PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Anorthoclase

Anorthoclase
The mineral anorthoclase ((Na,K)AlSi3O8) is a crystalline solid solution in the alkali feldspar series, in which the sodium-aluminium silicate member exists in larger proportion. It typically consists of between 10 and 36 percent of KAlSi3O8 and between 64 and 90 percent of NaAlSi3O8.
Structure and stability
Anorthoclase is an intermediate member of the high albite – sanidine alkali feldspar solid solution series. Intermediate members of this series, high albite, anorthoclase and high sodium sanidine are stable at temperatures of and above. Below only very limited solution exists (less than about 5% on both the low albite and microcline ends). Anorthoclase and high albite exhibit triclinic symmetry, whereas sanidine and the low temperature orthoclase have monoclinic symmetry. If the high temperature intermediate composition alkali feldspars are allowed to cool slowly, exsolution occurs and a perthite structure results.
Occurrence
Anorthoclase occurs in high temperature sodium rich volcanic and hypabyssal (shallow intrusive) rocks. The mineral is typically found as a constituent of the fine grained matrix or as small phenocrysts which may occur as loose crystals in a weathered rock.
It was first described in 1885 for an occurrence on Pantelleria Island, Trapani Province, Sicily. The name is from the Greek αν-, ορθός and κλάσις (not cleaving at right-angles), for its oblique cleavage.
See also
Erebus crystal
References
Feldspar
Triclinic minerals
Minerals in space group 2
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სლოვენიაში

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სლოვენიაში
2013 წლის მონაცემებით სლოვენიაში 3 იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 981 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,3 % სლოვენიის ძეგლებია. ერთი ობიექტი სიაში შეტანილია ბუნებრივი კრიტერიუმებით, ხოლო ორი კულტურული კრიტერიუმებით.
გარდა ამისა იუნესკოს საცდელ სიაში კანდიდატის სტატუსით შეტანილია 3 ძეგლი. სლოვენიამ კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების დაცვის კონვენცია მიიღო 1992 წლის 5 ნოემბერს, თუმცა პირველი ობიექტი სიაში შეიტანეს 1986 წელს, მაშინ როდესაც ქვეყანა იუგოლავიის ნაწილს წარმოადგენდა.
ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში მათი დამატების მიხედვით.
ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
</center>
სქოლიო
სლოვენია
პეტროვკა (იანაულის რაიონი)

პეტროვკა (იანაულის რაიონი)
პეტროვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება ორლოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 21 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ ორლოვკიდან 9 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 21 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 171ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
იანაულის რაიონის სოფლები
Music Complete

Music Complete — ინგლისური როკ-ჯგუფ New Order-ის მეათე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოიცა 2015 წლის 25 სექტემბერს. ეს არის ჯგუფის პირველი ალბომი, ჩაწერილი პიტერ ჰუკის გარეშე. ალბომის ჩაწერაში მონაწილეობდნენ ელი ჯექსონი (La Roux), იგი პოპი და ბრენდონ ფლაუერსი (The Killers).
სიმღერების სია
ჩარტები
სქოლიო
New Order-ის ალბომები
2015 წლის ალბომები
Mute Records-ის ალბომები
ალბომები სტიუარტ პრაისის პროდიუსერობით
კუკის კუნძულები 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

კუკის კუნძულები 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კუკის კუნძულებმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ იასპარეზა 2012 წელს, დიდი ბრიტანეთის დედაქალაქ ლონდონში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კუკის კუნძულები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ოკეანეთის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
სვიანა-როსტიანის კოშკი

სვიანა-როსტიანის კოშკი, თევდორეს ხატი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სვიანა-როსტიანის ჩრდილოეთით 2-2,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება ადრინდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი ზურგიანია. ნაგებია მოზრდილი ზომის უხეშად დამუშავებული ლოდებით. ბრტყელი მხარე სამხრეთით აქვს მიქცეული. შემორჩენილია ქვედ მასიური ნაწილი.
ლიტერატურა
დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ძვ. წ. 493

ძვ. წ. 493
მოვლენები
რომაელების მიერ კორიოლის აღება.
რომის კონსულები: პოსტმუნიუს კომინიუს აურუნცუსი II, სპურიუს კასიუს ვეცელინუსი II
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
Alcathous (son of Pelops)

Alcathous (son of Pelops)
Alcathous was in Greek mythology, a Pisatian prince who became a king of Megara. He was the son of King Pelops of Pisa and Hippodamia, and brother of Atreus and Thyestes. He first married Pyrgo and afterwards Euaechme, and was the father of Ischepolis, Callipolis, Iphinoe, Periboea, and Automedusa.
Mythology
Pausanias relates that after Euippus, son of king Megareus, was killed by the Lion of Cithaeron, Megareus, whose elder son Timalcus had likewise fallen by the hands of Theseus, offered his daughter Euaechme and his kingdom to anyone who could slay the lion. Alcathous undertook the task, killed the lion, and thus obtained Euaechme for his wife, and afterwards became the successor of Megareus. In gratitude for this success, he built at Megara a temple of Artemis Agrotera and Apollo Agraeus. He also restored the walls of Megara, which had been destroyed by the Cretans. In this work he was said to have been assisted by Apollo, and the stone upon which the god used to place his lyre while he was at work, was even in late times believed to produce a sound similar to that of a lyre when struck.
Echepolis, one of the sons of Alcathous, was killed during the Calydonian hunt in Aetolia, and when his brother Callipolis hastened to carry the sad tidings to his father, he found him engaged in offering a sacrifice to Apollo, and thinking it unfit to offer sacrifices at such a moment, he snatched away the wood from the altar. Alcathous imagining this to be an act of deliberate sacrilege, killed his son on the spot with a piece of wood. The acropolis of Megara was called by a name derived from that of Alcathous.
Alcathous was grandfather of the hero Ajax, via his daughter Periboea, who married Telamon, and of Iolaus, nephew and charioteer of Heracles, by his other daughter Automedusa.
Notes
References
Hesiod, Theogony from The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, MA.,Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Online version at the Perseus Digital Library
Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
Publius Ovidius Naso, Metamorphoses translated by Brookes More (1859-1942). Boston, Cornhill Publishing Co. 1922. Online version at the Perseus Digital Library.
Publius Ovidius Naso, Metamorphoses. Hugo Magnus. Gotha (Germany). Friedr. Andr. Perthes. 1892. Latin text available at the Perseus Digital Library.
Deeds of Apollo
ლარგვისის ამაღლების ეკლესია

ლარგვისის ამაღლების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელი ლარგვისის მიდამოებში, საქორეთის ნასოფლარზე. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
ეკლესია ადგილობრივი წარმოშობის სხვადასხვა ზომის ქვითაა ნაგები.
დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი. სამხრეთით და ჩრდილოეთით თითო სწორკუთხა ნიშაა.
სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში გაჭრილია არქიტრავული კარი. ამავე კედელში სარკმლის კვალია.
ეკლესიას სამხრეთიდან თანადროული მინაშენი აქვს, კედლების სიმაღლე 1 მეტრს აღწევს.
დაზიანებულია ძეგლის კამარა, კონქი ჩამოქცეულია, კედლები დეფორმირებულია. ინტერიერი ამოვსებულია ქვით. ძეგლის გარშემო გალავნის ფრაგმენტებია.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. IV, თბ., 2008, გვ., 113-114
ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ანა ზუბაშვილი

ანა ზუბაშვილი (დ. 11 ოქტომბერი, 1993, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მოდელი. 2014 წელს გახდა „მის საქართველო“. საქართველო წარადგინა მის მსოფლიო 2014-ის და მის სამყარო 2015-ის კონკურსებზე. 2016 წელს დაამთავრა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი სპეციალობით ბიზნეს-ადმინისტრირება და მენეჯმენტი.
რესურსები ინტერნეტში
ანა ზუბაშვილის გვერდი IC MODEL MANAGEMENT-ის საიტზე
ანა ზუბაშვილის ინტერვიუ პორტალზე Beauty Magazine
ანა ზუბაშვილის ინტერვიუ ჟურნალში „რეიტინგი“
„მის საქართველო“
ანა ზუბაშვილი „მის მსოფლიოს“ საიტზე
მის საქართველოს გამარჯვებულები
დაბადებული 1993
დაბადებული 11 ოქტომბერი
Miranda Vuolasranta

Miranda Vuolasranta (born 1959) is a Finnish Kale activist, Romani-language teacher and Roma human rights expert, who is President of the European Roma & Travellers Forum.
Biography
Vuolasranta was born in 1959. She grew up in a traditional Romani family, speaking Finnish, Swedish and Romani. Whilst both her parents were illiterate, they encouraged education in Vuolasranta and her four siblings. Despite this, as a young woman she was advised by teachers to ignore her Roma identity in order to succeed in Finnish society. Nevertheless, she graduated as a teacher of Romani language and history after studying in Sweden in the 1970s. Whilst working as a teacher, she became an advocate for Roma rights, firstly as part of a working group on Finnish Roma immigration to Sweden, where she was living. In the 1980s, Vuolasranta returned to Finland and began to use journalism as means to advocate for Roma communities. In 1989 she began to work with the Finnish National Advisory Board on Romani Affairs as a representative of the organisation, Romano Missio.
During the 1990s, Vuolasranta's activism continued. In 1995 she worked to compile Romani language teaching materials for schools. She has been outspoken about the need for the media and schools in Finland to carry out their legal obligation to provide translations for Romani-speaking communities. In 1997 she became Planning Officer for the National Advisory Board on Romani Affairs and in 1998 she became Secretary General of Romani Advisory Board at the Ministry of Social Affairs and Health; she was the first Roma person to hold this position.
From 2002 to 2006 Vuolasranta worked on Roma related Issues at the Council of Europe in Strasbourg. From 2008 to 2012 she was Executive Director of the National Roma Forum of Finland. Subsequently she worked at the Ministry for Foreign Affairs of Finland and from 2013 to 2015 as a policy officer at the European Commission. She has held a number of other positions including Chair of the European Roma Forum. As of 2020 she was President of the European Roma & Travellers Forum.
In 2020, in her role as President of the ERTF Vuolasranta made a statement which encouraged the "Roma nation to come together to fight the pandemic", whilst recognising that many Roma communities ran a high risk of contracting COVID-19.
Criticism
Several prominent members of the Finnish Roma community, including artist Kiba Lumberg, singer Rainer Friman (fi) and author Veijo Baltzar, have criticised Vuolasranta and suggested she leads conservative Roma who seek to downplay problems and exclude critical voices. In 2008 she was forced to pay a fine after Lumberg accused her of defamation of character.
Awards
Human Rights Fighter Award (2012) - Finnish Human Rights League.
Golden Wheel Cross Award (2007) - International Romani Union.
References
Living people
1959 births
Finnish Kale
Finnish people of Romani descent
Finnish politicians
Finnish Romani people
Finnish women
Romani-speaking people
Language teachers
Romani rights activists
გერცელ ბააზოვის ქუჩა

გერცელ ბააზოვის ქუჩა — ქუჩა კრწანისის რაიონში (ხარფუხი). იოსებ გრიშაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილიაა როგორც შუშის (შუშა, შუშის ან ყარაბაღის სახანო) ქუჩა, ასევეა დატანილი თბილისის 1922 და 1934 წლების გეგმაზე. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც შუშინის ქუჩა. 1995 წელს გერცელ ბააზოვის სახელი დაერქვა.
ლიტერატურა
ბააზოვი
ანდა

ანდა — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, ანდრიაწმინდის თემში. მდებარეობს შავშეთის ქედის ჩრდილოეთით, მდინარე ლაშისღელის სათავეებთან, ზღვის დონიდან 1460 მ., ანდრიაწმინდიდან 2 კმ. წყაროებში პირველად მოიხსენიება XVI საუკუნის ბოლოდან.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 74 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კასუნგუ

კასუნგუ — ქალაქი მალავის ცენტრალურ რეგიონში. კასუნგუს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2012 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობს 51 082 ადამიანი. ადგილობრივი მოსახლეობა ლაპარაკობს ჩიჩევას ენაზე. ქალაქში არსებობს კასუნგუს აეროპორტი.
ქალაქში დაიბადა ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი — ჰეისტინგზ კამუზუ ბანდა.
გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 1342 მეტრ სიმაღლეზე. კლიმატი თბილია, ტროპიკული. წვიმების სეზონია ნოემბრიდან დეკემბრის ჩათვლით და მარტიდან აპრილის ჩათვლით პერიოდში, ხოლო მშრალი სეზონი მაისიდან ოქტომბრის ჩათვლით. ნალექების ყოველწლიური საშუალო რაოდენობა შეადგენს 500-1200 მმ-ს.
სქოლიო
მალავის ქალაქები
სოფი ფრანგი

სოფი ფრანგი (დ. 27 ივლისი, 1734 — გ. 2 მარტი, 1782), აგრეთვე ცნობილი როგორც მადამ სოფი — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ისა და დედოფალ მარია ლეშჩინსკას შუათანა ქალიშვილი. გარდაცვალებამდე ატარებდა საფრანგეთის ქალიშვილისა და ლუვუას ჰერცოგინიის წოდებას, თუმცა გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო.
ბიოგრაფია
სოფი დაიბადა 1734 წლის 27 ივლისს ვერსალის სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ მარია ლეშჩინსკას მერვე შვილი და მეხუთე ქალიშვილი. იგი მთელი თავისი სიცოცხლის მანძილზე უფროსი დების ჩრდილში იყო და მისმა ცხოვრებამაც უფერულად გაიარა. 1738-50 წლებში სოფი განათლების მისაღებად და სასწავლებლად გააგზავნეს ფონტერვუდის სააბატოში. მასთან ერთად იქ ასევე იყვნენ მისი დები: ვიქტორია, ტერეზა და ლუიზა.
იგი დაბადებიდან მალევე მონათლეს კათოლიკედ, მისი ნათლია კი იყო მისი უფროსი დის, პარმის ჰერცოგინია ლუიზ ელიზაბეტ ფრანგის მეუღლე, პარმის ჰერცოგი ფილიპე I.
მისი სუსტი და დამთმობი ხასიათის გამო იგი სასახლეში საერთოდ არ ჩანდა, სადაც დედოფალ მარია ლეშჩინსკას გარდაცვალების შემდეგ აბსოლუტური ძალაუფლება მის დას, მარი ადელაიდა ფრანგს ჰქონდა აღებული. იგი არასდროს გამოირჩეოდა სილამაზითა და გონიერებით. ცნობილია, რომ მას ძალიან ეშინოდა წვიმისა და ჭექა-ქუხილის დროს, რა დროსაც შიშის გასაფანტავად სოფი გაუჩერებლად იწყებდა საუბარს.
სოფი ყოველთვის თავისი დების მხარეზე იყო და იგი მათთან ერთად აშკარად გამოდიოდა მეფის სამეფო საყვარლების წინააღმდეგ, როგორებიცაა მადამ დე მომპადური და მადამ დიუ ბარი. მან თავიდანვე მიიღო ლუვუას ჰერცოგინიის წოდება და ბელევის ციხესიმაგრე. უფროსი დებისაგან განსხვავებით, მადამ სოფის ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავისი ძმის შვილის ცოლთან, არტუას გრაფინია მარია ტერეზა სავოიელთან, რომელთანაც იგი დიდ დროს ატარებდა.
სოფი ფრანგი მთელი ცხოვრების მანძილზე, დების მსგავსად კატეგორიულ უარს აცხადებდა გათხოვებაზე, რის გამოც იგი საბოლოოდ მართლაც გასათხოვარი და უშვილო დაიღუპა. იგი გარდაიცვალა 1782 წლის 2 მარტს, 47 წლის ასაკში. სოფი მალევე დაკრძალეს სენ დენის სააბატოში.
წინაპრები
სოფი ფრანგის წინაპრები
ლიტერატურა
Antonia Fraser, Maria Antonietta, Milano, Mondadori, 2004. ISBN 88-04-51311-X
დაბადებული 27 ივლისი
დაბადებული 1734
გარდაცვლილი 2 მარტი
გარდაცვლილი 1782
ბურბონები
საფრანგეთის პრინცესები
სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ზვოლე

ზვოლე — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ნიდერლანდში, მდინარე ზვარტე-ვატერის ნაპირზე. ოვერეისელის დედაქალაქი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით ქალაქის მოსახლეობა უდრის 120,000 ათ. ადამიანს. ფართობი 119 28 კმ².
წერილობით წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1040 წელს. როგორც ქალაქი დაარსდა 1230 წელს შემაღლებულ ჭაობიან ტერიტორიაზე. შუა საუკუნეებში იყო ჰანზის კავშირი წევრი და ციხესიმაგრე. ინგლისსა და ნიდერლანდს შორის არსებული ომის დროს 1674 წელს ციხესიმაგრე დაინგრია.
ამჟამად ზვოლე არის სავაჭრო ცენტრი და ნიდერლანდების ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ არხების სისტემის გადაკვეთის ადგილზე მდებარე მნიშვნელოვანი სარკინიგზო კვანძი. მრეწველობა შეიცავს გემთმშენებლობასა და ტრანსპორტს, ლითონის დამუშავებას. საქალაქო ტრანსპორტის სახეობებს ქმნის ავტობუსი და ტაქსი. მდიდარია არქიტექტურული ძეგლებით, არის ხიდები, მუზეუმები, ეკლესიები.
დაძმობილებული ქალაქები
ლიუნენი –
ვოლოგდა –
კალინინგრადი –
რესურსები ინტერნეტში
ნიდერლანდების ქალაქები
Knefastia

Knefastia — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ჩორუმი

ჩორუმი — ქალაქი თურქეთში. მდებარეობს მის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, შავი ზღვის რეგიონში. ქალაქი ჩორუმი არის ჩორუმის პროვინციის ადმინისიტრაციული ცენტრი. ჩორუმი მდებარეობს 801 მეტრზე ზღვის დონიდან. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 243,698 შეადგენდა. ქალაქ ჩორუმს აქვს მერია, ხოლო მისი მერი არის მუზაფარ ქიულჩიუ. ჩორუმის ფართობი 2 276.81 კმ²-ია. იგი მდებარეობს 608 კმ-ის დაშორებით თურქეთის უდიდეს ქალაქ სტამბოლიდან.
ჩორუმის პროვინცია არ მდებარეობს შავი ზღვის სანაპიროზე და შესაბამისად, არც ქალაქი ჩორუმი. ჩორუმი აღმოსავლეთით ერთადერთ — ამასიის პროვინცია ესაზღვრება. ამას გარდა, საკუთარი პროვინციის შვიდ ქალაქს: ლაჩინს, მეჯითიოზიუს, ორთაქიოს, ალაჯას, სუნგურლუს, უღურლუდაღს, ისქილიპსა და ოგუზლარს.
იხილეთ აგრეთვე
ჩორუმის პროვინცია
თურქეთის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Provincial governor's web site
Pictures of the city with links to surrounding Hittite sites
თურქეთის ქალაქები
შაურმა

შაურმა, აგრეთვე ცნობილი როგორც შავერმა, შვარმა, შოარმა თურქული სიტყვიდან çevirme (იკითხ. „ჩევირმე“) რაც ნიშნავს „მოტრიალეს“, დროთა განმავლობაში, არაბული ზეგავლენით „შავერმე“-დ გადაკეთდა — ახლო აღმოსავლეთიდან წამოსული კერძი, რომელიც მზადდება ცეცხლზე ვერტიკალურად მოტრიალე, შამფურზე აცმული, სანელებლებით გაჯერებული, ხორცის წვრილი ნაჭრებისგან (როგორც წესი ცხვრის, ქათმის ან ვირის). ემსგავსება ბერძნულ გიროს და მექსიკურ „ტაკო-ალ-პასტორს“. გემოვნების მიხედვით ამატებენ ღვინის ძმარს, პილპილსა და ხმელ სანელებლებს. მას აგრეთვე ამატებენ პომიდორს, ხახვს, სალათის ფურცლებს და წიწაკას, ბოლოს — კეტჩუპს ან მაიონეზს და ახვევენ ლავაშში.
სქოლიო
თურქული სამზარეულო
ახლო აღმოსავლეთის სამზარეულო
კირილიცა უნიკოდში

კირილიცა უნიკოდში — უნიკოდის ვერსია 9.0-დან მოყოლებული კირილური დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ხუთი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ხუთი ბლოკი მოიცავს 448 გრაფემას, რომელთაგან 22 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა.
ბლოკების მიხედვით ცხრილები გამოიყურება შემდეგნაირად:
რესურსები ინტერნეტში
უნიკოდის კონსორციუმის სიმბოლოების ოფიციალური გვერდი
უნიკოდი
სადეჰი

სადეჰი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი, XI დინასტიის ფარაონის მენტუჰოტეპ II-ის მეუღლე. მისი სამარხი და პატარა დეკორაციული სამლოცველო აღმოაჩინეს დეირ-ელ-ბაჰრში, მისი ქმრის სატძრო კომპლექსში, მთავარი ნაგებობის უკანა მხარეს, სხვა ხუთი ქალბატონის - აშაიეტის, კავიტის, კემსიტის, ჰენჰენეტის და მაიეტის სამარხების გასწვრივ. მათი უმრავლესობა ჰასორის ქურუმები იყვნენ, ანუ შესაძლებელია, რომ ისინი იყვნენ ქალღმერთის კულტის ნაწილები. ასევე შესაძლებელია, რომ ისინი იყვნენ დიდებული მეფის ქალიშვილები.
მისი ტიტულები იყო: „მეფის საყვარელი ცოლი“, „მეფის ორნამენტი“ და „ჰასორის ქურუმები“.
ლიტერატურა
Dodson, Aidan, Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson 2004. ISBN 0-500-05128-3
Grajetzki, Wolfram. Ancient Egyptian Queens: A Hieroglyphic Dictionary. London: Golden House Publications 2005. ISBN 0-9547218-9-6
ძველი ეგვიპტის დედოფლები
გიორგი არადელი-იშხნელი

გიორგი არადელი-იშხნელი
გიორგი ნიკოლოზის ძე არადელი-იშხნელი (დ. 20 ივნისი [ ძვ. სტ. 8 ივნისი], 1882 სოფ. არადეთი, ახლანდელი ქარელის მუნიციპალიტეტი ― გ. 1 თებერვალი, 1920, გორი) — ქართველი მსახიობი.
ბიოგრაფია
საშუალო განათლება მიიღო თბილისის II გიმნაზიაში, 1903–1908 წლებში სწავლობდა ოდესის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფალულტეტზე. პარალელურად დაამთავრა (1906) რეჟისორ ა.დოლინოვის დრამატული კურსები და მონაწილეობდა ოდესის რუსული დრამატული დასის წარმოდგენებში.
სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ 1908 წელს პირველად გამოვიდა თბილისის ქართული თეატრის სცენაზე დავით ერისთავის „სამშობლოში“ და ჩაირიცხა თბილისის დრამატულ დასში, სადაც სიკვდილამდე მოღვაწეობდა. არადელი-იშხნელის მიერ განსახიერებული როლები გამოურჩეოდა ცხოვრებისეული სიმართლითა და მხატვრული სიმართლითა და მხატვრული დამაჯერებლობით — გელა (აკაკი წერეთლის „პატარა კახი“), არსენა (ალექსანდრე ყაზბეგის „არსენა“), გიგო და შაქრო (იოსებ გედევანიშვილის „მსხვერლი“ და „გამცემი“), გლახა ჭრიაშვილი (ილია ჭავჭავაძის „გლახა ჭრიაშვილი“), მოურავი (ავქსენტი ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“), დე სანტოსი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), ტირესია და კრეონტი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“ და „ანტიგონე“), ფლაქსმანი (ოტო ერნსტის „პედაგოგები“) და სხვა.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 20 ივნისი
დაბადებული 1882
გარდაცვლილი 1 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1920
ქართველი მსახიობები
ქარელის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
სამღებრო

სამღებრო - ლილახანა, თბილისში ძველთაგანვე გავრცელებული სახელოსნო, XVIII საუკუნიდან უკვე მანუფაქტურის ტიპის საწარმო, სადაც მშაობდნენ მღებრები და მღებავები. ეს ტერმინები ს. ორბელიანს ასე აქვს განმარტებული: „მღებარი“ - საღებავის მცოდინარე ოსტატი; საღებავის ოსტატი“, ხოლო „მღებავი - ღებვის მოქმედი, ღებვის მქმნელი“, ესეიგი მღებარი საღებავს ამზადებდა, მღებავი კი ღებავდა. თუ ქალაქში არ იყო გამოცდილი მღებარი, სხვა ადგილიდან მოჰყავდათ, ასევე ცდილობდნენ კარგი ოსტატი - მღებავი დაექირავებინათ თავისი მქარგავ-შეგირდებიანად. ამგვარად, XVIII საუკუნის თბილისში უკვე დაქირავებულ შრომასთან გვაქვს საქმე, რის საფუძველზეც ნ. ბერძენიშვილი დაასკვნის: 1773 წელს თბილისში ჩამოსული ი. გიულდენშტედტი ქალაქის ხელოსნებს შორის მღებავებსაც ასახელებს. სამღებროს ადგილსამყოფელის შესახებ ცნობას ვხვდებით იოანე ბატონიშვილის „კალმასობაში“: ქალაქის დასათვარიელებლად წასულმა ზურაბმა და ბერმა ქურქჩების დუქნების შემდეგ „ნახეს ლილხანა“, საღებავით - ლალით სავსე დიდრონი ქვევრები. მღებავთა უბანი, ერთ რიგად ჩამწკრივებული დუქან-სახელოსნოებით, მდებარეობდა ბატონის (ზემო) მოედნის სამხრეთ-დასავლეთით, შუა ბაზრის (ახლანდელი კ. ლესელიძის ქუჩა) მარცხენა მხარეს, ერეკლეს მოედანზე გამავალ ჩალაუბნის (ახლანდელი შ. ყავლაშვილის) ქუჩის ადგილას (ამჟამად არსებულ სამღებროს ქუჩას არაფერი საერთო არა აქვს XVIII საუკუნის თბილისის სამღებროსთან). სამღებროს მთავარი და აუცილებელი ინვენტარი იყო ქვევრი, რომლის მოშორებით ანთებდნენ ცეცხლს, საიდანაც წყალში გახსნილი საღებავით (წამლით) სავსე ქვევრთან თიხის მილით მიდიოდა თბილი ჰაერი. ამგვარად გაცხელებულ საღებავში ავლებდნენ ნართს, სხვადასხვა სახის ქსოვილს და ტანსაცმელს (ჩოხას, კაბას, პერანგს, შალეულს, და ა.შ.). გაწეულ სამუშაოში სამღებრო იღებდა კუთვნილ გასამრჯელოს, კუთვნილზე მეტი ფულის აღება კანონით ისჯებოდა: „უკეთუ სამღებროსა შინა ღებისათვის უზომო მომატებულ საღებავის ფასი, მსგავსად ქურდისა გარდახდეს“ (სამართალი ბატონიშვილის დავითისა). „დასტურლამალის“ მიხედვით, თბილისის სამღებროები მთლიანად სადედოფლო იყო: დედოფალი სამღებროს აჯარით გასცემდა ხოლმე, გარკვეული ვადით. იჯარადარის არჩევა ნებაყოფლობითი იყო და იმას მიეცემოდა, ვინც მეტს გადაიხდიდა, მეტ-ნაკლებით იჯარის მიცემის ვადა ორმოცი დღე იყო. 1801 წელს დარეჯან დედოფალი რუსი ხელისუფლებისადმი წარდგენილ სადედოფლო მოძრავ-უძრავი ქონების ნუსხაში წერს: XVIII საუკუნის მიწურულს და XIX საუკუნის დასაწყისში თბილისის სამღებროები უკვე მოქალაქეთა ხელში გადადის. თბილისში საფრანგეთის კონსული გამბა (1820-1826) წერს, რომ თბილისში „აბრეშუმის ძაფის მრთველები... ადგილობრივი ყვავილებითა და მცენარეებით ბრწყინვალე და მტკიცე ფერებში ღებავენ ძაფს“.
ლიტერატურა
ენციკლოპედია თბილისი, თბ., 2002, გვ. 781
ხელოსნობა
ატაევკა (ბაშკირეთი)

ატაევკა (ბაშკირეთი)
ატაევკა ) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის უფის საქალაქო ოლქში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 101 ადამიანი.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (66 %) შეადგენენ.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
უფის საქალაქო ოლქის სოფლები
ერმეზინდე

ერმეზინდე — ქალაქი პორტუგალიაში. შედის პორტუს ოლქში. მდებარეობს ვალონგუს მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 40139 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
პორტუგალიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
პორტუგალიის ქალაქები