PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ესკერხან მადიევი

ესკერხან მადიევი (დ.12 თებერვალი, 1998, აჩხოი-მართანი, რუსეთი) — ქართველი სპორტსმენი (კრივი), ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2015, კოლობჟეგი, პოლონეთი), 22 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2017, ბრაილა, რუმინეთი).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
Olympedia
დაბადებული 12 თებერვალი
დაბადებული 1998
ქართველი მოკრივეები
სუზანა ვიეირა

სუზანა ვიეირა (დ. 23 აგვისტო, 1942) — ბრაზილიელი მსახიობი.
ბიოგრაფია
სონია მარია ვიეირა გონსალვესი სან-პაულუში, დიპლომატების ოჯახში დაიბადა. სუზანამ კარგი განათლება მიიღო; თავდაპირველად ბალერინობა სურდა, თუმცა მოგვიანებით გეგმები შეცვალა და კინოში წავიდა. მისი სატელევიზიო დებიუტი 1962 წელს შედგა. პირველად რეჟისორ რეისა კარდოზუზე იქორწინა, მაგრამ ქორწინება ვერ შედგა და წყვილი ერთმანეთს დაშორდა. ამ ქორწინებიდან მას ვაჟი როდრიგო დარჩა. მეორე ქმარი პროდიუსერი იყო. მათ ადრევე გადაწყვიტეს განშორება, მაგრამ მოგვიანებით გადაიფიქრეს. ამის მიუხედავად, ბრაზილიელი მსახიობი მაინც დგამს კიდევ ერთ ნაბიჯს და 2006 წელს თავისზე 28 წლით უმცროს პოლიციელს მარსელო სილვუს მიჰყვება. მათ ერთმანეთი ფესტივალზე გაიცნეს იმავე წელს. ბოლო ქორწინება დიდი სკანდალით დასრულდა, სუზანამ აღმოაჩინა, რომ მეუღლე ღალატობდა. 2008 წლის 11 დეკემბერს კი მარსელო გარდაცვლილი იპოვეს. მიზეზად კოკაინის ჭარბდოზირება სახელდება.
ფილმოგრაფია
ორი ძუ ლომი (2007) - ბრანკა მარია ბარეტო პესოა დე მორაესი
ტროპიკული სამოთხე (2007)
მონათესავე სული (2005)
ბედის პატრონი (2004) - მარია დუკარმუ
შეყვარებული ქალები (2003) - ლორენა
მფარველი ქალი (2001)
მისი სულის ჰანგები (1999) - სიუზეტ ფონტენი
ოცნების კოშკები (1999) - გონსალა
სიყვარულის სახელით (1997) - ბრანკა
სასტიკი ანგელოზი (1997)
Salsa e Merengue (1996) - დოლორიში
Vira Lata (1996) - ლაურა
ახალი მსხვერპლი (1995) - ანა კარვალიუ
Fera Ferida (1993) - რუბრა როზა
ტროპიკელი ქალის საიდუმლო (1993) - კლარიტა ასუნსანი
Anos Rebeldes (1992) - მარიანა
სიყვარულის ნახევარმთვარეობა (1990) - ლუის სუოტო მაია
Boca do Lixo (1990)
მანეკენი ქალი (1989) - ბარბარა
O Salvador da Patria (1989) - ჟილდა
Bambole (1987) - მარტა
Cambalacho (1986) - ამანდა
Um Sonho a Mais (1985)
Nunca Fomos Tao Felizes (1984) - ლეონარი
Partido Alto (1984) - ჟილდინია
Quem Ama Nao Mata (1982) - ლაურა
Elas por Elas (1982) - ვანესსა
Baila Comigo (1981) - პაულა
Os Gigantes (1979) - ვერედიანა
A Sucessora (1978) - მარინა
Te Contei? (1978) - ლუსიანა
Duas Vidas (1976) - კლაუდია
Anjo Mau (1976) - ნისი ნორონია
O Casal (1975)
Escalada (1975) - კანდიდა
O Espigao (1974) - ტინა
O Bofe (1972) - მარილენი
Minha Doce Namorada (1971) - ნელიტა
A Proxima Atracao (1970) - რეჟინა
Pigmaliao 70 (1970) - კანდინია
Seu Unico Pecado (1969)
Algemas de Ouro (1969) - ტიდი
Amor Sem Deus (1968)
Os Tigres (1968)
A Ultima Testemunha (1968) - თინა
Estrelas no Chao (1967) - სილვია
Almas de Pedra (1966) - ნანა რომალიო
As Minas de Prata (1966) - ჟუანინია
Ninguem Cre em Mim (1966) - მარისა
A Pequena Karen (1966) - კარენი
Terror nas Trevas (1963)
A Noite Eterna (1962) - თაისი
A Unica Verdade (1962)
საინტერესო ფაქტები
სუზანა იმავე დღეს არის დაბადებული (თუმცა რამდენიმე წლით ადრე), რა დღესაც მისი კოლეგა გლორია პირესი.
რესურსები ინტერნეტში
სუზანა ვიეირა: ტელენოველათა ქალბატონი
ვიეირა Peoples.ru-ზე
სუზანა ვიეირა Braziliada.ru-ზე
სუზანა ვიეირა Dramaturgia Brasileira-ზე
სქოლიო
დაბადებული 1942
ბრაზილიელი მსახიობები
დაბადებული 23 აგვისტო
Little St Bernard Pass

Little St Bernard Pass
The Little St Bernard Pass (French: Col du Petit Saint-Bernard, Italian: Colle del Piccolo San Bernardo) is a mountain pass in the Alps on the France–Italy border. Its saddle is at 2188 metres above sea level. It is located between Savoie, France, and Aosta Valley, Italy, to the south of the Mont Blanc Massif, exactly on the main alpine watershed. There is also a Great St. Bernard Pass, famous for giving the St Bernard breed its name, and a San Bernardino Pass.
The road across this pass (D1090 from Bourg-Saint-Maurice via La Rosiere in France; SS26 from the Aosta Valley via La Thuile in Italy) is usually open from May to October. For current road status see Etat des principaux cols routiers francais.
At the summit, the road cuts through a stone circle measuring 72 m (236 ft) in diameter. A standing stone once stood in the middle. From coin finds this is believed to date from the Iron Age, possibly being a ceremonial site of the Tarentaisian culture (c. 725 BC–450 BC). The stone circle was partly restored in the 19th century.
In the Roman era, a temple dedicated to Jupiter was erected nearby along with a mansio serving travellers along the pass, and it is thought that Carthaginian general Hannibal used this route.
Tour de France
The Little St Bernard Pass was first crossed by the Tour de France in 1949 and has been featured three times since. In 2007, Montée d'Hauteville was climbed on stage 8 of the Tour de France. The pass was featured in the 2009 Tour de France Stage 16 on 21 July from Martigny (Switzerland) to Bourg-Saint-Maurice, 160 km, which also features the Great St Bernard Pass.
Route
From Bourg-Saint-Maurice to the south-west, the Col du Petit Saint-Bernard is 26.5 km long. Over this distance, the climb is 1,348 m (4,423 ft) (an average slope of 5.1%), with the steepest sections at 8.1% at the start of the climb. The first 15.5 km (9.6 mi) to La Rosière forms the Montée d'Hauteville climb.
From Pré-Saint-Didier (in the Aosta Valley region of north-western Italy), the pass is 23.5 km (14.6 mi) long. Over this distance the climb is 1,184 m (3,885 ft) (an average slope of 5%).
Gallery
See also
List of highest paved roads in Europe
List of mountain passes
Notes
External links
Profile of Little St. Bernard Pass on climbbybike.com
Little St. Bernard Pass in Tour de France
Photos of Little St. Bernard Pass
Archaeological sites in France
Little
Landforms of Savoie
Little
Little
France–Italy border crossings
Transport in Auvergne-Rhône-Alpes
Roman waystations
Avraamy Palitsyn

Avraamy Palitsyn (Russian: Авраамий Палицын) was a 17th-century Russian historian. Born near Rostov, he was the cellarer at the Troitse-Sergiyeva Lavra from 1606 to 1613. Palitsyn died in the Solovetsky Monastery on 13 September 1626.
From 1611 to 1612, he made numerous written appeals for the liberation of Moscow from the Polish forces that had conquered it during the Time of Troubles. He took part in the Russian deputation that signed the Treaty of Deulino in 1618.
Palitsyn wrote Istoriya v pamyat sushchim predydushchim godom (History to Be Remembered by Future Generations), a history of Russia's Time of Troubles, in 1620, as well as a description of the siege of his monastery that lasted from 1608 to 1610. His magnum opus was first printed by Nikolai Novikov in 1784.
References
Encyclopædia Britannica article on 17th century Russian literature
New Times article
Brief note on Palitsyn's work in support of the war
16th-century births
1626 deaths
People from Yaroslavl Oblast
17th-century Russian historians
Year of birth unknown
Russian scientists
ქაღალდის სახლი

ქაღალდის სახლი — ალექს პინას მიერ შექმნილი ესპანური კრიმინული დრამის ჟანრის ტელესერიალი. სერიალში ნაჩვენებია დამნაშავეთა ჯგუფი, რომელიც გეგმავს მოიპაროს 240 მილიონი დოლარი სამეფო სამონეტო ეზოდან.
რესურსები ინტერნეტში
კრიმინალური დრამები
კარკსის მუნიციპალიტეტი

კარკსის მუნიციპალიტეტი — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, ვილიანდიმაას მაზრაში.
იხილეთ აგრეთვე
ესტონეთის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური ვეებ-გვერდი
ვილიანდიმაას მუნიციპალიტეტები
Exile on Main St.

Exile on Main St. — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის მეათე ბრიტანული და მეთორმეტე ამერიკული სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1972 წელს. ალბომი გამოსცეს ლეიბლებმა Rolling Stones და Atlantic.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ჯეგერი/რიჩარდსი, გარდა მითითებულისა.
2010 წლის გამოცემის დამატებითი დისკი
ჩარტები
ყოველკვირეული ჩარტები
ორიგინალური გამოცემა
2010 წლის გამოცემა
წლის საბოლოო ჩარტები
სერტიფიცირებები
სქოლიო
როლინგ სტოუნზის ალბომები
1972 წლის ალბომები
კუხოსი

კუხოსი — ლეონტი მროველისეული ქართლის ცხოვრების მიხედვით, თარგამოსის ძის — ქართლოსის ძე. ქართველი ხალხის ერთ-ერთი ეთნარქი. მას ქართლოსისაგან გადაეცა ტერიტორია, რომელსაც შემდგომ კუხეთი ეწოდა.
ლეონტი მროველი ქართლის ცხოვრებაში წერს:
კუხოსის წილი
თავდაპირველად კუხოსის წილი გადმოცემის თანახმად მოიცავდა ტერიტორიას, რომელიც მდებარეობდა მტკვრისა და არაგვის მარცხენა სანაპიროზე, მოქცეულს ბოსტან-ქალაქიდან ჟინვალამდე.
ვახუშტი ბატონიშვილი კუხეთის აღწერისას იუწყება, რომ კუხეთს სახელი ეწოდა კუხოსის გამო, მაგრამ აწ მოიცავს ტერიტორიებს ყარაიის ჩათვლით.
და იქვე დასძენს რომ ნაგებს (რუსთავი) ქვემოთ წილი ჰეროსისაა, ხოლო ნაგებს ზემოთ კუხოსის.
დავით მუსხელიშვილი ეთანხმება ვახუშტისეულ მოსაზრებას და დასძენს: „...უფრო ძველად, ნაგებს ქვეითი მხარე — ყარაია და გარეჯის მთა ჰერეთს ეკუთვნოდა; უფრო გვიან კი ყარაია კუხეთს შეუერთდა, რუსთავ-ნაგების „ქვეყნის“ ერთ ნაწილად იქცა, ხოლო გარეჯის მთა — მის აღმოსავლეთ საზღვრად“.
შემდგომ, იმავე ლეონტი მროველის „ქართლის ცხოვრების“ მიხედვით მისმა ძმამ კახოსმა დაუთმო თავისი წილი ერწოში და კუხოსის დროსვე მისი წილი ჩრდილო-აღმოსავლეთით გაფართოვდა ივრის ხეობაში.
ლიტერატურა
მუსხელიშვილი დ., „ციხე-ქალაქი უჯარმა“, თბ., 1966
სქოლიო
ქართველთა ეთნარქები
ვოლოდიმირ სტრუკი

ვოლოდიმირ სტრუკი (დ. 15 მაისი, 1964 — გ. 2 მარტი, 2022) — უკრაინელი პოლიტიკოსი (რეგიონთა პარტია).
ვოლოდიმირ სტრუკი თავდაპირველად მუშაობდა ავტომართვის ინსტრუქტორად და შემდუღებლად, 1990 წლიდან 1998 წლამდე იყო კოლექტიური სასოფლო-სამეურნეო საწარმოს დირექტორი ლუგანსკში. შემდეგ სწავლობდა სამართალს ლუგანსკის უნივერსიტეტში „ედუარდ დიდორენკო“ (Луганський державний університет внутрішніх справ імені Едуарда Дидоренка) და 2009 წლამდე მენეჯმენტის მართვის მეცნიერება კიევის საჯარო ადმინისტრაციის აკადემიაში (Київська Украивська администрационо націніто).
2012 წლიდან 2014 წლამდე ის იყო უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი, რომელშიც მისი პარტია იყო იმ დროისთვის ყველაზე დიდი ფრაქცია და მთავრობა პრემიერ-მინისტრ მიკოლა აზაროვის დროს, რომელიც თანამდებობიდან გადადგა ევრომაიდანის არეულობის გამო.
2022 წლის 1 მარტს სტრუკი საკუთარი სახლიდან გაიტაცეს შენიღბულმა რამდენიმე მამაკაცმა და როგორც ჩანს, ერთი დღის შემდეგ დახვრიტეს. უკრაინის შინაგან საქმეთა სამინისტროს მრჩეველმა ანტონ ჰერაშჩენკომ თქვა, რომ შტრუკი მხარს უჭერდა სეპარატისტებს და სახალხო ტრიბუნალმა გაასამართლა როგორც მოღალატე და დახვრიტეს უცნობმა პატრიოტებმა. სტრუკი რუსეთს თებერვლის ბოლოს დაუკავშირდა.
რესურსები ინტერნეტში
3. März 2022
უკრაინელი პოლიტიკოსები
დაბადებული 15 მაისი
დაბადებული 1964
გარდაცვლილი 2 მარტი
გარდაცვლილი 2022
დეპუტატები, რომლებმაც ხმა მისცეს დიქტატორულ კანონებს 16 იანვარს
უკრაინის მე-7 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები
რიო-დე-ჟანეიროს ფედერალური უნივერსიტეტი

რიო-დე-ჟანეიროს ფედერალური უნივერსიტეტი (UFRJ) — ბრაზილიის ერთ-ერთი უმსხვილესი ფედერალური უნივერსიტეტი. ზოგადად, ბრაზილიაში საჯარო უნივერსიტეტები უმრავლესობას წარმოადგენს და ყველაზე კვალიფიციურად და საუკეთესოდ მიიჩნევა. განთავსებულია რიო-დე-ჟანეიროში, სამი კამპუსითა და მათგან განცალკევებული ორი შენობით, რომლებიც ქალაქის საქმიან ნაწილში მდებარეობს.
უნივერსიტეტი 1920 წლის 7 სექტემბერს ბრაზილიის პრეზიდენტმა ეპიტასიუ პესოამ დააარსა. ამ პერიოდში, რიო ქვეყნის დედაქალაქი იყო და უნივერსიტეტის დაფუძნებით, ფედერალური ხელისუფლება ეკონომიკის ბუმის დროს მეცნიერების წახალისებას ცდილობდა.
თავდაპირველად, უმაღლეს სასწავლებელს რიო-დე-ჟანეიროს უნივერსიტეტი ეწოდა, 1937 წლის 5 ივლისს კი სახელი გადაარქვეს და ბრაზილიის უნივერსიტეტი უწოდეს. 1945 წლის 17 დეკემბერს ბრაზილიის განათელბის სამინისტრომ მას სრული ავტონომია მიანიჭა. 1965 წელს მას ამჟამინდელი სახელი ეწოდა.
რიო-დე-ჟანეიროს ფედერალური უნივერსიტეტი დღეისათვის ბრაზილიის ერთ-ერთ საუკეთესო უნივერისტეტად ითვლება და ამავე დროს, სხვადასხვა სააგენტოების მიერ იგი შეყვანილია მსოფლიოს მოწინავე 400 უნივერსიტეტს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
UFRJ ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ბრაზილიური კულტურა
უნივერსიტეტები
Huancabamba District, Oxapampa

Huancabamba District, Oxapampa
Huancabamba District is one of eight districts of the province Oxapampa in Peru.
Places of interest
Yanachaga–Chemillén National Park
References
ზნაურ აიდაროვი

ზნაურ აიდაროვი
ზნაურ ზაურბეგის ძე აიდაროვი (დ. 1889 სოფ. ყადგარონი, ახლანდელი არდონის რაიონი, ჩრდილოეთ ოსეთი — გ. 14 ნოემბერი, 1919, სოფ. ხცისი, ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი) — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში. ოსეთის ბოლშევიკური ორგანიზაციის ერთ-ერთი შემქმნელი. კომპარტიის წევრი 1914 წლიდან.
დაიბადა გლეხის ოჯახში. 1914 წელს მუშაობდა ამიერკავკასიის რკინიგზის მთავარ სახელოსნოებში. 1918 წელს კავკასიის სამხარეო კომიტეტმა გაგზავნა სამხრეთ ოსეთში, სადაც ჩამოაყალიბა პარტუჯრედები, შექმნა შეიარაღებული რაზმები. 1919 წელს მონაწილეობდა სამხრეთ ოსეთის ეროვნული საბჭოს ყრილობის ბოლშევიკური ფრაქციის მუშაობაში; იყო რსდმპ (ბ) და კავკასიის სამხარეო კომიტეტის სამხედრო-რევოლუციური შტაბის წევრი, გორის მაზრის აჯანყებულთა რაზმების შტაბის უფროსი და სოფელ ხცისის პირველი რევკომის თავმჯდომარე.
აჯანყების დამარცხების შემდეგ აიდაროვი მენშევიკებმა შეიპყრეს და დახვრიტეს. ზნაურ აიდაროვის პატივსაცემად 1931 წელს ოქონის რაიონს ზნაურის რაიონი ეწოდა (იარსება 1991 წლამდე).
ლიტერატურა
რევოლუციონერები
დაბადებული 1889
გარდაცვლილი 14 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1919
ივან ფოცხვერია

ივან ფოცხვერია (დ. 24 ივლისი, 2002) — ქართველი ფეხბურთელი. საჩხერის „ჩიხურას“ ნახევარმცველი. პირველი მატჩი კარიერაში 2020 წელს ჩაატარა.
რესურსები ინტერნეტში
ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
დაბადებული 24 ივლისი
დაბადებული 2002
საჩხერის ჩიხურას ფეხბურთელები
ქართველი ფეხბურთელები
იტოკუ

იტოკუ
იმპერატორი იტოკუ (დ. ძვ. წ. 553 — გ. 6 ოქტომბერი ძვ. წ. 477) — იაპონიის მე-4 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. ისტორიკოსები იმპერატორ იტოკუს მოიხსენიებენ, როგორც ლეგენდარულ პიროვნებას.
იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო.
გუკანშო წერდა, რომ ანეი მართავდა მიგარიო უკენა ნო მიას სასახლიდან, რომელიც დღეს იამატოს პროვინციის სახელით არის ცნობილი.
ისტორიკოსების აზრით იტოკუ უდავოდ ლეგენდის ნაწილია. კოძიკი მის შესახებ მარტო სახელს და გენეოლოგიას წერს. ნიჰონ შოკი იტოკუს იხსენიებს, როგორც მეორე იმპერატორს „რვა არადარეგისტრირებული მონარქიდან“. გუკანშო წერს, რომ იტოკუ იმპერატორ ანეის შვილი იყო.
იმპერატორ იტოკუს მმართველობის დროს იაპონიის დედაქალაქი კარუ იყო.
იხილეთ აგრეთვე
იაპონიის იმპერატორების სია
სქოლიო
დაბადებული ძვ. წ. 553
გარდაცვლილი 6 ოქტომბერი
გარდაცვლილი ძვ. წ. 477
იაპონიის მითური იმპერატორები
მოლოჩანსკი

მოლოჩანსკი — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 6781 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
ზაპორიჟიის ოლქის ქალაქები
Yanşaq

Yanşaq is a village in the Kalbajar District of Azerbaijan.
References
Populated places in Kalbajar District
ლექეთის წმინდა ნინოს ტაძარი

ლექეთის წმინდა ნინოს ტაძარი – შუა საუკუნეების ქართული ტაძარი სოფელ ლექეთის (ისტორიული წყაროების "ლექართი") მახლობლად, 3 კმ–ზე (ამჟამად აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კახის რაიონში, ისტორიული ჰერეთი, საინგილო). შუა საუკუნეებში აქ ყოფილა დიდი მონასტერი. დღეს ნანგრევებადაა ქცეული.
ტოპონიმი
არქიტექტურა
ლექეთის მონასტრის ანსამბლი ძველად გალავნით ყოფილა შემოვლებული, რომლის ნანგრევები დღესაც შეიმჩნევა. კომპლექსის ნანგრევები იყოფა: ზედა და ქვედა ეკლესიებად.
ზედა ეკლესიათა ნანგრევთა შორის საყურადღებოა ყველაზე დიდი ტაძარი:
მეორე ტაძარი რომელიც ქვემო ეკლესიების ჯგუფს განეკუთვნება, გამოკვლეულია 1940 წელს არქიტექტორ პ. დ. ბარანოვსკის მიერ. ბარანოვსკი აღნიშნულ ძეგლს მიაკუთვნებდა შიგა ტეტრაკონქურ „ცენტრალური გეგმის“ მქონე ნაგებობათა ტიპებს.
აღსანიშნავია რომ აღნიშნული ტაძრის ნანგრევებში ვერ აღმოჩნდა ხუროთმოძღვრული მორთულობის რაიმენაირი ელემენტი. ამ თვალსაზრისით ის ძალზედ ჩამორჩება მის მონათესავე იდენტური ძეგლების ბანასა და ზვართნოცის მრავალფეროვან ბრწყინვალე ორნამენტალურ-დეკორულ გადაწყვეტას. შეიძლება ითქვას რომ იგი უკან იხევს, აგრეთვე ქრონოლოგიურადაც. ბანასა და ზვართნოცის ტაძრებთან შედარებით მისი სამშენებლო ტექნიკა რამდენადმე არქაულად გამოიყურება და მრავალი საყურადღებო განმასხვავებელი მკაცრი სამშენებლო ტრადიციებით ხასიათდება. ეს არქაულობა არ არის შედეგი პროვინციული ჩამორჩენილობისა, არამედ იგი წინ უსწრებს ბანასა და ზვართნოცის მშენებლობის პერიოდს, რის გამოც ლექართის მრგვალი ტაძრის სამშენებლო ტექნიკა ადრინდელი ეპოქის დამახასიათებელ ელემენტებს ატარებს. ამიტომ როგორც ცნობილია, ყველაზე უძველესი იდენტური ძეგლის - სირიის ბოსრეს ტაძრის (512 წ.) მშენებლობის პერიოდს აკუთვნებენ, ამის გამო ლექართის მრგვალი ტაძარი შეიძლება ჩაითვალოს ბანასა და ზვართნოცის ტაძრების წინამორბედ ძეგლად. შესაბამისად მისი მიკუთვნება შეიძლება V-VI საუკუნეების საყურადღებო ძეგლებს შორის.
წმინდა ნინოს ტაძარი უნიკალური ნაგებობა იყო. ზოგი მკვლევარის აზრით აგებულია ძველი წარმართული მთვარის სალოცავი ტაძრის ადგილზე (ი. ადამია). ენათესავება ბანას ტაძარს. წმინდა ნინოს ტაძარი გეგმით წრიული ნაგებობა იყო, შიგნით მოთავსებული ტეტრაკონქით, გარედან მთელ პერიმეტრზე (დაახლოებით ერთი მესამედის გარდა) სვეტებზე დაყრდნობილი მონუმენტური თაღები ჰქონდა შემოვლებული (მას მრგვალ ტაძარსაც უწოდებენ). ნაგებია ადგილობრივი რიყისა და შირიმის ქვით, გამოყენებულია დასავლეთ საქართველოდან ჩამოტანილი სუფთად გათლილი თეთრი ქვებიც, რომელთა შორის ბევრი წარწერიანი იყო (დღეს დაკარგულია). ტაძრის ირგვლივ კიდევ 12-მდე ეკლესიის ნანგრევებია, რომლებსაც თითქმის XX საუკუნის დამდეგამდე ჰქონდათ შენარჩუნებული ძველ ბრწყინვალებათა ნიშნები - ჩუქურთმები, წარწერები, მხატვრობა.
იხილეთ აგრეთვე
ბორსას კათედრალი (სირია)
ბანა (ისტორიული ტაო - თურქეთის ტერიტორიაზე)
ზვართნოცი (სომხეთი)
ანისი (ისტორიული სომხეთი - თურქეთის ტერიტორიაზე)
ლიტერატურა
სქოლიო
ქართული ეკლესია-მონასტრები აზერბაიჯანში
წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესიები
მაჰდისტების აჯანყება

მაჰდისტების აჯანყება — 1881-1898 წწ. ინგლისელ კოლონიზართა, ოსმალეთ-ეგვიპტის ხელისუფალთა და ადგილობრივ ფეოდალთა წინააღმდეგ აჯანყება სუდანში. აჯანყებას სათავეში ჩაუდგა მაჰდი სუდანელი.
კონფლიქტის მიმდინარეობა
მეამბოხეებმა 1883 წლის თებერვალში დაიკავეს კორდოფანის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი – ელ-ობეიდი. იმავე წლის ნოემბერში გაანადგურეს ინგლისელი გენერლის ჰიქსის 10-ათასიანი არმია. 1885 წლის იანვარში აიღეს ქვეყნის ადმინისტრაციული ცენტრი – ხარტუმი. აჯანყების პროცესში შეიქმნა დამოუკიდებელი ფეოდალურ-თეოკრატიულ სახელმწიფო, რომელსაც მაჰდის გარდაცვალების შემდეგ, 1885 წლიდან სათავეში ჩაუდგა მაჰდის მემკვიდრე ხალიფა აბდ ალ-რაჰმან ალ-მაჰდი. მისი უახლოესი თანაშემწე იყო 4 ხალიფა, რომლებსაც ემორჩილებოდნენ პროვინციათა გამგებლები (ამირები). სახელმწიფოს შემოსავლის ძირითადი წყარო იყო მოსახლეობის მრავალი მძიმე გამოსაღებ-გადასახადი, სახელმწიფო მონოპოლიების (მონების გაყიდვა, სპილოს ძვლის ექსპორტი და ა.შ.) მოგება და სამხედრო ნადავლი. ხალიფა და სხვა თავკაცები შემოსავალს იღებდნენ ხაზინისგან, აგრეთვე თავიანთი მიწებიდანაც. ვითარდებოდა ვაჭრობა, ხელოსნობა, სკოლების და საგზაო მშენებლობა. მიწამოქმედთა და მეჯოგეთა ექსპლუატაციამ, სოციალურ წინააღმდეგობათა გამწვავებამ, ტომთა შორის შუღლმა დაასუსტა მაჰდისტების სახელმწიფო. 1896 წელს ინგლისელმა კოლონიზატორებმა მტაცებლური ომი წამოიწყეს მაჰდისტების სახელმწიფოს წინააღმდეგ, რაც 1898 წელს სუდანზე მათი კოლონისტური ბატონობის აღდგენით დამთავრდა.
იხილეთ აგრეთვე
სუდანის ისტორია
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
The British expedition to rescue Emin Pasha
სქოლიო
სუდანის ისტორია
აჯანყებები
სუდანის ომები
გაერთიანებული სამეფოს ომები
Drakhtik

Drakhtik is a village in the Shoghakat Municipality of the Gegharkunik Province of Armenia.
Etymology
The village was previously known as Tokhluja. The current name of the village, Drakhtik, means "little paradise" in Armenian.
History
Drakhtik, then known as Tokhluja, was part of the Nor Bayazet uezd of the Erivan Governorate within the Russian Empire. Bournoutian presents the statistics of the village in the early 20th century as follows:
Economy
The population is engaged in animal husbandry, vegetable growing and grain cultivation.
Demographics
The population of Drakhtik since 1829 is as follows:
Gallery
References
External links
Populated places in Gegharkunik Province
Former Azerbaijani inhabited settlements
ტეტრაგრაფი

ტეტრაგრაფი (tetra-, „ოთხი“ და , gráphō, „ვწერ“) — ერთი ხმის (ფონემის) ან ხმების შეერთების წარმოსადგენისათვის გამოიყენებული ოთხი ასოს თანმიმდევრობა, რომლებიც აუცილებელი არ არის შეესაბამებოდნენ ცალკეული ასოების მნიშვნელობას. მაგალითად, გერმანულ ენაში ტეტრაგრაფი tsch წარმოადგენს ყრუ პალატოალვეოლარული აფრიკატის — /t͡ʃ/ ხმას. ინგლისურ ენაში ტეტრაგრაფები არ არსებობენ (თუმცა, არსებობს თანმიმდევრობა -ough სიტყვაში through), მაგრამ შენაერთი chth ტეტრაგრაფია ბერძნული წარმოშობის სიტყვებში, როგორიცაა chthonian.
რამდენიმე სიმბოლოებით დაწერილი ფონემები ხშირად იმაზე მეტყველებენ, რომ ან ფონემა, ან დამწერლობა უცხოა ენისათვის. მაგალითად, კირილიცური დამწერლობა ადაპტირებულია კავკასიის ხალხთა ენებისათვის, რომლებიც ფონოლოგიურად საკმაოდ განსხვავდება რუსულისაგან, სადაც ფართედ გამოიყენება დიგრაფები, ტრიგრაფები და ტეტრაგრაფი кхъу-ც კი ხმისთვის /qʷ/ ყაბარდოულ ენაში. ჰმონგის ენისათვის შექმნილი რომანიზირებული პოპულარული დამწერლობა მოიცავს სამ ტეტრაგრაფს: nplh, ntsh და ntxh, რომლებიც წარმოადგენენ რთულ თანხმოვნებს.
ტეტრაგრაფების სია
კირილიცა
კირილიცაში, რომელიც გამოიყენება კავკასიის ხალხთა ენებისათვის არსებობენ ტეტრაგრაფები, როგორც ორმაგი დიგრაფები, რომლებიც გამოიყენება „ძლიერი“ თანხმოვნებისთვის (როგორც წესი, ტრანსკრიპცირებული საერთაშორისო ფონეტიკურ ანბანში, როგორც კირილიცაში გემინალური), ასევე ტრიგრაფების ლაბიალიზებული ჰომოლოგები.
⟨кхъу⟩ გამოიყენება ყაბარდოულ ენაში ხმისთვის [qʷ], ტრიგრაფ ⟨кхъ⟩ [q]-ის ლაბიალიზებული ჰომოლოგი, წარმოშობილია დიგრაფ ⟨къ⟩ [qʼ]-ის გამოძახილისგან.
⟨кӀкӀ⟩ გამოიყენება ხუნძურ ენაში ხმისთვის [kʼː], დიგრაფ ⟨кӀ⟩ [kʼ]-ის „ძლიერი“ ჰომოლოგი, გამოძახილი (⟨Ӏ⟩) ასო ⟨к⟩ [k]-ის ჰომოლოგი. ხშირად იცვლება ⟨кӀ⟩ [kʼ].
⟨цӀцӀ⟩ გამოიყენება ხუნძურ ენაში ხმისთვის [tsʼː]. ხშირად იცვლება ⟨цӀ⟩ [tsʼ].
⟨чӀчӀ⟩ გამოიყენება ხუნძურ ენაში ხმისთვის [tʃʼː]. ხშირად იცვლება ⟨чӀ⟩ [tʃʼ].
⟨гъӀв⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [ʁʷˤ]
⟨ккъӀ⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [qːʼˤ]
⟨къIв⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [qʼʷˤ]
⟨ллъв⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [ɬːʷ]
⟨ххьI⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [χːˤ]
⟨хъIв⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [qʷˤ ]
⟨хьIв⟩ გამოიყენება არჩიბულ ენაში ხმისთვის [χʷˤ]
იხილეთ აგრეთვე
დიგრაფი
ტრიგრაფი
პენტაგრაფი
ჰექსაგრაფი
დიფთონგი
ტრიფთონგი