PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ტენჯიკუ ტოკუბეი

ტენჯიკუ ტოკუბეი (დ. 1612 — გ. 1992) — XVII საუკუნის იაპონელი მოგზაური და მწერალი. მან იმოგზაურა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში და სამხრეთ აზიაში.
ტენჯიკუ დაიბადა 1612 წელს ვაჭრის ოჯახში სენდო-მაჩიში, ტაკასაგო-ჩოში, დღევანდელ ჰიოგოს პრეფექტურაში.
მოგზაური
1626 წელს 15 წლის ასაკში ტენჯიკუ დაიქირავა სავაჭრო გემის ეკიპაჟმა კიოტოში.
1627 წელს ტოკუბეიმ იმოგზაურა ჩინეთში, ვიეტნამში და სიმაში (დღევანდელ ტაილანდში). ის რაღაც დროით დარჩებოდა სიამში და შემდეგ ჰოლანდიელ მოგზაურ ჯან ჰუსტენ ვან ლოდესტეინის ერთ-ერთი ხომალდით გააგრძელებდა მოგზაურობას. მდინარე განგის საშუალებით, მან ასევე იმოგზაურა ინდოეთში და მაგადჰაში და უკან დიდი სიმდიდრით და დიდძალი ამბებით დაბრუნდა.
მის იაპონიაში დაბრუნებას და იზოლირებული პოლიტიკის გაცნობის შემდეგ, მან დაწერა ნაშრომი სახელად „ტენჯიკუ ტოკაი მონოგატარი“ (天竺渡海物語) თავის მოგზაურობებზე სხვა ქვეყნებში, რომელიც ძალიან პოპულარული გახდა იაპონიაში.
ტენჯიკუ ტოკუბეი გარდაიცვალა 80 წლის ასაკში თავის მშობლიურ ქალაქ ტაკასაგოში.
კაბუკის პერსონაჟი
ტენჯიკუ ტოკუბეიმ მონაწილეობა მიიღო პოპურალური სპექტაკლებში კაბუკიში და ძორურიში ჯადოქრის როლში, რომელიც XVIII საუკუნესა და XIX საუკუნეში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა.
1795 წელს კუნიტარომ ითამაშა ტენჯიკუს მეუღლის როლი სპექტაკლში „ტენჯიკუ ტოკუბეი კიკიგაკი იორაი“, რომლის დროსაც ტოკუბეის როლს არაში კოროკუ III თამაშობდა.
სქოლიო
იაპონელი მკვლევარები
ედოს პერიოდის მწერლები
დაბადებული 1612
გარდაცვლილი 1692
დოდოს რქა

დოდოს რქა, დოდორქა — მონასტერი ძველ საქართველოში; ქართული ხუროთმოძღვრების მნიშვნელოვანი ძეგლი დავითგარეჯის სამონასტრო კომპლექსში. VI საუკუნის I ნახევარში დააარსა დავით გარეჯელის ერთ-ერთმა მოწაფემ დოდომ.
შედგება სხვადასხვა დროის (VI - XVIII სს. ჩათვლით) გამოქვაბული კომპლექსებისაგან. მთავარი დარბაზული ეკლესია და სატრაპეზო გარეჯის საერთო აღმავლობის პერიოდს - XI-XIII საუკუნეებს განეკუთვნება. განსაკუთრებით საყურადღებოა კლდეში გამოკვეთილი წმ. დოდოს მცირე ეკლესია, რომლისაგანც შემორჩენილია საკურთხევლის აფსიდის კონქი, კლდეში გამოკვეთილი უყელო გუმბათი, ჩრდილოეთი კედელი და დასავლეთი ნართექსის კედლის ნაწილი. კონქში შემონახულია მხატვრობის ერთ-ერთი ყველაზე ადრინდელი (VIII-IX სს.) და მნიშვნელოვანი ნიმუში საქართველოში. მოხატულობის მთავარი ფიგურაა ტახტზე მჯდომი ქრისტე მაკურთხებელი მარჯვენით. მარცხენა ხელში უჭირავს გადაშლილი წიგნი, რომელზედაც ქართული წარწერის კვალია შერჩენილი. მაცხოვრის ორსავე მხარეს თითო მედალიონია მოთავსებული. ერთში გამოსახულია ქალის ფიგურა მკერდამდე, მთვარის ქიმით თავს ზემოთ, მეორეში (ასევე მკერდამდე) - ფრიგიულ თავსაბურავიანი ჭაბუკი აგიზგიზებული ჩირაღდნით მარჯვენა ხელში. როგორც ჩანს, პირველი ფიგურა მთვარეს განასახიერებდა, მეორე - მზეს. ამგვარი გამოსახულებანი ადრინდელი ქრისტიანულ სარკოფაგებში გვხვდება. ქრისტეს ქვემოთ გამოსახულნი არიან მთავარანგელოზები მიქელი და გაბრიელი, აგრეთვე ტეტრამორფი (ოთხი მახარებლის სიმბოლური გამოსახულება) და ქერუბინი (ექვსფრთიანი ანგელოზი). დოდოს რქის მონასტრის პოლიტიკური-ეკონომიკური ისტორია დაკავშირებულია დავითგარეჯის მონასტრის ისტორიასთან. XII-XV საუკუნეებში დოდოს რქა სამეფო მონასტერი იყო. 1424 წელს ალექსანდრე I-მა დავითგარეჯთან ერთად შესწირა მცხეთის საკათალიკოსო სვეტიცხოვლის ეკლესიას. XIII-XVIII საუკუნეებში გარეშე მტრების (მონღოლების, თემურლენგის, თურქების, ირანელებისა და ლეკების) შემოსევისა და ბატონობის შედეგად დაქვეითდა, ბევრჯერ დაცარიელდა. დოდოს რქის მონასტერი ეპარქიალურად რუსთავის საეპისკოპოსოში შედიოდა. XV-XVII საუკუნეებში კათოლიკოს-პატრიარქს ემორჩილებოდა, შემდეგ 1760 წლამდე — ნინოწმინდელ ეპისკოპოსს. 1760 წელს დავითგარეჯს შეუერთდეს. გასული საუკუნის მიწურულს გაუკაცრიელდა.
წინამძღვრები
1440 წელს მონასტრის წინამძღვრად იხსენიება დავითი — წმინდა დოდოს მონასტრის წინამძღვრის წერილი კათოლიკოს შიოსადმი
გალერეა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დოდორქის მონასტერი (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) | ქართველოლოგიური წიგნებისა და კრებულების ფოტომასალის აღწერილობა
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
Cəngəmiran

Cəngəmiran is a village and municipality in the Lerik Rayon of Azerbaijan. It has a population of 1,237.
References
Populated places in Lerik District
Aforia goodei

Aforia goodei — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae-ს ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
;შემოწმდა 2010 წლის 1 ივნისს
მუცელფეხიანები
ლეოპოლდო ლუგონესი

ლეოპოლდო ლუგონესი (დ. 13 ივნისი 1874, ვილია-დე-მარია, არგენტინა — გ. 18 თებერვალი 1938, ტიგრე, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი პოეტი, მწერალი და ჟურნალისტი. ლათინოამერიკული ლიტერატურული მოდერნიზმის წარმომადგენელი. ითვლება მეოცე საუკუნის არგენტინული ლიტერატურის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან წარმომადგენლად.
ნაწარმოებები
პოეზია
Las montañas del oro (1897)
Los crepúsculos del jardín (1905)
Lunario sentimental (1909)
Odas seculares (1910)
El libro fiel (1912)
El libro de los paisajes (1917)
Las horas doradas (1922)
Romancero (1924)
Poemas solariegos (1927)
Romances del Río Seco (1938)
მოთხრობები
La guerra gaucha (1905)
Las fuerzas extrañas (1906)
Cuentos fatales (1924)
Filosofícula (1924)
რომანი
El Ángel de la Sombra (1926)
პოლიტიკური ესეები
Las limaduras de Hephaestos, incluye:
Piedras Liminares (1910)
Prometeo, un proscripto del sol (1910)
El problema feminista (1916)
Mi beligerancia (1917)
La torre de Casandra (1919)
Acción, las cuatro conferencias patrióticas del Coliseo (1923)
La organización de la paz (1925)
La grande Argentina (1930)
La patria fuerte (1930)
Política revolucionaria (1931)
El estado equitativo: ensayo sobre la realidad argentina (1932)
პედაგოგიური ესეები
La reforma educacional: un ministro y doce académicos (1903)
Didáctica (1910)
ისტორიული ესე
El imperio jesuítico (1904)
ბიოგრაფიები
Historia de Sarmiento (1911)
Elogio de Ameghino (1915)
Roca (1938)
ლიტერატურული კვლევები
El ejército de la Ilíada (1915)
Las industrias de Atenas (1919)
Estudios helénicos (1924), incluye:
La funesta helena
Un paladín de la Ilíada
La dama de la Odisea (1924)
Héctor el domador (1924)
La despedida de Héctor y Andrómaca
El duelo de Héctor y Ayax
La muerte de Héctor
El rescate de Héctor
Nuevos estudios helénicos (1928), incluye:
El canto I de la Ilíada
Apostilla homérica
El canto XI de la Ilíada
Interpretaciones homéricas
Las carreras de la Ilíada
Apuntes de helenismo médico
El ideal de justicia en la legislación soloniana
სხვა შრომები
El payador (1916)
El tamaño del espacio (1921)
Diccionario etimológico del castellano usual (1931-38)
ბიბლიოგრაფია
Historia Social de la Literatura Argentina, Tomo VII, Yrigoyen, entre Borges y Arlt (1916-1930), David Viñas (Director), Graciela Montaldo y colaboradores, Buenos Aires, Editorial Contrapunto, 1989.
Leopoldo Lugones y los judíos: las contradicciones del nacionalismo argentino, Allan Metz, ISBN 950-9829-35-8.
Lugones, defensor de los judíos, de Edgardo Cozarinsky (París 1998, para La Nación).
რესურსები ინტერნეტში
ბიოგრაფია და შემოქმედება
ბიოგრაფია და შრომები
ნაწარმოებები — LibriVox
ბიოგრაფია და პოეზია — Los Poetas
სქოლიო
დაბადებული 13 ივნისი
დაბადებული 1874
გარდაცვლილი 18 თებერვალი
გარდაცვლილი 1938
XX საუკუნის მწერლები
XX საუკუნის პოეტები
არგენტინელი მწერლები
არგენტინელი პოეტები
არგენტინელი მამაკაცი მწერლები
არგენტინელი სოციალისტები
მოდერნისტი მწერლები
ნეგრიტოსები

ნეგრიტოსები (სიტყვიდან negrito (/nɪˈɡriːtoʊ/), მრ.რ. negritos, «ნეგრიტოსები» — ესპანური სიტყვა negro-ს შემცირებული მნიშვნელობის ფორმა — «შავი», «ნეგრ») — მუქკანიანი და შედარებით დაბალი ხალხების ჯგუფი, რომლებიც ცხოვრობენ სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ტროპიკულ ტყეებში, მელანეზიის ზოგიერთ კუნძულზე. აგრეთვე, ავსტრალიის კონტინენტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ნაწილებში და მის მიმდებარე ცალკეულ კუნძულზე. მათი საშუალო სიმაღლე შეადგენს 1,40 მ.- 1,55 მ.
შემადგენლობა
ნეგრიტოსება მიეკუთვნებიან:
ანდამანური ენების მატარებელი ანდამანის კუნძულების ძირძველი მოსახლეობა.
ფილიპინების მრავალი ხალხი, მათ შორის აეტა (ატი)
სემანგები
ტაპირო ახალ გვინეაზე, ახალი კალედონიის და მელანეზიის ზოგიერთი კუნძულის დაბალი სიმაღლის ტომები
ბარინესი (ბარინული ტიპი) ჩრდილოეთ კვინსლენდში, ავსტრალიის, ბატერსტისა და მელვილის კუნძულების აბორიგენები და სხვა ჯგუფები
წარმომავლობა და ისტორია
მრავალი ეტიმოლოგი თვლის, რომ ნეგრიტოსები არიან აზიის ძირძველი მოსახლეობა. ისინი აქ დასახლდნენ აფრიკიდან წამოსული უძველესი მიგრაციული პროცესების შედეგად. ნეგრიტოსები ვედებთან ერთად ადრეული პერიოდიდან დასახლდნენ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის დიდ ნაწილზე. მათგან გამოყოფილმა შტომ დაახლოებით 40 ათასი წლის წინ დაიკავა ახალი გვინეა და მელანეზიის ზოგიერთი კუნძული, აგრეთვე ავსტრალია და გახდნენ პაპუასების, მელანეზიელების, აინების და ავსტრალიელების აბორიგენთა წინაპრები. ყველა მათგანს, აგრეთვე (ვედოიდებს, რომლებიც ცხოვრობენ შრი-ლანკაზე, ინდოეთსა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ზოგიერთ სხვა ქვეყნებში) დღეს ერთ ჯგუფად - ავსტრალოიდურ რასად აერთიანებენ.
ჩრდილოეთიდან მიწათმოქმედი ტაი-კადაური, ავსტროაზიური და ავსტრონეზიური ხალხების გავრცელებამ მთლიანად განდევნა ძველი ტერიტორიებიდან ნეგრიტოსები. მათ მხოლოდ ის მცირე კუნძულები შეინარჩუნეს, რომლებზედაც სახლობენ დღეს.
ნეგრიტოსთა ტომები არაერთხელ გამხდარან მონათვაჭრების მსხვერპლნი. პირატები ხშირად იჭერდნენ ანდამანის კუნძულთა მცხოვრებთ და მიჰყავდათ ”პატარა შავი მონები” ბირმელ, სიამელ, მალაიელ, ინდოელ დიდებულებთან. მსგავსი ბედი გაიზიარა XVIII და XIX საუკუნეში მალაკის ნახევარკუნძულის ძირძველ შავკანიან მოსახლეობას (ორანგ-ასლი), რომლებზეც ნადირობედნნ ბატაკები.
ნათესაური კავშირები
რიგი გარეგნული ნიშნების მიხედვით ნეგრიტოსები ახლოს დგანან აფრიკელ პიგმეებთან. თუმცა მრავალი გენეტიკური პარამეტრით გამოირჩევიან როგორც პიგმმებისაგან ასევე, მრავალი შავი აფრიკელისგან (კონგოიდების ან ვიწრო გაგებით ნეგროიდული რასისაგან). ბოლომდე არ არის გამოკვლეული ნეგრიტოსების ნათესაობა შრი-ლანკის მოსახლეობასთან, ვედებთან, რომლებიც მიეკუთვნებიან აგრეთვე ავსტრალოიდურ რასას. ვედებს თმები ძირითადად არა ხვეული, არამედ შლილი (სწორი) აქვთ. ერთ-ერთი თეორიის თანახმად, ვედები მიეკუთვნებიან აფრიკიდან გამოსულთა სხვა, უფრო გვიანდელ ტალღას. სხვა თეორიები ორივე ხალხს თვლიან ერთი და იმავე ჯგუფის შტოებად.
იხილეთ აგრეთვე
აეტა
ანდამანელები
ვედები (ხალხი)
პიგმეები
სემანგები
რესურსები ინტერნეტში
ნეგრიტოსები-ლექსიკონი
ნეგრიტოსები ტაილანდზე
აფრიკელები და აზიელები. გლობალური ისტორია
სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელი ნეგრიტოსები
კონგრესის ბიბლიოთეკა. ნეგრიტოსები
ნეგრიტოსები
კატალოგი
ნეგრიტოსები. აეტას ხალხი
რასები
ფილიპინების ხალხები
ტაილანდის ხალხები
ინდოეთის ხალხები
მალაიზიის ეთნიკური ჯგუფები
ვალპარაიზუ-დი-გოიასი

ვალპარაიზუ-დი-გოიასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 080 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ენტორნუ-დუ-დისტრიტუ-ფედერალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 132 982 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2 165 კმ²-ზე. ფართობი 61 410 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
გოიასი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის 2010 წლის აღწერის მონაცემები გოიასის შტატში
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
გალილეო გალილეი

გალილეო გალილეი (დ. 15 თებერვალი, 1564, პიზა — გ. 8 იანვარი, 1642, არჩეტრი, ფლორენციის მახლობლად) — იტალიელი ფიზიკოსი, ასტრონომი და ფილოსოფოსი, სამეცნიერო რევოლუციის ერთ-ერთი სულისჩამდგმელი, პოეტი, ფილოლოგი და კრიტიკოსი.
მის მიღწევათა შორისაა ტელესკოპის გაუმჯობესება, რიგი ასტრონომიული დაკვირვებებისა, ნიუტონის პირველი და მეორე კანონები. მას ხშირად თანამედროვე ასტრონომიის მამად მოიხსენიებენ, ისევე როგორც თანამედროვე ფიზიკისა და მეცნიერების მამად. მისი ექსპერიმენტალური ნაშრომები ფართოდ აღიარებულია, ფრენსის ბეკონის შრომებთან ერთად, თანამედროვე მეცნიერული მეთოდის ფუძემდებლად. გალილეოს კარიერა თან ხვდება იოჰანეს კეპლერისას.
გალილეოს ნამუშევრები მნიშვნელოვანი გადახვევა იყო არისტოტელეს ნააზრევისგან. ამასთან ერთად მისი კონფლიქტი კათოლიკურ ეკლესიასთან განიხილება როგორც მნიშვნელოვანი ადრეული მაგალითი ავტორიტეტთან კონფლიქტისა და აზროვნების თავისუფლებისა, განსაკუთრებით მეცნიერების დარგში, დასავლურ საზოგადოებაში.
რესურსები ინტერნეტში
გალილეო და კათოლიკური ეკლესია
იტალიელი ფილოსოფოსები
იტალიელი ფიზიკოსები
იტალიელი ასტრონომები
ერეტიკოსები
დაბადებული 15 თებერვალი
დაბადებული 1564
გარდაცვლილი 8 იანვარი
გარდაცვლილი 1642
XVI საუკუნის იტალიელი მათემატიკოსები
გალილეო გალილეი
XVI საუკუნის იტალიელი მწერლები
XVI საუკუნის მამაკაცი მწერლები
XVI საუკუნის იტალიელი ასტრონომები
XVII საუკუნის იტალიელი ასტრონომები
XVII საუკუნის იტალიელი მათემატიკოსები
XVII საუკუნის იტალიელი მწერლები
XVII საუკუნის მამაკაცი მწერლები
იტალიელი ასტროლოგები
მეცნიერების ფილოსოფოსები
პიზის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
XVII საუკუნის იტალიელი ფილოსოფოსები
Porto Grande

Porto Grande (Portuguese: Grand Harbor) is a municipality located in the southeast of the state of Amapá in Brazil. Its population is 22,452 and its area is 4,425 km².
Overview
Porto Grande became an independent municipality in 1993.
The area around Porto Grande was first explored by gold miners, however nowadays it has become one of the biggest food producers in Amapá. It is a poor region where many homes do not have sewage system, and a quarter of the population does not have access to clean drinking water, however Porto Grande has one of the lowest illiteracy rates of Brazil.
The Annual Pineapple Festival in September is a popular tourist attraction. Other attractions are the spa near the Araguari River. As of 2021, a regional hospital was being constructed in Porto Grande.
Geography
It has a tropical rainforest climate with a short dry season.
The municipality contains 7.72% of the Amapá State Forest, a sustainable use conservation unit established in 2006.
Economy
Porto Grande is a major fruit producer in particular pineapples and oranges. Other economic activities are livestock like cattle, buffalo and pig, palm oil and pine plantations.
Transport
Porto Grande is connected to the BR-156, and the BR-210 highways.
Neighboring municipalities
Ferreira Gomes, north and northeast
Macapá, southeast
Santana, southeast
Mazagão, southwest
Pedra Branca do Amapari, northeast
Serra do Navio, northwest
References
External links
Official website
Municipalities in Amapá
Populated places in Amapá
თალბისეის ნაჰია

თალბისეის ნაჰია
თალბისეი (არაბ. ناحية تلبيسة‎‎) — სირიის ჰომსის მუჰაფაზაში (რეგიონში) შემავალი ნაჰია (რაიონი). 2004 წლის მოსახლეობის საყოველთაო აღწერის მიხედვით თალბისეის პროვინციაში დაახლოებით 63,784 ადამიანი ცხოვრობს. პროვინციის ფართობია 166 85 კმ².
სქოლიო
სირიის ნაჰიები
უექსფორდი

უექსფორდი — ქალაქი ირლანდიაში, უექსფორდის საგრაფოს ადმინისტრაციული ცენტრი (ლენსტერის პროვინცია), ასევე მისი უდიდესი ქალაქი. ქალაქი მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში.
N-11 მაგისტრალი და ეროვნული სარკინიგზო გზა უექსფორდს აკავშირებს დუბლინთან. ადგილობრივი სარკინიგზო სადგური გაიხსნა 1874 წლის 17 აგვისტოს.
უექსფორდის დაძმობილებული ქალაქებია: ანოპოლისი და კუერონი.
დემოგრაფია
მოსახლეობა — 18 163 ადამიანი (2006 წლის მონაცემებით). 2002 წელს მოსახლეობა შეადგენდა 17 235 ადამიანს.
2006 წლის აღწერის მონაცემები:
ქვემოთმოყვანილ დაფებში ყველა პასუხის ჯამი (სვეტი „ჯამი“), როგორც წესი, დასახლებული პუნქტის სრულ მოსახლეობაზე ნაკლებია (სვეტი „2006“).
1 — ენასთან დაკავშირებით დასმულ კითხვაზე პასუხის გამცემთა წილი მტელ მოსახლეობასთან შეფარდებით.
1 — ენასთან დაკავშირებით დასმულ კითხვაზე მოპასუხეთა წილი მთელ მოსახლეობასთან შეფარდებით.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ირლანდიის ქალაქები
უექსფორდის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
Lasioglossum aeneum

Lasioglossum aeneum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1917 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
aeneum
ქესალო

ქესალო
საკუთარი სახელი ქესალო შეიძლება აღნიშნავდეს:
ქესალო — სოფელი გარდაბნის მუნიციპალიტეტში
ქესალო — მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძვ. სახელწოდება
ნაუდიზი

ნაუდიზი (Nauđiz, Nauthiz, Nauthiz, Naudhiz, ᚾ) — უფროსი ფუთარქის მეათე რუნა და ჰაგალაზის ეტირის მეორე რუნა. სიტყვასიტყვით ნიშნავს „საჭიროებას“. მან სათავე მისცა ინგლისურ სიტყვა Need-ს.
კოდირება
რესურსები ინტერნეტში
The Elder Futhark // Arild Hauge's Runic site
ბმულები პროფესიონალურ რესურსებზე რუნების შესახებ // runic-dictionary.nottingham.ac.uk
საიტი, რომელიც ეძღვნება სკანდინავიურ-ისლანდიურ კულტურასა და ისტორიას // norse.ulver.com
რუნები
კოლიას კულტურა

კოლიას კულტურა — აიმარას ხალხის ერთ-ერთი სამეფო, რომელიც არსებობდა ჩვ.წ. XIII-XV საუკუნეებში, ცენტრალურ ანდებში, ტიტიკაკას ზეგენზე. XV საუკუნეში ის საკმაოდ დიდ ტერიტორიას მოიცავდა და მისი დედაქალაქი იყო ატუნ-კოლია, როდესაც სამეფო ინკების მეცხრე საპა ინკამ, პაჩაკუტიმ დაიპყრო. ინკების იმპერიის შემადგენლობაში ამ რეგიონს კოლიასუიო ეწოდა.
რესურსები ინტერნეტში
კოლიას კულტურა
კოლიას კულტურა
ბოლივიური კულტურა
ბოლივიის არქეოლოგია
კოლუმბამდელი კულტურები
Colombia at the 1976 Summer Olympics

Colombia at the 1976 Summer Olympics
Colombia competed at the 1976 Summer Olympics in Montreal, Quebec, Canada. 35 competitors, 32 men and 3 women, took part in 30 events in 7 sports.
Athletics
Men's 5000 metres
Tibaduiza Reyes
Heat — 13:49.49 (→ did not advance)
Men's 10,000 metres
Víctor Mora
Heat — 30:26.57 (→ did not advance)
Tibaduiza Reyes
Heat — 29:28.17 (→ did not advance)
Men's 400 m hurdles
Jesus Villegas Candelo
Heat — did not finish (→ did not advance)
Men's marathon
Jairo Cubillog Rauirez — 2:29:04 (→ 48th place)
Rafael Mora Zamora — did not finish (→ no ranking)
Men's 20 km walk
Ernesto Alfaro Bermudez — 1:33:13 (→ 19th place)
Rafael Vega Hernández — 1:37:27 (→ 31st place)
Boxing
Men's Flyweight (– 51 kg)
Virgilio Palomo
First Round — Bye
Second Round — Lost to Toshinori Koga (JPN), 0:5
Cycling
Eleven cyclists represented Colombia in 1976.
Individual road race
Álvaro Pachón — 4:49:01 (→ 22nd place)
Luis Manrique — 4:49:01 (→ 23rd place)
Miguel Samacá — did not finish (→ no ranking)
Abelardo Ríos — did not finish (→ no ranking)
Team time trial
Cristóbal Pérez
Álvaro Pachón
Luis Manrique
Julio Rubiano
Sprint
Julio Echevarry — 11th place
Individual pursuit
José Jaime Galeano — 26th place
Team pursuit
José Jaime Galeano
Jorge Hernández
Carlos Mesa
Jhon Quiceno
Sailing
Shooting
Swimming
Weightlifting
See also
Sports in Colombia
References
External links
Official Olympic Reports
Nations at the 1976 Summer Olympics
1976 Summer Olympics
1976 in Colombian sport
House of Châteaudun

House of Châteaudun
The House of Anjou-Châteaudun was a medieval house that once possessed the County of Anjou, the Viscounty of Châteaudun and the significant, wealthy Kingdom of Jerusalem.
Origin of the House of Châteaudun
The House of Châteaudun descended from Gauzfred I (or Geoffrey I) whom Count Theobald I of Blois made viscount of Châteaudun in 956.
Branches of the House of Châteaudun
The House of Châteaudun split in distinct branches. Descended from Fulcuich, probably the second son of Gauzfred I, were:
The lineage of the counts of Perche, extinct by 1217, with William II
The line of viscounts of Châteaudun, extinct by 1249, with Geoffrey VI
The lineage of the counts of Anjou, who acquired the land by the marriage of a grandson of Fulcois, Count Geoffrey II of Gâtinais with Ermengarde of Anjou, heiress of the House of Ingelger, and from whom the Plantagenets were descended
Family tree
Genealogy
Note: The dotted lines represent hypothetical relationships.
It is not clear whether Hugh, Archbishop of Tours, and Adalaud of Château-Chinon are sons or grandsons of Geoffrey I of Châteaudun. Some sources say that Geoffrey had a son called Hugh, who was himself viscount of Châteaudun, and both the Archbishop of Tours and the Lord of Château-Chinon would in turn be his sons. The number of people called "Hugh" who were viscounts of Châteaudun is thus unclear, and the numbering of each viscount with this name could be wrong by 1.
The parentage of Fulcois is also disputed. Some sources put him as the son of Geoffrey I of Châteaudun. Others claim he was his grandson-in-law through marriage to a granddaughter of Geoffrey called Melisende.
Sources
France Balade :
les vicomtes de Châteaudun
les comtes du Perche
References
Counts of Châteaudun
French noble families
Choco District

Choco District is one of fourteen districts of the province Castilla in Peru.
Geography
The Chila mountain range traverses the district. One of the highest mountains of the district is Chila at above sea level. Other mountains are listed below:
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (67.11%) learnt to speak in childhood, 32.23% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
References
Districts of the Castilla Province
Districts of the Arequipa Region
წმინდა პატრიკის საკათედრო ტაძარი (ნიუ-იორკი)

წმინდა პატრიკის საკათედრო ტაძარი (ნიუ-იორკი)
წმინდა პატრიკის ტაძარი — ნეოგოთიკური სტილის კათოლიკური საკათედრო ტაძარი ნიუ-იორკის გულში. ნიუ-იორკის კათოლიკური ეპარქიის არქიეპისკოპოსის ადგილსამყოფელი. აშშ-ში გოთიკურ კათოლიკურ ტაძრებს შორის უდიდესია.
რესურსები ინტერნეტში
Official website
ნიუ-იორკის არქიტექტურა
Andrea Razmadze

Andrea Razmadze
Andrea Mikhailovich Razmadze (sometimes spelled Andria/Andrei Razmadze, 12 August 1889 – 2 October 1929) was a Georgian mathematician, and one of the founders of Tbilisi State University, whose Mathematics Institute was renamed in his honor in 1944. The department's scientific journal, published continuously since 1937, was also renamed as the Proceedings of A. Razmadze Mathematical Institute in his honor.
Biography
Andrea Razmadze was the son of Mikhail Gavrilovich Razmadze, a railway worker, and Nino Georgievna Nodia. He graduated from Kutaisi nonclassical secondary school in 1906 (where Public School #41 has been renamed for him), then studied at Moscow University, earning a Diploma in 1910, and then a Masters in 1917 while teaching at local classical and secondary schools. At the invitation of the university, he briefly stayed in Moscow University to teach mathematics in 1917, but soon left to become one of the founders of Tbilisi University. Though he died just 11 years later, during his time there he greatly expanded Georgian mathematical terminology by publishing three textbooks in that language, and insisting that all courses be taught in Georgian, an approach that attracted renowned mathematician Nikoloz Muskhelishvili to the school. He also founded the "Georgian Mathematical Union" on 21 February 1923 and was its first president; this institution lapsed on his death, but was reorganized from 1962 to the present. He is most famous for his work in the calculus of variations, where he discovered an efficient method for finding the extrema of integral functions, and a comprehensive theory for finding the extrema of discontinuous ("angular") functions that can be represented by a finite number of curves. He presented this last result at the 1924 International Congress of Mathematicians in Toronto, for which he was awarded a Sc.D. by the Sorbonne. He also delivered lectures in Jacques Hadamard's famous seminar series in Paris, along with such notables as Paul Lévy, Laurent Schwartz, and Nobel laureates Louis de Broglie and Max Born.
External links
Razmadze's biography on MacTutor.
The website of the Georgian Mathematical Union.
References
Mathematicians from Georgia (country)
1889 births
1929 deaths
Hădărăuți

Hădărăuți is a village in Ocnița District, Moldova.
Notable people
Oleg Serebrian
Ion Ciubuc
Vitalie Tonu
References
Villages of Ocnița District
Khotinsky Uyezd
იოსებ გუნცაძე

იოსებ გუნცაძე
იოსებ ალექსანდრეს ძე გუნცაძე (დ. 1863, სოფ. კვალითი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1934, იქვე) — ქართველი აგრონომი.
დაამთავრა მონპელიეს (საფრანგეთი) აგრონომიული ინსტიტუტი (1887). სამშობლოში, კვალითში დაბრუნების შემდეგ შეუდგა სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობას. აღმოაჩინა ვაზის დაავადება ჭრაქი, შეიმუშავა ბორდოს ხსნარის დასამზადებელი რეცეპტი და დაიწყო ვაზის შეწამვლა. ფილოქსერის წინააღმდეგ პირველმა დაამყნო ამერიკულ საძირეზე ვაზი, რაც ფართოდ დაინერგა მევენახეობაში. საზღვარგარეთიდან შემოიტანა ახალი გაუმჯობესებული სასოფლო-სამეურნეო მანქანა-იარაღები, ხელსაწყოები და აპარატები. სასოფლო-სამეურნეო ცოდნის პროპაგანდის მიზნით ატარებდა საცდელ-საჩვენებელ სამუშაოებს, ექსპერიმენტებს, აჩვენებდა ახალ აგროტექნიკურ წესებს. შეიმუშავა ქართული ვაზის ჯიშებისაგან ღვინის დაყენების რამდენიმე ხერხი. 1908 წელს ზესტაფონში დააარსა სამომხმარებლო-საკრედიტო ამხანაგობა „იმერეთი“, რომელსაც ხელმძღვანელობდა 1923 წლმდე. გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ნაშრომი, სისტემატურად თანამშრომლობდა ქართულ და რუსულ პრესასთან.
ლიტერატურა
დაბადებული 1863
გარდაცვლილი 1934
ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი აგრონომები