PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Rizal, Kalinga

Rizal, Kalinga
Rizal (formerly known as Liwan), officially the Municipality of Rizal is a 4th class municipality in the province of Kalinga, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 19,554 people.
The town is famous for its Pleistocene sites which possesses rhino bones, tools, deer bones, turtle remains, and stegodon bones. The butchered rhino bones were confirmed by international scientific journals as proof of ancient hominids in the Philippines dating back to 709,000 years ago, the oldest hominid evidence in the entire Philippine archipelago. The discovery was confirmed in 2018, and has been a game-changer in Philippine prehistory.
Geography
Barangays
Rizal is politically subdivided into 14 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Babalag East (Poblacion)
Babalag West (Poblacion)
Bagbag
Calaocan
Kinama
Liwan East
Liwan West
Macutay
Romualdez
San Francisco
San Pascual
San Pedro
San Quintin
Santor
Climate
Demographics
In the 2020 census, the population of Rizal, Kalinga, was 19,554 people, with a density of .
Economy
Government
Rizal, belonging to the lone congressional district of the province of Kalinga, is governed by a mayor designated as its local chief executive and by a municipal council as its legislative body in accordance with the Local Government Code. The mayor, vice mayor, and the councilors are elected directly by the people through an election which is being held every three years.
Elected officials
See also
List of renamed cities and municipalities in the Philippines
References
External links
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Kalinga (province)
AlchemyPoint

AlchemyPoint — Firefox-ის და Flock-ის გაფართოება და mashup პლატფორმა, რომელიც მომხმარებელს საშუალებას აძლევს შექმნას ვებ mashup-ები და სემანტეკის ვებ ძიების დანიშვნა.
იხილეთ აგრეთვე
Mozilla Firefox
Mozilla-ს დამატებითი მოწყობილობები
მერწყულის ერა

მერწყულის ერა ან მერწყულის ეპოქა — ასტროლოგიური კონცეპცია, ნიუ ეიჯის ძირითდი იდეა იმის შესახებ რომ, თევზების ეპოქის შემცვლელად (ქრისტიანობასთან ასოცირებული) მოვა ახალი ეპოქა, სადაც იბატონებს სწავლება, სინთეზირებული სხვადასხვა მრწამსა და თანამედროვე მეცნიერულ მიღწევებს შორის.
ტერმინის გაჩენის თარიღი უცნობია, ცნობილია რომ, 1908 წელს ამერიკელი ეზოთერიკი ლევი დოულინგმა გამოსცა წიგნი The Aquarian Gospel of Jesus the Christ: The Philosophic and Practical Basis of the Religion of the Aquarian Age of the World and of the Church Universal.
ტერმინის პოპულარიზაცია დაკავშირებულია ალის ბეილისთან, რომელიც ტერმინ მერწყულის ერას და ნიუ-ეიჯს (სიტყვასიტყვით ახალი ერა) იყენებდა როგორც სინონიმებს.<div class="references-small " style="">
ლიტერატურა
Neil Spencer, True as the Stars Above, 2000, pp. 115–27, chapter 7, "Love Shall Steer the Stars – The Long Dawning of the Age of Aquarius"
Campion, Nicholas (1999). The Book of World Horoscopes. pp. 489–495.
Spencer, Neil (2000). True as the Stars Above. p. 115.
Eight researchers claim the Aquarian age will arrive in the 25th century while the 21st, 26th, and 27th centuries have seven supporters each. Other centuries that have a number of supporters for the beginning of the Aquarian age include: 22nd and 23rd centuries (6 each); 19th century (5); and the 18th century (4).
Grasse, Ray (2002). Signs of the Times. p. 263.
Rex E Bills, The Ruler-ship Book, 1974, pp. 362–365
Geoffrey Dean, Recent Advances in Natal Astrology - A Critical Review 1900–1976, 1977, p. 54
David Williams, Simplified Astronomy for Astrologers, 1969, American Federation of Astrologers, pp. 45–56
Marcia Moore & Mark Douglas, Astrology, The Divine Science, 1971, p. 677
Marcia Moore & Mark Douglas, Astrology, The Divine Science, 1971, p. 687
Vera W Reid, Towards Aquarius , 1971, pp. 97–116
ნიუ-ეიჯი
გრიფინები (სეზონი 10)

გრიფინები (სეზონი 10)
ანიმაციური ტელესერიალ „გრიფინების“ მეათე სეზონის პრემიერა შედგა 2011 წლის 25 სექტემბერს, ტელეარხ FOX Network-ზე. სიუჟეტი ტრიალებს გრიფინების ოჯახის ირგვლივ, რომელშიც შედიან პიტერ გრიფინი, ლოის გრიფინი, მეგ გრიფინი, კრის გრიფინი, სტიუი გრიფინი და ანთროპომორფული ძაღლი ბრაიანი. მეათე სეზონის აღმასრულებელი პროდიუსერები იყვნენ სეთ მაკფარლეინი, კრის შერიდანი, დენი სმითი, მარკ ჰენთმანი, სტივ კალაგანი, ალექ სულკინი და უელესლი უაილდი. შოურანერები იყვნენ ჰენთმანი და კალაგანი.
მეათე სეზონში პიტერი უმეგობრდება რაიან რეინოლდსს, გრიფინები იგებენ ლატარეაში, მეგს უყვარდება ამიშების ოჯახის წევრი, რომლებთანაც პიტერი მოგვიანებით ომს იწყებს, სტიუი იწყებს ბრაიანის მანქანის ტარებას და ავარიაში ხვდება, უკვე 18 წლის მეგს უყვარდება გლენ ქუაგმაირი, კრისი იწყებს შეხვედრას გოგოსთან, რომელიც ძალიან ჰგავს ლოისსე. გარდა ამისა, ქუაგმაირი სთხოვს პიტერს და ჯოს მკვლელობაში დახმარებას, პიტერს უყვარდება დელფინი, კევინ სუონსონი, ჯოს შვილი, კუაჰოგში მადლიერების დღისთვის ბრუნდება, ლოისი იტაცებს სტიუი ავადმყოფ მეგობარს, ბრაიანი ხვდება ბრმა გოგოს, რომელსაც ძაღლები ეზიზღება, სერიალში ბრუნდება უკვე მოკლული ჯეიმზ ვუდი, ბრაიანი და სტიუი კი გრიფინების პირველ ეპიზოდში დროის მანქანით „მიემგზავრებიან“.
მეათე სეზონის ბოლოს, 2012 წლის 20 მაისს, გამოვიდა ორი ერთსაათიანი ეპიზოდიც.
ეპიზოდები
იხილეთ აგრეთვე
გრიფინების ეპიზოდების სია
რესურსები ინტერნეტში
X სეზონი – TV.com
სქოლიო
გრიფინების სეზონები
გრიფინების (სეზონი 10) ეპიზოდები
ოზი: დიადი და ძლევამოსილი

ოზი: დიადი და ძლევამოსილი — 2013 წლის ამერიკული ფენტეზი ჟანრის სათავგადასავლო ფილმი. მისი რეჟისორია სემ რეიმი, პროდიუსერი — ჯო როთი. სცენარის ავტორები არიან დევიდ ლინდსი-ებეიერი და მიტჩელ კეპნერი. ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ ჯეიმზ ფრანკო (ოსკარ დიგზი), მილა კუნისი (თეოდორა), რეიჩელ ვაისი (ევანორა) და მიშელ უილიამსი (გლინდა).
ფილმი ეფუძნება ფრენკ ბაუმი „ოზის“ სერიას. იგი არის 1900 წლის წიგნის „ოზის საოცარი ჯადოქარი“ და 1939 წლის ფილმის „ოზის ჯადოქარი“ წინარეისტორია. ფილმი გამოვიდა Walt Disney Pictures-ის დისტრიბუციით, 2013 წლის 8 მარტს, როგორც 2D, ასევე ციფრულ 3D, RealD 3D და IMAX 3D ფორმატებში.
რესურსები ინტერნეტში
ფილმის ბლოგი
სქოლიო
სემ რეიმის ფილმები
ამერიკული ფილმები
ფენტეზი ფილმები
გორის სავიკარიო

