PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Visual Basic

Visual Basic (VB) — დაპროგრამების პოპულარული სისტემა, რომელიც საშუალებას იძლევა მარტივად და მოხერხებულად შეიქმნას ოპერაციული სისტემა Windows-ის პლატფორმაზე მომუშავე პროგრამები, ანუ, როგორც მათ უწოდებენ Windows-ის დანართები. მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ ის თითქმის ნებისმიერი ხასიათის, მათ შორის ინტერნეტის შესაძლებლობების გამოყენების უნარის მქონე, დანართის შექმნის მძლავრი ინსტრუმენტული საშუალებაა.
Visual Basic-ის პროგრამული პროექტის მომზადება ხდება სპეციალურ გარემოში, რომელსაც VB-ის დაპროექტების გარემო ეწოდება. ის არის ეკრანული და დიალოგიური ფანჯრების, მენიუების, ინსტრუმენტების ზოლების ერთობლიობა და ემსახურება გრაფიკული ინტერფეისის შექმნას, პროგრამული კოდის შედგენას, პროგრამის გამართვას და შესრულებას.
პროგრამული პროდუქტის შექმნის პროცესს ხშირად დაპროექტებას უწოდებენ, ხოლო თავად დაპროგრამების ზემოაღნიშნულ ენას — დაპროექტების სისტემას.
ამგვარად, VB როგორც დაპროექტების სისტემა შეიცავს დაპროექტების ენას Visual Basic, პროგრამის ტრანსილაციისა და გამართვის საშუალებებს, სამუშაო გარემოს, რომელშიც გრაფიკული ინტერფეისი შეიქმნება და მოხდება პროგრამის შედგენა და შესრულება.
რესურსები ინტერნეტში
Visual Basic 6.0 Resource Center
Visual Basic 6 Renewed to Run on Windows 8
პროგრამირების ენები
Microsoft
დონეცკი

დონეცკი — ინდუსტრიული ქალაქი აღმოსავლეთ უკრაინაში, რომელიც გაშენებულია მდინარე კალმიუსზე. არის დონეცკის ოლქის დედაქალაქი. ისტორიულად, წარმოადგენს დონბასის ეკონომიკურ-კულტურული რეგიონის არაოფიციალურ დედაქალაქს.
ქალაქი დონეცკი დაარსდა 1869 წელს უელსელი ბიზნესმენის, ჯონ იუზის მიერ. მან რეგიონში ფოლადის ქარხანა და რამდენიმე ქვანახშირის საბადო დააფუძნა. ამ დროისთვის ქალაქს იუზოვკა (Юзівка) ეწოდებოდა. საბჭოთა მმართველობისას, ფოლადის წარმოება ქალაქში კიდევ უფრო გაიზარდა. 1924 წელს მას სტალინო ეწოდა, 1932 წელს კი დონეცკის რეგიონის ცენტრი გახდა. 1962 წელს ქალაქს დონეცკი დაერქვა.
დამეგობრებული ქალაქები
დონეცკი დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან:
ლიტერატურა
დონეცკის ოლქის ქალაქები
უკრაინის ადმინისტრაციული ცენტრები
ვინეტორი

ვინეტორი — სოფელი მოლდოვაში, ნისპორენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 205 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 127 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ნისპორენის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ნისპორენის რაიონის სოფლები
ერანი

ერანი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 446 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 108 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
statoids.com-ის მონაცემები
კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები
ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი

კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი
უკრაინის ეროვნული ტექნიკური უნივერსიტეტი „კიევის იგორ სიკორსკის სახელობის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი“ — უმაღლესი სასწავლებელი კიევში, რომელიც არის უკრაინაში ყველაზე დიდი უნივერსიტეტი. იგი შედგება 18 ფაკულტეტის, 7 საგანმანათლებლო და სამეცნიერო დაწესებულებების (მათ შორის ერთი სამხედრო), 15 კვლევითი ინსტიტუტისა და ცენტრისგან. ამჟამად ინსიტიტუტში არის 375 პროფესორი და დაახლოებით 36 ათასი სტუდენტი.
ინსტიტუტი დაფუძნდა 1898 წლის 31 აგვისტოს. თავდაპირველად არსებობდა სწავლის ოთხი მიმართულება: მექანიკური, ქიმიური, სასოფლო-სამეურნეო და საინჟინრო. პირველ წელს კიევის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში 360 სტუდენტი ჩაირიცხა, ხოლო პირველი რექტორი იყო ვიქტორ კირპიჩოვი. უმაღლესი სასწავლებლის დაარსებაში მონაწილეობას იღებდნენ გამოჩენილი რუსი მეცნიერები: ნიკოლაი ჟუკოვსკი, კლიმენტ ტემერაზევი და დიმიტრი მენდელეევი.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
უკრაინის უნივერსიტეტები
კოსტარევო (ბაშკირეთი)

