PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Gdańsk Town Hall

Gdańsk Town Hall
Gdańsk Main Town Hall is a historic Ratusz located in the Gdańsk Main City borough of Śródmieście. It is one of the finest examples of the Gothic-Renaissance historic buildings in the city, built at the intersection of Ulica Długa and Długi Targ, in the most popular part of Gdańsk. The Main Town Hall in Gdańsk houses the History Museum of the City of Gdańsk.
Location
The Main Town Hall in Gdańsk is located on Ulica Długa, part of the Royal Route. The building is located in the building complex, surrounded by Ulica Długa, Kramarska Street, Piwna Street, and Kaletnicza Street, located at the corner of the first two. The building is the second highest building in the Main City (after St. Mary's Church), and is in the most notable part of Śródmieście in Gdańsk. Access to the building by car is difficult, as Ulica Długa is pedestrianised all year around. The public transport does not reach the building. The closest tram stop is located at Podwale Przedmiejskie.
History
The oldest fragments of the town hall come from 1327 to 1336 - the building was then much smaller in size, which led to its expansion in the subsequent years. In the fourteenth-century the Main City of Gdańsk was reconstructed, and in 1346 replaced the then enforced Lübeck law with the Kulm law. The reform had separated the roles of the city council and ława miejska (which was responsible for the judiciary). The separation of the two bodies led to the need for two separate halls for the two institutions. In 1357, in the location of the current town hall, a temporary town hall was located.
The first major expansion of the building began in 1378, after the full Kulm law was given to the city. The expansion of the building was led by Henryk Ungerdin, and the reconstruction was complete in 1382. Between 1454 and 1457, with the relation of the arrival of King Casimir IV Jagiellon, the town hall was expanded. The town hall's tower was complete in the years of 1486-1488; the building of which was led by Henryk Hetzel. The tower was completed by Michał Enkinger, with a high dome in 1492, which had burnt down in 1494. In 1504, the town hall was visited by King Alexander Jagiellon.
After a fire in 1556, the town hall was rebuilt and expanded with Renaissance influences by Dutch architects and master-builders, including Wilhem van den Meer, Dirk Daniels, and Anthonis van Obbergen. In 1561, a gilded statue of the then reigning Polish King Sigismund II Augustus was placed at the top of the tower and a carillon was installed in the tower.
Heavily damaged in WW2, with the loss of the top of the tower, it was carefully repaired and reconstructed, largely complete by 1952.
Gallery
References
Muzeum Historyczne Miasta Gdańska (2016), Ratusz Głównego Miasta. History. Visitor information.
Buildings and structures in Gdańsk
City and town halls in Poland
Rebuilt buildings and structures in Gdańsk
Cocachacra District

Cocachacra District is one of the six districts of the province of Islay in Peru. It is spread over an area of 1,549 km².
References
თედო ნინიძე

თედო ნინიძე
თედო (თევდორე) ნინიძე (დ. 2 იანვარი, 1950, ასკანა, მახარაძის რაიონი) — ქართველი იურისტი, საქართველოს იუსტიციის მინისტრი 1993–1998 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა გიორგი ნინიძის ოჯახში. მისი პაპა, თედორე ნინიძე იყო უფროსი ძმა ქართველი პოლიტიკოსი კირილე ნინიძისა. 1966 წელს ვერცხლის მედალზე დაამთავრა ასკანის საშუალო სკოლა და ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, რომელიც 1971 წელს დაამთავრა. 1971–1975 წლებში სწავლობდა ჯერ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკისა და სამართლის ინსტიტუტის, შემდეგ კი სსრ კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის სახელმწიფოსა და სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტურაში, სადაც 1975 წელს სამოქალაქო სამართალში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია.
1971–1975 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკისა და სამართლის ინსტიტუტში ჯერ უმცროს, შემდეგ უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. პარალელურად სწავლობდა თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენების პედაგოგიურ ინსტიტუტში გერმანული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე. 1978–1984 წლებში მუშაობდა საქართველოს კომპარტიის ცენტრალურ კომიტეტში ადმინისტრაციულ ორგანოთა განყოფილების ინსტრუქტორის თანამდებობაზე. 1984–1988 წლებში იყო საქართველოს სსრ იუსტიციის მინისტრის მოადგილე. 1988 წელს საქართველოს იურისტთა კავშირმა აირჩია ჟურნალ „სამართლის“ მთავარ რედაქტორად, სადაც იმუშავა 1992 წლამდე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1991–1992 წლებში აირჩიეს სახელმწიფო საბჭოში იურიდიული კომისიის თავმჯდომარედ. 1992–1993 წლებში იყო საქართველოს გენერალურ პროკურორი. 1993–1995 წლებში იყო საქართველოს საკონსტიტუციო კომისიის წევრი და მონაწილეობას იღებდა საქართველოს მოქმედი კონსტიტუციის შემუშავებაში. 1993–1998 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრი, ხოლო 1998–2003 წლებში კი საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრი. 2003 წლიდან მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, არის სრული პროფესორი
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭო
თედო ნინიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ქართველი იურისტები
საქართველოს იუსტიციის მინისტრები
დაბადებული 2 იანვარი
დაბადებული 1950
საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ოზურგეთის საპატიო მოქალაქეები
Hôtel Solvay

