PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
II ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის

II ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის
ჩატარდა 1930 წლის ივლისში ჰამბურგში ვაჟთა საჭადრაკო ილომპიადის დროს. მონაწილეობდა სულ 5 მოჭადრაკე. ტურნირი ჩატარდა ორ წრედ. პირველი წრე მოიგო ვოლფ-კალმარმა, მაგრამ მეორე წრეში ვერა მენჩიკმა ქულათ მაქსიმუმი აიღო და შეინარჩუნა ჩემპიონის წოდება.
! style="background: #ddffdd;"|ა
! s! style="background: #ddffdd;"|მოჭადრაკე
! s! style="background: #ddffdd;"|1
! s! style="background: #ddffdd;"|2
! s! style="background: #ddffdd;"|3
! s! style="background: #ddffdd;"|4
! s! style="background: #ddffdd;"|5
! s! style="background: #ddffdd;"|ქ
|----
|1
|ვერა მენჩიკი
|
|=,1
|0,1
|1,1
|1,1
|6,5
|-----
|2
|პაულა ვოლფ-კალმარი
|=,0
|
|1,0
|1,1
|1,1
|5,5
|-----
|3
|ვილტრუდ გენშლი
|1,0
|0,1
|
|1,1
|0,=
|4,5
|-----
|4
|კატერინა ბესკოვი
|0,0
|0,0
|0,0
|
|1,1
|2
|-----
|5
|აგნეს სტივენსონი
|0,0
|0,0
|1,=
|0,0
|
|1,5
|-----
|}
მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ფილენსკოე

ფილენსკოე — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ნიკოლსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 24 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Irrlicht (album)

Irrlicht (album)
Irrlicht is the first album by Klaus Schulze. Originally released in 1972, in 2006 it was the sixteenth Schulze album reissued by Revisited Records as part of a series of Schulze album reissues. Recorded without a synthesizer, Irrlicht's set of "early organ drone experiments" is "not exactly the music for which KS got famous".
Overview
The album's complete title is: Irrlicht: Quadrophonische Symphonie für Orchester und E-Maschinen (German: "Will-o'-the-wisp: Quadraphonic Symphony for Orchestra and Electronic Machines"). Its atmospheric drone music tone is similar to Tangerine Dream's album Zeit (released the same month) as it stemmed from a common idea that Schulze and Edgar Froese couldn't agree on and parted ways over.
In 2005, Schulze said, "Irrlicht still has more connections to Musique concrète than with today's electronics. I still never owned a synthesiser at the time." Schulze mainly used a broken and modified electric organ, a recording of a classical orchestra rehearsal played backward, and a damaged amplifier to filter and alter sounds that he mixed on tape into a three-movement symphony.
Irrlicht, despite its highly unconventional nature, was originally released on the krautrock label Ohr. Because Schulze was signed to them while a member of Tangerine Dream, the label asserted that his solo album belonged to them too; Schulze's reaction was, "I was just glad that Irrlicht was released at all. Any other company would have probably turned me away with this record."
Track listing
All tracks composed by Klaus Schulze.
Notes
On vinyl, "Ebene" and "Gewitter" were combined into one 29:00 long track.
"Satz" is the German word for the musical term "movement", therefore "1. Satz" is German for "1st Movement". Translated, the titles mean:
1st Movement: "Plain" (as in the flat plains of Sils)
2nd Movement: "Thunderstorm"
3rd Movement: "Sils Maria exile" (possibly a reference to Nietzsche)
The 3rd Movement "Exil Sils Maria" was recorded backwards. The recording can be heard the way it was originally recorded by being played in reverse.
Personnel
Klaus Schulze – "E-machines", organ, guitar, percussion, zither, voice, etc.
Colloquium Musica Orchestra (4 first violins, 4 second violins, 3 violas, 8 cellos, 1 bass, 2 horns, 2 flutes, 3 oboes) – recorded as raw material then post-processed and filtered on tape.
References
Irrlicht CD booklet, 2006, Revisited Records, SPV 304962 CD
Notes
External links
Irrlicht at the official site of Klaus Schulze
Klaus Schulze albums
1972 debut albums
Ohr (record label) albums
Musique concrète albums
გიუსტროვის რაიონი

გიუსტროვის რაიონი — ყოფილი რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი გიუსტროვი. რაიონი შედიოდა მეკლენბურგ-წინა პომერანიის ფედერალურ მხარეში. იკავებდა 2.058,0 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენდა 105 193 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 51 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 13 0 53.
მეკლენბურგ-წინა პომერანიის რაიონები
სკურია

სკურია — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტში, მენჯის თემის შემადგენლობაში (სოფლები: ბათარია, პერტული, საგაბესკირიო, საწულეისკირიო, სახარბედიო, სკურია). მდებარეობს მდინარე ცივის ხეობაში, ზღვის დონიდან 70 მ სიმაღლეზე. ქალაქ სენაკიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 92 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ომარები

ომარები — ზღვის ათფეხა კიბოსნაირების ოჯახი. მათი სხეულის სიგრძე აღწევს 60 სმ და მეტს. გარეგნულად მოგვაგონებენ მდინარის კიბოებს. გრძელი მუცელი შებრტყელებულია ზურგ-მუცლის მიმართულებით; კუდის ფარფლი ფართოა. წინა სასიარულო ფეხები ატარებენ დიდ, ხშირად ასიმეტრიულ მარწუხებს. შემდეგი ორი წყვილი მთავრდება მცირე ზომის მარწუხებით. ოჯახი მოიცავს 49 თანამედროვე და 90 ნამარხ სახეობას. ბინადრობენ ზღვის წყლებში, ფსკერთან, 0–20 °C ტემპერატურის პირობებში. დღისით ომარები იმალებიან. იკვებებიან უხერხემლოებით (ჯავშნისა და ნიჟარის გასაჭყლეტად იყენებენ უფრო მოზრდილ მარწუხს, უფრო წვრილს — ნადავლის ნაკუწებად დასაგლეჯად). სქესობრივად მწიფდებიან 5 წლისა. კვერცხებიდან იჩეკება პელაგიური ლარვა კარგად განვითარებული მკერდის კიდურებით, ანალური ლაპოტით, რომელიც გამოყოფილია მუცლის უკანა სეგმენტისაგან. სიცოცხლის ხანგრძლივობა 50 წლამდე. რეწვისა და აკვაკულტურის ობიექტია. ინტენსიური მოპოვებისა და გარემოს დაბინძურების გამო მათი პოულაციის რაოდენობა მცირდება. ძირითადი სარეწაო სახეობებია: ევროპული ომარი (, ამერიკული ომარი და ნორვეგიული ომარი.
სქოლიო
ათფეხა კიბოები
ჩიპროვცის თემი

ჩიპროვცის თემი — თემი ჩრდილო-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის მონტანის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 3 546 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 286.88 კმ²-ს. მოიცავს 10 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჩიპროვცი.
იხილეთ აგრეთვე
ბულგარეთის თემები
ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
მონტანის ოლქი
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
მონტანის ოლქის თემები
ბულგარეთის თემები
Anonychomyrma arcadia

Anonychomyrma arcadia — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Anonychomyrma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
Anonychomyrma
კარბონერასი

კარბონერასი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ლევანტე-ალმერიენსეის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 95 კმ². მოსახლეობა — 8105 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ალმერიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კარბონერასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ალმერიის მუნიციპალიტეტები
გერტრუდ სტაინი

გერტრუდ სტაინი (დ. 3 თებერვალი, 1874, პიტსბურგი, პენსილვანიის შტატი ― გ. 27 ივლისი, 1946, პარიზი) — ამერიკელი მწერალი, პოეტი, ფემინისტი და დრამატურგი. ცხოვრების უმეტესი ნაწილი საფრანგეთში გაატარა.
ბიოგრაფია
დაიბადა პიტსბურგის ძველ ალეგენის გარეუბანში (პიტსბურგს შემოუერთდა 1907 წელს) ებრაულ-გერმანული წარმოშობის ოჯახში. სამი წლის ასაკში ოჯახი ჯერ ვენაში, შემდეგ კი პარიზში გადავიდა. თითქმის ორი წლის შემდეგ ამერიკაში დაბრუნებულმა განათლება კალიფორნიაში მიიღო, ამთავრებს რა ჯერ რადკლიფის კოლეჯს (1897), შემდეგ კი ჯონს-ჰოპკინზის სამედიცინო სკოლას.
1902 წელს ის საფრანგეთში გადადის მონპარნასზე ხელოვანთა შემოქმედებითი თავყრილობების აპოგეის პერიოდში. 1903-12 წლებში იგი პარიზში ცხოვრობდა ძმა — ლეონთან ერთად, რომელიც იმჟამად ცნობილი ხელოვნების კრიტიკოსი გახდა. 1907 წელს სტაინი თავის ცხოვრებისეულ მეგზურს ელის ტოკლასს ხვდება; სტაინი თითქმის მთელი სიცოცხლის განმავლობაში საკუთარი ძმის — მაიკლის ბიზნესის სტიპენდიით არსებობდა.
ძმასთან ერთად სტაინმა თავი მოუყარა კუბისტური ხელოვნების ერთ-ერთ უპირველეს კოლექციას. ის ფლობდა პაბლო პიკასოს (პაბლო მისი მეგობარი გახდა და გერტრუდის პორტრეტიც აქვს შესრულებული), ანრი მატისის, ანდრე დერენისა და სხვა ახალგაზრდა მხატვართა ადრეულ ნამუშევრებს. პიკასოს ასევე დახატული აქვს გერტრუდის ძმისშვილი ალან სტაინის პორტრეტი.
1920-იან წლებში მისი სალონი რუ-დე-ფლორუსის 27-ში, რომლის კედლები ავანგარდული მიურალებით იყო მოხატული, მრავალი უდიდესი ხელოვანისა და მწერლის თავშეყრის ადგილი იყო, მათ შორის იყვნენ ერნესტ ჰემინგუეი, თორნტონ უილდერი, შერვუდ ანდერსონი და ჟორჟ ბრაქი. გერტურდს ეკუთვნის ტერმინი „დაკარგული თაობა“, რომელიც მან პარიზს შემოხიზნულ ამერიკიდან ჩამოსულ მწერლებს შეარქვა. გამორჩეული შარმით, მახვილსიტყვაობითა და კეთილი ბუნებით გერტრუდს მეგობართა დიდი წრე ჰყავდა. მის შეხედულებებს დიდი გავლენა ჰქონდა თანამედროვე ლიტერატურასა და ხელოვნებაზე.
რესურსები ინტერნეტში
.
.
.
სქოლიო
დაბადებული 1874
გარდაცვლილი 1946
დაკარგული თაობის მწერლები
XIX საუკუნის ამერიკელი ქალები
XX საუკუნის ამერიკელი დრამატურგები
XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები
XX საუკუნის ამერიკელი პოეტები
XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მწერლები
ებრაელი ქალი მწერლები
ამერიკელი ავტობიოგრაფები
ამერიკელი ფემინისტი მწერლები
მოდერნისტული ხელოვნება
მოდერნისტული თეატრი
მოდერნისტი ქალი მწერლები
კუბიზმი
მოდერნისტი მწერლები
პენსილვანიელი რომანისტები
ამერიკელი ქალი არამხატვრული მწერლები
ლგბტ დრამატურგები
ამერიკელი ქალი პოეტები
ქალი ავტობიოგრაფები
Chaillu Massif

Chaillu Massif
The Chaillu Mountains are a mountain range straddling southern Gabon and the Republic of Congo which is named after the French explorer Paul Du Chaillu, who explored and documented this region in the 19th century.
The highest peaks are Mont Iboundji (980m), and Mt Mimongo (1020 m). The rocks of the range are sedimentary in origin.
The range is home to the rises of several rivers including the Louesse, Ogoulou, Ikoy, Lolo, Lekoko, Lebombi, and Offoue.
References
Gardinier David. 1994. Historical Dictionary of Gabon 2nd Edition. USA: The Scarercrow Press, Inc
Mountain ranges of Gabon
Tourist attractions in Gabon
Mountain ranges of the Republic of the Congo
Camponotus micans asniensis

Camponotus micans asniensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
მენესოს მეორე ეკლესია

მენესოს მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მენესოს ჩრდილოეთით, ფერდობზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (3,5 x 2,5 მეტრი), ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. სწორკუთხა შესასვლელი (გვიანდელია) დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ აფსიდში, ვიწრო სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო პატარა სწორკუთხა ნიშია. დარბაზი ცილინდრული კამარითაა გადახურული. ინტერიერი შელესილია. თავდაპირველი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია - დაფარულია ფერდობიდან ჩამორეცხილი მიწით.
ლიტერატურა
დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჰალშტატის კულტურა

