PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Wais Barmak

Wais Barmak
Wais Ahmad Barmak (born 1972) is an Afghan politician who served as the Minister of Interior. Prior to that, he served as Minister for Disaster Management and Humanitarian Affairs of Afghanistan and as Minister of Rural Rehabilitation and Development.
Early years and education
Barmak was born in 1972 in Kabul, Afghanistan. He had graduated from the Department of Architecture at Kabul University. He then went on to receive an MSc degree from the School of Oriental and African Studies (SOAS) at the University of London (2004).
Career
In the 1990s, Barmak started working as a field assistant of the ICRC and as a program officer at the Agency Co-ordinating Body for Afghan Relief, and later as a program officer of the United Nations Assistance Mission in Afghanistan (UNAMA).
Barmak was Senior Advisor to the Department of Disaster Management and Preparedness and became a high-level civil servant in the Afghan Ministry of Rural Rehabilitation and Development (MRRD) in 2004.
He was subsequently Senior Advisor on Capacity Development and Programmes, Senior Advisor/Chief Coordinator of the National Rural Access Programme and Executive Director of the National Solidarity Program. From 2008 onward he was Deputy Minister of Programmes at the MRRD.
Barmak is said to be an ally of former vice-president Mohammad Fahim. He was nominated for the position of Minister of Rural Rehabilitation and Development in January 2010, but his nomination was rejected by the Lower House of Parliament and instead Jarullah Mansouri obtained the position. Two years later, then-President Hamid Karzai nominated Barmak for the same position and this time his nomination was approved.
Under his leadership, the National Solidarity Program of the ministry supported 70,000 rural infrastructure projects, such as roads, bridges, retaining walls, protection walls, irrigation schemes, the schools, clinics.
In 2014, after the Karzai administration was replaced by the Ashraf Ghani administration, Barmak began serving President Ghani's Special Representative on Humanitarian Affairs. He became Ghani's advisor in the Northern Zone, tasked to evaluate performance of officials and government agencies and fight corruption.
In October 2015 Barmak became a minister again, when he was appointed to lead the Afghanistan National Disaster Management Authority, which was being upgraded to ministry.
On 13 August 2017, Barmak was appointed as Afghanistan's Minister of Interior.
References
External links
Afghanistan's Ministry of Interior Affairs
Wais Barmak Facebook Page
Government ministers of Afghanistan
Interior ministers of Afghanistan
1972 births
Living people
Kabul University alumni
Alumni of SOAS University of London
საფარიდები

საფარიდები — ირანული დინასტია. სახელმწიფოს განაგებდა 861–900 წწ. მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა არაბთა ბატონობისაგან ირანის განთავისუფლებაში. დინასტიის დამაარსებელნი იყვნენ იაკუბ იბნ ლაისი და მისი ძმა ამრი, სისტანელი გლეხები. იაკუბი მესპილენძის ქარგალი იყო (სპარს. საფარ – მესპილენძე, აქედან – დინასტიის სახელწოდება). იაკობი დაწინაურდა ხალიფას ჯარში, ჩამოიშორა თავისი მხედართმთავარი (სისტანის გამგებელი) და 861 წელს სისტანის ამირა გახდა. 873 წლისათვის მას უკვე ეპყრა მთელი სამხრეთ და აღმოსავლეთი ირანი და ახლანდელი ავღანეთის ტერიტორიის ნაწილი, 873 წელს მიიტაცა ტაჰირიდების სამფლობელოები ხორასანში. 875 წელს უშედეგოდ გაილაშქრა ბაღდადზე. საფარიდმა ამრიმ (879-900 წწ.) თავი ხალიფის ნაცვლად აღიარა და მისგან აღმოსავლეთ ირანის მართვის სიგელი მიიღო. 900 და 908 წლებს შორის საფარიდების სამფლობელოები სამანიდების სახელმწიფოს შემადგენლობაში შევიდა.
ლიტერატურა
ავღანეთის ისტორია
ირანის ისტორია
დინასტიები
ყიზილქილისა

ყიზილქილისა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი.
ისტორია
სოფლის სახელწოდება „ყიზილ-ქილისა“ დაფიქსირებულია 1898 წლის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე „Кизилъ-Килиса“ სახით.
გალერეა
სქოლიო
დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კურუპაიტის ბრძოლა

