PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Müritz National Park

Müritz National Park
The Müritz National Park is a national park situated roughly in the middle between Berlin and Rostock, in the south of the German state of Mecklenburg-Vorpommern. It extends over large portions of the Müritz lakeland in the district of Mecklenburgische Seenplatte. Müritz National Park was founded in 1990. The total area is 318 km2. Near the city of Waren visitors can get information on the national park at the Müritzeum. The beech forests within the national park were inscribed on the UNESCO World Heritage List in 2011 as an extension of the Primeval Beech Forests of Europe site because of their unspoilt nature and testimony to the ecological history of Europe since the Last Glacial Period.
Geography
The National Park is divided into two separated areas, Müritz and Serrahn. The first, larger portion extends from the eastern shore of Lake Müritz to the town of Neustrelitz. The latter, smaller part is situated east of Neustrelitz. The landscape features of the park are made up from terminal moraine, sandur and lowlands. 65% of the territory is covered with forest, 12% by lakes. The remaining area is made up of swamps or meadows.
Lake Müritz has an area of 118 km2, but only its eastern shore is part of the National Park. The towns of Waren and Neustrelitz are the closest towns. There are about 100 lakes in Müritz National Park, including Bullowsee, and many more smaller waterbodies, runs, ditches and brooks. The Havel rises in the Müritz section, close to the water divide between the Baltic and the North Sea.
Fauna and flora
Notable animals in the park include the red deer, the crane, the white-tailed eagle and the osprey. Other animals include great bittern, reed warbler, redshank, greenshank, black stork, crane, teal, garganey and little stint.
In addition to the unspoiled nature in general, a lot of open common juniper stands can be found in the national park. They were formerly used for cattle grazing.
References
External links
Official site
National parks of Germany
Protected areas of Mecklenburg-Western Pomerania
Protected areas established in 1990
Mecklenburgische Seenplatte (district)
1990 establishments in East Germany
Primeval Beech Forests in Europe
ძიბახევი

ძიბახევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, ჯოყოლოს თემში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 104 ადამიანი.
სქოლიო
ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჯონ პოსტელი

ჯონ პოსტელი
ჯონათან ბრიუს პოსტელი (დ. 6 აგვისტო, 1943, ალტადენა, კალიფორნია, აშშ — გ. 16 ოქტომბერი, 1998, სანტა-მონიკა, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მეცნიერი ინფორმაციული ტექნოლოგიების დარგში, ინფორმაციულ მეცნიერებათა ინსტიტუტის მკვლევარი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა კალიფორნიის უნივერსიტეტი, სადაც მიიღო ინჟინრის ბაკალავრისა (1966) და მაგისტრის (1968) წოდება. 1974 წელს მიიღო კომპიუტერულ მეცნიერებათა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი.
ჯონ პოსტელი ინტერნეტში გამოყენებული ყველა ადრეული ქსელური სტანდარტების (პროტოკოლების) ძირითადი შემქმნელი იყო (IP, ICMP, TCP, UDP, Telnet, FTP, DNS). მონაწილეობა აქვს მიღებული ორასზე მეტ RFC-ს შექმნაში. ხელმძღვანელობდა ორგანიზაციას „Internet Assigned Numbers Authority“ (IANA).
1973 წლის სექტემბრამდე პოსტელი მუშაობდა ARPANET-ში. ის ეხმარებოდა ელიზაბეტ ფეინლერის შექმნილ ქსელური ინფორმაციის ცენტრს. შემდეგ გადავიდა MITRE Corporation-ში. 1977 წლიდან მუშაობდა სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტთან არსებულ ინფორმაციულ მეცნიერებათა ინსტიტუტში მეცნიერ-მკვლევარად.
ჯონ პოსტელი გარდაიცვალა 1998 წლის 16 ოქტომბერს გულზე გადატანილი ოპერაციის შემდგომი გართულების გამო.
ხსოვნა
ჯონ პოსტელის ხსოვნის უკვდავსაყოფად მისი სახელი ეწოდა სამხრეთ კალიფორნიის საინფორმაციო მეცნიერებების უნივერსიტეტთან არსებულ ცენტრს და დაწესდა მისი სახელობის ყოველწლიური პრემია. ვინტონ სერფმა მისი ნეკროლოგი დაწერა და გამოაქვეყნა, როგორც RFC 2468 დოკუმენტი პოსტელის და მისი შემოქმედების ხსოვნის პატივსაცემად.
2012 წელს ჯონ პოსტელი შეიყვანეს ინტერნეტის დიდების დარბაზში. 2016 წელს დომენების რეესტრის შენობას ნორმანდიის კუნძულებზე მიენიჭა მისი სახელი.
იხილეთ აგრეთვე
ინტერნეტის დიდების დარბაზი
ინტერნეტის პიონერები
ARPANET
ჯონ პოსტელის პრემია
რესურსები ინტერნეტში
INTERNET HALL of FAME
სქოლიო
ამერიკელი მეცნიერები ინფორმატიკის დარგში
ინტერნეტის პიონერები
დაბადებული 1943
დაბადებული 6 აგვისტო
გარდაცვლილი 1998
გარდაცვლილი 16 ოქტომბერი
ინტერნეტის დიდების დარბაზი
ნაბეჭდი დაფა