ჰალშტატის კულტურა — ძვ. წ. VIII-VI საუკუნეებში (ადრეული რკინის ხანა), ცენტრალურ ევროპაში გაბატონებული კულტურა, რომელიც ძვ. წ. XII საუკუნეში (გვიანი ბრინჯაოს ხანა) არსებული სამარხი ურნების კულტურიდან წარმოიშვა და ცენტრალური ევროპის უმეტეს სამეფოში ჩაანაცვლა ლათინურმა კულტურამ.
ძვ. წ. VI საუკუნით, ჰალშტატის კულტურა გავრცელებული იყო დაახლოებით 1000 კილომეტრზე: დასავლეთით შამპან-არდენიდან, დუნაისა და ზემო რაინის გასწვრივ, ვენის აუზს და დუნაის დაბლობამდე აღმოსავლეთით, ხოლო ჩრდილოეთით მაინიდან, ბოჰემიადან და მცირე კარპატებიდან შვეიცარიის ზეგანამდე ზალცკამერგუტამდე და ქვემო შტირიამდე.
ამ კულტურას სახელი ეწოდება მისი არქეოლოგიური აღმოჩენის ადგილის მიხედვით. ჰალშტატი არის ტბის პირას მდებარე სოფელი ავსტრიაში, ზალცკამერგუტში, რომელიც მდებარეობს ზალცბურგიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით.
იხილეთ აგრეთვე
კელტები
ილირიელები
ლიტერატურა
Hermann Parzinger, Chronologie der Späthallstatt- und Frühlatene-Zeit. Studien zu Fundgruppen zwischen Mosel und Save, Quellen und Forschungen zur prähistorischen und provinzialrömischen Archäologie 4, Weinheim 1988.
Potrebica, H. "Some Remarks on the Contacts Between the Greek and the Hallstatt Culture Considering the Area of Northern Croatia in the Early Iron Age." Oxford: Archaeopress; 1998. ISBN 0-86054-894-5
Pydyn, A. Exchange and cultural interactions: a study of long-distance trade and cross-cultural contacts in the Late Bronze Age and Early Iron Age in Central and Eastern Europe. Oxford: Archaeopress; 1999. ISBN 1-84171-026-1
Rom, W. "AMS 14C Dating of Equipment from the Iceman and of Spruce Logs from the Prehistoric Salt Mines of Hallstatt," from Radiocarbon 41, #2; 1999: 183 (16 pp.) ISSN 0033-8222
John Haywood's Atlas of the Celtic World ; London Thames & Hudson Ltd., 2001; Pgs.30-37.
Semler, Alfons. Überlingen: Bilder aus der Geschichte einer kleinen Reichsstadt,Oberbadische Verlag, Singen, 1949.
რესურსები ინტერნეტში
http://www.hallstattzeit.de/
სქოლიო
არქეოლოგიური კულტურები
კელტები
ილირიელები
ჩეხეთის ისტორია
ავსტრიის ისტორია
საფრანგეთის ისტორია
შვეიცარიის ისტორია
უნგრეთის ისტორია
ხორვატიის ისტორია
გერმანიის ისტორია
ესპანეთის ისტორია
პორტუგალიის ისტორია
რუმინეთის ისტორია
დავითი (კაჭახიძე)

