PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Nampicuan

Nampicuan, officially the Municipality of Nampicuan, is a 5th class municipality in the province of Nueva Ecija, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 14,471 people.
History
The name Nampicuan emanated from the word “Nagpicuan” which means a curve road, originated in a trail called “Curva” as inhabitants of Pangasinan used to call. According to the first settlers, the site was a sitio named used “Surgue” or ‘SULI” situated in the eastern part of what eventually became the poblacion of Nampicuan and was the point where the feeder road from Moncada, Tarlac turned abruptly north-east towards the town of Cuyapo, Nueva Ecija.
The first known settlers were the Ilocanos. They came from Paoay, Ilocos Region, Pangasinan and Zambales. In 1880, having found the soil productive for agricultural purposes, the early settlers cleared the place, cultivate the land and cut down the trees. The trees were sawed into lumber out of which their houses were constructed. At time passes and population continues to grow, more and more demands are made for land and its resources. So much so, on the end of the 19th century, the barrio Nampicuan became a municipality and the first “alcalde mayors” were Andres Tabilangan and Feliciano Cuaresma. Before its formal creation and declaration as a municipality, Nampicuan was then a part and under the political jurisdiction of the town of Cuyapo.
In 1903, while the Philippines was still under the American Occupation, Nampicuan was reverted to the status of a barrio of the Cuyapo town. Upon proper presentation however of the prominent residents of this place, Nampicuan was again elevated to the status of municipality. In 1907, the first church was constructed led by REV. Luis Corpuz and the establishment of Gabaldon Primary School under the first Principal/Teacher, Clodualdo Bringas. After a year Nampicuan become a third class municipality of Nueva Ecija with the first leaders, President Laureano O. Gonzales and Vice – President Simeon Quiaoit.
Geography
Barangays
Nampicuan is politically subdivided into 21 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Alemania
Ambassador Alzate Village
Cabaducan East (Poblacion)
Cabaducan West (Poblacion)
Cabawangan
East Central Poblacion
Edy
Maeling
Mayantoc
Medico
Monic
North poblacion
Northwest Poblacion
Estacion
West Poblacion
Recuerdo
South Central Poblacion
Southeast Poblacion
Southwest Poblacion
Tony
West Central Poblacion.
Climate
Demographics
Economy
Education
Nampicuan Central School
Nampicuan Christian Academy
Alzate Village Elementary School
United Methodist Church Learning Central
Cabawangan Elementary School
Mayantoc Elementary School
Recuerdo Elementary School
Monic Elementary School
Maeling Elementary School
Nampicuan High School
St. Pius X Institute of Nampicuan, Inc.
Recuerdo National High School
In 2020, a bill was filed at the Congress of the Philippines to construct a regular NEUST campus in Nampicuan.
References
External links
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Nueva Ecija
ბობორასი

ბობორასი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ორენსეს პროვინციის კარბალინოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 55,97 კმ². მოსახლეობა — 2223 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ორენსეს მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ბობორასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ორენსეს მუნიციპალიტეტები
ორენსეს ქალაქები
კრისტოფ ჰაბერლანდი

კრისტოფ ჰაბერლანდი (დ. 1 იანვარი 1750, რიგა — გ. 7 მარტი 1803, იქვე) — ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ლატვიელი არქიტექტორი. მუშაობდა რიგაში.
დაიბადა 1750 წლის 1 იანვარს მოქანდაკე მამის ოჯახში, სკოლის დასრულების შემდეგ მუშაობდა მამასთან ოსტატად. იყო იოჰან პეტერ ლეიხტის მოსწავლე. 8 წელი სწავლობდა არქიტექტურას ბერლინში და დრეზდენში.
მონაწილეობა აქვს მიღებული 30-ზე მეტი საცხოვრებელი თუ ადმინისტრაციული სახლის მშენებლობაში.
გარდაიცვალა 1803 წელს რიგაში.
რესურსები ინტერნეტში
Christoph Haberland
ლატვიელი არქიტექტორები
დაბადებული 1 იანვარი
დაბადებული 1750
გარდაცვლილი 7 მარტი
გარდაცვლილი 1803
სიჭინავა

სიჭინავა
საკუთარი სახელი სიჭინავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ანზორ სიჭინავა — პედაგოგი, პოლიტიკოსი
ანტონ სიჭინავა — პედიატრი
ბორის სიჭინავა — ფეხბურთელი, მწვრთნელი
გიორგი სიჭინავა — ფეხბურთელი
გოჩა სიჭინავა — სპორტსმენი (მკლავჭიდი)
დიმიტრი სიჭინავა — ენათმეცნიერი
ზვიად სიჭინავა — ბიზნესმენი, მენეჯერი
ქართული გვარები
პიტა

პიტა — მრგვალი, ბრტყელი უსაფუარო პური, რომელსაც აცხობენ უმაღლესი ხარისხის ხორბლის ფქვილიდან. ეს პური განსაკუთრებით პოპულარულია ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე და შუა აღმოსავლეთში.
პიტის პური არის ორფენიანი, ბრტყელი ანუ „ჯიბისებრი“ ფუნთუშეული ნაწარმი.
აღსანიშნავია, რომ მას ზოგჯერ დამატებითი ინგრედიენტების გარეშე აცხობენ, ხან კი საერთოდაც სეზამის მარცვლებით ან რომაული ქინძის თესლით ფარავენ. პიტას კულინარიაში სხვადასხვა ფუნქცია აქვს, ხშირად მასში ფალაფელს, ნაირ-ნაირ სალათასა თუ ხორცსაც კი დებენ.
პიტის პური ძალიან მოსახერხებელია წასახემსებლად ან სწრაფი კვებისთვის. პიტის პურის ნატეხებით მიირთმევენ სხვადასხვა პროდუქტისგან მომზადებულ, საწებლისებურ ნაზავებს, რომელთა დაგემოვნება ძალიან სასიამოვნოა.
ეტიმოლოგია
ასეთი პური პირველად ნახსენები არის ძველ აღთქმაში: ებრაულ ენაზე ორიგინალში ნახსენებია „პატ ლეჰემი“, რომელიც შეიძლება ითარგმნოს როგორც „დიდი პურის პიტა“, „პური“.
თანამედროვე გაგებით, სიტყვა „პიტა“ ებრაულ ენაზე გამოიყენება 1950-იანი წლებიდან.
არაბული პიტა
არაბული ტრადიციული პიტას გამორჩეული თვისება ის არის, რომ პიტას გამოცხობისას ცომში წარმოქმნილი წყლის ორთქლი გროვდება ბუშტში ნამცხვრის ცენტრში და გამოყოფს ცომის ფენებს. ამრიგად, ტორტის შიგნით იქმნება ჯიბე, რომლის გახსნა შესაძლებელია პიტას პირას მკვეთრი დანით დაჭრით და რომელშიც სალათების ან ხორცის შეტანა შეიძლება. ტრადიციული არაბული პიტას საშუალო დიამეტრი, ჩვეულებრივ, 15-20 სანტიმეტრია.
ისტორია
ოთხი ათასი წლის წინ, პურს განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭებოდა ისეთ საზოგადოებებში, როგორიცაა ბაბილონური მესოპოტამია, სადაც წარმოიშვა ადრეული წერილობითი ჩანაწერები და პურის ცხობის რეცეპტები.
კვიპროსში პიტა ჩვეულებრივ უფრო მრგვალი, ფაფუკი და ცხვება თუჯის ტაფაზე. იგი გამოიყენება სუულაკიას, შეფტალიას, ჰალუმისთვის, ლუნცასთან და გიროსთვის. საბერძნეთში სიტყვა pita ნიშნავს საკონდიტრო ნაწარმს და ის ჩვეულებრივ გამოიყენება სხვადასხვა ნამცხვრებისა და საკონდიტრო ნაწარმისთვის.
ოქსფორდის ინგლისურ ლექსიკონში მოხსენიებული სიტყვის ინგლისურ ენაზე პირველად მოხსენიება მოხდა 1936 წელს. ინგლისური სიტყვა ნასესხია თანამედროვე ბერძნულიდან πίτα-დან, თავის მხრივ ბიზანტიური ბერძნულიდან πίτα-დან პური, ნამცხვარი, ღვეზელი, პიტა (დამოწმებულია 1108 წელს).
ამასთან, ძველ ტექსტებში ან შუა საუკუნეების არაბულ მზარეულთა წიგნებში არ არის დაფიქსირებული ორთქლით გაჟღენთილი, ორშრიანი ჯიბის პიტა და საკვების ისტორიკოსების აზრით, მაგალითად ჩარლზ პერი და გილ მარქსი, ვარაუდობენ რომ ასეთი პური უფრო გვიან განვითარდა .
ლიტერატურა
სქოლიო
ებრაული სამზარეულო
პური
ჰოლბეკი

ჰოლბეკი — ქალაქი დანიაში, კუნძულ ზელანდიაზე, ჰოლბეკის მუნიციპალიტეტში. 2012 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 27 195 ადამიანს შეადგენს.
ქალაქი გაშენებულია ჰოლბეკის ფიორდისა და ისეფიორდის ნაპირებთან. ჰოლბეკი მიმდებარე არეალის კომერციული და სამრეწველო ცენტრია. რკინიგზით დაკავშირებულია ქალაქ როსკილესა და კალუნბორგს. დიდი დატვირთვა და ეკონომიკური მნიშვნელობა აქვს ჰოლბეკის ნავსადგურს.
ოფიციალურ დოკუმენტებში ჰოლბეკი პორველად 1199 წელს იხსენიება.
იხილეთ აგრეთვე
დანიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Holbæk area tourism website
სქოლიო
დანიის ქალაქები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 200

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 200 მიიღეს 1965 წლის 15 მარტს. უშიშროების საბჭომ განიხილა გამბიის განცხადება გაეროში გაწევრიანების შესახებ და დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას გამბიის გაწევრიანებასთან დაკავშირებით.
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
რესურსები ინტერნეტში
რეზოლუციის ტექსტი
0200
0200
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები გამბიის შესახებ
მუჰამედის მეჩეთი

მუჰამედის მეჩეთი (აზერ. Məhəmməd məscidi), ასევე ცნობილი, როგორც სინიქ- კალა(აზერ. Sınıqqala məscidi — «დაზიანებული კოშკი») — XI საუკუნის მეჩეთი, რომელიც განლაგებულია ბაქოს ისტორიულ ნაწილში იჩერი-შეჰერიში.
ისტორია
დასახელება „სინიქ - კალა“ მეჩეთმა მიიღო 1723 წლის შემდეგ, როდესაც რუსეთის სამხედრო ესკადრამ, რომელიც შედგებოდა 15 გემისგან და რომელსაც ხელმძღვანელობდა გენერალ მიხაილ მატიუშკინი, მოადგა ქალაქს და მოითხოვა დანებება. უარყოფილი ულტიმატუმის საპასუხოდ რუსულმა ესკადრამ დაიწყო ქალაქის დაბომბვა. ერთ-ერთი ჭურვი მოხვდა მეჩეთის მინარეთს და დააზიანა იგი. იმავდროულად ზღვაზე წარმოიშვა შტორმი, რომელმაც გარიყა რუსული იალქნიანი ესკადრა შორს ზღვაში. ქალაქის მოსახლეობამ აღიქვა ეს ფაქტი, როგორც ღმერთის წყალობა. მას შემდეგ XIX საუკუნის შუამდე მინარეთი არ აღუდგენიათ, როგორც წინააღმდეგობის სიმბოლო.
მუჰამედის მეჩეთი არის პირველი ისლამური ნაგებობა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, რომელზეც არის მისი მშენებლობის წარწერაა ამოკვეთილი. ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიურ ლექსიკონში მეჩეთი მოხსენებულია, როგორც „შაჰის მეჩეთი“.
შემოსასვლელ კარებში შემონახული არაბული წარწერა გვამცნობს, რომ ეს მეჩეთი აშენებულია უსტა-რაის მუჰამედის, აბუ- ბექრის შვილის მიერ ჰიჯრის 471 წელს (1078/1079). ანუ მშენებელი იყო არა მხოლოდ ხელოსანი (უსტა), არამედ უფროსიც (რაის) — ხელოსნების კორპორაციის უფროსი.
მინარეთი
მინარეთი მიდგმულია მეჩეთზე, რომელიც აშენებულია უფრო ადრინდელის მაგივრად და რომლის გეგმაც იმეორებს ძველის გეგმას. მინარეთის ღერძი — ოდნავ წვრილდება. აღმართულია საგანგებოდ დამუშავებული ქვებისგან. ქვის ფილებით შემოფარგლული აივნით მუეზინისათვის — შერეფეს უკავია კარნიზის სტალაქტიდები. მინარეთს აბოლოვებს გუმბათი. მინარეთის შიგნით ადის ვიწრო კიბე. კარნიზის ქვეშ იკითხება არაბულად დაწერილი ყურანის ტექსტების ამონარიდები. ასეთი წარწერები ახალისებენ და აცოცხლებენ მეჩეთის მრისხანე გარესახეს.
მინარეთი აშენებულია ადგილობრივი დამუშავებული ქვით კირის ხსნარით. ცალკეულ რიგებს გააჩნიათ სხვადასხვა ზომები (ზედა ნაწილი რესტავრირებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში).
მეჩეთი ხელოვნებაში
სქოლიო
აზერბაიჯანის მეჩეთები
ბაქოს შენობა-ნაგებობები
ნავარინოს ბრძოლა

ნავარინოს ბრძოლა — საზღვაო ბრძოლა რომელიც 1827 წლის 20 ოქტომბერს, საბერძნეთის რევოლუციის (1821-1832) დროს ნავარინოს ყურეში (ნავარინო პილოსის ძველი იტალიური სახელია), პელოპონესის ნახევარკუნძულის სამხრეთ სანაპიროსთან, იონიის ზღვაში გაიმართა. ოსმალეთის იმპერისს და ეგვიპტის გაერთიანებული არმადა გაანადგურეს ბრიტანულმა, ფრანგულმა და რუსულმა საზღვაო ძალებმა. აღსანიშნავია, რომ ისტორიაში ეს იყო იალქნიანი გემებით გამართული უკანასკნელი ბრძოლა. ჩრდილოევროპული გემები უკეთესად იყვნენ აღჭურვილი, ვიდრე ეგვიპტური და ოსმალური, რისი წყალობითაც მათ გადამწყვეტი გამარჯვება მოიპოვეს.
ლიტერატურა
Naval wars in the Levant 1559–1853 (1952), R. C. Anderson. ISBN 1-57898-538-2
რესურსები ინტერნეტში
ნაწყვეტი ჯეიმზ ნავალის წიგნიდან: დიდი ბრიტანეთის საზღვაო ისტორია (1837) თავი VI, 471-90
ნავარინოს ყურის საჰაერო ხედი
ნავარინოს რუკა
საბერძნეთის ბრძოლები
ოსმალეთის ბრძოლები
საფრანგეთის ბრძოლები
რუსეთის ბრძოლები
გაერთიანებული სამეფოს ბრძოლები
XIX საუკუნის ბრძოლები
აკულევო

აკულევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის არხანგელის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ არხანგელსკოედან დაშორებულია 18 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია პრიურალიე, რომელიც დაშორებულია 28 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
არხანგელის რაიონის სოფლები
ნიუ-იორკის შტატის ხელოვნების საბჭო

ნიუ-იორკის შტატის ხელოვნების საბჭო — ნიუ-იორკის შტატის საბჭო, რომელიც მუშაობს ხელოვნების საკითხების ირგვლივ. დაარსდა 1960 წელს კანონით, რომელიც ნიუ-იორკის საკანონმდებლო ორგანოში წარადგინა სენატორმა მაკნეილ მითჩელმა (1905-1996). კანონს მხარს უჭერდა გუბერნატორი ნელსონ როკფელერი. კანონი ძალაში შევიდა 1961 წელს. ის შტატის ფარგლებში ხელოვნების, კულტურისა და მემკვიდრეობის დარგში მომუშავე არასამთავრობო ორგანიზაციებზე ყოველწლიურად გასცემს 1900 გრანტს ჯილდოს სახით. მისი სათავო ოფისი მდებარეობს მანჰეტენზე, ქალაქ ნიუ-იორკში.
როგორც საბჭოს ვებ-გვერდზეა აღნიშნული, ის „ეძღვნება შენარჩუნებასა და გაფართოებას მდიდარი და მრავალფეროვანი კულტურული რესურსებისა, რომელიც არის და გახდება ნიუ-იორკის მოქალაქეთა მემკვიდრეობა“.
2016 წლისთვის ხელმძღვანელი (კომისარი) ხელოვნების საბჭოსი არის ბარბარალე დეიმონსტეინ-სპიელვოგელი.
რესურსები ინტერნეტში
ნიუ-იორკის შტატის ხელოვნების საბჭოს ოფიციალური ვებ-საიტი
აშშ-ის ხელოვნების საბჭოები
ქალაქ ნიუ-იორკში დაფუძნებული ხელოვნების ორგანიზაციები
1960 წელს დაფუძნებული ხელოვნების საბჭოები
მანიჰოტი

მანიჰოტი, მანიოკი (Manihot) — მცენარეთა გვარი რძიანასებრთა ოჯახისა. ერთსახლიანი პატარა ხეები, ბუჩქები და ბალახია. აერთიანებს 160-ზე მეტ სახეობას. სამშობლოა ტროპიკული ამერიკა. კასავა (Manihot esculenta, Manihot utilissima) მარადმწვანე ბუჩქია, მისი სიმაღლე 3 მ აღწევს.
აქვს თათისებრ განკვეთილი ფოთლები, მომქვანო-მოყვითალო წვრილი ყვავილები და კოლოფა ნაყოფი. გორგლისებურად გამსხვილებული ფესვის სიგრძე 1 მ აღწევს, მასა — 15 კგ. შეიცავს 20—40% სახამებელს.
მისგან ამზადებენ ფქვილსა და ბურღულს — ტაპიოკას. ახლად ამოღებულ გორგლში შხამიანი გლიკოზიდია, რომელიც სწრაფად იშლება გახურებით და დუღილით. მანიჰოტის ყველა სახეობა შეიცავს რძეწვენს, ზოგი გაუჩუკოვანია (Manihot glaziovii).
ლიტერატურა
რძიანასებრნი
არგიში (დიურტიულის რაიონი)

არგიში (დიურტიულის რაიონი)
არგიში — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 112 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 37 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას მარიციელები (97 %) შეადგენენ.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
დიურტიულის რაიონის სოფლები
პერეიასლავ-ხმელნიცკის რაიონი

პერეიასლავ-ხმელნიცკის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, კიევის ოლქში. მისი ფართობია 1 470 კმ². 2006 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 36 527 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 25 კაცს კმ²-ზე. პერეიასლავ-ხმელნიცკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პერეიასლავ-ხმელნიცკი.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
კიევის ოლქის რაიონები
ნიჟნი-ნოვგოროდის მეტროპოლიტენი

ნიჟნი-ნოვგოროდის მეტროპოლიტენი — მეტროპოლიტენის სისტემა ნიჟნი-ნოვგოროდში, სიდიდით მე-3 რუსეთში და მე-10 ყოფილ საბჭოთა კავშირში. ფუნქციონირებს 15 სადგური (2018 წ.-ის მონაცემებით). ხაზთა სიგრძეა 21,6 კმ.. ყოველდღიურად მგზავრობს 271 890 ადამიანი.
რუსეთის მეტროპოლიტენები
ავტოზავოდსკაია (მოსკოვის მეტრო)

ავტოზავოდსკაია (მოსკოვის მეტრო)
ავტოზავოდსკაია — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ზამოსკვორეცკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1943 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი
მოსკოვის მეტროსადგურები
დავით კვინიხიძე

დავით კვინიხიძე (გ. 1787) — იმერეთის სამეფოს სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი, ელჩი რუსეთში.
დავით კვინიხიძე იყო იმერეთის აზნაურთა გვარიდან. მეფე სოლომონ II-ის კარზე ჰქონდა მდივანბეგის თანამდებობა. 1769-1771 და 1774-1775 წლებში ხელმძღვანელობდა რუსეთის იმპერიაში სოლომონ მეფის ელჩობას. 1784-1786 წლებში კათალიკოს მაქსიმე აბაშიძესთან და ზურაბ წერეთელთან ერთად კვლავ დიპლომატიური მისიით იმყოფებოდა რუსეთში, ამჯერად დავით II-ის დავალებით. ელჩობების საბოლოო მიზანი — იმერეთის რუსეთის იმპერიის მფარველობაში მიღება — შეუსრულებელი დარჩა. რუსეთიდან დაბრუნებიდან მალევე, 1787 წელს მოკლეს ლეკმა მოთარეშეებმა.
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, IV, თბილისი, 1979.
ზ. ცქიტიშვილი, საქართველოს სახელმწიფო მოღვაწენი XVIII ს. II ნახევარი–XIX ს. დამდეგი, მეცნიერება, 1980.
რესურსები ინტერნეტში
სურგულაძე მ., დავით კვინიხაძე / ვებ-გვერდი „ქართველი ისტორიული მოღვაწენი (IV–XVIII სს.)“.
ქართველი დიპლომატები
გარდაცვლილი 1787
ფორტეპიანო

ფორტეპიანო — კლავიშებიან-სიმებიანი ინსტრუმენტების კრებითი სახელი, რომელიც მოიცავს მუსიკალურ ინსტრუმენტებს — როიალს და პიანინოს. თანამედროვე ფორტეპიანომ ისტორიული განვითარების დიდი გზა განვლო უძველესი ერთსიმიანი „მონოქორდიდან“. დინამიკურმა და ტემბრულმა შესაძლებლობებმა მრავალხმიანი ფორტეპიანო ერთ-ერთ წამყვან სოლო და თანმხლებ ინსტრუმენტად აქცია.
ტექნიკური მოწყობილობა
ფორტეპიანოს მექანიკა
ფორტეპიანო, ბგერას ანუ ხმას გამოსცემს ჩაქუჩის სიმზე დარტყმით. სიმები გადაჭიმულია რეზონანსულ დეკაზე (პიანინოში დეკა-დაფა განლაგებულია ვერტიკალურად, როიალში კი ჰორიზონტალურად).
პედლები
თანამედროვე ფორტეპიანოს გააჩნია ორი ან სამი პედალი (მარჯვენა, მარცხენა, საშუალო). ძველებურ ინსტრუმენტებში, ამავე დანიშნულებით მოწყობილი იყო ბერკეტები, რომლებსაც შემსრულებელი-პიანისტი მუხლებით მართავდა.
მარჯვენა პედალზე დაჭერით სიმების ჟღერა ხანგრძლივდება, მარცხენა პედალი — პირიქით, ახშობს. მესამე პედალი, რომელიც სრულყო ჰენრი სტენვეიმ, აგრძელებს გარკვეული ბგერის ჟღერადობას, მარჯვენა პედალის შემდგომი მოქმედებისაგან დამოუკიდებლად.
იხილეთ აგრეთვე
პიანისტი
რესურსები ინტერნეტში
ფორტეპიანო
Grand-Pianos.org
ArtOfPiano.ru — საიტი აკადემიური საფორტეპიანო მუსიკის შესახებ, საინტერესო ჩანაწერებით
სტენვეის ოფიციალური საიტი
YAMAHA-ს საიტი
სქოლიო
პიანინო
მუსიკალური საკრავები
Puçuq

Puçuq (also, Pucuq, Puçub, and Puchuk) is a village in the Quba Rayon of Azerbaijan. The village forms part of the municipality of Gömürdəhnə.
References
External links
Populated places in Quba District (Azerbaijan)
ქიულიულიუ (მრავალმნიშვნელოვანი)

ქიულიულიუ (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქიულიულიუ შეიძლება აღნიშნავდეს:
ქიულიულიუ — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში.
ქიულიულიუ — სოფელი აზერბაიჯანში, ისმაილის რაიონში.
ქიულიულიუ — სოფელი აზერბაიჯანში, ხიზის რაიონში.
მთის კაცი

მთის კაცი — ლეო ქიაჩელის სოციალური რომანი, რომელიც მთლიანად ეძღვნება სამამულო ომს. თარგმნილია მსოფლიოს 12 ენაზე.
სამამულო ომის მძვინვარე დღეებში შვილის დაღუპვით აფორიაქებულმა მწერალმა მოიარა ყირიმი, სადაც იბრძოდა მისი ერთადერთი ვაჟი, და თბილისში დაბრუნებულმა დაწერა რომანი „მთის კაცი“.
რესურსები ინტერნეტში
ბურუსი — ლეო ქიაჩელი
ლეო ქიაჩელის ნაწარმოებები
ქართული რომანები
1948 წლის რომანები
რეალისტური რომანები
ფუნილანდია

ფუნილანდია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სეტი-ლაგოასის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 855 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.29 კმ²-ზე. ფართობი 199 797 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
კოკა (მდინარე)

კოკა (მდინარე)
კოკა — მდინარე ეკვადორში. მდინარე ნაპოს შენაკადი. აღნიშნული ორი მდინარე ერთმანეთს ერწყმის ქალაქ პუერტო-ფრანსისკო-ორელიანაში. კოკას სიგრძე 170 კილომეტრია.
რესურსები ინტერნეტში
COCA, Río Enciclopedia dell'Ecuador
Mappa di localizzazione del Rio Coca
ეკვადორის მდინარეები
მარაოლასებრნი

მარაოლასებრნი — მწერების ოჯახი ქერცლფრთიანების რიგისა. აქვთ მარაოსებრი ფრთები, რომელთა შლილი 12-36 მმ აღწევს. მარაოლასებრთა მატლები აზიანებენ ხეებისა და ბალახოვანი მცენარეების ნორჩ ყლორტებს. ოჯახში 200-მდე სახეობაა. გავრცელებულია ყველგან, უფრო კი ტროპიკებში, ყოფილ სსრკ-ის ტყეებისა და ველების ზონებში გვხვდებოდა მარაოლასებრთა 1 გვარის (Orneodes) 15-მდე სახეობა, რომელთაგან Orneodes hexadactyla და Orneodes dodecadactyla ზოგჯერ ცხრატყავას აზიანებენ.
ლიტერატურა
მარაოლასებრნი
ყლორტი

ყლორტი — უმაღლესი მცენარის ერთ-ერთი ძირითადი ორგანო. შედგება ღეროსა და მასზე განლაგებული ფოთლებისა და კვირტებისაგან. განასხვავებენ ვეგეტატიურ ყლორტებს, რომელთა ძირითადი ფუნქციაა საჰაერო კვება (მათ მეტამორფოზებს ახასიათებთ დაგროვების, განახლების, ვეგეტატიური გამრავლების, დაცვის, ცოცვის ფუნქციები), და სპორათმტარებელ ყლორტებს (მათ შორის ყვავილიც), რომლებიც რეპროდუქციული ორგანოებია.
ყლორტის წარმოშობა, ე. ი. ღეროფოთლიანობის წარმოქმნა დედამიწაზე მცენარეული სამყაროს განვითარების მნიშვნელოვანი ეტაპია. იგი ჩამოყალიბდა როგორც ხმელეთზე ცხოვრებასთან შეგუება. ხმელეთის პირველ მცენარეებს — ფსილოფიტებს ყლორტი და ფესვები არ გააჩნდათ, მათი სხეული ლიქოტომიურად იტოტებოდა და შედგებოდა ვეგეტატიური და სპორომატარებელი უფოთლო ტოტებისაგან — ტელომებისგან.
ყლორტი ჩამოყალიბდა ტელომების აგრეგაციის (შერწყმის) შედეგად, ხოლო ფოთლები წარმოიქმნენ ან როგორც ზედაპირული გამონაზარდები (ევოლუციური მიკროფილური ხაზი), ან ტელომთა გაბრტყელებისა და შეზრდის შედეგი (ევოლუციური მაკროფილური ხაზი). ფოთლების ბრტყელი ფორმის გამო მკვეთრად გაიზარდა მაფოტოსინთეზებელი ზედაპირი; ტრანსპირაციის გაძლიერებამ გამოიწვია ნამდვილი ფესვების განვითარება. ყოველივე ამის გამო ღეროფოთლიანი მცენარეები გაბატონდნენ დედამიწაზე ქვანახშირის პერიოდიდან.
იხილეთ აგრეთვე
კვირტი
ლიტერატურა
მცენარეთა მორფოლოგია
ბოტანიკა
Calyptomyrmex brunneus

Calyptomyrmex brunneus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Calyptomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Iaciara

Iaciara is a municipality in northeastern Goiás state, Brazil.
Geography
Iaciara is located in Vão do Paranã statistical micro-region, which borders the state of Bahia. The distance to the state capital of Goiânia is 548 kilometers. Highway connections are made by BR-153 / Anápolis / GO-060 / Alexânia / Formosa / BR-020 / Alvorada do Norte / GO-112 for 58 km.
The municipality has boundaries with Posse, Alvorada do Norte, Guarani de Goiás, Nova Roma and São Domingos, and contains the following settlements: Claretiana, Extrema, Levantado and Água Quente.
The rivers that cross the municipality are: the Paranã, Água Quente, São Bernardo and Prata.
Economics
The main economic activities are cattle raising and agriculture (rice, beans, corn and bananas). In 2007 there were 6 small transformation industries and 114 retail establishments. There was one bank.
Motor vehicles: 644 (automobiles and pickup trucks)
Inhabitants per motor vehicle: 20
Agricultural data 2006
Farms: 669
Total area: 35,787 ha.
Area of permanent crops: 125 ha.
Area of perennial crops: 114 ha.
Area of natural pasture: 23,873 ha.
Area of woodland and forests: 10,923 ha.
Persons dependent on farming: 2,500
Cattle herd: 142,000
Main crop: corn (1500 hectares in 2006)
Health and education
Literacy rate: 79.5% (2000)
Infant mortality rate: 20.46 in 1,000 live births
There were 17 schools and one hospital with 22 beds (2006).
Iaciara is ranked 206 out of 242 municipalities in the state of Goiás on the United Nations Human Development Index with a score of 0.704. Nationally it is ranked 2,925 out of 5,507 municipalities.
History
The history of Iaciara began on 13 June 1881 when, at the Boa Vista ranch, the slave Miguel Cardoso da Conceiçao called for a prayer in the name of Santo Antonio. Since this prayer became traditional the owner of the ranch, Protassio de Souza, had structures of palm built to shelter the pilgrims. Nevertheless, Isidoro Teixeira, the first settler to build his house there, is considered to be the founder of the town. In 1885 the first house covered by tiles was built and the village was called Boa Vista. Later it was changed to Iracema. In 1887 the village was raised to the category of district with the name Iaciara, an Indian word of unknown origin. In 1958 Iaciara was dismembered from Posse and became a municipality.
See also
List of municipalities in Goiás
Vão do Paranã Microregion
Microregions in Goiás
References
Frigoletto
Transporte
Municipalities in Goiás
Crassispira currani

Crassispira currani is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Pseudomelatomidae.
Description
The length of the shell attains 11.1 mm; its diameter 4.3 mm.
Distribution
This species occurs in the Pacific Ocean from Mexico to Panama
References
External links
Biolib.cz: Crassispira currani
James H. McLean & Roy Poorman, A Revised Classification of the Family Turridae, with the Proposal of New Subfamilies, Genera, and Subgenera from the Eastern Pacific; The Veliger vol. 14, 1971
Tucker, J.K. 2004 Catalog of recent and fossil turrids (Mollusca: Gastropoda). Zootaxa 682:1–1295
currani
Gastropods described in 1971
ინსტიტუტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ინსტიტუტი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ინსტიტუტი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ინსტიტუტი — ორგანიზაცია, რომელიც შექმნილია სამეცნიერო, სასწავლო, კვალიფიკაციის ამაღლების ან სხვა დანიშნულებით.
ინსტიტუტი — სოფელი აზერბაიჯანში, სამუხის რაიონში
დუვალის ოლქი

დუვალის ოლქი შეიძლება აღნიშნავდეს აშშ-ში ამ სახელის მქონე ორი ოლქიდან ერთ-ერთს:
დუვალის ოლქი — ფლორიდაში
დუვალის ოლქი — ტეხასში