კურუპაიტის ბრძოლა — პარაგვაული ომის გადამწყვეტი ბრძოლა.
1866 წლის 22 სექტემბრის დილას, ბრაზილიის იმპერიის, არგენტინისა და ურუგვაის გაერთიანებულმა ძალებმა კურუპაიტის სანგრებში გამაგრებულ პარაგვაელებს შეუტიეს. ამ უკანასკნელთ გენერალი ხოსე დიასი ხელმძღვანელობდა. პოზიცია ეჭირა 5 000 კაცსა და 49 ზარბაზანს, რომელთაგან ზოგიერთი თავდამსხმელთა თვალისთვის მოფარებულ ადგილას იყო განლაგებული. ბრაზილიის ფლოტმა მხარდასაჭერად 20 000 მებრძოლი გამოგზავნა, მაგრამ გემებმა უმაიტის ციხესიმაგრისგან გარკვეული დისტანცია დაიკავეს, საიდანაც მათ ცეცხლს უხსნიდნენ. ბრაზილიის ფლოტის მარცხი გადამწყვეტი აღმოჩნდა, რაც შემდეგ შედეგზეც აისახა.
პარაგვაელებმა ასევე წარმატებით განახორხიელეს მათი ძალების დამაბნეველი მანევრები: სანგრები ბრაზილიელთა ცეცხლმა გაანადგურა, მაგრამ პარაგვაელები სხვაგან იყვნენ განლაგებულნი. მოკავშირეთა ძალების (ბრაზილიელები და არგენტინელები) დანაკლისი შეტაკებაში თითქმის 20% იყო, სულ 20 000 კაციდან. პარაგვაიმ კი ასზე ნაკლები კაცი დაკარგა. მარცხმა მოკავშირეთა სარდლობაში ცვლილებები გამოიწვია. პარაგვაის ეს უდიდესი წარმატება საბოლოო ჯამში გამანადგურებელ პარაგვაულ ომში ამით შემოიფარგლა, რადგან სამხედრო ლიდერმა ფრანსისკო სოლანო ლოპესმა დამარცხებულ მოკავშირეებზე კონტრშეტევა არ განახორციელა. საბოლოო ჯამში, კურუპაიტის ბრძოლა მხოლოდ დროებითი წარმატება იყო იმ ომში, რომელშიც პარაგვაის მოსახლეობა თითქმის მთლიანად ამოსწყდა.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
«South American Military History»
Trailer de "Relatos de Curupayty"
პარაგვაული ომი
პარაგვაის ბრძოლები
ბრაზილიის ბრძოლები
არგენტინის ბრძოლები
ურუგვაის ბრძოლები
XIX საუკუნის ბრძოლები
თეთრი

თეთრი — ყველაზე ღია ფერი. ამ ფერისაა რძე, თოვლი, ყინული და ა. შ. მის მოწინააღმდეგე ფერად ითვლება შავი. კომპიუტერებსა და ტელევიზორებში ის შედგენილია ლურჯი, წითელი და ღია მწვანე ფერების შერევის შედეგად. დაბერებისას ადამიანის თმა თეთრდება. აღსანიშნავია ისიც, რომ რომის პაპის ტრადიციული სამოსელი თეთრი ფერისაა. დაოსიზმში თეთრი და შავი ითვლება ერთმანეთის მოწინააღმდეგედ, მაგრამ ისეთ ფერებად, რომელთაც ერთად ყოფნა (კავშირი) შეუძლიათ. თეთრი დროშა ითვლება დანებებისა და იარაღის დაყრის სიმბოლოდ. თეთრი და შავი ფერი ხშირად მოიხსენიება ერთმანეთის მოწინააღმდეგე ფერებად, მათ ადარებენ ნათელსა და ბნელს, დღესა და ღამეს, კარგსა და ცუდს. ძველ ქრისტიანულ ხანაში რომის ეკლესია აქტიურად იყენებდა თეთრ ფერს, ეს ფერი ითვლებოდა სათნოების ფრად, ამ ფერის სამოსელი ჰქონდათ მღდვლებს, თუმცა მოგვიანებით იგი შავმა ჩაანაცვლა. XVIII და XIX საუკუნეებში (ბაროკოს ეპოქა) ეს ფერი იყო დომინანტი. საფრანგეთის რევოლუციის შემდეგ ეს ფერი იქცა მეტად მოდურად ფრანგი ქალებისათვის. ამავე საუკუნეებში კაცისა და ქალისათვის ამ ფერის ტანსაცმელი იყო სრულიად ნეიტრალური. XX საუკუნეში თეთრი მოძრაობა იყო ბოლშევიკების მთავარი მოწინააღმდეგე.
პოლიტიკაში თეთრი ფერი ძირითად ასოცირდება მონარქიასთან. თეთრი აგრეთვე მნიშვნელოვანი ფერია არქიტექტურაში. ეს ფერი ითვლება სისუფთავის სიმბოლოდ.
რესურსები ინტერნეტში
http://www.webexhibits.org/pigments/indiv/overview/limewhite.html
ფერები
2130

2130
მოვლენები
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
კრისტიანე ლიხტენფელდი

კრისტიანე ლიხტენფელდი (დ. 1944, ნოიშტეტენი, გერმანია) — გერმანელი სლავისტი და მთარგმნელი.
დაამთავრა ბერლინის ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტის სლავისტიკის ფაკულტეტი. თარგმნის რუსული, პოლონური, ქართული ენებიდან. გერმანულ ენაზე ნათარგმნი აქვს: მ. ჯავახიშვილის „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (1986, 1991), ო. ჭილაძის „რკინის თეატრი“ (1988), „აველუმი“ (1998), ი. ჭავჭავაძის „კაცია-ადამიანი?!“ (1996), თ. ჭილაძის „სამოთხის კვარტეტი“ (რადიოპიესა, 1996, 2000).
ლიხტენფელდმა ნომინაციაში – ქართული ნაწარმოების საუკეთესო უცხოური თარგმანი – 2015 წელს წელს მიიღო ლიტერატურული პრემია „საბა“ ო. ჭილაძის რომანის „გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა“ გერმანული თარგმანისათვის.
რესურსები ინტერნეტში
ლიხტენფელდი კრისტიანე
დაბადებული 1944
გერმანელი მთარგმნელები
Dahme-Spreewald

Dahme-Spreewald is a district in Brandenburg, Germany. It is bounded by (from the east and clockwise) the districts of Oder-Spree, Spree-Neiße, Oberspreewald-Lausitz, Elbe-Elster and Teltow-Fläming, and by the city of Berlin.
History
The Spreewald region has always been a centre of Sorbian culture. In medieval times the cities of Lübben and Luckau had successively been capitals of the margravate of Lower Lusatia. From 1815 on Lower Lusatia was a part of Prussia. Throughout the 19th century the region remained an agriculturally used area, some urbanisation taking place in the very north (close to Berlin) only.
When the state of Brandenburg was newly founded in 1990, the districts of Lübben, Luckau and Königs Wusterhausen had been established. In 1993 the three districts were merged.
Geography
The Spree river enters the district in the southeast and leaves to the northeast. The wooded regions along its banks are called Spreewald. The Spreewald is the westernmost part of Lusatia. Especially the cities of Lübben and Lübbenau welcome many tourists each year, offering boat trips and relaxing holidays in the beautiful Spreewald nature.
The Dahme river is a tributary of the Spree. It forms many lakes in the northern part of the district. The Dahme leaves the district towards Berlin, where it is occasionally used for boat races. Eventually, it joins the Spree.
Demography
Coat of arms
The coat of arms displays:
top left: the bull is the heraldic animal of Lusatia
top right: the eagle is the heraldic animal of Brandenburg
bottom: the crown symbolises the former hunting lodge of the Prussian kings, which was in Königs Wusterhausen
Towns and municipalities
References
External links
(German)
Spreewald tourist website (German)
Spreewald Biosphere Reserve (German)
ბრითათა (ჯავის მუნიციპალიტეტი)

ბრითათა (ჯავის მუნიციპალიტეტი)
ბრითათა — სოფელი საქართველოში ჯავის მუნიციპალიტეტში (ედისის თემი), მდებარეობს ერმანის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ერმანისწყლის (დიდი ლიახვის სისტემა) მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1960 მეტრი, ჯავიდან 35 კილომეტრი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ედისის თემის სოფლები
დარია ბილოდიდი

დარია ბილოდიდი (დ. 10 ოქტომბერი, 2000, კიევი, უკრაინა) — უკრაინელი ქალი ძიუდოისტი. ასპარეზობს უკრაინის სახელით. 2018 და 2019 წლებში ზედიზედ ორჯერ გახდა მსოფლიო ჩემპიონი. 2019 წელს მოიგო ევროპული თამაშები. 2017 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი. მისი მამა არის ყოფილი ძიუდოისტი, გენადი ბილოდიდი.
მედლები
2017
გრან პრი, ხუხ-ხოტო
გრან პრი, ჰააგა
2018
გრან პრი, ტუნისი
გრანდ სლემი, პარიზი
გრანდ სლემი, დიუსელდორფი
გრან პრი, ზაგრები
საკონტინენტო თასი, პოდჩეტრტეკი
მსოფლიო ჩემპიონატი, ბაქო
2019
მსოფლიო ჩემპიონატი, ტოკიო
გრანდ სლემი, აბუ-დაბი
2020
გრანდ სლემი, პარიზი
რესურსები ინტერნეტში
judoinside.com
დაბადებული 10 ოქტომბერი
დაბადებული 2000
უკრაინელი ძიუდოისტები
კორობელა

კორობელა — ნახევრად­ ბუჩქია. ღერო­ 1 ­მ­-მდე­ სიმაღლის,­ შიშველი, მურა ­ფერის ­ქერქით. ფოთლები ­კვერცხისებურია, ­თითქმის­ მჯდომარე. ყვავილედი­ მცირეყვავილიანი, ნახევრად ქოლგა­ ან­ ფარია. ­გვირგვინის ფურცლები ­ბლაგვია, ­ყვითელი.­ ნაყოფი­ კენკრაა, მომწიფებისას­ ჯერ­ წითელია, შემდეგ ­–­ მუქი მეწამული.­ ყვ. ­ნაყ. V­VIII.­ იზრდება ტენიან ტყეებსა ­და ­ხეობებში,­ზოგჯერ ­ნაკადულების­ პირას. ­ცნობილია ­თითქმის ­მთელ საქართველოში. ­გავრცელების ­საერთო არეალი მოიცავს ­სამხრეთ­ კავკასიას,­ დასავლეთ და სამხრეთ­ ევროპას, მცირე­ აზიას,­ ჩრდილო ­ირანს.
გალერეა
ლიტერატურა
სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 364.
­კრაზანისებრნი
სენოტი

სენოტი — ბუნებრივი ჭა ან მცირე ტბა გარშემო კლდის შვერილებით. სენოტს მაიას ტომები წყლის ჭებად და მსხვერპლშესაწირ ადგილად იყენებდნენ. ყველაზე ცნობილი სამსხვერპლო ადგილია წმინდა სენოტი ჩიჩენ-იცაში. მაიას ენაზე სენოტი ჟღერდა როგორც „ცონოტ“ — რაღაც ღრმა.
მაიას ტომებს სენოტები „საიქიოს კარიბჭედ“ მიაჩნდათ, ხოლო ამ ჭებიდან ამოღებული წყალი — წმინდად. სენოტების გაჩენა წვიმისა და ჩამდინარე წყლებს უკავშირდება, რომლებიც მიწისქვეშა მდინარეებს უერთდება.
სენოტების უმეტესი ნაწილი ნახევარკუნძულ იუკატანზეა აღმოჩენილი.
იუკატანის ზოგიერთი სენოტი, მაგალითად, დოს-ოხოსი (ესპ. Dos Ojos) და ჩაკ-მოლი (Chac Mol) დაივინგის მოყვარულთა შორის დიდი პოპულარობით სარგებლობს.
რესურსები ინტერნეტში
Sistema Zacatón
Volcanic karstification of Sistema Zacaton, Mexico (Gary, Sharp, 2006)
სენოტში ფორმაციის ეტაპები (ინგლ).
Doline, Sinkhole, Cenote
სენოტები ჩიჩენ-იცაში
Quintana Roo Speleological Survey (QRSS)
Year 1999 Cenotes Conference in Perugia, Italy
Maps of Chicxulub and Ring of Cenotes
რელიეფის კარსტული ფორმები
მაია
ოქროსფერი მაბუია

ოქროსფერი მაბუია (ან Mabuya aurata) — ქვეწარმავალი სცინკისებრთა ოჯახისა. საშუალო ზომისაა. სხეულის სიგრძე 10,5 სმ აღწევს. წონა 21 გ-მდე. კუდი მეტად მყიფეა. ქერცლი თხელი და სათუთი აქვს. ბინადრობს მთებსა და დაბლობებში. მეტად მოქნილია, სწრაფად დარბის. თავს აფარებს ნაპრალებს. იზამთრებს მღრღნელების სოროში ან ქვიშაში ეფლობა, 40 სმ სიღრმემდე. აქტიურია დღისით. იკვებება მწერებით. კვერცხცოცხლადმშობია.
რესურსები ინტერნეტში
ოქროსფერი მაბუია – Trachylepis aurata
სცინკისებრნი
მაინ-ტაუბერის რაიონი

მაინ-ტაუბერის რაიონი — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ტაუბერბიშოფსჰაიმი. რაიონი შედის ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება შტუტგარტის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.304,42 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 136 844 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 105 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 08 1 28.
რესურსები ინტერნეტში
www.main-tauber-kreis.de ოფიციალური საიტი
ბადენ-ვიურტემბერგის რაიონები
შუასოფელი

შუასოფელი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ხულოს მუნიციპალიტეტში, რიყეთის თემში.1948 წლამდე ეწოდებოდა ნანუზოღლები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 130 ადამიანი.
სქოლიო
ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჯუნოს ჯილდო

ჯუნოს ჯილდო (Juno Award) — მუსიკალური პრემია, რომელიც ყოველწლურად გადაეცემა კანადელ მუსიკოსებსა და ჯგუფებს მუსიკის ყველა სფეროში მათი შემოქმედებითი თუ ტექნიკური მიღწევების აღსანიშნავად. კანადის დიდების მუსიკალური დარბაზის ახალი წევრების არჩევაც ამ დაჯილდოების ცერემონიალზე ხდება.
გამარჯვებულები გამოვლინდებიან ჩანაწერების ხელოვნებისა და მეცნიერების კანადის აკადემიის წევრების, ან ექსპერტთა ჯგუფის მიერ, ჯილდოს კატეგორიის მიხედვით. თითქმის ყველა მთავარ ზოგად კატეგორიაში, როგორებიცაა წლის შემსრულებელი ან წლის ალბომი, ნომინაციებს განსაზღვრავს საკვალიფიკაცო პერიოდში გაყიდვების მაჩვენებელი; კატეგორიებში სპეციფიკური ჟანრების მიხედვით განისაზღვრება ექსპერტთა ჯგუფის მიერ.
სქოლიო
ჯუნოს ჯილდო
მუსიკალური ჯილდოები
ბრიტანეთის კუნძულები

ბრიტანეთის კუნძულები — არქიპელაგი ჩრდილოეთ-დასავლეთ ევროპაში, ჩრდილოეთის ზღვასა და ატლანტის ოკეანეს შორის. ფართობი დაახლოებით 325 ათ. კმ². ბრიტანეთის კუნძულების შემადგენლობაში შედის ორი დიდი კუნძული — დიდი ბრიტანეთი და ირლანდია; არქიპელაგები: ჰებრიდის კუნძულები, ორკნის კუნძულები, ანგლსი, მალი, მენი, სკაი და სხვა. ბრიტანეთის კუნძულებს ზოგჯერ მიაკუთვნებენ ნორმანდიის კინძულებსაც, როგორც დიდი ბრიტანეთის მიწებს, თუმცა ეს კუნძულები საფრანგეთის სანაპიროებთან მდებარეობს.
ბრიტანეთის კუნძულებზეა ორი სახელმწიფო — დიდი ბრიტანეთი და ირლანდია.
ლიტერატურა
გაერთიანებული სამეფოს კუნძულები
Panamá, Goiás

Panamá, Goiás
Panamá is a municipality in south Goiás state, Brazil.
Location
Panamá is located in the Meia Ponte Microregion and is about 25 kilometers north of the border with the state of Minas Gerais. It is a short distance west of the important BR-153 highway which links São Paulo to Belém. Panamá is 26 kilometers south of Goiatuba and 25 kilometers from Itumbiara. The distance to Goiânia is 188 km.
Neighboring municipalities are:
north: Goiatuba
south and west: Itumbiara
east: Bom Jesus de Goiás
History
Panamá began with the building of a chapel by a local landowner. In 1931 it became a district of Santa Rita do Paranaíba, present-day Itumbiara with the name Divinópolis. In 1943 the name was changed to Panamá and Santa Rita changed to Itumbiara. In 1950 it was dismembered from Itumbiara. The name comes from a small river called Panamá.
Political Information
Mayor: Divino Alexandre da Silva (January 2013)
City council: 9
Demographics
Population density: 6.04 inhabitants/km2 (2007)
Urban population: 1,995 (2007)
Rural population: 623 (2007)
Population growth 2000-2007: -0,83%
Economy
The economy is based on agriculture, cattle raising, services, public administration, and small transformation industries.
Industrial units: 2 (2007)
Commercial units: 24 (2007)
Cattle herd: 27,800 head (2006)
Main crops (2006): cotton (700 hectares), rice (400 hectares), sugarcane, oranges, manioc, corn, and soybeans (5,700 hectares).
In 2006 there were 221 farmers with a planted area of 6,368 hectares. The total agricultural area was 16,567 ha.. Pasture made up 9,290 ha.
Education
Schools: 3
Students: 795
Middle schools and students: 1 with 155 students
Higher education: none
Adult literacy rate: 81.9% (2000) (national average was 86.4%)
Health
Hospitals: 0
Hospital beds: 0
Ambulatory clinics: 1
Infant mortality rate: 23.05 (2000) (national average was 33.0)
The United Nations Human Development Index (2000) ranked Panamá 131 out of 242 municipalities in the state of Goiás with a score of 0.733.
For the complete list see Frigoletto
See also
List of municipalities in Goiás
References
Frigoletto
Sepin
Municipalities in Goiás
ნეშერექ ქადინ ეფენდი

ნეშერექ ქადინ ეფენდი ასევე ცნობილია, როგორც ნესრინ ქადინ ეფენდი (დ. 1848 — გ. 11 ივნისი, 1876) — ოსმალეთის სულთნის, აბდულაზიზის ცოლი. შეჰზადე მეჰმედ შევქეთ ეფენდის, ესმა სულთნის და ემინე სულთნის დედა.
ბიოგრაფია
ნეშერექ ქადინ ეფენდი დაიბადა 1848 წელს თბილისში. ის ჩერქეზული წარმოშბის იყო. 1866 წელს დოლმაბაჰჩეს სასახლეში სულთან აბდულაზიზის ცოლი გახდა. ამ ქროწინებიდან მათ 3 შვილი შეეძინათ:მეჰმედ შევქეთ ეფენდი (1872-1899), ესმა სულთანი (1873-1899) და ემინე სულთანი (1874-1920). 1876 წლის 30 მაისს გადატრიალების შედეგად აბდულაზიზი ტახტიდან ჩამოაგდეს. ამის შემდეგ 4 მაისს ჩირაღანის სასახლეში ნეშერექი გარდაცვლილი იპოვეს. 7 დღის შემდეგ, 11 ივნისს ამავე სასახლეში მოკლეს აბუდალაზიზი. ნესრინის გარდაცვალებიდან 4 დღეში მისი ძმა, ჩერქეს ჰასანი დის გამო შურისძიებისათვის გაემგზავრა მიდჰათ-ფაშას სახლში სახელმწიფო მოხელეთა მოკვლის მიზნით, რომლებმაც გადატრიალება მოახდინეს. იქ მან მოკლა 5 ადამიანი, რის შემდეგაც შეიპყრეს და სასამართლოს გადასცეს. მას მიესაჯა სიკვდილით დასჯა, რომელიც დაუყოვნებლივ შეასრულეს.
სქოლიო
ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები
დაბადებული 1848
გარდაცვლილი 11 ივნისი
გარდაცვლილი 1876
მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
გიორგი თარგამაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

გიორგი თარგამაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიორგი თარგამაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
გიორგი თარგამაძე — პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი
გიორგი თარგამაძე — საქართველოს პარლამენტის VI, VII,VIII მოწვევების წევრი
რესპუბლიკის ჯარი (ჟურნალი)

რესპუბლიკის ჯარი (ჟურნალი)
„რესპუბლიკის ჯარი“ — პირველი რესპუბლიკის სამხედრო სამინისტროს ყოველკვირეული სამხედრო ჟურნალი, რომელიც გამოიცემოდა 1918-1919 წლებში. სულ გამოიცა 17 ნომერი. ჟურნალის ერთი ნომერის ფასი იყო 1 მანეთი და 50 კაპიკი, სადაც მოთავსებული იყო სამხედრო სამინისტროს მიერ გაცემული ოფიციალური ბრძანებები. იბეჭდებოდა პროპაგანდისტული ხასიათის შეგონებები და ლიტერატურული ნაწარმოებები, რომლებიც ეძღვნებოდა ოფიცერთა და ჯარისკაცთა დამოკიდებულებას, ჯარში სამსახურის მნიშვნელობას დემოკრატიულ სახელმწიფოში, დისციპლინის, დეზერტირობის პრობლემას. ქვეყნდებოდა რესპუბლიკის სამხედრო-პოლიტიკური მეთაურების ფოტოები, მასალები საქართველოს და მსოფლიოს სამხედრო ისტორიიდან, მიმდინარე საბრძოლო მოქმედებების ქრონიკა. განიხილავდნენ სხვადასხვა საბრძოლო ტაქტიკას.
ლიტერატურა
ქართულენოვანი ჟურნალები
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ი. ჭავჭავაძის 127)

თელავის საცხოვრებელი სახლი (ი. ჭავჭავაძის 127)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ილია ჭავჭავაძის გამზირზე (№ 127). თარიღდება XIX საუკუნის შუა წლებით.
სახლი ორსართულიანია. ნაგებია ქართ. აგურით. ქუჩის მხრიდან ფასადი შელესილია ცემენტით. პირველ სართულზე , სავაჭრო რიგისათვის დამახასიათებლ, ორ თაღოვან არეში მოქცეულია სწორკუთხა ღიობები. მეორე სართულზე, ტიმპანიანი ორი კარი და ოთხი სარკმელია. ნახევარწრიული სათაურით, სათაურები ვიწროა და ერთმანეთს ბოლოებით ებმის მეორე სართულს, მთელ სიგრძეზე ხის, შეკიდული აივანი გასდევდა. შენობის გვერდითი ფასადები რიყის ქვისა და გაურის შერეული წყობითაა ნაგები. სახლის მეორე სართულს, ეზოს მხარეს, ხის სვეტებიანი, ჭვირული აივანი გასდევს, რომელიც ამჟამად შემინულია, პირველი სართულის წინ არსებული აივანი კი- ამოშენებულია. შენობა გადახურულია ოთხკალთა, კრამიტით დაბურული სახურავით.
ლიტერატურა
თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ძეგლებისა და ღირსშესანიშნავი ადგილების საერთაშორისო საბჭო

ძეგლებისა და ღირსშესანიშნავი ადგილების საერთაშორისო საბჭო (ICOMOS) — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომლის მოღვაწეობაც მიმართულია მთელს მსოფლიოში კულტურული და ისტორიული ძეგლების დაცვისაკენ. იკომოსი დაარსდა 1965 წელს, მას შემდეგ, რაც 1964 წელს მიიღეს ვენეციის ქარტია. საბჭო ახორციელებს იმ ობიექტების შეფასებას, რომლებიც შესული არიან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში.
იკომოსის წინამორბედი იყო ათენის კონფერენცია კულტურის ძეგლების რესტავრაციის საკითხებში, რომელიც 1931 წელს მოიწვია მუზეუმების საერთაშორისო საბჭომ. 1931 წლის ათენის ქარტიამ პირველად გამოიყენა ტერმინი „მსოფლიო მემკვიდრეობა“. არქიტექტორებისა და სპეციალისტების მეორე კონფერენცია ისტორიული ძეგლების დაცვისათვის, გაიმართა 1964 წელს ვენეციაში. კონფერენციაზე მიიღეს 13 რეზოლუცია. პირველი რეზოლუციის ფარგლებში, რომელიც ცნობილია ვენეციის ქარტიის სახელით, მოახდინეს ძეგლებისა და ისტორიული ადგილების დაცვისა და რესტავრაციის საკითხებში საერთაშორისო ქარტიის რატიფიცირება. მეორე რეზოლუციის ფარგლებში, რომელიც წამოაყენა იუნესკომ, შეიქმნა ორგანიზაცია იკომოსი, რომლის მთავარი მიზანიც იყო ვენეციის ქარტიის დოქტრინების შესრულება.
ამჟამად იკომოსი მოითვლის 9 500 თანამშრომელს, მსოფლიოს 110 ქვეყანაში. ძეგლთა დაცვის პროფესიონალები მონაწილეობენ იკომოსის მუშაობაში ეროვნული ორგანიზაციების მეშვეობით. საბჭოს ყველ წევრს, იშვიათი გამონაკლისის გარდა, აქვს თავისი კვალიფიკაცია კუტურული მემკვიდრეობის ძეგლების დაცვის საკითხში: არქიტექტურაში, არქეოლოგიაში, ქალაქთმშენებლობაში, საინჟინრო საქმეში, კულტურული მემკვიდრეობის ადმინისტრირებაში, ხელოვნებათმცოდნეობაში, საარქივო საქმეში და სხვ.
ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს პარიზში. საერთაშორისო ორგანიზაციის წარმომადგენლობის შტაბ-ბინა მდებარეობს ლონდონში. ავსტრალიაში იკომოსის საზოგადოებრივი გაერთიანება დაარსდა 1976 წელს.
ეროვნული კომიტეტები
ეროვნული კომიტეტები ეს არის იკომოსის წარმომადგენელთა ქსელი, რომლებიც შექმნილია იუნესკოს წევრ ქვეყნებში. ამჟამად მოქმედებს 110 ეროვნული კომიტეტი. ყველა ეროვნულ კომიტეტს აქვს უფლება შეიმუშაოს თავისი საკუთარი პროგრამა და ახალი წევრის მიღების წესი, რომელიც რა თქმა უნდა მოდის იკომოსის წესდებასთან თანხვედრაში.
იკომოსის ეროვნული კომიტეტები შექმნილია შემდეგ ქვეყნებში:
იხილეთ აგრეთვე
ლურჯი ფარის საერთაშორისო კომიტეტი
რესურსები ინტერნეტში
List of National Committees
ICOMOS Database , unesco.org
Friends of World Heritage Non-profit organization that identifies projects that support local tourism enterprises that can help alleviate poverty and conserve World Heritage sites.
The Nara Document on Authenticity (1994)
საერთაშორისო ორგანიზაციები
იუნესკო
ლვივის ტრამვაი

ლვივის ტრამვაის სისტემა გაიხსნა 1894 წლის 31 მაისს. იგი მოიცავს 2 დეპოს და 11 მარშრუტს, რომლებზეც მოძრაობს 129 ვაგონი.
მოძრავი შემადგენლობა
ლვივის ტრამვაის სისტემაში ექსპლუატაციაშია შემდეგი ტიპის ვაგონები:
Tatra KT4SU 92 ვაგონი
Tatra KT4D 26 ვაგონი
Electron T3L44 8 ვაგონი
Tatra T4SU 2 ვაგონი
Electron T5L64 1 ვაგონი
ლიტერატურა
В. Ф. Веклич, Л. В. Збарский Проблемы и перспективы развития трамвайного транспорта в Украинской ССР — К.:Общество «Знание» УССР, 1980
Электротранспорт Украины: Энциклопедический путеводитель / Сергей Тархов, Кость Козлов, Ааре Оландер. — Киев: Сидоренко В. Б., 2010. — 912 с.: ил., схемы. — ISBN 978-966-2321-11-1.
რესურსები ინტერნეტში
ვრცელი ფოტოგალერეა
Tatra KT4 ტიპის ვაგონები ლვოვში
ლვივის ტრამვაის ვაგონები (Plzeňské tramvaje - jiná města)
ტრამვაი ლვოვში /
ტრამვაი
</noinclude>
ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით
ჯავახეთის ეროვნული პარკი

ჯავახეთის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი სამცხე-ჯავახეთში. დაარსდა 2011 წლის აპრილში დაცული ტერიტორიების სააგენტოს ინიციატივით. მოიცავს ახალქალაქისა და ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტების გარკვეულ ტერიტორიებს. ეროვნული პარკის ფართობია 14 200 ჰექტარი. ჯავახეთის დაცული ტერიტორიების ფარგლებში აგრეთვე შეიქმნა ხანჩალის ტბის, ბუღდაშენის ტბის, კარწახის ჭაობის, სულდის ჭაობისა და მადათაფის ტბის აღკვეთილები.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს დაცული ტერიტორიები
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს დაცული სააგენტოების საიტი
კანონი ჯავახეთის დაცული ტერიტორიების შექმნისა და მართვის შესახებ
სქოლიო
საქართველოს ეროვნული პარკები