PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
კოლხური მალამო

კოლხური მალამო (ლათინურად Unguentum Colchuri) საქართველოში, აგრეთვე აშშ-ში და ევროპაში როგორც (Skin Ointment Kolkhuri™) ოფიციალურად რეგისტრირებული მალამოა. უშვებს ფირმა "კარდუ" (Cardue Ltd.), თბილისი, საქართველო. იყიდება აფთიაქებში, აგრეთვე ინტერნეტში.
შემადგენლობა: კუნელის ნაყენი (Crataegus Monogyna Fruit); ბელადონას სქელი ექსტრაქტი (Atropa Belladonna); ევკალიპტის ზეთი (Eucalyptus Globulus Leaf Oil); ჭინჭრის ექსტრაქტი (Nettles); კრაზანას ნაყენი (Hypericum Perforatum); ძიძოს ნაყენი (Melilotus Officinalis - Clover); ფარსმანდუკის ნაყენი (Achillea Millefolium); ცხენისწაბლის ნაყენი (Aesculus Hippocastanum); მუხის ქერქის ნაყენი (Quercus Alba Bark); სამედიცინო ვაზელინის ბაზა (Petrolatum Base).
მოქმედება: წარმოადგენს ანთების საწინააღმდეგო, ტკივილგამაყუჩებელ, შეხორცების დამაჩქარებელ, იმუნოსტიმულატორებელ, მიკროცირკულაციის გამაუმჯობესებელ, ნივთიერებათა ცვლის გამაუმჯობესებელ უებარ მალამოს.
ჩვენება - გარეგანი გამოყენება შემდეგი დაავადებებისას: (მალამოს დატანა დაზიანებულ ადგილას დღეში 3–ჯერ, მორჩენამდე) ჭრილობები, დამწვრობები, ბუასილი, საშვილოსნოს ყელის ეროზია, ტროფიკული წყლულები, ფურუნკულოზი (მალამოს შეზელვა მტკივნეულ ადგილას 3–4–ჯერ დღეში 5–6 წუთის განმავლობაში მსუბუქი მასაჟით. მკურნალობა 7–14 დღის განმავლობაში).
აგრეთვე: ოსტეოქონდროზი; რადიკულიტი; რევმატიზმი; ნიკრისის ქარი; ნევრიტი; ართრიტი; ართრალგია; მიალგია.
უკუჩვენებები და გვერდითი მოვლენები გამოვლენილი არ არის.
რესურსები ინტერნეტში
Burn and wound ointment (ერთგვარად ნეგატიური)
World Digital Data Online Catalog
DiasaxlisiWiki კოლხური მალამო
Dnieper–Bug estuary

Dnieper–Bug estuary
The Dnieper–Bug estuary, also called the Dniprovska Gulf, is an open estuary, or liman, of two rivers: the Dnieper and the Southern Bug (also called the Boh River). It is located on the northern coast of the Black Sea and is separated from it by the Kinburn Spit and the Cape of Ochakiv.
Description
The estuary includes two parts: the wide Dnieper estuary (55 km long, up to 17 km wide), and the narrower Bug estuary (47 km long, from 5 to 11 km wide). The average depth is and the maximum depth .
The estuary is important for transport, recreation, and fisheries. Its most important port is Ochakiv.
Historical events
The estuary was a naval battleground in the Russo-Turkish War of 1787–1792. A key event in that war was the Siege of Ochakov, while naval battleswhich involved the Russian Dnieper Flotilla, John Paul Jones' deep-water fleet and the Ottoman Navyincluded the First Battle of the Liman on June 7, 1788 and the Second Battle of the Liman on June 16 and 17.
Key landmarks
The ruins of Pontic Olvia are located on the right bank of the Southern Bug (Boh River), right at its mouth.
There is an artificial island which is often mistaken for Berezan Island, but it is actually .
References
External links
Dnipro–Boh Estuary at the Encyclopedia of Ukraine
Estuaries of Ukraine
Estuaries of the Black Sea
გერმანიის რაიონი

გერმანიის რაიონი
რაიონი (ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიაში და შლეზვიგ-ჰოლშტაინში) ან ფედერალური რაიონი (ყველა დანარჩენ ფედერალურ მხარეში) გერმანიაში — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის ერთეული, რომელიც დაყოფილია თემებად.
რაიონების წარმომადგენლობითი ორგანოებია მოსახლეობის მიერ არჩეული კრაისტაგები (Kreistag), რომლებიც შედგებიან კრაისტაგის დეპუტატებისგან (Kreistagsabgeordnete — ქვემო საქსონიაში, ბრანდენბურგში, ჰესენში და შლეზვიგ-ჰოლშტაინში), კრაისტაგის წევრებისგან (Kreistagsmitglieder — მეკლენბურგ-წინა პომერანიაში, ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიაში, რაინლანდ-პფალცში, ზაარლანდში და თიურინგიაში) ან კრაისრატები (Kreisrat — ბადენ-ვიურტემბერგში, ბავარიაში და საქსონიაში), არაპროფესიონალი წევრებისგან (Ehrenamtliche Mitglieder, საქსონია-ანჰალტში). ბრანდენბურგში, ჰესენში, ქვემო საქსონიაში და საქსონია-ანჰალტში კრაისტაგი საკუთარი სხდომების ჩასატარებლად თავისი შემადგენლობიდან ირჩევს კრაისტაგის თავჯდომარეს (Vorsitzender des Kreistages), მეკლენბურგ-წინა პომერანიაში და შლეზვიგ-ჰოლშტაინში — კრაისტაგის პრეზიდენტს (Kreistagspräsident). დანარჩენ ფედერალურ მხარეში კრაისტაგების სხდომები მიჰყავთ ლადრატებს.
რაიონების აღმასრულებელი ორგანოებია სარაიონო კომიტეტები (Kreisausschuss), რომლებიც შედგებიან ლანდრატებისგან (Landrat) და სარაიონო კომიტეტის წევრებისაგან. რაინლანდ-პფალცში ასევე არსებობს რაიონული სამმართველოები (Kreisvorstand), რომლებიც შედგებიან ლანდრატისაგან და ოლდერმენებისგან (Beigeordneter). ბადენ-ვიურტემბერგში, ბავარიაში, ბრანდენბურგში, ქვემო საქსონიაში, რაინლანდ-პფალცში, საქსონიაში, საქსონია-ანჰალტში და თიურინგიაში ლანდრატი ასევე შედის კრაისტაგში.
ისტორია
XIX საუკუნის დასაწყისში ჰაინრიხ ფრიდრიხ შტაინმა სცადა შემოეღო თვითმმართველობის მოდელი სოფლის რეგიონებშიც. მისი წინადადებები რეალიზირებული იქნა მხოლოდ 80-იან წლებში, როდესაც რაიონებად დაიყო პრუსიის პროვინციები ვესტფალია (1886) და რაინის პროვინცია (1887).
პირველი მსოფლიო ომის დაწყებამდე გერმანიის ტერიტორიაზე იყო დაახლოებით 1000 რაიონი. მათი მაქსიმალური სიდიდე განისაზღვრებოდა ისე, რომ რაიონის ხელმძღვანელს, საკუთარი რაიონის ყველაზე შორეულ ქალაქში შეკაზმული ცხენების ეკიპაჟით მისაღწევად, შეძლებოდა იმავე დღეს შინ დაბრუნებულიყო და ამასთან ერთად მას რჩებოდა საკმაო დრო შეესრულებინა საკუთარი სამსახურეობრივი მოვალეობები.
გერმანიის რაიონები
კუზმინკი (მოსკოვის მეტრო)

კუზმინკი (მოსკოვის მეტრო)
კუზმინკი — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ტაგანსკო-კრასნოპრესნენსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1966 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი
მოსკოვის მეტროსადგურები
იდენ პარკი

იდენ პარკი — უდიდესი სპორტული მოედანი ოკლენდში, ახალი ზელანდია. სტადიონი ზამთარში რაგბის მასპინძლობს, ხოლო ზაფხულში კრიკეტს. მოედანი მდებარეობს სამი კილომეტრით სამხრეთ-დასავლეთით ოკლენდის ცენტრალური ბიზნეს რაიონიდან.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ახალი ზელანდიის სტადიონები
სტადიონები
პუანტ-დეზ-ეკანდი

პუანტ-დეზ-ეკანდი
პუენტ-დეზ-ეკანდი — მთა მონბლანის მასივში, შვეიცარიაში. მდებარეობს ვალეს კანტონში. აღმართულია პუენტ-დ'ორნის მთის ჩრდილოეთით.
რესურსები ინტერნეტში
List of mountains above 2000 m in Switzerland with coordinates
ალპები
შვეიცარიის მთები
ულაშლი

ულაშლი — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში.
2020 წლის 9 ნოემბერს, მთიანი ყარაბაღის ომის დროს აზერბაიჯანის თავდაცვის სამინისტრომ გაავრცელა პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის განცხადება სოფლის განთავისუფლების შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
გუბადლის რაიონის სოფლები
So-Called Chaos

So-Called Chaos — კანადელი მომღერალ და კომპოზიტორ ალანის მორისეტის მეექვსე სტუდიური ალბომი (საერთაშორისო მასშტაბით — მეოთხე). ჩანაწერი 2004 წლის მაისში გამოვიდა. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Maverick.
სიმღერების სია
სერტიფიცირებები
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ალანის მორისეტის ალბომები
2004 წლის ალბომები
Maverick Records-ის ალბომები
ალბომები ჯონ შენკსის პროდიუსერობით
ვერაკრუსი (უესკა)

ვერაკრუსი (უესკა)
ვერაკრუსი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 63,80 კმ². მოსახლეობა — 75 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
უესკის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ვერაკრუსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - ვერაკრუსი
სქოლიო
უესკის ქალაქები
უესკის მუნიციპალიტეტები
მალო-კალინკინის ხიდი

მალო-კალინკინის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს კოლომენსკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 27,7 მეტრი, ხოლო სიგანე — 16,22 მეტრი. ხიდი არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი და იცავს სახელმწიფო.
მდებარეობა
მალო-კალინკინის ხიდი მდებარეობს გრიბოედოვის არხისა და მდინარე ფონტანკის შეერთების ადგილზე.
დინების ზემოთ მდებარეობს კოლომნის ხიდი.
უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“.
სახელწოდება
სახელწოდება ცნობილია 1761 წლიდან ფორმით კალინკინის ხიდი. 1799 წლიდან 1873 წლამდე მას ერქვა კალინკინი. ამჟამად არსებული სახელი ხიდმა მიიღო 1820 წელს, რათა განესხვავებინათ ახლოს მდებარე დიდი კალინკინის ხიდისაგან, რომელიც მდინარე ფონტანკაზე მდებარეობს.
ისტორია
ხიდი აგებულია 1783 წელს, არხის გრანიტის სანაპიროსთან ერთად. კონსტრუქციით ძალიან ჰგავს პიკალოვის ხიდს.
1907-1908 წლებში სადოვიის ქუჩაზე ტრამვაის ხაზის გახსნის გამო საჭირო გახდა ხიდის გადაკეთება, თუმცა შეინარჩუნეს ხიდის ისტორიული სახე. ხიდის სიგანე 10,3 მეტრიდან გაიზარდა 16,2 მეტრამდე.
1952 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის პროექტის მიხედვით დაამონტაჟეს გრანიტის ფილები ფანრებით.
2007 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. რეკონსტრუქციის პროექტი შეიმუშავეს „Ленгипроинжпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინრებმა.
კონსტრუქცია
ხიდი ამჟამად სამმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. ხიდი გამოიყენება როგორც საფეხმავლოდ, ისე საავტომობილოდ. ხიდის სავალი ნაწილი ორი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია.
ლიტერატურა
Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 332. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
რესურსები ინტერნეტში
Мало-Калинкин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
Калинкины мосты // Энциклопедия Санкт-Петербурга
სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ერნსტ ლუდვიგ კირხნერი

ერნსტ ლუდვიგ კირხნერი (დ. 6 მაისი, 1880, აშაფენბურგი, ბავარია, გერმანია — გ. 15 ივნისი, 1938, ფრაუენკირხი, დავოსის მახლობლად, შვეიცარია) — გერმანელი მხატვარი, ფერმწერი, გრაფიკოსი და მოქანდაკე. ფერწერას სწავლობდა დამოუკიდებლად. ექსპრესიონიზმის ერთ-ერთი პირველი პრაქტიკოსი და თეორეტიკოსი. გერმანული ექსპრესიონიზმის გამოჩენილი ოსტატი. მუშაობდა ფერწერისა და გრაფიკის სხვადასხვა ჟანრებში. ქმნიდა ნამუშევრებს, სადაც დინამიური, „პულსირებული“ სივრცე ფერთა მკვეთრ, ნერვულ კონტრასტებს ერწყმის.
ბიოგრაფია
დაიბადა ინჟინერ-ქიმიკოსის ერნსტ კირხნერის ოჯახში. 1901 წელს დაამთავრა კემნიცის გიმნაზია და დრეზდენის უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებლის არქიტექტურის ფაკულტეტზე განაგრძო სწავლა. სწავლის პერიოდში გაიცნო გერმანელი არქიტექტორი და მხატვარი-ექსპრესიონისტი ფრიც ბლეილი, რომელიც ახალისებდა და იზიარებდა კირხნერის ინტერესს ფერწერის მიმართ.
1903–04 წლებში სწავლობდა მიუნხენის უმაღლეს ტექნიკურ სასწავლებელში, ამავე დროს ესწრებოდა ფონ დებშიცის და ჰერმან ობრისტის ლექციებს თავისუფალი და გამოყენებითი ხელოვნების სასწავლო-ექსპერიმენტულ სახელოსნოში. 1905 წელს დრეზდენში ბრუნდება, სადაც არქიტექტორის დიპლომს იღებს.
1905 წელს ერიხ ჰეკელთან (1883–1970) და კარლ შმიდტ-როტლუფთან (1884–1976) ერთად დააარსა შემოქმედებითი გაერთიანება „ხიდი“, საიდანაც საფუძველი ეყრება გერმანული ექსპრესიონიზმის განვითარებას. გაერთიანების (ჯგუფის) შექმნის თარიღად 7 ივნისი ითვლება. ჯგუფის სახელწოდება ერიხ ჰეკელის მიერ იქნა მოწოდებული, ხოლო მის იდეოლოგად ერნსტ ლუდვიგ კირხნერი იქცა, რომელსაც ახალი შემოქმედებითი გაერთიანების საერთო კონცეფციის ფორმულირება ეკუთვნის. ჯგუფის ესთეტიკის ძირითად პრინციპს წარმოადგენდა რეალიზმის, იმპრესიონიზმის, მოდერნისა და მატერიალისტური მსოფლმხედველობის უარყოფა.
1915 წლიდან ცხოვრობდა შვეიცარიაში. ნაცისტების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ გარიცხეს პრუსიის სამხატვრო აკადემიიდან.
1937 წელს ნაცისტებმა იგი ე.წ. „დეგენერატიული ხელოვნების“ წარმომადგენლად შერაცხეს და მისი 639 ნამუშევარი გაიტანეს გერმანული მუზეუმებიდან; მათი ნაწილი კი გაანადგურეს. მხატვრის 25 სურათი ნაცისტების მიერ მოწყობილ ე.წ. „დეგენერატიული ხელოვნების“ საჩვენებელ გამოფენაზე იქნა წარმოდგენილი, სადაც პირადად ჰიტლერმა მას და მის ნამუშევრებს „ერის შეურაცხყოფა“ უწოდა.
1938 წელს კირხნერი მუშაობას აგრძელებს, თუმცა მისი ფიზიკური და სულიერი მდგომარეობა სულ უფრო და უფრო უარესდება. იმავე წლის 15 ივნისს, ავადმყოფობითა და ნარკოტიკებზე დამოკიდებულებით გაწამებული მხატვარი შვეიცარიის ქალაქ დავოსის მახლობლად, ფრაუენკირხში მდებარე საკუთარ სახლში სიცოცხლეს თვითმკვლელობით ასრულებს.
გალერეა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Kirchner, Ernst Ludwig / Wikireading.ru
კომენტარები
სქოლიო
გერმანელი მხატვრები
დაბადებული 6 მაისი
დაბადებული 1880
გარდაცვლილი 15 ივნისი
გარდაცვლილი 1938
გერმანელი ექსპრესიონისტი მხატვრები
ექსპრესიონიზმი
ჩოკეკირაო

ჩოკეკირაო — ინკების იმპერიის ქალაქის ნანგრევები პერუში. მდებარეობს მაჩუ-პიქჩუს სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 10 მილში. ზღვის დონიდან 3 085 მეტრზე.
ახლადაღმოჩენილი ქალაქი ფრანგი და პერუელი არქეოლოგების შესწავლის საგანი გახდა. მიმდინარეობს სარესტავრაციო სამუშაოები. პირველადი მონაცემებით, ქალაქის სტრუქტურა და მასშტაბი თითქმის უტოლდება სახელგანთქმულ მეზობელ ქალაქ მაჩუ-პიქჩუს.
არქიტექტურა
ჩოკეკირაო, ინკების არქიტექტურულ შედევრებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო დახვეწილი და ორიგინალურია. იგი გაშენებულია 3000 მეტრ სიმაღლეზე, მდინარე აპურიმაკის ძალზედ დაქანებულ მიდამოებში. ქალაქი მოიცავს 2000 ჰექტარამდე ტერიტორიას, ხოლო მის სტრუქტურას შეადგენს მრავალრიცხოვანი არქიტექტურული დეტალი: 80 ტერასა, პლატფორმები, ტაძრები, საწყობები, 3 მეტრამდე სიგანის გზები და დაუსრულებლად გადაბმული სარწყავი არხები.
გარშემო 5000 მეტრზე აზიდული თოვლიანი მწვერვალების პეიზაჟი იშლება. ამჟამად, ჩოკეკირაო მოქცეულია პერუს კულტურის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ დაარსებული უდიდესი პარკის ტერიტორიაზე.
არქეოლოგთა დიდი ინტერესი გამოიწვია განსაკუთრებით კეთილმოწყობილი და დიდი მოცულობის რამდენიმე ნაგებობის აღმოჩენამ. ვარაუდობენ, რომ აღნიშნული შენობები სარჩო-სანოვაგის საწყობები უნდა იყოს, რაც შემდეგი მონაცემების საფუძველზე დაასკვნეს: კონსტრუქცია აშენებულია ქალაქის განაპირას, ყველაზე ამაღლებულ და განიავებულ ადგილას, ამ ნაგებობისკენ ქალაქის ყველა მონაკვეთიდან მიდის გზა დ, რაც მთავარია, შენობა უზრუნველყოფილია სავენტილაციო და სადრენაჟო სისტემით.
ჩოკეკირაო მაჩუ-პიქჩუზე 20-30 წლით გვიან უნდა იყოს აშენებული, დაახლოებით 1470 წელს. პირველი ცნობები ამ ქალაქის შესახებ მოცემულია 1710 წლის მანუსკრიპტში, რომლის ავტორია ხუან არიას დიას ტოპეტე. მანუსკრიპტში საუბარია იმაზე, რომ ჩოკეკირაო" ითარგმნება, როგორც ,"ოქროს აკვანი" ან "ოქროს ქალაქი". სავარაუდოდ, ქალაქში ოქროს, ვერცხლის და ბრინჯაოს ნაკეთობათა ცენტრი იყო, რომელიც 1537-1572 წლებში ესპანელთა ამ ტერიტორიაზე შემოსევის დროს განადგურდა.
1834 წელს, ფრანგმა ეუჟენ დე სარტრიჟმა აღწერა ჩოკეკირაოს ცენტრალურ მოედანზე მდებარე ორსართულიანი შენობა. მისი ცნობით, შენობის იატაკი მოპირკეთებული იყო თიხის აგურებით, ხოლო ზემოდან გადასმული ჰქონდა მუქი ფერის ლაქი.
სარესტავრაციო სამუშაოები კვლავ ბევრ საინტერესო ინფორმაციას გამოააშკარავებს. არქეოლოგთა თქმით, ქალაქის წყალგაყვანილობა, გზები და მთლიანად შიდა სტრუქტურა, იმის დასკვნის საშუალებას იძლევა, რომ ინკებს საკმარისად ჰყვარებიათ კომფორტი და მისი შექმნის თეორიულ-პრაქტიკული ცოდნაც ჰქონიათ.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
რესურსები ინტერნეტში
The Other Machu Picchu article on Choquequirao (The New York Times, June 3, 2007</em>)
Debate on the value of publicizing Choquequirao as a travel destination from the author of the New York Times article
Photos Cachora-Choquequirao Trek
Images of Choquequirao - High Definition Video
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
ინკუბატორი

ინკუბატორი (< — გამოვჩეკ) — სასოფლო-სამეორნეო ფრინველთა კვერცხიდან მოზარდეულის ხელოვნურად გამოსაჩეკი აპარატი. მარტივი ინკუბატორები — სპეციალური შენობა, გასათბობი კასრები, ღუმლები და სხვა — ჯერ კიდევ რამდენიმე ათასი წლის წინ ჰქონდათ . ევროპასა და აშშ-ში სხვადასხვა კონსტრუქციის ინკუბატორი გამოჩნდა XIX საუკუნეში. ყოფილ სსრკ-ში ინკუბატორების სამრეწველო წარმოება დაიწყო 1928 წლიდან, ისინი ორი სახისა იყო — კაბინეტური და კარადული (უფრო გავრცელებულია). 1971 წელს სსრკ-ში მოქმედი ინკუბატორების საერთო ტევადობა 1,7 მილიარდზე მეტ კვერცხს შეადგენდა.
ლიტერატურა
მეფრინველეობა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 31 მარტს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1615 (2005), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2006 წლის 31 ოქტომბრამდე.
რეზოლუცია
დაკვირვება
უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივანის, კოფი ანანის ძალისხმევას, მისი სპეციალური წარმომადგენლის, რუსეთის, ასევე მეგობართა ჯგუფის გენერალური მდივნის და ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო) ჩართულობას. საბჭომ, ხაზი გაუსვა გაეროს მისიისა და დსთ-ს სამშვიდობო ძალების თანამშრომლობას.
გადაწყვეტილებები
რეზოლუციაში, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ, მის საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში, პატივისცემა. გარდა ამისა, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ საჭიროა სრულმასშტაბიანი მოლაპარაკებები, რომელიც მოცემულია „თბილისსა და სოხუმს შორის, უფლებამოსილებათა გამიჯვნის პრინციპებში“, საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს, კერძოდ საქართველოსა და აფხაზეთს, გამოიყენონ ყველა მექანიზმი, რომელიც მოცემულია უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებში, რომ მოაგვარონ კონფლიქტი მშვიდობიანად. საბჭომ მხარი დაუჭირა მხარეების ძალისხმევა, ეკონომიკური თანამშრომლობის მხრივ.
საბჭომ მიმართა ორივე მხარეს და მოუწოდა დაიცვან შეთანხმება ისეთ საკითხებში, როგორიცაა არაძალადობრივი მეთოდებით დევნილების და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება გალის რაიონში და მოუწოდა მათ, რომ მზად იყონ მაღალი დონის შეხვედრისთის. საბჭოს წევრებმა მიმართეს საქართველოსთვის თხოვნით, აღკვეთონ აფხაზური მხარის შეშფოთება უსაფრთხოების მხრივ, ხოლო აფხაზურ მხარეს მოუწოდეს, დაიცვან ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა უსაფრთხოება და უფლებები გალის რაიონში.
რეზოლუციის ტექსტმა მოუწოდა ორივე მხარეს, უზრუნველყონ გაეროს მისიისა და დსთ-ს სამშოვიდობო ძალების უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. საბჭომ მიესალმა მხარეების ძალისხმევას, განახორციელონ ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკა სექსუალური ექსპლუატაციის მიმართ. ასევე გაეროს სადამკვირვებლო მისიის მანდატი გაგრძელდა 2006 წლის 15 ოქტომბრამდე, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა სიტუაციის თაობაზე ანგარიშის მომზადება.
რესურსები ინტერნეტში
რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე
იხილეთ აგრეთვე
აფხაზეთის ომი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ
სქოლიო
1666
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები საქართველოს შესახებ
აფხაზეთის კონფლიქტი
2006 წელი საქართველოში
საჯილდაო ქვის აწევა

საჯილდაო ქვის აწევა — საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში გავრცელებული სპორტის ხალხური სახეობა, შეჯიბრება მძიმე ქვების აწევაში. არსებობდა საჯილდაო ქვის აწევის რამდენიმე საფეხური: ქარის გატარება, ანუ ქვის მიწიდან აღება, მუხლამდე აწევა, აწევა და ნაბიჯის გადადგმა, მკერდამდე აწევა, თავს ზემოდან აწევა, შეკაზმულ ცხენზე გადაგდება. დაწესებული იყო სხვადასხვა ჯილდო: ვინც ლოდს ოდნავ მაინც ააცილებდა მიწას, ხუთი ვერცხლით უნდა დაჯილდოვებულიყო; „ვინც მუხლამდე ასწევდა ერთ მუჭა ვერცხლს უბოძებდნენ, ხოლო ვინც მკერდამდე აიტანდა, ვერცხლით ქუდის ავსებას ჰპირდებოდნენ“ (გიორგი შატბერაშვილი).
სვანეთში კალის სათემოში, კვირიკეს XI საუკუნის სალოცავის ეზოში, კვირიკობა დღეს (28 ივლისი) იმართებოდა შეჯიბრება საჯილდაო ლოდის აწევაში, რომელსაც „ბაჩა-ლიკედ“ ერქვა. ზოგიერთი ლოდი 8-9 ფუთს იწონიდა. საჯილდაო ქვის აწევაში ზოგჯერ ქალებიც მონაწილეობდნენ, რომლებიც შედარებით მცირე ზომის ლოდებს ეჭიდებოდნენ. ვაჟა-ფშაველას მიერ ჩაწერილ ხალხურ ლექსში ხატი იაღსარი ამბობს: „გადავხე ერთი ავწიე, ღმერთო, შენ მამე ძალიო სამოცლიტრიანს რკინასა ქვეშ გაუვლიე ქარიო“. ვაჟა მოიხსენიებს XIX საუკუნის პირველ ნახევარში მცხოვრებ ფშაველ გოგოთურს და წერს, რომ „მისი მოტანილი ბრტყელი, საფლავის ქვის მსგავსი ლოდი დღესაც გდია კოპალას სალოცავთან და ისეთი მძიმეა — ორ კაცს გაუჭირდება ამ ქვის გადაბრუნება. ჩემს ჯეელობაში მეც ბევრჯერ ვეჯაჯგურებოდი ამ გოგოთურის მოტანილ ქვას და ვცდილობდი გოგოთურზე მეტი ღონე გამომეჩინა. ეს ცდა, რასაკვირველია, ამაო იყო“ („ფშაველი და მისი წუთისოფელი“).
ლიტერატურა
ბერიშვილი ე., სპორტის ენციკლოპედია, გვ. 434, თბ., 2006
ქართული ხალხური თამაშები
And Then There Was Light

And Then There Was Light
Et la lumière fut (internationally released as And Then There Was Light) is a 1989 French drama film written and directed by Otar Iosseliani.
The film entered the competition at the 46th Venice International Film Festival, where it received the Special Jury Prize.
Cast
Sigalon Sagna as Badinia
Saly Badji as Okonoro
Binta Cissé as Mzezve
Marie-Christine Dieme as Lazra
Fatou Seydi as Kotoko
References
External links
1989 films
French drama films
Films directed by Otar Iosseliani
Venice Grand Jury Prize winners
1980s French films
ტრირის მაქს პლანკის გიმნაზია

ტრირის მაქს პლანკის გიმნაზია (შემოკლებით ემ-პე-გე, გერმ. Das Max-Planck-Gymnasium – MPG) — მეორე საფეხურის სკოლა ქალაქ ტრირში. აქ განსაკუთრებული ყურადღების ექცევა მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების სწავლებას.
ისტორია
სკოლა 1822 დაარსდა და იგი თავდაპირველად ვაჟთათვის იყო განკუთვნილი. მაშინდელი ვაჟთა სკოლა მოწოდებული იყო მამრობითი სქესის მომავალი მოქალაქეებისთვის შეესწავლებინა პრაქტიკული სპეციალობები.
უმაღლესი საუნივერისტეტო განათლებისთვის მომზადება არ წარმოადგენდა მაშინ ტრირის ამ სკოლის მიზანს. 1896 წელს სკოლას ეწოდა კაიზერ ვილჰელმის სახელი. ამავე წელს, ქალაქ ტრირის მეორე სკოლასაც, პრუსიის სამეფო გიმნაზიასაც შეეცვალა სახელი და მას, სახელთა უკეთესი ურთიერთგარჩევითობის მიზნით დაერქვა ფრიდრიხ-ვილჰელმის გიმნაზია.
1948 წლის 15 მაისს სახელი ისევ შეეცვალა სკოლას და იგი მაქს პლანკის სახელობისა გახდა.
სკოლის პროფილი
მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებზე ორიენტაციის წყალობით გიმნაზიის მოსწავლეები მეცადინეობენ საათობრივად გაძლიერებული რეჟიმში (ოთხ-ოთხი საათი კვირაში) მათემატიკასა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში. გარდა ამისა, ყოველ საბუნებისმეტყველო მეცნიერებაში მოსწავლეებს უწევთ ე.წ. ლაბორატორიული პრაქტიკის გავლა და წარმატებით დასრულება.
სკოლაში მე-5 კლასიდან ხდება უცხო ენის (ინგლისური, ან ფრანგული) არჩევა, ხოლო მე-6 კლასში მეორე უცხოური ენისა. მეორე ენაში არჩევანის გაკეთება რიგითობის (ფრანგული, ან ლათინური) მიხედვით თვითონ მოსწავლეებზეა მინდობილი. მე-9 კლასში მოსწავლეები ისევ დგებიან არჩევანის წინაშე აირჩიონ მესამე უცხო ენა, ანუ ისევ ლათინური, ან ფრანგული, ესპანური, იტალიური, ანდა რუსული.
სკოლა აწარმოებს გაცვლით პროგრამებს ინგლისის, შოტლანდიის, საფრანგეთის, რუსეთის, ისლანდიის და ესპანეთის სხვადასხვა სკოლებთან.
სკოლა მოსწავლეებს სთავაზობს ე.წ. "სპორტულ კლასსაც", რომელშიც ნიჭიერი ბავშვები გაძლიერებულად გადიან მომზადებას სპორტში. მე-7 და მე-8 კლასებში სპორტის მოყვარული ბავშვები ირჩევენ ერთ-ერთ სპორტულ სახეობას, რომელთაგანაა ფეხბურთი, ხელბურთი, კალათბურთი, ნიჩბოსნობა და მსუბუქი ათლეტიკა.
მე-5 და მე-6 კლასებში (2003 წლიდან) მოსწავლეებს საშუალება აქვთ შეიწავლონ ერთ-ერთი ჩასაბერი ინსტრუმენტი, წარმატებული სწავლისა და სურვილის შემთხვევაში ბავშვებს საშუალება ეძლევათ მონაწილეობა დაუკრან სკოლის ჩასაბერი ინსტრუმენტების ორკესტრში.
ლიტერატურა
Raussen, Bernd (1993): Chronik des Max-Planck-Gymnasiums (მაქს პლანკის გიმნაზიის ქრონიკა) vom Schuljahr 1913/14 bis zum Schuljahr 1931/32: ein Beitrag zur Schulgeschichte. წიგნში: Staatliches Max-Planck-Gymnasium (Trier): Jahrbuch. 1990/93, გვერდი. 21–50.
რესურსები ინტერნეტში
ტრირის მაქს პლანკის გიმნაზიის ოფიციალური საიტი
ტრირის სკოლები
რაინლანდ-პფალცის გიმნაზიები
ათენის მეორე საზღვაო კავშირი

