PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ნიკოლას ლინდლეი

ნიკოლას ლინდლეი (დ. 16 ნოემბერი, 1908 — გ. 3 თებერვალი, 1995) — პერუელი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. სამხედრო ხუნტის მეორე პრეზიდენტის წოდებით პერუს მართავდა 1963 წლის 3 მარტიდან 28 ივლისამდე.
ბიოგრაფია
დაიბადა ლიმაში ინგლისური წარმოშობის არისტოკრატის ოჯახში. განათლება მიიღო ინგლისურ-პერუულ სკოლაში. უმაღლესი სამხედრო განათლება მიიღო ჩირილოსის სამხედრო სასწავლებელში.
1962 წელს რიკარდო პერეს გოდოისთან ერთად მოახდინა სამხედრო გადატრიალება კანონიერად არჩეული პრეზიდენტის მანუელ პრადოს წინააღმდეგ, რომელსაც საპრეზიდენტო უფლებამოსილების გასვლამდე დარჩენილი ჰქონდა მხოლოდ 10 დღე.
გადატრიალების შემდეგ შექმნეს ხუნტა რიკარდო პერეს გოდოის მეთაურობით, მაგრამ 1963 წლის 3 მარტს ნიკოლას ლინდლეიმ მის წინააღმდეგ მოაწყო მეორე სახელმწიფო გადატრიალება და ორგანიზება გაუწია ახალ საპრეზიდენტო არჩევნებს, რომელშიც გაიმარჯვა ფერნანდო ბელაუნდე ტერიმ.
1964–1975 წწ. იყო პერუს ელჩი ესპანეთში, რის შემდეგაც ჩამოშორდა აქტიურ პოლიტიკას. გარდაიცვალა 1995 წელს 87 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 11. MEN-OJE. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-160-9
Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. Octavo y Noveno Tomo. Primera Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1971.
Varios autores: Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
პერუს პრეზიდენტები
დაბადებული 16 ნოემბერი
დაბადებული 1908
გარდაცვლილი 3 თებერვალი
გარდაცვლილი 1995
ბალონესი

ბალონესი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ალიკანტეს პროვინციის კომტატის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,2 კმ². მოსახლეობა — 128 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ბალონესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები
სენადორ-პომპეუ

სენადორ-პომპეუ — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სეარის შტატში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. მიეკუთვნება სერტოინს-სეარენსისის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 494 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 002.127 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.44 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი ,
მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
სეარის შტატის მუნიციპალიტეტები
სანტიაგო კალატრავა

სანტიაგო კალატრავა (*28 ივლისი, 1951) - ესპანელი არქიტექტორი. მისი ნამუშევრები მზარდი პოპულარობით სარგებლობს მსოფლიო მასშტაბით.
ბიოგრაფია
დაიბადა ვალენსიაში, ესპანეთი და აქვე მიიღო ბაკალავრის ხარისხი არქიტექტურისა და ხელოვნება-ხელოსნობის სკოლებში. 1975 წელს ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ის ციურიხში შვეიცარიის ტექნოლოგიის ფედერალური ინსტიტუტში აბარებს სადაც მაგისტრის ხარისხს იცავს სამოქალაქო ინჟინერიაში. კალატრავაზე დიდი ზეგავლენა მოახდინა ფრანგმა არქიტექტორმა ლე კორბუზიემ, რომლის ჰოტის ღვთისმშობლის ტაძარი (Notre Dame du Haut) გახდა შთაგონება კალატრავასთვის შეესწავლა არქტიტექტურაში კომპლექსური ფორმის გარდაქმნის ტექნიკა. 1981 წელს სადოქტორო თეზისის "სივრცულ ჩარჩოთა დაკეცვადობის შესახებ" დაცვის შემდეგ ის საკუთარ საარქიტექტორო და საინჟინრო პრაქტიკას იწყებს.
პროექტები
1983—1984, Jakem Steel Warehouse, Munchwilen, შვეიცარია
1983—1985, Ernsting Warehouse, კესფელდი, გერმანია
1983—1988, Wohlen High School, ბოლენი, შვეიცარია
1983—1990, შტადელჰოფენის რკინიგზის სადგური, ციურიხი, შვეიცარია
1983—1989, Lucerne Station Hall, ლუცერნი, შვეიცარია
1984—1987, ბა-დე-როდას ხიდი, ბარსელონა, ესპანეთი
1984—1988, Barenmatte Community Center, სური, შვეიცარია,
1986—1987, ტაბურეტლის თეატრი, ბაზელი, შვეიცარია,
1987—1992, BCE Place, ტორონტო, კანადა,
1989—1994, სატოლასი TGV სადგური, ლიონი, საფრანგეთი
1992, Puente del Alamillo, სევილია (ესპანეთი)
1992, მონტიუიკის საკომუნიკაციო ტაუერი, ბარსელონა, ესპანეთი
1992, სევილიის მსოფლიო ექსპოზიცია, ქუვეითის პავილიონი, სევილია (ესპანეთი)
1994—1997, კამპო ვალნტინის სახალფეხო ხიდი, ბილბაო, ესპანეთი
1996, ხელოვნებისა და მეცნიერების ქალაქი (ვალენსია), ესპანეთი
1998, Estação do Oriente ან (Gare do Oriente), ლისაბონი, პორტუგალია
1998, Puente de la Mujer (ქალის ხიდი), რაიონი პუერტო-მადერო ბუენოს-აირესი, არგენტინა
2000, ახალი ტერმინალი ბილბაოს აეროპორტი, ბილბაო, ესპანეთი
2001, მილუოკის ხელოვნების მუზეუმი, მილუოკი, უისკონსინი, აშშ
2003, ჯეიმზ ჯოისის ხიდი, დუბლინი, ირლანდია
2003, აუდიტორიო-დე-ტენერიფე, სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე, ესპანეთი,
2004, ათენის ოლიმპიური სპორტკომპლექსის რეკონსტრუქცია, ათენი, საბერძნეთი
2004, Sundial Bridge at Turtle Bay, რედინგი (კალიფორნია), აშშ
2004, ციურიხის უნივერსიტეტი, «Bibliothekseinbau» ბიბლიოთეკის რეკონსტრუქცია, ციურიხი, შვეიცარია
2005, Turning Torso, მალმე, შვედეთი
2014, წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია (მანჰეტენი), აშშ
სქოლიო
ესპანელი არქიტექტორები
დავით სოსლანი

დავით სოსლანი (გ. დაახლოებით 1203, 1204 ან 1205) — სახელმწიფო მოღვაწე, თამარ მეფის მეორე მეუღლე.
თამარმა იქორწინა მასზე 1187 წელს დიდუბის სასახლეში. წყაროს ცნობით, დავით სოსლანი იყო თამარის მამიდის, რუსუდანის „გაზრდილი“ და „თვისი“ („თვისი“, უფრო გავრცელებული აზრით, აღნიშნავდა ნათესავს, სხვა მოსაზრებით — ქვეშევრდომს, ვასალს, ასევე „გაზრდილს“ ჰქონდა ორი მნიშვნელობა: გაზრდილისა და ვასალის).
მემატიანე ახასიათებს როგორც ზნეობრივი და რაინდული თვისებებით შემკულ, სასიამოვნო გარეგნობის კაცს.
დავით სოსლანი სარდლობდა ქართველთა ლაშქარს თითქმის ყველა დიდ ბრძოლაში (ლაშქრობა XII საუკუნის 90-იანი წლების დასაწყისში ბარდავის მხარეში, არზრუმში — კარნუ-ქალაქში, გელაქუნში, ბელაქანში, განძის მიდამოებში, შამქორის ბრძოლაში 1195, ბასიანის ბრძოლაში 1203). როგორც თანამეფე, სოსლანი სახელმწიფოს გამგებლობაშიც მონაწილეობდა.
მის წარმომავლობაზე არ არსებობს ერთიანი აზრი. ქართულ სამეცნიერო ლიტერატურაში განმტკიცებულია მოსაზრება, რომ დავით სოსლანი იყო ოსეთში დამკვიდრებულ ბაგრატიონთა შტოს წარმომადგენელი. მკვლევართა აზრით, ეს შტო მომდინარეობს გიორგი I-ისა და ალანთა ტომის ასულის ალდე დედოფლის ვაჟის დემეტრესაგან. ვახუშტის ცნობით, დემეტრეს დარჩა ძე, რომელიც თავის ბებია ალდესთან ერთად ოსეთში გაიქცა, იქ იქორწინა მეფის ასულზე და თვითონაც ოსთა მეფედ იწოდა. დავით სოსლანი მისი შთამომავალი იყო. დავით სოსლანს ბაგრატიონად მიიჩნევს „ლაშა გიორგის დროინდელი მემატიანეც“. ზოგი მკვლევრის მოსაზრებით, დავით სოსლანი ცარაზონთა ოსურ საგვარეულოს ეკუთვნოდა, მაგრამ ამის დამადასტურებელი ცნობები საისტორიო წყაროებში არ ჩანს და ეს თვალსაზრისი ზეპირ ვარაუდად რჩება.
შვილები
დავით სოსლანსა და თამარს ორი შვილი ჰყავდათ:
გიორგი-ლაშა — საქართველოს მომავალი მეფე
რუსუდანი — საქართველოს მომავალი მეფე
გენეალოგია
ლიტერატურა
თავაძე ლ., საქართველოს სამეფო ოჯახის სოციალური სტატუსი XI-XVI სს. ფრესკული მხატვრობის მიხედვით, თსუ ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის საქართველოს ისტორიის ინსტიტუტის შრომები, I, თბ., 2011, გვ. 100-104
რესურსები ინტერნეტში
დავით-სოსლანი — www.georoyal.ge
სქოლიო
ოსები
საქართველოს სამეფოს ბაგრატიონები
Göynük (disambiguation)

Göynük (disambiguation)
Göynük is a town in Bolu Province, Turkey, the seat of Göynük District.
Göynük may also refer to:
Göynük, Azerbaijan, a village and municipality in the Babek District of Nakhchivan
Göynük, Ağaçören, a village in the Ağaçören District, Aksaray Province, Turkey
Göynük, Çobanlar, a village in Afyonkarahisar Province, Turkey
Göynük, Karlıova, a village in Bingöl Province, Turkey
Göynük, Kemer, a neighbourhood in Antalya Province, Turkey
Göynük, Pazarcık, a village in Kahramanmaraş Province, Turkey
Göynük Canyon, a chasm in Antalya Province, Turkey
Göynük District, a district of Bolu Province, Turkey
სიდადი-გაუშა

სიდადი-გაუშა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 350 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სიანორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 062 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.45 კმ²-ზე. ფართობი 11 062 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პარანა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
სახელმწიფო საზღვარი

სახელმწიფო საზღვარი — სახელმწიფო ტერიტორიის ფარგლების განმსაზღვრელი ხაზი. განასხვავებენ სახმელეთო, წყლისა და საჰაერო სახელმწიფო საზღვარს. სახმელეთო და წყლის საზღვარი მეზობელ სახელმწიფოებს შორის დადგენილია ხელშეკრულების წესით დელიმიტაციისა და დემარკაციის გზით, სანაოსნო მდინარეებზე სახელმწიფო საზღვარი ჩვეულებრივ ფარვატერზე ან ტალვეგზე გადის, არასანაოსნო მდინარეებზე — მდინარის შუაგულში, მოსაზღვრე ტბებში კი — ან მის შუაგულში, ან იმ სწორ ხაზზე, რომელიც სახმელეთო საზღვრებს ტბის ნაპირებთან აერთიანებს. საზღვაო სახელმწიფო საზღვარი, რომელიც გამოყოფს ტერიტორიულ წყლებს ღია ზღვისაგან, საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად, მონაპირე სახელმწიფოთა კანონმდებლობით განისაზღვრება. საჰაერო სივრცის საზღვრად ითვლება ვერტიკალური სიბრტყე, რომელიც სახმელეთო და წყლის სახელმწიფო საზღვარზე გადის.
საზღვრების რამდენიმენაირი კლასიფიკაცია არსებობს. ერთ–ერთი ყველაზე გავრცელებულია ბოგსის კლასიფიკაცია (Bogges, 1940), რომელიც სახმელეთო საზღვრებს ასე აჯგუფებს: ფიზიოგრაფიული, ანთროროპოგეოგრაფიული, გეომეტრიული და კომპლექსური.
ფიზიოგრაფიული საზღვრები მიჰყვება ტერიტორიის გამოკვეთილ ფიზიკურ ნიშნებს, მაგალითად მდინარეს, ქედს, ტბის ნაპირს და ა. შ.
ანთრონტროპოგრაფიული საზღვრები ადამიანის ხელით შექმნილ ნიშნებს მიჰყვება. ეს შეიძლება იყოს, მაგალითად, რკინიგზა.
გეომეტრიული საზღვრები მისდევს გრძედს ან განედს, როგორც მაგალითად, ეგვიპტის დასავლეთ და სამხრეთ საზღვრები.
კომპლექსური საზღვრები ზემოაღნიშნულის ნებისმიერ კომბინაციას წარმოადგენს.
სასაზღვრო დავები
რაოდენ კარგადაც არ უნდა იყოს დელიმიტირებული, დემარკირებული და დაცული საზღვარი, არ არსებობს სრული გარანტია, რომ არ წარმოიშობა სახელმწიფოთაშორისი დავა საზღვრების გამო.
გამოყოფენ ოთხი ტიპის სასაზღვრო დავას: პოზიციური, ტერიტორიული, ფუნქციური და საზღვარგადაღმა რესურსული დავა.
პოზიციური დავა ეხება ხოლმე საზღვრის ზუსტ მდებარეობას: ის გამომდინარეობს ან იურიდიული დოკუმენტების სხვადასხვაგვარი ინტერპრეტაციიდან, ან წარმოიშობა საზღვრის ფიზიკური თავისებურებების ცვლილების შედეგად (მაგალითად მდინარის კალაპოტის შეცვლის, კუნძულის აღმოცენებისა თუ გაქრობის გამო).
ტერიტორიული დავის საბაბს ქმნის ერთსა და იმავე მიწაზე მეზობელი ქვეყნების პრეტენზია, რაც ჩვეულებრივ ეყრდნობა სხვადასხვა პოზიციიდან გაგებულ ისტორიას ან „გეოგრაფიულ აუცილებლობას“ (მაგალითად, ჩაკეტილი ქვეყნის მისწრაფებას გავიდეს ღია ზღვაზე და ა. შ.).
ფუნქციური დავის შემთხვევაში, მეზობელი მხარეები ჩივიან, რომ საზღვარი უარყოფით გავლენას ახდენს ადამიანების, ტვირთების გადაადგილებაზე, მიწის გამოყენებაზე (მაგალითად, საძოვრად).
საზღვარგადაღმა რესურსული დავა წარმოიშობა, როდესაც ერთი ქვეყანა მიიჩნევს, რომ მეორე ქვეყანა მის ხარჯზე იყენებს ბუნებრივ რესურსებს, მაგალითად წყალს. ასეთი დავა განსაკუთრებით ხშირად ხდება სპარსეთის ყურის ქვეყნებს შორის ნავთობისა და გაზის წყალქვეშა საბადოების ექსპლუატაციის თაობაზე.
ლიტერატურა
რ. გაჩეჩილაძე, ახლო აღმოსავლეთი. სივრცე, ხალხი, პოლიტიკა. თბილისი –2008 (გვ. 308-310)
პოლიტიკა
სახელმწიფო საზღვარი
მიშელ მორგანი

მიშელ მორგანი (დ. 29 თებერვალი, 1920, ნელი-სურ-სენი, საფრანგეთი — გ. 20 დეკემბერი, 2016) — ფრანგი კინომსახიობი. ფრანგული კინოსა და ჰოლივუდის წამყვანი მსახიობი 3 ათწლეულის მანძილზე. XX საუკუნის ერთ-ერთი უდიდესი ფრანგი ქალი მსახიობი. მიღებული აქვს კანის კინოფესტივალის ჯილდო საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. 1992 წელს ფრანგულ კინოში შეტანილი წვლილისთვის სეზარის საპატიო ჯილდო გადაეცა.
ბიოგრაფია
სიმონა რუსელი მხოლოდ თხუთმეტი წლისა იყო როდესაც ფსევდონიმად მიშელ მორგანი მიიღო. რენე სიმონის კურსების ადრე დამთავრების გამო 1935 წელს უკვე ეკრანებზე გამოჩნდა. მან ითამაშა რამდენიმე ფილმში: „მადმუაზელ მოცარტი“, „პარიზული ცხოვრება“, „მაიერლინგი“. მისმა ბავშვურმა აღნაგობამ, ნამზა სახემ უზარმაზარმა ნათელმა თვალებმა განსაკუთრებული ყურადღება მიიპყრო.
მარკ ალეგრეს „დოყლაპიასა“ და „ქარიშხალში“ მონაწილეობის მიღების შემდეგ, მან თავისი ნიჭის დრამატიზმში გამოვლენა დაიწყო. 1938 წელს „ნისლიანმა სანაპირომ“ დიდი ოვაციები დაიმსახურა, პრემიერის შემდეგ. ქალის როლს ფილმში სწორედ მიშელ მორგანი ასრულებდა. ახალგაზრდა მსახიობის კარიერას ომმა შეუშალა ხელი, „ნისლიანი სანაპიროს“ შემდეგ რამდენიმე ფილმში მოასწრო მონაწილეობის მიღება. შემდეგ მსახიობებთან და რეჟისორებთან ერთად ოკუპირებული პარიზიდან ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაემგზავრა.
მიშელისთვის ამერიკაში ყოფნა მარტივი არ ყოფილა, ერთი სული ჰქონდა საფრანგეთში როდის დაბრუნდებოდა. მიშელი ამერიკაში ყოფნის შესახებ: „სულ მეჩვენებოდა, რომ უსარგებლო საქმიანობას ვეწეოდი. ცუდ სურათებში ვმონაწილეობდი, ცუდ როლებს ვთამაშობდი. მხოლოდ ერთი სურვილი მქონდა — საფრანგეთში დაბრუნება“. 1946 წელს ეს სურვილიც აუხდა. მან მიატოვა ამერიკაში ქორწინება, პროდიუსერებთან დადებულიო კონტრაქტები, ამერიკული ფილმები.
მიშელ მორგანმა კვლავ დაიბრუნდა პირველი მსახიობი ქალის ტიტული. სამშობლოში დაბრუნებისთანავე ფილმში „პასტორალური სიმფონია“ მონაწილეობის მიღების შედეგად დაიმსახურა დიდი საერთაშორისო პრემია კანის კინოფესტივალზე.
პირადი ცხოვრება
ამერიკაში ყოფნის დროს ის დაქორწინდა ვილიამ მარშალზე, ისინი 1984 წელს განქორწინდნენ. მისგან ჰყავდა ვაჟი მაიკ მარშალი. მიშელი შემდეგ ფრანგ მსახიობზე ანრი ვიდალზე დაქორწინდა, რომელთან ერთადაც მის გარდაცვალებამდე, 1959 წლამდე იყო. 2006 წლამდე ცხოვრობდა გერალდ ოურთან მსახიობთან, რეჟისორთან და მწერალთან ერთად.
29 თებერვალს დაბადების გამო მსახიობს მხოლოდ 24 დაბადების დღე ჰქონდა გადახდილი.
ერთხელ მიშელ მორგანს ჰკითხეს: „რას უსურვებდით საკუთარ თავს?“ მან უპასუხა: „ისეთ მხიარულსა და აზრიან კომედიაში მონაწილეობას, რომელიც ხალხს სიხარულს მიანიჭებს.“
სქოლიო
დაბადებული 1920
დაბადებული 29 თებერვალი
გარდაცვლილი 2016
გარდაცვლილი 20 დეკემბერი
ფრანგი ქალი კინომსახიობები
ფრანგი მემუარისტები
XX საუკუნის ფრანგი ქალი მსახიობები
კოლხური წვერა

კოლხური წვერა — თევზი კობრისებრთა ოჯახისა. ყირიმული წვერას ერთ-ერთი ქვესახეობაა. მისი ორი წყვილი ულვაშიდან ერთი თითქმის ატროფირებულია, მეორე კი მხოლოდ ნესტოებამდე წვდება. კოლხური წვერას სხვა სახეობებთან შედარებით მეტად მცირე აქვს ზურგის ფარფლის ხრტილის ზომა. კოლხური წვერას სხეულის მაქსიმალური სიგრძე 30 სანტიმეტრია, წონა — 250 გრამი. კოლხური წვერა და მისი მონათესავე სახეობები გავრცელებულნი არიან შავი ზღვის აუზის მდინარეებში. განსაკუთრებით ბევრია ბულგარეთში, თურქეთში, უკრაინაში (ყირიმის ნახევარკუნძული) და რუსეთში (ყუბანი, ყაბარდო-ბალყარეთი). ბინადრობს დასავლეთ საქართველოს წყლებში, მდინარეებში (ჭოროხი, ჩოლოქი, კინტრიში, სუფსა, რიონი, ხობი, ენგური, კოდორი, ბზიფი, ფსოუ და მათი შენაკადები); წყალსაცავებში (ტყიბულის და ლაჯანურის წყალსაცავები) და ამტყელის ტბაში.
რესურსები ინტერნეტში
კოლხური წვერა – Barbus tauricus escherichii
კობრისებრნი
Archduke Maximilian Ernest of Austria

Archduke Maximilian Ernest of Austria
Maximilian Ernest of Austria (17 November 1583 – 18 February 1616), was an Austrian prince member of the House of Habsburg and by birth Archduke of Austria.
He was the son of Archduke Charles II of Austria, in turn, the son of Emperor Ferdinand I, and Maria Anna of Bavaria. His elder brother Archduke Ferdinand, succeeded as Holy Roman Emperor in 1619.
Life
Born in Graz, little is known about his first years of life. His first notable presence was in 1592, when Maximilian Ernest and his mother accompanied his older sister Anna to marry King Sigismund III of Poland.
Together with his brother Ferdinand and his cousins Maximilian III and Matthias, Maximilian Ernest signed a document dated 25 April 1606 in Vienna, under which his cousin, Emperor Rudolf II, was declared incapable of governing because of his mental illness and Matthias could assume the headship of the Habsburg territories as regent.
His cousin Maximilian III, called the German Grand Master (der Deutschmeister), allowed Maximiliam Ernest to join the Teutonic Knights in 1615, and one year later, in 1616, he appointed him Landkomtur of the Bailiwick of Austria. Already named Coadjutor of the Teutonic Order was determined that Maximilian Ernest would succeed his cousin in the office of Grand Master, but he died unexpectedly aged thirty-two, unmarried and childless (however he left an illegitimate son, Don Carlos d'Austria, who died in 1638). He was buried in the Seckau Abbey.
Ancestors
Male-line family tree
References
1583 births
1616 deaths
17th-century House of Habsburg
Austrian princes
Sons of monarchs
კალაჰარი

კალაჰარი — უდაბნო აფრიკის სამხრეთ ნაწილში; ფართობი — 600 ათასი კვ.კმ. ძირითადად მდებარეობს სამი ქვეყნის ტერიტორიაზე: ბოტსვანა, ნამიბია და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა, მაგრამ ბოლო დროს მისი ფართობი მატულობს და უტევს ანგოლას, ზიმბაბვესა და ზამბიას. კლიმატი არიდულია, თბილი ზამთრით და ცხელი ზაფხულით. ნალექები 500 მმ-მდე, საშუალო მაქსიმალური ტემპერატურაა +29 °C, საშუალო მინიმალური +12 °C, აორთქლება 3 ათასი მმ.
რესურსები ინტერნეტში
კალაჰარის უდაბნოს აღწერა
კალაჰარი
ნამიბიის უდაბნოები
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის უდაბნოები
ბოტსვანის უდაბნოები
Palace of Mukhrani

Palace of Mukhrani was a seat of the princely House of Mukhrani. It is located in Mukhrani, in the eastern part of Georgia.
History
The main building was designed in 1873 by the French architects for Prince Ivane Bagration of Mukhrani. Construction of the palace took 12 years. The gardener was invited from the Palace of Versailles.
The Mukhrani residence was an important cultural and political center for the Georgian elite of the Belle Époque. It was renovated by the TBC Bank in 2012.
The patrimony now belongs to the "Château Mukhrani" wine company.
References
1885 establishments in the Russian Empire
Houses completed in 1885
Official residences
House of Mukhrani
Palaces in Georgia (country)
Buildings and structures in Mtskheta-Mtianeti
Official residences in Europe
Belle Époque
The Unforgettable Fire (სიმღერა)

The Unforgettable Fire (სიმღერა)
„The Unforgettable Fire“ —ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს სიმღერა 1984 წლის ალბომიდან The Unforgettable Fire. იგი სინგლის სახით გამოვიდა 1985 წლის 1 აპრილს. სიმღერა დაიწერა ჩიკაგოს მუზეუმში გამართული სპეციალური გამოფენის გავლენით, რომელზეც ჰიროსიმისა და ნაგასაკის ატომური დაბომბვა იქნა მიმოხილული. სინგლი ბრიტანულ ჰიტ-აღლუმში #6, ხოლო ჰოლანდიურში - #8 ადგილზე მოხვდა.
სიმღერები
სქოლიო
U2-ს სიმღერები
1984 წლის სიმღერები
1985 წლის სინგლები
იგრიყი

იგრიყი — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1598 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti
სქოლიო
ყუბის რაიონის სოფლები
გრიფინები (სეზონი 14)

გრიფინები (სეზონი 14)
ანიმაციური ტელესერიალ „გრიფინების“ მეთოთხმეტე სეზონის პრემიერა შედგა 2015 წლის 27 სექტემბერს, ბოლო ეპიზოდი კი ეთერში გავიდა 2016 წლის 22 მაისს. სეზონი შეიცავდა 20 ეპიზოდს.
სიუჟეტი ტრიალებს კუაჰოგში მცხოვრები გრიფინების ოჯახის ირგვლივ, რომლის წევრებიც არიან პიტერ გრიფინი, ლოის გრიფინი, კრის გრიფინი, მეგ გრიფინი, სტიუი გრიფინი და ანთროპომორფული ძაღლი ბრაიან გრიფინი.
ეპიზოდები
იხილეთ აგრეთვე
გრიფინების ეპიზოდების სია
სქოლიო
გრიფინების სეზონები
გრიფინების (სეზონი 14) ეპიზოდები
გიორგი-პროხორე

გიორგი-პროხორე, პროხორე ქართველი (დ. დაახლოებით 991, შავშეთი — გ. 1066, პალესტინა) — საეკლესიო მოღვაწე, იერუსალიმის ჯვრის ქართველთა მონასტრის მაშენებელი.
ღვთისმსახურება ადრე დაიწყო. დიაკვნად აკურთხეს წყაროსთავის მონასტერში. იქ მიიპყრო ცნობილი საეკლესიო მოღვაწის ეფვთიმე გრძელის ყურადღება, დაემოწაფა მას და გაჰყვა პალესტინაში, სადაც საბა პალესტინელის ლავრაში მღვდლად აკურთხეს. იერუსალიმში ცხოვრებამ მას საშუალება მისცა გასცნობოდა ქალაქში უკვე ძველთაგან არსებულ ქართველთა დასახლებების ცხოვრებას და განეზრახა მოეწყო ცენტრი, რომელიც გარს შემოიკრებდა ქალაქსა და მის შემოგარენში მცხოვრებ ქართველებს. საამისოდ შეარჩია გზაჯვარედინი „მახლობლად იერუსალიმისა დასავლეთ კერძო“ და სამეფო კარის დახმარებით დააარსა ჯვრის მონასტერი, ქართველთა რელიგიურ-კულტურული ცენტრი, შემოზღუდული მაღალი, მტკიცე გალავნით, სკრიპტორიუმით.
ამ დიდებული სავანის წინამძღვარი (ჯვარის მამა) გახდა მისი დამფუძნებელ-აღმაშენებელი გიორგი-პროხორე. რამდენიმე წლის მოღვაწეობის შემდეგ წავიდა არნბონის უდაბნოში (პალესტინა), სადაც გარდაიცვალა.
პროხორე ქართველს ურთიერთობა ჰქონდა გიორგი მთაწმიდელთან, ათონისა და შავი მთის ქართულ მონასტრებთან, რომლებიც ჯვრის მონასტერს ამარაგებდნენ ქართული ხელნაწერი წიგნებით.
იხილეთ აგრეთვე
პროხორეს ცხოვრება
ლიტერატურა
მამისთვალიშვილი ე., იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის ისტორიიდან (ქართული პერიოდი), გორი, 2002;
მენაბდელ., ძველი ქართული მწერლობის კერები, II, თბ., 1984;
მენაბდელ., გიორგი-პროხორე თუ გიორგი და პროხორე, «საისტორიო-ეთნოლოგიური კრებული», 2008.
ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები
გარდაცვლილი 1066
ალექსანდრე ლორთქიფანიძე

ალექსანდრე ლორთქიფანიძე (დ. 12 ოქტომბერი, 1988, თბილისი) — ქართველი ავტორი, მსახიობი და ტელეწამყვანი.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე ლორთქიფანიძე დაიბადა 1988 წელს, თბილისში. 2009 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი ბაკალავრის ხარისხით, ხოლო 2011 წელს იმავე უნივერსიტეტის ტელე-კინო დრამატურგიის ფაკულტეტი, მაგისტრის ხარისხით.
ალექსანდრე ლორთქიფანიძე სხვადასხვა დროს მუშაობდა რადიოსა და ტელევიზიაში წამყვანად და სცენარისტად. იყო ტელეგადაცემის სარჩევი ავტორი და წამყვანი. მუშაობს საზოგადოებრივი მაუწყებლის სცენარისტად და დაარსებიდან მიჰყავს ლიტერატურული შოუ წიგნების თარო.
არის საქართველოს ელიტარული ინტელექტკლუბის წევრი და საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრების კაპიტანი თამაშში რა? სად? როდის?. თავისუფალ დროს წერს მუსიკას. ჰყავს მეუღლე — ანა მარდალეიშვილი და 2 შვილი: ლილიანა და პაოლო.
ალექსანდრე ლორქიფანიძე იყო პოეტური ჯგუფის ვარდისფერი ავტობუსი ერთ-ერთი დამაარსებელი. მას ეკუთვნის პერსონალური პოეტური კრებულები: „ლურჯი“, „პოლი პოლაკი“, „გამჭვირვალე“ (კრებულში გაერთიანებულია სამლექსიანი ციკლიც, რომელსაც ავტორი „ანა ბერიას“ ფსევდონიმით აქვეყნებდა) და „მოწითალო და მოშავო“. გარდა პოეტური მოღვაწეობისა, დაწერილი აქვს კინოსცენარები და პიესები, რომლებიც სხვადასხვა დროს ქართული თეატრის სცენაზე დაიდგა. მისი მოთხრობები გამოქვეყნებულია სხვადასხვა პროზაულ კრებულში, მათ შორის 2011, 2012 და 2013 წლებში შესულია კრებულში 15 საუკეთესო მოთხრობა.
ჯილდოები
ალექსანდრე ლორთქიფანიძეს მიღებული აქვს რამდენიმე ლიტერატურული ჯილდო. 2009 წელს დაჯილდოვდა ახალგაზრდული ლიტერატურული კონკურსის „ალუბლობა“ მთავარი პრიზით. 2011 და 2012 წლებში მიიღო 24 საათიანი თეატრალური ფესტივალის მთავარი პრიზი. 2016 წელს მისმა პიესამ კუნძული ახალგაზრდა დრამატურგთა კონკურსში გაიმარჯვა, რომლის სცენარის მიხედვით გადაღებული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი გადაკარგულები'' კანის ფესტივალზე იყო წარდგენილი. 2019 წელს ალექსანდრე ლორთქიფანიძემ პიესების კრებულით „დისტოპიესები“ გაიმარჯვა ლიტერატურულ კონკურსში „საბა“, წლის საუკეთესო პიესის კატეგორიაში.
შემოქმედება
„გამჭვირვალე“. (2013). გამომცემლობა „ინტელექტი“. ISBN 978-9941-446-64-1.
„მოწითალო და მოშავო“. (2017). გამომცემლობა „წიგნები ბათუმში“. ISBN 978-9941-474-29-3.
„დისტოპიესები“. (2017). გამომცემლობა „წიგნები ბათუმში“. ISBN 978-9941-467-84-4.
რესურსები ინტერნეტში
ალექსანდრე ლორთქიფანიძე ქართული რა?სად?როდის?-ის ოფიციალურ გვერდზე
სქოლიო
დაბადებული 12 ოქტომბერი
დაბადებული 1988
თბილისში დაბადებულები
ქართველი პოეტები
ქართველი მწერლები
ქართველი ტელეწამყვანები
ქართველი მსახიობები
ქართველი დრამატურგები
ფარნაოზ ერთელიშვილი

ფარნაოზ ერთელიშვილი (დ. 27 თებერვალი, 1923, თბილისი — გ. 6 ივლისი, 1972) — ქართველი ენათმეცნიერი, მწერალი, პედაგოგი.
1950 წელს დაამთავრა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალი ქართული ენის კათედრაზე. იყო ერთ-ერთი ინიციატორი თსუ-ში ტოპონიმიკური ცენტრის — ტოპონიმიკის ლაბორატორიის შექმნისა. მის ნაშრომთაგან აღსანიშნავია „რთული წინადადების ისტორიისათვის ქართულში“ (1963); „ზმნის ფუძეთა ფონემატური სტრუქტურისა და ისტორიის საკითხები ქართულში“ (1970) და სხვ. მისი იგავ-არაკების კრებული „ძალა და აღმართი“, ქართული ანდაზების თემაზეა დაწერილი.
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ენათმეცნიერები
ქართველი მწერლები
ქართველი პედაგოგები
ფ
ლას-ტუნასი

ლას-ტუნასი
ვიქტორია-დე-ლას-ტუნასი ან უბრალოდ ლას-ტუნასი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, ლას-ტუნასის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს პროვინციის ცენტრში, ჰავანიდან 512 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით, კამაგუეისა და ოლგინის პროვინციებს შორის. კვეთს კარეტერა-სენტრალის ავტომაგისტრალი.
ქალაქი დაარსდა 1759 წელს.
ეკონომიკა
ლას-ტუნასის ეკონომიკა სოფლის მეურნეობას, ძირითადად კი შაქრის ლერწამს ეყრდნობა. მნიშვნელოვანია მესაქონლეობაც, აწარმოებენ რძესა და ხორცს. ბოლო დროს იზრდება საერთაშორისო ტურიზმის როლი.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 187 438 ადამიანს შეადგენდა. 891 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 210,4 ადამიანი კმ²-ზე.
იხილეთ აგრეთვე
კუბის მუნიციპალიტეტები
კუბის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
City webpage
სქოლიო
კუბის ქალაქები
Formica knighti

Formica knighti — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
პოლონეთის ჰიმნი

პოლონეთის ჰიმნი – პოლონეთის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან და დროშასთან ერთად. ტექსტის ავტორია იუზეფ ვიბიცკი, კომპოზიტორი უცნობია, მოქმედებს 1926 წლიდან.
რესურსები ინტერნეტში
Museum of the National Anthem at Będominie
The Polish National Anthem
Hymn Polski
Virtual Library of Polish Literature
Russian-Records.com
პოლონეთის ეროვნული სიმბოლოები