PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ლეკნარის მონასტერი

ლეკნარის მონასტერი – მონასტრის ნანგრევები ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა შავრაში.
მდებარეობს ქვემო რაჭაში, რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მაღალ კლდეზე. ძველად მოიხსენიებოდა როგორც „მთის წმინდა გიორგი“ და ითვლებოდა ძლიერ, ყოვლისშემძლე სალოცავად. აქ მოდიოდნენ მლოცველები დასავლეთ საქართველოს ყოველი მხრიდან. ქართველი დიდებულები და აზნაურები უხვად სწირავდნენ ყმა–მამულებსა და საეკლესიო ქონებას. შემორჩენილია მეფე ბაგრატ V-ის და სოლომონ II–ის მეუღლის, მარიამ დედოფლის მიერ 1795 წელს გაცემული შეწირულობის სიგელები. 1950–იან წლებში ძეგლი შეისწავლა ხელოვნებათმცოდნე მალაქია დვალმა და მან ივარაუდა აქ ოდესღაც მონასტრის არსებობა. გამოკვლევის თანახმად აგრეთვე დადგინდა, რომ ლეკნარის სამონასტრო ანსამბლის ეკლესიის მთავარი ნავი აგებულია IX საუკუნის II ნახევრიდან X საუკუნის I ნახევრამდე, ხოლო ჩრდილოეთი მინაშენი ძეგლზე მოგვიანებით, X საუკუნის დასასრულს ან XI საუკუნის პირველ მესამედში მიაშენეს, ხოლო დასავლეთი მინაშენი კიდევ უფრო გვიანდელია. ეკლესიის მფლობელობაში შედიოდა მდიდარი საეკლესიო ინვენტარი უძვირფასესი ჯვარ–ხატებით, რომელთა დიდი ნაწილი XX საუკუნეში უკვალოდ დაიკარგა.
ლიტერატურა
გობეჯიშვილი ვ., რაჭის მონასტრები, თბ., 2006
ბერაძე თ., რაჭა, თბ., 1983
რესურსები ინტერნეტში
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში
ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ყანდაურა

ყანდაურა — ისტორიული სოფელი საქართველოში, გარეკახეთში, ცივ-გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე.
ისტორია
სოფლის თავდაპირველი სახელწოდებაა ყანდიაური. ტოპონიმს საფუძვლად უდევს მამაკაცის საკუთარი სახელი ყანდია. ამავე სახელისგან მომდინარეობს გვარები ყანდიაშვილი და ყანდაშვილი. ყანდიაური ეკუთვნოდა ალავერდის საკათედრო ტაძარს. 1614-1617 წლებში შაჰ-აბასის ლაშქრობებმა გაანადგურა გარეკახეთი და მათ შორის სოფელი ყანდიაური. საუკუნენახევრის განმავლობაში ნასოფლარი დაუსახლებელი იყო.
სოფელი XVIII საუკუნის ბოლოს ერეკლე II-მ აღადგინა, მან თავისი სახასო ყმები დაასახლა ყანდიაურში. რადგანაც მამულები ალავერდის ტაძარს ეკუთვნოდა, ხოლო გლეხები მეფის ყმები იყვნენ, სოფლიდან აღებული გადასახადები ორად იყოფოდა მეფესა და ალავერდის ტაძარს შორის. ერეკლეს მიერ ყანდაურას აღდგენა აღწერილია 1797 წელს კათოლიკოს-პატრიარქ ანტონ II-ის განჩინებაში „სოფელ ყანდიაურის თაობაზე“.ერეკლემ სოფელი საუფლისწულოდ უბოძა თავის ძეს, მირიან ბატონიშვილს.ქართლ-კახეთის სამეფოს უკანასკნელ წლებში ყანდიაურის მოურავი იყო თავადი იოსებ ზაალის ძე ჯანდიერი. აღდგენილ სოფლეში გადმოსახლდა მოსახლეობა საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებიდან: ჯავაახიშვილები, გაბრიელაშვილები, გლახაშვილები, დურგლიშვილები, კეკოშვილები, სიდამონიძეები, ქართლელიშვილები, ხორბალაძეები (ქართლიდან), გამყრელიძეები, არჩვაძეები, მაისურაძეები, კობახიძეები (რაჭიდან), აბესაძეები, გიორგაძეები, ნუცუბიძეები, სამხარაძეები, ფხალაძეები (იმერეთიდან), შენგელიები, რომლებიც შემდეგ შენგელიძეებად დაეწერნენ (სამეგრელოდან) და სხვა.
1801 წლიდან სოფელი მოექცა სიღნაღის მაზრაში. ყანდიაურის გლეხობა აქტიურად მონაწილეობდა კახეთის აჯანყებაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ერეკლე II-ის შვილიშვილი გრიგოლ ბაგრატიონი. 1812 წლის თებერვალში, ორი კვირის განმავლობაში აჯანყებულებმა გაათავისუფლეს სოფელი რუსული მმართველობისგან. XIX საუკუნის დასაწყისში ყანდიაურის ნაცვალი იყო ბერი გამყრელიძე, ხოლო შემდეგ მისი ვაჟი ივანე გამყრელიძე. XIX საუკუნის ბოლო მესამედში სოფლის მამასახლისად ზედიზედ ოთხჯერ აირჩიეს ივანე ჯავახიშვილი (1846-1902).
თანამედროვეობა
ყანდაურას თემი შედის საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში და აერთიანებს ორ სოფელს, ქვემო ყანდაურას (თემის ცენტრი) და ზემო ყანდაურას.
ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადნენ
მელქისედეკ III – საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი
ავთანდილ აბესაძე – ფიზიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი
ლიტერატურაა
ჭუმბურიძე დ. ბაგრატიონ-ბაბადიში ლ., „პროფესორ გიორგი ჯავახიშვილის მოსაგონარი“, „ახალი და უახლესი ისტორიის საკითხები“ N2 გვ. 367-374 —თბილისი, „უნივერსალი“ 2016 ISSN 1512-3154
სქოლიო
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ისტორიული სოფლები
მოსკოვის ზოსიმესა და საბატის ტაძარი

მოსკოვის ზოსიმესა და საბატის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის გოლიანოვოს რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1842 წელს.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ზოსიმე და საბატი სოლოვკელების სახელზე. ეგვტერები კი წმიდა მოწამენის ადრიანეს და ნატალიას, ასევეა ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ხის ეკლესია სოფელ გოლიანოვოში ააშენეს XVII საუკუნის 60-იან წლებში. ამ პერიოდში სოფელი წარმოადგენდა მეფე ალექსი მიხეილის ძის სამემკვიდრეო მამულს.
1811 წლიდან მოყოლებულია გოლიანოვო უკვე თავად ი. ტრუბეცკის ეკუთვნის, რომელიც ასევე ფლობდა ახლო მდებარე სხვა სოფლებსაც. 1842 წელს ხის ეკლესიის ადგილზე ტრუბეცკიმ წამოიწყო და ამპირის სტილში ააშენა ახალი აგურის ეკლესია. ეკლესია ორი ნაწილისაგან შედგებოდა - ცივი ტაძარი და თბილი, ზამთრის ეგვტერი, რომლის საკურთხეველიც ნაკურთხი იყო ადრიანესა და ნატალიას სახელზე. 1889 წელს არქიტექტორ ვასილი ბარანოვის პროექტის მიხედვით ეკლესია გადააკეთეს.
XX საუკუნის 30-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, ხოლო შენობა გადასცეს მაკარონის ფაბრიკას. ახალმა მფლობელმა მოაშორა გუმბათი და მასში ქარხნის მილი ამოაყოფინა. დიდი ხნის განმავლობაში შენობის ერთ-ერთი მეიჯარე იყო ქიმიური ლაბორატორია, რის გამოც XX საუკუნის 90-იან წლებში ეკლესიის შენობა საშინელ მდგომარეობაში იყო. ტაძრის სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედელთან ნაგვის გორები იდგა. მიუხედავად ამისა, ეკლესიის შენობა კვლავ რჩებოდა სოფელში XIX საუკუნის პირველი მეოთხედის ყველაზე ღირებულ ნაგებობად.
75 წლიანი უმოქმედობის შემდეგ ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ეკლესია კვლავ გაიხსნა 1990 წლის 31 მარტს. აქედან იწყება ტაძრის აღდგენის პროცესიც. ეკლესიის ინტერერი მოხატეს XVII საუკუნის ფრესკების სტილში. ეკლესიაში მიმდინარე აღდგენითი სამუშაოები დასრულდა 2005 წელს.
ტაძარში ყოველდღიურად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. კვირას და სადღესასწაულო დღეებში მიმდინარეობს საღვთო ლიტურგია.
რესურსები ინტერნეტში
Официальный сайт храма Преподобных Зосимы и Савватия в Гольянове
Храм Зосимы и Савватия на patriarchia.ru
Храм Зосимы и Савватия на sobory.ru
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
მოსკოვის ტაძრები
ალსასუა

ალსასუა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ლა-ბარანკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26,8 კმ². მოსახლეობა — 7465 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ნავარის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ალსასუის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ნავარის მუნიციპალიტეტები
ნავარის ქალაქები
ჰენგ-ფა-ჩუენი (სადგური)

ჰენგ-ფა-ჩუენი (სადგური)
ჰენგ-ფა-ჩუენი — სადგური ჰონგ-კონგში, კუნძულის ხაზზე. მდებარეობს ა-კუნგ-ნგამსა და ჩაი-ვანში, აღმოსავლეთ რაიონში. სადგური გაიხსნა 1985 წლის 31 მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
MTR Corporation - Heng Fa Chuen Station Street Map
MTR Corporation - Heng Fa Chuen Station train service time
კუნძულის ხაზი
იაკშიმბეტოვო (კუიურგაზის რაიონი)

იაკშიმბეტოვო (კუიურგაზის რაიონი)
იაკშიმბეტოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 835 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 27 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
კუიურგაზის რაიონის სოფლები
პონცის სქემა

პონცის სქემა (ასევე პონცის ფინანსური პირამიდა), საინვესტიციო აფიორა, რომელიც ინვესტორებს ამონაგებს უხდის საკუთარი ინვესტიციიდან ან მომდევნო ინვესტორების მიერ გადახდილი ფულიდან, ფაქტობრივად მოხვეჭილი მოგების ნაცვლად. ტერმინი "პონცის სქემა" ძირითადად აშშ-ში გამოიყენება (სხვა ქვეყნებში მას არ განასხვავებენ პირამიდული სქემისგან). სახელი მომდინარეობს ჩარლზ პონცისგან, სკანდალურად ცნობილი ემიგრანტი იტალიიდან, რომელმაც ეს სქემა გამოიყენა 1911 წელს. სქემა პონცის არ მოუგონებია (მაგ. ჩარლზ დიკენსმა საკუთარ 1857 წლის რომანში "პატარა დორიტი" ამგვარი სქემა აღწერა დიდი ხნით ადრე პონცის დაბადებამდე), თუმცა მისმა აფიორამ იმდენი ფული მოიზიდა, რომ ეს პირველი შემთხვევა გახდა, რომელმაც მთელი აშშ მოიცვა.
ფინანსური სქემები
ru:Международный ответный купон#Финансовая пирамида Понци
სქურჰესი

სქურჰესი — დერივაციული ტიპის, მოდინებაზე ორიენტირებული მცირე ჰესი, რომელიც მდებარეობს მდინარე ჭანისწყალზე, წალენჯიხის მუნიციალიტეტში.
ჰესის დადგმული სიმძლავრე 1.02 მგვტ-ია, ხოლო საშუალო წლიური გამომუშავება 5 მლნ კვტ.სთ.
სქურჰესი 1958 წლიდან ექსპლუატაციაშია და ჰიდროელექტროსადგურის მიერ გამომუშავებული ელექტროენერგია 10 კვ -იანი ელექტროგადამცემი ხაზის საშუალებით მიეწოდება საქართველოს ელექტროსისტემას.
ჰიდროელექტროსადგური კერძო საკუთრებაში იმყოფება.
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია Georgian Energy News-ზე
საქართველოს ჰიდროელექტროსადგურები
ფაცხა

ფაცხა — სამეურნეო დანიშნულების ან საცხოვრებელი ნაგებობა. უძველესი დროიდან (დამოწმებულია ენეოლითის ეპოქაში, ტრიპოლიეს კულტურა) გავრცელებული იყო თიხით გაგოზილი წნულკედლიანი და მიწისიატაკიანი ფაცხა ტრადიციულად ჩანს საქართველოშიც — დღემდე შემონახულია მისი ნაირსახეობები, განსაკუთრებით კოლხეთში. აქ გავრცელებულია მისი 2 ვარიანტი:
1. წრიულგეგმიანი, საცხოვრებელი ან სამეურნეო ფაცხა, საცხოვრებელი ფაცხა უფრო დიდი მოცულობის იყო და გუმბათისებური გადახურვა ჰქონდა, ხოლო შედარებით მცირე ზომის სამეურნეო ფაცხებს კონუსურად ხურავდნენ. გადასახურავ მასალად გამოყენებულია ისლი ან ჩალა.
2. სწორკუთხოვანი ფაცხა, რომელიც წრიული ფაცხისგან განვითარდა. გარდამავალ ფორმებს შემორჩა წრიულობის ნიშნები. მისი წარმოქმნა განაპირობა წრიული ფართობის მოუხერხებლობამ დანაწევრებისა ან მომატებისათვის. მართი კუთხეებით აგებულ ერთგანყოფილებიან ფაცხას წინ ან ირგვლივ აივანი აქვს. ფაცხის გვერდზე დამატებითი ნაგებობების მიშენების გზით შეიქმნა ანფილადური ტიპის წნულკედლიანი ნაგებობა, ხოლო ხის დასამუშვებელი იარაღების გაუმჯობესების შემდეგ ხის საძირკველზე გამართული დგარულ-კოჭოვანი ფაცხა.
ლიტერატურა
შენობა-ნაგებობები
აკაკი ხინთიბიძე

აკაკი ხინთიბიძე (დ. 6 თებერვალი, 1924, ოზურგეთი — გ. 26 მაისი, 2008) — ქართველი მეცნიერი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.
60 წლის განმავლობაში მოღვაწეობდა შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტსა და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. აკაკი ხინთიბიძემ ქართული ლექსის მეცნიერული კვლევა იოსებ გრიშაშვილის ვერსიფიკაციის შესწავლით დაიწყო, რაც 1955 წელს აღინიშნა თვალსაჩინო მონოგრაფიით „იოსებ გრიშაშვილის პოეზია“. შემდგომი ეტაპი სამეცნიერო კვლევისა იყო „აკაკის ლექსი“ (1972). განსაკუთრებული ადგილი მან სამეცნიერო ბიოგრაფიაში უჭირავს გალაკტიონის კვლევას. 1987 წელს დასტამბული მისი „გალაკტიონის პოეტიკა“ შეიცავს, ერთი მხრივ, ნარკვევებს გალაკტიონის პოეტიკიდან, ხოლო მეორე მხრივ, მასში დაწვრილებით არის შესწავლილი გალაკტიონის ლექსის სტრუქტურა (პოეტური ენა, მეტრიკა, რითმა, ევფონია, სტროფიკა). ქართული ლექსის ბუნების კვლევას სამ ათეულ წელზე მეტი შეალია. აკაკი ხინთიბიძის წიგნებში: „პოეტური ხელოვნების საკითხები“ (1961), „ლექსმცოდნეობის საკითხები“ (1965), „პოეტიკური ძიებანი“ (1981), „ვერსიფიკაციული ნარკვევები“ (2000), განხილულია ვერსიფიკაციის თეორიისა და ქართველ პოეტთა შემოქმედების უაღრესად საინტერესო პრობლემები. აღსანიშნავია მისი წვლილი „ვეფხისტყაოსნის“ ლექსწყობის კვლევაში.
რესურსები ინტერნეტში
ოზურგეთში დაბადებულები
ქართველი ფილოლოგები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორები
ქართველი პროფესორები
მღვიმევის წმინდა ბარბარეს ეკლესია

მღვიმევის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ მღვიმევში.
დარბაზული ტიპის ეკლესია აგებულია უხეშად ნათალი ქვით დუღაბზე. ტაძარს ჰქონოდა შვერილი აფსიდი. ჩამოქცეული კედლებიდან ყველაზე უკეთ შემორჩენილია ჩრდილოეთ კედელი, რომელზეც გაჭრილია ერთი კარი და ორი სარკმელი. თაღოვანი ფორმის კარ-სარკმელთა საპირეები გაფორმებულია ლილვებით. კუთხის წიბოები ამოყვანილია სუფთად გათლილი კვადრებით. ადგილ-ადგილ შეინიშნება მარტივად პროფილირებული ლავგარდანი. ჩრდილოეთ კედელი შიდა მხრიდან დანაწევრებულია პილასტრებითა და მათზე გადაყვანილი თაღებით. ასევე შემორჩენილია სამკვეთლოს ნაწილი, რომელშიც ქვედა მხარეს ერთმანეთის გვერდზე გაჭრილია ორი სხვადასხვა ზომის ნიშა. დასავლეთ კედელში ჩრდილოეთით იკითხება ერთი სარკმელი, ასეთივე იყო სამხრეთ ნაწილშიც. ეკლესიას აქვს ძეგლის შემდეგი მახასიათებლები: სიძველე, არქიტექტურული დეტალები (კარ-სარკმელთა მოყვანილობა, ლილვები, პილასტრები და მათზე გადაყვანილი თაღები).
რესურსები ინტერნეტში
ჭიათურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თემურ ლორთქიფანიძე

თემურ ლორთქიფანიძე (დ. 10 იანვარი, 1949, ხონი) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1972 წლიდან მუშაობდა სხვადასხვა ადგილებზე, 1982 წლიდან იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის მასწავლებელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
თემურ ლორთქიფანიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
დაბადებული 10 იანვარი
დაბადებული 1949
საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
ხონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უზენაესი საბჭოს დეპუტატები
პანთალასა

პანთალასა (პან — მთელი, მთლიანი; თალასსა — ზღვა) — მთლიანი მსოფლიო ოკეანე, რომელიც გარშემოერტყა სუპერკონტინენტ პანგეას, პალეოზოურსა და მეზოზოურ ეპოქაში.
იხილეთ აგრეთვე
პანგეა
ფილების ტექტონიკა
ლიტერატურა
Вегенер, А.Происхождение материков и океанов /пер. с нем. П. Г. Каминского под ред. П. Н. Кропоткина. — Л.: Наука, 1984. — 285 с.
Van Andel, T. H. New Views on an Old Planet: A History of Global Change''. Cambridge: Cambridge University Press, 1994. — 457p.
ისტორიული ოკეანეები
პალეოზოური ჯგუფი
მეზოზოური ჯგუფი
ფრიდრიხ III (საქსონია)

ფრიდრიხ III (საქსონია)
ფრიდრიხ III ბრძენი (დ. 17 იანვარი, 1463, ტორგაუ, საქსონია — გ. 5 მაისი, 1525, ანაბურგი, საქსონია) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიის კურფიურსტი 1486-1525 წლებში. მის პერიოდში დაიწყო საქსონიაში რეფორმაცია. აქტიურად მფარველობდა მარტინ ლუთერს.
ბიოგრაფია
ფრიდრიხი დაიბადა 1463 წლის 17 იანვარს ტორგაუში. იგი იყო საქსონიის კურფიურსტ ერნესტისა და მისი მეუღლის, პრინცესა ელიზაბეთ ბავარიელის უფროსი ვაჟი.
1486 წლის 26 აგვისტოდან მან საქსონიის ტახტი დაიკავა ფრიდრიხ III-ის სახელით. 1502 წელს დააარსა ვიტენბერგის უნივერსიტეტი, რომელშიც ასწავლიდნენ მარტინ ლუთერი და ფილიპ მელანხტონი. იგი ასევე ახლოს იყო საღვთო რომის იმპერატორ მაქსიმილიან I-თან, რომელმაც ფრიდრიხი მოგვიანებით ახლად შექმნილი რეგენტთა კონსულიის პრეზიდენტად დანიშნა.
1504 წლიდან ფრიდრიხის კარის მხატვარი თავად ლუკას კრანახი უფროსი გახდა, რომელმაც აქ თავისი არაერთი შედევრი შექმნა.
1519 წელს, მას შემდეგ, რაც მაქსიმილიან I გარდაიცვალა, რომის პაპმა ლეო X-მ ფრიდრიხის კანდიდატურა წამოჭრა. ყოველივე ეს გააპროტესტა მაქსიმილიანის შვილიშვილმა კარლ V-მ, რომელიც მალევე გახდა ახალი იმპერატორი. სწორედ ასე დაიწყო მტრობა ფრიდრიხსა და კარლს შორის.
1521 წლიდან ფრიდრიხი აქტიურად ჩაება იმპერიაში დაწყებულ პროტესტანტულ რეფორმაციაში, რის შემდეგაც იგი მარტინ ლუთერის მთავარი დამცველი, საქსონია კი პროტესტანტების თავშესაფარი გახდა.
რამდენადაც ცნობილია ფრიდრიხი ქრისტიანული რელიკვიების შეგროვებით იყო დაინტერესებული. მის ასეთ „კოლექციაში“ შედიოდა წმინდა ანას თითი, მოსეს თმა და არსებობდა ლეგენდა, რომ მის მფლობელობაში თავად ღვთისმშობელ მარიამის რძეც ინახებოდა. ისტორიული წყაროების მიხედვით იგი 19,000-მდე ასეთ წმინდა რელიკვიას ფლობდა, რომელთა უმეტესობაც დღეისათვის ვატიკანში ინახება.
იგი არა მხოლოდ იდეოლოგიურად, არამედ საქმითაც ცდილობდა ლუთერის დაცვას. მაშინ, როდესაც პაპის ბრძანებით მას ყველგან ეძებდნენ, ფრიდრიხმა იგი ვარტბურგის სასახლეში გადამალა და დაცვაც დაუყენა.
ფრიდრიხ III გარდაიცვალა 1525 წლის 5 მაისს ანაბურგში, ნადირობისას, 62 წლის ასაკში. აღსანიშნავია, რომ მთელი ცხოვრების განმავლობაში იგი არ დაქორწინებულა და არც უკანონო შვილები ჰყოლია, რის გამოც ტახტი მისმა ძმამ, იოჰანმა დაიკავა.
ლიტერატურა
Bernd Stephan: "Ein itzlichs Werck lobt seinen Meister". Friedrich der Weise, Bildung und Künste (= Leucorea-Studien zur Geschichte der Reformation und der Lutherischen Orthodoxie. Bd. 24). Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2014, ISBN 978-3-374-03767-4.
Armin Kohnle, Uwe Schirmer (Hrsg.): Kurfürst Friedrich der Weise von Sachsen. Politik, Kultur und Reformation (= Quellen und Forschungen zur sächsischen Geschichte. Bd. 40). Steiner, Stuttgart 2015, ISBN 3-515-11282-0.
Klaus Kühnel: Friedrich der Weise, Kurfürst von Sachsen. Eine Biographie. Drei-Kastanien-Verlag, Wittenberg 2004, ISBN 3-933028-81-7.
Ingetraut Ludolphy: Friedrich der Weise, Kurfürst von Sachsen. 1463–1525. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1984, ISBN 3-525-55392-7.
Dirk Syndram, Yvonne Fritz, Doreen Zerbe, Staatliche Kunstsammlungen (Hrsg.): Kurfürst Friedrich der Weise von Sachsen (1463–1525). Sandstein Verlag, Dresden 2014 ISBN 978-3-95498-101-4
დაბადებული 17 იანვარი
დაბადებული 1463
გარდაცვლილი 5 მაისი
გარდაცვლილი 1525
ვეტინები
საქსონიის კურფიურსტები
ქრისტიანი რეფორმატორები
აბასთუმანი (ადიგენის მუნიციპალიტეტი)

აბასთუმანი (ადიგენის მუნიციპალიტეტი)
აბასთუმანი — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში (ვარხანის თემი). მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ოცხეს მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1160 მეტრზე. ადიგენიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 256 ადამიანი.
ისტორია
სახელწოდება აბასთუმანი, სახეცვლილი ფორმა „აბასთუბნისა“, წარმომდგარი უნდა იყოს ამ სოფელში მცხოვრებ აბასაძეთა (აბაზასძეთა) საგვარეულო სახელისაგან. სოფელი აბასთუმანი დადასტურებულია „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ (XVI საუკუნის მიწურული). ოსმალური ადმინისტრაციული დაყოფით აბასთუმანი ახალციხის ლივის ოცხის ნაჰიეში შედიოდა. 1829 წელს დაუბრუნდა საქართველოს.
ლიტერატურა
სქოლიო
ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Aragüés del Puerto

Aragüés del Puerto (in Aragonese: both Aragüés de lo Puerto or Aragüés d'o Puerto) is a municipality located in the province of Huesca, Aragon, Spain. As of 2016 the municipality has a population of 115 inhabitants.
References
Municipalities in the Province of Huesca
Mont Miné Glacier

Mont Miné Glacier
The Mont Miné Glacier is a long glacier (2005) in the Pennine Alps in the canton of Valais in Switzerland. In 1973 it had an area of .
See also
List of glaciers in Switzerland
List of glaciers
Retreat of glaciers since 1850
Swiss Alps
External links
Swiss glacier monitoring network
Glaciers of Valais
Glaciers of the Alps
GMontmine
Qovuşuq

Qovuşuq (also, Kavyshykh, Kovushuk, and Kovushut) is a village in the Lachin Rayon of Azerbaijan.
References
Populated places in Lachin District
ნიკოლოზ ადლერბერგი

ნიკოლოზ ადლერბერგი
ნიკოლოზ ვლადიმერის ძე ადლერბერგი (დ. 1819 — გ. 1892) — რუსეთის სახელმწიფო მოღვაწე, გრაფი. მონაწილეობდა კავკასიაში წარმოებულ სამხედრო მოქმედებებსა (1841-184) და უნგრეთის კამპანიაში (1849). 1853 წელს დაინიშნა ტაგანროგის ქალაქისთავად. 1854-1856 წლებში ეკავა ქალაქ სიმფეროპოლის სამხედრო გუბერნატორის, ხოლო 1866-1881 წლებში ტავრიჩის სამოქალაქო გუბერნატორის თანამდებობა. იყო ფინეთის დიდი სამთავროს გენერალ-გუბერნატორი. 1881 წელს დაინიშნა სახელმწიფო საბჭოს წევრად.
იმოგზაურა საბერძნეთში, ეგვიპტესა და პალესტინაში. ამ მოგზაურობათა შთაბეჭდილებებზე შექმნა და 1853 წელს გამოსცა მცირე მოცულობის წიგნი „რომიდან იერუსალიმში”. მოგზაურული ჩანაწერების ჟანრის შესახებ გამოთქმული აქვს საყურადღებო მოსაზრებები ამავე წიგნის წინასიტყვაობაში.
ლიტერატურა
უნივერსალური ენციკლოპედიური ცნობარი, გამომცემლობა „აი ია”, ტ.2, თბ, 2008 წ.
დაბადებული 1819 გარდაცვლილი 1892
რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწეები
მემკვიდრეობა (პროგრამირება)

მემკვიდრეობა (პროგრამირება)
მემკვიდრეობა — ობიექტზე ორიენტირებული პროგრამირების ერთ-ერთი მექანიზმი, რომელიც საშუალებას იძლევა აღიწეროს ახალი კლასი რომელიც იქნება დაფუძნებული ძველზე, უკვე არსებულ კლასზე. ამით ახალი კლასი იღებს ძველი კლასის ფუნქციებს და ცვლადებს (ველებს) საჭიროების შემთხვევაში შესაძლებელია შეიქმნას საკუთარი ფუნქციები და მონაცემები. კლასი, რომლითაც განხორციელდა მემკვიდეობა ეწოდება "ბაზური" ან "მშობელი" კლასი, კლასი რომელიც წარმოიქმნა ბაზური კლასიდან, ეწოდება "მემკვიდრე", ან "მიღებული კლასი".
იხილეთ აგრეთვე
ვიკიწიგნები — სახელმძღვანელო კლასის მემკვიდრეობის შესახებ
რესურსები ინტერნეტში
Multiple Inheritance
Проблемы множественного динамического приведения типов и их решения
პროგრამირება
ევიიარვი

ევიიარვი — მუნიციპალიტეტი იიარვისეუტუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 337 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 390.71 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.6 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: კაუჰავა, კრონობი, ლაპაიიარვი, პედერსერე და ვეტელი.
რესურსები ინტერნეტში
Municipality of Evijärvi – Official website
სქოლიო
ევიიარვი
ფენეკეტლენი

ფენეკეტლენი — ხელოვნური ტბა უნგრეთში. განლაგებულია ქალაქ ბუდაპეშტის მე-11 რაიონში. წარმოადგენს ყოფილ თიხოვან კარიერს. წარმოიშვა 1877 წელს. სიგრძე 200 მ-მდეა. მაქსიმალური სიგანე 40 მ. დასვენების პოპულარული ადგილია.
რესურსები ინტერნეტში
ფენეკეტლენი
უნგრეთის ტბები
Aşağı Daşarx

Aşağı Daşarx (also, Ashaga Dasharkh and Ashaghy Dasharkh) is a village and municipality in the Sharur District of Nakhchivan Autonomous Republic, Azerbaijan. It is located in the left side of the Nakhchivan-Sadarak highway, 14 km away from the district center, on the plain. Its population is busy with beet-growing and vegetable-growing. There are secondary school, library, club and a medical center in the village. It has a population of 663.
Etymology
The name of the village of Aşağı Daşarx (Ashaghy Dasharkh) means "the lower part of the settlement of Dasharkh". The village was founded by families which moved out from former Dasharkh village (present Yuxarı (Upper) Daşarx) during the 1930s collectivization. (See, Yuxarı Daşarx).
Historical and archaeological monuments
Aşağı Daşarx
Aşağı Daşarx (Lower Dasharkh) - is the ancient settlement, in the center of the same named village of the Sharur region. As a result of archaeological research was encountered four building layer, stone tools, ceramic products and remnants of animal bone of the early Bronze Age. The thickness of cultural layer is 3.60 m. Monument is attributed to the end of the IV millennium and the beginning of the III millennium of BC.
Aşağı Daşarx Necropolis
Aşağı Daşarx Necropolis - archaeological monument the first Iron Age in the north-west of the same named village of Sharur. The sowing areas, from the north side is limited with the irrigation canal. During agricultural works in the area of the necropolis a few soil graves were destroyed. The rich samples of material culture have been collected . The findings, mainly consist of pottery products (bowl, jug, mug etc.). Such a samples of clay plates are well known from Sarı dərə, Şahtaxtı, Qızıl burun and other monuments. The findings are kept in the museum of history and ethnography of the Sharur.
References
Populated places in Sharur District
კორცხელი

კორცხელი კოცხერი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: კორცხელი, ბაში, ნაცატუ). მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე. ზუგდიდ–წალენჯიხის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 200 მეტრი, ზუგდიდიდან 10 კმ.
ისტორია
სოფელი კორცხელი ისტორიულ წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVII საუკუნეში. კორცხელში არის XVII საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლი – ღვთისმშობლის ეკლესია. წერილობითი საბუთების თანახმად იგი 1624–1639 წლებში აუგია ოდიშის მთავარს ლევან II დადიანს. 1815 წელს ეკლესია შეაკეთებინა ნიკოლოზ დადიანმა. 1859 წელს კვლავ განაახლეს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 883 ადამიანი.
კორცხელის ტაძარი
ღვთისმშობლის ტაძარი კორცხელში ― წარმოადგენს ქვის გუმბათოვან ნაგებობას სამი შვერილი აფსითა და ღია თაღოვანი სტოით დასავლეთ მხარეს. გუმბათი საკურთხევლის კედლების კუთხეებსა და ორ ბოძს ეყრდნობა, ფასადები მოპირკეთებულია ქვის მცირე კვადრატებით. ეკლესიაში ინახებოდა ლევან II დადიანის შეწირული რამდენიმე ხატი და სხვა სიძველეები.
ლიტერატურა
თაყაიშვილი ე., – არხეოლოგიური მოგზაურობანი და შენიშვნანი. წგნ. 2, ტფ. 1914, გვ. 200–208
სქოლიო
ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კალოთანა

კალოთანა, კალოთანისღელე — უღელტეხილი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აღმოსავლეთ კავკასიონზე, მდინარე ხევსურეთის არაგვის სათავეში. სიმაღლე 2978 მ. აგებულია ლიასური თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. კალოთანის მიდამოები შემოსილია ალპური მდელოებით. საცალფეხო გზა გადადის ხევსურეთის არაგვის ხეობიდან მდინარე არხოტისწყლის ხეობაში.
ლიტერატურა
მცხეთა-მთიანეთის მხარის უღელტეხილები
ჰაჯისამადლი

ჰაჯისამადლი — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 431 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
აღსუს რაიონის სოფლები