Hôtel Solvay
The Hôtel Solvay is a large historic town house in Brussels, Belgium. It was designed by Victor Horta for Armand Solvay, the son of the chemist and industrialist Ernest Solvay, and built between 1898 and 1900, in Art Nouveau style. It is located at 224, avenue Louise/Louizalaan, not far from the Hôtel Max Hallet, another remarkable Art Nouveau building by Horta.
Together with three other town houses of Victor Horta, including Horta's own house and workshop, it was added to the UNESCO World Heritage list in 2000, as the core of epoch-making urban residences that Horta designed before 1900.
History
The Hôtel Solvay was designed and built by Horta, between 1898 and 1900, to serve as a private residence for Armand Solvay, the son of the chemist, industrialist and philanthropist Ernest Solvay. For this wealthy patron, Horta could spend a fortune on precious materials and expensive details. He designed every single detail: furniture, carpets, light fittings, tableware and even the doorbell. He used expensive materials such as marble, onyx, bronze, tropical woods, etc. For the decoration of the staircase, he cooperated with the pointillist painter Théo van Rysselberghe.
The Hôtel Solvay and most of its content remained intact thanks to the Wittamer family. They acquired the house in the 1950s and did the utmost to preserve and restore this magnificent dwelling. The house is still private property and can only be visited by appointment and under very strict conditions. On 23 January 2021, the building began to operate as a museum, and currently accept visitors five days a month on selected timeslots.
Major renovation works to the Hôtel Solvay's façade began on March 2022, and its exterior is currently entirely covered in scaffolding. While the scaffolding was planned to be dismantled in time for the Brussels Art Nouveau Festival in summer 2023, this deadline was ultimately missed; the renovations' current estimated completion date is unknown.
Awards
The UNESCO commission recognised the Hôtel Solvay as UNESCO World Heritage in 2000, as part of the listing 'Major Town Houses of the Architect Victor Horta':
Gallery
See also
Art Nouveau in Brussels
History of Brussels
Belgium in "the long nineteenth century"
References
Notes
Bibliography
Françoise Aubry and Jos Vandenbreeden, Horta, Art Nouveau to Modernism, Ludion Press Ghent — Harry N. Abrams Publishers New York, 1996.
External links
Hôtel Solvay - Homepage
Hôtel Solvay on BALaT - Belgian Art Links and Tools (KIK-IRPA, Brussels)
Art Nouveau pearl Hotel Solvay opens to the public
Houses in Belgium
City of Brussels
World Heritage Sites in Belgium
Victor Horta buildings
Art Nouveau architecture in Brussels
Art Nouveau houses
Houses completed in 1900
სტეფანე საბაწმინდელი

სტეფანე საბაწმინდელი (დ. 725 — გ. 794) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 13 ივლისი, ახალი სტილით - 26 ივლისი.
ცხოვრება
წმინდა სტეფანე საბაწმინდელი იოანე დამასკელის (ხს. 17 დეკემბერს) ძმისწული, 725 წელს დაიბადა. ნეტარი ათი წლის იყო, როცა საბა განწმენდილის ლავრას მიაშურა. აქედან მოყოლებული სიცოცხლის ბოლომდე იგი ამ სავანეში მოსაგრეობდა. ღირს სტეფანეს უფლისგან სასწაულთქმედების და ნათელხილვის ნიჭი მიემადლა: სნეულებს კურნავდა, ეშმაკებს განასხამდა, ცხადად ჭვრეტდა რჩევა-დარიგების სათხოვნელად მისულთა აზრებს... წმინდანს წინასწარ ეუწყა აღსასრულის მოახლოება და 794 წელს მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს. ღირსი მამის ცხოვრება მისმა მოწაფემ, ლეონტიმ აღწერა.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
რესურსები ინტერნეტში
წმიდა სტეფანე საბაწმინდელი
დაბადებული 725
გარდაცვლილი 794
VIII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
Clavatula obesa