კოსტარევო (ბაშკირეთი)
კოსტარევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბირსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 210 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბირსკიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 103 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (64 %).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბირსკის რაიონის სოფლები
ავგიის ნაეკლესიარი

ავგიის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ავგიაში. ეკლესია ნაგები ჩანს ნატეხი ქვით. საეკლესიო ნაგებობა თავისი მშენებლობის სტილით, დაგეგმარებითა და აქ გათხრების დროს აღმოჩენილი არქეოლოგიური მასალებით, თარიღდება V საუკუნით.
ძეგლის აღწერა
ძეგლი წარმოადგენს ადრექრისტიანული ხანის დარბაზულ ნაგებობას, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის განივი მკლავებით. ნაგებობის ერთიანი გეგმარებითი სტრუქტურა გამოიყურება როგორც „თავისუფალი ჯვარი“ (23,85 X 19 მ). შეიცავს ნახევარწრიულ შვერილ აფსიდას, რომლის რადიუსი 6,05 მ-­ია. ტაძრის ძირითადი სივრცე სამნაწილიანია. შეიცავს განივ დარბაზს, რომელიც შესაძლოა ნართექსის ფუნქციას ასრულებდა, დარბაზს და საკურთხეველის აფსიდას. ნაგებობის იატაკი დაფარული იყო მოვარდისფრო კირხსნარით, წვრილი კენჭებისა და კერამიკული ფხვნილის ნაერთით.
ტაძარს ერთადერთი ცენტრალური შესასვლელი დასავლეთის მხრიდან უნდა ქონოდა, ჩრდილოეთ მინაშენში (5,5 X 4,75 მ) ­ ჩრდილო­-დასავლეთ კუთხეში. სამხრეთის მინაშენისა (5,5 X 4,5 მ)­ სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში.
ნაგებობა გადახურული უნდა ყოფილიყო ე. წ. კოჭებიანი კონსტრუქციის ორქანობიანი სახურავით.
ლიტერატურა
მამულაძე შ., კახიძე ა., აჭარის არქეოლოგიური ძეგლები, თბ. 2016, გვ., 80-81
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ახალქალაქის მაზრა

ახალქალაქის მაზრა — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული რუსეთის იმპერიაში. შეიქმნა 1874 წელს (გამოეყო ახალციხის მაზრას). ადმინისტრაციული ცენტრი — ახალქალაქი, მოიცავდა ახლანდელ ახალქალაქის, ნინოწმინდის და ნაწილობრივ ასპინძის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიებს. ფართობი — 2739 კმ² (1905), დასახლებული პუნქტი — 111, მოსახლეობა — 84,2 ათ. კაცი (1906) — ქართველები, სომხები, ბერძნები, ქურთები და სხვები. ქართველების ხვედრითი წონა აქ ჯერ კიდევ რუსეთ-ოსმალეთის 1828-1829 ომის დროს შემცირდა, შემდგომში თვითმპყრობელობის ანტიეროვნული პოლიტიკის შედეგად კიდევ უფრო იკლო. მაჰმადიან ქართველთა დიდი ნაწილი ოსმალეთში გადასახლდა. მათ ადგილზე ჩამოსახლდნენ თურქეთიდან დევნილი ქრისტიანი სომხები, ბერძნები და სხვები. ახალქალაქის მაზრა გაუქმდა 1930 წელს.
ლიტერატურა
ტფილისის გუბერნია
რუსეთის იმპერიის მაზრები
Still Growing Up: Live & Unwrapped

Still Growing Up: Live & Unwrapped is a DVD film by Hamish Hamilton and Peter Gabriel. It features several live performances from Gabriel's 2004 Still Growing Up tour. The film aims to show Gabriel in a more intimate setting, discarding many of the stage antics featured in Growing Up Live. Bonus features include exclusive interview footage of Gabriel and his live band, live rehearsals of "Darkness", "No Way Out" and "Growing Up", as well as live performances of "Father, Son" and "Downside Up" on Later... with Jools Holland.
Setlist
Still Growing Up Live
"The Feeling Begins" – 5:00
"Red Rain" – 6:14
"Secret World" – 9:20
"White Ashes" – 4:44
"Games Without Frontiers" – 6:06
"Burn You Up, Burn You Down" – 6:30
"The Tower That Ate People" – 5:11
"San Jacinto" – 8:27
"Digging in the Dirt" – 7:40
"Solsbury Hill" – 4:45
"Sledgehammer" – 5:12
"Come Talk To Me" – 9:40
"Biko" – 8:59
Extras (Bonus Tracks)
"In Your Eyes" (From The 2004 'Still Growing Up Live' Tour) – 11:48
"No Self Control" (From The 1988 'This Way Up' World Tour Film 'P.O.V.') – 6:02
Credits – 1:52
Personnel
Peter Gabriel – vocals, keyboards
Richard Evans – guitar
Melanie Gabriel – vocals
Tony Levin – bass guitar, vocals
Ged Lynch – drums
David Rhodes – guitar
Rachel Z – keyboards
Charts
Weekly charts
References
Peter Gabriel video albums
2005 video albums
Virgin Records video albums
Geffen Records video albums
ნორაკერტი (გეღარქუნიქი)

ნორაკერტი (გეღარქუნიქი)
ნორაკერტი — სოფელი სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 978 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
Melentyevskaya

Melentyevskaya is a rural locality (a village) in Azletskoye Rural Settlement, Kharovsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 5 as of 2002.
Geography
Melentyevskaya is located 48 km northwest of Kharovsk (the district's administrative centre) by road. Ulasovskaya is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Kharovsky District
Bozgüney

Bozgüney may refer to:
Bozgüney, Adana, a town in Adana Province, Turkey
Bozgüney, Lachin, a village in Lachin Rayon, Azerbaijan
Turkish-language surnames
სტელინგის აჯანყება

სტელინგის აჯანყება — საქსონიის გლეხების აჯანყება 841-843 წლებში. აჯანყებულთა მთავარ მასას შეადგენდნენ მოსული ფრანკი ფეოდალებისა და ადგილობრივი საქსონელი წარჩინებულების მიერ დაყმევებული თავისუალი საქსები (ფრილინგები) და სოფლის ნახევრადთავისუფალნი (ლეტები). აჯანყება მიმართული იყო ფრანკი ფეოდალებისა და ადგილობრივი საქსი დიდებულების (ედელინგები) წინააღმდეგ. აჯანყებულები მოითხოვდნენ ძველი (ფეოდალიზმამდელი) წესების აღდგენას, ილაშქრებდნენ ბატონყმობის წინააღმდეგ, „მათ განდევნეს ქვეყნიდან თითქმის ყველა თავიანთი ბატონი და ძველებურად დაიწყეს ცხოვრება“. აჯანყება ლუდვიგ გერმანელმა ჩაახშო საქს დიდებულებთან ერთად.
ლიტერატურა
ევროპის ისტორია
გერმანიის ისტორია
ეფთვიმე გენათელი

ეფთვიმე გენათელი (გვარად ერისთავ-შერვაშიძე; გ. 1822) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, მიტროპოლიტი. იყო ჯუმათისა (1736-1776) და გელათის ეპისკოპოსი (1776-1820).
ბიოგრაფია
დაიბადა გურიის სამთავროს თავადურ ოჯახში. მსახურობდა დიაკვნად გამოჩინებულის ტაძარში. 1736 წელს გახდა ჯუმათის ეპისკოპოსი მისი ბიძის, მაქსიმე III შარვაშიძის შემდეგ. შემდგომ მიიღო გენათელობა. იბრძოდა ცენტრალური სამეფო ხელისუფლების გაძლიერებისა და ქვეყნის გაერთიანებისათვის. იყო სოლომონ I-ს პოლიტიკის აქტიური მხარდამჭერი. 1789 იმერეთის საერო და საეკლესიო თავკაცებთან ერთად ურჩევდა ერეკლე II-ს თავისი ხელისუფლების ქვეშ გაეერთიანებინა ქართლ-კახეთისა და იმერეთის სამეფოები. 1797 წელს მხარი დაუჭირა სოლომონ II-ის მოწინააღმდეგე გიორგი ბატონიშვილს, რის გამო სოლომონმა იმერეთიდან გააძევა. ეფთვიმე გენათელი ყურადღებას აქცევდა პარტახი ადგილების აღდგენას. ბოსლევში ხელახლა დაასახლა გლეხები, ააშენა სოფელი მუხაღრუა და იქ ეკლესიაც ააგო. 1819 წელს იმერეთის აჯანყების დროს ეფთვიმე გენათელი რუსეთის იმპერიის ხელისუფლებამ დააპატიმრა, როგორც აჯანყების ერთ-ერთი მოთავე და სხვებთან ერთად გადაასახლა რუსეთში.
ლიტერატურა
სქოლიო
გარდაცვლილი 1822
ქართველი ეპისკოპოსები
ქართველი მეამბოხეები
გელათის მღვდელთმთავრები
შარვაშიძეები
გურიის მხარეში დაბადებულები
გურიის ერისთავები (საგვარეულო)
პანტელეიმონ გიორგაძე

პანტელეიმონ გიორგაძე
პანტელეიმონ ივანეს ძე გიორგაძე (დ. 17 აგვისტო, 1925, სოფ. გორმაღალი, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 მარტი, 2009, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი და პოლიტიკოსი, საბჭოთა არმიის გენერალ-მაიორი (1971).
ბიოგრაფია
მეორე მსოფლიო ომის დროს საბჭოთა არმიის რიგებში იბრძოდა ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტზე. დაამთავრა ალმა-ათის საკავალერიო სასაზღვრო სასწავლებელი (1948), სსრკ შინაგან საქმეთა სამინისტროს სამხედრო აკადემია (1956), სსრკ შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის სამხედრო აკადემია (1969).
1969–1973 წლებში მუშაობდა ამიერკავკკასიის სასაზღვრო ოლქის შტაბში, შემდეგ — აღმოსავლეთის სასაზღვრო ჯარების უფროსის მოადგილედ. 1973–1976 წლებში მსახურობდა მონღოლეთში. 1976–1979 წლებში იყო შუა აზიის სასაზღვრო ჯარების სარდლის მოადგილე, 1979–1982 წლებში — ამიერკავკასიის სასაზღვრო ჯარების სარდლის მოადგილე. 1982–1985 წლებში სამხედრო მრჩევლად მუშაობდა კუბაში, 1985–1987 წლებში — კვლავ მონღოლეთში. 1987–1990 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო თავდაცვის საბჭოს მდივანი, 1991–1992 წლებში — საქართველოს სასაზღვრო ჯარების სარდალი, 1992–1993 წლებში — სამშვიდობო ძალების სარდალი საქართველოს მხრიდან ცხინვალის რეგიონში. 1993 წლიდან იყო საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი, კომუნისტურ პარტიათა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, საბჭოთა ოფიცერთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე. გამოდიოდა „მშრომელი ხალხისთვის ძალაუფლების დაბრუნების იდეით ქონების ნაციონალიზაციისა და დემოკრატიული სახელისუფლებო ორგანიზაციების მოწყობის გზით“. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სოციალისტური პარტია“.
მისი შვილი, იგორ გიორგაძე, საქართველოს უშიშროების მინისტრი (1993–1995), საქართველოს პროკურატურის მიერ ბრალდებულია ტერორიზმში.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
პანტელეიმონ გიორგაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ქართველი გენერლები
ქართველი კომუნისტები
დაბადებული 17 აგვისტო
დაბადებული 1925
გარდაცვლილი 3 მარტი
გარდაცვლილი 2009
სამტრედიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
პანტელეიმონ
საბჭოთა გენერალ-მაიორები
მონპელიე

მონპელიე — ქალაქი სამხრეთ საფრანგეთში. 2006 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 251 634 ადამიანს, საშუალოდ ქალაქში მცხოვრებთა სიმჭიდროვე შეადგენს 4424 ადამიანს კმ²-ზე. დასახლებული პუნქტის ფართობია 56,88 კმ². მონპელიე 750 კილომეტრითაა დაცილებული ქვეყნის დედაქალაქ პარიზს. მონპელიე არის ლანგედოკი-რუსილონის რეგიონის და ეროს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი გაშენებულია ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროსთან, მდინარე ლეზის ნაპირებზე, ლიონის ყურის მახლობლად.
ისტორია
მონპელიე აღმოცენდა VIII საუკუნეში. XI-XIII საუკუნეებში დიდი ეკონომიკური და სავაჭრო ცენტრი იყო. 1204 წლიდან მოიპოვა საქალაქო თვითმმართველობა. ამავე წლიდან შედიოდა არაგონის სამეფოს, ხოლო 1246 წლიდან მალიორკის სამეფოს შემადგენლობაში. სახელი გაითქვა თავისი სამედიცინო სკოლით. 1289 წელს აქ დაარსდა უნივერსიტეტი. 1349 წელს შეუერთდა საფრანგეთის სამეფო დომენს. რელიგიური ომების დროს წარმოადგენდა ჰუგენოტების საყრდენს. XVII საუკუნეში გახდა ლანგედოკის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი, ხოლო XVIII საუკუნის ბოლოდან ერის დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი.
დაძმობილებული ქალაქები
ლეიკვუდი, აშშ, 1918 წლიდან
ლუისვილი, აშშ, 1955 წლიდან
ჰაიდელბერგი, გერმანია, 1961 წლიდან
ბარსელონა, ესპანეთი 1963 წლიდან
ჩენდუ, ჩინეთი, 1981 წლიდან
ტიბერია, ისრაელი, 1983 წლიდან
ფესი, მაროკო, 2003 წლიდან
რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია 2008 წლიდან
სქოლიო
საფრანგეთის ქალაქები
არნო ჰოლცი

არნო ჰოლცი (დ. 26 აპრილი, 1863, რასტენბურგი — გ. 26 ოქტომბერი, 1929, ბერლინი) — გერმანელი მწერალი; გერმანული ნატურალიზმის თეორეტიკოსი.
თავდაპირველად წერდა ლირიკულ ლექსებს (კრებულები „დროის წიგნი. თანამედროვე კაცის სიმღერები“, 1886; „ფანტაზუსი“, ტ. 1-2, 1898-1899). იოჰან შლაფთან ერთად დაწერა 3 პროზაული ესკიზისაგან შემდგარი ნატურალისტური, მომენტური „ფოტოგრაფიით“ შესრულებული კრებული „მამა ჰამლეტი“ („მამა ჰამლეტი“, „სიკვდილი“, „პირველი დღე სკოლაში“, 1889), აგრეთვე ნატურალისტური „სეკუნდური სტილით“ დაწერილი პიესა „ზელიკეს ოჯახი“ (1890). აღსანიშნავია ჰოლცის ესთეტიკურ-თეორეტიკული თხზულება „ხელოვნება, მისი არსი და მისი კანონები“. (ტ. 1-2, 1891-1892), „ლირიკის რევოლუცია“ (1899).
ლიტერატურა
სქოლიო
გერმანელი მწერლები
დაბადებული 1863
გარდაცვლილი 1929
გერმანელი მამაკაცი პოეტები
გერმანელი მამაკაცი დრამატურგები
XIX საუკუნის გერმანელი დრამატურგები
XIX საუკუნის გერმანელი მამაკაცი მწერლები
XX საუკუნის გერმანელი დრამატურგები
გერმანულენოვანი პოეტები
შტადიონი (ვენის მეტრო)

შტადიონი (ვენის მეტრო)
შტადიონი — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2008 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
ვენის მეტროპოლიტენის საიტი
ვენის მეტროსადგურები
ოსკარის 24-ე დაჯილდოება

ოსკარის 24-ე დაჯილდოება
ოსკარის 24-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 24-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით.
ლაურეატები
ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
Camponotus perthiana

Camponotus perthiana — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
აღმოსავლეთ ტიმორის დროშა

აღმოსავლეთ ტიმორის დროშა — აღმოსავლეთ ტიმორის სახელმწიფო სიმბოლო გერბსა და ჰიმნთან ერთად. თანამედროვე დროშა 2002 წელს მიიღეს. ეს ზუსტად იგივე დროშაა რომელიც ქვეყანამ 1975 წელს პორტუგალიისგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ინდონეზიის შეჭრამდე 9 დღით ადრე მიიღო. 2002 წლის 19 მაისის შუაღამეს დამოუკიდებლობა გამოცხადდა, ხოლო მეორე დღეს დაეშვა გაეროს დროშა და დამოუკიდებელი აღმოსავლეთ ტიმორის დროშა აღიმართა.
აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუციის მიხედვით, ყვითელი (PMS 123) სამკუთხედი „აღმოსავლეთ ტიმორის კოლონიალური ისტორიის კვალს“ წარმოადგენს. შავი სამკუთხედი „სიბნელეს რომელიც უნდა დაიძლიოს“; დროშის წითელი (PMS 485) ფონი წარმოადგენს „ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ბრძოლას“; ვარსკვლავი ან „გზის მაჩვენებელი სინათლე“ თეთრი ფერისაა რაც მშვიდობას განასახიერებს.
დროშის ოფიციალური აღწერა
აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუცია, ნაწილი I, მუხლი 15:
სახელმწიფო დროშა არის მართკუთხედი და მასზე დატანილია ორი ტოლფერდა სამკუთხედი, საიდანაც მცირე მათგანი მოთავსებულია დიდზე. ერთი სამკუთხედი შავია და მისი სიმაღლე დროშის სიგრძის ერთი მესამედის ტოლია. ის მოთავსებულია ყვითელ სამკუთხედზე და მისი სიმაღლე დროშის სიგრძის ნახევარს შეადგენს. შავი სამკუთხედის ცენტრში მოთავსებულია თეთრი ხუთქიმიანი ვარსკვლავი, რომელიც გზის მაჩვენებელ სინათლეს განასახიერებს. ვარსკვლავის ერთი ქიმი მიბრუნებულია დროშის მარცხენა ზედა კუთხისაკენ. დროშის დანარჩენი ნაწილი წითელი ფერისაა. დროშის პროპორციაა — 1:2.
ისტორიული დროშები
რესურსები ინტერნეტში
აღმოსავლეთი ტიმორი Flags of the World-ზე
სქოლიო
მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
ვენის კონვენცია დიპლომატიური ურთიერთობის შესახებ

ვენის კონვენცია დიპლომატიური ურთიერთობის შესახებ — ერთ-ერთი მთავარი საერთაშორისო ხელშეკრულება დიპლომატიურ სამართალში. ვენის კონვენცია დიპლომატიური ურთიერთობის შესახებ დადებულია ვენაში, 1961 წლის 18 აპრილს. სახელმწიფოები, ამ კონვენციის მხარეები, აღნიშნავენ, რომ ყველა ქვეყნის ხალხები ოდითგანვე ცნობენ დიპლომატიური აგენტების სტატუსს. მხედველობაში იღებენ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების მიზნებსა და პრინციპებს სახელმწიფოთა სუვერენულ თანასწორობას, საერთაშორისო მშვიდობისა და უშიშროების მხარდაჭერას და სახელმწიფოთა შორის მეგობრული ურთიერთობის განვითარებისათვის ხელშეწყობას, დარწმუნებული არიან, რომ დიპლომატიური ურთიერთობის, პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ საერთაშორისო კონვენციის დადება ხელს შეუწყობს სახელმწიფოთა მეგობრული ურთიერთობის განვითარებას მათი სახელმწიფო და საზოგადოებრივი წყობილების განსხვავების მიუხედავად, შეგნებული აქვთ, რომ ასეთი პრივილეგიები და იმუნიტეტები ენიჭებათ არა ცალკეულ პირთა მხრივ გამორჩენის მიზნით, არამედ იმისათვის, რომ ნაყოფიერად აღასრულონ დიპლომატიურ წარმომადგენლობათა, როგორც სახელმწიფოთა წარმომადგენელი ორგანოების ფუნქციები, ადასტურებენ, რომ ჩვეულებითი საერთაშორისო სამართლის ნორმები კვლავაც დაარეგულირებენ საკითხებს, რომლებსაც უშუალოდ არ ითვალისწინებს ამ კონვენციის დებულებანი.
საქართველოს რესპუბლიკა შეუერთდა საქართველოს პარლამენტის
1993 წლის 13 მაისის დადგენილებით.
რესურსები ინტერნეტში
საგარეო საქმეთა სამინისტრო
დიპლომატიური სამსახურის შესახებ
დიპლომატია
ვახტანგ შამილაძე

ვახტანგ შამილაძე (დ. 15 სექტემბერი, 1935, სოფელი ახალშენი, ხელვაჩაურის რაიონი — გ. 5 დეკემბერი, 2010, დაკრძალულია ფერიის საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონი, ბათუმი) — ქართველი ეთნოლოგი და კულტურის ისტორიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1986), ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1979), პროფესორი (1986).
1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1959-1983 წლებში მუშაობდა ბათუმის სამეცნიერო კვლევის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობაზე, ბოლოს — დირექტორის მოადგილედ სამეცნიერო დარგში და დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლად. 1984 წლიდან თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეთნოლოგიის კათედრის გამგეა, შეთავსებით მუშაობდა ბათუმის სამეცნიერო კვლევის ინსტიტუტში, ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას თბილისისა და ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტებში. ავტორია 7 მონოგრაფიისა და მრავალი ნაშრომისა, რომლებშიც განიხილავს ქართველი ხალხის მეურნეობის, მატერიალური და სულიერი ზოგადთეორიულ ასპექტებს, ეთნოგრაფიულ მეთოდიკასა და მეთოდოლოგიურ საკითხებს. 1993 წლიდან აშშ-ში კავკასიურ კულტურათა შემსწავლელი საზოგადოების წევრია, 1977 წლიდან — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმთან არსებული კავკასიის ქვეყნებთან სამეცნიერო თანამშრომლობის კომისიის თავმჯდომარე. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სრულიად საქართველოს აღორძინების კავშირი“. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი .
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ისტორიკოსები
ქართველი ეთნოლოგები
დაბადებული 15 სექტემბერი
დაბადებული 1935
გარდაცვლილი 5 დეკემბერი
გარდაცვლილი 2010
შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
დელფო

დელფო — ძველბერძნული ქალაქი და საერთო ბერძნული რელიგიის ცენტრი ფოკიდაში. პარნასის მთის ძირას მდებარეობდა განთქმული დელფოს სამისნო და აპოლონის ტაძარი. ლეგენდის თანახმად ქალაქს სახელი დაერქვა აპოლონის შვილის, დელფოსის პატივსაცემად. გზაჯვარედინზე მდებარეობამ და მორწმუნეთა განუწყვეტელმა ნაკადმა განაპირობა დელფოს უდიდეს, სამრეწველო-სავაჭრო და კულტურულ ცენტრად გადაქცევა. უძველესი ტაძარი აქ აუშენებიათ ძვ. წ. IX საუკუნეში. ერთ-ერთი მითის მიხედვით ეს ადგილი თვითონ ამოირჩია აპოლონმა და მისი სურვილის თნახმად ტაძარი ააგეს ლეგენდარულმა ხუროთმოძღვრებმა: ტროფინიოსმა და აგამედემ. სულ მალე დელფოში დიდი სიმდიდრე დაგროვდა. ტაძრის მნიშვნელობა კიდევ უფრო გაიზარდა კოლონიზაციის პერიოდში. ბერძენთ არც ერთ კოლონიას არ შეეძლო საბერძნეთიდან წასვლა დელფოს სამისნოს რჩევისა და ამასთან დაკავშირებით უდიდესი შესაწირავის გარეშე. მოგვიანებით დელფოს სამისნოს გავლენა საბერძნეთის საზღვრებს გარეთაც გავრცელდა. ძვ. წ. VI საუკუნეში დელფოს სამისნო დაიწვა და უახლოეს დროში ხელახლად აშენეს. ამის შემდეგ არაერთგზის დაინგრა დელფოს სამისნო თავდამსხმელებისაგან, ბოლოს კი, დაახლოებით ახ. წ. 390 წელს, სამუდამოდ გაანადგურა იმპერატორმა თეოდოსიუს პირველმა.
გალერეა
თანამედროვე დელფოს ფოტო გალერეა
ლიტერატურა
William Broad. The Oracle: Ancient Delphi and the Science Behind its Lost Secrets, New York : Penguin, 2006. ISBN 1-59-420081-5.
Walter Burkert, Greek Religion 1985.
Connelly, Joan Breton, Portrait of a Priestess: Women and Ritual in Ancient Greece, Princeton University Press, 2007. ISBN 0691127468
Dempsey, T., Reverend, The Delphic oracle, its early history, influence and fall, Oxford: B.H. Blackwell, 1918.
რესურსები ინტერნეტში
დელფო
დელფოს არქეოლოგიური მუზეუმი
სქოლიო
საბერძნეთის არქეოლოგიური ძეგლები
ძველბერძნული ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში
სიმეტიერ დე შიენსი