გორის სავიკარიო — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთ-ერთი სავიკარიო 1811-1917 წლებში.
ისტორია
შეიქმნა 1811 წელს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმების შემდეგ, 1812 წლის 30 იანვარს, რუსეთის სინოდის განკარგულებით. იგი შედიოდა მცხეთისა და ქართლის ეპარქიის შემადგენლობაში, რომელთა მმართველი საქართველოს ეგზარქოსი იყო. გორის ეპისკოპოსი საქართველოს ეგზარქოსის ვიკარ-ეპისკოპოსად ითვლებოდა. რუსეთის სინოდის გადაწყვეტილებით გორის ვიკარ-ეპისკოპოსად დაინიშნა დოსითეოსი (ფიცხელაური), რომელიც 1811-1814 წლებში პეტერბურგში იმყოფებოდა და საქართველოს საეგზარქოსოს გარდაქმნის პროექტზე მუშაობდა; რუსეთის სინოდის მითითებით დოსითეოსმა შეიმუშავა საქართველოს 121 საეკლესიო მოწყობის ახალი დებულება, რომელიც 1814 წლის 30 აგვისტოს რუსეთის იმპერატორმა დაამტკიცა. დოსითეოსს მთავარეპისკოპოსის წოდება მიენიჭა და დაინიშნა ახალდაარსებული „ოსეთის სასულიერო კომისიის“ ხელმძღვანელად.
გორის ვიკარ-ეპისკოპოსები ძირითადად ცხოვრობდნენ თბილისში და ეგზარქოსს ეხმარებოდნენ ეპარქიის მართვაში. გორის სავიკარიოს ტერიტორიაზე არსებობდა გორის სასულიერო სასწავლებელი, რომლის კურსდამთავრებულები სწავლას თბილისის სასულიერო სემინარიაში აგრძელებდნენ. გორის ვიკარ-ეპისკოპოსები იყვნენ:
დოსითეოსი (ფიცხელაური) (1812-1814);
გერვასი (მაჭავარიანი) (1814-1817);
სტეფანე (ჯორჯაძე) (1818-1839);
ნიკიფორე (ჯორჯაძე) (1844-1851);
იოანე (ავალიანი) (1852-1858);
გაბრიელი (ქიქოძე) (1859-1860);
გერმანე (პაპიტაშვილი) (1862-1869).
ვაკანტური (1869 წლის 30 მაისიდან - 1898 წლის 20 მარტამდე);
ალექსანდრე (ოქროპირიძე) (1881-1886);
ლეონიდე (ოქრიპირიძე) (1898-1900);
კირიონ (საძაგლიშვილი) (1900-1902);
ბენიამინ (ბორნუკოვი) (1902-1905);
ეფთვიმე (ელიაშვილი) (1905-1906);
პეტრე (კონჭოშვილი) (1907-1909);
ანტონი (გიორგაძე) (1912-1917).
საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გამოცხადების შემდეგ გორის სავიკარიო გაუქმდა.
ლიტერატურა
Кирион (Садзагелов), Краткий очерк истории Грузинской Церкви и Экзархата за XIX ст., Тфл., 1901.
რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ყოფილი ეპარქიები
გორის ისტორია
გაერთიანებული პროვინციების რესპუბლიკა

გაერთიანებული პროვინციების რესპუბლიკა ან შვიდი გაერთიანებული ნიდერლანდების რესპუბლიკა (Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden), გაერთიანებული ნიდერლანდების რესპუბლიკა, შვიდი გაერთიანებული პროვინციის რესპუბლიკა (Republiek der Zeven Verenigde Provinciën) — ევროპაში 1581-1795 წლებში არსებული რესპუბლიკა, რომელიც იყო ბატავიის რესპუბლიკის, ნიდერლანდების გაერთიანებული სამეფოს და დღევანდელი ნიდერლანდების სამეფოს წინამორბედი.
იხილეთ აგრეთვე
ნიდერლანდების რევოლუცია
უტრეხტის უნია
ლიტერატურა
Adams, Julia. The Familial State: Ruling Families and Merchant Capitalism in Early Modern Europe. Ithica: Cornell University Press, 2005
Israël, J.I. The Dutch Republic: Its Rise, Greatness, and Fall 1477–1806 Oxford: Clarendon Press, 1995
Reynolds, Clark G. Navies in History. Annapolis: Naval Institute Press, 1998
Schama, Simon The Embarrassment of Riches: An Interpretation of Dutch Culture in the Golden Age. New York: Random House USA, 1988
van der Burg, Martijn. "Transforming the Dutch Republic into the Kingdom of Holland: the Netherlands between Republicanism and Monarchy (1795-1815)," European Review of History (2010) 17#2, pp 151–170 online
ნიდერლანდების ისტორია
ნინტოკუ

ნინტოკუ
იმპერატორი ნინტოკუ (დ. 257 — გ. 399) — იაპონიის მე-16 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. ნინტოკუ ქვეყანას 86 წელი მართავდა.
ლეგენდარული ამბები
იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო.
ნიჰონ შოკის წერდა, რომ იმპერატორი ნინტოკუ იმპერატორ ოძინის და იმპერატორ კეიკოს შვილთაშვილის, ნაკაცუჰიმე ნო მიკოტოს მეოთხე შვილი იყო. აგრეთვე, ნინტოკუ იმპერატორების რიტიუს, ჰანძეის და ინგიოს მამა იყო.
ისტორიკოსების აზრით, ნინტოკუ იმპერატორ ტენმუს და იმპერატორ ძიტოს მმართველობის დროს გახდა ცნობილი. იმ დროს ის „იამატოს დიდი მეფის“ სახელით იყო ცნობილი.
მეუღლეები და შვილები
იმპერატორ ნინტოკუს 2 მეუღლე და 3 ხარჭა ჰყავდა.
იმპერატორის პირველი მეუღლე პრინცესა ივა, რომელიც იმპერატორ რიტიუს, იმპერატორ ჰანძეის და იმპერატორ ინგიოს დედა იყო;
იმპერატორის მეორე მეუღლე იატანოჰიმემიკო;
ჰიმუკა ნო კამინაგაჰიმე, რომელიც პრინც ოკუსაკას და პრინცესა კუსაკას დედა იყო;
უძი ნო ვაკირაცუმე;
კუროჰიმე.
ნინტოკუს სამარხი
ნინტოკუს სამარხი დიდი პირამიდებისა და ტერაკოტის მეომრების შემდეგ უდიდესია. იგი მდებარეობს იაპონიის ქალაქ ოსაკაში. სამარხი, რომელიც, როგორც ფიქრობენ, იმპერატორს ნინტოკუს ეკუთვნის, სიგრძეში 486 მეტრს, ხოლო სიმაღლეში 35 მეტრს აღწევს და გიგანტური კლიტის ჭუჭრუტანის ფორმის მიწაყრილისა და მის გარშემო მდებარე სამი თხრილისაგან შედგება. იმპერატორი, სავარაუდოდ, მიწაყრილის ცენტრში დაკრძალეს, ხოლო მასთან მისასვლელი ვიწრო გვირაბი ამოქოლეს. XIX საუკუნეში არქეოლოგებმა მიწაყრილი გათხარეს და სარკოფაგში (ქვის კუბოში) უამრავი განძეული აღმოაჩინეს, მათ შორის, მოოქროული იარაღი, მუზარადი და ხმალი.
იხილეთ აგრეთვე
იაპონიის იმპერატორების სია
ლიტერატურა
მსოფლიოს უდიდესი საოცრებანი, გამ. „გლობუსი“, თბ., 2002, გვ.22
William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491
Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323
Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339
Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842
სქოლიო
იაპონიის იმპერატორები
დაბადებული 257
გარდაცვლილი 399
Anna F.

Anna F.
ანნა ვაპელი (დ. 18 დეკემბერი, 1985), უფრო მეტად ცნობილია სასცენო სახელით Anna F. — ავსტრიელი მომღერალი, სიმღერების ავტორი და მსახიობი.
ცხოვრება და კარიერა
1996–2008: ადრეული ცხოვრება
ვაპელი დაიბადა ავსტრიის ქალაქ ფრიდბერგში. მან სიმღერა ბავშვობაში დაიწყო. ვაპელმა გრაცში ისწავლა ინგლისური და იტალიური ფილოსოფია და ლიტერატურა და დასვენების დღეებში მუშაობდა ATV-ში.
2009–2011: კარიერის დასაწყისი
2009 წლის ზაფხულში ანა იყო ლენი კრავიცის ევროპული ტურნეს გამხსნელი. მან მოიგო „ამადეუსის ავსტრიული მუსიკის ჯილდო 2009“, „პოპის“ კატეგორიაში.
2010 წლის 5 თებერვალს გამოაქვეყნა სადებიუტო ალბომი „For Real“. ალბომმა ავსტრიის მუსიკალურ ჩარტებში დაიკავა მესამე ადგილი და მიიღო ოქროს სერტიფიკატი. ვაპელმა მოაწყო ტური მთელი ავსტრიის მასშტაბით.
2012–დღემდე: სამსახიობო დებიუტი და მუსიკალური კარიერის განვითარება
2012 წელს ვაპელის დებიუტი შედგა დიტო ცინცაძის მიერ გადაღებულ გერმანულ-ავსტრიულ ფილმში „შეჭრა“, რომლის პრემიერაც 2012 წლის 30 ივნისს შედგა მიუნხენის კინოფესტივალზე.
2012 წელს ვაპელი საცხოვრებლად პრენცლაუზერ-ბერგში, ბერლინში გადავიდა. ის შეუერთდა მუსიკალურ ლეიბლს Polydor/Island (Universal Music Group). 2013 წლის აგვისტოში გამოუშვა სიმღერა „DNA“ და დაანონსა რომ ეს იქნებოდა მისი ალბომის „King in the Mirror“ პირველი სიმღერა. მუსიკალური ვიდეო 2013 წლის 3 აგვისტოს გამოვიდა. მან სიმღერა შეასრულა იან ბოიერმანის ტელეგადაცემაში „Lateline“.
ალბომი „King in the Mirror“ 2014 წლის თებერვალში გამოვიდა. ვაპელმა გახსნა ჯეიმზ ბლანტის ტური ავსტრიაში, გერმანიაში, იტალიასა და შვეიცარიაში.
2015 წლის ევროვიზიაზე ავსტრიის წარმომადგენლის შერჩევის პროცესში, ის იყო მუსიკოსთა მწვრთნელი. ამ პერიოდში ის იყო „ORF“-ის გუნდის წევრი და აქტიურად იღებდა მონაწილეობას წარმომადგენლის შერჩევის პროცესში.
2017 წელს ანნამ ჩაწერა ახალი ალბომი პროდიუსერ დანიელ ბრანდტთან ერთად, რომელთანაც იმ პერიოდში სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონდა.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 18 დეკემბერი
დაბადებული 1985
ავსტრიელი მომღერლები
ავსტრიელი მსახიობები
ტაუბაშ-ბადრაკოვო

ტაუბაშ-ბადრაკოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 142 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 155 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (26 %) და ბაშკირები (61 %) შეადგენენ.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
დიურტიულის რაიონის სოფლები
ანანურა

ანანურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე-სასუფრე ვაზის ჯიში ანანურიდან.
მის ადგილწარმოშობას მისივე სახელი განაპირობებს — სოფელი ანანური.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან დიდი ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, დაუნაკვეთავი ან საშუალოდ დანაკვეთებული. ხუთნაკვეთიანია. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია თხელი ჯაგრისებრ-აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი მდედრობითი სქესის აქვს, მტევანი დიდი ზომის, მხრიანი, კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, შავი ფერის, წვენი შეუფერავი.
ვაზი ძლიერი ზრდისაა. მიეკუთვნება სიმწიფის საშუალო პერიოდის სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიშს.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 34
ქართული ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი სასუფრე ქართული ჯიშები
ხუან კარლოს ფერეროს სტატისტიკა და მიღწევები

ხუან კარლოს ფერეროს სტატისტიკა და მიღწევები
სტატიაში მოცემულია ესპანელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელის, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგნის ხუან კარლოს ფერეროს კარიერის სტატისტიკა და მიღწევები. ფერეროს 1 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 2003 წელს, მან საფრანგეთის ღია პირველობის ფინალში ნიდერლანდელი მარტინ ვერკერკი 3 სეტში დაამარცხა. ესპანელს ასევე 4 მასტერსის ტურნირი აქვს მოგებული. ჯამში ფერერომ კარიერაში ATP-ის 16 ტურნირი მოიგო ერთეულებში. იგი 8 კვირის განმავლობაში იკავებდა ჩოგბურთელთა რეიტინგში პირველ ადგილს. სანაკრებო დონეზე, მან სამჯერ მოიგო დეივისის თასი ესპანეთის ნაკრებთან ერთად.
მთავარი ფინალები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 3 (1–2)
ATP-ის მსოფლიო ტურის ფინალი: 1 (0–1)
(დ) – დახურული კორტი
მასტერსის ფინალები: 6 (4–2)
ATP-ის ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 34 (16 გამარჯვება, 18 მარცხი)
ATP-ის ჩელენჯერის & ITF-ის მამაკაცთა ტურნირების ფინალები ერთეულებში: 7 (4–3)
ერთეულებში ასპარეზობის შედეგები
დიდი სლემის ტურნირებზე ასპარეზობის შედეგები წყვილებში
ITF-ის მამაკაცთა ტურნირების ფინალები წყვილებში: 2 (0–2)
ფერეროს ურთიერთშეხვედრების შედეგები ტოპ-10-ის ჩოგბურთელებთან
გამარჯვებები ტოპ-10-ის ჩოგბურთელებზე სეზონების მიხედვით
ჯე – ჯგუფური ეტაპი
რესურსები ინტერნეტში
ფერერო ATP-ის ოფიციალურ საიტზე
ფერერო ITF-ის ოფიციალურ საიტზე
ფერერო დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე
სქოლიო
ჩოგბურთელების სტატისტიკა და მიღწევები
მური (ზოოლოგია)

მური (ზოოლოგია)
მური — აბრეშუმის ჭიის განვითარების ადრეული სტადია, როდესაც მას შავი ფერი აქვს (შდრ. მატლი, მუხლუხი). ამ ტერმინს ლიტერატურაში უმართებულად ლარვას გაგებითაც ხმარობენ.
ლიტერატურა
მეაბრეშუმეობა
Charcas Province

Charcas Province
Charcas is a province in the northern parts of the Bolivian Potosí Department. Its capital is San Pedro de Buena Vista (955 inhabitants in 2001).
Location
Charcas province is one of sixteen provinces in the Potosí Department. It is located between 17° 57' und 18° 36' South and between 65° 21' und 66° 19' West. It borders Bernardino Bilbao Province in the north, Alonso de Ibáñez Province in the northwest, Rafael Bustillo Province in the southwest, Chayanta Province in the south, and Cochabamba Department in the east.
The province extends over 125 km from East to West and 100 km from north to south.
Division
The province comprises two municipalities which are further subdivided into cantons.
Population
The main language of the province is Quechua, spoken by 98%, while 34% of the population speak Spanish. The population increased from 31,233 inhabitants (1992 census) to 38,174 (2001 census), an increase of 22.3%. Capital of the province is San Pedro (955 inhabitants).
10% of the population have no access to electricity, 10% have no sanitary facilities. 72.0% of the population are employed in agriculture, 0.5% in mining, 12.2% in industry, 15.3% in general services. 99% of the population are Catholics.
The people are predominantly indigenous citizens of Quechua descent and descendents of the Spanish.
See also
Paka Chuku
Puka Urqu
Quri Kancha
Toro Toro National Park
References
Provinces of Potosí Department
Campo Azul, Minas Gerais

Campo Azul, Minas Gerais
Campo Azul is a Brazilian municipality located in the north of the state of Minas Gerais. In 2020 the population was 3,824 in a total area of 506 km². It became a municipality in 1995.
Campo Azul is located east of the São Francisco River between São Francisco and Montes Claros. It is 50 km. from the nearest major population center, São Francisco, at an elevation of 612 meters. Neighboring municipalities are: Ubaí, Brasília de Minas, Ponto Chique, and São João do Pacuí. Campo Azul is part of the statistical microregion of Montes Claros.
The most important economic activities are cattle raising and agriculture. The GDP in 2003 was R$8,940,000, with a per capita income of R$2,432. Campo Azul is in the bottom tier of municipalities in the state with regard to economic and social development. It suffers from isolation, poor soils, drought, and inadequate transport connections.
Municipal Human Development Index: 0.650 (2000)
State ranking: 743 out of 853 municipalities
National ranking: 3,780 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 74%
Life expectancy: 67 (average of males and females)
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha.
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
ზედა აღვი

ზედა აღვი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში, ცაგერის ქვაბულის სამხრეთ ნაწილში. აღვის თემის ცენტრი (სოფლები: კენაში, ქვედა აღვი, შუა აღვი). ზღვის დონიდან 660 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 37 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ცაგერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Aboud Jumbe

Aboud Jumbe Mwinyi (14 June 1920 – 14 August 2016) was the second President of Zanzibar, serving from 1972 to 1984. He held several other positions, including Chairman of the Zanzibar Revolutionary Council, Vice-President of the Union of Tanzania, and the vice-chairman of the Chama Cha Mapinduzi (CCM) party.
Jumbe served as president of Zanzibar from 11 April 1972 until 30 January 1984. He succeeded Abeid Karume as president, following Karume's assassination on 7 April 1972. He was initially elected by the Revolutionary Council as a part of the Afro-Shirazi Party (ASP). While he was in office, in 1977, the two ruling parties of Tanzania merged. In particular, the ASP and the Tanganyika African National Union (TANU), merged to create Tanzania's ruling party, the CCM.
In 1979, Jumbe introduced the first post-revolution constitution of Zanzibar. This separated the powers of the Revolutionary Council and the House of Representatives. Furthermore, the new constitution established elections by universal suffrage, instead of being elected by the Revolutionary Council.
Jumbe died at the age of 96 at his home at Kigamboni, Dar es Salaam, on 14 August 2016.
See also
Ali Mwinyigogo
References
1920 births
2016 deaths
Afro-Shirazi Party politicians
Chama Cha Mapinduzi politicians
Presidents of Zanzibar
Tanzanian Muslims
Vice-presidents of Tanzania
ვაჟა აბაკელია

ვაჟა აბაკელია (დ. 26 ოქტომბერი, 1948, მარტვილი — გ. 12 ივლისი, 2019) — ქართველი იურისტი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი და თანანმდებობის პირი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1948 წლის 26 ოქტომბერს, ქალაქ მარტვილში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.
იყო თბილისის პარტიული ორგანიზაციების მუშაკი 1971-1979 წლებში. 1980-1990 წლებში მუშაობდა მოსამართლედ. 1991 წელს იყო საქართველოს გენერალური პროკურორი. 1990-1991 წლებში კი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარის მოადგილე, ასევე სისხლის სამართლის კოლეგიის თავმჯდომარე. თბილისის ნაძალადევის რაიონის სახალხო მოსამართლე, მარტვილის სახალხო დეპუტატთა რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე, საქართველოს კპ მარტვილის რაიკომის მდივანი.
ეწეოდა სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას. იყო კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის დეკანის მოადგილე, იუსტიციის ნამდვილი სახელმწიფო მრჩეველი, იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორი და პროფესორი.
გარდაიცვალა 2019 წლის 12 ივლისს.
ლიტერატურა
კობა ამირხანაშვილი, საქართველოს პარლამენტის წევრები 1990-2015, გვ. 54, თბ., 2015.
რესურსები ინტერნეტში
ვაჟა აბაკელია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ქართველი იურისტები
დაბადებული 26 ოქტომბერი
დაბადებული 1948
გარდაცვლილი 12 ივლისი
გარდაცვლილი 2019
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები