PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
აზერბაიჯანული როკი

აზერბაიჯანული როკი — როკ-მუსიკის სხვადასხვა ფორმა, რომელსაც აზერბაიჯანელი ან აზერბაიჯანული წარმოშობის მუსიკოსები ქმნიან და ასრულებენ.
ისტორია
საბჭოთა ხანა
საბჭოთა კავშირის არსებობის განმავლობაში, აზერბაიჯანის სსრ-ში როკი დიდი ხნის მანძილზე მკაცრად კონტროლდეოდა, რადგანაც საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის აზრით, როკ-მუსიკა დასავლური ქვეყნების ანტი-სოციალისტურ გავლენას ზრდიდა. საბჭოთა ხანის ყველაზე გავლენიანი ჯგუფები იყო Coldünya, Yuxu, Eksulap and Khurramids.
60-70-იანები
1960-იან წლებში აზერბაიჯანული როკ-მუსიკა ჩამოყალიბდა. ამ პერიოდის წამყვანი ბენდები იყო Eskulap (1966) და Khurramids (1969), Express-118, Pazavang და Uvet, რომლებიც ძირითადად სოფთ-როკსა და ბლუზს უკრავდნენ. 1970 წელს მუსიკალურმა ბენდმა Khurramids აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაარსებიდან 51-ე წლისთავისადმი მიძღნილ კონცერტზე ბენდის როლინგ სტოუნზის სიმღერა (I Can't Get No) Satisfaction ქავერი შეასრულა. 1970-იან წლებში აზერბაიჯანში ჯაზ-ფიუჟენისა და ეთნიკური ელემენტების ნაზავი მიმდინარეობა გახდა პოპულარული. 1970 წელს აბულფას გარაიევის ძმამ, ჯაჰანგირ გარაიევმა ბენდი Cürbəcür დააარსა. სხვა ცნობილი ბენდები იყო: Məşəl (ჩირაღდანი), Brevis (1971) და Üç Alov (სამი ალი). წამყვან ბენდებს შორის იყო Experiment-OK (1967) და Ashiqlar (1973). ჯაზ-ფიუშენის ხანა დასრულდა ბენდ ASU Physics Faculty band-
თან ერთად, რომელშიც ჰიქმათ ჰაჯიზადეჰი (რუსეთში აზერბაიჯანის ყოფილი ელჩი) სოლო გიტარისტი იყო. ამ პერიოდში როკ-ბენდები ქალაქ სუმგაითიში აქტიურობდნენ.
1980-იანი წლები
1970-იანი წლებში მკაცრ პოლიტიკას ძალიან ცოტა როკ-ბენდი გადაურჩა. 1980-იანი წლების დასაწყისში ჩამოყალიბდა სოფთ-როკ ბენდი Günel. პოლად ბულბულოღლუ ჯგუფ Ashiqlar-ის ვოკალისტი გახდა. შემდეგში პოპულარობა მოიპოვა და ტურნეები გამართა მონღოლეთსა და რუსეთის საბჭოთა ფედერაციულ-სოციალისტურ რესპუბლიკაში, ასევე ავღანეთში. კიდევ ერთი წარმატებული ბენდი იყო Talisman, რომელიც სუპერჯგუფ Gaya-ს შემადგენლობაში შედიოდა. 1985 წელს მოზარდთა და სტუდენტთა მე-12 მსოფლიო ფესტივალზე, მოსკოვში კონცერტი გამართა.
პოსტ-საბჭოური ეპოქა
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ აზერბაიჯანის როკ-აუდიტორია ნელ-ნელა გაუზარდა და ჯგუფმა Unformal პოპულარობა მოიპოვა. 1990-იან წლებში რეგიონულ როკ-ბენდებს სუმგაითი წინამძღოლობდა. ამ ქალაქში მოღვაწეობდნენ ისეთი ბენდები, როგორებიც იყო: Yuxu, Spark, Miraj, Mozalan და Sirr. სხვა აქტიური ბენდები იყვნენ: NemO[, P.G.L.U. Project, Fatal Nation და Taj.
2000-იან წლებში დასავლურ მუსიკასთან დაახლოებისა და ინსტრუმენტებთან უფრო ადვილი წვდომის შემდეგ კიდევ უფრო მეტი როკ-ბენდი ჩამოყალიბდა, მათ შორის 3,14... როკ-ბენდების ხშირად მალევე იშლებოდა. 2008 წელს სუმგაითიში ჩამოყალიბდა მძიმე როკ-ბენდი Bəndə.
რესურსები ინტერნეტში
RapRock.Az , an Azerbaijani rap and rock portal
სქოლიო
აზერბაიჯანული მუსიკა
აზერბაიჯანული კულტურა
აზერბაიჯანული როკი
ჰეშთეგი

ჰეშთეგი — ნიშანი, რომელიც სოციალურ ქსელებში და ბლოგებში შეტყობინების თემებად დასაყოფად და გასავრცელებლად გამოიყენება.
ჰეშთეგი არის დათაგული სიტყვა, რომელსაც წინ უძღვის სიმბოლო #. ჰეშთეგით სიტყვა იქცევა აქტიურ ინტერნეტ-ბმულად და შესაძლებელს ხდის მოიძებნოს ამ ჰეშთეგის ქვეშ დათაგული სხვა პოსტები მთელი სოციალური ქსელის მასშტაბით.
მარკირების ეს მეთოდი პირველად ტვიტერში გაჩნდა და სწრაფადვე გავრცელდა სხვა სოციალურ ქსელებში.
ჰეშთეგები
სოციალური ქსელები
კოლექტიური ინტელექტი
ცოდნის წარდგენა
მეტამონაცემები
წყარო
სოციალური მედია
ვებ 2.0
ტვიტერი
ვეზირიშვილები

ვეზირიშვილები — ქართული თავადური საგვარეულო (გვარადქცეული თანამდებობა). თუ იოანე ბატონიშვილს დავუჯერებთ, ისინი სპარსული წარმოშობის იყვნენ, რომელთაც თავადობა დაუმტიკცდათ ჯერ კიდევ 1634 წ. ისინი აგრეთვე იყვნენ ნაზირები და ბეგები. მათი წინაპარი ნადირი იყო მეფე თეიმურაზ II ვეზირი. ამ თანამდებობის სახელიდან მომდინარეობს გვარი "ვეზირიშვილი" მისი შთამომავლების მიერ მიღებული გვარი. თავად ვეზირიშვილების საგვარეულო გვხვდება ქართლის თავადთა სიაში, რომელიც თან დართულია გეორგიევსკის ტრაქტატს.
ნადირის შვილიშვილი გიორგი ვეზირიშვილი, ერეკლე II დროს, იკავდება ნაიბ-ნასაღჩიბაშის თანამდებობას. როდესაც ეს თანამდებობა ეკავა, მას ჰქონდა სასამართლო დავა თავისი ოსიაურის მამულების საზღვრებთან დაკავშირებით აზნაურ დათუა გვერდწითელთან. ამ დროს ის დაჭრა მისმა მოწინააღმდეგემ; როგორც სამეფო სიგელი გვაუწყებს (10 მაისი 1793 წლის მდივანბეგის ნამდვილი გადაწყვეტილება), „გიორგის საკუთარ სახლში თავი გაუტყდა და სისხლი დაიღვარა პირდაპირ ხალიჩაზე ისე, რომ თიქთმის ჩვენც შეგვეშხეფა“. საქმის გარჩევის დროს, მეფემ ვეზირიშვილს დაუმტკიცა ანაზღაურება, მესამე ხარისხის დანიშნულ თავადს, ე.ი. მისი კუთვნილება თავადთა ფენას შორის. მათ ჰქონდათ თავისი საგვარეულო სასახლე. რუსეთის იმპერიის უღელქვეშ მათ 1828 წლის 17 ოქტომბრის სახელმწიფო საბჭოს უმაღლესი გადაწყვეტილებით, გიორგის შვილები — გიორგის, დავითსა და ივანეს რუსეთის იმპერიის თავადთა წოდება დაუმტკიცა. გვარი რუსიფიცირებული იყო, როგორც ვეზიროვი ან ვიზიროვი.
ლიტერატურა
Князья Визировы (Везировы, Везиришвили)// Думин С. В., А.А. Шумков., Чиковани Ю. К.. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского. — გვ. 137–138.
სქოლიო
საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
ვეზირიშვილები
მცხეთის აკლდამა

მცხეთის აკლდამა — გვიანდელი ანტიკური ხანის არქიტექტურული და არქეოლოგიური ძეგლი. აღმოჩენილია მცხეთის რკინიგზის სადგურთან, მთა ქართლის ჩრდ. ციცაბო კლდის ძირას. გაითხარა 1951 წელს. ერთსენაკიანი, სწორკუთხა ნაგებობაა. აგებულია ქვატეხილით.
შიდა პირი კედლებისა, ნახევრად წრიული თაღი, იატაკი და გარეთა აღმოსავლეთის ფასადი მოპირკეთებულია თლილი ქვიშაქვის ფილებით. შიგნიდან შელესილია მოვარდისფრო ჰიდრავლიკური ბათქაშით. ორფერდა სახურავი აქვს. გადახურულია მცხეთური ბრტყელი, გვერდებაკეცილი და ღარისებრი ქიმიანი კრამიტით. კარი ამოქოლილი იყო მასიური ლოდით. მცხეთის აკლდამა მსგავსებას ავლენს ხმელთაშუა ზღვის აღმ. და ჩრდ. შავი ზღვისპირეთის საკულტო ძეგლებთან. იგი დგას 1,6-2 მ. სიმაღლის გალავნით შემოზღუდულ ეზოში, რომლის ჩრდ.- აღმ. კუთხეში ცხენი აღმოჩნდა ჩაფლული. მცხეთის აკლდამაში ასევე აღმოჩენილი იქნა ქალისა და ბავშვის ძვლები, ხის სარკოფაგის ფიცრებისა და ლითონის ნაწილები. იქვე იყო მძარცველებს გადარჩენილი მდიდრული სამარხეული ნივთები: მათ შორის, ნახევრად ძვირფასი თვლებით შემკული ოქროს აბზინდა.
მცხეთის აკლდამას 2014 წელს, საქართველოს მთავრობის დადგენილებით მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის ძეგლის სტატუსი.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
მცხეთის აკლდამა;
უნდა ნახოთ/ მცხეთის რაიონი – მცხეთა - მთიანეთის მხარის სამთავრობო საიტი;
სქოლიო
მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
იბერიის სამეფო
მცხეთა
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ბოტსვანის გერბი

ბოტსვანის გერბი — ბოტსვანის ეროვნული სიმბოლო დროშასთან და ჰიმნთან ერთად. გერბი მოქმედებს 1966 წლის 25 იანვრიდან.
იხილეთ აგრეთვე
ბოტსვანის დროშა
ბოტსვანა
ბოტსვანის ჰიმნი
ლიტერატურა
Guide to the Flags of the World by Mauro Talocci, revised and updated by Whitney Smith (ISBN 0-688-01141-1), p. 165.
ბოტსვანის სახელმწიფო სიმბოლოები
სახელმწიფო გერბები
ჯაჰანდარ-შაჰი

