PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ვიდეობარათი

ვიდეობარათი ეკრანზე გამოსატან ინფორმაციას გარდაქმნის ვიდეოსიგნალად. ვიდეობარათი თავსდება სისტემურ ბლოკში დედაპლატაზე, PCIe სლოტში. რაში მდგომარეობს გარდაქმნის არსი? ცნობილია, რომ მონიტორზე გამოსახულება წარმოადგენს წერტილების ერთობლიობას. წერტილების ფორმირება ელექტრული სხივით იქმნება ჰორიზონტალური და ვერტიკალური გაშლის წყალობით. სხივის ტრაექტორია რამდენიმე ასეულ ჰორიზონტალურ ხაზს ქმნის. ელექტრონული სხივის ინტენსივობის მართვით მიიღწევა წერტილის სიკაშკაშე. ამრიგად, ეკრანზე გამოსახულების მისაღებად საჭიროა შესაბამისი წესით განხორციელდეს ელექტრონული სხივის მოდელირება. ამ ოპერაციების შესასრულებლად საჭიროა ოპერატიული დამახსოვრების მოწყობილობაში დასამახსოვრებელ სიმბოლოთა შესაბამისი კოდების გარდაქმნა ვიდეოსიგნალებად.
აღსანიშნავია, რომ მონიტორის ეკრანზე გამოსახულების აღდგენა უნდა განხორციელდეს წამში 25-30 კადრის სიჩქარით. ეს პროცესი უწყვეტად მიმდინარეობს. ეკრანზე გამოსატანი ინფორმაცია ინახება სპეციალურ მეხსიერებაში — GDDR ტიპის ვიდეომეხსიერებაში.
ვიდეობარათის ხარისხი, Pixel Fillrate (Pixel/s ) და Texture Fillrate (Texel/s ) ამ პარამეტრებით განისაზღვრება. მარტივად შეიძლება მივხვდეთ რას ნიშნავს ეს პარამეტრები იმიტომ, რომ თვითონ განზომილება გეუბნება სიტყვასიტყვით ანუ რამდენი პიქსელის და ტექსტურის (2D გამოსახულების ) დახატვა შეუძლია წამში,რაც მეტი შეუძლია, ე.ი. ვიდეო კარტა უფრო მძლავრი და სწრაფია. (აი რის მიხედვით უნდა შეირჩეს ვიდეობარათი ) ასევე მნიშვნელოვანი პარამეტრებია Bus width (bit -ბში ) ვიდეოადაპტერის ოპერატიულსა (VRAM ) და (GPU ) პროცესორს შორის ინტერფეისის ზომა, Bandwidth (GB/s -ში )ვიდეობარათის ოპერატიულსა და პროცესორს შორის ინფორმაციის რაოდენობა წამში, Bandwidth ეს პარამეტრი კი დამოკიდებულია, Memory clock -ზე (ვიდეოს ოპერატიულის სიხშირეზე ) და ბოლოს ყველაზე ნაკლებად მნიშვნელოვანი (და არა უმნიშვნელო ) არის ვიდეომეხსიერების ზომა.
აქვს ვიდეო მესხსიერებას.
ამჟამად ვიდეომეხსიერების რამდენიმე სტანდარტია: (სიხშირის მიხედვით ) DDR, DDR2, GDDR3, GDDR4, GDDR5 და უახლესი GDDR6. რაც უფრო ახალი სისტემის მეხსიერება აქვს ვიდეობარათს, მით უფრო მეტი აქვს სიხშირე (Memory clock ).
ზომის მიხედვით:32, 64, 128, 256, 384, 512, 768, 896, 1024, 1536, 1768, 2048, 4096 მბ.
რესურსები ინტერნეტში
ვიდეობარათების შედარება და ტესტები
ვიდეობარათების მუშაობის პრინციპი
ვიდეო ბარათები
კომპიუტერი
ვიდეობარათები
Bunhe

Bunhe, also known as Yunokomunarivsk, is a city in Yenakiieve urban hromada, Horlivka Raion, Donetsk Oblast (province) of Ukraine. Population: 17,813 (2001).
Geography
Bunge is located near the Yenakiieve railway station on the (tributary of Krynka, Mius Basin). The surface is wavy, dissected by ravines and gullies. The elevation is up to 200 meters.
History
It was founded in 1908 when the Russian-Belgium Metallurgical Association founded Bunge mine to supply coal to Petrovskiy steelworks (now Yenakiieve Iron and Steel Works). In 1924 mine was named "Yunkom" ("Yuny communar" []) and the settlement was named "Yunokomunarivsk". In 1965 It was referred to as a town. On September 16, 1979, in the mine "Yuny Communar" there was one of the Nuclear Explosions for the National Economy—an object "Klivazh". In 2002 the mine was closed as non-perspective and ecologists worried about the danger of filling the mine with water. It might cause radioactive pollution of the underground water, so pumps continue to pump water out of the abandoned mine.
During the war in Donbas the city was captured by pro-Russian separatists. On September 21, 2014 Ukrainian forces left Yunokomunarivsk.
In 2018 the administration of so called Donetsk People's Republic decided to flood the «Yunkom» mine. The drainage required maintenance of water pumps, which stopped along with the region's general infrastructure degradation after the Russian military occupation. The information was confirmed by OSCE Monitoring Mission. In April 2018 the DPR removed water pumps from the «Yunkom» mine, so it is gradually flooded by the natural waters. The radiological contamination was viewed as potentially spreading to the Mius River and then to the Azov Sea, threatening drinking and irrigation water supplies.
On 12 May 2016, the Verkhovna Rada renamed Yunokomunarivsk back to its original name Bunhe ("Бунге" or "Бунґе" for a German surname: Bunge) to conform to the law prohibiting names of Communist origin. As the Ukrainian government does not control the city, the old name is being locally used.
Demographics
Native language as of the Ukrainian Census of 2001:
Russian 88.45%
Ukrainian 10.84%
Belarusian 0.13%
Armenian 0,04%
Romanian 0,02%
Polish 0,02%
Bulgarian 0,01%
German 0,01%
Hungarian 0,01%
Notes
References
External links
Cities in Donetsk Oblast
Cities of district significance in Ukraine
Populated places established in the Russian Empire
Yenakiieve urban hromada
Böblingen (district)

Böblingen (district)
Böblingen is a Landkreis (district) in the middle of Baden-Württemberg, Germany. Neighboring districts are (from west clockwise) Calw, Enz, Ludwigsburg, (district) Stuttgart, and the districts Esslingen, Reutlingen and Tübingen.
History
The district was created in 1937 as the successor of the Oberamt Böblingen, which dates back to the Duchy of Württemberg, from the late 15th to the early 19th centuries. In 1973 the majority of the district Leonberg, as well as a few municipalities of the district Calw, were added to the district. A few municipalities were reassigned to the district Ludwigsburg.
Geography
A part of the district is located in the Black Forest, other landscapes covered are the Oberes Gäu and the Schönbuch. The highest elevation is the 626 m high Kühlenberg in the municipality Jettingen; the lowest point with 315 m is in the valley of the Glems at the northern boundary of the district.
Coat of arms
The deer antler in the top of the coat of arms is the symbol of Württemberg. Below is a banner (gonfanon) which is the symbol of the Counts of Tübingen.
Towns and municipalities
References
External links
Stuttgart (region)
Districts of Baden-Württemberg
Stevenson Magloire

Stevenson Magloire (August 16, 1963 – October 9, 1994) was a painter born in Pétion-Ville, Haiti. He is the son of artist Louisiane Saint Fleurant, a founder of the School of Soleil art movement. Magloire's paintings are bold and expressionistic, frequently incorporating people, birds, and Vodou and Christian symbolism.
Background
Magloire was named after Adlai Stevenson, a politician in the United States. Uncommon in Haiti, his given name was so frequently misspelled as "Stivenson" by registration clerks and school officials, that he eventually used that spelling himself. Magloire was the son of another famous Haitian artist, Louisiane Saint Fleurant, and his brother, Ramphis, also chose art as an avocation. Already a collectable artist by the mid-1990s, Magloire was assassinated on October 9, 1994. He was stoned to death by paramilitary attachés of the Raoul Cédras military junta while walking on the street in Port-au-Prince. His death was memorialized by his friend, Richard A. Morse, in the ballad Ayizan, released by the rasin band RAM on their second album, Puritan Vodou, in 1997.
References
External links
Catalog of Magloire art at Galerie d'Art Nader
1963 births
1994 deaths
20th-century Haitian painters
20th-century male artists
Haitian male painters
Artists from Port-au-Prince
Deaths by stoning
Haitian murder victims
People murdered in Haiti
Roots to Branches