ნაბეჭდი დაფა, ნებეჭდი ფირფიტა — საიზოლაციო ფირფიტა, რომლის ზედაპირებზე ნაბეჭდი მონტაჟის მეთოდით მოთავსებულია საკიდი ელექტრო- და რადიოელემენტების შესაერთებელი გამტარები და საკონტაქტო ბაქნები, გაკეთებულია აგრეთვე მოლითონებული და არამოლითონებული ხვრელები. ნაბეჭდ დაფას ამზადებენ გეტინაქსის, ტექსტოლიტის, რადიოკერამიკისა და სხვა მასალისაგან; იყენებენ დისკრეტული ელემენტების მოდულების, მიკრომოდულებისა და სხვათა დასამაგრებლად.
იხილეთ აგრეთვე
ნაბეჭდი სქემა
ნაბეჭდი მონტაჟი
ლიტერატურა
ელექტრონიკა
კუევას-დელ-ალმანსორა

კუევას-დელ-ალმანსორა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ლევანტე-ალმერიენსეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 263 კმ². მოსახლეობა — 14 455 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ალმერიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კუევას-დელ-ალმანსორის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ალმერიის მუნიციპალიტეტები
სურენავანი

სურენავანი — სოფელი სომხეთში, არარატის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 572 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 110 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 23.3 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
არარატის პროვინციის სოფლები
List of Austrian School economists

List of Austrian School economists
This is a list of notable economists aligned with the Austrian School who are sometimes colloquially called "the Austrians". This designation applies even though few hold Austrian citizenship; moreover, not all economists from Austria subscribe to the ideas of the Austrian School.
Austrian economists
Related lists
List of economists
List of liberal theorists
References
Further reading
External links
The Austrian Economists by Eugen von Böhm-Bawerk 1891
Society for the Development of Austrian Economics Largest professional organization of Austrian economists.
Austrian School economists
ევდემოზ I (დიასამიძე)

ევდემოზ I (დიასამიძე)
ევდემოზ I (გვარად დიასამიძე; გ. 1643) — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1630-1638 წლებში. თეიმურაზ I-ის ძის დათუნა ბატონიშვილის სიმამრი.
ევდემოზ I მონაწილეობდა ქართლის მეფის როსტომის (1632-1658) წინააღმდეგ შეთქმულებაში. შეთქმულების მიზანი იყო როსტომის გადაყენება და გაერთიანებული ქართლ-კახეთის ტახტზე კახეთის მეფის თეიმურაზ I-ის მოწვევა. შეთქმულების დამარცხების შემდეგ ევდემოზ I სხვებთან ერთად დააპატიმრეს და როსტომის ბრძანებით სიკვდილით დასაჯეს. დაკრძალულია ანჩისხატის ტაძარში.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები
ლიტერატურა
სქოლიო
ქართველი წმინდანები
აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოსები
სიკვდილით დასჯილი ქართველები
ევდემოზ
XVII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
გარდაცვლილი 1643
Jesus He Knows Me

Jesus He Knows Me — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის სინგლი 1991 წლის ალბომიდან We Can't Dance. სიმღერის ტექსტით ჯგუფი აკრიტიკებს ფსევდომქადაგებლებსა და ფსევდომოძღვრებს, რომლებიც ტელეეთერს იყენებენ მხოლოდ გამდიდრებისათვის. იგივე შინაარსი აქვს სიმღერის ვიდეოკლიპსაც, რომელშიც, მაგალითად, რეზერფორდი მღდვლის როლში დამალულია მანქანაში საყვარელ მამაკაცთან ერთად.
სიმღერების სია
Jesus He Knows Me (სინგლის ვერსია) - 4:17
Hearts On Fire - 5:15
რესურსები ინტერნეტში
საიტზე Discogs
1992 წლის სიმღერები
1992 წლის სინგლები
ჯენესისის სიმღერები
ვილიანუევა-დე-ალგაიდასი

ვილიანუევა-დე-ალგაიდასი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების მალაგის პროვინციის ნორორიენტალ-დე-მალაგის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 75 კმ². მოსახლეობა — 4148 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
მალაგის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ვილიანუევა-დე-ალგაიდასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
მალაგის მუნიციპალიტეტები
ნოვოგეორგიევკა (იშიმბაის რაიონი)

ნოვოგეორგიევკა (იშიმბაის რაიონი)
ნოვოგეორგიევკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება ურმან-ბიშკადაკის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 9 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 30 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 116 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები და რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
იშიმბაის რაიონის სოფლები
ლუი ბლანი

ლუი ბლანი (დ. 29 ოქტომბერი, 1811, მადრიდი, ესპანეთი — გ. 6 დეკემბერი, 1882, კანი, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა) — ფრანგი საზოგადო მოღვაწე, სოციალისტური იდელოგიის მატარებელი პოლიტიკოსი, მწერალი, პუბლიცისტი, ფილოსოფოსი, 1848 წლის საფრანგეთის რევოლუციის სულისჩამდგმელი.
ახალგაზრდობიდანვე სახელი გაითქვა თანამედროვე შეხედულებებითა და მუშათა უფლებების დაცვით. 1833-1846 წლებში სოციალისტური მოძღვრების გამო გადასახლებული იყო ინგლისში. 1847 წელს გამოსცა წიგნი საფრანგეთის რევოლუციის შესახებ, რომელიც იმდროინდელი მოსახლეობის აჯანყების ერთ-ერთ გამომწვევ ფაქტორად იქცა. ეკონომიკური კრიზისის დროს, ლუი ბლანი დაბრუნდა სამშობლოში და დაიწყო ლუი-ფილიპ ორლეანელისა და სამეფო ხელისუფლების საწინააღმდეგო გამოსვლები.
1848 წლის რევოლუციისას დროებითი მთავრობის წევრი გახდა და დაინიშნა შრომის მინისტრად. ეს თანამდებობა 1852 წლამდე შეინარჩუნა. 1858 წელს ბლანი მთავრობამ სახელმწიფო საქმიანობას ჩამოაშორა და ქვეყნის პირველმა პრეზიდენტმა, ნაპოლეონ III-მ ისევ ინგლისში გადაასახლა. ინგლისში ყოფნის დროს ბლანი თავის მემუარებში ხშირად წერდა საფრანგეთის მთავრობის უპრინციპობისა და უნაყოფობის შესახებ.
1870 წელს უშედეგო მმართველობის გამო ნაპოლეონ III-ც ჩამოაგდეს და დამყარდა საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა. ბლანი იმავე წელს ისევ დაბრუნდა საფრანგეთში და ცხოვრების უკანასკნელი წლები ქალაქ კანში დაჰყო თავის მეუღლესთან და შვილებთან ერთად.
დიდხნიანი ავადმყოფობის შემდეგ, 1882 წლის 6 დეკემბერს კანში ყოფნის დროს გარდაიცვალა, 71 წლის ასაკში. დაკრძალეს იქვე, პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე.
იხილეთ აგრეთვე
1848 წლის საფრანგეთის რევოლუცია
რესურსები ინტერნეტში
Oxford Dictionary of National Biography (online ed.).
https://books.google.com/books?id=KFc9AAAAcAAJ&pg=PA92#v=onepage&q&f=false
ფრანგი პოლიტიკოსები
ფრანგი მწერლები
დაბადებული 1811
გარდაცვლილი 1882
დაბადებული 29 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 6 დეკემბერი
XIX საუკუნის ფრანგი ესეისტები
XIX საუკუნის ფრანგი ისტორიკოსები
XIX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
ფრანგი მასონები
ფრანგი მამაკაცი ესეისტები
ფრანგი სოციალისტები
Itanagra

Itanagra is a municipality in the state of Bahia in the North-East region of Brazil.
See also
List of municipalities in Bahia
References
Municipalities in Bahia
არაუკა

არაუკა — მდინარე კოლუმბიასა და ვენესუელაში. მდინარე ორინოკოს მარცხენა შენაკადი.
ზემო დინებაში წარმოადგენს საზღვარს ვენესუელასა და კოლუმბიას შორის. სათავე აქვს აღმოსავლეთ კორდილიერაში (კოლუმბია).
შემდეგ მიედინება მდინარე ორინოკოს დაბლობ ტერიტორიაზე.
სიგრძე 1050 კმ, აუზის ფართობი 8000 კმ².
ზაფხულისა და გაზაფხულის წვიმიან პერიოდში მცირე გემებისათვის სანაოსნოა 600 კილომეტრამდე.
წყლის ხარჯი 485 მ³/წმ.
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის მდინარეების სია
კოლუმბიის მდინარეების სია
რესურსები ინტერნეტში
მდინარე არაუკა – ენციკლოპედია ბრიტანიკა
მდინარე არაუკა – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია
კოლუმბიის მდინარეები
ვენესუელის მდინარეები
ორინოკოს აუზი
ნოვობალაპანოვო

ნოვობალაპანოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 417 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 75 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მურაკაევო, რომელიც დაშორებულია 5 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
აბზელილოვოს რაიონის სოფლები
ფხოველის კვირიკეს ეკლესია

ფხოველის კვირიკეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელი ფხოველი სოფლის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთით ერთ კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვითა და აგურით, დაზიანებულია: სამხრეთ და დასავლეთ კედლების დიდი ნაწილი დანგრეულია, მონგრეულია სამხრეთ-დასავლეთ კუთხე. ჩრდილოეთ ფასადის საპირე წყობა მთლიანად ჩამოშლილია, ჩამონგრეულია კამარის დასავლეთ ნახევარი და აღმოსავლეთ ნახევრის სამხრეთ გვერდი, გარედან კედლების დიდი ნაწილი მიწითა და მცენარეულობითაა დაფარული. ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდანაა,აღმომოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში, სხვადასხვა დონეზე, ორი ოთხკუთხა ნიშაა: მათგან ზედა, კედლის სისქეში მოწყობილ ოვალური მოყვანილობის სამალავს უკავშირდება. სფერული კონქის სატრიუმფო თაღი აფსიდის მხრებს ეყრდნობა. შემორჩენილია აგურის კანკელის ფრაგმენტები, ჩრდილოეთ კედლის შუაში აგურით ნაწყობი ერთსაფეხურიანი პილასტრია. თითო თაღოვანი სარკმელია დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში. სამხრეთ სარკმელი დაზიანებულია. ეკლესიის ირგვლივ აღმოჩნდა გვერდებაკეცილი კრამიტის ნამტვრევები, პატარა რელიეფური ჯვრის გამოსახულებით.
ლიტერატურა
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კარლ ფონ ფრიში

კარლ ფონ ფრიში (დ. 20 ნოემბერი, 1886, ვენა, — გ. 12 ივნისი, 1982, მიუნხენი) — ავსტრიელი ეთოლოგი. 1973 წელს მას ნობელის პრემია მიანიჭეს ფიზიოლოგიისა და მედიცინის დარგებში. კარლ ფრიში დიდი ხნის განმავლობაში იკვლევდა ფუტკრების სენსორულ აღქმას და იყო ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც გამნარტა ფუტკრების ცეკვის მნიშვნელობა.
კარლი იყო ქირურგისა და უროლოგის, ანტონ ფონ ფრიშის ვაჟი. იგი სწავლობდა ვენაში, შემდეგ კი — მიუნხენში. 1910 წელს მან მიიღო დოქტორის ხარისხი და ამავე წელს დაიწყო მუშაობა ასისტენტად მიუნხენის უნივერსიტეტის ზოოლოგიურ დეპარტამენტში. 1912 წელს იგი გახდა ლექტორი ზოოლოგიის დარგში.
მეცნიერის შესწავლის ობიექტი იყო ევროპული ფუტკარი. მან აღმოაჩინა, რომ ფუტკრებს შეუძლიათ ყვავილების ერთმანეთისგან გარჩევა მათივე სპეციფიკური სუნით. ფუტკრის მგრძნობელობა ტკბილ გემოზე, ადამიანტან შედარებით, უფრო ძლიერია. ფრიში ფიქრობდა, რომ ფუტკრებს შეუძლიათ ფერების ერთმანეთისგან გარჩევა. დღეისათვის დადასტურებულია, რომ ფუტკარი ერთმანეთისგან ვერ განარჩევს წითელსა და შავს, თუმცა შეუძლია ერთმანეთისგან განასხვავოს ყვითელი, თეთრი, ლურჯი და იასამნისფერი.
რესურსები ინტერნეტში
Karl Von Frisch, The Dance Language and Orientation of Bees, (1967) Harvard University Press
Dance and communication of honey bees
Karl von Frisch, Decoding the Language of the Bee, Nobel Lecture, December 12, 1973
Biography and bibliography in the Virtual Laboratory of the Max Planck Institute for the History of Science
Autobiography
სქოლიო
ავსტრიელი ეთოლოგები
ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ბნელა საყდარი

ბნელა საყდარი — ეკლესია მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კევლიანში. მდებარეობს სოფლის დასავლეთით 3-4 კილომეტრზე, ხშირი ტყით დაფარულ მთაზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანის მიწურულით.
ბნელა საყდარი სამეკლესიანი ბაზილიკაა (8,7 X 8,1 მ), ნაგებია რიყის ქვით. შენობის კუთხეებში და ცალკეული არქიტექტურული ელემენტებისათვის (აფსიდის მხრები, სატრიუმფო თაღი, პილასტრები, სარკმლის წირთხლები) შირიმის ქვაა გამოყენებული. შესასვლელი სამხრეთ ეკლესიიდანაა. შუა ეკლესია გვერდით ეკლესიებთან შედარებით ფართო და მაღალია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, სარკმლის ორივე მხარეს - თითო სწორკუთხა ნიშია. შუა ეკლესიის გრძივ კედლებზე თითო პილასტრია, რომლებზეც კამარის საბჯენი თაღი იყო გადაყვანილი (შემორჩენილია სამხრეთ პილასტრი და საბჯენი თაღის ნაწილი). სატრიუმფო და კამარის საბჯენი თაღების ქუსლებთან თაროსა და დახრილი სიბრტყისგან შედგენილი კაპიტელებია. სამხრეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია. ჩრდილოეთ კედელში ორი კარია გაჭრილი - ერთი შუა ეკლესიას აკავშირებს ჩრდილოეთ ეკლესიასთან, ხოლო მეორე - საკურთხეველს სამკვეთლოსთან. სამკვეთლოში აღმოსავლეთით ერთი სარკმელია გაჭრილი. ჩრდილოეთ ეკლესიას აღმოსავლეთით სწორკუთხა ამაღლებული საკურთხეველი აქვს. სამხრეთ ეკლესია გრძელია, გეგმით სწორკუთხა, აღმოსავლეთით ერთი სწორკუთხა სარკმელი აქვს. ჩრდილოეთ კედელში შუა ეკლესიაში გადასასვლელი კარია გაჭრილი, ხოლო სამხრეთ კედელში - სამეკლესიან ბაზილიკაში შესასვლელი. სამხრეთ ეკლესიის სარკმელს ფასადზე კონქისებური შეღრმავება აქვს, ხოლო შუა ეკლესიის საკურთხევლის სარკმლის თაღი დასრულებულია გადანაკეცებიანი რელიეფური ზოლით. ეკლესიის დასავლეთით 20 მეტრზე შემორჩენილია კედლების ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ბნელა საყდარი
მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვალდეკი

ვალდეკი, 1625—1805 და 1815—1918 წლებში ვალდეკ-პირმონტი — სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნი (საგრაფო, 1712 წლიდან სამთავრო) თანამედროვე გერმანიის ტერიტორიაზე, არსებობდა 1180 წლიდან ვალდეკის სახლის ძალაუფლების ქვეშ.
1918 წლიდან ვალდეკი — სახელმწიფო ვაიმარის რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1929 წელს შეუერთდა პრუსიის თავისუფალ სახელმწიფოს. დღესდღეობით ყოფილი სამთავროს ტერიტორია შედის ჰესენისა და ქვემო საქსონიის ფედერალური მიწების შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
Principality of Waldeck
გერმანიის იმპერია
საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფოები
ვაიმარის რესპუბლიკა
სახელმწიფოები გერმანიის ისტორიაში
ლუსონი

ლუსონი — ფილიპინების ყველაზე დიდი კუნძული. წარმოადგენს ფილიპინების ეკონომიკურურად, პოლიტიკურად და კულტურულად უმნიშვნელოვანეს ნაწილს. ასევე ლუსონი ეწოდება სამი კუნძულისგან შემდგარ ჯგუფს, რომელიც ამ კუნძულის გარდა მინდანაოს და ვისაიასსაც მოიცავს. სწორედ აქ მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი მანილა. კუნძული იყოფა რვა რეგიონად.
ამ კუნძულზე ძირითადად ფილიპინელები სახლობენ, თუმცა აგრეთვე მრავლად არიამ სხვა ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენლებიც. აქ მცხოვრებთა ძირითადი სასაუბრო ენა მიეკუთვნება ბორნეო-ფილიპინური ჯგუფს და მალაი-პოლინეზიურ ჯგუფს. ასევე გავრცელებულიაესპანური ენა. მოსახლეობის დიდი ნაწილი კათოლიციზმის აღმსარებელია, თუმცა აქ მცხოვრებთა გარკვეული ნაწილი ბუდიზმის და ისლამის მიმდევარია.
გეოგრაფია
ლუსონის ფართობი შეადგენს 104 688 კმ²-ს, ამ კუნძულს ფართობის მხრივ მსოფლიოს კუნძულებში 17-ე ადგილი უკავია. მოსახლეობის მხრივ კი მას მეხუთე ადგილი უკავია. აქ რამდენიმე მილიონიანი ქალაქი მდებარეობს მათგან აღსანიშნავია დედაქალაქი მანილა და კეზონ-სითი. კუნძულის რელიეფი საკმაოდ მთიანია, მრავლადაა ვულკანები და მაღალი მთები. უმაღლესი მწვერვალია პულაგი 2,922 მეტრ სიმაღლით. სხვა მაღალი მთებია: პინატუბო, მაიონი და ტაალი. ლუსონის დასავლეთი სანაპირო გაშენებულია სამხრეთ ჩინეთის ზღვის ზოლში (ლუსონის ზღვა ფილიპინების ტერიტორიულ წყლებში), აღმოსავლეთი სანპირო კი მდებარეობს ფილიპინების ზღვის ზოლში, ჩრდილოეთში მდებარე კუნძულებისგან კი გამოყოფილია ლუსონის სრუტის მეშვეობით.
ლუსონი მის სიახლოვეს მდებარე კუნძულებისგან გამოყოფილია მცირე სრუტეების მეშვეობით. რადგანაც ეს ტერიტორია მდებარეობს ტექტონიკურ ზოლში, აქ ხშირია მიწისძვრები და სხვა ბუნებრივი კატაკლიზმები.
ისტორია
ლუსონზე ადამიანები ჯერ კიდევ უძველესი დროიდან სახლობდნენ. ვიდრე ამ კუნძულზე ევროპლები მოვიდოდნენ აქ არსებობდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი და ძლიერი სამეფო, ერთ-ერთი მათგანი იყო ტონდოს სამეფო. ტოდომ I ათწლეულიდან 1589 წლამდე იარსება. ლუსონზე პირველად ესპანელები XVI საუკუნის დასაწყისში გამოჩნდნენ.
რესურსები ინტერნეტში
ლუსონი, ენციკლოპედია ბრიტანიკა
THE ISLAND OF LUZON
ფილიპინების კუნძულები
შოთა მესხია

შოთა მესხია (დ. 27 აპრილი, 1916, ობუჯი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი — გ. 15 მაისი, 1972, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1955), პროფესორი (1957), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1967). იყო „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ II ტომის რედაქტორი.
ბიოგრაფია
1937 წელს დაამთავრა თსუ ისტორიის ფაკულტეტი. მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. 1943 წლიდან მოღვაწეობდა თსუ საქართველოს ისტორიის კათედრაზე. 1956 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს ისტორიის კათედრის გამგე, ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი (1961 წლიდან).
შოთა მესხია იკვლევდა შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორიის ისეთ საკვანძო პრობლემებს, როგორიცაა: ფეოდალური საქართველოს სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური განვითარების საფეხურები (საქართველოს ისტორიის პერიოდიზაცია), ქალაქები და საქალაქო წყობილება ფეოდალურ საქართველოში, რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობების ისტორია, ქართული წყაროთმცოდნეობა და ისტორიოგრაფია, საქართველოს ისტორიის სწავლების მეთოდიკა და სხვა. ამ პრობლემებს მან მიუძღვნა თავისი ნაშრომები: „ქალაქები და საქალაქო წყობილება ფეოდალურ საქართველოში“ (რუსულ ენაზე), „საქალაქო კომუნა შუა საუკუნეების თბილისში“, „დავით აღმაშენებელი“, „ძლევაი საკვირველი“ (მიენიჭა სიმონ ჯანაშიას სახელობის პრემია (1974)) და სხვა. მან გამოსცა საისტორიო წყარო „ძეგლი ერისთავთა“, მასალები შუა საუკუნეების საქართველოს ეკონომიკური ისტორიის, კლასობრივი ბრძოლისა და სამოხელეო წყობის შესახებ. მას ეკუთვნის წყაროთმცოდნეობითი და ისტორიოგრაფიული ხასიათის გამოკვლევები ძველი ქართველი ისტორიკოსების: ლეონტი მროველის, დავით აღმაშენებლის და თამარის ისტორიკოსების, ვახუშტი ბატონიშვილის, თეიმურაზ ბაგრატიონის, ნიკოლოზ დადიანის შესახებ. მონოგრაფია თავისი მასწავლებლის, გამოჩენილი ქართველი ისტორიკოსის სიმონ ჯანაშიას ცხოვრებასა და სამეცნიერო მოღვაწეობაზე.
შოთა მესხია თანაავტორია საქართველოს ისტორიის დამხმარე სახელმძღვანელოსი (1958), აგრეთვე საქართველოს ისტორიის საშუალო სკოლის სახლემძღვანელოებისა, თბილისის ისტორიის, საქართველოს ისტორიის ნარკვევების II და III ტომებისა. მისი მეცნიერულ-პოპულარული ნარკვევები საქართველოს ისტორიაზე გამოქვეყნდა რუსულად დაუცხო ენებზე (ინგლისურად, ფრანგულად, გერმანულად).
შოთა მესხიას პირადი არქივი დაცულია ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში. არქივი შემოსწირეს მისმა ქალიშვილებმა მანანა და მარინე მესხიებმა 2009 წლის 6 თებერვალს.
ლიტერატურა
შოთა მესხია, „საშინაო პოლიტიკური ვითარება და სამოხელეო წყობა XII საუკუნის საქართველოში“, თბ., 1979, გვ. 3
სქოლიო
საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები
ქართველი ისტორიკოსები
დაბადებული 27 აპრილი
დაბადებული 1916
გარდაცვლილი 15 მაისი
გარდაცვლილი 1972
წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
Pagsanghan

Pagsanghan, officially the Municipality of Pagsanghan, is a 5th class municipality in the province of Samar, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 7,959 people.
History
Pagsanghan is municipality located interior of San Agustin, Gandara, Samar along the National Road, and nearby the sea where its name came from. The islet of Bangon and the islet of Cambaye were two-of-two branching river going out to the sea which in local language called Sanga, Guin-sangahan or Pinag-sangahan.
Pagsanghan is the trading center of historical missionaries located in Dapdap, Tarangnan, Samar, were religious Jesuits settle.
The municipality of Pagsanghan was established by virtue of Batas Pambansa Blg. 16 issued on February 9, 1979, upon separation of nine barangays in Tarangnan, with a barangay with the same name the seat of government. A plebiscite was held on April 3.
Geography
Barangays
Pagsanghan is politically subdivided into 13 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Bangon
Buenos Aires
Calanyugan
Caloloma (Rawis)
Cambaye
Canlapwas (Poblacion)
Libertad (Poblacion)
Pange
San Luis
Santo Niño (Poblacion)
Viejo (Poblacion)
Villahermosa Occidental
Villahermosa Oriental
Climate
Demographics
Economy
Infrastructure
Water and Sanitation The town water system is somewhat different here. They use artesian aquifers. Every household must have an Artesian JetMatic pump. Houses located near the coastline have long pipelines going into the forest for JetMatic pumping.
Solid Waste Management A garbage dumping site of the town is located right along the Provincial Road going and before the town, after Villahermosa. A garbage truck collects the wastes of the citizens here.
References
External links
Pagsanghan Profile at PhilAtlas.com
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Samar (province)
ჩრდილო-დასავლეთის გასასვლელი

ჩრდილო-დასავლეთის გასასვლელი (ინგლ. Northwest Passage) — საზღვაო გზა ჩრდილოეთ ყინულოვან ოკეანეზე ჩრდილოეთ ამერიკის ჩრდილოეთი სანაპიროს გასწვრივ კანადის არქტიკული არქიპელაგის გადაკვეთაზე. ყველაზე მოკლე გზა წყლით ევროპიდან აზიაში. ერთმანეთს აკავშირებს ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებს.
პირველმა გამოიკვლია რუალ ამუნდსენმა 1903-06 წლებში. 2007 წლის სექტემბერში ევროპულმა კოსმოსურმა სააგენტომ განაცხადა, რომ არქტიკული ზღვის ყინულის რეგიონი ბოლო 30 წლის განმავლობაში მინიმუმამდე შემცირდა, რამაც ჩრდილო-დასავლეთის გასასვლელი სანაოსნოდ ხსნილი გახადა.
რესურსები ინტერნეტში
US Navy: Identifying Surface Warfare Missions in an Ice-free Arctic
Russia's Deep-Sea Flag-Planting at North Pole Strikes a Chill... - Washington Post
Russia plants flag staking claim to Arctic region - CBC World
A new race for the North Pole Russia plants flag, Canada sends troops World Socialist Web
Canada to strengthen Arctic claim - BBC News
Cold Wars in the Arctic: Canada Takes on Russia in Race - DerSpeigel...
კანადის გეოგრაფია
ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანე
არქტიკა
კატუ

კატუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 51 075 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 439.573 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 116.19 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი ,
მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები