PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
დინარული რასა

დინარული რასა, აგრეთვე ცნობილი როგორც ადრიატიკული ან ეპიროტიკული რასა — ტერმინი, რომელიც გამოიყენებოდა ფიზიკურ ანთროპოლოგიაში მე-20 საუკუნის დასაწყისში. ამ სახელწოდებით აღნიშნავდნენ სამხრეთ-აღმოსავლეთი ევროპის თანამედროვე ეთნიკური ჯგუფების ფენოტიპს და მომდინარეობს დინარის მთიანეთის სახელწოდებიდან. იგი შემოიღო ფრანგმა ანთროპოლოგმა იოზეფ დენიკერმა, რომელიც ასევე იყენებდა ტერმინს „ადრიატიკული რასა“. საბჭოთა ანთროპოლოგები დინარულ ტიპს მიიჩნევდნენ ბალკანურ-კავკასიური რასის ქვეტიპად. მისთვის დამახასიათებელია ბრაქიკეფალია, დაბალი და ფართო სახე, მაღალი და დახრილი შუბლი, ხშირად ბრტყელი კეფა, (ჰიპერ-)ლეპტორინული და ხშირად გამოხატული („არწივისებური“) ცხვირი, მუქი ფერის თმა და თვალები, ხორბლისფერი კანი და სხვა.
სქოლიო
ბალკანეთის ისტორია
მადანგი (პროვინცია)

მადანგი (პროვინცია)
მადანგი — პაპუა-ახალი გვინეის პროვინცია.
გეოგრაფია
მადანგი წარმოადგენს დიდ რეგიონს, რომელიც გადაჭიმულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ თითქმის 300 კმ-ზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ — 160 კმ-ზე. პროვინციის დიდი ნაწილი მდებარეობს კუნძულ ახალი გვინეის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. მასში ასევე შედის ბევრი სანაპირო კუნძული, რომელთაგან ყველაზე დიდებია — კარკარი, ლონგ-აილენდი, მანამი და ბაგაბაგი. პროვინციის საერთო ფართობია — 28 886 კმ², ხოლო მოსახლეობის რაოდენობა 2011 წლის აღწერით — 493 906 ადამიანი.
პროვინციის ლანდშაფტი უპირატესად წარმოდგენილია მთიანი ადგილებით. სამხრეთით მდებარეობს ბისმარკის ქედი, რომლის სიმაღლეც აჭარბებს 4000 მეტრს (ყველაზე მაღალი პიკია — ვილჰელმი, რომლის სიმაღლე შეადგენს 4509 მეტრს). ამას გარდა, სამხრეთით მდებარეობს რამუს დაბლობი, რომელიც გამოყოფს ამ მთებს ფინისტერეს ქედისაგან, რომელიც მდებარეობს პროვინციის სამხრეთ-აღმოსავლეთში. ადგილობრივი მთები დაფარულია ხშირი ტროპიკული ტყეებით, იმ დროს როდესაც სანაპირო დაბლობები, რომელსაც გარს აკრავს ბისმარკის ზღვა, წარმოადგენს უტყეო ადგილებს, რომელზეც უფრო მეტად იზრდებიან ქოქოსის პალმები. პროვინციის ტერიტორიაზე მოედინება რამდენიმე დიდი მდინარე, მათ შორის, რამუ, სოგერამი, გოგოლი და მალასი.
პროვინციის შემადგენლობაში შემავალ სანაპირო კუნძულებს, როგორც წესი, აქვთ ვულკანური წარმოშობა. მათზე დღემდე შეიმჩნევა ვულკანური აქტივობა, რომელსაც ხშირად თან სდევს ამოფრქვევა.
ისტორია
სავარაუდოდ პირველი ადამიანები, ახალი გვინეის კუნძულზე გამოჩნდნენ დაახლოებით 50 ათასი წლის წინ. სიმბაის დასახლებასთან შორიახლოს არქეოლოგიური გათხრების შედეგად ნაპოვნია ადამიანთა ძველი ნასახლარი, რომელშიც ადამიანები ცხოვრობდნენ დაახლოებით 12—15 ათასი წლის წინ. დაახლოებით 6 ათასი წლის წინ რეგიონში დასახლდნენ კუნძულ ტაივანიდან წამოსულები, რომლებმაც მიაღწიეს ახალი გვინეის კუნძულამდე ზღვის მეშვეობით. პაპუასური ტომების — იაბობის (Yabob) და ბილბილის (Bilbil) წარმომადგენლები უძველესი დროიდან სარგებლობდნენ კანოეებით და ვაჭრობდნენ კუნძულ კარკარზე თავისი გამოძერწილი ნაკეთობებით თანამედროვე პროვინცია მორობეს დასავლეთ ნაწილში მცხოვრებ მოსახლეობასთან.
პირველად პროვინციის სანაპირო 1871 წელს საფუძვლიანად გამოიკვლია რუსმა ეთნოგრაფმა ნიკოლოზ მიკლუხო-მაკლაიმ. 1884 წელს რეგიონში გამოჩნდნენ პირველი გერმანელი ვაჭრები, რომლებიც აქტიურად ვაჭრობდნენ ადგილობრივ მოსახლეობასთან ან აშენებდნენ ადგილობრივ პლანტაციებს, სადაც მოჰყავდათ ყავა, თამბაქო და ბამბა. XIX საუკუნის ბოლოს—XX საუკუნის დასაწყისში პროვინციაში დაფუძნდნენ ქრისტიანი მისიონერები.
1914 წელს კუნძული ახალი გვინეა გადავიდა ავსტრალიის კონტროლ ქვეშ, რომელიც 1921 წლიდან მართავდა მას ერთა ლიგის მანდატით, როგორც სამეურვეო ტერიტორიის ნაწილი. მეორე მსოფლიო ომის წლებში პროვინციის ტერიტორიაზე წარმოებდა დიდი ბრძოლები ავსტრალიის და აშშ-ის ჯარებსა და იაპონიის შეიარაღებულ ძალებს შორის, რომელიც, მიუხედავად ამისა მთლიანად განადგურებული იქნა მხოლოდ 1945 წელს.
1975 წლიდან მადანგის თანამედროვე პროვინციის ტერიტორია დამოუკიდებელი სახელმწიფოს — პაპუა-ახალი გვინეის ნაწილია.
ეკონომიკა
ადგილობრივი ეკონომიკის საფუძველს შეადგენს სოფლის მეურნეობა (უპირველეს ყოვლისა, კაკაოს და კოპრის წარმოება). იმავე დროს ვითარდება საწარმოო სექტორი და მომსახურების სექტორი.
სქოლიო
პაპუა-ახალი გვინეის პროვინციები
Rua Augusta Arch

Rua Augusta Arch
The Rua Augusta Arch (Portuguese: Arco da Rua Augusta) is a stone, memorial arch-like, historical building and visitor attraction in Lisbon, Portugal, on the Praça do Comércio. It was built to commemorate the city's reconstruction after the 1755 earthquake. It has six columns (some 11 m high) and is adorned with statues of various historical figures. Significant height from the arch crown to the cornice imparts an appearance of heaviness to the structure. The associated space is filled with the coat of arms of Portugal. The allegorical group at the top, made by French sculptor Célestin Anatole Calmels, represents Glory rewarding Valor and Genius.
Originally designed as a bell tower, the building was ultimately transformed into an elaborate arch after more than a century.
Features
Because of the top cornice's great height (over ), the figures above it had to be made colossal. The female allegory of Glory, which is dressed in peplos and measures , stands on a three-step throne and holds two crowns. Valor is personified by an amazon, partially covered with chlamys and wearing a high-crested helmet with dragon patterns, which were the symbols of the House of Braganza. her left hand holds the parazonium, with a trophy of flags behind. The Genius encompasses a statue of Jupiter behind his left arm. At his left side are the attributes of writing and arts.
The four statues over the columns, made by Victor Bastos, represent Nuno Alvares Pereira and Sebastião José de Carvalho e Melo, Marquis of Pombal on the right, and Vasco da Gama and Viriatus on the left. The two recumbent figures represent the rivers Tagus and Douro.
It appeared as the arch through which the Lilliputians wheeled Lemuel Gulliver in the 1996 miniseries Gulliver's Travels.
See also
List of post-Roman triumphal arches
References
Buildings and structures completed in 1873
Monuments and memorials in Lisbon
Triumphal arches in Portugal
Tourist attractions in Lisbon
დომი

დომი (აგრეთვე ) — მწვერვალი პენინის ალპებში. სიმაღლე 4545 მ. ალპების ერთ-ერთი უმაღლესი მწვერვალი. წარმოადგენს მიშაბელის მასივის ნაწილს, რომელიც მთლიანად შვეიცარიის ტერიტორიაზეა განლაგებული. თითქმის მთლიანად აგებულია გნაისებით. პირველად დომზე (ჩრდილოეთ-დასავლეთ მხრიდან) ავიდა დეივისი 1858 წლის 11 სექტემბერს. მწვერვალიდან დაახლოებით 6 კილომეტრის მოშორებით მდებარეობს ორი დასახლებული ადგილი: რანდა და საას-ფე.
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია ბრიტანიკა
მწვერვალი დომი
მწვერვალი დომი
შვეიცარიის მთები
ალპები
ამსტერდამის სექსის მუზეუმი

ამსტერდამის სექსის მუზეუმი ვენუსტემპელი — მსოფლიოს პირველი და უძველესი სექსის მუზეუმია. იგი მდებარეობს ამსტერდამში მისამართზე: Damrak 18, 1012 LH Amsterdam. მუზეუმი მოიცავს XVII საუკუნიდან დღემდე შეგროვებულ ექსპონატებს, რომლებიც თავად მუზეუმის მფლობელებმა შეაგროვეს. მუზეუმი განთავსებულია XVII საუკუნის შენობაში, რომელიც მდებარეობს ქალაქის ერთ-ერთ ცენტრალურ უბანში.
მუზეუმი ყოველწლიურად მასპინძლობს 500,000-მდე დამთვალიერებელს და ამსტერდამის ერთ-ერთ ყველაზე კომერციულად წარმატებულ მუზეუმადაა მიჩნეული.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ნიდერლანდების მუზეუმები
ტუინის ჩანჩქერი (ჩრდილოეთი ტერიტორია)

ტუინის ჩანჩქერი (ჩრდილოეთი ტერიტორია)
ტუინის ჩანჩქერი — ჩანჩქერი ჩრდილოეთ ავსტრალიაში, ჩრდილოეთ ტერიტორიის შტატში. ჩანჩქერს გააჩნია ერთი ვარდნილი. მდებარეობს კაკადუს ეროვნული პარკში, არნემ-ლენდის ტერიტორიაზე. ტუინის ჩანჩქერიდან 120 კილომეტრში მდებარეობს არაფურის ზღვა, ხოლო 230 კილომეტრში — შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი დარვინი.
იხილეთ აგრეთვე
ავსტრალიის ჩანჩქერების სია
კაკადუს ეროვნული პარკი
რესურსები ინტერნეტში
ტუინის ჩანჩქერი
ჩრდილოეთ ტერიტორიის ჩანჩქერები
სუ-9

სუ-9 (ნატოს კლასიფიკაციით „Fishpot“) — ერთ ძრავიანი საბჭოთა სარაკეტო ნებისმიერ ამინდში მფრენი გამანადგურებელ-გზაგადამჭრელი თვითმფრინავი.
განვითარება
სუ-9-ს პროექტი დაიწყო ცაგის აეროდინამიკის კვლევის ინსტიტუტში კორეის ომის დროს. პროექტში ჩადებული იყო რეაქტიული ავიაციის სხვადასხვა ინოვაციური დეტალები. თვითმფრინავის პირველი გაფრენა 1956 წელს განხორციელდა პროტოტიპ T-405-ის სახელით. სუ-9-ის შემუშავება დასრულდა სუ-7 თან ერთად, რომლებიც პირველად იხილეს 1956 წლის 24 ივნისს ტუშინოს ავიაშოუზე სადაც სუ-9მ დაჯაბნა სუ-7ი. სუ-9 შეიარაღებაში მიიღეს 1959 წელს.
ჯამში გამოშვებულია 1,100 სუ-9. არსებობს ვერსია რომ სუ-9 ტიპის თვითმფრინავების მოდერნიზება მოხდა სუ-11-ის დონემდე. სუ-9 ის ექსპორტი არ მომხდარა არც ერთ საბჭოთა კავშირის კლიენტ სახელმწიფოში მათ შორის ვარშავის პაქტის ქვეყნებში. დარჩენილი სუ-9-ები და სუ-11-ები შეიარაღებიდან საბოლოოდ ამოიღეს 1970-იან წლებში. თუმცა ხდებოდა ზოგიერთის საცდელ თვითმფრინავად გამოყენება. სუ-9 ჩანაცვლებულ იქნა მოდერნიზებული სუ-11-ით და უფრო თანამედროვე სუ-15-ით და მიგ-25-ით.
სუ-9-ის საბრძოლო ანგარიში უცნობია. შესაძლებელია ის გამოყენებულ ყოფილიყო სადაზვერვო ფრენებზე თუმცა ფრენების დეტალები გასაიდუმლოებულია.
1962 წლის 4 სექტემბერს მოდერნიზებულმა სუ-9-მ ვლადიმერ ილიუშინის პილოტაჟით დაამყარა მსოფლიო რეკორდი აბსოლუტური სიმაღლის აღებაში 28,852მ (94,658ფ). ნოემბერში ვლადიმერ ილიუშინმა იმავე სუ-9-ით დაამაყარა სიმაღლისა და სისწრაფის რეკორდები.
დიზაინი
სუ-9-ის ფიუზელაჟი და კუდის დიზანი მსგავსია სუ-7-ისა. განსხვავება არის მხოლოდ მის ფრთებში. მან სუხოისგან მიიღო აეროდინამიკური მუხლუჭი კორპუსის კიდეში ისევე როგორც სუ-7-მა ტურბორეაქტიული ძრავა ლიულკა ალ-7. თვითმფრინავის ცხვირის შემწოვ კონუსზე შესაძლებელია ასევე რადარის დაყენება. სუ-9-ის კონსტრუქცია დაფუძნებულია ადრეულ თვითმფრინავ ტ-9-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
Su-9 from NAPO (Novosibirsk Aircraft Production Association)
Su-9 from Global Aircraft
Su-9 from FAS
სუხოის თვითმფრინავი
საბრძოლო თვითმფრინავები
ვაჩნაძიანის წმინდა გიორგის ეკლესია

ვაჩნაძიანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანში. დგას სოფლის დასავლეთით 1,5 კილომეტრზე, ფალახოსროიანად წოდებულ ადგილზე, მთაზე. განეკუთვნება გვიანი შუა საუკუნეებს, ითვლება მეგრელიშვილების საგვარეულო სალოცავად.
ეკლესია დარბაზულია (6,4x4,4 მ.) ნაგებია მსხვილი და საშუალო რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობა ირეგულარულია, ტლანქია ძლიერაა დაზიანებული: ჩამონგრეულია კამარა. შემორჩენილ კედლებს ბზარები დაუყვება. ფასადებზე საპირე ქვები ალაგ-ალაგ გამოცვენილია; ინტერიერი დაახლოებით 1 მეტრ სიმაღლეზე მიწითა და ჩამონაშალი ქვით არის ამოვსებული.
შესასვლელი დასავლეთიდანაა (შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილი) ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია ბრტყელი აფსიდით, რომელიც დარბაზის გრძივი კედლებიდან განიერი მხრები ყოფილა გამოყოფილი. აფსიდში გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი.
ლიტერატურა
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჟაკ ვილნევი

ჟაკ ვილნევი
ჟაკ ჟოზეფ შარლ ვილნევი (დ. 9 აპრილი 1971, სენ-ჟან-სურ-რიშელიე, კანადა) — კანადელი ავტომრბოლელი, ფორმულა 1-ის მსოფლიო ჩემპიონი 1997 წელს, ჟილ ვილნევის შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
Jacques Villeneuve at F1DB
Jacques Villeneuve at Driver Database
Villeneuve to drive for BMW in 2006
კანადელი ავტომრბოლელები
ფორმულა 1-ის კანადელი მრბოლელები
დაბადებული 1971
დაბადებული 9 აპრილი
ტორბიო-კასანოვას რაიონი

ტორბიო-კასანოვას რაიონი — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის კუტერვოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 000 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 589 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 40.65 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
კახამარკის რეგიონის რაიონები
კუტერვოს პროვინციის რაიონები
კლიმოვსკაია (ჩერეპოვეცის რაიონი)

კლიმოვსკაია (ჩერეპოვეცის რაიონი)
კლიმოვსკაია — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 10 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 56 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 13 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: შუკლინო, ჟდანოვსკაია, იარცევო.
იხილეთ აგრეთვე
ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სქოლიო
ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Tolai hare

Tolai hare
The tolai hare (Lepus tolai) is a species of hare native to Central Asia, Mongolia, and Northern and Central China. It inhabits semi-desert, steppes, rocky habitats, and forest meadows. It is relatively common, even in areas with heavy human disturbance, due to its fast reproductive rate. It is mainly active at dusk and at night but is occasionally active during the day.
The taxon is formerly included with the cape hare.
Description
The tolai hare grows to a head-and-body length of between with a tail of . It is rather variable in colouration across its range. The upper parts are some shade of dull yellow, pale brown, or sandy grey with brownish or reddish stripes. The hip region is sometimes ochre or grey. The head has a pale, bare, greyish or ochraceous patch of skin surrounding the eye and extending forwards to near the muzzle and backwards to the base of the long ears, which have black tips. The underparts and flanks are pure white. The tail has a broad black or brownish-black stripe on the top.
Distribution and habitat
The tolai hare is native to central and eastern Asia. Its range extends from the eastern side of the Caspian Sea through Iran, Afghanistan, Kazakhstan, Turkmenistan, Uzbekistan and Kyrgyzstan, through southern Siberia and Mongolia to western, central and north-eastern China. It is a creature of semi-arid steppe, mountain steppe, rocky areas, rough grassland and forest grassland, preferring shrubby areas where there is plenty of cover. Its elevation range is generally between above sea level, but a single individual has been recorded much higher in Jammu and Kashmir.
Ecology
The tolai hare is a nocturnal species and feeds on grasses, herbaceous plants and roots. It does not dig a burrow except when it is breeding, but scrapes out a depression in the ground in which to lie; this scoop is shallow in hot weather but is deeper in colder conditions. Breeding takes place two or three times a year, with litters of two to six young being produced each time.
In the neolithic Yangjiesha site of Loess Plateau, signs of commensal behavior (taming) between local tolai hares and humans can be found.
Status
The tolai hare has a wide range and is generally a common species. It is hunted in places for its meat and skin, and in Mongolia it is used in traditional medicine. It is present in a number of protected areas, and the International Union for Conservation of Nature has assessed its conservation status as being of "least concern".
References
Lepus
Mammals of Pakistan
Mammals described in 1778
შოდის მონასტერი

შოდის მონასტერი – ნამონასტრალი რაჭაში, ონის მუნიციპალიტეტში. შემორჩენილია წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის ნაშთები. სავანე უნდა დაარსებულიყო X საუკუნეში. თუმცა, XVI საუკუნისათვის მონასტერი აღარ არსებობს, რასაც ადასტურებს 1503 წელს შედგენილი ალექსანდრე მეფის სიგელი: „შოდას წმიდის გიორგის ეკლესია და სოფელი, ოცდახუთი კუამლი კაცი და ციხე“. შემორჩენილია ქუთაისის მუზეუმში დაცული ჭედური ჯვარ–ხატები. ისინი თარიღდება XI-XII საუკუნეებით.
1910 წლამდე ღების მაცხოვრის ეკლესიაში ინახებოდა პლატინის მასიური, 35 სმ სიმაღლის, უნიკალური ჯვარი, რომელიც შოდის მონასტერში უნდა ყოფილიყო დამზადებული. მოგვიანებით, ჯვარი ავაზაკებმა გაიტაცეს და მისი კვალი დაკარგულია.
ლიტერატურა
ვაჟა გობეჯიშვილი, რაჭის მონასტრები, თბ., 2006, გვ. 41–44
ქართული ეკლესია-მონასტრები
ონის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯუზეპე ფავალი

ჯუზეპე ფავალი (დ. 8 იანვარი, 1972, ორძინუოვი, იტალია) — იტალიელი ყოფილი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე.
კარიერა დაიწყო 1988 წელს „კრემონეზეში“, სადაც 94 თამაში ჩაატარა და 3 გოლიც გაიტანა. 1992-2004 წლებში ასპარეზობდა რომაულ გუნდ „ლაციოში“. 2004-2006 წლებში თამაშობდა „ინტერში“, სადაც 49 თამაში ჩაატარა და არც ერთი გოლი არ გაუტანია. 2006 წელს გადავიდა მეორე მილანურ გრანდში, „მილანში“. ჯუზეპემ მილანში 67 თამაში ჩაატარა და 2 გოლი გაიტანა. აქვე დაასრულა კარიერა 2010 წელს.
ტიტულები
საკლუბო
ლაციო
სერია A: 1999–2000
კოპა იტალია: 1997–98, 1999–2000, 2003–04
იტალიის საფეხბურთო სუპერთასი: 1998, 2000
უეფა-ს თასების მფლობელთა თასი: 1998–99
უეფა-ს სუპერთასი: 1999
ინტერი
სერია A: 2005–06
კოპა იტალია: 2004–05, 2005–06
იტალიის საფეხბურთო სუპერთასი: 2005
მილანი
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2006–07
უეფა-ს სუპერთასი: 2007
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი: 2007
სანაკრებო
იტალია
უეფა-ს ევროპის 21 წლამდელთა საფეხბურთო ჩემპიონატი: 1992
რესურსები ინტერნეტში
inter.it profile
National Team Statistics at FIGC official site
სქოლიო
დაბადებული 8 იანვარი
დაბადებული 1972
მილანის ფეხბურთელები
იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
ლაციოს ფეხბურთელები
იტალიელი ფეხბურთელები
კრემონეზეს ფეხბურთელები
სერია A-ს ფეხბურთელები
სერია B-ს ფეხბურთელები
2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
Monte Santo, Bahia

Monte Santo, Bahia
Monte Santo is a municipality in the state of Bahia in the North-East region of Brazil.
See also
List of municipalities in Bahia
References
Municipalities in Bahia
გიორგი სააკაძე (ფილმი)

გიორგი სააკაძე (ფილმი)
გიორგი სააკაძე — 1942-43 წლებში გადაღებული ქართული მხატვრული ფილმი. რეჟისორი მიხეილ ჭიაურელი.
სიუჟეტი
ფილმი გადაღებულია ანა ანტონოვსკაიას რომანის „დიდი მოურავის“ მიხედვით. ცალ-ცალკე სამთავროებად დაქუცმაცებულ, გარეშე მტრების სათარეშოდ გადაქცეული საქართველოს გაერთიანებისთვის იბრძვის გიორგი სააკაძე. ქართლის მეფეს — ლუარსაბ მეორესაც სამთავროების გაერთიანებისკენ მოუწოდებს. მეფე ცოლად გიორგის დას შეირთავს. დიდი მოურავის აღზევებით შურით აღვსილი თავადები შეთქმულებას აწყობენ მის წინააღმდეგ. სააკაძე იძულებული ხდება ირანის შაჰის კარზე შეაფაროს თავი. დაიწყო დიდი ომები, რომელსაც გიორგი სააკაძე შაჰისთვის აწარმოებდა. ისპაჰანში გამარჯვებით დაბრუნებულს შაჰი უკვე საქართველოზე გალაშქრებას მოსთხოვს. მძევლად კი უმცროს შვილს დაიტოვებს. სააკაძეს სპარსეთის ლაშქრის დახმარებით უნდა ურჩი თავადები გაანადგუროს და საქართველო გააერთიანოს. მტრის ურიცხვი ჯარის განადგურებით იგი შელახულ ღირსებას აღიდგენს. ქართველები გამარჯვებას ზეიმობენ, ამ დროს კი გიორგი სააკაძეს შაჰის გამოგზავნილ ძღვენს მიართმევენ. შაჰმა გიორგის ღალატის სანაცვლოდ მის შვილს თავი მოჰკვეთა და სააკაძეს გაუგზავნა. სულიერად გატეხილ სააკაძეს კი გაერთიანებული თავადები ადვილად ამარცხებენ…
ფილმის გადაღება თავად სტალინმა შეუკვეთა. მისი ბიუჯეტი 7 მილიონი მანეთი იყო. ფილმის გადაღების დაწყება ქვეყანაში ოფიციალურად გამოაცხადეს 1941 წლის 22 ივნისს. XVII საუკუნის ეპოქის გასაცოცხლებლად, სტალინის სპეციალური ბრძანებით, კრემლის ცნობილი მუზეუმიდან მოხდა ქართველი თავადების ორიგინალი კოსტიუმების გამოტანა. ისინი რეჟისორს უკან აღარ დაუბრუნებია და დღემდე ინახება საქართველოს მუზეუმებში. გამოსვლიდან პირველი 2 წლის განმავლობაში ფილმი 40 მილიონმა ადამიანმა ნახა. მათ შორის ადოლფ ჰიტლერმა, თეოდორ რუზველტმა, უინსტონ ჩერჩილმა და ირანის შაჰმა მოჰამედ რეზა ფეჰლევმა
ფილმი აღდგენილია 1979 წელს კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მიერ.
როლებში
აკაკი ხორავა — გიორგი სააკაძე
ვერიკო ანჯაფარიძე — რუსუდანი, გიორგის მეუღლე
სპარტაკ ბაღაშვილი — ლუარსაბ II
მედეა ჯაფარიძე — თინათინი — ლუარსაბ II-ის და
ლიანა ასათიანი — თეკლა, გიორგის და
გუგული მგელაძე, ზურაბ ლეჟავა — ავთანდილი, გიორგის შვილი
მერაბ კოკოჩაშვილი, გ.შარაშიძე — პაატა, გიორგის შვილი
ალექსანდრე ჟორჟოლიანი — თავადი ორბელიანი
სერგო ზაქარიაძე — თავადი შადიმან ბარათაშვილი
შალვა ღამბაშიძე — ანდუყაფარი
აკაკი ვასაძე — შაჰ აბასი
მიხეილ ჩიხლაძე — ყარჩი-ხანი
გიორგი შავგულიძე — ნოდარი
კოტე დაუშვილი — ტრიფილი
ივანე პერესტიანი — რუსეთის ელჩი
ნიკოლოზ კანდელაკი — გერმანიის ელჩი
ჯილდოები და პრემიები
ფილმის მსახიობები ვერიკო ანჯაფარიძე და აკაკი ხორავა, რეჟისორი მიხეილ ჭიაურელი და დამდგმელი ოპერატორი ალექსანდრე დიღმელოვი დაჯილდოვდნენ I ხარისხის სტალინური პრემიით.
რესურსები ინტერნეტში
„გიორგი სააკაძე“ — ეროვნული ფილმოგრაფია
ფილმი ფილმზე - „გიორგი სააკაძე“
იხილეთ აგრეთვე
გიორგი სააკაძე
ანა ანტონოვსკაია
სქოლიო
სსრკ-ის ფილმები
ქართულენოვანი ფილმები
1943 წლის ფილმები
მიხეილ ჭიაურელის ფილმები
ისტორიული ფილმები
ქართული ფილმები
კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები
ფილმები ანბანის მიხედვით
ქოსაჯანი

ქოსაჯანი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 258 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები
შარურის რაიონის სოფლები
ზემო ზახორის წმინდა გიორგის მეორე ეკლესია

ზემო ზახორის წმინდა გიორგის მეორე ეკლესია — საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ზახორში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ნასოფლარი იჩეთის ჩრდილოეთით 1 კმ-ზე მდებარე ეკლესია ფლეთილი ქვითა და ფიქალითაა ნაგები.
დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, აღმოსავლეთიდან დასრულებულია შებრტყელებული, ნახევარწრიული ფორმის აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი. მისგან ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო არქიტრავული ნიშაა.
ჩრდილოეთ კედელში ორი სხვადასხვა ზომის, სამხრეთ კედელში კი ერთი სწორკუთხა ნიშაა. დასავლეთი სარკმელი არქიტრავულია. არქიტრავულია სამხრეთი შესასვლელიც.
ეკლესიის გადახურვა მთლიანად ჩამონგრეულია. შემორჩენილია მარტივპროფილიანი კარნიზის ნაწილი.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ახალგორის მუნიციალიტეტის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. IV, თბ., 2008, გვ., 77-78
ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კოლომენსკოე

კოლომენსკოე — ყოფილი სამეფო მამული რუსეთში, მოსკოვის ცენტრიდან რამდენიმე კილომეტრით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ქალაქ კოლომნისკენ მიმავალ უძველეს გზაზე. პეიზაჟური არეალი, რომელიც მდინარე მოსკოვის სტეპებს გადაჰყურებს, 1960-იან წლებში ქალაქ მოსკოვის შემადგენლობაში შევიდა.
კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია
სოფელი კოლომენსკოე პირველად მოხსენიებულია 1339 წელს, ივანე I-ის ანდერძში. დროის მსვლელობასთან ერთად, სოფელი განვითარდა და ის მოსკოვის დიდი სამთავროს უფლისწულების საყვარელი ადგილი გახდა. ჩვენამდე მოღწეულ უძველეს ნაგებობას წარმოადგენს თეთრი ქვით ნაგები ამაღლების ეკლესია, რომელიც 1532 წელს, ტახტის მემკვიდრის, მომავალი მეფე ივანე მრისხანის დაბადების ზეიმის აღსანიშნავად ააგეს. სრულიად განსხვავებული, არაკანონიკური თეთრი ეკლესია, იმ დროსიათვის ნამდვილი გარღვევა იყო, რადგან ის ბიზანტიური ტრადიციებით აშენდა.
ეკლესიას ზემოდან ჯვრის ფორმა აქვს. ვიწრო პილასტრები, ისრისებური ფანჯრის ჩარჩოები, საკმაოდ რიტმული კიბის პასაჟები და ღია გალერეები ხაზს უსვამენ რუსული არქიტექტურის შედევრის დინამიურ ტენდენციას. მიჩნეულია, რომ მთლიანობაში ვერტიკალური კომპოზიცია, ნასესხებია ჩრდილოეთ რუსეთის ხის ეკლესიებისგან.
1994 წელს, აღიარა რა კაცობრიობის თვალსაჩინო ფასეულობის ნიმუშად, იუნესკომ კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში
რესურსები ინტერნეტში
Photo (1024x768)
German page on Kolomenskoye
Kolomenskoye Museum Reserve (Moscow)
რუსეთის ტაძრები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში
მოსკოვის ისტორიული ადგილები და რაიონები
სეი ზერბო

სეი ზერბო
საიე ზერბო (დ. 27 აგვისტო, 1932, ტუგანი — გ. 19 სექტემბერი, 2013, უაგადუგუ) — ზემო ვოლტის (დღევანდელი ბურკინა-ფასო) სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, პრეზიდენტი და პრემიერ-მინისტრი 1980-1982 წლებში, პოლკოვნიკი.
ბიოგრაფია
საიე ზერბო დაიბადა მუსლიმურ ოჯახში, ზემო ვოლტის დასავლეთ ნაწილში მდებარე სონოს პროვინციაში. განათლება მიიღო მალისა და სენეგალში (ქ. სენ-ლუი). შემდეგ მსახურობდა ფრანგულ კოლონიალურ არმიაში, სწავლობდა სენ-სირის სამხედრო აკადემიაში. პარაშუტისტების ჯგუფის შემადგენლობაში ყოფნის დროს მონაწილეობას იღებდა სამხედრო მოქმედებებში ინდოჩინეთსა და ალჟირში. 1961 წელს ზემო ვოლტის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ გაწევრიანდა მის შეიარაღებულ ძალებში.
1974-1976 წლებში საიე ზერბო იკავებდა შინაგან საქმეთა მინისტრის პოსტს პრეზიდენტ სანგულე ლამიზანას მთავრობაში. შემდეგ მეთაურობდა დედაქალაქის პოლკს და ხელმძღვანელობდა სამხედრო დაზვერვას. 1980 წელს ზერბომ დაამხო პრეზიდენტი ლამიზანა და თვითონ დაიკავა ქვეყნის პრეზიდენტისა და პრემიერ-მინისტრის პოსტი. 1977 წელს მიღებული კონსტიტუცია გაუქმდა, ქვეყანაში ძალაუფლება გადავიდა სამხედრო საბჭოს ხელში. საიე ზერბოს მმართველობის წინააღმდეგ განსაკუთრებით აქტიურობდნენ ზემო ვოლტის პროფკავშირები. 1982 წელს ზერბოს ხელისუფლება დაემხო, თავად ზერბო კი დააპატიმრეს. ქვეყანას სათავეში ჩაუდგა ჟან ბატისტ უადრაოგო. 1983 წელს განხორციელდა მორიგი გადატრიალება, უადრაოგო დაამხო თომას სანკარამ, რომელმაც ზემო ვოლტას სახელი შეუცვალა და უწოდა ბურკინა-ფასო. 1984 წელს ქვეყნის ექს-პრეზიდენტები: ლამიზანა და ზერბო წარდგნენ სახალხო ტრიბუნალის წინაშე. საიე ზერბოს მიესაჯა თხუთმეტწლიანი პატიმრობა. პატიმრობაში ყოფნის დროს ზერბომ მიიღო ქრისტიანობა. 1985 წლის აგვისტოს ზერბო გაათავისუფლეს. სანკარას დამხობის შემდეგ ხელისუფლებაში მოსულმა ბლეზ კომპაორემ საიე ზერბო დაიახლოვა.
გარდაცვალებამდე, 2013 წლის 19 სექტემბრამდე, სეი ზერბო იღებდა სახელმწიფო პენსიას როგორც ქვეყნის ყოფილი მმართველი და ბურკინა-ფასოს არმიის გადამდგარი პოლკოვნიკი.
რესურსები ინტერნეტში
სეი ზერბოს ბიოგრაფია
Le faso article about Zerbo
global security.org
დაბადებული 27 აგვისტო
დაბადებული 1932
გარდაცვლილი 19 სექტემბერი
გარდაცვლილი 2013
ბურკინა-ფასოს პრეზიდენტები