Clavatula obesa — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
გალაქტიონიხა (სოფელი)

გალაქტიონიხა (სოფელი)
გალაქტიონიხა — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის კუბენსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
გალაქტიონიხა — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
სქოლიო
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 17ა)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 17ა)
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნეში. ფალიაშვილის ქუჩის დასაწყისში ყურადღებას იქცევს ერთმანეთის გვერდი-გვერდ განლაგებული რამდენიმე, მაღალი მხატვრული ღირებულების მქონე, ერთ ან ორსართულიანი, ქვით ნაგები და ხის ელემენტებით უხვად დეკორირებული შენობათა რიგი. განსაკუთრებით სამი სახლი, რომლებიც არქიტექტურული თვალსაზრისით ერთიან კომპოზიციად აღიქმებიან. სამი მხრიდან შემოზღუდულ და ქუჩისკენ გახსნილი ეზოს მარცხენა მხარეს განთავსებულია ფლეთილი ქვით ნაგები, ორსართულიანი შენობა. ალაგ-ალაგ შემორჩენილია ჭვირული მოაჯირისა და ბადისებრი დეკორით შექმნილი სარტყელის ფრაგმენტები. უკანა ზურგის კედელი ყრუა, შეულესავი. მიუხედავად გარკვეული ცვლილებებისა ობიექტს შენარჩუნებული აქვს ავთენტურობა.
იხილეთ აგრეთვე
ადიგენის მუნიციპალიტეტის ძეგლების სია
რესურსები ინტერნეტში
ადიგენის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ფაზისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ფაზისი (მრავალმნიშვნელოვანი)
სიტყვას ფაზისი აქვს რამდენიმე მნიშვნელობა, მათ შორის:
ფაზისი, ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით, მდინარის ღმერთი. ოკეანოსის და ტეთისის ძე.
ფაზისი, მდინარე რიონის ძველ-ბერძნული სახელწოდება;
ფაზისი, თანამედროვე ფოთი;
ფაზისის სამიტროპოლიტო;
ფაზისი, სტადიონი ფოთში.
სქოლიო
კანტონი (ადმინისტრაციული ერთეული)

კანტონი (ადმინისტრაციული ერთეული)
კანტონი — ქვეყნის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ტიპი. ზოგადად, კანტონი სხვა ადმინისტრაციული ერთეულებისგან განსხვავებით, როგორიცაა საგრაფო (ინგლისში), დეპარტამენტი ან პროვინცია, ფართობითა და მოსახლეობის რაოდენობით უფრო მცირე ერთეულების აღსანიშნავად გამოიყენება. ყველაზე მეტად ცნობილი და პოლიტიკურად მნიშვნელოვანი შვეიცარიის კანტონებია. შვეიცარიის კონფედერაციის კონსტიტუციის მიხედვით თეორიულად (და ისტორიულადაც) მისი კანტონები ნახევრად სუვერენული სახელმწიფოებია.
დასახელება მომდინარეობს ფრანგული სიტყვიდან canton, რომელიც კუთხეს ან ოლქს აღნიშნავს.
კანტონები ქვეყნების მიხედვით
კანტონები არსებობს (ან არსებობდა) შემდეგ ქვეყნებში:
ბელგიის კანტონები
ბოლივიის კანტონები
ბოსნია-ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
კოსტა-რიკის კანტონები: სახელმწიფო ადმინისტრაციული დაყოფის მეორე დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული, პროვინციების შემდეგ. კანტონები იყოფა მესამე დონის რაიონებად. ყოველ კანტონს მუნიციპალიტეტის მსგავსი ადგილობრივი თვითმმართველობა ჰყავს.
ეკვადორის კანტონები: მეორე დონის ადმინისტრაციული ერთეული პროვინციების შემდეგ.
საფრანგეთის კანტონები
ლიბანის კანტონები
ლუქსემბურგის კანტონები
შვეიცარიის კანტონები
ყოფილი კანტონები
აღმოსავლეთ რუმელიის კანტონები. დეპარტამენტების ქვედა დონის ადმინისტრაციული ერთეულები.
საბჭოთა კავშირის კანტონები
ახალი გრენადის რესპუბლიკის კანტონები — რესპუბლიკის პროვინციების ქვედა დონის ადმინისტრაციული ერთეულები.
რესურსები ინტერნეტში
კანტონი — სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი
სქოლიო
ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
სალომე ბახია-ოქრუაშვილი

სალომე ბახია-ოქრუაშვილი (დ. 28 მაისი, 1941, თბილისი) — ქართველი ეთნოლოგი, მეცნიერი, ფილოლოგი, კავკასიოლოგი და ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიური ენების სპეციალობით.
1967 წლიდან − ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი. 1971 წლიდან − ამავე ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1986 წლიდან − უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 2006 წლიდან − წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი. 2006 წლის ნოემბრიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის, კავკასიის ეთნოლოგიის განყოფილების მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი. წლების მანძილზე აქტიურად იყო ჩართული კავკასიისა და საქართველოს სხვადასხვა მხარეების საველე-ეთნოგრაფიულ ექსპედიციებში. არის მრავალი საგრანტო პროექტის, რესპუბლიკური და საერთაშორისო სიმპოზიუმისა და კონფერენციის მონაწილე. მათ შორის, ეროვნული სასწავლო გეგმებისა და შეფასების ცენტრის საერთაშორისო და ადგილობრივ საგრანტო პროექტებში. იკვლევს ქართველი და კავკასიელი ხალხების ეთნოლოგიას. არის 80-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციის, მათ შორის სამი მონოგრაფიის, 10 წიგნის, სასკოლო სახელმძღვანელოსა და სტატიების ავტორი ქართულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე. 2009 წლიდან არის პროექტის „აფხაზეთი − ჩვენი სამშობლო“ ავტორთა სამეცნიერო სათათბიროს წევრი. მიღებული აქვს აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა − „აფხაზური „აბიფარა“ − „პატრონიმია“, დაიცვა 1983 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა − „აფხაზთა ეთნიკური ისტორიის პრობლემები (ისტორიულ-ეთნოლოგიური გამოკვლევა)“, დაიცვა 2006 წელს.
ჯილდოები
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელი
ბიბლიოგრაფია
ქართველთა და ჩრდილოკავკასიელთა ეთნიკური მატერიალური კულტურა : საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობათა ურთიერთშედარებითი ასპექტი. თბ., 2017 გვ. 203 ISBN 9789941274282
აფხაზთა ჩვეულებითი სამართალი. თბ., შპს "ირიდა", 2014 გვ. 170 ISBN 978-9941-0-7250-5
აფხაზთა ეთნოლოგია : სახელმძღვ. ჰუმანიტ. მეცნ. შემსწ. სტუდ., თბ., უნივერსალი, 2011 გვ. 246
აფხაზთა ეთნიკური ისტორიის პრობლემები : ისტორიულ-ეთნოგრაფიული გამოკვლევა. თბ., უნივერსალი, 2010 გვ. 434
ლიტერატურა
საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, თბ., 2012 გვ. 402
რესურსები ინტერნეტში
სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ელექტრონული ბიბლიოთეკა
დაბადებული 28 მაისი
დაბადებული 1941
ქართველი ეთნოლოგები
ქართველი ფილოლოგები
ქართველი კავკასიოლოგები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
კეხურა

კეხურა — ძველი ქართული ვაშლის ჯიში. გავრცელებულია ქართლში, მესხეთში, კახეთში, რაჭა-ლეჩხუმსა და სამაჩაბლოში (სოფ. კეხვი). ხე სწრაფად იზრდება. აქვს ძლიერ გადაშლილი ვარჯი. მსხმოიარობას იწყებს მე–6, მე–7 წელს. უხვმოსავლიანია (700–800 კგ). მეწლეა. ნაყოფი მსხვილი ან საშუალო. ფერად უფრო მომწვანო–მოყვითალოა, ზემოდან წითლად შეფერილი. მასა 190 გ. აქვს სქელი, უხეში კანი. თეთრი–მომწვანო, წვნიანი, უარომატო რბილობი. კრეფენ ოქტომბრის მეორე ნახევარში.სარდაფში ინახება მეორე მოსავლის აღებამდე. ტრანსპორტაბელურია
ლიტერატურა
ვაშლის ქართული ჯიშები
კარლტონის ბაღები

