PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მარი ანა ელეონორ დე ბურბონი

მარი ანა ელეონორ დე ბურბონი (დ. 22 დეკემბერი, 1690 — გ. 30 აგვისტო, 1760) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი III-ისა და ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის პირველი შვილი. სენ-ანტუან-დე-შამპის აბატისა.
ბიოგრაფია
მარი ანა ელეონორი დაიბადა 1690 წლის 22 დეკემბერს. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი III-ისა და მისი მეუღლის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის პირველი შვილი. ბავშვობაში იგი ცნობილი იყო როგორც მადმუაზელ დე ბურბონი. იგი თავიდანვე ძალიან ახლოს იყო დედასთან და დასთან, ლუიზ ელიზაბეტთან. მამამისი იყო "დიდი კონდეს" შვილიშვილი, ხოლო დედამისი საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი სამეფო საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის ქალიშვილი იყო.
როგორც ბურბონთა სამეფო დინასტიის წარმომადგენელი, იგი დაბადებიდანვე ატარებდა "სისხლით პრინცესისა" და "მისი უდიდებულესობის" წოდებას.
1706 წლის 6 მაისს, 16 წლის ასაკში მარი ანა ელეონორი მონაზვნად აღიკვეცა ფონტერვუდის სამეფო სააბატოში, ანჟუში. 1723 წელს იგი სენ-ანტუან-დე-შამპის აბატისა ხდება და ენიჭება მადამ დე ბურბონის წოდება.
იგი ხშირად ნახულობდა თავის დას, კონტის ქვრივ პრინცესა ლუიზ ელიზაბეტს, რომელიც საფრანგეთის მეფე ლუი-ფილიპე I-ის დიდი ბებია გახდა. იგი ასევე ხშირად ურთიერთობდა თავის მეორე დასთან, ბემონ-ლე-ტურის აბატისა ანრიეტ ლუიზასთან და ბიძაშვილთან, შელის აბატისა ლუიზ ადელაიდასთან.
მარი ანა ელეონორი გარდაიცვალა 1760 წლის 30 აგვისტოს, 69 წლის ასაკში, პარიზში.
წინაპრები
</center>
ტიტულები
22 დეკემბერი 1690 - 6 მაისი 1706: მისი უდიდებულესობა მადმუაზელ დე ბურბონი;
1723 - 30 აგვისტო 1760: მისი უდიდებულესობა მადამ დე ბურბონი;
ლიტერატურა
Achaintre, Nicolas Louis (1825). Histoire Généalogique Et Chronologique de la Maison Royale de Bourbon (in French). 2. Paris: Jules Didot Aine. p. 407.
Barthelemy, Edouard (1883). Les correspondants de la marquise de Balleroy (in French). 2. Paris: Lebraierie Hachette Et C. pp. 529–530.
Houry, Laurent (1749). Almanach national: annuaire officiel de la République française (in French). Paris. p. 34.
Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans . Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 44.
დაბადებული 22 დეკემბერი
დაბადებული 1690
გარდაცვლილი 30 აგვისტო
გარდაცვლილი 1760
ბურბონები
ჟენერალ-კარნეირუ

ჟენერალ-კარნეირუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 343 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტეზორუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 027 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.32 კმ²-ზე. ფართობი 3 794 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მატუ-გროსუ
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Estimativas da população para 1º de julho de 2009
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავღანეთში

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავღანეთში
2011 წლის მონაცემებით ავღანეთში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ორი ძეგლია.
სტატისტიკა
იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 962 ძეგლია შეტანილი. მათ შორის 0,2 % ავღანეთის ძეგლებია. მათგან ყველა კულტურული ძეგლია.
ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
რესურსები ინტერნეტში
იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ავღანეთში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავღანეთში
ავღანეთი
500-იანები

