქ რუსთავის სკოლის დირექტორის მოადგილე; 1972-1974 წლებში ქალაქ თბილისის მე-3 საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე; 1974-1975 წლებში ქალაქ თბილისის 90-ე საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე; 1975-1978 წლებში მუშაობდა ქალაქ თბილისის განათლების სამინისტრო; 1978-1982 წლებში იყო თბილისის 56-ე საშუალო სკოლის დირექტორი; 1982-1985 წლებში ქალაქ თბილისის 121-ე საშუალო სკოლის დირექტორი; 1985-1995 წლებში ქალაქ თბილისის 64-ე საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე. 2004 წლიდან რეინტეგრაციის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე.
ელენე თევდორაძე იყო ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წევრი (2003-), 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრიპარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“. საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის წევრი (1993-), შეწყალების სახელმწიფო კომისიის თავმჯდომარე (2004-2013). 2008 წელს ელენე თევდორაძე ღირსების ორდენით დაჯილდოვდა საქართველოში პარლამენტარიზმის განვითარებისა და ადამიანის უფლებების დაცვის საქმეში შეტანილი პირადი დიდი წვლილისა და ნაყოფიერი საქმიანობისთვის.
დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ქართველი პოლიტიკოსი ქალები
შეწყალების კომისიის თავმჯდომარეები
დაბადებული 5 სექტემბერი
დაბადებული 1938
საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ელენე
თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ჯონ დოლმაიანი

ჯონ დოლმაიანი (დ. 15 ივლისი, 1973 წელი, ბეირუთი, ლიბანი) — სომეხი-ამერიკელი დრამერი და კომპოზიტორი. ის იყო ჯგუფების System of a Down და Scars on Broadway დრამერი. დოლმაიანი შეყვანილია Loudwire-ის ყველა დროის ტოპ 200 მძიმე როკ + მეტალის დრამერის" სიაში.
ადრეული წლები
ჯონ დოლმაიანი დაიბადა ბეირუთში, ლიბანი, სომეხი მშობლების ოჯახში. ლიბანის სამოქალაქო ომის დროს, მისი ოჯახი გადავიდა კალიფორნიაში.
ჯონ დოლმაიანი დრამით პირველად ორი წლის ასაკში დაინტერესდა. მან დრამზე დაკვრა ჩანაწერებით ისწავლა და დღეში საათობით ვარჯიშობდა. დოლმაიანი არის The Who-ის ფანი და ამ ჯგუფის დრამერი, ქეით მუნი წარმოადგენს მისი ინსპირაციის წყაროს. სხვა დრამერები, რომლებმაც მასზე დიდი გავლენა მოახდინეს იყვნენ: ლედ ზეპელინის ჯონ ბონემი, სტიუარტ კოპელენდი და ნილ პიარტსი.
ჯგუფი System of a Down
ჯონ დოლმაიანი შეუერთდა System of a Down-ს 1997 წელს მას შემდეგ, რაც მათმა დრამერმა, ონტრონიკ "ენდი" ხაჩატურიანმა ჯგუფი დატოვა ხელის დაზიანების გამო. დოლმაიანმა ჩაწერა ხუთი ალბომი ჯგუფთან ერთად. ესენია: System of a Down: System of a Down (1998), Toxicity (2001), Steal This Album! (2002), Mezmerize (2005) და Hypnotize (2005).
დოლმაიანი დასახელდა 2006 წელს DRUM! Magazine-ის მიერ წლის დრამერად და იყო ჟურნალის მარტის გამოცემაში.
ჯგუფი Scars on Broadway
მას შემდეგ, რაც System of a Down 2006-ში დროებით დაიშალა, დოლმაიანი დარონ მალაქიანთან ერთად (System of a Down– ის გიტარისტი/ვოკალისტი) ჩამოაყალიბა ახალი ჯგუფი სახელწოდებით Scars on Broadway. მათ დაწერეს მათი სადებიუტო ალბომი 2007 და 2008 წლებში. ალბომი გამოვიდა 2008 წლის ზაფხულში, თუმცა ალბომის ტური მოულოდნელად გაუქმდა 2008 წლის ოქტომბერში.
2010 წლის 29 ივლისს Scars on Broadway-მ გამოუშვა ახალი ჩანაწერი, სახელწოდებით "Fucking".
2018 წელს მოხდა ჯგუფის რეფორმირება, თუმცა ამ დროისთვის დოლმაიანი ჯგუფში აღარ იმყოფებოდა.
სხვა პროექტები
დოლმაიანმა დაუკრა Killing Joke–ის 2003 წლის ამავე სახელწოდების ალბომში (თუმცა, დოლმაიანის მიერ შესრულებული ტრეკი ალბომში ვერ მოხვდა), ასევე Scum of the Earth-ის 2004 წლის სადებიუტო ალბომში, Blah...Blah...Blah...Love Songs for the New Millennium. მან ასევე დაუკრა დრამი „Axis of Justice“-ის საკონცერტო ტურნეზე.
2009 წლის ივნისში დოლმაიანმა შექმნა ახალი როკ-ჯგუფი სახელწოდებით Indicator ტომ კაპოზელასთან, რაიან ჰუბერთან და რაიან მერფისთან ერთად. ჯგუფმა დაწერა 10-12 სიმღერა, თუმცა ოფიციალურად ისინი არ გამოსულა (აკუსტიკური დემოების გარდა).
პირადი ცხოვრება
ჯონ დოლმაიანი დაქორწინებულია დიანა დოლმაიანზე, რომელიც არის სერჟ ტანკიანის ცოლის, ანჟელას და.
დოლმაიანი პოლიტიკურად საკმაოდ აქტიურია და სოციალური მედიის საშუალებით ღიად უჭერს მხარს დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობას. დოლმაიანი ფლობს კომიქსების მაღაზიას (Torpedo Comics) ლას-ვეგასსა და ნევადაში.
დისკოგრაფია
System of a Down
System of a Down (1998)
Toxicity (2001)
Steal This Album! (2002)
Mezmerize (2005)
Hypnotize (2005)
Serj Tankian
Elect the Dead (2007)
Scars on Broadway
Scars on Broadway (2008)
Axis of Justice
Concert Series Volume 1 (2004)
Scum of the Earth
Blah...Blah...Blah...Love Songs for the New Millennium (Guest Drums) (2004)
These Grey Men
These Grey Men (2020)
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
სომეხი მუსიკოსები
დაბადებული 1973
დაბადებული 15 ივლისი
Yacuiba

