PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ტრაპიზონის სამშვიდობო კონფერენცია

ტრაპიზონის სამშვიდობო კონფერენცია (ტრაპიზონი) — სამშვიდობო კონფერენცია ამიერკავკასიის სეიმისა და ოსმალეთის იმპერიის წარმომადგენლებს შორის. მოლაპარაკებების მიზანი იყო ამიერკავკასიის ქვეყნების ჩამოშორება პირველი მსოფლიო ომის მოვლენებისაგან. სეიმის წარმომადგენლები მოითხოვდნენ 1914 წლის საზღვრებში დაბრუნებას და აღმოსავლეთ ანატოლიის თვითგამორკვევას. ოსმალეთის ხელისუფლება მოითხოვდა ეღიარებინა სეიმის წარმომადგენლებს ბრესტ-ლიტოვსკის ზავის პირობები, რომლის მიხედვითაც ბათუმის, ყარსის და არდაჰანის ოლქები, სხვა ტერიტორიებთან ერთად თურქეთმა დაიკავა საომარი მოქმედებების დაწყებამდე. საქართველოსა და სომხეთის წარმომადგენლები ეწინააღმდეგებოდნენ ამ მოთხოვნის შესრულებას, აზერბაიჯანის წარმომადგენლები კი თანახმა იყვნენ შეესრულებინათ მოთხოვნა, რადგან არც ერთი სადავო ტერიტორია მას არ ეკუთვნოდა, გარდა ამისა, მათ დელეგაციაში პანთურქული განწყობა შეიმჩნეოდა. სეიმის არამუსულმანი უმრავლესობის წარმომადგენლებმა ხმა მისცეს ოსმალეთის იმპერიასთან ომს და 13 აპრილს დაბრუნდნენ თბილისში.
ოსმალეთის იმპერიის არმიას კონფერენციის პარალელურად საომარი მოქმედებები არ შეუჩერებია. მან 12 მარტს აიღო არზრუმი, 5 აპრილს – სარყამიში, 7 აპრილს – ვანი. მოლაპარაკებების გაგრძელების წინაპირობად ოსმალეთი მოითხოვდა ამიერკავკასიის დამოუკიდებლობას. 22 აპრილს ოსმალეთი და ამიერკავკასიის სეიმი შეთანხმდნენ აღედგინათ სამშვიდობო მოლაპარაკებები. ოსმალეთის ზეწოლის შედეგად 22 აპრილს, ამიერკავკასიის სეიმმა მიიღო ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის შექმნისა და დამოუკიდებლობის დეკლარაცია. მიუხედავად ამისა, ოსმალეთი აგრძელებდა შეტევას და აიღო ბათუმი, ოზურგეთი და ახალციხე. 11 მაისს მოლაპარაკებები განახლდა ქალაქ ბათუმში.
იხილეთ აგრეთვე
სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია
ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია
ლიტერატურა
Тадеуш Свентоховский, Brian C. Collins Historical dictionary of Azerbaijan. — USA: Scarecrow Press, 1999. — С. 127-128. — 145 с. — ISBN 0810835509
სქოლიო
XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
Starka

Starka is a type of distilled alcoholic beverage made from fermented rye mash. Traditionally Starka is made from natural (up to 2 distillations, no rectification) rye spirit and aged in oak barrels with small additions of linden-tree and apple-tree leaves. The methods of production are similar to those used in making rye whisky. Sold in various grades, the most notable difference between them is the length of the aging period, varying from 3 to over 50 years, and the natural colour which is obtained from the reaction between the alcohol and the oak barrel, not from the additives.
History
Starka was known in Poland and Lithuania at least since the 15th century, later in the Polish–Lithuanian Commonwealth, and by the 17th century became one of the favourite drinks of the nobility of the Commonwealth and Sarmatist culture. Tradition had it that at a child's birth, the father of the house poured large amounts of home-made spirits (approximately 75 proof) into an empty oak barrel, previously used to store wine (usually imported from Hungary at that time and hence called Węgrzyn, or Hungarian). The barrel was then sealed with beeswax and buried, only to be dug out at the child's wedding. The name itself stems from this process of aging and in 15th century Polish meant both the vodka type and an old woman. Alternatively the name is derived from the Lithuanian word "Starkus", as production of Starka is associated with birth.
In late 19th century various companies (mostly in Imperial Russia and Austria-Hungary) slightly simplified the production process and adopted it to the needs of mass production by the Lwów-based Baczewski company. After the end of World War I, which put an end to foreign rule over former parts of the Polish–Lithuanian Commonwealth, starka remained one of the most popular spirits in both countries. After World War II when Lithuania was inside the Soviet Union, starka production there was not stopped and was produced in "Vilniaus degtinė" and "Stumbras" (Kaunas) factories. In Poland, all of the spirit producers were nationalized, but the production of starka continued, mostly as a high-priced export good.
Currently, Szczecińska Fabryka Wódek "Starka" (former Polmos Szczecin) is the only company to produce Starka in Poland, and they offer it in all age classes, from 3 to 50 years old but the oldest Starkas date back to 1947. All Starkas produced by Szczecińska Fabryka Wódek "Starka" contain 40% - 50% alcohol by volume. There is also a number of other companies (most notably in Lithuania, Bulgaria, Kazakhstan, Russia, Latvia and United States) that produce vodkas styled after the starka (produced mostly from a mixture of rectified spirit and herbal tinctures).
References
External links
Starka, one of the most respected manufacturers of Starka
Stumbras, producer of Starka-styled alcohol from Lithuania
Vilniaus Degtine , producer of Starka-styled alcohol from Lithuania
St. Louis Distillery, producer of Starka in USA
Duvall Distillery, Producer of American Starka (not quite old enough for marriage) Duvall Washington USA
Polish vodkas
Lithuanian vodkas
Jorge Basadre Province

Jorge Basadre Province is one of four provinces in the Tacna Region in southern Peru. Its capital is Locumba. The province was created on April 21, 1988 (by law No. 24799) and is named after Jorge Basadre Grohmann, the country's most notable historian.
Boundaries
North: Moquegua Region
East: Candarave Province
South: Tacna Province
West: Pacific Ocean
Political division
The province is divided into three districts (singular: ), each of which is headed by a mayor (alcalde):
Ilabaya (Ilabaya)
Ite (Ite)
Locumba (Locumba)
Ethnic groups
The province is inhabited by indigenous citizens of Aymara and Quechua descent. Spanish, however, is the language which the majority of the population (79.88%) learnt to speak in childhood, 15.90% of the residents started speaking using the Aymara language and 4.01% using Quechua (2007 Peru Census).
References
External links
Official Municipal website
Provinces of the Tacna Region
Grigol Abashidze

Grigol Abashidze, or Grigory for short, was a Georgian poet known for works featuring Communist influences.
Early life
Abashidze was born on 1 August 1914 [O.S. 19 July] in Chiatura, Georgia. He studied at the Tbilisi State University Faculty of Philology, where he graduated in 1936. In 1944, he joined the Communist Party of the Soviet Union (CPSU) and remained a lifelong member.
Literary life
Abashidze entered the literary scene in 1934 when his first work was published. Abashidze usually portrayed the common Soviet man in his works, like labourers and farmers. There was, too, the man who contributed to communism, like in his story "Forever in Armor" (1938) and 'The Founder' (1939).
Abashidze's reputation soared during the Patriotic War, when he brought out works such as "The Enemies" (1941), "The Duel of the Tanks" (1941), "The Banners" (1943), and "The Unconquerable Caucasus" (1943).
His "On the Southern Frontier" (1949) and "Lenin in Samgori" (1950) won him the State Prize of the USSR in 1951. His poem "George the Sixth" (1942) captures Georgia's struggle for independence. He wrote two other narrative poems, "The Legend of the First Dwellers in Tbilisi" (1959) and "Journey Into Three Times" (1961). He has also written two historical novels, Lasharela (1957) and The Long Night, which depict life in 13th-century Georgia.
In 1967, Abashidze became the first secretary of the board of the Union of Writers of Georgia.
References
External links
1914 births
1994 deaths
20th-century male writers
20th-century poets from Georgia (country)
People from Imereti
People from Kutais Governorate
Heroes of Socialist Labour
Recipients of the Stalin Prize
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Writers from Georgia (country)
Speculative fiction writers from Georgia (country)
Male poets from Georgia (country)
Burials at Didube Pantheon
Soviet poets
Soviet writers
გერგეტულა

გერგეტულა — ნაყოფიერების ღვთაებისადმი მიძღვნილი რიტუალური ცეკვა — სართულიანი ფერხული. სრულდებოდა გერგეტის სამების ხატობაზე.
ლიტერატურა
ქართული ცეკვები
ხაგანი ისმაილი

ხაგანი ისმაილი (დ. 25 ოქტომბერი, 1962) — აზერბაიჯანისა და უკრაინის საზოგადო-პოლიტიკური მოღვაწე, პოეტი, მწერალი, დრამატურგი, ისტორიკოსი და პუბლიცისტი.
არის უკრაინის ყარაფაფახ თურქთა საბძოს გენერალური მდივანი. 2003 წლიდან „31 მარტის“ აზერბაიჯანელთა გენოციდის გამცნობთა საბჭოს ხელმძღვანელი, 2009 წლიდან პაკისტან-აზერბაიჯანის ურთიერთობათა საზოგაოების ხელმძღვანელი.
ბიოგრაფია
ხაგანი ისმაილი დაიბადა 1962 წლის 25 ოქტომბერს სომხეთის სსრ-ის ვარონტსოვკანინ გარაგალას სოფელში, განათლებულთა ოჯახში. ბავშვობა გარაგალას სოფელში გაატარა. მამამისი ნეიმან ისმაილოვი სომხეთის სსრ-ში ცნობილი პედაგოგი იყო და დიდი დროის განმავლობაში გარგალას სოფლის რვაწლიანი სკოლის დირექტორად მუშაობდა. დედამისი ოსმანოვა გულარა ექიმი იყო.
განათლება
1969-1976 წლებში სწავლობდა სომხეთის სსრ-ის კალინინოს რაიონის სოფელ გარაგალას რვაწლიან სკოლაში.
1977 წელს დაასრულა საქართველოს სსრ-ის, დმანისის რაიონის სოფელ მუღანლოს საჯარო სკოლა.
1979 წელს დაასრულა ბაქოს პირველი საჯარო სარესპუბლიკო ფიზიკა-მათემატიკის სკოლა.
1984 წელს კიროვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩააბარა.
სქოლიო
აზერბაიჯანელი მწერლები
აზერბაიჯანელი ისტორიკოსები
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო

საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო — საქართველოს სამინისტრო, რომლის ხელმძღვანელი (მინისტრი) მთავრობის წევრია.
სამინისტრო ანგარიშვალდებულია მთავრობის წინაშე და ასრულებს მისსავე ან პრემიერ-მინისტრის მიერ დაკისრებულ ამოცანებს.
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო ჩამოყალიბდა 1918 წელს საქართველოს რესპუბლიკის პირველი ლიდერის, ნოე ჟორდანიას მიერ. სამინისტროს ხელმძღვანელი - მინისტრი მთავრობის წევრია და პასუხისმგებელია ქვეყნის სისტემურ ურთიერთობებზე სხვა უცხოურ ქვეყნებთან. სამინისტრო ანგარიშვალდებულია მთავრობის წინაშე და ასრულებს მისსავე ან პრემიერ-მინისტრის მიერ დაკისრებულ ამოცანებს.
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო მდებარეობს თბილისში, გიორგი ლეონიძის №3-ში. მანამდე განთავსებული იყო შიო ჩიტაძის ქუჩის №4-ში, თუმცა შენობის არამდგრადობის გამო დაწესებულება საქართველოს ეროვნული ბანკის ყოფილ შენობაში გადაიტანეს.
1921 წლის 25 თებერვალს რუსეთ-საქართველოს 1921 წლის ომის შედეგად საბჭოთა რუსეთმა დაიპყრო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო გაუქმდა და საქართველოს რევკომის გადაწყვეტილებით საქართველოს სსრ საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარიატი ჩამოყალიბდა, რომელიც მოგვიანებით ჩაანაცვლა საქართველოს სსრ საგარეო საქმეთა სამინისტრომ.
მინისტრები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრები
აკაკი ჩხენკელი, 26 მაისი, 1918 – 21 მარტი, 1919
ევგენი გეგეჭკორი, 21 მარტი, 1919 – ნოემბერი, 1921
საქართველოს რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრები
გიორგი ხოშტარია, 26 ნოემბერი, 1990 – 15 აგვისტო, 1991
მურმან ომანიძე, 15 აგვისტო, 1991 – 31 დეკემბერი, 1991
ალექსანდრე ჩიკვაიძე, 1 მარტი, 1992 – 21 დეკემბერი, 1995
ირაკლი მენაღარიშვილი, 15 დეკემბერი, 1995 – 29 ნოემბერი, 2003
საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრები
თედო ჯაფარიძე, 30 ნოემბერი, 2003 – 20 მარტი, 2004
სალომე ზურაბიშვილი, 20 მარტი, 2004 – 19 ოქტომბერი, 2005
გელა ბეჟუაშვილი, 19 ოქტომბერი, 2005 – 31 იანვარი, 2008
დავით ბაქრაძე, 31 იანვარი, 2008 – 5 მაისი, 2008
ეკატერინე ტყეშელაშვილი, 5 მაისი, 2008 – 6 დეკემბერი, 2008
გრიგოლ ვაშაძე, 6 დეკემბერი, 2008 – 1 ნოემბერი, 2012
მაია ფანჯიკიძე, 1 ნოემბერი, 2012 – 5 ნოემბერი, 2014
თამარ ბერუჩაშვილი, 11 ნოემბერი, 2014 – 1 სექტემბერი, 2015
გიორგი კვირიკაშვილი, 1 სექტემბერი, 2015 – 30 დეკემბერი, 2015
მიხეილ ჯანელიძე, 30 დეკემბერი, 2015 — 21 ივნისი, 2018
საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე (2017 წლის 7 დეკემბერი #1620-რს) საქართველოს კანონის შესაბამისად, უწყებას შეუერთდა — სახელმწიფო მინისტრის აპარატი ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციის საკითხებში.
დავით ზალკალიანი, 21 ივნისი, 2018 — 4 აპრილი, 2022
ილია დარჩიაშვილი, 4 აპრილი, 2022 — დღემდე
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
საგარეო საქმეთა
ფამუქ-ქალე

ფამუქ-ქალე, ან ფამუქალე („ბამბის ციხე") — თერმული წყლების ბუნებრივი საცავი თურქეთის დენიზლის პრონვიციაში, ტურისტული ღირსშესანიშნაობა.
წყალი, რომელიც მთის ფერდობებიდან ჩამოდის ქმნის კირქვის ბუნებრივ ავზებსა და კედლებს. ქათქათა თეთრი ტერასები მთის ფერდობზე წარმოიქმნა კალციუმით გაჯერებული თერმული წყლების მარილების ნადებით. 1988 წელს ეს ადგილი იერაპოლისის ნანგრევებთან ერთად იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანეს.
უძველესი ქალაქი იერაპოლისი თეთრი "ციხის" თავზე იყო აგებული. ეს არე სიგრძით 2700 მეტრია და 160 მ სიმაღლეზეა. მისი დანახვა შესაძლებელია ხეობის მოპირდაპირე ბორცვიდან ქალაქ დენიზლიდან, რომელიც მისგან 20 კმ-ით არის დაშორებული.
იხილეთ აგრეთვე
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები თურქეთში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Film of Pamukkale - Introduction Films of Turkey - TOURISM Pamukkale Videos
Pamukkale's 'white heaven' in danger
Pamukkale & Hierapolis images
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები თურქეთში
ja:ヒエラポリス-パムッカレ
mzn:پاموک‌کاله
Divinópolis de Goiás

Divinópolis de Goiás is a municipality in northeastern Goiás state, Brazil.
Geography
Divinópolis de Goiás is part of the Vão do Paranã statistical micro-region, which consists of 12 municipalities with 88,913 inhabitants in a total area of 17,452.90 km2. Divinópolis is one of the farthest towns from the state capital and one of the most isolated and poorest. The distance to Goiânia is 642 km. Highway connections are made by BR-153 / Anápolis / Alexânia / BR-060 / Planaltina / GO-430 / GO-118 / BR-010 / São João da Aliança / Alto Paraíso de Goiás / Teresina de Goiás / Monte Alegre de Goiás / GO-447 / Vazante. (64 km. unpaved road).
It is part of the diocese of Formosa, a diocese that has an area of 47,604.7 km2 and a population of 285,427 inhabitants. A curiosity is that there are only 23 priests and 45 nuns for this enormous area.
It is bordered in the north by the state of Tocantins and in the east and south by the municipality of São Domingos.
Villages (povoados): Monte Santo
Hamlets (Aglomerados): Mangabeira, Porteiras and Vazante
Demographics
Population density: 6.43 inhabitants/km2
Total population in 1980: 4,244
Total population in 2007: 5,344
Urban population: 3,116
Rural population: 2,228
Population growth rate: 0.58%
The economy
The most important economic activities are cattle raising and modest production of rice, bananas, sugarcane, and corn. In 2007 there were 51 commercial units. There were no banks.
Motor vehicles (automobiles and pickup trucks): 117 (2007)
Number of inhabitants per motor vehicle: 45.6
Agricultural data 2006
Farms: 314
Total area: 81,731 ha.
Area of permanent crops: 246 ha.
Area of perennial crops: 1,753 ha.
Area of pasture: 45,641 ha.
Area of woodland and forests: 30,202 ha.
People dependent on agriculture: 1,100
Cattle herd: 58,277
Health and education
Literacy rate: 74.8%
Infant mortality rate: 23.93 in 1,000 live births
Hospitals: 01 (2007)
Hospital beds: 26
Schools: 9 with 1,895 students
Divinópolis de Goiás was ranked 224 out of 242 municipalities in the state of Goiás on the United Nations Human Development Index with a score of 0.675 (data from 2000). Nationally it was ranked 3,375 out of 5,507 municipalities. Data are from 2000.
History
The settlement of the region began in 1880 with the Galheiros Ranch, owned by Inácia Ferreira Lima, who incentivated the arrival of settlers from the state of Bahia. Lands were donated to build a chapel to São João Bautista (Saint John the Baptist) and soon houses began to appear. In 1890 the village (povoado) was raised to the status of district belonging to São Domingos with the name of Galheiros, taking the name of the ranch with the same name. In 1958 it separated and became a municipality with the same name. This was changed to Cirinópolis in 1964 in honor of Luis Pereira Cirino, who had fought hard to make it a municipality. Later, in 1989 the name was changed to Divinópolis de Goiás.
See also
List of municipalities in Goiás
Microregions of Goiás
References
Municipalities in Goiás
მარკგრაფი

მარკგრაფი — ადრინდელ შუა საუკუნეებში ფრანკთა სახელმწიფოში და შემდეგ გერმანიაში: თანამდებობის პირი, რომელსაც, განსხვავებით გრაფისაგან, ჰქონდა ფართო უფლებები, კერძოდ, სამხედრო ხელისუფლება. მარკგრაფის წოდება დააწესა კარლოს დიდმა მარკების მართვისთვის.
ლიტერატუა
უცხო სიტყვათა ლექსიკონი, 1989.
რესურსები ინტერნეტში
მარკგრაფი
წოდებები
Perevi

Perevi is a village located in the Imereti region of Georgia.
From 2008 to 2010 it was occupied by Russia as part of the Russo-Georgian War.
References
Geography of Georgia (country)
Populated places in Sachkhere Municipality
Población de Cerrato

Población de Cerrato is a municipality located in the province of Palencia, Castile and León, Spain. According to the 2004 census (INE), the municipality has a population of 133 inhabitants.
References
Municipalities in the Province of Palencia
Cataulacus egenus

Cataulacus egenus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cataulacus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Leucosyrinx herilda

Leucosyrinx herilda — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
Polystira vibex

Polystira vibex — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ნობელის ფონდი

ნობელის ფონდი (შვედურად: Nobelstiftelsen) დაარსდა 1900 წლის 29 ივნისს როგორც კერძო დაწესებულება ნობელის პრემიების ფინანსირების და ადმინისტრირების მიზნით.
ნობელის ფონდი დაფუძნებულია ალფრედ ნობელის, დინამიტის გამომგონებლის ანდერძით.
იგი ასევე ატარებს ნობელის სიმპოზიუმებს მეცნიერებაში მნიშვნელოვან მიღწევებსა და კულტურული ან სოციალური მნიშვნელობის თემებზე.
ისტორია
ალფრედ ნობელი დაიბადა 1833 წლის 21 ოქტომბერს შვედეთში. ის იყო ქიმიკოსი, ინჟინერი, ინოვატორი, იარაღის მწარმოებელი და დინამიტის გამომგონებელი. ის ფლობდა ბოფორს, რომელიც იყო შეიარაღების ძირითადი მწარმოებელი და რომელიც მან თავდაპირველი საქმიანობიდან რკინის და ფოლადის გადასამუშავებლად გადააკეთა. ნობელი ფლობდა 355 სხვადასხვა პატენტს, რომელთაგან ყველაზე ცნობილია დინამიტი. ნობელმა თავისი სიცოცხლის განმავლობაში მნიშვნელოვანი ქონება დააგროვა ძირითადად, ამ გამოგონების წყალობით. 1896 წელს ნობელი გარდაიცვალა ინსულტით იტალიაში, საკუთრ ვილაში, სან რემოში, სადაც ის სიცოცხლის ბოლო პერიოდში ცხოვრობდა.
ნობელმა თავის ანდერძში გამოთქვა სურვილი, რამაც ბევრი ადამიანი გააოცა. მას მოითხოვა მისი ფული გამოეყენებინათ პრიზებად ფიზიკის, ქიმიის, მშვიდობის, ფიზიოლოგიის ან მედიცინისა და ლიტერატურის დარგში გაწეული ღვაწლისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ნობელს სიცოცხლის განმავლობაში დაწერილი ჰქონდა რამდენიმე ანდერძი, მან უკანასკნელი დაიწერა სიკვდილამდე ერთი წლით ადრე, რომელიც დადასტურებულია პარიზის შვედურ-ნორვეგიულ კლუბში 1895 წლის 27 ნოემბერს. ნობელმა ისურვა თავისი მთლიანი აქტივების 94%-ით, ანუ 31 მილიონი შვედური კრონით ხუთი ნობელის პრემია დაეფინანსებინა. 2008 წლის მდგომარეობით ეს თანხა შეადგენდა 186 მილიონ აშშ დოლარს.
მისი ანდერძის შემსრულებლები იყვნენ რაგნარ სოლმანი და რუდოლფ ლილეჟისტი, რომლებმაც ჩამოაყალიბეს ნობელის ფონდი ნობელის ანდერძის და პრიზების ორგანიზების მიზნით. ამის შემდეგ პრიზი გადაეცემა ლაურეატებს 10 დეკემბერს, ალფრედ ნობელის გარდაცვალების თარიღთან დაკავშირებით, ყოველწლიურად.
ნობელის ფონდი
ნობელის ფონდი დაარსდა 1900 წლის 29 ივნისს როგორც კერძო ორგანიზაცია, სპეციალურად, ნობელის პრემიების ფინანსებისა და ადმინისტრირების მიზნით. ის და6ფუძნებულია ნობელის უკანასკნელ ანდერძსა და სურვილზე. ანდერძის გამო გამოწვეული სკეპტიციზმის გამო, მისი დამტკიცება ვერ მოხდა 1897 წლის 26 აპრილამდე ნორვეგიის პარლამენტის, სტორტინგის მიერ.
ნობელის სიმპოზიუმი
1965 წელს ფონდმა წამოიწყო ნობელის სიმპოზიუმები. პროგრამა, რომლის ფარგლებში ტარდება სიმპოზიუმები, ეძღვნება მეცნიერების ისეთ სფეროებს, სადაც ხდება მსოფლიო მასშტაბის მიღწევები ან ეხება პირველადი კულტურული ან სოციალური მნიშვნელობის სხვა თემებს.
სიმპოზიუმები მოიცავს ისეთ თემებს, როგორიცაა ქიმიური კინეტიკა, შაქრიანი დიაბეტი, სიმების თეორია, ფიზიკური კოსმოლოგია და ცივი ომი 1980-იან წლებში.
ნობელის სიმპოზიუმის კომიტეტის შემადგენლობაში შედის ნობელის კომიტეტები ქიმიაში, ლიტერატურაში, ფიზიკაში, ფიზიოლოგიში, მედიცინასა და მშვიდობის დარგებში, ასევე, ეკონომიკის პრიზის კომიტეტი, შვედეთის ბანკის ფონდი და ვალენბერგის ფონდი.
რესურსები ინტერნეტში
ნობელის კონფერენცია
ნობელის ბიოგრაფია
სქოლიო
ნობელის პრემია
სან-ანდრესი (კესონი)

სან-ანდრესი (კესონი)
სან-ანდრესი (ოფიციალურად სან-ანდრესის მუნიციპალიტეტი) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 454 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
San Andres Profile at PhilAtlas.com
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
კესონის მუნიციპალიტეტები
Camponotus singularis singularis

Camponotus singularis singularis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
National Parliament (East Timor)

National Parliament (East Timor)
The National Parliament is the unicameral national legislature in East Timor. It was created in 2001 as the Constituent Assembly while the country was still administered by the United Nations, but renamed itself to the National Parliament with the attaining of national independence on 20 May 2002.
Structure
National Parliament has 65 members, elected every five years through party-list proportional representation voting. The three main components of concerning parliament in East Timor are the National Parliament, the prime minister, and the president.
President
The president is elected in a separate election from National Parliament, and their role is the head of state. They are able to reject certain legislation, but their role is limited by the Constitution. The current president, as of 20 May 2022, is José Ramos-Horta.
Prime Minister
The president appoints the prime minister, but it is expected that the president will select the leader chosen by the largest party/coalition. Essentially, if no one party is able to form a majority in its own right, then all the members of parliament subsequently elect the head of government. The prime minister carries out the function of the head of government. The current prime minister, as of June 2023, is Kay Rala Xanana Gusmão.
Elections
Elections are held every five years using a party-list proportional representation voting system to elect 65 members to the National Assembly. Voting is voluntary for all East Timorese citizens over the age of 17. There have been five elections for the parliament in East Timor: 2001, 2007, 2012, 2017, and 2018.
Current members
The 5th National Parliament of East Timor currently consists of 65 members elected in the 2018 election. 34 members are from Alliance for Change and Progress (CNRT–PLP–KHUNTO), 23 are from Fretilin, 5 are from the Democratic Party (PD), and 3 are from Democratic Development Forum (PUDD–UDT–FM–PDN). Each of these MPs will serve a 5-year term, which began in June 2018.
List of presidents of the National Parliament
Composition of the National Parliament since 2001
See also
Politics of East Timor
List of legislatures by country
References
External links
Parliament of East Timor
News reports about the East Timor National Parliament
About the Parliament
National Parliament
National Parliament
East Timor
East Timor
East Timor
2001 establishments in East Timor
ტორე-დე-არკასი

ტორე-დე-არკასი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის მატარანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34,279518 კმ². მოსახლეობა — 94 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
Gran Enciclopedia Aragonesa - ტორე-დე-არკასი
სქოლიო
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ვინალესა

ვინალესა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ნორტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 1,53 კმ². მოსახლეობა — 3412 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ვინალესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Titiribí

Titiribí is a town and municipality in the Colombian department of Antioquia. Part of the subregion of Southwestern Antioquia.
References
Municipalities of Antioquia Department
ბაივი

ბაივი — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ვოლინის ოლქის ლუცკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 659 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ლუცკის რაიონის სოფლები