ათენის მეორე საზღვაო კავშირი — ძველბერძნულ ქალაქ-სახელმწიფოთა სამხედრო-პოლიტიკური გაერთიანება ათენის ხელმძღვანელობით.
პელოპონესის ომში ათენის საბოლოო განადგურების შემდეგ (ძვ. წ. 404) ათენის პირველი საზღვაო კავშირი (ე.წ. დელოსის კავშირი) ოფიციალურად დაიშალა. ამის მიუხედავად, მეოთხედი საუკუნის შემდეგ, როდესაც ათენმა მეტ-ნაკლებად აღიდგინა თავისი საზღვაო კავშირები და სამხედრო ძალა, წამოიწყო ადრინდელი სამხედრო-პოლიტიკური ერთობის აღდგენის მცდელობა. ძვ. წ. 378 წელს ათენის სახალხო კრების დადგენილებით გამოცხადდა ახალი, ათენის მეორე საზღვაო კავშირის შექმნა, რომლის რელიგიურ ცენტრად დელოსი დარჩა. კავშირის ორგანიზაცია აშენდა ხაზგასმულად თანასწორუფლებიანობის საწყისებზე: ყველა საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო ერთობლივად — ათენის სახალხო კრებისა და საკავშირო საბჭოს (სინედრიონის) მიერ. მოკავშირეებთან არასასურველი კოლიზიების აცილების მიზნით, ათენელებს დაევალათ არ შეექმნათ მოკავშირე ქალაქების მიწებზე კლერუქიები, არ განეთავსებინათ ამ ქალაქებში თავისი გარნიზონი, არ გადაეხდევინებინა სკავშირო გამოსაღები — ფოროსი. კავშირში შევიდა 75-მდე ქალაქი. ახალი გაერთიანება ერთობ არამტკიცე აღმოჩნდა: ათენელები მალევე დაუბრუნდნენ საკუთარ დიდმპყრობელურ პოლიტიკას (მოხალისეობრივი შენატანის — სინტაქსისის — სახით აღადგინეს ფულადი გამოსაღების პრაქტიკა, მოკავშირეთა მიწებზე დაიწყეს კლერუქიების შექმნა და ა.შ.), და 357 წელს ქალაქების ნაწილი (ქიოსი, როდოსი, კოსი და ბიზანტიონი) განუდგნენ ათენს. ათენის მცდელობები, მორჩილებაში მოეყვანა აჯანყებულები (ე.წ. მოკავშირეთა ომი, 357–355), წარმატებით ვერ დასრულდა. ზომით ძლიერ შემცირებული ათენის მეორე საზღვაო კავშირი არსებობდა ძვ. წ. 338 წლამდე, სანამ ბერძნების დამმარცხებელი მაკედონელი მეფის, ფილიპე II-ის მოთხოვნით, იგი არ გაუქმდა.
სქოლიო
ბერძნულ ქალაქ-სახელმწიფოთა ფედერაციები