PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
სერპა

სერპა — ქალაქი პორტუგალიაში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 9990 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
პორტუგალიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Municipality official website
Watch & Clock Museum
Planicie Dourada Tourist Region
Photos from Serpa
SRP160 - MTB Ultramarathon Serpa 160
პორტუგალიის ქალაქები
Irganai Dam

Irganai Dam is a hydroelectric dam in the Untskul region of Dagestan, Russia. It is located on the river Avar Koisu.
History
Construction of the dam and power station started in 1979. The first generation unit of the Irganai hydropower station was launched in 1998. The second generation unit was launched in 2001.
Technical description
The dam is high and long at the crest. It is filled of gravel with asphalt-concrete diaphragm. The complex includes tunnel spillway, intake structure, two diversion tunnels each, underground surge tanks, steel-reinforced concrete penstocks, and a powerhouse.
Irganai is the largest derivational hydroelectric power station in Russia, with two radial-axial hydraulic units with a capacity of 200 MW each. The power station has a total installed capacity of 400 megawatts (MW) and projected capacity of 800 MW. Its mean annual electric energy output is 1,280 GWh.
The dam creates the Irganai reservoir. The reservoir has a surface area of . Its full capacity is and alive storage capacity is .
The dam and power station is projected by Lenhydroproject and operated by RusHydro.
Incidents
On 7 September 2010, fire broke out at power station's hall. On 9 September 2010, Russian security forces defused an explosive device equivalent to of trinitrotoluene in the room. On 31 January 2011, a stick of dynamite was discovered at the power station.
References
External links
Hydroelectric power stations in Russia
Dams in Russia
Buildings and structures in Dagestan
Dams completed in 1998
კორიენტესის პროვინცია

კორიენტესის პროვინცია
კორიენტესი (გუარ. Taragui Tetãmini) – არგენტინის პროვინცია, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – კორიენტესი. პროვინციის მოსახლეობა – 930 991 კაცი (2001). ფართობი – 88 199 კმ². პროვინცია მოიცავს 25 დეპარტამენტს და 67 მუნიციპალიტეტს.
2004 წლის 28 სექტემბრის პროვინციული კანონით № 5598 გუარანის ენა ესპანურთან ერთად გამოცხადდა პროვინციის ოფიციალურ ენად.
იხილეთ აგრეთვე
არგენტინის პროვინციები
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
History
Esteros del Iberá
Corrientes Info
Pictures of Corrientes
სქოლიო
არგენტინის პროვინციები
Chumpi District

Chumpi District is one of eight districts of the Parinacochas Province in Peru.
Geography
One of the highest mountains of the district is Pisti at approximately . Other mountains are listed below:
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (70.22%) learnt to speak in childhood, 29.61% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
References
თეიმურაზ რევაზიშვილი

თეიმურაზ რევაზიშვილი (დ. 30 იანვარი, 1943, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, ონკოლოგ-გინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, უმაღლესი კატეგორიის სპეციალისტი.
ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.
1967-1971 წლებში იყო გორის სამშობიარო სახლის ექიმი-მეან-გინეკოლოგი; 1971-1973 წლებში კლინიკური ორდინატურა გაიარა ლენინგრადის პეტროვის სახელობის ონკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტში; 1973-1977 წლებში მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკური კლინიკური ონკოლოგიური დისპანსერის გინეკოლოგიურ განყოფილებაში; 1977-1995 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის სხივური გინეკოლოგიის განყოფილების ექიმი, 1995 წლიდან საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს პროფ. ღვამიჩავას სახელობის ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის სხივური გინეკოლოგიის განყოფილების გამგე. ავტორია 24 სამეცნიერო ნაშრომისა საშვილოსნოს ყელის, ტანისა და საშოს კიბოს პროფილაქტიკისა და მკურნალობის აქტუალურ საკითხებზე.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1988 წელს „საშვილოსნოს ყელის ტაკვის კიბოს პროფილაქტიკა და მკურნალობა“.
ორგანიზაციის წევრი
კ. ვეფხვაძის სახელობის გინეკოლოგ-ონკოლოგთა საზოგადოება, წევრი
ლიტერატურა
ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 239
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 30 იანვარი
დაბადებული 1943
ქართველი ექიმები
თბილისში დაბადებულები
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
სარტაკი

სარტაკი (? — დაახლ. 1256) — ოქროს ურდოს მესამე მმართველი (1256), ბათო-ყაენის უფროსი შვილი, ჩინგიზ-ყაენის შვილიშვილი.
უამრავი თანამედროვის ჩანაწერებით, მათ შორის პაპ ინოკენტი IV-ის მიხედვით სარტაკი აღიარებდა ქრისტიანობას (როგორც ჩანს ნესტორიანელობას).
რესურსები ინტერნეტში
Michael Marcotte: Marcotte Genealogy - Khan genealogy chart
სქოლიო
ოქროს ურდოს ხანები
ჩინგიზიდები
გარდაცვლილი 1256
ჟაგუბიცის თემი

ჟაგუბიცის თემი — თემი სერბეთში, შედის ბრანიჩევის ოლქში.
თემის მოსახლეობა შეადგენს 14 047 ადამიანს (2007 წლის აღწერის მონაცემები), მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 18 ადამ./კმ². თემის ფართობი — 760 კმ².
თემის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჟაგუბიცა. ჟაგუბიცის თემი შედგება 18 დასახლებული პუნქტისგან, მათი საშუალო ფართობია 42.2 კმ².
თემის მოსახლეობის სტატისტიკა
რესურსები ინტერნეტში
სერბეთის ოფიციალური სტატისტიკა
სქოლიო
სერბეთის თემები
ტივის კუნძულები

ტივის კუნძულები — კუნძულების ჯგუფი ავსტრალიის შტატის ჩრდილოეთი ტერიტორიის სანაპიროსთან 80 კმ-ში ჩრდილოეთით ქალაქ დარვინიდან, არაფურის და ტიმორის ზღვების შეერთების ადგილას.
გეოგრაფია
ტივის კუნძულები შედგება ორი დიდი კუნძულისგან: მელვილი, ბათერსტი და 9 პატარა დაუსახლებელი კუნძულისაგან (Buchanan, Harris, Seagull, Karslake, Irritutu, Clift, Turiturina, Matingalia და Nodlaw), რომელთა საერთო ფართობი შეადგენს 8320 კმ²-ს. მელვილი — ფართობის მიხედვით მეორე კუნძულია ავსტრალიაში.
კუნძულების სანაპიროები უპირატესად კლდოვანი და ციცაბოა. ნოტიო სეზონი გრძელდება ოქტომბრიდან მარტის ჩათვლით, მშრალი სეზონი — აპრილიდან აგვისტოს ჩათვლით.
ჯგუფის ორივე დიდი კუნძულის ზედაპირი დაფარულია ხშირი მცენარიული საფარით (ძირითადად ევკალიპტის ტყეებით). ზოგიერთ ადგილებში მდებარეობენ მანგროს ტყეები. ფაუნა წარმოდგენილია ცხოველებით, რომლებიც ფართედაა გავრცელებული მთელ ავსტრალიაში: ვალაბები, კუსკუსები, ბანდიკოტები, გველები და ხვლიკები.
ისტორია
ტივის კუნძულები 1644 წელს აღმოაჩინა ნიდერლანდელმა მოგზაურმა აბელ ტასმანმა. 1705 წლის აპრილში ტივის კუნძულებზე გადმოვიდა ნიდერლანდელების ჯგუფი. 1824 წელს მელვილის კუნძულზე დაარსდა ბრიტანული სამხედრო დასახლება, რომელიც არსებობდა 1829 წლამდე.
1911 წლის ივნისში ბათერსტის კუნძულზე გადმოსხდნენ პირველი კათოლიკე მისიონერები და დასახლდნენ ქალაქ ნგუიუში.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წლის 19 თებერვალს, ტივის კუნძულებზე საჰაერო იერიში მიიტანა იაპონიის ავიაციამ.
ადგილობრივი თვითმმართველობა
1912 წელს ტივის კუნძულები გამოცხადდა ავსტრალიელი აბორიგენების რეზერვატად. 1980 წელს კუნძულების მართვა გადაეცა ტივის აბორიგენთა მიწის საბჭოს. 2001 წლის 12 ივლისს ჩამოყალიბდა ტივის კუნძულების თვითმმართველობის რაიონი.
მოსახლეობა
კუნძულები დასახლებულია ავსტრალიელი აბორიგენებით — ტივი, რომლებიც იქ ცხოვრობდნენ ევროპელების გამოჩენამდე დიდი ხნით ადრე. 1996 წელს კუნძულების მოსახლეობის საერთო რაოდენობა შეადგენდა 2033 ადამიანს, რომელთაგან 93,8 % იყო ავსტრალიელი აბორიგენი. 2011 წელს კუნძულების მოსახლეობა გაიზარდა 2579 ადამიანამდე. კუნძულებზე ძირითადი სასაუბრო ენაა — ტივის ენა, შემდეგ ინგლისური.
ყველაზე დიდი დასახლებებია — ნგუიუ (ბათერსტის კუნძული), პირლანგიმპი და მილიკაპიტი (მელვილის კუნძული).
კულტურა და სპორტი
ტივის კუნძულები ცნობილია თავისი ტრადიციული კულტურით, წარმომადგენლობითი მრავალი ცეკვებით, სიმღერებით და ცერემონიებით.
კუნძულებზე საკმაოდ პოპულარულია ავსტრალიური ფეხბურთი (ტივის კუნძულებზე არსებობს საკუთარი ლიგაც).
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია კუნძულების შესახებ
სქოლიო
ავსტრალიის კუნძულები
არაფურის ზღვა
წაღვლის პირველი სამაროვანი

წაღვლის პირველი სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ წაღვლის სამხრეთით, ერთ კილომეტრზე, ვენახებში, ადგილ ჩოჩქოლიკარში. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოსა და ადრინდელი რკინის ხანით. სამაროვანზე შემთხვევით აღმოჩნდა ბრინჯაოს შუბის პირები, კაჟის ნამგლის ჩასართი და ზოომორფული ფიგურები. მასალა დაცულია სოფელ წაღვლის საჯარო სკოლის მხარეთმცოდნეობის კაბინეტში.
ლიტერატურა
ხაშურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Genevilla

Genevilla is a town and municipality located in the province and autonomous community of Navarre, northern Spain.
References
External links
GENEVILLA in the Bernardo Estornés Lasa - Auñamendi Encyclopedia (Euskomedia Fundazioa)
Municipalities in Navarre
სანგა-მბაერე

სანგა-მბაერე (სანგო — Sêse tî kömändâ-kötä tî Sangä-Mbaere) — ეკონომიკური პრეფექტურა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სამხრეთ-დასავლეთში.
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნოლა.
ფართობი — 19 412 კმ², 2003 წლის აღწერით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 101 074 ადამიანს.
გეოგრაფია
ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება მამბერე-კადეის პრეფექტურას, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ლობაეს პრეფექტურას, აღმოსავლეთით კონგოს რესპუბლიკას, დასავლეთით კამერუნს.
პრეფექტურის სახელწოდება წარმოიქმნა მდინარეებისგან — სანგა და მბაერე. მდინარე სანგა წარმოიქმნება პრეფექტურის ტერიტორიაზე, მდინარეების — კადეის და მამბერეს შეერთებით, ქალაქ ნოლას რაიონში და მიედინება სამხრეთისაკენ — მდინარე კონგოსკენ. მბაერე მიედინება სუბპრეფექტურა ლობაეს საზღვრის გასწვრივ და უერთდება მდინარე ლობაეს (უბანგის შენაკადი).
სუბპრეფექტურები
ბამბიო
ნოლა
ბაიანგა
სქოლიო
ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის პრეფექტურები
კიპური

კიპური — მთა ირლანდიაში, დუბლინისა და უიკლოუს საგრაფოების საზღვარზე. სიმაღლე 757 მ. მთიდან იშლება ხედი დუბლინსა და დუბლინის ყურეზე. ფერდობებზე სათავეს იღებს მდინარეები ლიფი და დოდერი. კიპური წარმოადგენს პოპულარულ ადგილს აქტიური დასვენებისა და ქვეითი ტურიზმის მოყვარულთათვის. აქვე მდებარეობს სატელევიზიო და რადიო სადგურების რეტრანსლატორი.
სქოლიო
ირლანდიის მთები
ვაჩნაძიანის ღვთისმშობლის ეკლესია

ვაჩნაძიანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძიანის სამხრეთით, სამიოდე კილომეტრზე. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს.
აღწერილობა
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით, გარეთა კუთხეები, შესასვლელები და სარკმლები გამოყვანილია კვადრატული აგურით. ეკლესია შიგნით და გარედან შელესილია. შესასვლელები სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. დასავლეთ კარი გარედან შეისრულითაღოვანია. შიგნით კი თარაზულადაა გადახურული. სამხრეთი შესასვლელი ორივე მხრიდან სწორკუთხაა. საკურთხევლის აფსიდი გეგმით ნახევარწრიულია. მისი იატაკი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია შეისრულთაღიანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო პატარა შეისრულთაღიანი ნიშაა, ერთი მსგავსი ნიშა ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილშიცაა. აფსიდი დასრულებულია კონქით, რომლის თაღიც შეისრულია. შეისრულია კამარაც. იგი დაყრდნობილია ორ საბჯენ თაღზე ერთი მათგანი დარბაზის შუაშია. მეორე დასავლეთ კედელთან. შუა თაღი შეკიდულ პილასტრებზეა გადაყვანილი, დასავეთისა კუთხის პილასტრებზე. საკურთხევლის სარკმლის გარდა. თითო მსგავსი სარკმელი სამხრეთ-დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. ეკლესიის იატაკი მოგებულია კვადრატული აგურით. შიგნით სამი საფლავია, რომლებშიც დასაფლავებული არიან ჯანდიერთა გვარის წარმომადგენლები. ფასადები სადაა. დასავლეთ ფასადზე შესასვლელი ჩასმულია საფეხურით შეღრმავებულ სწორკუთხა არეში. რომელიც დასრულებულია აგურის ორსაფეხურიანი ხერხული ფრიზით. კარის ზემოთ სწორკუთხა ნიშაა. ორივე მოქცეულია მაღალი კედლის სიბრტყიდან დაახლოებით 10 სანტიმეტრით შვერილ ჩარჩოში, რომლის თავი კუთხით შვერილი აგურების წყობის ორი რიგითაა გამოყვანილი. ფასადზე ფრონტონის არეში. აგურის წყობით შეღრმავებული ჯვარია. ანალოგიური ჯვარია გამოსახული აღმოსავლეთ ფასადის ფრონტონზეც. კედლები დასრულებულია ლეკალური აგურით ნაწყობი ლავგარდნით. რომლის პროფილს შეადგენს: თარო, წრეთარგი და ლილვი. 2010 წელს საერთაშორისო საქველმოქმედო ფონდ „ქართუს“ დაფინანსებით ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია შეაკეთა. აღდგა ლავგარდნის დანგრეული ნაწილები, ეკლესია გადაიხურა ღარისებრი კრამიტით.
ლიტერატურა
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Deniz Tekin

Deniz Tekin
Hatice Deniz Tekin (born 7 June 1997) is a Turkish musician and songwriter. Her interest in music began at the age of 8, when she started to play piano and flute. She joined various local music groups during her secondary and high school years. At the age of 16, she began performing live music in small cafes. At the same time, she shared her own recordings under the nickname Daphead on various music platforms and made covers of known songs and attracted attention. In 2017, she released her first studio album Kozakuluçka.
Life and career
She was born in İzmir as a child of a civil servant and spent her first years in Konak. Her parents studied dentistry and she spent her childhood in different provinces. She first went to Mardin with her family and finished primary school there. Then she completed her secondary and high school education in Gaziantep. Her interest in music started with piano and flute with the encouragement of her father. In Gaziantep, she shared her works on music sharing platforms such as SoundCloud and attracted attention. Her recordings during this period were listened to between 1 and 7 million times on YouTube. After creating an adequate audience, she gave concerts in big cities such as Istanbul, Ankara, İzmir and Antalya. In an interview in 2015, Turkish singer Kalben drew attention to the instruments and voice of Tekin. After leaving Gaziantep, she started studying Western Languages and Literature at Boğaziçi University. In 2017, at the age of nineteen, she released her first studio album Kozakuluçka, which consists of nine songs. In this album, she also covered songs such as "Beni Vur" by Ahmet Kaya and Yusuf Hayaloğlu. Later she performed a number of songs together with Can Ozan. In 2022 she got together with Geeva Flava and Dilan Balkay to put together her second EP called Mana. She is currently playing bass for Yaşlı Amca.
Discography
Albums
Kozakuluçka (2017)
EPs
Kuyu (2022)
Mana (2023)
Singles
Hep Oturup Bekledim (2017)
Çözülmez (2018)
Yıldızlar (2019)
Güneşe Doğru (2020)
Olmayacak İşler (2021)
Aşkın Bu Sarhoşluğu (2022)
Derde İhanet Edemem (2023)
References
1997 births
Turkish lyricists
Turkish musicians
Living people
Musicians from İzmir
დასავლეთი ვისაიასი

დასავლეთი ვისაიასი (ასევე ცნობილი როგორც VI რეგიონი; ტაგ: Kanlurang Kabisayaan ან Kanlurang Visayas) — ადმინისტრაციული რეგიონი ფილიპინებში. მოიცავს 6 პროვინციას: აკლანი, ანტიკე, კაპისი, გიმარასი, ილოილო და დასავლეთი ნეგროსი და 2 მაღალურბანიზებულ ქალაქს: ბაკოლოდი და ილოილო. რეგიონული ცენტრია ქალაქი ილოილო. რეგიონის მოსახლეობის უმრავლესობა ვისაიანურ ენებზე: ჰილიგაინონზე, აკლანონზე, კაპისნონსა და კინარაი-ა-ზე საუბრობს. რეგიონის ფართობია 20 794.18 კმ², ხოლო მოსახლეობის რაოდენობა 7 536 383 ადამიანს შეადგენს.
2015 წლის 29 მაისს რეგიონის საზღვრები შეიცვალა, როდესაც დასავლეთ ვისაიასის დასავლეთ ნეგროსის პროვიინცია და მაღალურბანიზებული ქალაქი ბაკოლოდი ახლად შექმნილ კუნძულ ნეგროსის რეგიონს შეუერთდა. შემდეგში რეგიონი დაიშალა და 2017 წლის 9 აგვისტოს დასავლეთი ნეგროსი და ბაკოლოდი კვლავ დასავლეთ ვისაიასის შემადგენლობაში დაბრუნდა.
ისტორია
რეგიონი სახელწოდება დაკავშირებულია ვისაიასის რეგიონში მის გეოგრაფიულ მდებარეობასთან.
დასავლეთ ვისაიასის რეგიონი 1972 წლის 24 სექტემბერს შეიქმნა, როდესაც პრეზიდენტმა ფერდინანდ მარკოსმა ხელი მოაწერა 1-ელ საპრეზიდენტო დეკრეტს და ინტეგრირებული რეორგანიზაციის გეგმის ფარგლებში ფილიპინები 11 პროვინციად დაიყო. აკლანის, ანტიკეს, კაპისის, ილოილოს (შეიცავდა ქვეპროვინცია გიმარასს) და დასვლეთ ნეგროსის პროვინციები დასავლეთ ვისაიასის რეგიონის შემადგენლობაში შევიდა.
2005 წლის 23 მაისს 429-ე აღმასრულებელი ბრძანების მიხედვით VI რეგიონს პალავანის პროვინციას მიეკუთვნა. შიდა და ადგილობრივი მმართველობის დეპარტამენტმა იმავე წლის ივნისში გამოაცხადა, რომ პროვინცია რეგიონის შემადგენლობაში შევიდა. თუმცა პალავანელები პროვინციის სხვა რეგიონისთვის მიკუთვნებას აკრიტიკებდნენ და კვლავ IV-B რეგიონში დაბრუნებას უჭერდნენ მხარს. შედეგად პალავანი კვლავ მიმაროპის რეგიონს მიეკუთვნა.
გეოგრაფია
დასავლეთ ვისაიასის რეგიონის მთავარი კუნძულია პანაი. რეგიონის შემადგენლობაში შედის კუნძული გიმარასი და გარშემო მდებარე კუნძულები. რეგიონი მოიცავს კუნძულ ნეგროსის დასავლეთ ნახევარს. ჩრდილოეთიდან სიბუიანის ზღვა ესაზღვრება, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ვისაიანის ზღვა, აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთ ნეგროსის პროვინცია, სამხრეთით — ილოილოს სრუტე და პანაის ყურე, ხოლო დასავლეთით — სულუს ზღვა
დასავლეთ ვისაიასის რეგიონი მოიცავს 6 პროვინციას, 2 მაღალურბანიზებულ ქალაქს, 14 შემადგენელ ქალაქს, 117 მუნციიპალიტეტს და 4 051 ბარანგაის.
რესურსები ინტერნეტში
Philippine Standard Geographic Code
სქოლიო
დასავლეთი ვისაიასი
ფილიპინების რეგიონები
ვისაიასი
სულუს ზღვა
პილონია

პილონია — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ასტურიის პროვინციის ორიენტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 283,89 კმ². მოსახლეობა — 6875 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთე
ასტურიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
პილონიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ასტურიის მუნიციპალიტეტები
ასტურიის ქალაქები
მედეა (1969 წლის ფილმი)

მედეა (1969 წლის ფილმი)
მედეა — პიერ პაოლო პაზოლინის 1969 წლის ფილმი. ფილმი დაფუძნებულია ევრიპიდეს ამავე სახელწოდების ტრაგედიის მოტივებზე. მედეას როლს ასრულებს საოპერო მომღერალი მარია კალასი, რომელიც ფილმში არ მღერის. „მედეა“ კალასის ერთადერთი კინოროლი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
იტალიური ფილმები
იტალიურენოვანი ფილმები
1969 წლის ფილმები
დრამატული ფილმები
პიერ პაოლო პაზოლინის ფილმები
ლამი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ლამი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლამი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლამი — წყლის აუზის ფსკერის ნალექი;
ლამი — სოფელი მცხეთის მუნიციპალიტეტში.
შაიბანიდების სახელმწიფო

შაიბანიდების სახელმწიფო — ფეოდალური სახელმწიფო შუა აზიაში (1500-1598 წწ.), რომლის დედაქალაქი იყო ჯერ სამარყანდი, ხოლო 1560 წლიდან - ბუხარა. მისი შექმნა დაკავშირებულია ცენტრალურ აზიაში მომთაბარე უზბეკების - შაიბანიდების მოსვლასთან, ჩინგიზ-ყაენის შთამომავლის, შაიბანი-ხანის მეთაურობით და მათ მიერ ცენტრალური მავერანაჰრის დაპყრობასთან. 1510 წელს, როდესაც ირანმა შაიბანი-ხანი დაამარცხა, იგი დაიშალა ორ უზბეკურ სახელმწიფოდ: შაიბანიდების სახელმწიფოდ და ხივის სახელმწიფოდ. შაიბანიდების სახელმწიფო დაიყო საუფლისწულო მამულებად. მათგან ყველაზე დიდი იყო ბუხარა, სამარყანდი, ტაშკენტი, ბალხი და სხვა. სახელმწიფოს მეთაური ხანის ტიტულს ატარებდა. მრავალრიცხოვანმა ლაშქრობებმა, მეზობლებზე თავდასხმებმა და გაუთავებელმა შინაომებმა მნიშვნელოვნად გააჩანაგა მეურნეობა. შაიბანიდების სახელმწიფოს არსებობის პერიოდში დამკვიდრდა მავერანაჰრისა და ხორასნის თურქულენოვანი მოსახლეობის ეთნონიმი „უზბეკები“.
ლიტერატურა
ისტორიული სახელმწიფოები
უზბეკეთის ისტორია
ომის ხელოვნება

ომის ხელოვნება (ჩინურად: 孫子兵法; იკითხება: სუნ ძუ ბინ ფა; პირდაპირი მნიშვნელობა: სუნ ძის სამხედრო სტრატეგია) — ჩინური სამხედრო მოძღვრება, დაწერილი ძვ. წ. VI საუკუნეში სუნ ძის მიერ. შედგება 13 თავისაგან და თითოეული მათგანი ეთმობა ომის წარმოების თითო ასპექტს. დიდი ხნის განმავლობაში ითვლებოდა სამხედრო ტაქტიკისა და სტრატეგიების სრულყოფილ სწავლებად. ეს ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული სტრატეგიული ნამუშევარია და მან დიდი წვლილი შეიტანა, როგორც სამხედრო დაგეგმარებაზე, ასევე მის გარეთაც. პირველად ითარგმნა ფრანგი მისიონერის მიერ დაახლოებით ორასი წლის წინ და, როგორც ცნობილია, მას დიდი ზეგავლენა მოუხდენია ნაპოლეონზე, გერმანიის გენშტაბზე მეორე მსოფლიო ომში და ასევე სპარსეთის ყურეში "ოპერაცია უდაბნოს შტორმი" დაგეგმვაზე.
13 თავი
თავების სათაურები 1999 წლის ქართული თარგმანიდან:
I. გათვლანი
II. საომრად დაძვრა
III. შეტევის ოსტატობა
IV. განლაგება
V. ძალოვნება
VI. ძლიერი და სუსტი ადგილები
VII. ბრძოლა ომში
VIII. ცვლილებანი
IX. ლაშქრობა
X. ბრძოლის ადგილი
XI. ცხრანაირი ადგილი
XII. შეტევა ცეცხლით
XIII. ჯაშუშთა გამოყენება
სამხედრო გამოყენება
მრავალ აღმოსავლეთ აზიურ ქვეყანაში "ომის ხელოვნება" სამხედრო სამსახურის გამოცდისთვის პოტენციურ კანდიდატთათვის სილაბუსის ნაწილი იყო. ის ასევე გამოყენებული იყო ზოგიერთი ევროპული ქვეყნის სამხედრო ინსტიტუტების მიერ, მაგ. გერმანიაში პირველ მსოფლიო ომამდე. აშშ საზღვაო ძალებში ის სადაზვერვო პერსონალისთვის აუცილებელ საკითხავ ხოლო დანარჩენ სამხედრო მეზღვაურთათვის კი რეკომენდებულ წიგნად ითვლება.
გამოყენება არასამხედრო სფეროში
ზოგიერთის წარმოდგენით "ომის ხელოვნებას" მხოლოდ სამხედრო გამოყენება არ აქვს. წიგნში მოცემული ტექსტის უმეტესობა არის იმაზე თუ როგორ ვაწარმოოთ ომი ბრძოლის გარეშე. ის იძლევა რჩევებს როგორ დავამარცხოთ ოპონენტი ისე, რომ ფიზიკური შერკინების საჭიროება არ შეიქმნეს. თანამედროვე კორპორაციულ კულტურაში ის ისწავლება "ოფისის პოლიტიკისთვის" მოსამზადებლად და ეს წიგნი დასავლეთის ქვეყნების მაღაზიებში ძირითადად ბიზნესის განყოფილებებში იყიდება. ზოგიერთ სპორტში, როგორიცაა რაგბი, ეს წიგნი თამაშის სტრატეგიის დასამუშავებლად იქნა გამოყენებული.
იაპონურ კომპანიათა უმრავლესობისთვის "ომის ხელოვნება" აუცილებელ წიგნთა შორისაა უმაღლესი რანგის მმართველებისათვის. ბოლო ხანებში ის მზარდი პოპულარობით სარგებლობს ასევე დასავლურ ბიზნეს წრეებშიც, როგორც დამხმარე იდეოლოგია მძაფრი კონკურენციის პირობებში წარმატების მისაღწევად.
რესურსები ინტერნეტში
სამხედრო ტაქტიკა
მართვის სტრატეგია
კორეელები

კორეელები (კორ.: 한국인/韓國人) — იზოლირებული ეთნოლინგვისტური ოჯახის ხალხი, კორეის ნახევარკუნძულის ძირითადი მოსახლენი. ცხოვრობენ ჩრდილოეთ კორეაში (22,5 მლნ), სამხრეთ კორეაში (44 მლნ), რუსეთის ფედერაციაში 107 ათ., უზბეკეთში 183 ათ., ყაზახეთში 103,3 ათ. მიეკუთვნება მონგოლოიდური რასის აღმოსავლეთაზიურ შტოს. კორეელთა ეთნოგენეზში მონაწილეობდნენ პალეოაზიური, ალთაური და ავსტრონეზიული ტომები.
სახელები: თვითწოდება - ჩოსონ სარამ;
საერთო რაოდენობა: 70,2 მლნ.
ენა: კორეული.
მორწმუნეები: ბუდისტები, კონფუციანელები, არიან აგრეთვე ქრისტიანები (პრესვიტერიანელები).
გალერეა
წყაროები
서의식 და 강봉룡. 뿌리 깊은 한국사, 샘이 깊은 이야기: 고조선, 삼국, ISBN 89-8133-536-2
Barnes, Gina. The Rise of Civilization in East Asia: the Archaeology of China, Korea and Japan, ISBN 0-500-27974-8
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ამერიკელი კორეელების მუზეუმი
კორეელების კავშირი იაპონიაში
სქოლიო
მსოფლიოს ხალხები
სამხრეთი კორეა
ჩრდილოეთი კორეა
პლოვდივი

პლოვდივი (წარსულში ფილიპოპოლი და ფილიბე ) — ბულგარეთის სიდიდით მეორე ქალაქი დედაქალაქ სოფიას შემდეგ, 2012 წლის დეკემბრის მონაცემებით მოსახლეობა 339 077 ადამიანს შეადგენდა. პლოვდივის ოლქისა და პლოვდივის, მარიცასა და როდოპის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელთა მოსახლეობა საერთო ჯამში დაახლოებით 403 153 ადამიანია (2011). ქალაქი მნიშვნელოვანი ეკონომიკური, სატრანსპორტო, კულტურული და საგანმანათლებლო ცენტრია, ასევე ისტორიული ოლქის, თრაკიის სიდიდით მეორე ქალაქია სტამბოლის შემდეგ. ბალკანეთის ნახევარკუნძულის ქალაქებს შორის კი სიდიდით მეათეა.
ქალაქს 6000 წლიანი ისტორია აქვს, რომელიც ნეოლითური ხანის ძეგლებითაც ვლინდება (დათარიღებული ძვ.წ 4000 წელი), პლოვდივი მსოფლიოს უძველეს ქალაქად მიიჩნევა. ქალაქის დასავლეთი ნაწილი ბერძნული ისტორიული სახელით — ფილიპოპოლით იყო ცნობილი, რომელიც ძვ.წ 340 წელს ეწოდა. თავდაპირველად პლოვდივი თრაკიელთა , ხოლო მოგვიანებით კი მაკედონელებისა და რომაელების დაქვემდებარებაში იყო. შუა საუკუნეებში ქალაქს შენარჩუნებული ჰქონდა თავისი სტრატეგიული მნიშვნელობა მთელს რეგიონში, თუმცა კვლავაც სხვადასხვა იმპერიის დაქვემდებარებაში იყო, ჯერ ბიზანტიის, ხოლო შემდგომ ბულგარეთის იმპერიის. XIV საუკუნიდან კი უკვე ოსმალეთის იმპერიის დაქვემდებარებაში იყო, ხოლო 1878 წლის 4 იანვარს ქალაქი ოსმალური მმართველობისგან რუსულმა ჯარმა გამოიყვანა და გადავიდა ბულგარეთის შემადგენლობაში ამავე წლის ივლისამდე, ამავე წელსვე გახდა აღმოსავლეთი რუმელიის დედაქალაქი. 1885 წელს აღმოსავლეთი რუმელია, პლოვდივთან ერთად ბულგარეთის შემადგენელი ნაწილი გახდა.
ქალაქი ბულგარეთის სამხრეთ-ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე მარიცას ორივე ნაპირზე მდებარეობს. ისტორიულად ცნობილია, რომ ქალაქი გაშენებულია სიენიტის 7 ბორცვზე, რომელთა სიმაღლე 250 მეტრს აღწევს. სწორედ, ამ ბორცვების გამო ქალაქი ბულგარეთში ხშირად მოიხსენიება, როგორც: „ქალაქი 7 ბორცვზე“.
პლოვდივში ყოველწლიურად მრავალი კულტურული ღონისძიება ტარდება, მათ შორისაა: პლოვდივის საერთაშორისო საქველმოქმედო ბაზრობა, თეატრალური ფესტივალი, სატელევიზიო ფესტივალი „ოქროს სკივრი“. ანტიკური ხანიდან შემონახულია რომაული ამფითეატრი, ოდეონი, სტადიონი, ეირენეს არქეოლოგიური კომპლექსი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
პლოვდივის ისტორია – მოკლემეტრაჟიანი ფილმი YouTube-ზე
ანტიკური პლოვდივი
ანტიკური პლოვდივის მუნიციპალური ინსტიტუტი
პლოვდივის რუკა
სქოლიო
პლოვდივის ოლქი
ბულგარეთის ქალაქები
ბარა-ბონიტა (სანტა-კატარინა)

ბარა-ბონიტა (სანტა-კატარინა)
ბარა-ბონიტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 878 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.17 კმ²-ზე. ფართობი 93 108 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
სანტა-კატარინა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სანტა-კატარინას მუნიციპალიტეტები