Roots to Branches — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯეთრო ტალის მეცხრამეტე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1995 წელს. მასში, გარდა ჯეთრო ტალისთვის დამახასიათებელი მუსიკალური სტილისტიკისა, შეიმჩნევა არაბული და შორეული აღმოსავლეთის მოტივების გავლენა. ყველა სიმღერის ავტორი იენ ანდერსონია და ალბომიც მის სტუდიაშია ჩაწერილი.
სიმღერების სია
2007 წელს გამოვიდა ალბომის რემასტერი, დამატებითი სიმღერების გარეშე.
პერსონალი
იენ ანდერსონი – ვოკალი, საკონცერტო ფლეიტა, ბამბუკის ფლეიტა, აკუსტიკური გიტარა
მარტინ ბარი – ელექტრონული გიტარები
დონ პერი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია
ენდრიუ გიდინგზი – კლავიშებიანი საკრავები
დეივ პეგი – ბას გიტარა (3, 5, 11)
სტივ ბეილი – ბას გიტარა (1, 6, 7, 8, 9, 10)
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია საიტზე Discogs
სქოლიო
ჯეთრო ტალის ალბომები
1995 წლის ალბომები
Chrysalis Records-ის ალბომები
ალბომები იენ ანდერსონის პროდიუსერობით
Pusionella nifat

Pusionella nifat is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Clavatulidae.
Description
The whorls are usually narrowly shouldered above. The shell is whitish under a light olivaceous, thin epidermis, with several revolving series of square chestnut spots. The base is constricted, with a few engraved striae. The shouldered form is Pusionella nifat scalarina
This species differs from Pusionella vulpina by its median white band.
Distribution
This species occurs in the Atlantic Ocean off West Africa (Gabon, Cameroon) and Angola. Living species have been dredged up in the Mediterranean Sea off Algeria.
References
Lamarck J.B. (1816). Liste des objets représentés dans les planches de cette livraison. In: Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la Nature. Mollusques et Polypes divers. Agasse, Paris. 16 pp.
Gofas, S.; Afonso, J.P.; Brandào, M. (Ed.). (S.a.). Conchas e Moluscos de Angola = Coquillages et Mollusques d'Angola. [Shells and molluscs of Angola]. Universidade Agostinho / Elf Aquitaine Angola: Angola. 140 pp.
Bernard, P.A. (Ed.) (1984). Coquillages du Gabon [Shells of Gabon]. Pierre A. Bernard: Libreville, Gabon. 140, 75 plates pp.
External links
nifat
Gastropods described in 1789
Myachkovo Airport

Myachkovo Airport
Myachkovo is an airport in Moscow Oblast, Russia, located southeast of Moscow. The runway length including overrun is 1650 m. The facility services transport aircraft up to the size of Ilyushin Il-76 cargo jets. It is owned by Finpromko company.
It is the largest of 19 airports for small planes, helicopters and private flights in Moscow Oblast.
Accidents and incidents
On 26 June 2004, Lisunov Li-2T RA-1300K of FLA RF crashed at Zaozerye shortly after take-off and was destroyed. The aircraft was operating a domestic non-scheduled passenger flight to Grabtsevo Airport, Kaluga. Two of the five people on board were killed.
See also
Autodrom Moscow
References
External links
Myachkovo Airport official website
Airports built in the Soviet Union
Airports in Moscow Oblast
Antarctospira angusteplicata

Antarctospira angusteplicata is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Borsoniidae.
Description
The length of the shell attains 21 mm.
Distribution
This marine species occurs off the Falkland Islands and the Strait Of Magellan, Tierra del Fuego, Argentina, South Atlantic Ocean
References
External links
Strebel H. (1905). Beiträge zur Kenntnis der Molluskenfauna der Magelhaen-Provinz. No. 3. Zoologische Jahrbücher, Abteilung für Systematik, Geographie und Biologie der Tiere. 22: 575-666, pls 21-24
Powell A. W. B. (1951). Antarctic and Subantarctic Mollusca: Pelecypoda and Gastropoda. Discovery Reports, 26: 47-196, pl. 5-10
Kantor Y.I., Harasewych M.G. & Puillandre N. (2016). A critical review of Antarctic Conoidea (Neogastropoda). Molluscan Research. 36(3): 153-206
Gastropods.com: Leucosyrinx paragenota
Gastropods.com: Leucosyrinx angusteplicata
angusteplicata
Gastropods described in 1905
Vagharsh Vagharshian

Vagharsh Vagharshian
Vagharsh Bogdani Vagharshian (14 February 1894 – 6 May 1959) was a Soviet and Armenian actor, director, playwright and public figure. People's Artist of the USSR (1954).
Vagharshian graduated from a diocese school in Shushi and then worked with an Armenian theater crews in Baku, Azerbaijan. Since 1923 he performed at the Sundukyan State Academic Theatre. In 1941–1944 he was the artistic director of the theater and starred in a number of films. Since 1944 he taught acting at the Yerevan State Institute of Theatre and Cinematography. He was a deputy of the Supreme Council of USSR. The Song of First Love (1958) was Vagharshian's last film in which he acted.
References
1894 births
1959 deaths
20th-century Armenian male actors
Actors from Shusha
Communist Party of the Soviet Union members
First convocation members of the Soviet of the Union
Academic staff of the Yerevan State Institute of Theatre and Cinematography
People's Artists of Armenia
People's Artists of the USSR
Recipients of the Stalin Prize
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Ethnic Armenian male actors
Soviet Armenians
Armenian dramatists and playwrights
Armenian male film actors
Armenian male stage actors
Armenian theatre directors
Soviet dramatists and playwrights
Soviet male film actors
Soviet male stage actors
Soviet theatre directors
სტოკ სიტი (საფეხბურთო კლუბი)

სტოკ სიტი (საფეხბურთო კლუბი)
საფეხბურთო კლუბი „სტოკ სიტი“ — ინგლისური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ სტოკ-ონ-ტრენტიდან. ასპარეზობს ინგლისის პრემიერლიგაში.
კლუბი დაარსდა 1863 წელს, როგორც „სტოკ რამბლერსი“, 1878 წელს კლუბს „სტოკი“ ერქვა, ხოლო 1925 წლიდან სტოკ-ონ-ტრენტს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი, რის შემდეგაც კლუბს „სტოკ სიტი“ დაერქვა.
„სტოკ სიტი“ მეორე უძველესი საფეხბურთო კლუბია მსოფლიოში, „ნოტს ქაუნთის“ შემდეგ. კლუბი აგრეთვე არის ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.
კლუბის პირველი და ამ დროისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ჯილდო, ლიგის თასი „სტოკ სიტიმ“ მოიგო 1972 წელს, ფინალში დაამარცხა „ჩელსი“. უმაღლეს ლიგაში საუკეთესო შედეგი იყო მე-4 ადგილი, რომელიც 1935-36 და 1946-47 წლების სეზონებში დაიკავა. 2011 წელს „სტოკ სიტიმ“ ითამაშა ასოციაციის თასის ფინალში, სადაც „მანჩესტერ იუნაიტედთან დამარცხდა. 3-ჯერ გავიდა ამავე თასის ნახევარფინალში, 1889 წელს და ზედიზედ 1971-1972 წლებში. „სტოკ სიტი“ არის საფეხბურთო ლიგის თასის 2-გზის გამარჯვებული, 1992 და 2000 წლების სეზონებში.
3-ჯერ ითამაშა ევროტურნირებზე, 1972-73, 1974-75 და ბოლოს 2011-12 წლების სეზონში. ამ უკანასკნელში შეძლო ევროპის ლიგის ჯგუფური ეტაპის დაძლევა, შემდეგ „ვალენსიასთან“ დამარცხდა.
საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ „ბეთ365“-ზე, რომელიც გაიხსნა 1997 წელს, „ბრიტეანია სთედიუმის“ სახელით. მანამდე კლუბი თამაშობდა „ვიქტორია გრაუნდზე“.
ვინაიდან სტოკ-ონ-ტრენტში ქოთნების ინდუსტრია იყო, კლუბის მეტსახელია „მექოთნეები. „სტოკ სიტის“ ტრადიციულ საშინაო ფორმაზე არის წითელი და თეთრი ვერტიკალური ზოლები. კლუბის ტრადიციული მეტოქეები არიან მიდლენდსის კლუბები, „ვესტ ბრომვიჩ ალბიონი“ და „ვულვერჰემპტონ უონდერერსი“, ხოლო ლოკალური მტერი არის „პორტ ვეილი“, მატ დაპირისპირებას მექოთნეთა დერბი ეწოდება.
მიმდინარე შემადგენლობა
ტიტულები
„სტოკ სიტის“ ტიტულები:
ლიგა
საფეხბურთო ლიგის ჩემპიონატი
მეორე ადგილი: 2007/08
საფეხბურთო ლიგის მეორე დივიზიონი: 3
ჩემპიონი: 1932/33, 1962/63, 1992/93
მე-2 ადგილი: 1921/22
მე-3 ადგილი: (აღზევდა) 1978/79
პლეი-ოფის გამარჯვებული: 2001/02
ჩრდილოეთის მესამე დივიზიონი: 1
ჩემპიონი: 1926/27
საფეხბურთო ალიანსი: 1
ჩემპიონი: 1890/91
უესტ-მიდლენდსის რეგიონალური ლიგა: 1
ჩემპიონი: 1910/11
სამხრეთის ლიგის მე-2 დივიზიონი: 2
ჩემპიონი: 1909/10, 1914/15
მეორე ადგილი: 1910/11
თასები
ასოციაციის თასი
ფინალისტი: 2010/11
ნახევარფინალისტი: 1898/99, 1970/71, 1971/72
ლიგის თასი: 1
გამარჯვებული: 1971/72
ფინალისტი: 1963/64
საფეხბურთო ლიგის ტროფი: 2
გამარჯვებული: 1991/92, 1999/00
უოტნის თასი: 1
გამარჯვებული: 1973/74
რეგიონალური
სტეფორდშირის თასი: 15
გამარჯვებული: 1877–78, 1878–79, 1903–04 (shared), 1913–14, 1933–34, 1964–65, 1968–69 (shared), 1970–71, 1974–75, 1975–76, 1981–82, 1992–93, 1994–95, 1998–99, 2016–17
ფინალისტი: 1882–83, 1885–86, 1894–95, 1900–01, 1902–03, 2002–03, 2005–06, 2010–11
ბირმინგემის თასი: 2
გამარჯვებული: 1901, 1914
ფინალისტი: 1910, 1915, 1920, 1921
მენის კუნძულის თასი: 3
გამარჯვებული: 1987, 1991, 1992
ფინალისტი: 1985
ბასის საქველმოქმედო ვაზა: 5
გამარჯვებული: 1980, 1991, 1992, 1995, 1998
ფინალისტი: 1890, 1894, 1990, 1996
ევროტურნირებზე
რესურსები ინტერნეტში
კლუბის პროფილი Soccerway-ზე
კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე
სქოლიო
ინგლისის საფეხბურთო კლუბები
სტოკ სიტი (საფეხბურთო კლუბი)
ინგლისის პრემიერლიგის კლუბები
რუი გონსალეს დე კლავიხო

რუი გონსალეს დე კლავიხო (დ. წ. უცნობია, — გ. 2 აპრილი, 1412, მადრიდი) — კასტილიელი მოგზაური, დიპლომატი და მწერალი; მეფე ენრიკე III-ის ელჩი თემურლენგთან (1403-1406).
კასტილიელი აზნაური და კარისკაცი რუი გონსალეს დე კლავიხო თემურლენგის კარზე კასტილიისა და ლეონის მეფის ენრიკეს მეორე ელჩობის ხელმძღვანელი იყო. მისი მოგზაურობა 1403 წლის 22 მაისს კადისიდან დაიწყო. კონსტანტინეპოლის გავლით კლავიხო ტრაპიზონში ჩავიდა. ელჩობა თემურლენგს საქართველოში უნდა შეხვედროდა, თუმცა იმ დროისათვის ამირა უკვე შუა აზიაში დაბრუნებულიყო და ესპანელებმა გზა ხმელეთით განაგრძეს სამარყანდამდე. თემურლენგმა ელჩობა პატივით მიიღო. 1406 წელს კლავიხო სამშობლოში დაბრუნდა. მთელი მოგზაურობის დროს კლავიხო წერდა დღიურებს (Embajada a Tamor Lán, „ელჩობა თემურლენგთან“), რომლებშიც დაწვრილებითაა გადმოცემული ავტორის შთაბეჭდილებები, მონახულებული ადგილების აღწერილობა, სხვებისგან გაგონილი ამბები. დღიურები ორი ხელნაწერის სახით დაცულია მადრიდის ნაციონალურ ბიბლიოთეკაში.
კლავიხოს დღიურებში მოიპოვება ცნობები საქართველოს (კლავიხოს მიხედვით „Gargania“) შესახებ, რომლებიც ქრონოლოგიურად ძირითადად გიორგი VII-ის („Rey Sorso“) მეფობაზე მოდის. საინტერესოა კლავიხოს ინფორმაცია, რომელიც თემურლენგის წინააღმდეგ მეფე გიორგისა და ოქროს ურდოს ყაენის ედიგუის მოკავშირეობაზე მიგვანიშნებს. სამარყანდიდან მობრუნებულ ელჩობას ყარსი-ტრაპიზონის მარშრუტზე 1405 წლის სექტემბერში სამხრეთ საქართველოზე გაუვლია და გზად თორთომის ციხე („Tartum“) დაუნახავს. კლავიხოს ცნობით, საქართველოს საზღვრებში ეს ციხე-სიმაგრე თემურს დაულაშქრავს და გადასახადი დაუკისრებია. ესპანელ დიპლომატის ნაშრომში არის ცნობები ნახიჩევანში მდებარე ალინჯის ციხის შესახებაც, რომლის მიდამოებშიც ქართველთა ჯარიც იბრძოდა. კლავიხოსთან მოთხრობილია თემურლენგის სიკვდილის შემდეგ ქართველთა ლაშქრობის ამბავი ყარსისა და არზრუმის მიწებზე. ქართველების შესახებ ავტორი წერს: „ქართველები კარგი აგებულების, ლამაზი გარეგნობის ხალხია. ბერძნული სარწმუნოებისანი არიან. ენა თავისი აქვთ“.
ლიტერატურა
რუი გონსალეს დე კლავიხოს ცნობები საქართველოს შესახებ (თარგმნა ელდარ მამისთვალიშვილმა). — თბილისი, მეცნიერება, 1992. — 48გვ.
მამისთვალიშვილი, ე. რუი გონსალეს დე კლავიხოს ცნობები საქართველოს შესახებ : [მე-14-15 სს. ესპანელი მოგზაური გიორგი VII მეფობის ხანაზე] // მნათობი. — თბილისი, 1971. — N8. — გვ.118-126
გარდაცვლილი 2 აპრილი
გარდაცვლილი 1412
ესპანელი დიპლომატები
ესპანელი მოგზაურები
უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
ხანდო (მხარე)

ხანდო (მხარე)
ხანდო — საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე. იგი არაგვის ხეობის ერთ-ერთი მცირე კუთხეა, რომელსაც ხშირად მთიულეთის ნაწილად მოიხსენიებენ.
მდებარეობს არაგვის ხეობაში, მთიულეთის სამხრეთით. იგი შედგება ერთმანეთის გვერდით მდებარე ორი ხევის - ხანდოსწყლისა და სოდევე-მეჯილაურთას წყლისაგან. ორივე ეს მდინარე ლომისის მთიდან გამოდის და ერთმანეთს სოფელ წინამხართან უერთდებიან. ხანდოს საზღვრები ასეთია: ჩრდილოეთით მას მთიულეთი ესაზღვრება, დასავლეთით - ცხრაძმისხევი, სამხრეთით და აღმოსავლეთით - ჭართალი. თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით ხანდოს ტერიტორია შედის დუშეთის მუნიციპალიტეტში.
ხანდოელები მეტყველებენ ქართლურ დიალექტზე. 1746 წლის საისტორიო საბუთში, რომელშიც ჩამოთვლილია არაგვის ხეობის მხარეები, ხანდო და ჭართალი ცალკეა მოხსენიებული. ხანდოსა და ჭართალში სათემო სალოცავებთან ერთად სათემო ცენტრალური სალოცავებიც არსებობდა.
ლიტერატურა
თოფჩიშვილი რ. „საქართველოს ეთნოგრაფია/ეთნოლოგია“ გვ. 108-109 — თბილისი, „უნივერსალი“ 2010 ISBN 578-9941-12-882-0
საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
Druzhinino, Vologda Oblast

Druzhinino, Vologda Oblast
Druzhinino is a rural locality (a village) in Azletskoye Rural Settlement, Kharovsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 10 as of 2002.
Geography
Druzhinino is located 65 km northwest of Kharovsk (the district's administrative centre) by road. Gridinskaya is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Kharovsky District
უაკა-პუკლიანა

უაკა-პუკლიანა (კეჩ. pucllay – თამაში, სათამაშო ადგილი) — კომპლექსი პერუში, ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის სანაპირო ზოლში. იგი წარმოადგენდა ლიმის კულტურის მნიშვნელოვან ადმინისტრაციულ და საცერემონიო ცენტრს, ალიზის უზარმაზარ პირამიდას, რომლის შექმნითაც, ქურუმთა წრემ პოზიციები განიმტკიცა. მისი აშენების პერიოდად მოაზარება ახ. წ. 200-700 წლები.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
რესურსები ინტერნეტში
pucllana.perucultural.org.pe
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
სახელმწიფო დუმა

სახელმწიფო დუმა — რუსეთის ფედერაციის ფედერალური კრების ქვედა პალატა; ზედა პალატას წარმოადგენს რუსეთის ფედერალური საბჭო. დუმის შენობა მდებარეობს მოსკოვის ცენტრში, მანეჟის მოედნიდან რამდენიმე მეტრში. მის წევრებს დეპუტატებს უწოდებენ. სახელმწიფო დუმამ ჩაანაცვლა რუსეთის უმაღლესი კრება, მას შემდეგ, რაც 1993 წლის საკონსტიტუციო კრიზისის გამო, ბორის ელცინმა ახალი კონსტიტუცია შეიმუშავა, რომელიც საყოველთაო რეფერენდუმით დამტკიცდა.
ისტორია
სახელმწიფო დუმა ჩამოყალიბდა 1906 წელს და ის რუსეთის პირველი არჩეული პარლამენტი იყო. მეფე ნიკოლოზ II-ის პირველი ორი მცდელობა, ის აქტიური გაეხადა, წარუმატებელი აღმოჩნდა. ამის შემდეგ, ყოველი დუმა შეკრებიდან რამდენიმე თვეში იშლებოდა. 1907 წლის საარჩევნო რეფორმის შემდეგ, ამავე წლის ნოემბერში, აირჩიეს მესამე დუმა, რომელიც ძირითადად ზედა კლასის წევრებისგან შედგებოდა, რადიკალური შეხედულებების ადამიანები კი დუმაში ვეღარ მოხვდნენ. 1905 წლის რევოლუციის შემდეგ დაარსებული დუმა რუსეთის ავტოკრატიულ სისტემაში მნიშვნელოვანი ცვლილებების მაუწყებელი იყო. გარდა ამისა, შემდეგში დუმამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა რუსეთის ისტორიაში, რადგან ის თებერვლის რევოლუციის ერთ-ერთი ხელშემწყობი ფაქტორი აღმოჩნდა, რომელმაც რუსეთში ავტოკრატიას ბოლო მოუღო.
1993 წლის დეკემბერში, ელცინის მხარდამჭერმა პარტიებმა არჩევნებში დუმის 175 ადგილი მოიპოვეს, მოწინააღმდეგე მემარცხენე ბლოკმა კი 125 ადგილი.
1990-იანი წლების მეორე ნახევარში, დუმა რეგიონული ლიდერებისა და ბიზნესმენების მხრიდან ლობირების საგანი გახდა, რადგან ისინი საგადასახადო ცვლილებებსა და საკანონმდებლო მფარველობას ელოდნენ.
2000-იანი წლების დასაწყისში, 1999 წლის საპარლამენტო არჩევნებიდან მოყოლებული, სახელმწიფო დუმის წარმმართველი ძალები იყვნენ პრეზიდენტის მხარდამჭერი პარტია „ერთობა“ და რუსეთის კომუნისტური პარტია.
უფლებამოსილებები
რუსეთის კონსტიტუციის თანახმად, სახელმწიფო დუმას გააჩნია სპეციალური უფლებამოსილებები:
თანხმობა რუსეთის პრემიერ-მინისტრის დანიშვნაზე;
რუსეთის მთავრობის მუშაობის შედეგების ყოველწლიური მოსმენა;
რუსეთის მთავრობისთვის ნდობის გამოცხადება;
რუსეთის ცენტრალური ბანკის თავმჯდომარის დანიშვნა და გათავისუფლება;
ბუღალტერთა პალატის თავმჯდომარისა და აუდიტორთა რაოდენობის ნახევრის დანიშვნა და გათავისუფლება;
რუსეთის სახალხო დამცველის დანიშვნა და გათავისუფლება;
ამნისტიის გამოცხადება;
რუსეთის პრეზიდენტისთვის იმპიჩმენტის გამოცხადება (მოითხოვს წევრთა ორ-მესამედს).
რუსეთის დუმას შეუძლია დეკრეტების გამოცემა.
მიმდინარე შემადგენლობა
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
რუსეთის პოლიტიკა
რუსეთის ფედერალური კრება
ერთი ნახვით შეყვარება (ფილმი)

ერთი ნახვით შეყვარება (ფილმი)
ერთი ნახვით შეყვარება — რეჟისორ რეზო ესაძის 1975 წლის ფილმი.
სიუჟეტი
ფილმის გმირთა ამაღლებულ, ნაზ სიყვარულს დახავსებული ტრადიციების სახით მრავალი ძნელად დასაძლევი წინააღმდეგობა ეღობება და ეს სიყვარული მძიმე ასფალტის ზედაპირზე მოულოდნელად ამოხეთქილ მწვანე ბალახის ნაზ ღეროს მიაგავს.
როლებში
ვახტანგ ფანჩულიძე (მურადი)
ნატალია იურიზდიცკაია (ანა)
რამაზ ჩხიკვაძე (მურადის მამა)
კახი კავსაძე (სელიმი, მურადის ბიძა)
სალომე ყანჩელი (მურადის დედა)
ნ. ზეინალოვი
ბუხუტი ზაქარიაძე
ვ. ტარასოვა
ვასილ ნოვიკოვი
ვ. ხიზროევა
შ. ქობულოვა
ო. ხრამენკოვი
ვ. ნოსიკი
ბადრი ბეგალიშვილი
ზურაბ ქაფიანიძე
თამარ სხირტლაძე
ა. აბრამოვი
ლეო ანთაძე (მეზობელი)
კ. ასლანიშვილი
ს. ბასიძე
იური ვასაძე
ნ. ალექსანდროვა
დ. ძაგნიძე
ნატო გაგნიძე
ს. გაბუნია
ს. ჰუსეინოვი
ს. გასანაძე
რ. გოროდეცკი
კ. ჯაფარიძე
ი. დუხროვინი
მ. კაპინისტი
გიორგი (გოგი) ქავთარაძე
ზაირა (ზაზა) ლებანიძე
შ. ლოლაშვილი
ვ. კლუხოვი
ო. ლომიძე
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
სსრკ-ის ფილმები
1975 წლის ქართული ფილმები
აზერბაიჯანულენოვანი ფილმები
ქართულენოვანი ფილმები
რუსულენოვანი ფილმები
რეზო ესაძის ფილმები
მოლდოვის პრეზიდენტი

მოლდოვის პრეზიდენტი — მოლდოვის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც პარლამენტი ირჩევს ფარული კენჭისყრის საფუძველზე 4 წლის ვადით. მოლდოვის პრეზიდენტად შეიძლება არჩეულ იქნას მოქალაქე, რომელსაც არჩევნების დღისთვის შეუსრულდა 40 წელი და უცხოვრია მინიმუმ 10 წელი მოლდოვის ტერიტორიაზე. არჩეულად ითვლება ის კანდიდატი, რომელმაც მიიღო დეპუტატთა ხმების 3/5. თუკი ხმების საჭირო რაოდენობა ვერ დააგროვა ვერცერთმა კანდიდატმა მაშინ იმართება მეორე ტური პირველ ორ ადგილზე გასულ კანდიდატს შორის. თუკი მეორე ტურშიც ვერ მოხდა პრეზიდენტის არჩევა, მაშინ მოქმედი პრეზიდენტი ნიშნავს ახალი პარლამენტის არჩევნების თარიღს.
მოლდოვის პრეზიდენტების სია
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის პრეზიდენტის ოფიციალური საიტი
მოლდავეთის კონსტიტუცია
ევროპის ქვეყნების პრეზიდენტები
მნათობი

მნათობი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მნათობი - სოფელი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში
მნათობი - ქართული ჟურნალი
მნათობი - ქართული გაზეთი
მნათობი - ქართული ჟურნალი