PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ძაღინის სამაროვანი

ძაღინის სამაროვანი — ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური ძეგლი. მდებარეობს ცხინვალიდან დაბა ყორნისისაკენ მიმავალ გზაზე. გათხარეს 1951 წელს (ბორის კუფტინი). სამაროვნის ტერიტორია არხით იყო გაჭრილი აღმოსავლეთ და დასავლეთ უბნებად. ქვაყრილიანი სამარხები ერთმანეთისაგან განსხვავდებოდნენ დაკრძალვის წესითა და სამარხეული ინვენტარით. აღმოსავლეთ უბანზე მიცვალებული პირდაპირ მიწის ზედაპირზე ესვენა და ზემოდან ქვაყრილი ჰქონდა გაკეთებული. დასავლეთ უბანზე კი საგანგებოდ გაკეთებულ ორმოში იწვა და შემდეგ ქვა ჰქონდა დაყრილი. მიცვალებულებს ჩატანებული ჰქონდათ თითო-ოროლა თიხის ჭურჭელი, ლითონის სამკაული, იარაღი. ბორის კუფტინის აზრით, ძაღინის სამაროვანზე სხვადასხვა დროის ორი სამაროვანი იყო. დასავლეთი უბანი განეკუთვნება ძვ. წ. 2400-2300 წელს, ხოლო აღმოსავლეთი უბანი - ძვ. წ. III ათასწლეულის დასასრულს ან III-II ათასწლეულების მიჯნას.
1953 წელს ძაღინის სამაროვნის დასავლეთ უბანზე გათხარეს (ოთარ ჯაფარიძე) ერთი სამარხი. დასავლეთ უბნიდან 13 მეტრზე გამოვლინდა ორმოები, რომლებშიც ნახშირი, თიხის ბათქაშის ნატეხები და ჭურჭელი ეყარა. ერთ-ერთ ორმოს ჯვრისებური მოყვანილობის გაპრიალებული იატაკი ჰქონდა. ბორის კუფტინის აზრით, ორმოები დაკრძალვის კულტს უკავშირდება.
ლიტერატურა
საქართველოს არქეოლოგიური ძეგლები
ბრინჯაოს ხანის ძეგლები
სამინისტროს პირველი სახლი

სამინისტროს პირველი სახლი — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1839-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს საზღვაო დესანტის ქუჩაზე, სახლი 1, ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი.
ისტორია
სახლი ააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ოსტატი ბერი. სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1839 წლის 14 ივლისს. მშენებლობა კი დაიწყო ამავე წლის აგვისტოში და ორი თვის განმავლობაში დაანგრიეს სახლის ადგილზე მდგარი ძველი შენობა, ჩაყარეს სარძიკველი და სანახევროდ ამოიყვანეს კედლები. 1840 წლის ნოემბრში დასრულდა სამშენებლო სამუშაოები, დაამონტაჟეს წყალგაყვანილობა. შენობის გარკვეული ნაწილის მშენებლობა დაარულეს 1841 წელს.
სახლში განათავსეს სახაზინო ბინები მინისტრების დროებითი სტუმრობისათვის. სახლი ოთხჯერ გადააკეთეს უმნიშვნელოდ: 1877-1878, 1899-1900, 1935 და 1956-1957 წლებში. აღნიშნული ცვლილებები შეეხო შიდა გადახურვებს, გამოცვალეს ღუმელები, აბან, გადააკეთეს შესასვლელები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში სახლი ოდნავ დაზიანდა. ომის შემდეგ მასში განათავსეს კომუნალური ბინები და განყოფილებები. 2012 წლამდე მასში განთავსებული იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს პეტროდვორეცის რაიონის განყოფილება, ხოლო 2012 წლიდან შენობა გადაეცა პეტერგოფის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალს.
არქიტექტურა
სახლი შედის გაყრის მოედნის ანსამბლში სამინისტროს მეორე სახლსა და ადიუტანტის ფლიგელის სახლთან. განსახვავებით სამინისტროს მეორე სახლის სიმეტრიული მდებარეობისაგან, სამინისტროს პირველ სახლს აქვს მაღალი ცოკოლის სართული, განსახვავებულად დაგეგმარებული დერეფნები და განსახვავებული დეკორი აღმოსავლეთის ფასადზე.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
რელიგია უზბეკეთში

რელიგია უზბეკეთში
ისლამი წარმოადგენს უზბეკეთის მოსახლეობის უმრავლესობის რელიგიას, 2009 წლის მონაცემებით, ქვეყნის მოსახლეობის 96.3% მუსლიმია.
ისლამი
მოსახლეობის უმრავლესობა სუნიტები არიან, ასევე შიიტი მუსლიმებიც არიან. ისლამი, უზბეკების წინაპრებმა, VIII საუკუნეში მიიღეს, როდესაც არაბებმა ცენტრალურ აზიაში შევიდნენ. ისლამმა, თავდაპირველად დაიკავა ქვეყნის სამხრეთი ნაწილი — თურქესტანი, ხოლო შემდგომ, თანდათან გავრცელდა ჩრდილოეთისკენ. XIV საუკუნეში, თემურლენგმა ააშენა მრავალი რელიგიური ნაგებობა, მათ შორის ბიბი-ხანიმის მეჩეთიც. მან ასევე ააშენა თავისი ერთ-ერთი საუკეთესო შენობა, აჰმედ იასავის საფლავზე, რომელიც იყო გავლენიანი თურქი სუფი წმინდანი, რომელმაც გაავრცელა სუფიური ისლამი მომთაბარე ტომებს შორის. ისლამი გავრცელდა უზბეკებს შორის, როდესაც უზბეგ ჰანმა მიიღო ისლამი. ისლამი მიიღო იბნ აბდულ ჰამიდმაც, რომელიც ბუხარანის საიდი და შეიხი იყო, უზბეკებმა ასევე ხელი შეუწყეს ისლამის გავრცელებას ოქროს ურდოშიც და მისიონერული წესით გაფართოეს ისლამი მთელ ცენტრალურ აზიაში. საბოლოოდ, ისლამმა დაეხმარა ხანს აღმოფხვრას ინტერფრაქციული ბრძოლები ურდოს შიგნით და დაასტაბილუროს სახელმწიფო დაწესებულებები.
საბჭოთა კავშირის დროს, მოსკოვმა მნიშვნელოვნად დაამახინჯა ისლამის გაგება უზბეკეთის მოსახლეობის შორის და შექმნა კონკურენტული ისლამური იდეოლოგიები შუა აზიის მოსახლეობას შორის. მთავრობა აფინანსებდა ოფიციალურ ანტირელიგიურ კამპანიებს და ახშობდა ნებისმიერ მინიშნებას ისლამურ მოძრაობასთან ან ქსელთან, რომელიც ფუნქციონირებდა სახელმწიფოს კონტროლის გარეთ. ამის გარდა, ბევრი მუსლიმი ინტენსიური რუსიფიკაციის მსხვერპლი გახდა. დაიხურა ბევრი მეჩეთი და სტალინის მმართველობის დროს, ბევრი მუსლიმი მასობრივი დეპორტაციის მსხვერპლი გახდა. უზბეკეთში, საბჭოთა ხელისუფლების ბოლომ არ მოუტანა ისლამური ფუნდამენტალიზმის აყვავება, როგორც ამას ბევრი წინასწარმეტყველებდა, არამედ მოხდა ეტაპობრივი გადასვლა რწმენაზე. ამჟამად, Pew Research Center ანგარიშის თანახმად, უზბეკეთის მოსახლეობის 96.3% მუსლიმია.
ქრისტიანობა
უზბეკეთში ქრისტიანები ძირითადად ეთნიკურად რუსები არიან, რომლებიც მართლმადიდებელი ქრისტიანები არიან. ასევე, კათოლიკეებიც ცხოვრობენ, ძირითადად ეთნიკური პოლონელები.
ზოროასტრიზმი
უძველესი, უზბეკეთის პრე-ისლამური ზოროასტრიზმი დღემდეც არსებობს და 7,400 ადამიანი უზბეკეთში მას მოსდევს.
იუდაიზმი
ებრაელების რიცხვი უზბეკეთში შეადგენს 5000, 2007 წლის მონაცემებით, რომელიც მთელი მოსახლეობის 0.2% წარმოადგენს. უზბეკეთში, მხოლოდ მცირე რიცხვით ბუხრანელი ებრაელები დარჩნენ.
სქოლიო
რელიგია უზბეკეთში
იური ჩიხრაძე

იური ჩიხრაძე (დ. 1 ნოემბერი, 1960, ამბროლაური) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1983 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკისა და სანტექნიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ამბროლაურის მაჟორიტარი). 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1 ნოემბერი
დაბადებული 1960
საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1983)
ქართველი ინჟინრები
ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
Günəşli, Saatly

Günəşli, Saatly
Günəşli is a village and municipality in the Saatly Rayón of Azerbaijan.
Description
It has a population of 1,276.
References
Populated places in Saatly District
კირხჰაიმ-ამ-რისი

კირხჰაიმ-ამ-რისი — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, აღმოსავლეთ ალბის რაიონში. თემის ფართობია 21,05 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 866 ადამიანს.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ბადენ-ვიურტემბერგის თემები
ათენგენობის ნიში

ათენგენობის ნიში — ქვის ჯვარი. საკულტო ძეგლი მდებარეობს სოფლ სიონიდან სამხრეთით. ჯვარი ქვის კვარცხლბეკზე დგას, შეთეთრებულია კირით. სამხრეთ-დასავლეთ მხარეს ამოჭრილი აქვს თახნა. ქვის ჯვრის ქვემოთ მოწყობილია კერა. ნიში ღუდუშაურების სალოცავია.
ლიტერატურა
ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Solenopsis carolinensis

Solenopsis carolinensis, the thief ant, is a species of ant in the family Formicidae.
References
Further reading
carolinensis
Articles created by Qbugbot
Insects described in 1901
კარტახენა

კარტახენა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის მურსიის ავტონომიური გაერთიანების კამპო-დე-კარტახენის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 558,08 კმ². მოსახლეობა — 214 177 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
მურსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კარტახენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
მურსიის მუნიციპალიტეტები
მურსიის ქალაქები
Хъу

Хъу, хъу — კირილური დამწერლობის ტრიგრაფი. გამოიყენება ადიღეურ, ყაბარდოულ ენებში.
კირილური ტრიგრაფები
Pantjeny

Pantjeny
Sekhemrekhutawy Pantjeny was an Egyptian pharaoh during the Second Intermediate Period. According to the Egyptologists Kim Ryholt and Darrell Baker, he was a king of the Abydos Dynasty, although they leave his position within this dynasty undetermined. Alternatively, Pantjeny could be a king of the late 16th Dynasty.
According to Jürgen von Beckerath, Pantjeny is to be identified with Sekhemrekhutawy Khabaw, whom he sees as the third king of the 13th Dynasty.
Attestation
Stela BM EA 630
Pantjeny is known from a single limestone stela "of exceptionally crude quality" found in Abydos by Flinders Petrie. The stela is dedicated to the king's son Djehuty-aa ("Thoth is great") and to the king's daughter Hotepneferu. The stela is in the British Museum under the catalog number BM EA 630. The stela was produced by a workshop operating in Abydos.
Other stelae produced by this workshop belong to king Rahotep and king Wepwawetemsaf. All three kings reigned therefore quite close in time.
Theories
In his study of the Second Intermediate Period, Kim Ryholt elaborates on the idea originally proposed by Detlef Franke that following the collapse of the 13th Dynasty with the conquest of Memphis by the Hyksos, an independent kingdom centered on Abydos arose in Middle Egypt. The Abydos Dynasty thus designates a group of local kinglets reigning for a short time in central Egypt. Ryholt notes that Pantjeny is attested by a single find from Abydos and furthermore that his name means "He of Thinis", a prominent city a few miles north of Abydos. Thus he concludes that Pantjeny most likely ruled from Abydos and belongs to the Abydos Dynasty. As such, Pantjeny would have ruled over parts of central Egypt and would have been contemporary with the 15th and 16th Dynasties.
The Egyptologist Marcel Marée rejects Ryholt's hypothesis and instead holds that Pantjeny is a king of the late 16th Dynasty. Indeed, Marée notes that the workshop which produced Pantjeny's stela is also responsible for the production of the stelae of Wepwawetemsaf and Rahotep, the latter reigning in the early 17th Dynasty. Marée therefore concludes that Rahotep, Pantjeny and Wepwawetemsaf reigned quite close in time. This reasoning also precludes the existence of an Abydos Dynasty c. 1650 BC.
References
17th-century BC Pharaohs
Pharaohs of the Abydos Dynasty
ინვაზიური სახეობა

ინვაზიური სახეობა — ადამიანის საქმიანობის შედეგად გავრცელებული ბიოლოგიური სახეობა, რომლის გავრცელებაც ბიოლოგიურ მრავალფეროვნებას საფრთხეს უქმნის. მათი გავრცელების თავდაპირველი მიზეზია წინასწარ განზრახულად ან განუზრახველად ორგანიზმების ინტროდუქცია მათი ბუნებრივი ჰაბიტატის გარეთ.
ინვაზიური ცხოველები
სასოფლო და სატყეო მეურნეობები უზარმაზარ ზარალს განიცდის მავნე მწერებისგან, რომელთა უდიდესი ნაწილი ინვაზიური სახეობაა.
ინვაზიური მცენარეები
მცენარეების ინვაზიურ სახეობებად მიჩნევა ხშირად ზიანის ეკონომიკიური თვალსაზრისით შეფასებით ხდება. თუმცა არსებობენ ნეიტრალური ან სასარგებლო ინვაზიური სახეობები, ეგრეთ წოდებული „მსუბუქი ინვაზიური სახეობები“, რომლებიც გარემოს ან ეკონომიკას შედარებით მცირე ზიანს აყენებენ.
დასავლურ კლასიფიკაციბში, ინვაზიურ სახეობათა ერთობლიობათა შორის (რომლებიც მოიაზრება როგორც უცხო სახეობები, რომლებსაც მნიშვნელოვან ტერიტორიაზე გავრცელება შეუძლიათ) გამოყოფენ „ტრანსფორმერები“ — სახეობები, რომლებსაც მნიშვნელოვანი ტერიტორიის ეკოსისტემის შეცვლა შეუძლიათ. ტრანსფორმერების გავლენა შეიძლება მოახდინონ ჭარბმა გამოყენებამ (წყლის, ჟანგბადის, სინათლის) ან რესურსების დონორობამ (აზოტი), მათმა უკუქმედებებმა ან პირიქით, ნიადაგის ეროზიული პროცესების გაძლიერებამ, მავნე ნივთიერებათა აკუმულაციამ და სხვათა ზემოქმედებებმა.
ასევე იხილეთ
ყველაზე საშიში ინვაზიური სახეობების სია
ინტროდუცირებული სახეობა
ავსტრალიის ინვაზიური სახეობები
ლიტერატურა
Тохтарь В. К., Мазур Н. В. Анализ инвазионных видов Средней России // Научные ведомости Белгородского государственного университета. Серия: Естественные науки. 2010. № 21 (92). Вып. 13. С. 20-23.
რესურსები ინტერნეტში
Guidelines for accessing the risk of non-native animals becoming invasive, ცხოველთა დაცვის საერთაშორისო საზოგადოება, ноябрь 2011.
Зелёные агрессоры в «Чёрной книге» | Сиб.фм
В России составили карту растений-оккупантов | Новости от ФОБОС. 23 марта 2018
სქოლიო
ეკოლოგიური ტერმინები
ბუსტურია

ბუსტურია — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ბისკაიის პროვინციის ბუსტურიალდეა-ურდაიბაის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 19,6 კმ². მოსახლეობა — 1632 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ბისკაიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ბუსტურიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ბისკაიის მუნიციპალიტეტები
ბისკაიის ქალაქები
ლუის ბეავოგი

ლუის ბეავოგი (დ. 28 დეკემბერი 1923, მასენტა — გ. 19 აგვისტო 1984, კონაკრი) — გვინეის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. გვინეის პრემიერ-მინისტრი (1972-1984 წწ.) და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი (1984). ფინანსისტი და დიპლომატი. აჰმედ სეკუ ტურეს თანამებრძოლი და მისი შემცვლელი. დაამხეს სამხედრო გადატრიალების შედეგად1984 წლის 3 აპრილს 8 დღიანი მმართველობის შემდეგ.
ბიოგრაფია
ლუის ბეავოგი დაიბადა 1923 წლის 28 დეკემბერს ქალაქ მასენტაში (ლიბერიის საზღვართან ახლოს) მოსამსახურის ოჯახში. სწავლობდა დაკარის (სენეგალი) სამედიცინო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ექიმად გვინეის ქალაქ გეკუდუში და კისიდუგუში. სულ მალე გაწევრიანდა გვინეის დემოკრატიულ პარტიაში და გახდა პარტიის კისიდუგუს ორგანიზაციის გენერალური მდივანი. 1954 წელს აირჩიეს ამავე ქალაქის მერად. 1956 წლის 2 იანვრის არჩევნებში კი აირჩიეს საფრანგეთის ეროვნული კრების დეპუტატად, მაგრამ საფრანგეთში დეპუტატობას თავისი ქვეყნის მინისტრობა არჩია და 1957-1958 წლებში ეკავა საფრანგეთის გვინეის (1958 წლიდან გვინეა) ვაჭრობის მინისტრის პოსტი.
1958 წლის 2 ოქტომბერს, მას შემდეგ რაც ქვეყანამ მოიპოვა დამოუკიდებლობა, ბეავოგი გახდა ეკონომიკისა და დაგეგმარების მინისტრი. 1961 წელს კი საგარეო საქმეთა მინისტრი.
1966 წელს, მას შემდეგ რაც გვინეამ პოლიტიკური თავშესაფარი მისცა განის პრეზიდენტს კვამე ნკრუმას, ლუის ბეავოგი დააპატიმრა განის სამხედრო ხელისუფლებამ აკრის აეროპორტში, მაშინ როდესაც იგი მიემგზავრებოდა ეთიოპიაში აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ფორუმზე.
1969 წლიდან კვლავ ეკონომიკის მინისტრია. 1972 წელს კი - გვინეის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა ჩაიბარა.
მმართველობის რვა დღე
1984 წლის 26 მარტს აშშ-ს ქალაქ კლივლენდში გარდაიცვალა სამკურნალოდ წასული პრეზიდენტი აჰმედ სეკუ ტურე. გვინეის რესპუბლიკის კონსტიტუციის მიხედვით სახელმწიფოს მეთაურის პოსტი 45 დღით, ახალ საპრეზიდენტო არჩევნებამდე დაიკავა ლუის ბეავოგიმ. სეკუ ტურე დაკრძალეს 30 მარტს. დაკრძალვიდან 4 დღეში, 3 აპრილს არმიის სახმელეთო ნაწილებმა, შტაბის უფროსის ლანსანა კონტეს მეთაურობით მოახდინეს სამხედრო გადატრიალება და დაამხეს ლუის ბეავოგი.
ოფიციალური ვერსიით დაიღუპა 1984 წლის 19 აგვისტოს კონაკრის ჰოსპიტალში დიაბეტის შედეგად.
ლიტერატურა
Ежегодник БСЭ.1962 / М.1962 — С. 587
Ежегодник БСЭ.1973 / М.1973 — С. 613
Луи Лансана Беавоги. Люди и события / Новое время//1961 — № 7
სქოლიო
გვინეის პრეზიდენტები
დაბადებული 28 დეკემბერი
დაბადებული 1923
გარდაცვლილი 19 აგვისტო
გარდაცვლილი 1984
არბოშიკის წმინდა კვირიკეს ეკლესია

არბოშიკის წმინდა კვირიკეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას სოფელ არბოშიკში, ჩრდილო-დასავლეთით, სოფელ მირზაანისკენ მიმავალი გზის მარჯვენა მხარეს. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს.
ეკლესია დარბაზულია (12,4 x 6,6 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვით და აგურით. შესასვლელი ორია: სამხრეთით და დასავლეთით. ორივე კარი გარედან არქიტრავითაა გადახურული. შიგნიდან – თაღოვანია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. რომელიც დარბაზისგან პროფილირებული კაპიტელებით დასრულებული პილასტრებითა და მათზე დაყრდნობილი ნახევარწრიული თაღითაა გამოყოფილი. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია მაღალი, თაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თაღოვანივე ნიშებია მოწყობილი – ერთი სამხრეთით, ორი კი – ჩრდილოეთით, მათგან ერთ-ერთის ზემოთ მცირე სამალავია. აფსიდის შუაში დგას ოთხწახნაგა ტრაპეზი. საკურთხევლის ბაქანი დარბაზის იატაკის მიმართ ოდნავ შემაღლებულია და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი.
დარბაზის გრძივი კედლები ორი წყვილი, ერთსაფეხურიანი პილასტრით სამ თანაბარ ნაწილად იყოფა. პილასტრებზე გადადის კამარის საბჯენი თაღები. აფსიდის სარკმლის გარდა, შიდა სივრცეს სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში გაჭრილი თითო თაღოვანი სარკმელი აშუქებს.
დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელსა და სარკმელს შორის, დაბალი თაღოვანი ნიშაა. სარკმლის ზემოთ კი საფეხურიან საფუძველზე აღმართული ჯვარია გამოსახული. სარკმლის ორივე მხარეს გამოყვანილია ვერტიკალურად განლაგებული სამ-სამი რომბი. ფასადები დასრულებულია აგურის ლავგარდნით. ეკლესია გადახურულია ღარისებრი კრამიტით.
შენობის დასავლეთ კედელზე დგას აგურის სამრეკლო.
ლიტერატურა -
დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
San José de Lourdes District

San José de Lourdes District is one of seven districts of the province San Ignacio in Peru.
References
მძოვრეთი

მძოვრეთი — ისტორიული ქალაქი აღმოსავლეთ საქართველოში, ახლანდელი ქარელის რაიონში, ქარელის სამხრეთით 15 კმ-ზე, მდ. ძამის ხეობაში. მოიცავდა ახლანდელი სოფლების — ორთუბნის, წითელსოფლისა და სუქანაანთუბნის ტერიტორიას.
მძოვრეთი ძამისხევის მნიშვნელოვანი პუნქტი იყო (წყაროებში ძამისხევი ზოგჯერ მძოვრეთისხევის სახელწოდებითაც მოიხსენიება). XIV საუკუნეში ფანასკერტელთა ფეოდალურ საგვარეულომ მძოვრეთისხევში მამულები მიიღო. ძამისციხის ქვემოთ, მთის ძირას იყო მათი სასახლე-რეზიდენცია. აქ გაჩაღებული იყო კულტურულ-საგანმანათლებლო მუშაობა. მძოვრეთში მოღვაწე მწიგნობართაგან აღსანიშნავია ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილი (XV ს.), ნოდარ ციციშვილი (XVII ს.), ვეფხისტყაოსნის ერთ-ერთი ინტერპოლატორი ნანუჩა (მანუჩარ) ციციშვილი (XVII ს.), ზაზა ციციშვილი (XVII ს.), რომლის სახელთანაც არის დაკავშირებული რუსთაველის პოემის ერთ-ერთი უძვირფასესი, ე. წ. „ზაზასეული“, ხელნაწერი, პოეტი ევსტათი ციციშვილი (XVIII-XIX სს) და სხვა.
მძოვრეთის ხუროთმოძღვრულ ანსამბლში შედის სასახლე, კოშკი, ეკლესია სამრეკლო და სხვა, რომლებიც ძირითადად XVII საუკუნეშია აგებული. სასახლე წარმოადგენდა საკმაოდ ვრცელ ერთსართულიან ნაგებობას. მეორე, ასეთივე ერთსართულიანი ნაგებობა მიდგმული იყო ჩრდილოეთის შვიდსართულიან კოშკზე, რომელიც განკუთვნილი იყო როგორც საცხოვრებლად, ისე თავდასაცავად. ანსამბლის სამხრეთ-დასავლეთით დგას საშუალო ზომის დარბაზული ეკლესია. მისთვის დასავლეთიდან მოგვიანებით მიუშენებიათ სამსართულიანი სამრეკლო, რომლის პირველი სართული ეკლესიის კარიბჭეს წარმოადგენს, მეორე - საცხოვრებელს, ხოლო მესამე - ღია თაღოვან ფანჩატურს. ანსამბლს გარს ერტყა გალავანი. გალავნის გარეთ, მდინარესთან, დგას ოთხი მხრივ თაღებით გახსნილი შენობა, როგორც ჩანს, საბჭო.
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორიული ქალაქები
ქარელის მუნიციპალიტეტი
ვარსტუს მუნიციპალიტეტი

ვარსტუს მუნიციპალიტეტი — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, ვირუმაას მაზრაში.
იხილეთ აგრეთვე
ესტონეთის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ვირუმაას მუნიციპალიტეტები
რიცურინის ბაღი

რიცურინის ბაღი — ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ისტორიული ბაღი იაპონიაში. ბაღი მდებარეობს ქალაქ ტაკამაცუში. ბაღში მდებარეობს ჩაის სახლი, სხვადასხვა ხალხური ხელოვნებისა და ხელოსანთა ნამუშევრების გამოფენები (მათ შორის სანუკის ხალხური რეწვის მუზეუმი).
ბაღში დაგეგმილია ტურები, რომელიც გრძელდება ორი საათის განმავლობაში. აქვე არის მრავალი ხიდი, ბილიკები და პატარა მთები, რომელიც ერთიანობაში ქმნის საინტერესო ლანდშაფტს.
ბაღების მშენებლობის დაწყება თარიღდება XVII საუკუნით. 1625 წელს ტაკამაცუელმა ფეოდალმა იკომა ტაკატოშიმ დაიწყო ბაღის მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1745 წელს. მოსახლეობისათვის ბაღი გაიხსნა 1875 წელს. 1953 წლიდან ბაღს სილამაზის განსაკუთრებული ადგილის სტატუსი მიენიჭა.
რესურსები ინტერნეტში
Ritsurin Garden
Comprehensive Database of Archaeological Site Reports in Japan
იაპონიის ბაღები
Antônio Carlos, Minas Gerais

Antônio Carlos, Minas Gerais
Antônio Carlos is a Brazilian municipality located in the state of Minas Gerais. Its population was 11,459 people living in an area of 530 km². The elevation is 1,058 meters. The city belongs to the mesoregion of Campo das Vertentes and to the microregion of Barbacena. The important regional center of Barbacena lies 13 km. to the north and is connected by highway MG-135. Antônio Carlos is on the railroad line that connects with Juíz de Fora.
See also
List of municipalities in Minas Gerais
References
Municipalities in Minas Gerais
ფილი (მოსკოვის მეტრო)

ფილი (მოსკოვის მეტრო)
ფილი — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ფილიოვსკაიას ხაზზე და შედგება 2 გვერდითი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1959 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი
მოსკოვის მეტროსადგურები
Franzenheim

Franzenheim is a municipality in the Trier-Saarburg district, in Rhineland-Palatinate, Germany.
It was first mentioned in a document of 1098, and was, until the end of the 18th century an independent entity belonging to the cathedral chapter of Trier.
References
Municipalities in Rhineland-Palatinate
Trier-Saarburg
შენ ხარ ვენახი (მრავალმნიშვნელოვანი)

შენ ხარ ვენახი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სახელწოდება შენ ხარ ვენახი შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს:
შენ ხარ ვენახი — ღვთისმშობლის საგალობელი
შენ ხარ ვენახი — ღვთისმშობლის ხატი
Decree time

Decree time refers to the changes introduced to the Soviet Union time system by a Sovnarkom decree of 16 June 1930. By this decree, all clocks in the Soviet Union were permanently shifted one hour ahead at 00:00 on 21 June 1930 everywhere in the Soviet Union. Applicability of this decree was further extended by two other decrees in 1930 and 1931. The practice was further extended, and its legal basis was amended, in 1980.
It is independent from daylight saving time, which was introduced in the USSR much later, in 1981. In fact, with both time shifts in effect, summer time was two hours ahead of standard time in the USSR.
From 1982 to 1986, decree time was gradually abolished by the Soviet government in 30 oblasts and autonomous republics of the Russian SFSR. In 1989, it was further abolished in Estonia, Latvia, Lithuania, Ukraine and Moldavia, followed by the entire territory of the Soviet Union in March 1991 (nine months before its dissolution).
On 23 October 1991, the Supreme Soviet of the Russian SFSR ruled to restore decree time in Russia. It was restored on 19 January 1992 at 02:00, with the following exemptions:
the Kaliningrad Oblast was permitted to use Eastern European Time instead of Moscow Time;
all federal subjects that would have to use Samara Time in absence of this exemption (Adygea, most part of Arkhangelsk Oblast, Astrakhan Oblast, Chechnya, Chuvashia, Dagestan, Ingushetia, Ivanovo Oblast, Kabardino-Balkaria, Kalmykia, Karachay-Cherkessia, Kostroma Oblast, Kirov Oblast, Krasnodar Krai, Lipetsk Oblast, Mari El, Mordovia, Nizhny Novgorod Oblast, North Ossetia-Alania, Penza Oblast, Rostov Oblast, Ryazan Oblast, Samara Oblast, Saratov Oblast, Stavropol Krai, Tambov Oblast, Tatarstan, Udmurtia, Ulyanovsk Oblast, Vladimir Oblast, Volgograd Oblast, Vologda Oblast, Voronezh Oblast, Yaroslavl Oblast) were permitted to use Moscow Time instead;
the whole Arkhangelsk Oblast and Komi Republic were permitted to use Moscow Time;
the Tyumen Oblast was permitted to use Yekaterinburg Time instead of Omsk Time; and
the whole Krasnoyarsk Krai was permitted to use Krasnoyarsk Time (its easternmost parts would have to use Irkutsk Time otherwise).
Most of these exemptions are equivalent to abolition of decree time in corresponding territories. At present, all these federal subjects use the exemptions.
In 1992 decree time was restored in Armenia, Azerbaijan, Georgia, Kazakhstan, and the former Central Asia republics as well.
Notes
See also
Time in Russia
Time in Russia
Time
1930 in the Soviet Union
Upper Angara

Upper Angara
The Upper Angara (Verkhnyaya Angara; , Deede Angar) is a river in Buryatia, Siberia to the northeast of Lake Baikal. the third longest river in the Baikal basin. It is long, and has a drainage basin of .
The Baikal–Amur Mainline runs along the north side of the river northeast up its valley, crossing between Anamakit and Novy Uoyan and crossing the river a second time upstream before heading into the mountains.
Course
The Upper Angara rises at about in an area of small glacial lakes of the Delyun-Uran range, right by the Northern Muya Range, Stanovoy Highlands. It its upper course the river flows in a WSW direction across mountainous terrain, with rapids and waterfalls. It enters then a floodplain and crosses the spurs of the Upper Angara and the Barguzin ranges. Near Yanchukan it flows through the Upper Angara tectonic basin. Finally it ends in Lake Baikal forming a delta in the shallow northern end of the lake, separated from the deep part by long sandy spits, including Yarki Island. The Upper Angara is navigable in its last stretch.
The main tributaries of the Upper Angara are the long Angarakan, the long Yanchui, the long Churo and the long Kotera.
See also
List of rivers of Russia
References
External links
.
Rivers of Buryatia
Stanovoy Highlands
გარეკახეთის ქუჩა

გარეკახეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ქეთევან დედოფლის გამზირიდან ავლიპი ზურაბაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში.
ლიტერატურა
ისნის რაიონის ქუჩები
ხიხონი

ხიხონი — ზღვისპირა სამრეწველო ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ასტურიაში, ესპანეთი. ქვეყნის ჩრდილოეთში მდებარე ერთ-ერთი უდიდესი საზღვაო პორტი. მოსახლეობა 277,897 კაცი (2007 წ).
რესურსები ინტერნეტში
ხიხონის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
ესპანეთის ქალაქები
ასტურიის მუნიციპალიტეტები