დერეკ უოლკოტი

დერეკ უოლკოტი
სერ დერეკ ელტონ უოლკოტი, (დ. 23 იანვარი, 1930 - გ. 17 მარტი, 2017 ) — სენტ-ლუსიელი პოეტი და დრამატურგი. მან მიიღო 1992 წლის ნობელის პრემია ლიტერატურაში. იგი იყო ალბერტას უნივერსიტეტის პირველი გამორჩეული მეცნიერი, რომელიც ასწავლიდა ბაკალავრიატსა და მაგისტრატურაში წერის კურსებს. იგი ასევე მუშაობდა პოეზიის პროფესორად ესსექსის უნივერსიტეტში 2010 წლიდან 2013 წლამდე. მისი ნამუშევრები მოიცავს ჰომეროსის ეპიკური პოემის გამოძახილ ომეროსს (1990), რომელიც ბევრი კრიტიკოსის ხედვით „უოლკოტის მთავარი მიღწევად მიიჩნევა“. ნობელის პრემიაზე გამარჯვების გარდა, უოლკოტმა მიიღო მრავალი ლიტერატურული ჯილდო კარიერის განმავლობაში, მათ შორისაა ობის ჯილდო 1971 წელს მისი პიესისთვის ოცნება მაიმუნის მთაზე , მაკარტურის ფონდის „გენიოსის“ ჯილდო, ლიტერატურის სამეფო საზოგადოების ჯილდო, დედოფლის მედალი პოეზიისათვის, პირველი საპატიო პრიზი კარიბული ლიტერატურისათვის, და 2011 წელს ტომას სტერნზ ელიოტის პრიზი მისი წიგნისთვის თეთრი ყანჩები. .
ადრეული ცხოვრება და ბავშვობა
უოლკოტი დაიბადა და გაიზარდა კასტრიში, სენტ-ლუსიაში. ის იყო ალიქსის (მაარლინი) და ვორვიკ უოლკოტის ვაჟი. მას ჰყავდა ტყუპი ძმა, დრამატურგი როდერიკ უოლკოტი და და - პამელა უოლკოტი. მისი ოჯახი ინგლისური, ჰოლანდიური და აფრიკული წარმოშობისაა, რაც ასახავს კუნძულის რთულ კოლონიურ ისტორიას, რომელსაც იგი იკვლევს თავის პოეზიაში. მის დედას, მასწავლებელს, უყვარდა ხელოვნება და ხშირად კითხულობდა ლექსებს სახლის გარშემო. მისი მამა იყო საჯარო მოხელე და ნიჭიერი მხატვარი. იგი გარდაიცვალა, როდესაც უოლკოტი და მისი ძმა ერთი წლის იყვნენ და დედა ზრდიდათ. უოლკოტი გაიზარდა მეთოდისტურ სკოლებში. დედამისმა, რომელიც მეთოდისტური დაწყებითი სკოლის მასწავლებელი იყო, შვილებს შეუქმნა გარემო, სადაც მათი ნიჭის გამომუშავება შეიძლებოდა. უოლკოტის ოჯახი იყო უმცირესობაში მყოფი მეთოდისტური საზოგადოების ნაწილი, რომელიც დაჩრდილული იყო საფრანგეთის კოლონიური მმართველობის დროს კუნძულზე დამყარებული კათოლიკური კულტურის გამო.
ახალგაზრდა უოლკოტს მხატვრობაში წვრთნიდა ჰაროლდ სიმონსი. . უოლკოტს მოწონდა სეზანი და ჯორჯონე და მათგან სწავლას ცდილობდა. მოგვიანებით უოლკოტის ნახატები გამოიფინა ნიუ-იორკის ანიტა შაპოლსკის გალერეაში, სხვა მწერლების ხელოვნებასთან ერთად, 2007 წელს გამოფენაზე, სახელწოდებით მწერლის ფუნჯი: მწერლების მიერ შესრულებული ნახატები.
იგი სწავლობდა როგორც მწერალი და ძალიან უყვარდა ინგლისური ენა. მასზე ძლიერი გავლენა მოახდინეს მოდერნისტულმა პოეტებმა თომას სტერნზ ელიოტმა და ეზრა პაუნდმა.
14 წლის ასაკში უოლკოტმა გამოაქვეყნა თავისი პირველი ლექსი, რომელიც რელიგიური შინაარსის იყო. 19 წლისთვის, უოლკოტმა დედის დახმარებით გამოაქვეყნა თავისი ლექსების პირველი ორი კოლექცია: 25 ლექსები (1948) და ეპიტაფია ახალგაზრდებისათვის: XII კანტოს (1949). მან მეგობრებს მიჰყიდა ასლები და ხარჯები დაფარა. მოგვიანებით მან კომენტარი გააკეთა:
კარიერა
სკოლის დამთავრების შემდეგ, უოლკოტი გადავიდა ტრინიდადში 1953 წელს, სადაც გახდა კრიტიკოსი, მასწავლებელი და ჟურნალისტი. მან დააარსა ტრინიდადის თეატრის სემინარი 1959 წელს და აქტიურობდა დირექტორთა საბჭოში.
იკვლევდა კარიბის ზღვის აუზსა და მის ისტორიას კოლონიალისტურ და პოსტ-კოლონიალისტურ ჭრილში. მისმა კოლექციამ „მწვანე ღამე: ლექსები 1948-1960“ (1962) მიიპყრო საერთაშორისო ყურადღება. მისი პიესა ოცნება მაიმუნის მთაზე (1970) გამოქვეყნდა შეერთებულ შტატებში NBC-TV- ზე გამოსვლის წელს. მაკაკი არის ამ პიესაში მთავარი გმირი და „მაკაკის მდგომარეობა წარმოადგენს კოლონიზირებული ადგილობრივების მდგომარეობას ძლიერი კოლონიზატორების მჩაგვრელი ძალების ქვეშ“.
იგი მასწავლებლად დაიქირავეს შეერთებულ შტატებში, ბოსტონის უნივერსიტეტმა, სადაც მან დააარსა ბოსტონის დრამატურგთა თეატრი 1981 წელს. იმავე წელს მან მიიღო შეერთებულ შტატებში მაკარტურის ფონდის სტიპენდია. ორ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში, უოლკოტი ბოსტონის უნივერსიტეტში ასწავლიდა ლიტერატურასა და მწერლობას. რეგულარულად აქვეყნებდა ლექსებისა და პიესების ახალი წიგნებს. 2007 წელს უოლკოტმა თანამდებობა დატოვა ბოსტონის უნივერსიტეტში. იგი დაუმეგობრდა სხვა პოეტებს, მათ შორის რუსი ექსპატრიანტ იოსიფ ბროდსკის, რომელიც 1970-იან წლებში გადასახლების შემდეგ ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა აშშ-ში და ირლანდიელ შეიმას ჰინის, რომელიც ასევე ასწავლიდა ბოსტონში.
უოლკოტის ეპიკური პოემა ომეროსი (1990), რომელიც თავისუფლად ეხმიანება და ეხება სიმბოლოებს ილიადადან, კრიტიკოსების მხრიდან შეფასდა როგორც მისი „დიდი მიღწევა.“ წიგნმა ქება დაიმსახურა ისეთი პუბლიკაციებისგან, როგორებიცაა ვაშინგტონ პოსტი და New York Times Book Review, რომლებმაც ომეროსი აირჩიეს „1990 წლის ერთ-ერთ საუკეთესო წიგნად “.
1992 წელს უოლკოტს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში. დერეკი იყო მეორე კარიბელი მწერალი, რომელმაც მიიღო ეს პატივი სენტ-ჟონ პერსის შემდეგ, რომელიც დაიბადა გვადელუპაში და მიიღო ჯილდო 1960 წელს. ნობელის კომიტეტმა უოლკოტის ნაშრომს უწოდა „ბწყინვალე პოეტური ისტორიული ხედვა, რომელიც მულტიკულტურული ვალდებულების შედეგია“. 2004 წელს მან მიიღო ენისფილდ-ვულფის წიგნის ჯილდო .
2009 წელს უოლკოტმა დაიწყო სამწლიანი გამორჩეული მოღვაწეობა ალბერტას უნივერსიტეტში. 2010 წელს გახდა ესექსის უნივერსიტეტის პოეზიის პროფესორი .
სენტ-ლუსიას დამოუკიდებლობის დღისადმი მიძღვნილი დღესასწაულზე, 2016 წლის თებერვალში იგი გახდა სენტ-ლუსიას ორდენის ერთ-ერთი პირველი რაინდი.
სექსუალური შევიწროების ბრალდება
1982 წელს ჰარვარდის მეორეკურსელმა სტუდენტმა დაადანაშაულა უოლკოტი სექსუალურ შევიწროებაში 1981 წლის სექტემბერში. 1996 წელს ბოსტონის უნივერსიტეტის სტუდენტმა უჩივლა უოლკოტს სექსუალური შევიწროებისა და „შეურაცხმყოფელი სექსუალური ფიზიკური კონტაქტისთვის“. მათ ორივემ მიაღწიეს შეთანხმებას.
2009 წელს უოლკოტი უძღვებოდა ოქსფორდის პოეზიის პროფესორის პოზიციას. მან მოხსნა კანდიდატურა 1981 და 1996 წლებში მის მიმართ სექსუალური შევიწროების ბრალდებების წაყენების შემდეგ.
ამ თანამდებობაზე აირჩიეს რუთ პადელი, ასევე წამყვანი კანდიდატი. რამდენიმე დღის განმავლობაში, დეილი ტელეგრაფი იტყობინებოდა, რომ მან შეატყობინა ჟურნალისტებს შევიწროების შემთხვევების შესახებ. მედიისა და აკადემიური ზეწოლის პირობებში პადელი გადადგა. პადელი პირველი ქალი იყო, რომელიც აირჩიეს აღნიშნულ პოსტზე ოქსფორდში. ხოლო ზოგიერთმა ჟურნალისტმა მის კრიტიკას უწოდა შეცდომები და გენდერული ომი ოქსფორდში.
უამრავმა პატივცემულმა პოეტმა, მათ შორის შეიმას ჰინიმ და ალ ალვარეზმა, გამოაქვეყნეს უოლკოტის მხარდაჭერის წერილი და აკრიტიკებდნენ მეორეკურსელ სტუდენტს. სხვა კომენტატორები ვარაუდობენ, რომ ორივე პოეტი მედიის ინტერესების მსხვერპლი გახდა. სიმონ არმიტაგმა და სხვა პოეტებმა სინანული გამოთქვეს პადელის გადაყენების გამო.
გარდაცვალება
უოლკოტი გარდაიცვალა სენტ-ლუსიაში, საკუთარ სახლში, 2017 წლის 17 მარტს. ის 87 წლის იყო.
ლიტერატურა
Baugh, Edward, Derek Walcott. Cambridge: Cambridge University Press, 2006.
Breslin, Paul, Nobody's Nation: Reading Derek Walcott. Chicago: University of Chicago Press, 2001.
Burnett, Paula, Derek Walcott: Politics and Poetics. Gainesville: University Press of Florida, 2001.
Fumagalli, Maria Cristina, The Flight of the Vernacular: Seamus Heaney, Derek Walcott and the Impress of Dante. Amsterdam-New York: Rodopi, 2001.
Fumagalli, Maria Cristina, Agenda 39:1–3 (2002–03), Special Issue on Derek Walcott. Includes Derek Walcott's "Epitaph for the Young" (1949), republished here in its entirety.
Hamner, Robert D., Derek Walcott. Updated edition. Twayne's World Authors Series. TWAS 600. New York: Twayne, 1993.
King, Bruce, Derek Walcott and West Indian Drama: "Not Only a Playwright But a Company": The Trinidad Theatre Workshop 1959–1993. Oxford: Clarendon Press, 1995.
King, Bruce, Derek Walcott, A Caribbean Life. Oxford: Oxford University Press, 2000.
Terada, Rei, Derek Walcott's Poetry: American Mimicry. Boston: Northeastern University Press, 1992.
Thieme, John, Derek Walcott. Manchester: Manchester University Press, 1999.
რესურსები ინტერნეტში
British Council writers' profile, works listing, critical review
Profile, poems written and audio at Poetry Archive
Profile and poems at Poetry Foundation
Profile, poems audio and written, Poetry of American Poets
Profile and analysis, Emory University
Profile, interviews, articles, archive. Prague Writers' Festival
Edward Hirsch, "Derek Walcott, The Art of Poetry No. 37", The Paris Review, Winter 1986
სქოლიო
XXI საუკუნის მამაკაცი მწერლები
XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები
XXI საუკუნის დრამატურგები
XX საუკუნის დრამატურგები
ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის ოფიცრები
ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში
ფორმალისტი პოეტები
გარდაცვლილი 2017
დაბადებული 1930