ჯაჰანდარ-შაჰი (დ. 9 მაისი, 1661, დეკანი — გ. 12 თებერვალი, 1713, დელი) — დიდ მოგოლთა იმპერიის მე-9 იმპერატორი 1712-1713 წლებში, ბაჰადურ-შაჰ I-ის უფროსი ძე, აურანგზების შვილიშვილი, თემურიდების დინასტიის წარმომადგენელი.
ბიოგრაფია
ჯაჰანდარ-შაჰი დაიბადა 1661 წელს, დეკანში. ის იყო ბაჰადურ-შაჰ I-ისა და ნიზამ ბაის ერთადერთი ვაჟი. 1671 წელს, 10 წლის ასაკში ბაბუამისმა, აურანგზებმა დანიშნა ბალხის მმართველად. ამ თანამდებობაზე ის 1709 წლამდე იყო. 1712 წელს, მამამისის გარდაცვალების დროს იმყოფებოდა ლაჰორში, სადაც აკურთხეს დიდ მოგოლთა იმპერატორად, რის შემდეგაც თავისი 3 ძმა სიკვდილით დასაჯა. მას მოუწია დაპირისპირება მე-4 ძმასთან, აზიმ-უს-შანთან. ჯაჰანდარმა აზიმიც ვერაგულად მოაკვლევინა და თავი ტახტის ერთადერთ მფლობელად გამოაცხადა. მისმა მმართველობამ მხოლოდ 11 თვემდე გასტანა.
ჯაჰანდარის ხანმოკლე ზეობის დროს ინდოეთი ეკონომიკური კრიზისიდან გამოვიდა, ხელი შეეწყო ვაჭრობას, მოიჭრა მისი სახელობის ოქროსა და ვერცხლის მონეტები. ბრიტანელები იყენებდნენ საიმპერატორო კართან კარგ ურთიერთობას და თავიანთ გავლენას ზრდიდნენ დიდ მოგოლთა პროვინციებში. ჯაჰანდარმა ოსმალეთის სულთანს, აჰმედ III-ს გაუგზავნა ძვირფასი საჩუქრები და თავი მის ერთგულ თაყვანისმცემლად გამოაცხადა. იმპერატორს უყვარდა სასახლეში ნებივრობა, აწყობდა უამრავ წვეულებასა და სამხედრო შეჯიბრებას. მისი მთავარი ცოლები სარგებლობდნენ დიდი გავლენით როგორც ჰარამხანაში, ასევე მთელს იმპერიაში.
1713 წელს, მარათჰების მოულოდნელი აჯანყების წყალობით, აზიმ-უს-შაჰის ვაჟმა, ფარუხსიარმა თავის 20,000 მომხრესთან ერთად ჯაჰანდარის წინააღმდეგ გაილაშქრა. 11 იანვარს, აგრაში ჯაჰანდარ-შაჰი დამარცხდა თავისი ძმისშვილის არმიის წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში. იმპერატორი გაიქცა დელიში, სადაც ის შეიპყრეს და ციხეში გამოკეტეს. ერთთვიანი შინაპატიმრობის შემდეგ ჯაჰანდარ-შაჰი ფარუხსიარის ბრძანებით ჯალათებმა მოახრჩვეს. დაკრძალეს ჰუმაიონის აკლდამაში. მოგვიანებით, 1754 წელს, მისი ვაჟი, ალამგირ II გახდა დიდ მოგოლთა იმპერატორი.
იხილეთ აგრეთვე
დიდ მოგოლთა იმპერია
დიდ მოგოლთა იმპერატორების სია
რესურსები ინტერნეტში
მოგოლთა დინასტია
ჯაჰანდარ-შაჰი britannica.com-ზე
სქოლიო
დიდ მოგოლთა იმპერატორები
დაბადებული 1661
გარდაცვლილი 1713
თემურიდები
დაბადებული 9 მაისი
გარდაცვლილი 12 თებერვალი
სიკვდილით დასჯილი მონარქები
ქველოური

ქველოური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან.
ჯიში მცირე რაოდენობით გვხვდება ზემო იმერეთში, ხარაგოულისა და საჩხერის ვენახებში.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომის და მომრგვალო ფორმისაა, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ქეჩისებრი და საკმაოდ ხშირი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე და საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, შავი. კანი სქელი და ნაკლებმკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით მცირედ დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია. წვენი შეუფერავია, გემო — ტკბილი.
ქველოური საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 176 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 125-150 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7-7.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.8-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.1-8.5 გ/ლ-ს.
გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 381
იმერეთის ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ფორ გნასინგბე

ფორ გნასინგბე (დ. 6 ივნისი, 1966, აფაგნანი, ტოგო) — ტოგოს პრეზიდენტი 2005 წლიდან. ქვეყნის ყოფილი პრეზიდენტის გნასინგბე ეიადემას შვილი.
2002 წლიდან პარლამენტის წევრია, ხოლო 2003 წელს დაიკავა ტელეკომუნიკაციების მინისტრის თანამდებობა, მამამისის გარდაცვალების შემდეგ დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა. თუმცა მალევე იძულებული იყო თანამდებობა დაეთმო ბონფო აბასისათვის. დანიშნეს არჩევნები, რომელშიც გნასინგბემ გაიმარჯვა.
იხილეთ აგრეთვე
ტოგოს პრეზიდენტი
რესურსები ინტერნეტში
ფორ გნასინგბეს ბიოგრაფია cidob.org-ზე
დაბადებული 1966
ტოგოს პრეზიდენტები
დაბადებული 6 ივნისი
სუნისის წმინდა გიორგის ეკლესია

სუნისის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფელ სუნისში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
სოფლის სასაფლაოზე მდგარი დარბაზული ეკლესია მოყვითალო ქვიშაქვითაა ნაგები. წყობაში გამოყენებულია დიდი ზომის უხეშად თლილი კვადრები და მცირე ზომის ქვები.
ნაგებობა გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის მხოლოდ სამხრეთი ფრაგმენტია შემორჩენილი. ამავე კედელშია მოთავსებული სწორკუთხა ნიში. აბსიდს აქვს ორსაფეხურიანი მხრები.
დარბაზის ჩრდილოეთ კედელზე პილასტრია. კამარა და კონქი ჩამონგრეულია. კედლების სიმაღლე 2-5 მეტრს აღწევს. დასავლეთით სწორკუთხა სარკმელია. ფასადები სადაა. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონდა. მიწის დონე აწეულია.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ზნაურის (ყორნისი) რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. II, 2004
თიღვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1949

საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1949 — საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის მეთერთმეტე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა მოსკოვის „დინამო“, მეორე ადგილზე გავიდა მოსკოვის „ცდკა“, მესამეზე – მოსკოვის „სპარტაკი“. დაიწყო 17 აპრილს და დასრულდა 14 ოქტომბერს.
შედეგები
პირველი ჯგუფი: ცხრილი
მეორე ჯგუფი
ფინალური ეტაპის ცხრილი
რესურსები ინტერნეტში
The Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
1949
1949 წელი ფეხბურთში
პანტიანი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

პანტიანი (კასპის მუნიციპალიტეტი)
პანტიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ქვემო ჭალის თემში. მდებარეობს მდინარე ლეხურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 66 ადამიანი.
იხილეთ აგრეთვე
პანტიანის წმინდა გიორგის ეკლესია
პანტიანის ჯვარპატიოსნის ეკლესია
ლიტერატურა
სქოლიო
კასპის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Podomyrma rugosa

Podomyrma rugosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Podomyrma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ლელინა

ლელინა — სოფელი მოლდოვაში, შოლდენეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 181 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
შოლდენეშტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
შოლდენეშტის რაიონის სოფლები
მაროკოს ეროვნული პარკების სია

მაროკოს ეროვნული პარკების სია
მაროკოში 10 ეროვნული პარკია. მათ შორის ყველაზე ძველი და მეტად მონახულებადია 1942 წელს შექმნილი ტუბკალის ეროვნული პარკი.
ეროვნული პარკები
ალ-ჰოსეიმის ეროვნული პარკი
ოტ-ატლას-ორიენტალის ეროვნული პარკი
დახლის ეროვნული პარკი
ხენიფისის ეროვნული პარკი
იფრანეს ეროვნული პარკი
ირიკის ეროვნული პარკი
მერჯა-ზერკის ეროვნული პარკი
სუს-მასის ეროვნული პარკი
ტუბკალის ეროვნული პარკი
ტალასემტანის ეროვნული პარკი
ტაზეკის ეროვნული პარკი
სქოლიო
მაროკოს ეროვნული პარკები
მაროკოს გეოგრაფია
Polyrhachis thrinax

Polyrhachis thrinax is a species of ant in the subfamily Formicinae, found in many Asian countries. There are 6 or 7 subspecies recognized.
Subspecies
Polyrhachis thrinax castanea Stitz, 1925 – Philippines
Polyrhachis thrinax inconstans Viehmeyer, 1916 – Singapore
Polyrhachis thrinax lancearia Forel, 1893 – India
Polyrhachis thrinax lucida Emery, 1894 – Malaysia
Polyrhachis thrinax overbecki Dorow, 1995 – Philippines, Singapore
Polyrhachis thrinax thrinax Roger, 1863 – Philippines, Bangladesh, India, Sri Lanka, Thailand, China
* Possible subspecies
Polyrhachis thrinax nigripes Viehmeyer, 1916
References
External links
at antwiki.org
Animaldiversity.org
Itis.org
Formicinae
Hymenoptera of Asia
Insects described in 1863
დრუჟინინო (ვოლოგდის ოლქი)

დრუჟინინო (ვოლოგდის ოლქი)
დრუჟინინო — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის აზლეცკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 10 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
დრუჟინინო — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
სქოლიო
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ხუსტის რაიონი

ხუსტის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 975 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 96 240 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 98 კაცს კმ²-ზე. ხუსტის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ხუსტი.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
ზაკარპატიის ოლქის რაიონები
Cephalotes texanus

Cephalotes texanus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
ჭიანჭველები
კაპანაძეები

კაპანაძეები — ქართული გვარი. ქართულ საისტორიო საბუთებში მოიხსენიება XV საუკუნიდან. კაპანაძისეული მამული მოხსენებულია მუჯისეთუბანში 1558 წლის ერთ-ერთ საბუთში, ამ მამულს ქუთაისის საყდრის გადასახადი სდებია. ამჟამად კაპანაძეები ცხოვრობენ იმერეთში, ოდიშში, გურია-აჭარაში, სამცხეში, ქართლში, კახეთში და ჰერეთში. განსაკუთრებით მრავლად არიან საჩხერის, ჭიათურის, ზესტაფონის, ხარაგაულის, ხაშურის და ლაგოდეხის მხარეებში. საქართველოში კაპანაძეთა საერთო რიცხვი 18 550-ს აჭარბებს. ლიხთიმერს და ლიხთამერს, ზოგიერთ ადგილებს სახელად შემორჩა კაპანაძეთა გვარის სახელი: „კაპანაძეები“ — სოფელ კორბოულის უბანი იმერეთში და სოფელ ფლევის უბანი — ქართლში, „კაპანაანთ სახნავი“ — ქართლის სოფელ თერეგვანში, „კაპანაძის წყარო“ გურიის სოფელ წყალწმინდაში და სხვა.
ცნობილი კაპანაძეები
1429-1452 წლებში დემეტრე მეფემ სასისხლო სიგელი დაუმტკიცა დავით კაპანაძეს.
XVII საუკუნეში ჩხარის ციხის მეციხოვნეები იყვნენ დათვია და სეტია კაპანაძეები.
XVIII საუკუნეში სვერის ციხის მეციხოვნე იყო დათია კაპანაძე. ამავე საუკუნეში საბუთებში მოიხსენიებიან ხუცესი მახარებელი და ხუცესი გიორგი კაპანაძე.
XVII-XVIII საუკუნეებში იმერელი კაპანაძეები შიდა ქართლში თავადი ფალავანდიშვილების, ამირეჯიბებისა და ამილახვარების მამულებშიც დამკვიდრდნენ.
XVII საუკუნეში საამილახვროს კაპანაძეები აზნაურის ხარისხში ამაღდლდნენ. ამავე საუკუნეში აზნაურ კაპანაძეებს ამოწყვეტილი აზნაურების, იალღუზიშვილების მამული ებოძათ „ყოვლითა გულსავსებითა“.
1812 წლის რუსებისა და ფრანგების ომში თავი გამოიჩინა გრიგოლ კაპანაძემ.
კაპანაძეთა გვარის მეომრები, გლეხები კომლზე კაცად და აზნაურები ქუდზე კაცად გამოდიოდნენ იმერეთისა და ქართლის სამეფო ლაშქრის მემარჯვენე სადროშეებში თავად წერეთელთა და ამილახვართა დროშებს ქვეშ.
ლიტერატურა
ალექსანდრე ნაზღაიძე, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, ისტორიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტი, თბილისი 1998 წ.
გიორგი ხაჭაპურიძე

გიორგი ხაჭაპურიძე (დ. 6 ივნისი, 1892, ჭანიეთი — გ. 1 ოქტომბერი, 1957) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1935), სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1939), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1941). ძირითადად იკვლევდა XIX საუკუნისა და საბჭოთა პერიოდის საქართველოს ისტორიას.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1892 წელს ლიხაურის თემის სოფელ ჭანიეთში, სამხედრო ოფიცრის, ვასილ ხაჭაპურიძისა და მარიამ ანთიძის ოჯახში. ჰყავდა ოთხი დედმამიშვილი. სწავლობდა ქაქუთის დაწყებით სკოლაში. შემდეგ მამამისი, რომელიც სამხედრო მოსამსახურე იყო, ერევანში გადაიყვანეს. იქ დაამთავრა გიმნაზია. 1913 წელს შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1920 წელს. 1917-20 წლებში მუშაობდა რსფსრ განათლების სახალხო კომისარიატში. 1921 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაინიშნა პოლიტიკურ-საგანმანათლებლო სამსახურში. 1924-1929 წლებში ხელმძღვანელობდა კომპარტიის სკოლას. 1929 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1929-1933 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის კომუნისტური უნივერსიტეტის პრორექტორად, 1934-1935 წლებში იყო მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის დირექტორის მოადგილე. 1937-42 წლებში იყო თსუ-ს პრორექტორი ჯერ სასწავლო, შემდეგ სამეცნიერო დარგში. 1943 წლიდან იყო ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის საბჭოთა პერიოდის ისტორიის განყოფილების გამგე.
ბიბლიოგრაფია
საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბილისი, 1958
ქართველი ხალხის ბრძოლა საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთვის, თბილისი, 1957
რუსეთთან საქართველოს შეერთების ისტორიული მნიშვნელობა, თბილისი, 1955
საბჭოთა ხელისუფლების გამარჯვება საქართველოში - თბილისი, სახელგამი, 1954. - 440 გვ.
1905-1907 წლების რევოლუცია საქართველოში - თბილისი, სახელგამი, 1941. - 108 გვ.
საქართველოს XIX და XX საუკუნეთა ისტორია - თბილისი, სახელგამი, 1940. - 204 გვ.
თვითმპყრობელობა და ნაციონალურ-კოლონიური პოლიტიკა და გლეხთა მოძრაობანი საქართველოში, ტფილისი, 1933
გლეხთა მოძრაობანი საქართველოში XIX საუკუნეში - ტფილისი, სახელგამი, 1932. - 191 გვ.
გურიის აჯანყება 1841 წელს - ტფილისი, სახელგამი, 1931. - 105 გვ.
ლიტერატურა
დუდუჩავა ი., ცხვარიაშვილი ი., „გიორგი ხაჭაპურიძე, ბიბლიოგრაფია“, თბილისი, 1980
კაჭარავა ი. „ქართული ისტორიოგრაფიის საკითხები“, თბილისი, 1962
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
ქართველი ისტორიკოსები
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
ვოროტნავანქი

ვოროტნავანქი — სამონასტრო კომპლექსი სომხეთში. მდებარეობს მდინარე ვოროტანის მახლობლად. სოფლებს ვაღატინსა და ვოროტანს შუა, სიუნიქის პროვინციაში.
კომპლექსი გარშემორტყმულია შემოსევებისაგან თავდაცვის მიზნით აგებული კედლით. მონასტრის ეზოში იდგა სვეტი, რომელიც იყო სიმბოლო იმისა, რომ აქ ბერები ღვთისმსახურებდნენ და აქ ხდებოდა მეფეთა კურთხევა.
შუა საუკუნეების სომეხი ფილოსოფოსი და ღვთისმეტყველი ჰოვან ვოროთნეცი (1315 - 1398), რომელმაც ვარდაპეტარანის უნივერსიტეტის დამაარსებლად ითვლება, ვოროტნავანქში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა.
გალერეა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Armeniapedia.org: ვოროტნავანქი
სომხეთის მონასტრები
მარგარეტ ბავარიელი

მარგარეტ ბავარიელი (დ. 1363 — გ. 23 იანვარი, 1424) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ბავარიის ჰერცოგ ალბერტ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, მარგარეტე ბრიუგელის შუათანა ასული. ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1404-19 წლებში როგორც ჟან I უშიშის მეუღლე. თავისი ვაჟის, ჰერცოგ ფილიპ III-ის რეგენტი 1419-23 წლებში.
ბიოგრაფია
მარგარეტი დაიბადა 1363 წელს. იგი იყო ბავარია-სტრაუბინგის ჰერცოგის, ენოს, ჰოლანდიისა და ზელანდიის გრაფისა და ასევე ფრიზიის ლორდ ალბერტ I-ისა და მისი პირველი მეუღლის, მარგარეტე ბრიუგელის შუათანა ქალიშვილი.
1385 წელს მარგარეტი ქალაქ კამბრში მიათხოვეს ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის უფროს ვაჟს, ნევერის გრაფ ჟან უშიშს. ეს იყო ორმაგი დინასტიური ქორწინება ბურგუნდიისა და ბავარიის სამეფო კარებს შორის, რომელიც ჟანის დედის, გრაფინია მარგარიტა III ფლანდრიელის თაოსნობით შედგა. მარგარეტთან და ჟანთან ერთად დაქორწინდნენ მათი და-ძმაც — ვილჰელმ ბავარიელი და მარგარიტა ბურგუნდიელი. 1404 წელს ჟან უშიშის მამა, ხოლო 1405 წელს კი დედაც გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ჟანი და მარგარეტი ადიან ბურგუნდიის, ფლანდრიისა და არტუას ტახტზე. მათ ქორწინებიდან მხოლოდ ერთი ვაჟი და შვიდი გოგონა შეეძინათ.
1419 წელს, ჟანის მკვლელობის შემდეგ ტახტზე მათი ვაჟი ფილიპ III ავიდა, მისი მცირეწლოვანების გამო კი 1423 წლამდე მის რეგენტად მარგარიტა დაინიშნა. ფილიპის ზრდასრულობის იუბილედან სულ რამდენიმე თვეში, 1424 წლის 23 იანვარს მარგარეტ ბავარიელი გარდაიცვალა.
შვილები
კატრინი (1391—1414), 1410 წელს დანიშნეს მის ბიძაშვილ ლუი II ანჟუელზე, თუმცა ნიშნობა ჩაიშალა და კატრინიც მალევე დაიღუპა;
მარი (1393—1463), ცოლად გაჰყვა კლევისა და მარკის ჰერცოგ ადოლფ I-ს და შეეძინა რვა შვილი;
მარგარიტა (1393—1442), პირველად ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ვალუას, მეფე შარლ VI-ის ძეს, თუმცა მისი ნაადრევი გარდაცვალების შემდეგ იგი მეორედ დაქორწინდა ბრეტანის ჰერცოგ არტურ რიჩმონტზე;
ფილიპ III (1396—1467), ბურგუნდიის ჰერცოგი, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ის ასული მიშელ დე ვალუა, მისი გარდაცვალების შემდეგ იქორწინა ბონა არტუელზე, ხოლო მეორე დაქვრივების შემდეგ კი დაქორწინდა პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის ქალიშვილ ისაბელ პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი, თუმცა საყვარლებისგან ასევე ჰყავდა შვიდი შვილი;
იზაბელი (?—1412), 1406 წელს ცოლად გაჰყვა პენტიევრისა და პერიგროდის გრაფ ოლივერ დე შატილონ-ბლუას;
ჟანა (1399), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
ანა (1404—1432), ცოლად გაჰყვა ბედფორდის ჰერცოგ ჯონ ლანკასტერს, ინგლისის მეფე ჰენრი IV-ის ვაჟს;
აგნესი (1407—1476), ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ შარლ I დე ბურბონს, საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ის შთამომავალს;
ლიტერატურა
Bayley, Francis, The Bailleuls of Flanders and the Bayleys of Willow Hall, (Spottiswoode & Co.:London, 1881), 263.
Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010), 2–3.
de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147.
Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612.
დაბადებული 1363
გარდაცვლილი 23 იანვარი
გარდაცვლილი 1424
ვიტელსბახები
ბურგუნდიის ჰერცოგინიები
მარია კოჩეტკოვა

მარია კოჩეტკოვა (დ. 7 მაისი, 1984) — რუსი ბალერინა. 2007-2018 წლებში იყო სან-ფრანციკოს ბალეტის მთავარი მოცეკვავე, ხოლო 2015-2017 წლებში ამერიკის საბალეტო თეატრისა. ამის შემდეგ, იგი გახდა თავისუფალი მოცეკვავე რამდენიმე წლის განმავლობაში, მანამდე სანამ 2020/21 წლების სეზონზე ფინეთის ეროვნულ ბალეტს შეუერთდებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
დაბადებული 1984
რუსი ბალერინები
დაბადებული 7 მაისი
პატარა გარეჯვარი

პატარა გარეჯვარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (კარალეთის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე აძურის (მეჯუდის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 660 მეტრი, გორიდან 12 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1483 ადამიანი.
იხილეთ აგრეთვე
პატარა გარეჯვრის წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
სქოლიო
გორის მუნიციპალიტეტის სოფლები