პატრიკ მოდიანო

პატრიკ მოდიანო
ჯინ პატრიკ მოდიანო (დ. 30 ივლისი, 1945) — ფრანგი ნოველისტი და 2014 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში. ცნობილია როგორც პატრიკ მოდიანო. 2012 წელს მან მიიღო „ავსტრიული სახელმწიფო პრემია ევროპული ლიტერატურისთვის“. გარდა ამისა, მიღებული აქვს სხვა რამდენიმე ჯილდო, მათ შორისაა ლიტერატურული ჯილდო „Prix mondial Cino Del Duca“ (2010). ნობელის პრემიის მიღებამდე მისი მხატვრული ნამუშევრები ინგლისურ ენაზე არ იყო ნათარგმნი, თუმცა დღევანდელი მდგომარეობით, მისი ნოველები დაახლოებით 30-ზე მეტ ენაზეა ნათარგმნი. მათ შორისაა: Les Boulevards de ceinture (1972), „დაკარგული კვარტალი“ (1984), „მელაისის კვალი“ (1988), და „თაფლობის თვე“ (1990). მისი ბოლო ნამუშევარი რომელიც მან 2014 წელს დაწერა, არის ნოველა სახელწოდებით: „Pour que tu ne te perdes pas dans le quartier“ („თქვენ არ დაკარგავთ სამეზობლოში“). გარდა ამისა წიგნები დაწერილი აქვს ბავშვებისთვისაც.
მოდიანო ასევე არის ფრანგული ლიტერატურის ჯილდოს „Prix Contrepoint“-ის 8 ჟიურის წევრს შორის ერთ-ერთი.
ადრეული წლები და პირადი ცხოვრება
ჯინ პატრიკ მოდიანო 1945 წლის 30 ივლისს დაიბადა პარიზის ერთ-ერთ გარეუბანში, ბულონ-ბიანკურიში. მამამისი ალბერტ მოდიანო (1912-1977) წარმოშობით იყო ებრაელ-იტალიელი, ხოლო დედამისი ლუიზა კოლპინი (1918-2015) ბელგიელი მსახიობი. მოდიანოს მშობლებმა ერთმანეთი ოკუპირებულ პარიზში, მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას გაიცნეს.
პატრიკ მოდიანო უნიკალურ ატმოსფეროში, დედის მშობლების, ბებიის და ბაბუის მიერ გაიზარდა, რომლებმაც მას პირველ ენად ფლემიშური ენა ასწავლეს. მამის არყოფნის და დედის ხშირი მოგზაურობის დროს, პატრიკი თავის უმცროს ძმას, რუდის დაუახლოვდა, რომელიც მოგვიანებით, 9 წლის ასაკში დაავადებით გარდაიცვალა. მოდიანომ 1967 წლიდან 1982 წლამდე დაწერილი მხატვრული ნამუშევრების უმეტესობა სწორედ მის ძმას, რუდის მიუძღვნა. მან ცხოვრების ეს ტრაგიკული მომენტი თავის ნამუშევარში, „Un Pedigree“-ში (2005) ასახა. მოგვიანებით მან ამ წიგნთან დაკავშირებით თქვა: „მე ვერ დავწერდი ავტობიოგრაფიას, სწორედ ამიტომ ვუწოდე მას „პედიგრი“, ეს არის წიგნი იმაზე, რაც მშობლებმა გააკეთეს ჩემთვის.“
ბავშვობაში სწავლობდა საფრანგეთის დაწყებით სკოლაში — „École du Montcel”-ში, შემდეგ სწავლა პარიზის საშუალო სკოლაში — „Lycée Henri-IV“-ში გააგრძელა. ამ სკოლაში სწავლის დროს, მას გეომეტრიის გაკვეთილებს უტარებდა დედამისის მეგობარი რეიმონდ ქვინო, რომელმაც პატრიკს 1964 წელს ბაკალავრიატის ხარისხი მიანიჭა. 1965 წელს სასწავლებლად გადავიდა „პარიზის უნივერსიტეტში“, მაგრამ აქ მას არანაირი ხარისხი არ მიუღია.
ქორწინება და ოჯახი
1970 წელს მოდიანო დომინიკ ზეჰფუსზე დაქორწინდა. 2003 წელს, ჟურნალ „Elle“-სთან ინტერვიუში მან თქვა: „ჩვენი ქორწინება კატასტროფა იყო. წვიმდა. ნამდვილი კოშმარი იყო. ჩვენი მეჯვარეები რეიმონდ ქვინო და ანდრე მელრეუქსი იყვნენ, ქვინო ჩემი მეუღლის ბავშვობის მასწავლებელი იყო, მელრეუქსი კი მამაჩემის მეგობარი. მათ კამათი ჯინ დუბიფეტზე დაიწყეს, და ეს ჩოგბურთის თამაშის მატჩს ჰგავდა! მათ თქვეს რომ რამდენიმე ფოტოს ქონა სასაცილო იქნებოდა, მაგრამ ერთადერთ ადამიანს, რომელსაც კამერა ჰქონდა, გადაღება დაავიწყდა. ჩვენ ქორწილის მხოლოდ ორი ფოტო გვაქვს.“ მათ ჰყავთ ორი ქალიშვილი, ზინა რომელიც 1974 წელს დაიბადა და მარია მოდიანო (1978), რომელიც მომღერალი და მწერალია.
ჯილდოები
1968 წელს, მოდიანომ აიღო „Prix Fénéon“-ის და „როჯერ ნიმიერის პრემია“, თავისი პირველი ნოველის „La Place de l'étoile“-ის დაწერისთვის. 1978 წელს, მეექვსე ნოველის „დაკარგული პიროვნების” მეშვეობით მან „გონსკურის პრემია“ აიღო. 2012 წელს გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში. 2014 წელს, ხელმეორედ ნომინირდა ნობელის პრემიაზე, როგორც „ჩვენი დროის მარსელ პრუსტი“.
ფილმოგრაფია
სცენარები
„ლაკომბ ლიუსიენი“ (1973)
„Le Fils de Gascogne“ (1995)
„კარგი მოგზაურობა“ (2003)
მისი ნოველების ეკრანიზაციები
„ახალგაზრდობა“ (1983)
„სუნამო d'Yvonne“ (1994)
„მე შენ მიყვარხარ“ (2001)
„შარელი“ (2006)
სქოლიო
ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში
ფრანგი ნობელის ლაურეატები
მე-20 საუკუნის ფრანგი ნოველისტები
21-ე საუკუნის ფრანგი ნოველისტები