Houses of the Holy

Houses of the Holy — ინგლისური მძიმე როკ-ჯგუფ ლედ ზეპელინის მეხუთე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1973 წლის 28 მარტს. ეს იყო ჯგუფის პირველი ალბომი, რომელსაც თავად ოთხეულის სახელი არ ეწოდა. მუსიკალურად კოლექტივი იცვლებოდა და აფართოებდა ჟღერადობას.
მიუხედავად იმისა, რომ Houses of the Holy არაერთგვაროვნად შეაფასეს, კრიტიკოსებისათვის იგი ჯგუფის ერთ-ერთ საყვარელ დისკად იქცა.
ჩაწერა
ალბომის დიდი ნაწილი ჩაიწერა 1972 წელს, ბერკშირის ტერიტორიაზე, როლინგ სტოუნზის პორტატულ სტუდიაში. სიმღერების დიდი ნაწილი უფრო ადრეც დაიწერა. მაგალითად, No Quarter-ის შექმნა ჰედლი გრეინჯის სტუდიაში დაიწყეს.
სიმღერების ნაწილი დემო ჩანაწერების სახით ჯიმი პეიჯისა და ჯონ პოლ ჯოუნსის მიერ დამუშავდა - მათ საკუთარ მინი-სტუდიებში, რომლებიც სახლის პირობებში მოაწყვეს. ამით მოხდა უკვე არსებული არანჟირებების გამდიდრება - მაგალითად, სიმღერებში The Rain Song, Over the Hills and Far Away (პეიჯი) და No Quarter (ჯოუნსი).
ჩაწერების მორიგი სესია შედგა სტუდიაში Olympic, 1972 წლის მაისში ჯგუფის 1972 წლის ამერიკული ტურის მსვლელობისას. დამატებითი სესიები შედგა ნიუ-იორკის ცნობილ სტუდიაში Electric Lady Studios.
ამავე პერიოდში ჩაიწერა სიმღერების ნაწილი, რომელიც არ მოხვდა Houses of the Holy-ში. ასეთებია Black Country Woman, Walter's Walk, The Rover და სასათაურო, Houses of the Holy. ეს სიმღერები მოგვიანებით მოხვდა ჯგუფის სხვა ალბომებში.
კომპოზიცია და თემები
ალბომში შეიმჩნევა ლედ ზეპელინის სტილისტური თავისებურებებისგან მკვეთრი ცვლილებები. ჯიმი პეიჯის პროდიუსერობის მეთოდების დახმარებით, გიტარის სოლოები მრავალფენიანი გახდა და არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ბლუზით. ალბომის პირველ კომპოზიციაში, The Song Remains the Same და პიესაში The Rain Song რობერტ პლანტის ტექსტი მისტიციზმისა და ფენტეზის ფორმისგან, რომელიც შეიმჩნეოდა წინა ალბომზე, ოდნავ შორს არის. D'yer Mak'er-ის (რეგი) მსგავს სიმღერებში მოხვდა მუსიკალური ჟანრები, რომლებიც არ გამოიყენებოდა წინა ალბომებზე. The Crunge ფანკის ჟანრის არის, ხოლო The Rain Song შეიცავს ჯოუნსის მიერ ახლადშეძენილი მელოტრონის ჟღერადობას. ალბომის ბოლოს ჟღერს The Ocean, რომელშიც ჟღერს ა კაპელა ვოკალური სექცია და დუ-უაპის გავლენით შექმნილი სოლო, ეძღვნება „მოყვარულთა ოკეანეს“, რომელიც ჯგუფის კონცერტებს მოაწყდა უკანასკნელ პერიოდში.
ალბომის ყდა
ალბომის ყდა შეიქმნა არტურ კლარკის რომანის ბავშვობის დასასრული გავლენით (რომანის ბოლოს საუბარია მილიონობით შიშველ ბავშვზე, რომელიც მხოლოდ ნაწილობრივ არის ადამიანების რასიდან). დიზაინში გამოყენებული იქნა ჩრდ. ირლანდიაში გადაღებული რამდენიმე ფოტოსურათი, რომელთა ავტორია ობრი პაუელი (დიზაინერული ჯგუფი Hipgnosis). ეს ადგილი არჩეული იქნა, რადგან ასევე სურდათ პერუს ლანდშაფტის გამოყენება, მაგრამ ამ ჩანაფიქრიდან არაფერი გამოვიდა.
გარეკანზე გამოტანილია ტყუპისცალი სტეფან და სამანთა გეიტსების სურათები. თავად ფოტოსესია 10 დღით გაიწელა. საბოლოოდ, ბავშვების სურათები გაამრავლეს და მიიღეს 11 სხვადასხვა ფიგურა.
ისევე, როგორც დისკთან Led Zeppelin IV დაკავშირებით, ამ ალბომზეც ჯგუფის სახელი არ იქნა გამოტანილი. მიუხედავად ამისა, მენეჯერმა პიტერ გრანტმა იზრუნა იმაზე, რათა გამოცემებში დაემატებინათ კონვერტი ალბომის სათაურით, რომელიც ნაწილობრივ ფარავდა ბავშვების შიშველ სხეულებს. მიუხედავად ამისა, დისკს ვეტო დაადეს სამხრეთ ამერიკის რამდენიმე რეგიონში.
ალბომის პირველ გამოცემას კომპაქტ დისკზე ახლავს სათაურიც, დაბეჭდილი მთავარ სურათზე.
1974 წელს ალბომი წარდგენილი იქნა გრემიზე, ალბომის საუკეთესო შეფუთვის კატეგორიაში. 2003 წელს ტელეარხმა VH1 ის დაასახელა #6 ადგილზე ყველა დროის 50 საუკეთესო ყდებში.
ჯიმი პეიჯმა დაადასტურა, რომ ეს დიზაინი სინამდვილეში იყო რიგით მეორე, იმ ვერსიებიდან, რომლებიც Hipgnosis-მა დარადგინა. პირველზე, რომელიც სტორმ თორგერსონს ეკუთვნოდა ტენისის კორტები იყო გამოსახული. შემდგომში თორგერსონმა ეს დიზაინი გამოიყენა ალბომებზე Presence და In Through the Out Door.
შეფასება
ეს იყო ჯგუფის უკანასკნელი ალბომი ლეიბლზე Atlantic Records. შემდგომში, 1974 წელს, ჯგუფმა ჩამოაყალიბა საკუთარი ლეიბლი, Swan Song Records. Houses of the Holy ასევე არის ლედ ზეპელინის ერთადერთი ალბომი, რომელიც შეიცავს ყოველი სიმღერის ტექსტს ალბომის გარეკანზე.
მიუხედავად იმისა, რომ ალბომის გამოცემა 1973 წლის იანვრისათვის იყო დაგეგმილი, ალბომის გარეკანის მომზადების ხანგრძლივი პროცესის გამო, ყველაფერი მარტამდე გადაიდო (ჯგუფი ამ დროს ევროპული ტურნეთი იყო დაკავებული. ალბომის რეკლამა საკმაოდ აქტიური იყო, იმ იმედით, რომ დისკი დიდ წარმატებას მიაღწევდა ამერიკულ ჩარტში. იმის გამო, რომ ალბომში შეტანილი სიმღერების უმეტესობა ჩაწერილი იქნა თითქმის ერთი წლით ადრე, ისინი უკვე სრულდებოდა 1972-1973 წლებში.
გამოცემისთანავე ალბომს არაერთგვაროვანი შეფასება ხვდა წილად. კრიტიკის დიდი ნაწილი ეხებოდა სხვადასხვა კომპოზიციის უცნაურ სტილისტიკას, რაც არ ახასიათებდა ლედ ზეპელინის შემოქმედებას. თუმცა, კომერციულად იგი წარმატებული იყო და მოხვდა ბრიტანეთის ჩარტის #1 ადგილზე. ამერიკაში დისკი ჩარტში 39 კვირის განმავლობაში იმყოფებოდა და ეს ჯგუფისათვის ყველაზე დიდი მიღწევა იყო ალბომის Led Zeppelin III შემდეგ.
2003 წელს ჟურნალმა „როლინგ სტოუნმა“ Houses of the Holy-ს სიაში „ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომი“ მიანიჭა #149 პოზიცია.
ჯილდოები და ნომიმაციები
(*) აღნიშნავს დაუხარისხებელ სიას.
სიმღერების სია
დელუქს გამოცემის დამატებები
პერსონალი
ლედ ზეპელინი
ჯონ ბონემი – დასარტყმელი საკრავები
ჯონ პოლ ჯოუნსი – ორგანი, მელოტრონი, ბას გიტარა, ფორტეპიანო, სინთეზატორი, კლავისინი
ჯიმი პეიჯი – აკუსტიკური გიტარა, ელექტრონული გიტარა, პედლის სტილ გიტარა, ტერემინი სიმღერაში No Quarter, პროდიუსერი
რობერტ პლანტი – წამყვანი ვოკალი
სხვა პერსონალი
ბარი დაიემენტი – მასტერინგი (პირველი კომპაქტ დისკი)
კით ჰერვუდი – ხმის მიქსი
Hipgnosis – ალბომის ყდა, გაფორმება
ენდი ჯოუნსი – ხმის ინჟინერი, ხმის მიქსი სიმღერაში No Quarter
ედი კრამერი – ხმის ინჟინერი, ხმის მიქსი
ბობ ლუდვიგი – მასტერინგი, ხმის ინჟინერი
ობრი პაუელი – ფოტოგრაფია
ჯორჯ მარინო – მასტერინგი (კომპაქტ დისკი, რემასტერინგის ვერსია)
ჩარტები
ალბომი
სინგლები
სერტიფიცირებები
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ჯგუფის ოფიციალურ გვერდზე
სიმღერების ტექსტები
გარეკანის მხატვრობა
ობრი პაუელი გარეკანის შესახებ
მიმოხილვა საიტზე Music-Nerds
სქოლიო
ლედ ზეპელინის ალბომები
1973 წლის ალბომები
ალბომები სტორმ თორგერსონის გარეკანის დიზაინით
Electric Lady Studios-ში ჩაწერილი ალბომები
ალბომები ჯიმი პეიჯის პროდიუსერობით
ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით
Atlantic Records-ის ალბომები