Yacuiba is a city in southern Bolivia and the capital city of Gran Chaco Province in the Tarija Department. It lies three kilometers from the Argentine border. It has a population of approximately 80,000 and lies above sea level. Yacuiba is one of the cities of fast growth population in Bolivia due to the commerce and boom in hydrocarbon exploitation. It was part of Salta Province of Argentina until its cession to Bolivia in 1900.
Due to its position on the frontier, Yacuiba is a major center of commerce. Across the border lies Salvador Mazza, with which it forms a conurbation.
The town has direct connections by road with both Tarija and Santa Cruz. It also has an international airport (BYC). Although, Yacuiba has still a low population it managed to obtain one football team in the Bolivian professional league, Petrolero.
Climate
Yacuiba has a dry-winter humid subtropical climate (Köppen: Cwa), a result of its slightly cooler temperatures when compared to surrounding regions because of its modest elevation and the monsoonal effects of the surrounding area.
Etymology
The city's name is derived from the Guaraní yaku-iba, meaning roughly "fowls' watering hole"
References
External links
Official tourism and commerce portal
Traditional clothing
Traditional music
Populated places in Tarija Department
Argentina–Bolivia border crossings
Gouvelândia

Gouvelândia is a municipality in south Goiás state, Brazil. Gouvelândia is a large producer of sesame and peanuts.
Location
Gouvelândia is located in the Quirinópolis Microregion, 35 kilometers west of the most important city, Quirinópolis. The Rio dos Bois, a tributary of the Paranaíba crosses the region. The southern boundary is with the São Simão artificial lake and the border with the state of Minas Gerais.
The distance to state capital, Goiânia, is 299 km. Highway connections from Goiânia are by GO-040 / Aragoiânia / Cromínia / GO-215 / Pontalina / GO-040 / Aloândia / Bom Jesus de Goiás / BR-452 / Itumbiara / GO-206 / BR-483 / Cachoeira Dourada / Inaciolândia. See Sepin for all the distances.
Neighboring municipalities are:
north: Castelândia
south: Santa Vitória, Minas Gerais
east: Inaciolândia
west: Quirinópolis
Demographics
Population density in 2007: 5.43 inhabitants/km2
Population growth rate 1996/2007: 0.98.%
Total population in 2007: 4,507
Total population in 1980: 4,136
Urban population in 2007: 3,466
Rural population in 2007: 1,041
Population change: the population has increased about 350 inhabitants since 1980.
The economy
The main economic activities were cattle raising and agriculture. Agricultural production was based on cattle raising (73,000 in 2006), cotton, peanuts, sesame seeds, corn, and soybeans.
Economic Data (2007)
Industrial establishments: 5
Financial Institutions in 2007: Banco do Brasil S.A.
Retail establishments in 2007: 1,282
Automobiles: 258 (2007)
Main agricultural products in ha.(2006)
cotton: 146
sugarcane: 5,000
corn: 2,500
sesame: 1,500 (largest producer in the state)
soybeans: 4,000
Farm Data (2006)in ha.
Number of farms: 115
Total area: 885,613
Area of permanent crops: not available
Area of perennial crops: 129,010
Area of natural pasture: 657,315
Persons dependent on farming: 310
Farms with tractors: 44
Number of tractors: 84 IBGE
Health and education
There were 04 schools with 1,640 students (2006). There were no hospitals.
Literacy rate: 84.0%
Infant mortality rate: 24.07 in 1,000 live births
Ranking on the Municipal Human Development Index: 0.754
State ranking: 114 (out of 242 municipalities in 2000)
National ranking: 2,228 (out of 5,507 municipalities in 2000) For the complete list see Frigoletto
Gouvelândia first became a district of Quirinópolis in 1963, gaining municipal status in 1983.
See also
List of municipalities in Goiás
References
Frigoletto
Municipalities in Goiás
აგროქიმიური ლაბორატორია

აგროქიმიური ლაბორატორია — დაწესებულება ან დაწესებულების დამოუკიდებელი განყოფილება, რომელიც საგანგებო აგროქიმურ გამოკვლევებს ატარებს.
აგროქიური ლაბორატორიის სახეებია: სასწავლო, სამეცნიერო-კვლევითი და საწარმოო, რომელსაც მიეკუთვნება აგროქიმიური სამსახურის სისტემაში შემავალი ზონალური და ცალკეულ მოწინავე მეურნეობასთან არსებული აგროქიმიური ლაბორატორია.
1972 წელს სსრკ-ში იყო 197 ზონალური აგროქიმიური ლაბორატორია, აქედან საქართველოში — 3.
საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტთან;
საკავშირო ჩაისა და სუბტროპიკული კულტურების სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტთან;
საქართველოს ნიადაგმცოდნეობის, აგროქიმიურ და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტთან.
ლიტერატურა
აგროქიმია
დევი ბერძენიშვილი

დევი ბერძენიშვილი (დ. 20 ნოემბერი, 1934, თბილისი — გ. 2008) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი.
1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.
მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის შუა საუკუნეთა სექტორის გამგედ. ეწეოდა სამეცნიერო მუშაობას, არის 44 ნაბეჭდი ნაშრომის ავტორი საქართველოს ისტორიასა და ისტორიულ გეოგრაფიაში. სადისერტაციო თემა — „სამხრეთ საქართველოს ისტორიული გეოგრაფია“, დაიცვა 1985 წელს.
მიღებული აქვს ნიკო ბერძენიშვილის სახელობის პრემია.
გარდაიცვალა 2008 წლის აგვისტოში, 73 წლის ასაკში.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 20 ნოემბერი
დაბადებული 1934
გარდაცვლილი 2008
ქართველი ისტორიკოსები