კარლტონის ბაღები — მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ჩრდილო-აღმოსავლეთ კარლტონში, მელბურნში, ავსტრალია.
იგი მოიცავს 26 ჰექტარ ტერიტორიაზე, სადაც მდებარეობს სამეფო საგამოფენო დარბაზი, მელბურნის მუზეუმი და IMAX კინოთეატრი, ტენისის კორტები და ჯილდოს მფლობელი ბავშვების სათამაშო მოედნები.
2004 წელს, კარლტონის ბაღები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში
რესურსები ინტერნეტში
World heritage listing for Carlton Gardens
Melbourne City Council - Carlton Gardens
World Heritage Listing
Melbourne International Flower Show
Open Space and Recreation - Merit Carlton Gardens Playground
Heritage Register Online: Royal Exhibition Building and Carlton Gardens
მელბურნის პარკები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავსტრალიაში
ჩიობანოვკა

ჩიობანოვკა — სოფელი მოლდოვაში, ანენი-ნოის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 70 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 072 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ანენი-ნოის რაიონის სოფლები
ვეგა-დე-ლიებანა

ვეგა-დე-ლიებანა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ლიებანის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 133,2 კმ². მოსახლეობა — 719 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ვეგა-დე-ლიებანის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები
კანტაბრიის ქალაქები
Emperador, Valencia

Emperador, Valencia
Emperador is a municipality in the comarca of Horta Nord in the Valencian Community, Spain. It is the second smallest municipality in all Spain, covering just . It has 306 inhabitants as of 2006. In Valencian it's called "Emperador" or "Venta de l'Emperador" or just "la Venta".
References
Municipalities in the Province of Valencia
Horta Nord
Enclaves and exclaves
სან-ანდრეს-დე-კუტერვოს რაიონი

სან-ანდრეს-დე-კუტერვოს რაიონი — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის კუტერვოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 050 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 904 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 133.4 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
კახამარკის რეგიონის რაიონები
კუტერვოს პროვინციის რაიონები
მზამბორო

მზამბორო (შიკომორი Chissioua Mtsamboro) — კუნძული ინდოეთის ოკეანეში, კომორის არქიპელაგში. იგი წარმოადგენს მთიან კუნძულს, რომლის საერთო ფართობი შეადგენს დაახლოებით 2,6 კმ²-ს. უმაღლესი წერტილი მდებარეობს ზღვის დონიდან 273 მეტრ სიმაღლეზე.
მზამბორო — საფრანგეთის ზღვისიქითა დეპარტამენტ მაიოტას სიდიდით მესამე კუნძულია, რომლის მთლიან ტერიტორიაზეც დამოუკიდებლობის მიღებისთანავე პრეტენზიას აცხადებს კომორის კუნძულების კავშირი.
მზამბოროს კუნძული შედის მზამბოროს კომუნაში, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრი — მეთევზეთა დასახლება მზამბორო მდებარეობს კუნძულ მაიოტას (მაორე) ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე.
კუნძულ მზამბოროსა და მაიოტას (მაორე) კუნძულის მზამბოროს დასახლებას შორის არსებულ სრუტეში მდებარეობს მალანძამიას მომცრო კუნძულების ჯგუფი, კუნძულ მალანძამიაჟუს და კუნძულ მალანძამიაცინი.
სქოლიო
ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
კომორის კუნძულების კუნძულები
მაიოტას კუნძულები
კლარინი (ბოჰოლი)

კლარინი (ბოჰოლი)
კლარინი (ოფიციალურად კლარინის მუნიციპალიტეტი; ) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ბოჰოლის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 21 158 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Municipality of Clarin
Municipality of Clarin
Bohol
სქოლიო
ბოჰოლის პროვინციის მუნიციპალიტეტები
სან-ლუისის რაიონი (კანიეტე)

სან-ლუისის რაიონი (კანიეტე)
სან-ლუისის რაიონი — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის კანიეტეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 26 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 653 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 300 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 38.53 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლიმის რეგიონის რაიონები
კანიეტეს პროვინციის რაიონები
თავკომბალა კუ

თავკომბალა კუ, ზღვის თავკომბალა კუ, კარეტა ან ლოგერჰედი — ზღვის კუების სახეობა, ერთადერთი თავის გვარში.
ზრდასრული კუ სიგრძეში 70–95 სმ აღწევს, მასა 80-დან 200 კგ-მდე მერყეობს. კარაპაქსი გულისებური ფორმისაა, ფერად ყავისფერი, მოწითალო ყავისფერი ან ზეთისხილისფერი. პლასტრონისა და ძვლოვანი ხიდის შეფერილობა კრემისფრიდან ყვითლამდეა. ზურგზე ხუთი წყვილი ნეკნის ფარია. მასიური თავი დაფარულია მსხვილი ფარებით. წინა კიდურებზე ბრჭყალები აქვს. იკვებება უპირატესად მოლუსკებითა და კიბოსნაირებით, აგრეთვე თევზებით, მედუზებით, ღრუბლებით.
დედალი კვერცხს ღამით დებს, 4–5-ჯერ სეზონზე, ზაფხულში და შემოდგომაზე. საერთო ჯამში მათი რაოდენობა 100–126 ცალს აღწევს, დაფარულია 4 სმ დიამეტრის კანისებრი გარსით. ნაშიერები 1–2 თვის შემდეგ იჩეკებიან, რამდენიმე საათს ბუდეში ატარებენ და შემდეგ, ყველანი ერთად ამოდიან ქვიშიდან და მიისწრაფიან ზღვისკენ. როგორც სხვა ზღვის კუებს, თავკომბალა კუსაც 56 დიპლოიდური ქრომოსომა აქვს კარიოტიპში: 32 მაკროქრომოსომა და 24 მიკროქრომოსომა. პირველი ქრომოსომა სტაბილური რჩება უკვე 66 მილიონი წლის განმავლობაში.
გავრცელებულია ინდოეთის, წყნარი და ატლანტის (ხმელთაშუა ზღვის ჩათვლით) წყლებში. ბუდობს სუბტროპიკულ და ზომიერ რაიონებში. უმსხვილესი ჯგუფი, რომელიც 30 000 დედალ კუს აერთიანებს, ბუდობს კუნძულ მასირაზე (ომანი). ფლორიდის სანაპიროზე მობუდარი კუების რაოდენობა 6–15 ათას ინდივიდს ითვლის. მსხვილი ბუდობები ცნობილია ავსტრალიაშიც.
2019 წლის 23 მარტს ხმელთაშუა ზღვიდან, შავი ზღვის აკვატორიაში, ფოთის სანაპირო ზოლში თავკომბალა კუს ერთ-ერთი ინდივიდი შემოვიდა. აღნიშნული ფაქტი გარემოს ეროვნულმა სააგენტომ დაადასტურა. მეთევზეობისა და შავი ზღვის მონიტორინგის სპეციალისტების შეფასებით, იგი საჭიროებდა რეაბილიტაციას. აღნიშნული სახეობისთვის საჭირო პირობები არ არსებობდა არც „ბათუმის დელფინარიუმში“ და არც „აკვარიუმში“, ამიტომ იგი მოათავსეს სასტუმრო „პარაგრაფის“ კუთვნილ აკვარიუმში. სარეაბილიტაციო კურსის გავლის შემდეგ, მას ბუნებაში დააბრუნებენ.
თავკომბალა კუს ხორცი არ ითვლება ძალიან გემრიელად, ამიტომ იშვიათად გამოიყენება საკვებად. კვერცხი პირიქით, გემრიელ საჭმელად მიიჩნევა და დიდი რაოდენობით მოიპოვებენ და იყენებენ. კვერცხების განუსაზღვრელი რაოდენობით მოპოვება ცუდად მოქმედებს ამ კუების რაოდენობაზე. შეტანილია IUCN-ის საერთაშორისო წითელ ნუსხაში. დაცულია აშშ-ის, კვიპროსის, იტალიის, საბერძნეთისა და თურქეთის ეროვნული კანონმდებლობით.
ლიტერატურა
Ананьева Н. Б., Орлов Н. Л., Халиков Р. Г., Даревский И. С., Рябов С. А., Барабанов А. В. Атлас пресмыкающихся Северной Евразии (таксономическое разнообразие, географическое распространение и природоохранный статус). — СПб.: Зоологический институт РАН, 2004. — С. 18. — 1000 экз. — ISBN 5-98092-007-2;
Жизнь животных. Том 4, часть 2. Земноводные, пресмыкающиеся / Банников А. Г. — М.: Просвещение, 1969. — С. 182-183. — 554 с.;
Харин В. Е. Биота российских вод Японского моря. Т.7. Рептилии. — Владивосток: Дальнаука, 2008. — С. 28-30. — 170 с. — ISBN 978-5-8044-0946-4. PDF, 9,3Mb;
სქოლიო
თავკომბალა კუ
ტუტსი

ტუტსი (ინგლ. Tootsie) არის სიდნი პოლაკის ფილმი, რომელშიც მონაწილეობენ დასტინ ჰოფმანი, ჯესიკა ლანჟი, ტერი გარი და სხვა.
სიუჟეტი
თავისი უჟმური ხასიათის გამო მსახიობი მაიკლ დორსი ნიუ–იორკის ყველა პროდიუსერთანაა ნაჩხუბარი. უმუშევრობა აიძულებს ქალის სამოსში გამოეწყოს და საპნის ოპერისთვის ქალის როლზე გამოცხადებულ კასტინგში სცადოს ბედი. ზედმეტი ქალურობის გამო, მაიკლი კინაღამ დაიწუნეს, მაგრამ ბოლოს მოწონება დაიმსახურა და დაამტკიცეს კიდეც. ყველაფერი კარგად მიდის მანამ, სანამ დოროტის (უფრო სწორად მაიკლს) პარტნიორი გოგონა არ შეუყვარდა...
როლებში
დასტინ ჰოფმანი — მაიკლ დორსი
ჯესიკა ლანჟი — ჯული ნიკოლსი
ტერი გარი — სიდნი ლესტერი
დებნი კოლემანი — რონ კარლაისლი
ჩარლზ დერნინგი — ლესლი ნიკოლსი
ბილ მარი — ჯეფ სლეიტერი
სიდნი პოლაკი — ჯორჯ ფილდსი
ჯორჯ გეინსი — ჯონ ვან ჰორნი
ჯინა დეივისი — ეპრილ პეიჯი
ჯილდოები
ფილმს ოსკარზე აქვს აღებული 9 ნომინაცია და ერთი გამარჯვება - ქალის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლი (ჯესიკა ლანჟი). აგრეთვე მიიღო
ოქროს გლობუსი საუკეთესო მიუზიკლისა ან კომედიისთვის
ბაფტა საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მთავარ როლში: დასტინ ჰოფმანი
ბაფტა საუკეთესო გრიმისა და ვარცხნილობისთვის: დოროთი ჯ. პერლი, ჯორჯ მასტერსი, რომანია ფორდი, ალენ ალენი
რესურსები ინტერნეტში
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
1982 წლის ფილმები
ფილმები ტელევიზიის შესახებ
ინტერაქტიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემია

ინტერაქტიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემია (შემოკლებით AIAS) — არაკომერციული ორგანიზაცია, დაარსებული ენდრიუ ზაკერის მიერ 1992 წელს. მისი მიზანია „ინტერაქტიული ხელოვნებისა და მეცნიერების“, ელექტრონული გართობისა და ვიდეო თამაშების განვითარება და პოპულარიზაცია. აკადემია ყოველწლიურად ორგანიზებას უკეთებს D.I.C.E. Awards-ის დაჯილდოების ცერემონიასა (2012 წლამდე ეწოდებოდა Interactive Achievement Awards) და D.I.C.E. Summit-ის კონფერენციების სერიას ვიდეო თამაშების დეველოპერთათვის.
რესურსები ინტერნეტში
DICE Summit
სქოლიო
ინტერაქტიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემია
ვიდეო თამაშების ორგანიზაციები
1998 წელს დაარსებული დაჯილდოების ცერემონიები
ვიდეო თამაშების დაჯილდოების ცერემონიები
ინტერაქტიული ხელოვნებისა და მეცნიერების ჯიდლოს მფლობელები
1992 წელს დაარსებული ორგანიზაციები