სიმეტიერ დე შიენსი, აგრეთვე ცნობილი როგორც ძაღლების სასაფლაო („ძაღლების სასაფლაო“) — ცხოველების სასაფლაო, რომელიც საფრანგეთში, პარიზიდან ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, სენას მარცხენა სანაპიროზე, კლიში-ლა-გარენისა და ანიერ-სიურ-სენის გარეუბნებს შორის მდებარეობს. „ძაღლების სასაფლაო“ გაიხსნა 1899 წელს. ეს სახლის ცხოველებისათვის მსოფლიოში მეორე ოფიციალური სასაფლაოა 1896 წელს აშშ-ის ქალაქ ჰარტსდეილში (ნიუ-იორკის შტატი) გახსნილი სასაფლაოს შემდეგ.
ისტორია
1845 წელს ექიმ ეტიენ პარიზეს მიერ ორგანიზებულ იქნა „ცხოველთა დაცვის საზოგადოება“ (ფრანგ. S.P.A., La Société protectrice des animaux). S.P.A.-მ გამოსცა მიწერილობა, რომლის თანახმადაც პარიზში მკვდარი ცხოველების გვამები 48 საათის განმავლობაში დამუშავების მიზნით უნდა მიეწოდებინათ ფიტულების დამამზადებლებთან. პრაქტიკაში კი ცხოველთა გვამებს ყრიდნენ სანაგვეებზე და სენაში. 1898 წლის 21 ივნისს შემოიღეს კანონი, რომელიც მიზნად ისახავდა ამ პრობლემის გადაჭრის უზრუნველყოფას: იგი კრძალავს მკვდარი ცხოველების სხეულების უბრალო გადაყრას და ითვალისწინებს, რომ ცხოველების დამარხვა შეიძლება საფლავებში, რომლებიც განლაგებულია უახლოესი საცხოვრებლისაგან არა ნაკლებ 100 მეტრის მანძილზე, არა ნაკლებ 1 მეტრის მიწის ფენის ქვეშ.
ცხოველთა ინტერესების დაცვის მიზნით, პარიზის ადვოკატმა ჟორჟ არმუამ (ფრანგ. Georges Harmois) და მსახიობმა, ჟურნალისტმა და შემდგომში სენატორმა მარგერიტ დიურანმა (ფრანგ. Marguerite Durand) 1899 წლის 2 მაისს შექმნეს საზოგადოება „ანონიმური ფრანგული სასაფლაო ძაღლებისათვის“ (ფრანგ. Société Française Anonyme du Cimetière pour chiens), რომელმაც 1899 წლის 15 ივნისს ბარონ ბოსმოლესაგან (ფრანგ. baron de Bosmolet) შეიძინა მისთვის კუთვნილი ცარიელი ავაზაკური კუნძულის (კუნძული რავაჟიორი (ფრანგ. Ravageurs)) ნახევარი, კერძოდ კი კლიშის ხიდის (ფრანგ. Сlichy) იქით მყოფი კუნძულის ნაწილი (კლიშის ხიდი აერთიანებს გარეუბნებს კლიში-ლა-გარენს და ანიერ-სიურ-სენს). ლეგენდის თანახმად, სენას სანაპიროებზე განლაგებული ეს კუნძული XIX საუკუნეში ასრულებდა თავშესაფრის როლს ავაზაკებისათვის. თავისი არსით, ეს უფრო მეტად ჰგავდა სხვადასხვაგვარი ნაგავის, ლითონისა და სხვა ხარახურის დიდ სანაგვეს. მიიღო რა დაპირებები იმის შესახებ, რომ „1898 წლის 21 ივნისის კანონი ცხოველთა დასაფლავების შესახებ“ იქნებოდა დაცული, პარიზის პრეფექტი წინააღმდეგი არ იყო კუნძულზე სასაფლაოს შექმნისა.
საფრანგეთის სასაფლაოები