ჯორჯა მელონი

ჯორჯა მელონი
იხილეთ
ჯორჯა მელონი (დ. 15 იანვარი, 1977) — იტალიელი პოლიტიკოსი და ჟურნალისტი. იტალიის პირველი ქალი პრემიერ-მინისტრი 2022 წლის 22 ოქტომბრიდან. იტალიის დეპუტატთა პალატის წევრი 2006 წლიდან. 2014 წლიდან პარტია იტალიელი ძმების ლიდერი და ევროპელი კონსერვატორებისა და რეფორმისტების პარტიის ლიდერი 2020 წლიდან.
1992 წელს მელონი შეუერთდა ახალგაზრდულ ფრონტს, იტალიის სოციალური მოძრაობის (MSI) ახალგაზრდულ ფრთას, ულტრამემარჯვენე პოლიტიკურ პარტიას ნეოფაშისტური ფესვებით. მოგვიანებით იგი გახდა ეროვნული ალიანსის (AN), MSI-ის კანონიერი მემკვიდრის, სტუდენტური მოძრაობის „სტუდენტური მოქმედების“ ლიდერი. 1998-2002 წლებში ეკავა არჩევითი თანამდებობა რომის პროვინციაში. 2008-2011 წლებში სილვიო ბერლუსკონის მეოთხე კაბინეტში ეკავა ახალგაზდობის მინისტრის თანამდებობა. 2012 წელს გახდა პარტია იტალიელი ძმების თანა-დამფუძნებელი, ხოლო 2014 წელს გახდა პარტიის პრეზიდენტი. მან მონაწილეობა მიიღო 2014 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში იტალიაში, ხოლო 2016 წლის რომის მუნიციპალურ არჩევნებში, როგორც მერის კანდიდატი. იგი ორივე არჩევნებში დამარცხდა. 2018 წლის არჩევნების შემდეგ იგი ოპოზიციის ხელმძღვანელია, რამაც საშუალება მისცა იტალიელ ძმებს გაეზარდა პოპულარობა საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვებში, განსაკუთრებით დრაგის კაბინეტის დროს, რომელშიც აღნიშნული პარტია ერთადერთი ოპოზიციური პარტია იყო. მელონის პარტიამ ყველაზე მეტი ხმა მიიღო 2022 წლის იტალიის საყოველთაო არჩევნებში.
მელონი არის მემარჯვენე პოპულისტი და იტალიელი ნაციონალისტი, მისი პოლიტიკური პოზიციები აღწერილია, როგორც ულტრამემარჯვენე, თუმცა იგი უარყოფს ამ იარლიყს. მელონი ეწინააღმდეგება აბორტს, ევთანაზიას და პარტნიორობას, ქორწინებას და ერთსქესიანი წყვილების მშობლების მიერ შვილების აღზრდას და ამტკიცებს, რომ ოჯახებს უნდა ხელმძღვანელობდეს ქალი და მამაკაცი. მელონს მიიჩნევენ არაევროპელი მიგრანტების მიღებისა და მულტიკულტურალიზმის მოწინააღმდეგედ, მას ბრალი დასდეს ქსენოფობიასა და ისლამოფობიაში. ნატოს მხარდამჭერია, ინარჩუნებს ევროსკეპტიკურ შეხედულებებს ევროკავშირთან დაკავშირებით და 2022 წლის უკრაინაში რუსეთის შეჭრამდე იყო რუსეთთან უკეთესი ურთიერთობების მომხრე, რაც მან უარყო და პირობა დადო, რომ გააგრძელებს უკრაინაში იარაღის გაგზავნას. მან გამოთქვა რამდენიმე საკამათო შეხედულება. მაგალითად, 1996 წელს შეაქო იტალიელი დიქტატორი ბენიტო მუსოლინი. 2020 წელს კი ნაცისტებთან კოლაბორაციაში მყოფი, იტალიის სოციალური მოძრაობის დამფუძნებელი ჯორჯო ალმირანტე.
ბიოგრაფია
ჯორჯა მელონი დაიბადა 1977 წლის 15 იანვარს რომში. მამამისი იყო სარდინიელი, ხოლო დედა სიცილიელი. მამამისმა, რომელიც იყო საგადასახადო მრჩეველი, ოჯახი დატოვა, როდესაც მელონი თერთმეტი წლის იყო და საცხოვრებლად კანარის კუნძულებზე გადავიდა. ჯორჯა მელონი გაიზარდა გარბატელის რაიონში. 1992 წელს, 15 წლის მელონი შეუერთდა ახალგაზრდულ ფრონტს, ნეო-ფაშისტური პარტიის, იტალიის სოციალური მოძრაობის, ახალგაზრდულ ფრთას. ამ პერიოდში მან დააარსა სტუდენტური მოძრაობა Gli Antenati (წინაპრები), რომელიც მონაწილეობდა საჯარო განათლების რეფორმის წინააღმდეგ გამართულ საპროტესტო აქციებში, რომელსაც მინისტრი როზა რუსო იერვოლინო უჭერდა მხარს.
1996 წელს ჯორჯა მელონი გახდა ეროვნული ალიანსის (AN), MSI-ის კანონიერი მემკვიდრის, სტუდენტური მოძრაობის „სტუდენტური მოქმედების“ ლიდერი. 1998 წელს ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნების შემდეგ აირჩიეს რომის პროვინციის საბჭოს წევრად და ამ თანამდებობაზე მუშაობდა 2002 წლამდე. 2000 წელს იგი აირჩიეს ჯერ ეროვნულ დირექტორად, ხოლო 2004 წელს ახალგაზრდული მოქმედების, ეროვნული ალიანსის ახალგაზრდული ფრთის პირველი ქალ პრეზიდენტად. ამ წლების განმავლობაში მელონი მუშაობდა ძიძად, მიმტანად და ბარმენად რომის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ ღამის კლუბში.
1996 წელს მელონიმ დაამთავრა ამერიგო ვესპუჩის ინსტიტუტი. მელონიმ განაცხადა, რომ ამერიგო ვესპუჩის ინსტიტუტში მიიღო უმაღლესი სკოლის დიპლომი ენების სპეციალობაში და აიღო უმაღლესი შეფასება. ინსტიტუტი არ იყო უცხო ენების სპეციალიზირებული სასწავლებელი, შესაბამისად, არ ჰქონდა ენების დიპლომის გაცემის უფლება. აღნიშნულ ფაქტს მოჰყვა ხანგრძლივი კამათი მისი დიპლომის ნამდვილობის შესახებ.
პოლიტიკური კარიერა
2006 წლის იტალიის საყოველთაო არჩევნებში მელონი აირჩიეს დეპუტატთა პალატაში, როგორც ეროვნული ალიანსის (AN) წევრი, რომელ პარტიაშიც იგი გახდა მისი ყველაზე ახალგაზრდა ვიცე-პრეზიდენტი. იმავე წელს დაიწყო ჟურნალისტად მუშაობა. 2008 წელს სილვიო ბერლუსკონის მეოთხე კაბინეტში დაიკავა ახალგაზდობის მინისტრის თანამდებობა და მუშაობდა 2011 წლის 16 ნოემბრამდე, როდესაც პრემიერ-მინისტრი და მედიამაგნატი სილვიო ბერლუსკონი იძულებული გახდა გადამდგარიყო ფინანსური კრიზისისა და საზოგადოებრივი პროტესტის ფონზე. იგი იყო ყველაზე ახალგაზრდა მინისტრი ერთიანი იტალიის ისტორიაში.
2008 წლის აგვისტოში მან მოუწოდა იტალიელი სპორტსმენებს ბოიკოტი გამოეცხადებინათ პეკინის ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიისათვის ჩინეთის მიერ ტიბეტის წინააღმდეგ განხორციელებული პოლიტიკის გამო. აღნიშნული განცხადება გააკრიტიკა სილვიო ბერლუსკონიმ და საგარეო საქმეთა მინისტრმა ფრანკო ფრატინიმ. 2009 წელს, მისი პარტია გაერთიანდა Forza Italia-სთან (FI) და მან დაიკავა გაერთიანებული პარტიის ახალგაზრდული განყოფილების თავმჯდომარის თანამდებობა. იმავე წელს მან ხმა მისცა კანონს ევთანაზიის წინააღმდეგ.
2012 წლის დეკემბერში ჯორჯა მელონიმ, ინიაციო ლა-რუსამ და გვიდო კროზეტომ დააარსეს ახალი პარტია იტალიელი ძმები, რომლის სახელიც მომდინარეობს იტალიის ეროვნული ჰიმნის სიტყვებიდან. 2013 წლის იტალიის საყოველთაო არჩევნებში პარტია იყო ბერლუსკონის მემარჯვენე ცენტრისტული კოალიციის ნაწილი, მიიღო ხმების 2 % და 9 მანდატი. იგი ხელახლა აირჩიეს ლომბარდიის დეპუტატთა პალატაში და მოგვიანებით დანიშნეს პალატაში პარტიის ლიდერის თანამდებობაზე, რომელსაც იგი 2014 წლამდე იკავებდა. მისი ადგილი დაიკავა ფაბიო რამპელიმ. 2014 წლის მარტში გახდა პარტია იტალიელი ძმების პრეზიდენტი და ამავე წლის აპრილში წარადგინეს ევროპარლამენტის არჩევნებში კანდიდატად. პარტიამ მიიღო ხმების 3,7 %, ვერ გადალახა 4 %-იანი ბარიერი და შესაბამისად მელონიც ვერ გახდა ევროპარლამენტის წევრი. she received 348,700 votes. 2015 წლის 4 ნოემბერს თავისი კამპანიის მხარდასაჭერადმან დააარსა კონსერვატიული პოლიტიკური კომიტეტი „ჩვენი მიწა – იტალიელები ჯორჯია მელონთან ერთად“., რომელიც იყო იტალიელი ძმების პარალელური ორგანიზაცია და მიზნად ისახავდა პარტიის პოპულარობის გაზრდას.
2016 წლის 30 ნოემბერს მონაწილეობდა ანტი-ლგბტ უფლებების დემონსტრაციაში. თავს აცხადებდა ლგბტ თემის წევრების მიერ შვილის აყვანის მოწინააღმდეგედ. ამავე დემონსტრაციაზე მან გამოაცხადა, რომ ორსულად იყო. მისი ქალიშვილი ჯინევრა 16 სექტემბერს დაიბადა. 2016 წელს კენჭს იყრიდა რომის მერად, მიიღო ხმების 20,6 % და ვერ შეძლო მეორე ტურში გადსვლა. 2016 წლის საკონსტიტუციო რეფერენდუმის დროს დააარსა მოძრაობა „არა, გმადლობთ“ და მიიღო არაერთ დებატებში მონაწილეობა პრემიერ-მინისტრ მატეო რენცის წინააღმდეგ. იმის გამო, რომ „არა“-მ ხმების თითქმის 60 %-ით გაიმარჯვა, მელონიმ ვადამდელი არჩევნები მოითხოვა. 2017 წელს მელონი ხელახლა აირჩიეს პარტიის პრეზიდენტად, განაახლა პარტიის ლოგო და მისი დამსახურებით პარტიას შეუერთდა დანიელა სანტანჩე, მემარჯვენე პოლიტიკოსი.
2018 წლის არჩევნების შემდეგ იგი ოპოზიციის ხელმძღვანელია, რამაც საშუალება მისცა იტალიელ ძმებს გაეზარდა პოპულარობა საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვებში, განსაკუთრებით დრაგის კაბინეტის დროს, რომელშიც აღნიშნული პარტია ერთადერთი ოპოზიციური პარტია იყო. მელონის პარტიამ ყველაზე მეტი ხმა მიიღო 2022 წლის იტალიის საყოველთაო არჩევნებში.
მემარცხენე ცენტრისტულმა კოალიციის ხელმძღვანელმა აღიარა დამარცხება ეგზიტპოლის გამოსვლის შემდეგ. ამავდროულად უნგრეთის პრემიერ-მინისტრმა ვიქტორ ორბანმა, პოლონეთის პრემიერ-მინისტრმა მატეუშ მორავიეცკიმ, გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრმა ლიზ ტრასმა მელონის გამარჯვება მიულოცეს.
პოლიტიკური პოზიცია
დამკვირვებლები მის შესახებ წერენ, რომ იგი უკიდურესი მემარჯვენეა. The Spectator-თან ინტერვიუში, მელონიმ უარყო მის შესახებ გავრცელებული აზრი და მას ოპონენტების ცილისწამების კამპანია უწოდა. მან თავი კონსერვატორად მოიხსენია. მელონის ასევე უწოდებენ რადიკალურ მემარჯვენეს, მემარჯვენე პოპულისტსა და ნაციონალისტს.
ჯორჯა მელონის ადარებენ უნგრეთის პრემიერ-მინისტრს ვიქტორ ორბანს, რომელიც არის პარტია ფიდესის წევრი და მისი პარტიის მოღვაწეობა შედარებულია ისეთ პარტიებთან, როგორიცაა საფრანგეთში — ეროვნული გაერთიანება, ესპანეთში — Vox, პოლონეთში — კანონი და სამართლიანობა, აშშ-ში — რესპუბლიკური პარტია. მელონი თავის პარტიას უწოდებს „ძირითადად კონსერვატიულს“. იგი პრეზიდენტის ინსტიტუტის მომხრეა და იტალიის კონსტიტუციის შეცვლას ემხრობა.
პირადი ცხოვრება
ჯორჯა მელონის ყავს ქალიშვილი ჯინევრა, რომელიც შეეძინა პარტნიორთან ანდრეა ჯანბრუნოსთან, რომელიც არის ჟურნალისტი და მუშაობს სილვიო ბერლუსკონის ტელევიზია TV channel-ში.
სქოლიო
დაბადებული 15 იანვარი
იტალიელი პოლიტიკოსი ქალები
იტალიელი ჟურნალისტები
იტალიის პრემიერ-მინისტრები