PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბოსტონის უნივერსიტეტი

ბოსტონის უნივერსიტეტი — აშშ-ის ერთ-ერთი უდიდესი კერძო კვლევითი უმაღლესი სასწავლებელი. დაარსდა 1839 წელს ნიუბერიში (ვერმონტის შტატი) როგორც ბიბლიის ინსტიტუტი, 1847 წლიდან იყო ქალაქ კონკორდში (ნიუ-ჰემფშირის შტატი), 1867 წლიდან — ბოსტონში (მასაჩუსეტსის შტატი), როგორც თეოლოგიის ინსტიტუტი, 1869 წლიდან აქვს თანამედროვე სახელი და სტატუსი. უნივერსიტეტის დამაარსებლები არიან ბიზნესმენები ა. რიჩი (1801–1872), ლ. კლაფინი (1791–1871) და ჯ. სლიპერი (1802–1889). ბოსტონის უნივერსიტეტი მონაწილეობს 400-ზე მეტ ცალკეულ სამეცნიერო პროექტში მსოფლიოს მასშტაბით. კვლევითი საქმიანობის მთავარი მიმართულებაა მედიცინა და მისი მომიჯნავე მეცნიერებები. უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი ფლობს სიმსივნის (კიბოს) კვლევის აშშ-ში საუკეთესო კომბინირებულ ლაბორატორიას. სახელდობრ ბოსტონის უნივერსიტეტმა დაიწყო 1965 წელს კიბოს უჯრედების შესახებ კვლევების ჩატარება. სხვადასხვა დროს აქ სწავლობდნენ ან ასწავლიდნენ ნობელის პრემიის ლაურეატები: სოლ ბელოუ, ელი ვიზელი, შელდონ ლი გლეშოუ, მარტინ ლუთერ კინგი, ოსამუ შიმომურა, დერეკ უოლკოტი, დენიელ ცუი, ასევე აშშ-ის თავდაცვის მინისტრი უილიამ კოენი, დნმ-ის ახალი სამსპირალიანი სტრუქტურის ერთ-ერთი აღმომჩენი მაქსიმ ფრანკ-კამენეცკი და სხვ.
2016 წლისთვის, უნივერსიტეტის შემადგენლობაშია: 17 სკოლა და კოლეში, 19 სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, 79 სამეცნიერო ცენტრი, ბიბლიოთეკების სისტემა, ჰოვარდ გოტლიბის სახელობის კვლევითი ცენტრი მუგარის მემორიალურ ბიბლიოთეკაში. კამპუსები მდებარეობს ბრიუსელში (ბელგია), ვაშინგტონში (კოლუმბიის ოლქი), დუბაიში (აგს), ლონდონში (დიდი ბრიტანეთი), ლოს-ანჯელესში (კალიფორნიის შტატი), სიდნეიში (ავსტრალია). სწავლობს 30 ათასზე მეტი სტუდენტი მსოფლიოს 130-ზე მეტი ქვეყნიდან.
სქოლიო
აშშ-ის უნივერსიტეტები
ელმარ გასიმოვი

ელმარ გასიმოვი (დ. 2 ნოემბერი, 1990) — აზერბაიჯანელი ძიუდოისტი. ამჟამად ასპარეზობს -100კგ წონით კატეგორიაში. მონაწილეობა აქვს მიღებულ ორ ოლიმპიადაზე. 2016 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. 2017 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. არის ევროპის ორგზის ბრინჯაოს (2012, 2019) და ერთგზის ვერცხლის (2014) მედლის პრიზიორი.
რესურები ინტერნეტში
judoinside.com
დაბადებული 1990
დაბადებული 2 ნოემბერი
აზერბაიჯანელი ძიუდოისტები
ალექსანდრე ჩაკოვსკი

ალექსანდრე ჩაკოვსკი
ალექსანდრე ბორისის ძე ჩაკოვსკი (დ. , პეტერბურგი, — გ. 17 თებერვალი, 1994, მოსკოვი) — რუსი საბჭოთა მწერალი. სოციალისტური შრომის გმირი (1973). სკკპ წევრი 1941 წლიდან. სკკპ ცკ-ის წევრობის კანდიდატი 1971 წლიდან. ცკ-ის წევრი 1986 წლიდან. ალექსანდრე ჩაკოვსკს ეკუთვნის ტრილოგია „ეს იყო ლენინგრადში“ (1944), „ლიდა“ (1985), „მშვიდობიანი დღეები“ (1947); რომანები „ჩვენთან უკვე დილაა“ (1949; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1950), „ბლოკადა“ (წიგნი 1–5, 1968-1975, ლენინური პრემია, 1978), „გამარჯვება“ (წიგნი 1–2, 1978-1980, სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1983) და სხვა. ჟურნალ „ინოსტრანნაია ლიტერატურას“ (1955-1963) და „ლიტერატურნაია გაზეტას“ (1962-1988) მთავარი რედაქტორი. სსრკ უმაღლესი საბჭოს VII-IX მოწვევათა დეპუტატი. დაჯილდოებულია სამი ლენინის ორდენით, სამი სხვა ორდენით და მედლებით.
ლიტერატურა
სქოლიო
რუსი მწერლები
1180s BC

1180s BC
The 1180s BC is a decade which lasted from 1189 BC to 1180 BC.
Events and trends
c. 1188 BC–Late Bronze Age collapse.
1186 BC—End of the Nineteenth dynasty of Egypt, start of the Twentieth Dynasty.
1184 BC—April 24, the traditional date of the fall of Troy.
1182 BC—A desperate letter of Ammurapi, the last king of Ugarit, reporting the approaching fleet of the Peoples of the Sea. Shortly thereafter they destroyed both Ugarit and Alasiya (Cyprus).
1181 BC—Menestheus, legendary King of Athens and veteran of the Trojan War, dies after a reign of 23 years and is succeeded by his nephew Demophon, a son of Theseus. Other accounts place his death a decade earlier and during the Trojan War (see 1190s BC).
c. 1180 BC—Invaders raze Hattusa, causing the collapse of the Hittite Empire.
References
ალტმანის სკალა მანიის თვითშეფასებისთვის

ალტმანის სკალა მანიის თვითშეფასებისთვის — შემუშავდა ილინოისის უნივერსიტეტში მანიაკალური სინდრომის სიმპტომების დასადგენად. იგი შედგება ხუთი პუნქტისაგან, რომელიც, DSM-IV-ს თანახმად, სადიაგნოსტიკო კრიტერიუმებზეა დამყარებული.
სქოლიო
ფსიქოდიაგნოსტიკური მეთოდიკები
მონტერდე-დე-ალბარასინი

მონტერდე-დე-ალბარასინი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის სიერა-დე-ალბარასინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 45,206093 კმ². მოსახლეობა — 56 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
Gran Enciclopedia Aragonesa - მონტერდე-დე-ალბარასინი
სქოლიო
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
414

414
მოვლენები
გალა პლაციდია, დასავლეთ რომის იმპერატორ ჰონორიუსის და, დაქორწინდა ვესტგუთების მეფე ათაუფლზე.
ვესტგუთები ესპანეთში შეიჭრნენ.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
მწვანე ყანჩა

მწვანე ყანჩა — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 40–46 სმ. აქვს მოკლე კისერი. შეფერილია რუხ-მწვანე ფერში. სხეულის ქვედა ნაწილი შედარებით ღიაა. თავზე აქვს შავი „ქუდი“ და გრძელი ბიბილო. ნისკარტი შავია, ფეხები მკრთალი ყვითელი ან ნარინჯისფერი. არ ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. კისერი და მკერდი ყავისფერია, გასდევს თეთრი ზოლები. გავრცელებულია მთელი მსოფლიოს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ განედებში. ბინადრობს ტბებისა და მდინარეების სანაპიროებზე, მანგროებსა და ჭაობებში; ხშირ მცენარეულობაში. მისდევს მარტოხელა ცხოვრების ნირს, აქტიურია შებინდებისას. ბუდეს აკეთებს ბუჩქებზე, ხშირად ხეების იმ ტოტებზე, რომლებიც უშუალოდ წყლის ზევით არიან გაზრდილი. დებს 2–4 კვერცხს.
ლიტერატურა
Martin Woodcock, Hermann Heizel: Collins Handguide to the Birds of the Indian Sub-Continent, ISBN 0-00-219712-X
რესურსები ინტერნეტში
რუსეთის ხერხემლიანი ცხოველები: მწვანე ყანჩა
სქოლიო
მწვანე ყანჩები
გურამ ტატიშვილი

გურამ ტატიშვილი (დ. 18 სექტემბერი, 1929, თბილისი — გ. ოქტომბერი, 2016) — ქართველი ექიმი.
1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.
1954 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი, ასისტენტი, დოცენტი, კათედრის პროფესორი, კათედრის გამგე. 1960–1962 წლებში მუშაობდა ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად;1969–1974 წლებში ქირურგიის ინსტიტუტის ტრანსპლანტოლოგიის ლაბორატორიის გამგედ; 1980–1987 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარ ქირურგად. ავტორია 192 სამეცნიერო ნაშრომისა, გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები; მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 6 სადოქტორო და 14 საკანდიდატო დისერტაცია. არის მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების დროს ინტრამურული ნერვული სისტემის მდგომარეობა“, დაიცვა 1957 წელს.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მთლიანი ძვალ–სახსროვანი ჰომოტრანსპლანტანტის გადანერგვა“, დაიცვა 1968 წელს.
არის საქართველოს ქირურგთა საზოგადოების თავმჯდომარის მოადგილე და ქირურგთა ასოციაციის გამგეობის წევრი.
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი
სსრკ სახელმწიფო პრემია
მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე
ბიბლიოგრაფია
ეგნატე ფიფია-დიდი ქართველი ქირურგი, მეცნიერი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე (ავტორი). - თბილისი, საქ. მეცნ. ეროვნ. აკად. სტ., 2011. - 28გვ.
ნაწლავთა მწვავე შეხორცებითი გაუვალობის ოპერაციის შემდგომი მკურნალობა (ავტორი). - თბილისი, საქართველო, 1992. - 188გვ.. - ISBN: 5-529-00873-9
რესურსები ინტერნეტში
ბიოგრაფიული ლექსიკონი — გურამ ტატიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
დაბადებული 18 სექტემბერი
დაბადებული 1929
გარდაცვლილი 2016
ქართველი ექიმები
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
Catuji

Catuji is a Brazilian municipality located in the northeast of the state of Minas Gerais. Its population was estimated to be 6,257 people living in a total area of 421 km². The city belongs to the mesoregion of Vale do Mucuri and to the microregion of Teófilo Otoni. It became a municipality in 1993.
The region is famous for its unique rock formations of which Pedra do Chifre and Pedra de Santa Rosa are the most interesting.
Catuji is located on highway BR-116 at an elevation of 625 meters, 72 km. north of Teófilo Otoni. The distance to the state capital, Belo Horizonte, is 513 km. Neighboring municipalities are: Teófilo Otoni, Itaipé, Novo Oriente de Minas and Padre Paraíso.
The main economic activities are services, small industries, and agriculture. The GDP in 2005 was R$18 million, with 12 million from services, 2 million from industry, and 3 million from agriculture. There were 600 rural producers on 13,000 hectares of land. Only 7 farms had tractors (2006). Approximately 1,700 persons were dependent on agriculture. The main crops were bananas, coffee, sugarcane, beans and corn. There were 7,000 head of cattle (2006). There were no banks (2007) and 166 automobiles (145 motorcycles), giving a ratio of 40 inhabitants per automobile.
There were 4 health clinics. Patients with more serious health conditions are transported to Teófilo Otoni. Educational needs were met by 17 primary schools, 1 middle school, and 1 pre-primary school.
Municipal Human Development Index: 0.621 (2000)
State ranking: 803 out of 853 municipalities
National ranking: 4,280 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 64%
Life expectancy: 65 (average of males and females)
In 2000 the per capita income of R$82.00 was well below the state and national average of R$276.00 and R$297.00 respectively.
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha. In more recent statistics (considering 5,507 municipalities) Manari in the state of Pernambuco has the lowest rating in the country—0,467—putting it in last
place.
Percentage of population aged less than 5 years old: 11.18 (2000)
Percentage of population aged 10 to 19: 27.01
Percentage of population aged 60 or more: 8.83
Percentage of urbanization: 21.47
Percentage of urban residences connected to sewage system: 83.40
Infant mortality rate: 20.69 (in 1,000 live births)
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
ვილიალბის მუნიციპალიტეტი

ვილიალბის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ნუევა-ესპარტას შტატში, წარმოადგენს ნუევა-ესპარტას შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. დედაქალაქია სან-პედრო-დე-კოჩე, ფართობი 61 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ვილიალბის მუნიციპალიტეტიში ცხოვრობდა 8 756 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 149,85 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის მუნიციპალიტეტები
ნუევა-ესპარტა
ნუევა-ესპარტას შტატის მუნიციპალიტეტები
აპასიონატო

აპასიონატო — მუსიკალური ნაწარმოების შესრულების ხასიათი. ხშირად უკავშირდება ტემპის აღმნიშვნელ ტერმინს (ალეგრო აპასიონატო); ზოგჯერ ნაწარმოების სახელწოდებაც არის, მაგ., ბეთჰოვენის სონატა „აპასიონატა“.
ლიტერატურა
მუსიკალური ტერმინები
Lasioglossum duckei

Lasioglossum duckei — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1909 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
duckei
İhlas News Agency

İhlas News Agency (IHA) is a Turkish news agency which was founded in 1993, and headquartered in Istanbul, Turkey. At its founding, it was Turkey's first private news agency, as well as the first to provide news through the medium of video. IHA has a large network in Turkey with 85 regional bureaus, according to company website.
It is part of the Turkish conglomerate İhlas Holding.
References
External links
Company website
Mass media companies established in 1993
Companies based in Istanbul
News agencies based in Turkey
Grosse Scheidegg

Grosse Scheidegg
The Grosse Scheidegg is a mountain pass in the Bernese Alps of Switzerland, The pass crosses the col between the Schwarzhorn and the Wetterhorn mountains at an elevation of .
The pass is traversed by a road connecting the town of Meiringen, at an elevation of , with the village of Grindelwald, at an elevation of . The road is closed to most traffic, but is used by a PostBus Switzerland service from Grindelwald to the summit of the pass, with some buses continuing to Meiringen. Bus services operate between May and October, with between four and ten buses a day depending on time of year and section of the route. Hiking over the pass is popular, and it forms part of the cross-country Alpine Pass Route between Sargans and Montreux.
From the Meiringen side, the approach to the pass runs through the valley of the Reichenbach stream above the Reichenbach Falls, best known as the place of the last fight between Holmes and Moriarty. The falls can be visited from the pass road, or by using the Reichenbachfall Funicular from the valley bottom.
The Berghotel, a restaurant and hotel, is situated at the summit of the Grosse Scheidegg.
Prior to the coming of the railways and the introduction of tourism to the area, the Grosse Scheidegg provided access for local livestock and dairy farmers to the important export route to Italy over the Grimsel Pass. With the coming of the railways, the importance of the pass as a trade route disappeared, and the pass never achieved the level of tourist visitors achieved by its neighbour, the Kleine Scheidegg.
See also
List of highest paved roads in Switzerland
List of highest road passes in Switzerland
List of mountain passes in Switzerland
References
External links
Grosse Scheidegg on Climb By Bike web site
Grosse Scheidegg on Via Alpina web site
Grosse Scheidegg on Hikr web site
Bernese Oberland
Mountain passes of Switzerland
Mountain passes of the Alps
Mountain passes of the canton of Bern
ტოლათსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია

ტოლათსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფელში, ძველ სასაფლაოზე. ნაგებობის უმეტესი ნაწილი XlX საუკუნის მიწურულს განეკუთვნება. იგი დაშენებულია ადრე არსებული ეკლესიის შემორჩენილ კედლებზე. შენობის ეს ორი სამშენებლო ფენა ერთმანეთისგან განსხვავდება როგორც მასალით, ისე წყობის ხასიათითაც. ეკლესიის თავდაპირველი კედლები რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობითაა ნაგები, განახლებული ნაწილები კი - კვადრატული აგურითა და რიყის ქვით. ეკლესია დარბაზულია (8,2x5,9 მეტრი). ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავი და ლავგარდნის ნაწილი, კედლების ზედა ნაწილები ალაგ-ალაგ მონგრეულია. შესასვლელი ორია: სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. სამხრეთის კარი აგურით ნაწყობი ბრტყელი თაღითაა გადახურული, დასავლეთისა - სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით აფსიდის ღერძზე საკმაოდ განიერი სარკმელია. მსგავსი ორი სარკმელია სამხრეთით, ხოლო სამი - ჩრდილოეთით. სარკმლები ბრტყელი თაღითაა გადახურული და შიგ რკინისგისოსებიანი ხის ჩარჩოებია ჩასმული. დარბაზს ხის კამაროვანი გადახურვა ჰქონია. ფასადები დასრულებული ყოფილა შირიმის ქვის თაროსებრი ლავგარდნით. ეკლესიის დასავლეთ კედელზე დაშენებული იყო აგურის სამრეკლო, რომლისგანაც კვადრატული საფუძველიღა შემორჩა.
ლიტერატურა
თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ბაკურიანის ქუჩა

ბაკურიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ვიქტორ დოლიძის ქუჩიდან ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925–1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში.
ლიტერატურა
საბურთალოს რაიონის ქუჩები
811

811
მოვლენები
26 ივლისი : ბიზანტიის იმპერატორი ნიკიფორე I ბულგარეთის ხან კრუმთან ბრძოლაში დაიღუპა.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
17 ივლისი: ალ-ვასიკი — აბასიანთა სახალიფოს ხალიფა (გ. 847)
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ბასილი I — ბიზანტიის იმპერატორი (გ. 886)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
26 ივლისი : ნიკიფორე I — ბიზანტიის იმპერატორი (დ. 760)
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ბეგქონდარა

ბეგქონდარა — მცენარეთა გვარი ტუჩოსანთა ოჯახისა. 5–50 სმ სიმაღლის ბუჩქბალახებია, იშვიათად — ბუჩქები. აქვს გართხმული ღერო და სწორმდგომი საყვავილე ყლორტები. თეთრი ან ვარდისფერი ყვავილები შეკრებილია თავაკისებრ ან თავთავისებრ ყვავილედად. შეიცავს 400-მდე სახეობას.
გავრცელებულია ევროპაში. საქართველოში 17 სახეობაა გავრცელებული, მათგან 14 კავკასიის ენდემია, 2 კი — საქართველოში (Thymus ladjanuricus, Thymus tiflisiensis); გვხვდება უპირატესად სუბალპურსა და ალპურ, აგრეთვე მთის ქვედა და შუა სარტყელში. იზრდება მშრალ ადგილებში, ღორღიან ფერდობებზე და მინდვრებში, ტყეში დეკას ბუჩქების ახლოს, სილიან, კირიან და კაბჟანიან ნიადაგებზე.
ბეგქონდარას მთიან ადგილებში ნიადაგდაცვითი მნიშვნელობა აქვს — იგი პირველი სახლდება გადარეცხილ ნიადაგსა და მოშიშვლებულ გრუნტზე. სურნელოვანი მცენარეა, შეიცავს ეთეროვან ზეთებს, რომლებსაც იყენებენ პარფიუმერიაში, კვების მრეწველობასა და მედიცინაში. სახეობათა უმრავლესობა დეკორატიულია.
ქიმიური შემადგენლობა
ბექგონდარას ბალახი შეიცავს ეთერზეთს, მთრიმლავ ნივთიერებებს, ციმოლს და თიმოლს, რომლებიც გამოყოფენ სურნელოვან არომატს.
გამოყენება
ბეგქონდარას იყენებენ როგორც ამოსახველებელ და ხველის დამამშვიდებელ საშუალებას მწვავე და ქრონიკული ბრონქიტისას, განსაკუთრებით თუ ხველამ მიიღო სპაზმოლიტური ხასიათი. ბეგქონდარა ავლენს კარგ დამამშვიდებელ მადეზინფიცირებელ მოქმედებას ჩირქოვანი ბრონქიტისა და ბრონქების გაფართოების დროს, გამოიყენება აგრეთვე ღვინის, საფენების, კომპრესების არომატიზირებისათვის. მცენარე ფართოდ გამოიყენება ხალხურ მედიცინაში, ხშირად სხვა სამკურნალო ბალახებთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
იმერეთის სამკურნალო ფლორა
ლიტერატურა
ტუჩოსანნი
ar:زعتر
en:Thyme
pl:Macierzanka pospolita
ლიონებერგელი ემილი

ლიონებერგელი ემილი (ლიტერატურული პერსონაჟი, შვედი მწერალ ასტრიდ ლინდგრენის 1963-1986 წლებში გამოცემული ექვსი ნაწარმოების მთავარი გმირი. აგრეთვე ამავე სახელწოდების წიგნების სერია.
მოქმედება
ნაწარმოების მოქმედება მიმდინარეობს შვედეთში XIX და XX საუკუნეების მიჯნაზე. სვენსონების ოჯახი ცხოვრობს ხუტორ კატხულტზე, სმოლანდის პროვინციაში, დასახლება ლიონებერგასთან.
პერსონაჟები
ემილ სვენსონი — პატარა ცელქი ბიჭუნა, მხიარული, ცნობისმოყვარე და საზრიანი. მუდმივად სხვადასხვა ფათერაკში ეხვევა. იცის, როგორ მოიპოვოს ფული მშობლების დახმარების გარეშე.
იდა — ემილის უმცროსი და, რომელიც ხშირად ძმასთან დაკავშირებულ გაუგებრობებში აღმოჩნდება.
ანტონი — ემილის მამა. მნათე ადგილობრივ ეკლესიაში. მოწიწებით ეპყრობა ფულს. ძალაუნებურად, ყოველთვის ხდება ემილთან დაკავშირებული კომიკური სიტუაციების მონაწილე. როდესაც შვილს უბრაზდება, ბიჭუნა ყოველთვის გარბის ოჯახის კუთვნილი ფარდულისკენ, სადაც ზის და ხის კაცუნებს თლის (ცნობილია, რომ მათმა რაოდენობამ 300-ს გადააჭარბა).
ალმა — ემილის დედა. დიასახლისი, რომელმაც მრავალი რეცეპტი იცის. შვილის ცუდი საქციელების აღრიცხვას სპეციალურ რვეულებში აკეთებს (მათთვის მაგიდის უჯრებში ადგილი აღარ დარჩა).
ალფრედი — ოჯახის დამხმარე, მუშა. ემილის ყველაზე დიდი მეგობარი. მისი დახმარებით ბიჭუნა გაერკვია ცხენებში და ისწავლა ცურვა. მას არ ჰყავს ოჯახი, ამიტომ ოინბაზ ემილს ეპყრობა, როგორც შვილს, ან უმცროს ძმას.
ლინა — მსახური, რომელიც ალფრედზეა შეყვარებული. ემილი მას არ მოსწონს და დროდადრო აღნიშნავს, თუ როგორი დაუდეგარია ბიჭუნა.
კრიუსე-მაია — მოხუცი ქალი, რომელიც იქვე, ტყეში ცხოვრობს. სვენსონებს დროდადრო ეხმარება და ბავშვებს უვლის. ყველას უამბობს საზარელ ისტორიებს.
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია საიტზე astridlindgren.se
ლიონებერგელი ემილი (ძველი გამოცემა) ციფრულ ბიბლიოთეკა „ივერიელში“
ასტრიდ ლინდგრენის ნაწარმოებები
ტოსკანის არქიპელაგის ეროვნული პარკი

ტოსკანის არქიპელაგის ეროვნული პარკი — ვრცელი საზღვაო პარკი იტალიაში. მოიცავს 56,766 ჰექტარ ზღვასა და 17,887 ჰექტარ ხმელეთს. მის შემადგენლობაში შედის არქიპელაგის შვიდი მთავარი კუნძული (ელბა, ჯიგლიო, კაპრაია, მონტეკრისტო, პიანოზა, ჯიანუტრი, გორგონა), ზოგიერთი მომცრო კუნძული და კლიფები.
იხილეთ აგრეთვე
იტალიის ეროვნული პარკების სია
რესურსები ინტერნეტში
Pages by the Park Authority on Parks.it
ლიტერატურა
Yearbook of the Italian Parks 2005, edited by Comunicazione in association with Federparchi and the Italian State Tourism Board ISBN 88-7585-011-9
იტალიის ეროვნული პარკები
მოსკოვის სულიწმინდის ტაძარი

მოსკოვის სულიწმინდის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის დონის რაიონში, დანილოვის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. ტაძრის წინამძღვარია დიაკვანი გენადი ბოროზდინი (2012 წლის 1 აგვისტოდან).
ტაძარში მოქმედებ სამი საკურთხეველი: მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სულთმოფენობის სახელზე. ეგვტერები კი წმინდა ანას (ღვთისმშობლის დედა) და ხერსონელი მღვდელმოწამეების (წმინდა მღვდელმოწამენი, ხერსონესის ეპისკოპოსები: ბასილი, ეფრემი, კაპიტონი, ევგენი, ეთერიოსი, ელპიდე, აღათოდორე) სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
დანილოვის სასაფლაო გაიხსნა 1771 წელს, შავი ჭირის ეპიდემიის დროს დანილოვის მონასტრის სლობოდაში, ხოლო ერთი წლის შემდეგ ააგეს ხის ეკლესია ხერსონელი წამებულების სახელზე. ახლად აგებული ტაძარი აკურთხეს 1772 წლის 31 დეკემბერს.
ქვის ეკლესია ააგეს მოძველებული ხის ეკლესიის ადგილზე 1829 და 1838 წლებს შორის ს. ლ. ლეპეშკინის ფინანსებითა და არქიტექტორ ფიოდორ მიხეილის ძე შესტაკოვის პროექტის მიხედვით. ტაძარი აკურთხეს 1838 წლის 25 სექტემბერს. ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს სულიწმინდის გარდამოსვლის - სულთმოფენობის სახელზე, ხოლო ეგვტერები ხერსონელი წამებულებისა და წმინდა ანას მიძინების სახელზე. 1832 წელს შედგენილი ტაძრის კანკელი შემონახულია დღევანდელ დღემდე.
XX საუკუნე
1922 წელს ეკლესიიდან დაიტაცეს 7 ფუთი ოქროსა და ვერცხლის საეკლესიო ფასეულობები.
1929 წელს, სიმონოვის მონასტრის დახურვის შემდეგ სულიწმინდის ეკლესიაში გადაიტანეს მონასტრის სიწმინდეები: ივერიის ღვთისმშობლის ხატი, ღვთისმშობლის ხატი „მსწრაფლშემსმენელი“, სერაფიმ საროველის ხატი.
საბჭოთა ხელისუფლების დროს, 1930-იანი წლების რელიგიური დევნის პერიოდში ეკლესია არ დახურულა და იყო ერთადერთი სასაფლაოს ეკლესია მოსკოვში, რომელიც არ ჩავარდა ობნოვლენცების ხელში. 1941 წლის 13 ოქტომბერს მოსკოვიდან ევაკუაციის წინ პატრიარქის თანამოსაყდრემ მიტრპოლიტმა სერგი სტრაგოროდსკიმ ტაძრის საპატიო წინამძღვრად დანიშნა მთავარეპისკოპოსი ალექსი პალიცინი და მიანიჭა ვოლოკამსკის მთავარეპისკოპოსის ტიტული.
რესურსები ინტერნეტში
Храм Сошествия Святого Духа на Даниловском кладбище на сайте Донского благочиния
Храм Сошествия Святого Духа на Даниловском кладбище на сайте «Храмы России»
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
მოსკოვის ტაძრები
1586

1586
მოვლენები
გლეხთა აჯანყება ნორმანდიაში.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
კასტრო-დე-ფილაბრესი

კასტრო-დე-ფილაბრესი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ალმერიის პროვინციის ლოს-ფილაბრეს-ტაბერნასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 29 კმ². მოსახლეობა — 120 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ალმერიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კასტრო-დე-ფილაბრესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ალმერიის მუნიციპალიტეტები
ასურული ენა

ასურული ენა (ܐܬܘܪܝܐ ;ܣܘܪܝܬ) — ახალსირიული ენა, საერთო სახელწოდება თანამედროვე აღმოსავლეთ არამეული დიალექტებისა, რომლებზედაც ლაპარაკობენ ასურელები (სირიელები). ასურულ ენაზე მოლაპარაკეთა რიცხვი 3 მილიონამდე აღწევს, აქედან 8 ათასამდე ცხოვრობს საქართველოში, სადაც მათი უმრავლესობა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ჩამოვიდა. მაგრამ ასურელები აქ გაცილებით ადრე, VI საუკუნიდან, ჩანან, როდესაც ასურელი საეკლესიო მოღვაწენი (ასურელი მამები) სირიიდან ჩამოვიდნენ. გარდა საქართველოსი ასურულ ენაზე ლაპარაკობენ ირანში, ერაყსა და თურქეთში, ასევე მცირე დიასპორების სახით მსოფლიოს რამდენიმე ქვეყანაში.
დასახიათება
ასურული ენა თავისი სტრუქტურით საკმაოდ დაშორდა სემიტურ ტიპს, რომელსაც წარმოშობით განეკუთვნება: დაიკარგა ზოგიერთი ფონემა, გაჩნდა ახალი; ასპექტის მიხედვით ზმნის უღვლილება შეიცვალა უღვლილებით დრო-კილოთა მიხედვით. ზმნაში პირიანი ფორმის გადმოსაცემად გამოყენებულია ნაზმნარი სახელი. დიდი გავრცელება ჰპოვა ანალიზურმა წარმოებამ. ლექსიკაში ფართოდ შეიჭრა თურქული, ირანული და არაბული წარმოშობის სიტყვები. ასურული ენა მდიდარია დიალექტებით, რომელთაგან საქართველოში გვხვდება სალამასის, ვანის, ჯილუს, ტიარისა და ურმიის დიალექტები. ურმიული დიალექტი საფუძვლად დაედო სალიტერატურო ენას, რომელიც გასული საუკუნის 40-იან წლებში ჩამოყალიბდა. მასზე შექმნილია მხატვრული, საეკლესიო და სასწავლო ლიტერატურა, გამოდიოდა ჟურნალ-გაზეთები.
ასურული ენა საქართველოში
1989 წელს თბილისში ჩამოყალიბდა ასურელთა კულტურის ცენტრი, რომლის ბაზაზე 1992 წელს შეიქმნა საქართველოში მცხოვრებ ასურელთა საერთაშორისო ეროვნული კონგრესი. 1997 წლიდან გამოდის (არაპერიოდულად) ამ კონგრესის გაზეთი „ავიუთა“ („თანხმობა“).
ლიტერატურა
„ენციკლოპედია ქართული ენა“. გვ.58
არამეული ენები
საქართველოს ენები
ერაყის ენები
ირანის ენები
თურქეთის ენები
სირიის ენები