ლიბანის სამზარეულო

ლიბანის სამზარეულო
ლიბანური სამზარეულო - ლიბანიდან წარმოშობილი კულინარიული ტრადიციები და პრაქტიკა. იგი მოიცავს მთელი მარცვლეულის, ხილის, ბოსტნეულის, ახალი თევზისა და ზღვის პროდუქტებს. შინაურ ფრინველს უფრო ხშირად მიირთმევენ, ვიდრე წითელ ხორცს, ხოლო როდესაც წითელ ხორცს მიირთმევენ, ეს ჩვეულებრივ ცხვრისა და თხის ხორცია . იგი ასევე შეიცავს უამრავ ნიორს და ზეითუნის ზეთს, ხშირად სუნელებს ან ლიმონის წვენს . წიწიბურა და ოხრახუში ასევე ლიბანის რაციონის ძირითადი ელემენტებია.
კარგად ცნობილი კერძებია ბაბა განაუჯი, შემწვარი ბადრიჯნი ; ფალაფელი, პატარა ღრმად შემწვარი ღვეზელი, რომელიც მზადდება დაფქვილი მუხუდოთი, ფავას ლობიოთი ან ორივეს კომბინაციით და შაურმა, სენდვიჩი მარინირებული ხორცით დაჭრილი და დიდ წნელებზე მოხარშული. მნიშვნელოვანი კომპონენტია ჰუმუსი, დამზადებული დაბლენდერებული მუხუდოსგან, სეზამის ტაჰინის, ლიმონის წვენისა და ნიორისგან. როგორც წესი, მიირთმევენ ბრტყელ პურთან ერთად . კარგად ცნობილი დესერტია ბაქლავა, რომელიც მზადდება ფენოვანი ფილოსგან (თხლად გახვეული საკონდიტრო ნაწარმი), რომელიც სავსეა თხილით და გაჟღენთილია ფინიკის სიროფით ან თაფლით. ზოგიერთი დესერტები, რომლებიც სპეციალური შემტხვევებისთვის მზადდება: მეღლი (პუდინგი დესერტი, ერთმანეთში არეული ანისი, კვლიავი და დარიჩინი ). ეს მაგალითად, შეიძლება გაკეთდეს ოჯახში ახალშობილი ბავშვის აღსანიშნად.
არაკი არის ანისულის (არომატული სუნელის) არომატიზირებული ლიქიორი და არის ლიბანის ეროვნული სასმელი, რომელსაც ჩვეულებრივ მიართმევენ ტრადიციული ლიბანურ კერძთან ერთად. კიდევ ერთი ისტორიული და ტრადიციული სასმელია ლიბანური ღვინო .
ისტორია
ლიბანური სამზარეულო უძველესი და ლევანტის სამზარეულოს ნაწილია. ლიბანური სამზარეულოს მრავალი კერძის არსებობა ათასობით წლის წინ იწყება რომაული, ბერძნული, სპარსული, ბიზანტიური, არაბული, ეგვიპტური და ფინიკიური წესების ეპოქაში. ბოლო 500 წლის განმავლობაში, ლიბანის სამზარეულოზე გავლენა მოახდინა სხვადასხვა უცხოურმა ცივილიზაციებმა, რომლებიც ძალაუფლებას ფლობდნენ. 1516-დან 1918 წლამდე ოსმალეთის თურქები აკონტროლებდნენ ლიბანს და შემოიტანეს სხვადასხვა საკვები, რომლებიც ლიბანის რაციონში ძირითადი ელემენტები გახდნენ. მაგალითად, ცხვრის ხორცი. ოსმალეთის პირველ მსოფლიო ომში (1914–1918) დამარცხების შემდეგ, საფრანგეთმა ლიბანზე კონტროლი აიღო 1943 წლამდე, სანამ ქვეყანამ მიაღწია დამოუკიდებლობას. ფრანგებმა შემოიტანეს ისეთი საკვები, როგორიცაა ფლანი, კარამელის კრემის დესერტი, რომელიც თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მე -16 საუკუნით, ეკლერები, კარტოფილი ფრი და კრუასანები .
მსოფლიო მასშტაბით მცხოვრებმა ლიბანელმა დიასპორამ ლიბანურ სამზარეულოში დანერგა ახალი ინგრედიენტები, სანელებლები და კულინარიული პრაქტიკა, რაც ინოვაციურ და პოპულარულ სამზარეულოს ინარჩუნებს როგორც მის ფარგლებს გარეთ, ისე მის საზღვრებში.
Პური
ლიბანელები პურს იყენებენ, როგორც კერძის განუყოფელ ნაწილს და საკვები მის გარეშე საერთოდ არ მიიღება. ხუბზი არის მრგვალი ბრტყელი პური, რომელსაც აცხობენ ტალახის ღუმელში. მისი გამოყენება შესაძლებელია თითქმის ყველა სახის ლიბანურ კერძებთან. ანალოგიურად, ტაბუნ პური ტრადიციულად გამომცხვარი ტაბუნ ღუმელში ან თონეში. მარკიკი ხუბზის მსგავსი პურია, მაგრამ იგი მზადდება ბევრად უფრო თხელი, თითქმის ქაღალდის სისქის. კააკი არის კიდევ ერთი ჩვეულებრივი ლიბანური ქუჩის პური, რომელსაც, ჩვეულებრივ, წასახემსებლად მიირთმევენ . კააკის მრავალი ვარიანტი არსებობს, დაწყებული ტრადიციული ქუნჯუთის თესლით დაყრილი ყველით და ზაატრით დამთავრებული.
სალათები
ფატუშს (ასევე უწოდებენ "გლეხთა სალათას ") ამზადებენ ხუბის ბრტყელ პურთან, კიტრთან, პომიდორთან, წიწიბურასთან და პიტნასთან ერთდ. ტაბულეჰი არის კუბიკებად დაჭრილი ოხრახუშის სალათი ბურღული ხორბლით, პომიდორით, პიტნით, რომელსაც მიირთმევენ რამესთან ერთად ან ცალკეულ კერძად, როგორც ძირითადი კერძის საწინდარი. იოგურტის ყველის სალათი შედგება შანკლიშის ბურთულებისგან (იოგურტის ყველი, ფეტა, ჩილის ფხვნილი, მარილი და პილპილი), რომელიც დაემატა ახლად მომზადებულ სალათს. იგი გამორჩეულად ლიბანურია, რადგან შესანიშნავი დამატებაა მეზების, არაბული და ლიბანური ღვინოებისთვის.
სქოლიო
ლიბანური სამზარეულო