500-იანები
პოლიტიკა
ეკონომიკა
კულტურა
პანეში

პანეში — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან.
ფილოქსერას გამოჩენამდე პანეში სამეგრელოს მთისპირა სოფლებში მაღლარად ყოფილა გავრცელებული. მოსახლეობა მისგან ღვინოსაც ამზადებდა და სასუფრე ყურძნადაც იყენებდა. ყურძენს ვაზზე ტოვებდნენ და საჭიროების მიხედვით კრეფდნენ ან აკიდოების სახით მთელი ზამთრის განმავლობაში ინახავდნენ. ამჟამად პანეშის ძალიან მცირე ნარგავებია შემორჩენილი.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე დიდი ზომისაა, მცირედ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ან საშუალო ზომისაა, განივკონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ მხრიანი. მხრის სიგრძე ხანდახან მტევნის სიგრძის ნახევარს აღწევს. საშუალო სიკუმსისაა. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური, სრულ სიმწიფეში თითქმის შავია. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ნაფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი საკმაოდ წვნიანია, ჩვეულებრივად ტკბილი გემოთი.
პანეში საშუალო ზრდისაა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებში შედის. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 200 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 190 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.5-7.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში შაქრიანობა აღწევს 17-19.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-10 გ/ლ-ს.
პანეშისგან მზადდება მაღალხარისხიანი, ჰარმონიული, სხეულიანი და ხალისიანი სიმჟავის აუფრის წიიიელი მშრალი ღვინო.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 297
სამეგრელოს ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
სტრასბურგის საკათედრო ტაძრის ზარები

სტრასბურგის საკათედრო ტაძრის ზარები
„სტრასბურგის საკათედრო ტაძრის ზარები“ S.6 — ფერენც ლისტის მიერ 1868-1874 წლებში დაწერილი კანტატა. ტექსტი აღებულია ამერიკელი პოეტის ჰენრი უოდსუორთ ლონგფელოს 1851 წლის დრამატული პოემის „ოქროს ლეგენდა“ პროლოგიდან. ლისტმა კანტატა ლონგფელოს მიუძღვნა.
კანტატა დაყოფილია ორ მონაკვეთად. პირველში, „Preludio (Excelsior)“, მოცემულია მეცო-სოპრანოს სოლო, ხოლო მეორეში, „Die Glocken“, ბარიტონი ლუციფერის სახით ზარებს მიმართავს.
„Die Glocken des Strassburger Münsters“-ის პრემიერა გაიმართა ბუდაპეშტის ვიგადოს საკონცერტო დარბაზში 1875 წლის 10 მარტს.
შენიშვნები
ფერენც ლისტის ეს კანტატა თანამოსახელე საკათედრო ტაძარში XXI საუკუნემდე არ შესრულებულა. კანტატა დაწერიდან თითქმის 140 წლის შემდეგ, 2013 წელს, საკათედრო ტაძარში იტალიურმა სიმფონიურმა ორკესტრმა Ars Cantus-მა შეასრულა.
სქოლიო
ფერენც ლისტის ნაწარმოებები
კანტატები
1875 წლის ნაწარმოებები
კორტი (სპორტი)

კორტი (სპორტი)
კორტი — საჩოგბურთო მოედანი.
კორტი უნდა იყოს მართკუთხედი 23.77 მ სიგრძისა და 8.23 მ სიგანის. იგი შუაზე გაყოფილია ბადით, რომელიც დამაგრებულია 0.8 სმ მაქსიმალური დიამეტრის ტროსზე. ტროსის ბოლოები დამაგრებულია ან გადაჭიმულია 2 ბოძზე, რომელიც თუ ოთკუთხაა, უნდა იყოს არაუმეტეს 15 კვ.სმ-ისა და თუ მრგვალია არაუმეტეს ა.5სმ დიამეტრისა. ბოძების ცენტრები უნდა იყოს დაცილებული კორტისგან ო.914 მ-ით ორივე მხარეს, ხოლო მათი სიმაღლე უნდა იყოს ისეთი, რომ ტროსის წვერი კორტის ზედაპირიდან 1.07 მ სიმაღლეზე აღმოჩნდეს. ბადის უჯრედები უნდა იყოს საკმაოდ პატარა, რომ მასში არ გაძვრეს ჩოგბურთის ბურთი. ბადის სიმაღლე ცენტრში უნდა იყოს 0.914 მ. კორტი შემოსაზღვრულია საბაზო ხაზებით, რომლის სიფართოვე შეიძლება იყოს 10 სმ-მდე. ასევე არის შიდა ხაზები, რომელთა სიფართოვე მერყეობს 2.5–5 სმ-მდე. ოფიციალური შეხვედრების დროს საბაზო ხაზების უკანა სათამაშო სივრცე უნდა იყოს არანაკლებ 6.4 მ, ხოლო გვერდითისა კი მაქსიმუმ 3.66 მ.
ჩოგბურთი
Checras District

Checras District is one of twelve districts of the province Huaura in Peru.
References
ნოსირის ნამოსახლარი

ნოსირის ნამოსახლარი — ბრინჯაოსა და ანტიკური ხანის არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ ნოსირში, მდინარე ტეხურის მარცხენა ნაპირას (სენაკის მუნიციპალიტეტი). გათხარეს 1967-1970 წლებში (ხელმძღვანელი დ. ქორიძე) და 1971-1977 წლებში (ხელმძღვანელი ე. გოგაძე). ნოსირის ნამოსახლარის ნაწილი მდინარეს გაუნადგურებია, შესწავლილია სამოსახლო ბორცვი (დაახლოებით 2000 მ2), რომელიც კოლხეთის დაბლობის გორანამოსახლარების (დიხა გუძუბა, ნაოხვამუ და სხვა) ტიპს განეკუთვნება. მასზე დადგენილია 4 კულტურული ფენა: I და II (ძვ. წ. II ათასწლეულის II მეოთხედი), III და IV (ძვ. წ. II ათასწლეულის II ნახევარი — I ათასწლეულის დასაწყისი). სამოსახლოს ცენტრში თავდაპირველად აგებული ყოფილა ხელოვნური შემაღლება - ხის ძელებით ნაგებ დიდი ჯარგვალის ტიპის ნაგებობაზე დაყრდნობილი თიხაზვინული. I ფენაში გამოვლინდა ხის შენობები. აქვ მოპოვებულია ძვლისა და კაჟის იარაღები, საოჯახო-სამეურნეო დანიშნულების ქვის ნივთები (ხელსაფქვავები, სანაყები და სხვა), მცენარეულის (ვაზის, წაბლის, თხილის) ნაშთები, მარცვლეულის ნარჩენები, საქონლის ძვლები და სხვა. II ფენა ძლიერი ნახანძრალის ნაშთებს შეიცავდა. შეიმჩნევა კერამიკის ევოლუცია. I და II ფენები გამოირჩევა ორნამენტის მრავალფეროვნებით (ღარული, გრავირებული და რელიეფური სახეები). III კულტურულ ფენაში ნაპოვნია დიდი რაოდენობით კერამიკა, ცხოველის ძვლები, საოჯახო დანიშნულების ქვის ნივთები, აგრეთვე ბრინჯაოს ბრტყელი ცული, საჭრეთლი, დანისპირი და სხვა. ბორცვის განაპირა ადგილებში დადგენილია IV კულტურული ფენა. სათავსები ნაგები ყოფილა ძვლებით (ჯარგვალური წყობის კედლები) ან წნულებით (ფაცხის ტიპისა). შნობები განლაგებული იყო ტერასულად, თიხაზვინულის საფუძველზე. ნოსირის ნამოსახლარზე ნაპოვნია სქლად გამოთლილი და თხელი (ყავრის მსგავსი) ფიცრები. ნოსირის ნამოსახლარის მოსახლეობა ეკუთვნოდა მიწათმოქმედ საზოგადოებას, სადაც განვითარებული იყო მესაქონლეობა და ხელოსნობის დარგები.
ლიტერატურა
გოგაძე ე., კოლხეთის ბრინჯაოსა და ადრეული რკინის ხანის ნამოსახლართა კულტურა, თბ., 1982;
საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის არქეოლოგიური ექსპედიციები, ტ., 1-5, თბ., 1969-1977;
სენაკის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სენაკის მუნიციპალიტეტი
შევარდნის საცხოვრებელი სახლი

შევარდნის საცხოვრებელი სახლი
შევარდენის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფლის განაპირას, სამხრეთით. თარიღდება XX საუკუნის დასაწყისით. ნაგებია ნატეხი ქვით. კედლები შიგნით შელესილია ნაკელნარევი თიხით.
შენობა ორსართულიანია (სიმაღლე 6 მ). პირველი სართული (ბოსელი) გეგმით წაგრძელებულია. კარი ჩრდილოეთ კედელშია გაჭრილი. კარის წინ ცხენების სადგომია, რომელიც სამი მხრიდან შემოზღუდულია ქვის კედლებით, აღმოსავლეთით კი გახსნილია. პირველი სართული, განივი კაპიტული კედლით გაყოფილია ორ არათანაბარ ნაწილად. მომცრო ნაწილში ხარების, მოზვრებისა და დეკეულების სადგომია. მოზრდილი ნაწილიც ლასტის ტიხრით, გრძივი მიმართულებით ორად არის გაყოფილი. აღმოსავლეთით საძროხეა, დასავლეთით — საცხვრე. აქვეა კარტოფილის შესანახი ორმო. აღმოსავლეთ კედელში ორი სარკმელია. იატაკზე ფიქლის ფილებია მოგებული. ცხენების სადგომი გადახურულია ბანით, რომელიც მეორე სართულის ტერასაა. ტერასაზე ასასვლელი ფიქლის კიბე სადგომის ჩრდილოეთ კედელზე გარედანაა მიშენებული.
მეორე სართული ქვის განივი კედლით გაყოფილია ორად. ოთახები ერთმანეთს განივ კედელში მოწყობილი სწორკუთხა კარით უკავშირდება. ჩრდილოეთ სადგომი, თავის მხრივ ლასტით ორ ნაწილადაა გაყოფილი. დასავლეთ ნაწილში სასტუმრო ოთახია, აღმოსავლეთში — საცხოვრებელი. სასტუმროს სამხრეთ კედელში დიდი სწორკუთხა ნიშანია. ჩრდილოეთისაში ორი მცირე სარკმელია. სასტუმროს წინ ტერასაა, რომელზეც საცხოვრებელი ნაწილის სწორკუთხა კარი გამოდის. სამხრეთ ოთახი ჩრდილოეთ ოთახს ფართობით თითქმის ერთნახევარჯერ აღემატება. ოთახის აღმოსავლეთ კედელში სამი სარკმელია გაჭრილი. ერთი სარკმელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშიცაა. სართულები ერთმანეთთან დაკავშირებულია ერდოთი.
სართულშუა გადახურვა და სახურავი მოწყობილია ხის კოჭებზე. კოჭები ქვის ბალიშებთან ხის სვეტებს ეყრდნობა. სახურავი ბრტყელია, მიწურბანიანი.
ლიტერატურა
ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ალექსანდრე შალამბერიძე

ალექსანდრე შალამბერიძე (დ. 30 მარტი, 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 1 ივლისი, 2015, თბილისი, საქართველო) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პარლამენტის ორი მოწვევის (1999, 2004) წევრი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1958 წელს. დაამთავრა თბილისის 57-ე სკოლა, 1979 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1991–1992 წლებში გაიარა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ასპირანტურა. 1990 წლიდან იყო „ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირის“ აღმასრულებელი მდივანი 2004 წლამდე. 1980–1990 წლებში მეცნიერ თანამშრომელი. 1991–1992 წლებში ვაკის რაიონისა და თბილისის საკრებულოს წევრი; 1991 წლიდან — პრეზიდენტის რეგიონალური სამსახურის იმერეთის ბიუროს ხელმძღვანელი; 1996-1999 წლებში — თბილისის მერიის განყოფილების გამგე. 1997–1998 წლებში — ცენტრალური საარჩევნო კომისიის წევრი. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“. 1999–2008 წლებში იყო რეგიონალური პოლიტიკისა და თვითმმართველობის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, 2004–2009 წლებში იყო ნაციონალური მოძრაობის წევრი.
2009–2015 წლებში იყო პარტია თავისუფალი საქართველოს გენერალური მდივანი. 2015 წელს აირჩიეს ხალხის პარტიის თავმჯომარედ. მრავალი საპროტესტო აქციის მონაწილე და ორგანიზატორი, პუბლიცისტური წერილების ავტორი პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ საკითხებზე.
2015 წლის 1 ივლისს, ალექსანდრე შალამბერიძე ოპერაციის შემდეგ გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
ალექსანდრე შალამბერიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
დაბადებული 30 მარტი
დაბადებული 1958
გარდაცვლილი 1 ივლისი
გარდაცვლილი 2015
საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
თბილისში დაბადებულები
ალექსანდრე
აჭარის ტელევიზია

აჭარის ტელევიზია — აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის საზოგადოებრივი მაუწყებელი, რომელიც დაარსდა 1987 წლის 4 ნოემბერს. აჭარის ტელევიზია დამოუკიდებელი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია.
ტელევიზიის ისტორია
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა მიიღო დადგენილება, აჭარის რესპუბლიკაში გახსნილიყო ტელევიზიები.
საქართველოს ტელეცენტრს დაევალა ბათუმი-მწვანე კონცხის სარელეო ხაზის მონტაჟი, ხოლო საქართველოს ტელე-რადიოკომიტეტს — ბათუმის ტელევიზიის სტუდიის მოწყობა.
1987 წლის 9 მარტს შეიქმნა შტაბი, რომელიც პასუხისმგებელი იყო სატელევიზიო სტუდიის კონსტრუირებაზე. შტაბს მეთაურობდა აჭარის საბინაო კომუნალური მეურნეობის მინისტრი ზაურ ფატლაძე. ტელეაპარატურის შესაძენად გამოყოფილი იქნა მილიონ სამასი ათასი მანეთი.
ტელევიზიის პირველ დირექტორად ლამარა ბოლქვაძე დაინიშნა.
ტელევიზია პირველად ეთერში გავიდა 1987 წლის 4 ნოემბერს, ხოლო პირველი გადაცემა მთავარმა რედაქტორმა და ჟურნალისტმა ანზორ ზამბახიძემ დაიწყო სიტყვებით: „ლაპარაკობს და უჩვენებს ბათუმი“.
1997 წლიდან ტელევიზიამ მიიღო 37-ე დეციმეტრული არხი. ტელევიზია ყოველდღიური პროგრამების შექმნაზე გადავიდა.
1999 წელს ტელევიზია გადავიდა სატელიტურ მაუწყებლობაზე. იგი, პირველი არხის შემდეგ, მეორე ქართული ტელევიზიაა, რომელიც თანამგზავრული სიგნალით გავრცელდა. ფრანგული სატელიტი — „გლობკასტი“ აჭარის ტელევიზიის სიგნალის გავრცელებას ევრაზიასა და ამერიკის კონტინენტზე უზრუნველყოფდა.
2013 წელს მაუწყებლობის შესახებ საქათველოს კანონში ცვლილების შეტანის შემდეგ აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესმა საბჭომ აირჩია საზოგადოებრივი მაუწყებლის აჭარის ტელევიზიისა და რადიოს მრჩეველთა საბჭო. 2013 წლის 21 დეკემბერს მრჩეველთა საბჭომ საზოგადოებრივი მაუწყებლის აჭარის ტელევიზიისა და რადიოს პირველ დირექტორად სოსო სტურუა აირჩია. 25 დეკემბერს აჭარის საზოგადოებრივი მაუწყებელი დაფუძნდა, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირი. 31 დეკემბერს ლიკვიდირებულ იქნა აჭარის მთავრობის საქვეუწყებო დაწესებულება - ტელერადიო დეპარტამენტი და მისი ქონება საზოგადოებრივი მაუწყებლის აჭარის ტელევიზიასა და რადიოს გადაეცა.
დღეს აჭარის ტელევიზია უზრუნველყოფს 24 საათიან მაუწყებლობას. პროგრამულად დატვირთულია 18 საათი.
ტელევიზიას აქვს 5 საკორესპონდენტო პუნქტი. მათ შორის, სამი — რეგიონში, ერთი — ქუთაისში, ერთი — თბილისში.
რესურსები ინტერნეტში
ტელევიზიის ისტორია
აჭარის ტელევიზია LIVE
სქოლიო
აჭარის ტელევიზია
რუსეთის ფედერალური კრება

რუსეთის ფედერალური კრება
ფედერალური კრება — რუსეთის ფედერაციის ორპალატიანი პარლამენტის სახელწოდება, რომელიც რუსეთის უმაღლესი წარმომადგენლობითი და საკანონმდებლო ორგანოა (თანახმად კონსტიტუციის 94-ე მუხლისა).
ფედერალური კრების სტატუსი გასაზღვრულია კონსტიტუციის მე-5 თავში.
ფედერალური კრების ფუნქციები და უფლებამოსილება განაწილებულია ორ პალატაზე — სახელმწიფო დუმასა და ფედერაციის საბჭოს შორის (თანახმად კონსტიტუციის 95-ე მუხლისა).
ფედერალური კრება მუდმივმოქმედი ორგანოა (რფ კონსტიტუცია, მუხლი 99).
ორივე პალატას შეუძლია ერთობლივად შეიკრიბოს რუსეთის პრეზიდენტის, საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსასმენად, აგრეთვე სხვა სახელმწიფოების მეთაურთა მოსასმენად (რფ კონსტიტუცია, მუხლი 100).
იხილეთ აგრეთვე
სახელმწიფო დუმა
ფედერაციის საბჭო
რესურსები ინტერნეტში
Веб-сайт Федерального собрания
Структуры государственной власти: Федеральное собрание
Послания Владимира Путина Федеральному собранию
Послания Дмитрия Медведева Федеральному собранию
რუსეთის პოლიტიკა
Kavkazskiy kalendar

Kavkazskiy kalendar was an annual almanac published in Tiflis (present-day Tbilisi) in the Russian Empire by the office of the Viceroy of the Caucasus, published between 1846 and 1917.
History
Kavkazskiy kalendar contained a large number of ethnographic and historical materials. Questions of public education, agricultural crops were considered, information about the customs of the Caucasian peoples, their religions, and much more was placed. In addition, there was the so-called "Chronological indication" section, containing a chronological list of significant dates in the history of the Caucasus since ancient times. A significant place in it was also given to statistical (including data on the population of the region), reference and address information about the Caucasus region, including the Dagestan, Kuban and Terek oblasts, as well as the Black Sea and Stavropol governorates.
Kavkazskiy kalendar was used as a guide and essential reference book by travellers, explorers and various persons sent to the Caucasus. The almanac enjoyed great interest among the population. A correspondent of the newspaper noted:
References
Bibliography
External links
Kavkazskiy kalendar for 1846
Kavkazskiy kalendar for 1917
Publications established in 1846
Publications disestablished in 1917
Caucasus Viceroyalty (1801–1917)
1846 establishments in the Russian Empire
1917 disestablishments in Russia
Mass media in Tbilisi
Cırkürd

Cırkürd (also, Dzhyrkurd and Dzhyrkurt) is a village in the Goychay Rayon of Azerbaijan.
References
Populated places in Goychay District
Dumalinao

Dumalinao, officially the Municipality of Dumalinao (Subanen: Benwa Dumalinao; Chavacano: Municipalidad de Dumalinao), is a 4th class municipality in the province of Zamboanga del Sur, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 32,928 people.
History
In 1956, the barrios of Dumalinao Proper, Bigong, Ticwas, Bulongating, Baguitan, Pantad, Napulan, Tagulo, Camanga, Margang, Sibucao, Tina, Guling, Miculong, Baga, Rebucon, Mama and Bibilik were separated from Pagadian and constituted into Dumalinao through House Bill No. 5000, which later became Republic Act No. 1593 and approved on June 16, 1956. The person responsible for sponsoring the bill was Congressman Alberto Q. Ubay of Zamboanga del Norte since during that time, Zamboanga del Sur had no congressman; Rep. Roseller T. Lim that time had been elected to the Senate in the 1955 special election.
Martin D. Raluto was first appointed municipal mayor with Guillermo Talaid as his vice mayor. The new town then had four councilors: Vicente T. Labrado, Severino Ramas, Fulgencio Lauglaug, and Eniiego Gemina, although the latter did not serve. Raluto held the position of municipal mayor until his death on June 11, 1969.
Geography
Barangays
Dumalinao is politically subdivided into 30 barangays. Each barangay consists of puroks while some have sitios.
Anonang
Bag-ong Misamis
Bag-ong Silao
Baga
Baloboan
Banta-ao
Bibilik
Calingayan
Camalig
Camanga
Cuatro-cuatro
Locuban
Malasik
Mama (San Juan)
Matab-ang
Mecolong
Metokong
Motosawa
Pag-asa (Poblacion)
Paglaum (Poblacion)
Pantad
Piniglibano
Rebokon
San Agustin
Sebucao
Sumadat
Tikwas
Tina
Tubo-Pait
Upper Dumalinao
Climate
Demographics
Economy
Agriculture is the main economic activity as well as the number one source of livelihood of the people, although Dumalinao is a coastal town. The town is one of the major rice granaries of Zamboanga del Sur as 5,998 hectares of the land area is devoted to agricultural production. The crops planted on these lands include rice, corn, coconut, banana, and root crops. Corn, in particular, is the municipality's main agricultural crop. An estimated 2,837 hectares of the land are utilized for corn production, with an average of 30 ca-vans per hectare (or 8.5 million kilos annually). On top of that, Dumalinao's climate is very conducive for growing corn, so much so that farmers usually get to have two croppings of corn per year. An estimated value of Php 51 million comes from the annual production of corn.
Local Government
References
External links
Dumalinao Profile at PhilAtlas.com
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Zamboanga del Sur Official Website: Dumalinao (retrieved: 7 April 2009)
Municipalities of Zamboanga del Sur
764

764
მოვლენები
ხაზარებმა ამიერკავკასიაზე ილაშქრეს.
ლორშის სააბატო დაარსდა გერმანიის ქ. ლორშში.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ალ-ჰადი — აბასიანთა სახალიფოს ხალიფა (გ. 786)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
აბაბკოვოს მონასტერი

აბაბკოვოს მონასტერი — მოქმედი დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის პავლოვსკის რაიონის სოფელ აბაბკოვოში. მდებარეობს მდინარე ოკის მარჯვენა ნაპირზე. დაარსებულია 1818 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვიკსოს ეპარქიას.
ისტორია
აბაბკოვოს მონასტერი დაარსდა 1818 წელს ბერ ლამპადი მასლენიკოვის მიერ სერაფიმ საროველის კურთხევით, როგორც ქვრივთა და ობოლთა თავშესაფარი. 1848 წლიდან ეწოდა ქალთა თემი, ხოლო 1859 წლიდან მესამე კლასის დედათა მონასტერია. XX საუკუნის დასაწყისში მონასტერში 200 ქალი ცხოვრობდა.
1851 წელს ეკლესია, ორი საკურთხევლით აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ერთ-ერთი საკურთხეველი აკურთხეს წმინდა გიორგის სახელზე, ხოლო მეორე წმინდა ნიკოლოზის სახელზე.
XX საუკუნის დასაწყისში წარიმართა აქტიური სამშენებლო სამუშაოები (ცხრაგუმბათიანი ეკლესია, საავადმყოფო კორპუსი, რამდენიმე ქვის და ხის კორპუსი, სატრაპეზო, ორი სასტუმრო). მონასტერს ჰქონდა სკოლა, საავადმყოფო, სასტუმრო სახლი, ხატმწერი სახელოსნო.
მონასტრის ლიკვიდაცია მოხდა 1928 წელს, ტაძრები ააფეთქეს, ტერიტორია გადაეცა პავლოვსკის მუშათა კლასის დასასვენებელ სახლს.
მოგვიანებით მონასტრის ადგილზე განათავსეს სამხედრო ნაწილი. შემდეგ არასრულწლოვანთა ციხე, ხოლო ბოლოს პიონერთა ბანაკი.
აღორძინება
მანამ სანამ აღნიშნულ ტერიტორიას ეკლესიას გადასცემდნენ ხუთი წელი მიტოვებული იყო. ყველაფერი, რაც შესაძლებელი იყო, განადგურდა და დაანგრია: ყველა ფანჯარა გატეხილი იყო, არ იყო კარები, ზოგიერთ ადგილას არ იყო ჭერი და სახურავი. ღუმელები არ მუშაობდნენ.
1995 წლის 8 თებერვალს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა ნიკოლაიმ (კუპეტოვი) ხელი მოაწერა ოფიციალურ დოკუმენტს მონასტრის აღორძინების შესახებ. აღორძინებული მონასტრის პირველი წინამძღვარი გახდა დედა იოანა (კურბატოვა), მურომის სამების მონასტრიდან. პირველი მონაზვნები ცხოვრობდნენ ყოფილი იღუმენის სახლში. აღორძინების დასაწყისში აბაბკოვოს მონასტერში ცხოვრობდა 10-12 მონაზონი.
2001 წელს მიტროპოლიტმა ნიკოლაიმ აკურთხა იღუმენიის კორპუსის კარის ეკლესია ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
2002 წლის თებერვალში მონასტერში მივიდნენ დივეევოს დედაოები მონაზონ ნიკონას მეთაურობით, რომელიც მოგვიანებით გახდა ტაძრის წინამძღვარი.
2005 წლის 13 თებერვალს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა საღვთო ლიტურგია, ხოლო ამავე წლის მაისში საფუძველი ჩაუყარეს კვართის ეკლესიას. 2007 წელს მონასტრამდე დააგეს გზა.
2008 წლის 16 სექტემბერს მონასტერს კვლავ ეწვია მთავარეპისკოპოსი. ამ დროისათვის ფუნდამენტი დასრულებული იყო და კედლები ამოყვანილი პირველი სართულის დონეზე.
2010 წლის 7 თებერვალს მონასტრის აღორძინების 15 წლისთავთან დაკავშირებით, კარის ეკლესიაში საღვთო ლიტურგია აღავლინა მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ, ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
2016 წლის 6 ნოემბერს ეპისკოპოსმა ბარნაბამ აკურთხა კვართის ეკლესიის სამრეკლოს ჯვარი.
ლიტერატურა
А. Виноградов. Краткая история Абабковского Николаевского женского третьеклассного монастыря. Нижний Новгорол, 1889.
Русское православное женское монашество XVIII—XIX вв. Сергиев Посад, 1992, с. 106—109.
რესურსები ინტერნეტში
Абабковский Николаевский Георгиевский женский монастырь
სქოლიო
ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში