PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მერი პოპინსი

მერი პოპინსი — რვა წიგნისგან შემდგარი საბავშვო წიგნების სერია, დაწერილი პამელა ტრევერსის მიერ, 1934—1988 წლებში. სერიის ორიგინალური ილუსტრატორია მერი შეპარდი. წიგნის მთავარი პერსონაჟია ინგლისელი გადია, მერი პოპინსი. იგი ყოველთვის ჩნდება ალუბლების ქუჩის 17 ნომერთან, როდესაც აღმოსავლეთის ქარი უბერავს და უვლის ბენქსების ოჯახის შვილებს. მისი სტუმრობისას ბავშვები ხვდებიან სხვადასხვა პერსონაჟს, თუმცა წიგნის ბოლოს მერი ყოველთვის მოულოდნელად ქრება. როგორც ტრევერსი აღნიშნავს წიგნის „მერი პოპინსი პარკში“ წინასიტყვაობაში, „უსასრულოდ შეუძლია მოსვლა და წასვლა“,
1964 წელს უოლტ დისნეის სტუდიებმა გადაიღეს წიგნის ნაწილობრივი ეკრანიზაცია, ჯულია ენდრიუსის და დიკ ვან დაიკი მონაწილეობით. გარდა სხვადასხვა მიუზიკლისა, ცნობილია საბჭოთა მხატვრული მუსიკალური ფილმი „მერი პოპინს, ნახვამდის“, გადაღებული ლეონიდ კვინიხიძის მიერ. 2018 წელს გამოვა ფილმი „მერი პოპინსი ბრუნდება“, მთავარ როლში ემილი ბლანტის მონაწილეობით.
სქოლიო
1934 წლის ბრიტანული რომანები
ბრიტანული საბავშვო რომანები
საბავშვო წიგნების სერიები
1930-იანების ფენტეზი რომანები
1940-იანების ფენტეზი რომანები
Cevizlik, Yusufeli

Cevizlik, Yusufeli
Cevizlik is a village in the Yusufeli District, Artvin Province, Turkey. Its population is 160 (2021).
References
Villages in Yusufeli District
ემილ ფორსბერგი

ემილ ფორსბერგი
ემილ პიტერ ფორსბერგი (დ. 23 ოქტომბერი, 1991) — შვედი ფეხბურთელი. გერმანიის ბუნდესლიგის „ლაიფციგისა“ და შვედეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემტევი ნახევარმცველი. მონაწილეობა აქვს მიღებული 2016 წლის ევროპის, 2018 წლის მსოფლიოსა და 2020 წლის ევროპის ჩემპიონატებზე.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 23 ოქტომბერი
დაბადებული 1991
2016 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
შვედი ფეხბურთელები
მალმეს ფეხბურთელები
ლაიფციგის ფეხბურთელები
ამხერი

ამხერი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ლელოვანის თემში. მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ქვაბლიანის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1200 მეტრზე. ადიგენიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. სოფელში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ეკლესიის ნანგრევები.
ისტორია
ამხერი მდებარეობს ისტორიულ სამცხეში. წერილობით წყაროებსა და ძველ რუკებზე შემორჩენილია სოფლის თავდაპირველი სახელი ავხერი. დასახლების სიძველეზე მიუთითებს მთის ფერდობზე ნაპოვნი კერამიკული სადგარი (ძვ. წ. III ათასწლეული). თხემზე შემორჩენილია ნაციხარის კედლები, რომელიც ნაგებია მშრალი წყობითა და კირხსნარით. აქ აკრეფილი კერამიკა ადასტურებს, რომ ეს წინაფეოდალური სიმაგრე მოქმედებდა ადრინდელ ფეოდალურ ხანაშიც. ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთით განვითარებული ფეოდალიზმის ხანის ეკლესიის ნანგრევებია. ეკლესიის ირგვლივ ჩანს სასაფლაოსა და გალავნის ნაშთები. „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის“ მიხედვით XVI საუკუნის ბოლოს ამხერი შედიოდა ახალციხის ლივის უდის რაიონში და იყო ათკომლიანი სოფელი, სადაც განვითარებული იყო მეფუტკრეობა, მეცხვარეობა, მემინდვრეობა. ამხერის მკვიდრი მაჰმადიანი ქართველები (მესხები) 1944 წელს შუა აზიაში გაასახლეს. სოფელი აღდგა 1987 წლიდან, ამჟამად ამხერში ცხოვრობს ხულოს მუნიციპალიტეტიდან ჩამოსახლებული მოსახლეობა. შემორჩენილია შედარებით გვიანდელი პერიოდის მაჰმადიანური მეჩეთი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 97 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Vollenhovia duodecimalis

Vollenhovia duodecimalis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Vollenhovia-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ვსევოლოდ ივანოვი

ვსევოლოდ ივანოვი (დ. 12 თებერვალი, 1895 — გ. 15 აგვისტო, 1963, მოსკოვი) — რუსი მწერალი, ლიტერატურულ ჯგუფ სერაპიონის ძმების წევრი. მის სამწერლო მოღვაწეობაზე დიდი გავლენა ჰქონდა მაქსიმ გორკის. მისი მოთხრობა „ჯავშნოსანი 14-69“ (1922) გადაკეთდა პიესად, რომლის საფუძველზე სანდრო შანშიაშვილმა შექმნა პიესა „ანზორი“.
ნაწარმოებები
„გორაკები, პარტიზანული მოთხრობები“ 1923, მოთხრობათა ციკლი რუსეთის სამოქალაქო ომზე
„შეხვედრები მაქსიმ გორკისთან“ “, 1947, მოგონებები
„ლომონოსოვი“ 1953, პიესა
„ჩვენ მივდივართ ინდოეთში“, 1960, ავტობიოგრაფიული რომანი
„ვულკანი“, 1966-1968, რომანი
ლიტერატურა
დაბადებული 1895
დაბადებული 12 თებერვალი
გარდაცვლილი 15 აგვისტო
გარდაცვლილი 1963
XX საუკუნის რუსი მამაკაცი მწერლები‎
Iridomyrmex mattiroloi

Iridomyrmex mattiroloi is a species of ant in the genus Iridomyrmex. Described by Carlo Emery in 1898, the species is only endemic to Tasmania in Australia, commonly seen foraging on low vegetation.
References
Iridomyrmex
Hymenoptera of Australia
Insects described in 1898
Nuwara Eliya District

Nuwara Eliya District is a district in Central Province, Sri Lanka, centered on the tourist city of Nuwara Eliya.
Demographics
The population according to 2001 census is 703,610 of which 50.61% Tamils of Indian origin, 40.2% are Sinhalese, 6.5% native Sri Lankan Tamils and 2.4% Sri Lankan Moors. In terms of religion,51.0% of the population are Hindu, 39.7.0 % Buddhists, 5% Roman Catholics, 2.7% Muslims and 1.5% belong to non-catholic Christian denominations.
Geography
Nuwara Eliya district is located in the hill country of Central Province. The terrain is generally mountainous, with deep valleys.
Cities
Nuwara Eliya (Municipal Council)
Towns
Agrapatana
Ambewela
Bogawantalawa
Bopattalawa
Dayagama Bazaar
Ginigathena
Hapugastalawa
Haggala
Hanguranketha
Hatton-Dikoya UC
Kotagala
Kotmale
Labukele
Laxapana
Lindula-Talawakele UC
Maskeliya
Nildandahinna
Nuwara Eliya
Nanu Oya
Norton Bridge
Padiyapelella
Ramboda
Ragala
Rikillagaskada
Rozella
Udapussallawa
Walapane
Watawala
Norton
Koththallena
Pundaluoya
Kandapola
Pattipola
Schools
Poramadulla Central College is located in the Rikillagaskada community in Hanguranketha.
Diyathilaka Central College is located in the Hanguranketha community in Hanguranketha.
References
External links
Nuwara Eliya official web portal
Explore Nuwara Eliya
Districts of Sri Lanka
Kingdom of Kandy
Geography of Nuwara Eliya District
360 (ფილმი)

360 (ფილმი)
360 — ფერნანდუ მეირელისის 2011 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმში მონაწილეობას იღებს ვარსკვლავური სამსახიობო ანსამბლი და რამდენიმე სლოვაკი მსახიობი. ფილმი გადმოსცემს სხვადასხვა ქალაქში სხვადასხვა სოციალური ჯგუფების წარმომადგენლებს შორის არსებულ ურთიერთობებს.
როლებში
ჯუდ ლოუ — მაიკლ დილეი
მორიც ბლაიბტროი — გერმანელი ბიზნესმენი
რეიჩელ ვაისი — როზა
მარია ფლორი — ლორა
ენტონი ჰოპკინზი — ჯონი
ბენ ფოსტერი — ტაილერი
რესურსები ინტერნეტში
2011 წლის ფილმები
ფერნანდუ მეირელისის ფილმები
პიესებზე დაფუძნებული ფილმები
ჯონ ჰარისი (კრიტიკოსი)

ჯონ ჰარისი (კრიტიკოსი)
ჯონ რის ჰარისი (დ. 1969) — ბრიტანელი ჟურნალისტი, მწერალი და კრიტიკოსი. არის წიგნების The Last Party: Britpop, Blair and the Demise of English Rock (2003), So Now Who Do We Vote For? (2005), The Dark Side of the Moon: The Making Of The Pink Floyd Masterpiece (2006) და Hail! Hail! Rock'n'Roll (2009) ავტორი. მისი საავტორო სტატიები იბეჭდებოდა გამოცემებში Q, Mojo, Shindig!, Rolling Stone, The Independent, New Statesman, The Times და The Guardian.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
So Now Who Do We Vote For? - ბლოგი (განახლების გარეშე)
ბრიტანელი ჟურნალისტები
ბრიტანელი მწერლები
ბრიტანელი მამაკაცი ჟურნალისტები
ინგლისელი მამაკაცი არამხატვრული მწერლები
ტაქსისი

ტაქსისი — გამღიზიანებლისაკენ ან მისი საწინააღმდეგო მიმართულებით გადაადგილება. შესაბამისად ტაქსისი შეიძლება იყოს დადებითი და უარყოფითი. ტაქსისი ახასიათებს ერთუჯრედიან წყალმცენარეებს, ბაქტერიებს, ზოგიერთ სოკოს და უმარტივეს ცხოველურ ორგანიზმებს. მაგალითად:ერთუჯრედიანი ევგლენები თავს იყრიან აკვარიუმის განათებულ მხარეს ან ჟანგბადით მდიდარ ადგილას, ნახშირორჟანგის სიჭარბეს კი გაუბრბიან.
ბიოლოგია
მოძვის წმინდა გიორგის ეკლესია

მოძვის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ მოძვში. აგებულია XIX საუკუნეში.
ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა. გეგმა მინაშენთან ერთად წაგრძელებული სწორკუთხედია. მთავარი შენობა დაბოლოებულია აღმოსავლეთით სფერული კონქითა გადახურული აფსიდით. აფსიდის განათების წყაროს თაღოვანი სარკმელი წარმოადგენს. სარკმლის ორივე მხარეს მოთავსებული თითო ნიშა. დარბაზი ორ, თითქმის თანაბარ ნაწილად იყოფა, გრძივ კედლებში განლაგებული წყვილი ორსაფეხურიანი პილასტრით. ცილინდრული კამარაა. გრძივი და განივი მიმართულებით გადაყვანილია თაღები. ნავი სამხრეთისა და ჩრდილოეთ კედლებშია განათებული, აბსიდის მხრების მახლობლად გაჭრილი თაღოვანი სარკმლებით. დასავლეთ კედლის ზედა მონაკვეთში მესამე სარკმელია. ფართო თაღოვანი შესასვლელით ნაგებობა დაკავშირებულია დასავლეთ მინაშენთან. მინაშენი განათებულია გრძივ კედლებში გაჭრილი სარკმლებით. დასავლეთ კედლის ცენტრში მოთავსებულია შესასვლელი. ფასადები კარ-სარკმლის ლილვოვანი მოჩარჩოებითაა დეკორირებული. სამხრეთი კარის ბალავარზე ამოკვეთილია აყვავებული ჯვარი, ხოლო დეკორაციულ ფრონტონში ჩასმულია მზის სიმბოლური გამოსახულება. აღმოსავლეთი სარკმელი ფართო გეომეტრიული ჩუქურთმითაა მოჩარჩოებული, რომელიც შემოფარგლულია შეწყვილებული ლილვით. მთავარი შენობა და მინაშენი კრამიტის საბურავითაა გადახურული . საბურავს გარს თაროსა და ლილვისაგან შემდგარი ლავგარდანი შემოუყვება. ფასადები შელესილია, შემდეგ შეთეთრებული. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ყორექვა კირის დუღაბზე და მომწვანო-მოყვითალო ქვიშაქვა.
რესურსები ინტერნეტში
საჩხერის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
განჯ ალი ხანი

განჯ ალი ხანი (დ. 1567 — გ. 1625) — სეფიანთა ირანის ჯარის სარდალი, ქურთული წარმოშობის. შაჰ-აბას I-ის ერთგული მსახური.
აღიზარდა ჰერათში. 1580-იანი წლებიდან ჩაეწერა ყიზილბაშთა რიგებში. დიდი როლი ითამაშა 1587 წელს, აბას I-ის ტახტზე ასვლაში.
მონაწილეობდა ირანსა და ოსმალეთს შორის გამართულ სამ ომში: 1578-1590, 1603-1618 და 1623-1639 წ.წ. განჯ ალი-ხანი 1596 წელს დაინიშნა ქერმანის პროვინციის მმართველად. თან ახლდა აბას I-ს კახეთში ლაშქრობების დროს.
1621 წელს უხელმძღვანელა ირანის მარბიელ ლაშქრობებს დიდ მოგოლთა იმპერიაში. 1622 წელს მონაწილეობა მიიღო ყანდაარის აღებაში. შაჰმა ქალაქი სამართავად სწორედ მას ჩააბარა.
1624 წელს სარდლობდა ირანის არმიის მესამე დანაყოფს (15000 ჯარისკაცს) ბაღდადის აღების დროს. იქვე დაავადდა მოურჩენელი სენით და გარდაიცვალა 1625 წლის დასაწყისში. შაჰმა ის დიდი პატივით წაასვენა ქერმანში და დაკრძალა მისსავე სახელობის კომპლექსში. სეფიანთა იმპერიის აღსასრულამდე, 1736 წლამდე, ყანდაარს მართავდნენ განჯ ალი ხანის შთამომავლები.
ლიტერატურა
Matthee, Rudi (2014). "KERMAN vii. In the Safavid Period". Encyclopaedia Iranica.
Matthee, Rudi (2010). "KANDAHAR iv. From The Mongol Invasion Through the Safavid Era". Encyclopaedia Iranica, Vol. XV, Fasc. 5. pp. 478–484.
Parizi, Mohammad-Ebrahim Bastani (2000). "GANJ-ʿALĪ KHAN". Encyclopaedia Iranica, Vol. X, Fasc. 3. pp. 284–285.
Blow, David (2009). Shah Abbas: The Ruthless King Who became an Iranian Legend. London, UK: I. B. Tauris & Co. Ltd. ISBN 978-1-84511-989-8. LCCN 2009464064.
დაბადებული 1567
გარდაცვლილი 1625
სამხედრო მოღვაწეები
სპარსელები საქმიანობის მიხედვით
.al

.al — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ალბანეთისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
al
კომუნიკაციები ალბანეთში
sv:Toppdomän#A
არტური ილმარი ვირტანენი

არტური ილმარი ვირტანენი (დ. 15 იანვარი 1895, ჰელსინკი — გ. 11 ნოემბერი 1973, იქვე) — ფინელი ბიოქიმიკოსი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიის დარგში (1945 წელი). XX საუკუნის ყველაზე ცნობილი ფინელი ქიმიკოსი. პრემია მიენიჭა მიღწევებისათვის სოფლის მეურნეობისა და მკვებავი ნაერთების ქიმიაში, განსაკუთრებით საკვების კონსერვაციის მეთოდისათვის.
ბიოგრაფია
ადრეული წლები
არტური ილმარი ვირტანენი დაიბადა გელსინგფორსეში (ახლანდელი ჰელსინკი) რკინიგზის მემანქანის ძალიან ღარიბ ოჯახში. არტუტის მშობლება სულ შვიდი შვილი ჰყავდათ, მაგრამ ოთხი მათგანი ბავშვობაში გარდაიცვალა (როგორც შემდეგ არტური თვლიდა ვიტამინი A-ს უკმარისობის გამო, რაც გამოიწვია ცხიმგამოცლილი იაფი რძის ყიდვამ). არტურის დაბადების შემდეგ ძალიან მალევე ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ვიბორგში.
ვიბორგის სკოლაში სწავლის დროს ვირტანენი ძალიან ბევრს კითხულობდა (ცნობილია, რომ იგი იყი ქალაქის ბიბლიოთეკის ყველაზე ერთგული მკითხველი), გარდა ამისა იგი დაინტერესდა ბოტანიკით (მის ჰერბარიუმში დაახლოებით 700 სახეობა იყო).
სწავლა
1913 წელს ვირტანენი შევიდა ჰელსინკის საიმპერატორო ალექსანდროვსკის უნივსერისტეტის ფიზიკა-მატემატიკის ფაკულტეტზე. შეისწავლა პრაქტიკულად თითქმის ყველა საგანი, რასაც ასწავლიდნენ ფაკულტეტზე, მათ შორის ყველაზე უკეთ ქიმია. როგორც თავად ამბობდა ქიმიამ გაიტაცა. არტურ ვირტანენმა უნივერსიტეტი 1916 წელს დაასრულა. 1917 წლის განმავლობაში მუშაობდა ჰელსინკის ცენტრალურ სამრეწველო ლაბორატორიაში, ხოლო შემდეგ დაუბრუნდა უნივერსიტეტს რათა მომზადებულიყო სადოქტორო დისერტაციისათვის.
ვირტანენმა დისერტაცია დაიცვა 1919 წელს, რის შემდეგაც ციურიხში განაგრძო განათლება ფიზიკურ ქიმიისა დარგში (1920 წელი), ხოლო სტოკჰოლმში ბაქტერიოლოგიის დარგში (1921 წელი).
კარიერა
1919 წლიდან მუშაობდა ფინეთის ყველის ქარხანა „ვალიოში“ ლაბორანტად, ხოლო 1921 წელს გახდა ამავე ლაბორატორიის დირექტორი. 1931 წელს ვირტანენი დაინიშნა ჰელსინკის ბიოქიმიური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად და ამავდროულად გახდა ფინეთის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის ბიოქიმიის პროფესორი.
1948 წელს გახდა ფინეთის მეცნირებისა და ხელოვნების აკადემიის პრეზიდენტად.
1955 წლიდან პაპის მეცნიერებათა აკადემიის წევრია, 1969 წლიდან კი აშშ-ის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უცხოელი წევრია.
ოჯახი
1920 წელს არტური ილმარი ვირტანენი დაოჯახდა ლილი მოიზიოზე. მათ შეეძინათ ორი შვილი.
ნობელის პრემია
ვირტანენი ნობელის პრემიის ლაურეატია. მას 1945 წელს პრემია მიენიჭა სოფლის მეურნეობისა და მკვებავი ნაერთების ქიმიაში მიღწევებისათვის, განსაკუთრებით საკვების კონსერვაციის მეთოდისათვის.
ხსოვნა
ვირტანენი იყო ძალიან ნაყოფიერი მეცნიერი, მისი სამეცნიერო ნაშრომების რიცხვი 1 300-ს შეადგენდა. მისი მოსწავლეებიდან 44-მა ადამიანმა დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია.
არტური ილმარი ვირტანენის პატივისცემის ნიშნად მისი სახელი ეწოდა 1995 წელს შექმნილ კუოპიოს უნივერსიტეტის მოლეკულური კვლევის ინსტიტუტს.
ფინეთში გამოუშვეს საფსტო მარკა მისი გამოსახულებით.
ვირტანენის პატივისცემის ნიშნად 1979 წელს მისი სახელი უწოდეს კრატერს, რომელიც მთვარის მეორე მხარეს მდებარეობს.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Радиопередача о Виртанене на сайте финской телекомпании YLE.
Биография Виртанена на сайте Нобелевского комитета.
ВИРТАНЕН (Virtanen), Арттури Илмари
სქოლიო
ფინელი ქიმიკოსები
ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
სვანიძე

სვანიძე
საკუთარი სახელი სვანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ალექსანდრე სვანიძე — სახელმწიფო მოღვაწე და ისტორიკოსი
ეკატერინე სვანიძე — იოსებ სტალინის პირველი მეუღლე
გივი სვანიძე — ჰიდროლოგი და ჰიდროენერგეტიკოსი
დავით სვანიძე — ფეხბურთელი
ნიკოლოზ სვანიძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
პროკოფი სვანიძე — სოციალისტური შრომის გმირი
ჯემალ სვანიძე — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
ქართული გვარები
დავით დარახველიძე

დავით დარახველიძე (დ. 4 ივნისი, 1958) — საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა მინისტრი 2012-2014 წლებში.
დაიბადა სოფელ ბოსტანაში, ამბროლაურის რაიონში. 1980 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი ინჟინერ-მშენებლის სპეციალობით, შემდეგ 1996 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი იურისტის სპეციალობით.
1980–1993 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს თანამშრომელი. 1998–2003 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის რწმუნებულის პირველი მოადგილე რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ხოლო 2003–2004 წლებში პრეზიდენტის რწმუნებული. 2006 წლიდან არის პოლიტიკური პარტია „ეროვნული ფორუმის“ წევრი. 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებისთვის „ეროვნული ფორუმი“ კოალიცია „ქართულ ოცნებას“ შეუერთდა. საპარლამენტო არჩევნებზე დარახველიძე „ქართული ოცნების“ სახელით კენჭს იყრიდა მშობლიურ ამბროლაურში, თუმცა დამარცხდა კონკურენტთან, „ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატ გოჩა ენუქიძესთან. საპარლამენტო არჩევნებში „ქართულმა ოცნებამ“ დაამარცხა „ნაციონალური მოძრაობა“ და ქვეყნის მმართველი კოალიცია გახდა. 25 ოქტომბერს პარლამენტმა ახალი ხელისუფლების შემადგენლობა დაამტკიცა, მათ შორის მოხვდა დარახველიძეც, რომელიც საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა მინისტრად აირჩიეს. 2014 წლის 26 ივლისს დარახველიძე თანამდებობიდან გადადგა, ის ჩაანაცვლა საქართველოს ექს-სახალხო დამცველმა და საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრმა სოზარ სუბარმა.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური გვერდი Facebook-ზე
საქართველოს იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა მინისტრები
დაბადებული 1958
დაბადებული 4 ივნისი
ღართის ეკლესია

ღართის ეკლესია
ღართის ტაძარი — ეკლესია საქართველოში, ასპინძის მუნიციპალიტეტში. ტაძარი, ორნავიანი ბაზილიკა, აგებული IX-X სს-ში, ოთისწყლის ხეობაში, ტყეში მდებარეობს ინტერიერი მოხატულია, არის წარწერებიც. ამჟამად, ტაძარი ძლიერ დაზიანებულია. ორეკლესიანი ბაზილიკის ინტერიერსა და ეზოში სტელებისა და ქვაჯვრების ფრაგმენტებია მიმოფანტული.
ისტორია
მონაცემები ღართის ეკლესიის შესახებ ძალიან მწირია. ექ. თაყაიშვილმა მოინახულა ეკლესია 1912 წელს, მის მონაცემებთან შეჯერებით ჩანს, რომ სხვაობა ეკლესიის მაშინდელ და დღევანდელ მდგომარეობას შორის უმნიშვნელოა.
ღართის ეკლესია ორნავიანი ეკლესიის ტიპს მიეკუთვნება. მოკრძალული ზომის, დღეს თითქმის ნახევრამდე ჩამონგრეული ეკლესიის კედლები გარედან ამოყვანილია არათანაბარი ზომის ერთმანეთთან კარგად მორგებული თლილი ქვით. სადა, შეუმკობელი ფასადები გაცოცხლებულია ნახტომებითა და ჩანართებით. ფასადების მასიური, დაუნაწევრებელი სიბრტყე, ინტერიერში იცვლება დაუმუშავებელი, პირმოსწორებული ქვის კვადრებით, კონსტრუქციულ ნაწილებში თლილი ქვაა გამოყენებული. კონტრასტი სადა და მარტივ ფასადებსა და ინტერიერის ეფექტურ, დეკორაციულ გადაწყვეტას შორის, ძალუძად იჩენს თავს ღართის ეკლესიის მხატვრულ გადაწყვეტაში, რაც აახლოვებს მას ერთ-ერთ საუკეთესო, შემოქმედებითი ენერგიით დამუხტულ პერიოდთან, რომელიც ცნობილია ქართული ქრისტიანული ხუროთმოძღვრების ისტორიაში „გარდამავალი ხანის“ სახელწოდებით (VII ს-ის II ნახ.- X ს-ის I ნახ. ) და თავისი ცალკეული დეტალებისა და სივრცით-კომპოზიციური გააწყვეტით ამ პერიოდის
კონკრეტულ მონაკვეთს, კერძოდ IX საუკუნეს უკავშირდება.
ეკლესიას, 2006 წლის საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
იხილეთ აგრეთვე
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია
ლიტერატურა
ბოჭორიძე გ., „მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში“, თბ., 1992, გვ. 25
ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობის პროგრამა, საანგარიშო კრებული, თბ., 1998, გვ. 215
ჯაბუა ნ., ქრისტიანული ტაძრის არქიტექტურული ტიპები შუა საუკუნეების საქართველოში, თბ., 2012, გვ. 58
ნათენაძე ნ., ღართა, მესხი მელექსე, თბ., 2018, გვ.287
სქოლიო
ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სამცხე-ჯავახეთის მხარეში
სან-მარკოსის რაიონი

სან-მარკოსის რაიონი — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2964 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 607 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24.44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 556.75 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ანკაშის რეგიონის რაიონები
უარის პროვინციის რაიონები
დიდი ბრიტანეთი 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

დიდი ბრიტანეთი 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ იასპარეზა 1924 წელს, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 34 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
დიდი ბრიტანეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
Underground Bath (Baku)

Underground Bath (Baku)
Underground Bath is a hamam located on the Boyuk Gala Street, near the fortress gates of Icherisheher in Baku.
Description
The baths premises are located below the ground level, which is typical for Baku baths. This helped to maintain a constant temperature regime. On the earth's surface, there were 2 domes
with holes allowing the light to access inside. The baths entrance was located in the southern part.
The bath consists of several rooms and two octagonal halls. During the archaeological work, it was assumed that in the first hall, placed at the entrance, the visitors changed their clothes, and that the second hall was a bath space itself.
During the construction, the gulbakh stone was used, one of the types of agglai. For insulation, a clay and limestone based mortar was used.
History
The bath was presumably built at the beginning of the 17th century. During that period, the construction of baths at the entrances to the city was widespread, so that caravans and travellers could wash themselves before entering into the city.
After the conquest of Baku by the Russian troops in 1806, a military commandants office was located on the territory of the bath. The bath itself was covered with earth, and the domes were demolished.
Excavation and restoration work
A part of the bath was cleaned up in 2015 during the archaeological excavations around the Paired Fortress Gate (Gosha Gala). The entire bath, with the exception of a few rooms with
collapsed vaults, remained in relatively good condition, but due to the danger of collapse, the study of the bath continued only after the walls were strengthened in 2016.
During the excavations, lamps, parts of clay jugs, coins of the Baku and Shemakhi khanates and of the Russian Empire, bullets, uniforms buttons and other items related mainly to the 18-20th
centuries were discovered. Among those was a bronze body fold with three Orthodox icons. The central icon depicted the Saint Nicholas the Pleasant, others illustrated the Saint Mary, Gregory, Vasily, Sergei and other saints. Some of these findings could have got here along with the land brought for filling the bath.
In 2018–2020, the conservation and restoration work was carried out in the bath. The work was supervised by the Austrian company "Atelier Erich Pummer".
See also
Underground Bath (Sheki)
Shirin Su bathhouse
List of World Heritage Sites in Azerbaijan
References
Buildings and structures in Baku
Towers in Azerbaijan
World Heritage Sites in Azerbaijan
Tourist attractions in Baku
National symbols of Azerbaijan
Icherisheher
Baths of Baku
ალფრედ კრენერის გამომცემლობა

ალფრედ კრენერის გამომცემლობა — ქალაქ შტუტგარტში მდებარე გერმანული გამომცემლობა, რომელიც საქართველოში ცნობილია უფრო კრიონერის სახელით.
ისტორია
ალფრედ კრენერის გამომცემლობა შტუტგარტში 1904 წელს დააარსა ალფრედ კრენერმა, ადოლფ ფონ კრენერის ვაჟმა. 1907 წელს გამომცემლობა გადავიდა ლაიფციგში. 1922 წელს გამომცემლობის დირექტორი ვილჰელმ კლემი (Wilhelm Klemm) გახდა. ნაციონალ-სოციალიზმის წლებში, 1937 წელს ვილჰელმ კლემს აეკრძალა პროფესიული საქმიანობა. გამომცემლობა ისევ მშობლიურ შტუტგარტს დაუბრუნდა. 1950 წელს გამომცემლობის სადავეებთან მოდიან არნო კლემი (Arno Klemm) და ვალტერ კორსი (Walter Kohrs). 1950-იან წლებიდან მოყოლებული 1970-იანი წლების შუა პერიოდამდე ლიტერატურის ისტორიკოსი გერო ფონ ვილპერტი (Gero von Wilpert) იყო კრენერის საგამომცემლო სახლის უფროსი ლექტორი. 1989 წელს კი გამომცემლობის ხელმძღვანელთა შორის იმა კლემიცაა (Imma Klemm); 2004 წელს გამომცემლობას სათავეში ჩაუდგნენ ელკე ლინზენმაიერი (Elke Linsenmayer) და ალფრედ კლემი (Alfred Klemm).
პროგრამა
გამომცემლობის პროგრამა მოიცავს წიგნები 500 სათაურს. განსაკუთრებული ყურადღებით სარგებლობს ავტორების შემოქმედების საერთო გამოცემა, ცნობარები და კლასიკოსები. გამომცემლობის ავტორებად მიჩნევიან, სხვა მრავალთა შორის, ვილჰელმ ვუნდტი (Wilhelm Wundt), დავიდ ფრიდრიც შტრაუსი (David Friedrich Strauß), ემილ დურკჰაიმი (Émile Durkheim), ფრიდრიც ნიცშე (Friedrich Nietzsche) (იხ. ნიცშეს გამოცემა), კარლ ჰაინემანი (Karl Heinemann), ერნსტ ჰეკელი (Ernst Haeckel), კარლ მარქსი (Karl Marx), ფრანკო ვოლპი (Franco Volpi), გერო ფონ ფილპერტი (Gero von Wilpert), ჰადუმოდ ბუსმანი (Hadumod Bußmann) და ფრიც მარტინი (Fritz Martini).
ლიტერატურა
Dagmar Olzog, Johannes Hacker (გამომც.): Dokumentation deutschsprachiger Verlage. 14. Ausgabe, verlag moderne industrie, Landsberg am Lech 2001, ISBN 3-478-38764-7, გვ. 179.
რესურსები ინტერნეტში
ალფრედ კრენერის საგამომცემლო სახლი ოფიციალური გვერდი
ალფრედ კრენერის გამომცემლობა — ვენის ლიტერატურულ სახლთან
გამომცემლობები
გერმანიის გამომცემლობები
აკუბასა

აკუბასა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, თითქმის მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია თხელი აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ფორმის, საკმაოდ კუმსი. მარცვალი მცირე ზომის აქვს, ოვალური, შავი. სქელკანიანია საკმაოდ სქელი ნაცრისფერი ფიფქით დაფარული. რბილობი წვნიანია, წვენი — უფერული.
ვაზი საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. აკუბასა სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის.
მიიღება სუფრის წითელი ღვინო.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 24
სქოლიო
აფხაზეთის ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ცხოვრებაძეები

ცხოვრებაძეები — ქართული გვარი. გვარის ფუძეა სიტყვა „ცხოვრება“. გვარი გავრცელებულია მაქათუბანსა და ჩხერში. საქართველოში ცხოვრობს 1345 ცხოვრებაძე.
რესურსები ინტერნეტში
ქართული გვარების ისტორია
იუსტიციის სახლის მონაცემები
სქოლიო