დავითი (კაჭახიძე)
მიტროპოლიტი დავითი (ერისკაცობაში — ექვთიმე ოქროპირის ძე კაჭახიძე; დ. 15 ოქტომბერი, 1872, ქუთაისი, — გ. 19 მარტი, 1935, ბათუმი) — ქართველი სასულიერო მოღვაწე, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, მიტროპოლიტი.
ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი დავით კაჭახიძე დაიბადა 1872 წლის 15 ოქტომბერს მღვდლის, ოქროპირ კაჭახიძის ოჯახში. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1899 წელს დაამთავრა ყაზანის სასულიერო აკადემია. 1898 წლის 8 მაისს ეკურთხა მღვდელ-მონაზვნად. იმავე წელს დაინიშნა „კავკასიაში მართლმადიდებლური ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების“ სკოლების ინსპექტორად. 1900–1902 წლებში თელავისა და სამეგრელოს სასულიერო სასწავლებლების ზედამხედველი იყო. 1903 წლიდან მოღვაწეობდა რუსეთში, იყო ვიტებსკისა და დონის სასულიერო სემინარიების რექტორი. 1907 წელს საქართველოში დაბრუნდა. 1907 წლის 4 ნოემბერს აკურთხეს ალავერდის ეპისკოპოსად. აქტიურად იბრძოდა საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენისათვის. ამის გამო იგი 1912 წელს გადააყენეს, დანიშნეს თავდაპირველად პიატიგორსკის, 1914 წლიდან კი ვინიცის ეპისკოპოსად. 1917 წელს, ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ, საქართველოში დაბრუნდა.
1917 წლის 17 სექტემბერს საქართველოს პირველმა საეკლესიო კრებამ აირჩია ურბნისის ეპისკოპოსად. 1920 წლის 27 ივნისს მეორე საეკლესიო კრებაზე საკუთარი სურვილით დატოვა ეპარქია. ამავე კრებაზე აირჩიეს საკათალიკოზო საბჭოს წევრად. 1921 წლიდან ჭყონდიდელი. 1922 წლის 9 ნოემბერს სოფელ ლეხაინდრავოში დააპატიმრეს და 16 ნოემბერს გაათავისუფლეს. 1923 წლიდან ბათუმ-შემოქმედელი, 1924 წლიდან ალავერდელი, შემდეგ ქუთათელ-გაენათელი. 1926 წლის 26-27 დეკემბერს ეპისკოპოსების ქრისტეფორესთან ერთად ორგანიზება გაუწია ქუთაისში გამართულ საეკლესიო ყრილობას, რომელმაც ეკლესიაზე თავსდამტყდარი უბედურების მიზეზად კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსისა და საკათალიკოსო საბჭოს ანტისამთავრობო კურსი მიიჩნია და ხელისუფლებისადმი ერთგულების გამომხატველი დეკლარაცია მიიღო.
1926 წელს აიყვანეს მიტროპოლიტის ხარისხში. 1927 წლიდან იყო და კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრე. 1930 წლიდან ჭყონდიდის, ბათუმ-შემოქმედის, ქუთაის-გაენათის მმართველი. გარდაიცვალა 1935 წლის 19 მარტს. მისი შრომებიდან აღსანიშნავია „К вопросу об автокефалии Иверской церкви“ (1912).
ლიტერატურა
ვარდოსანიძე, ს.. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი უწმიდესი და უნეტარესი კალისტრატე (1932-1952 წწ.). თბილისი, 2009 წ., გვ. 111-112.
სქოლიო
ქართველი ეპისკოპოსები
დაბადებული 15 ოქტომბერი
დაბადებული 1872
გარდაცვლილი 19 მარტი
გარდაცვლილი 1935
ქუთაისში დაბადებულები
ნაყინის ვაფლი

ნაყინის ვაფლი — მშრალი, კონუსის ან ცილინდრის ფორმის ვაფლის ტექსტურის ცომის ან ვაფლისგან დამზადებული საკონდიტრო პროდუქტი, რომელიც გამოიყენება ნაყინის ჩასადებად, ხელში დასაჭერად და კოვზის გარეშე საჭმელად. აქვს წვეტიანი ან ბრტყელი ბოლო. არსებობს ნაყინის ვაფლის ბევრი სახეობა, მაგ. კრეკერი და შოკოლადის ვაფლი. ვაფლი გამოიყენება ნაყინის სენდვიჩის დასამზადებლადაც - ნაყინის შიგთავსი ორი ვაფლის შორის თავსდება. არსებობს ორმაგი ვაფლი, რომლითაც შეიძლება ნაყინის ორი პორციის ტარება. ნაყინის დასაჭერ ვაფლს ბრტყელი ძირით ასევე „ჭიქასაც“ უწოდებენ, ნაყინის სახეობას კი - „ნაყინი ჭიქაში“.
ისტორია
რეცეპტების წიგნებში ნაყინის ჭამისთვის გამოსადეგ კონტეინერში მოთავსება პირველად საფრანგეთში ჩნდება XIX საუკუნის ბოლოს.1825 წლის რეცეპტით ნაყინი თავსდებოდა პატარა დახვეულ ვაფლებში თხილით. 1888 წლის ინგლისური რეცეპტში აღწერილია ასევე თხილიანი ვაფლი, გაბრტყელების მაგივრად გამომცხვარი ღუმელში . ნაყინის ვაფლის ავტომატები დააპატენტა ორმა იტალიელმა ნაყინის გამყიდველმა 1902 და 1903 წელს - იტალო მარჩონიმ და ანტონიო ვალვონამ, „ბისკვიტის ჭიქების ავტომატის“ და „ნაყინის კონტეინერების მანქანის“ სახელით .
არსებობს ლეგენდა, რომ 1904 წლის ერთ-ერთ ქუჩის გასართობ ღონისძიებაზე ნაყინის გამყიდველს ჩასადები ქაღალდი დაუმთავრდა და ნაყინის გასაყიდად რამდენიმე ვაფლი იყიდა. ამ ისტორიას ზოგი ვაფლის ნაყინში ჩადების პოპულარობის დასაწყისად თვლის , თუმცა მას დამტკიცება არ აქვს.
ვაფლის ნაყინის გამოგონებაზე პრეტენზია აქცს ასევე ეიბ დუმარს და მის ოჯახს . მან 16 წლის ასაკში დაიწყო ნაყინის დახვეულ ვაფლში გაყიდვა და დიდი წარმატებაც იქონია. შემდეგ მან ვაფლის ავტომატიც შეიკვეთა და თავის ძმებთან ერთად საერთო ჯამში 23 ათას ნაყინზე მეტი გაყიდა. მან შემდგომში მაღაზიაც გახსნა, რომელიც დღესაც მუშაობს იმავე ადგილას და ოჯახის ბიზნესად იქცა. 2008 წელს მისსურის შტატმა ნაყინი ვაფლში შტატის ოფიციალურ კერძად გამოაცხადა.
კომერციულად დამზადება
პირველი ნაყინის ვაფლი იხვეოდა ხელით, ვაფლის დასახვები მანქანა გამოიგონა და დააპატენტა ფრედერიკ ბრუკმანმა 1912 წელს. ათი წლის შემდეგ მან პატენტი მიჰყიდა ნაყინის მაწარმოებელ კომპანია „Nabisco-ს“, რომელიც დღესაც მუშაობს. შემდგომში კომპანია „Stubby-მ“ მზა ნაყინი ვაფლში, რომელიც შესაძლოა შეინახოს მაცივარში როგორც ერთობლივი პროდუქტი. კომპანია შემდეგ „Néstle-მ“ იყიდა.
1950-იან წლებში იტალიაში გაჩნდა ნაყინის ვაფლი, რომელიც შიგნიდან დაფარული იყო ზეთით, შაქრით და შოკოლადით. პირველად იდეა არ იყო წარმატებული, მაგრამ დღეს ის საკმაოდ პოპულარულია ევროპის ქვეყნებში. ცვილიანი ქაღალდის შეფუთვის გამოგონებამ ნაყინი ვაფლში უფრო ადვილად სატარებელი და შესანახი გახადა, ნაყინი აღარ ეკრობოდა შეფუთვას და უფრო ჰიგიენურიც გახდა.
დღეს
დღეს ნაყინი ვაფლში ბევრად პოპულარულია ნაყინზე ყუთში. იყიდება სუპერმარკეტებში შეფუთვებძი, ასევე ქუჩებში და ქუჩის ღონისძიებებზე, კაფეებში და სწრაფი კვების რესტორნებში როგორც იაფფასიანი დესერტი. მზადდება ქარხნულად ან ადგილზე ავტომატით ვაფლში ნაყინის ჩასხმით. გამოიყენება ნაყინის ნებისმიერი გემო.
წყაროები
https://archive.aramcoworld.com/issue/200304/zalabia.and.the.first.ice-cream.cone.htm
https://www.nytimes.com/2013/06/02/magazine/who-made-that-ice-cream-cone.html
https://whatscookingamerica.net/History/IceCream/IceCreamCone.htm
https://patimg1.uspto.gov/.piw?Docid=0746971&idkey=NONE
http://www.historicfood.com/Ice+Cream+Cone.htm
დესერტები
გასტრონომია
კულინარია
სარგის I

სარგის I ჯაყელი (გ. 1285) — საქართველოს სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე XIII საუკუნის II ნახევარში, მეჭურჭლეთუხუცესი, სამცხის სპასალარი, 1260 მონღოლთა ბატონობის წინააღმდეგ აჯანყების ერთ-ერთი ინიციატორი და აქტიური მონაწილე იყო.
დავით VII ულუმ დანიშნა მონღოლთა ლაშქრის (რომელიც აჯანყების ჩასაქრობად იყო შემოსული საქართველოში) წინააღმდეგ მებრძოლ ქართველთა ჯარის მეთაურად. სარგის I-ს 8000 ცხენოსანი ჰყავდა, მონღოლთა ლაშქარში კი, რომელსაც არღუნი მეთაურობდა, 20000 მარტო მონღოლი და ერაყელი მოლაშქრე ირიცხებოდა, რამდენიმე ათასი კი ქართველი იყო. 1260 ტაშისკართან ბრძოლაში სარგის I-ის 1500 ცხენოსანმა დაამარცხა არღუნის 6000-იანი მეწინავე ლაშქარი. შემდეგ თვით სარგის I დაიძრა მტრის წინააღმდეგ. არღუნი გაქცევას აპირებდა, მაგრამ მის ლაშქარში მყოფმა ქართველებმა შეაკავეს. მთავარი ძალების გადამწყვეტ ბრძოლაში ქართველები დამარცხდნენ.
სარგის I-ის შეცდომა ის იყო, რომ ბორჯომის ხეობის ვიწროებიდან გამოვიდა და მონღოლებს გაშლილ ველზე შეებრძოლა, სადაც მტერს მანევრირების საშუალება მიეცა. 1261 წელს სარგის I წარმატებით იბრძოდა სამცხეში მეორედ შემოსული არღუნის ლაშქრის წინააღმდეგ. მტერი იძულებული გახდა 20 დღის შემდეგ უკან გაბრუნებულიყო. 1262 სარგის I დავით VII-ს ურდოში გაჰყვა ჰულაგუ-ყაენთან და გამოძიების დროს მეფის გადარჩენის მიზნით აჯენყების მოწყობა თვითონ დაიბრალა. გამოძიება არ იყო დამთავრებული, რომ ილხანთა წინააღმდეგ ოქროს ურდოს ყაენმა ბერქამ გამოილაშქრა. სარგის I-მა მის წინააღმდეგ ბრძოლაში სიმამაცით თავი გამოიჩინა და ჰულაგუ-ყაენი სიკვდილს გადაარჩუნა. მადლიერმა ყაენმა მას კარნუ ქალაქი და მისი მომიჯნე ოლქი უბოძა. სარგის I-ის განდიდებით უკმაყოფილო ქართველმა დიდებულმა მეფესა და სარგის I-ს შორის მტრობა ჩამოაგდეს. მეფის მიერ დაპატიმრებული სარგის I ყაენმა გაათავისუფლა. სარგის I-ის თხოვნით 1266 წელს სამცხე საქართველოს ჩამოშორდა და უშუალოდ ყაენს დაექვემდებარა. სარგის I-ის ეს ნაბიჯი საერთო ეროვნულ ინტერესების ღალატს ნიშნავდა: ფაქტობრივად პოლიტიკურად ორად გაყოფილ საქართველოს მესამე ნაწილიც გამოეყო - სამცხე, რომლის ტერიტორია ტაშისკარიდან არზრუმამდე ვრცელდებობა. მიუხედავად ამისა სარგის I-სა და საქართველოს მეფეს შორის პოლიტიკური ურთიერთობა მთლად არ შეწყვეტილა — სარგის I-მა სამცხის სპასალარის წოდება შეინარჩუნა და დემეტრე II-ის დროს მეჭურჭლეთუხუცესობაც მიიღო.
ლიტერატურა
სამცხე-საათაბაგოს ათაბაგები
გარდაცვლილი 1285
ჯაყელები
მეჭურჭლეთუხუცესები
დონის ნახიჩევანის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

დონის ნახიჩევანის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — პირველი სომხური ეკლესია დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის შემადგენლობაშია). ეკლესია დაანგრიეს 1930-იან წლებში.
ისტორია
ხის სომხური ეკლესია ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე უკვე აგებულია 1780 წელს, ანუ ქალაქის დაარსების მომდევნო წელს. ამ ტაძარში ხდებოდა სხვა სომხური ეკლესიების საძირკველში ჩასატანებელი ქვების კურთხევა. 1781 წლის 14 აპრილს საზეიმოდ აკურთხეს ოთხი ქვა, რომელიც შემდეგ დააყენეს ქალაქის ოთხივე კუთხეში. იოსებ არღუთაშვილ-მხარგრძელის (არჩეული, მაგრამ არაინტრონიზებული სრულიად სომეხთა კათოლიკოსი) ხელნაწერის, „დავთარის“ მიხედვით ახალი, ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაეყარა 1781 წელს და მისი მშენებლობა დასრულდა არაუგვიანეს 1787 წლისა. მესამე ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1819 წლის 18 მაისს.
ეკლესია მდებარეობდა 1-ლი უსპენსკაიას (ამჟამად პროლეტარის) ქუჩაზე, იქ სადაც ამჟამად საცხოვრებელი სახლი № 2 მდებარეობს. სამტრაპეზიანი ტაძარის გეგმას თავდაპირველად ჰქონდა სწორკუთხა ჯვრის ფორმა. ტაძრის ცენტრალური სივრცის თავზე აღმართული იყო გუმბათი. სამხრეთისა და ჩრდილოეთის შესასვლელები გაფორმებული იყო ოთხსვეტიანი ტოსკანური პორტიკებით. ცენტრალური (დასავლეთის) გასასვლელის თავზე დაშენებული იყო სამრეკლო, რომელიც ჩამოინგრა 1850-იან წლებში. 1856 წელს, არქიტექტორ ნ. მურატოვის პროექტის მიხედვით ეკლესია გააფართოვეს. მიამატეს ახალი დეტალები დასავლეთის შესასველის სამრეკლოს მხარეს.
ტაძართან მოქმედებდა პატარა სომხური სასაფლაო, სადაც დაკრძალულნი იყვნენ ცნობილი ნახიჩევანელები. კერძოდ, აქ დაკრძალულნი იყვნენ ქველმოქმედები: ჰოვანეს პოპოვი და სტეფან ნატალიანი. ეკლესიასთან მოქმედებდა სასწავლებელიც.
1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და მალევე დაანგრიეს. ეკლესიასთან არსებული სასწავლებლის ბაზაზე გაიხსნა № 12 სკოლა, რომლისთვისაც ააგეს ახალი შენობა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობა გააფართოვეს და აქ განათავსეს № 12 პროფესიული სასწავლებელი.
სქოლიო
დონის როსტოვის სომხური ეკლესიები
დონის როსტოვის დაკარგული ეკლესიები
პაიდეს მუნიციპალიტეტი

პაიდეს მუნიციპალიტეტი — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, იარვამაას მაზრაში.
იხილეთ აგრეთვე
ესტონეთის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
იარვამაას მუნიციპალიტეტი
ჭერმის კლდეები

ჭერმის კლდეები — ფსევდოკარსტი საქართველოში, მდებარეობს მცხეთის მუნიციპალიტეტში, თბილისიდან მე-17 კილომეტრზე, სოფლებს: მუხათგვერდისა და დიღომს შორის, ზღვის დონიდან 550-600 მ სიმაღლეზე. ზემო ავჭალის ჰიდროელექტროსადგურის მოპირდაპირე მხარეზე.
დახასიათება
მტკვრის ხეობის მარჯვენა ფერდობის კლდეებზე, რომლებიც აგებულია ოლიგოცენ-მიოცენის არკოზული ქვიშაქვებით, ატმოსფერული ფაქტორების მოქმედების შედეგად წარმოქმნილა თავისებური ფსევდოკარსტული ფორმები. სახელწოდება „ჭერმის კლდეები“ მიგვითითებს ძველ სოფელ ჭერემზე, რომელიც, დიღმელი მოხუცების ცნობით, არსებობდა წინათ ამ ადგილზე.
ყურადღებას იპყრობს ბუნებრივი კამარა, რომელიც ადგილობრივ მოსახლეობაში „ჩაკიდულის“ სახელითაა ცნობილი. იქვეა რამდენიმე ათეული ქვაბისებური ფორმის ჩაღრმავება, რომელთა დიამეტრი 0,5 -1,5 მ უდრის. ცოტა მოშორებით, მშრალ ხევში შენახულია 3 მ სიგრძის ბუნებრივი ხიდი. ყველა ეს ფორმა გამომუშავებულია წვიმის წყლისა და ქარის მიერ ერკოზული ქვიშაქვების დაშლით და მარცვლების გატანით. ჭერმის კლდეების ორიგინალური ფორმების სახით ჩვენ ვხედავთ ცრუ კარსტის, ანუ ფსევდოკარსტის კარგ მაგალითს.
ლიტერატურა
საქართველოს წითელი წიგნი, თბ. 1982 გვ. 210-211
რელიეფის ფორმები
საქართველოს წითელ წიგნში შეტანილი არაორგანული ბუნების ძეგლები