PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Lasioglossum hypoleucum

Lasioglossum hypoleucum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1937 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
hypoleucum
Nueva Cádiz

Nueva Cádiz''' is an archaeological site and former port town on Cubagua, off the coast of Venezuela. First established in 1500 as a seasonal settlement, by 1515 it had become a year-round permanent town. it was one of the first European settlements in the Americas. The settlement was given the name Nueva Cádiz when it was incorporated as a city in 1528.
History
As early as 1502, rancherías were established on Cubagua, occupied for 3–4 months each year during trading. The island was of particular interest because of its rich pearl oyster beds. Eventually, the settlement became permanent and, by 1520, after the great Indian uprising, its resident population surpassed 300. On September 12, 1528 by a royal decree issued by Charles V, Nueva Cádiz was incorporated and became a city named Nueva Cádiz. It became the first Spanish town in South America.
By 1530 Nueva Cádiz had a population of 223 Europeans and 700 natives. At its peak (around 1535), it had over 1500 people. The depletion of the pearl oyster beds, however, became increasingly acute, causing the Spaniards to limit pearl production. In combination with the discovery of new pearl oyster beds on the Guajira Peninsula, this led to a decline of Nueva Cádiz. By 1539 there were less than 50 people left on Cubagua. After a hurricane destroyed the remaining buildings in 1541, the colony was completely abandoned.
The ruins, which are partly submerged beneath the sea, were declared a National Monument of Venezuela in 1979. In the 1950s and 1960s the area was examined by José María Cruxent who published works such as Nueva Cádiz, testimonio de piedra (1955) and Cubagua y el poblamiento oriental de Venezuela en las comienzos (1961) on Nueva Cádiz. The Museo de Nueva Cádiz in La Asunción contains relics unearthed at this site.
In popular culture
In 2015 Venezuelan director Jorge Thielen Armand made a short documentary about the ruins of Nueva Cádiz and the island of Cubagua, Flor de la Mar''.
See also
La Isabela
Roanoke Colony
References
Further reading
Former Spanish colonies
History of Venezuela
Populated places established in 1500
Archaeological sites in Venezuela
Monuments and memorials in Venezuela
Ruins in Venezuela
Buildings and structures in Nueva Esparta
1515 establishments in the Spanish Empire
Krasimikha

Krasimikha is a rural locality (a village) in Azletskoye Rural Settlement, Kharovsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 25 as of 2002.
Geography
Krasimikha is located 50 km northwest of Kharovsk (the district's administrative centre) by road. Zarodikha is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Kharovsky District
ჟაკარაუ

ჟაკარაუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორტის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 942 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 55.1 კმ²-ზე. ფართობი 253 009 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პარაიბა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარიო ზაგალო

მარიო ზაგალო
მარიო ჟორჟი ლობო ზაგალო (9 აგვისტო 1931, ატალაია, ალაგოასი, ბრაზილია) — ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების კონსულტანტი და კოორდინატორი. ბრაზილიური ფეხბურთის მუზეუმის დიდების დარბაზის წევრი.
ერთადერთი ადამიანი, რომელიც ოთხჯერ გახდა მსოფლიო ჩემპიონი ფეხბურთში: ორჯერ, როგორც მოთამაშე (1958, 1962 წლები), ასევე როგორც მწვრთნელი (1970) და მთავარი მწვრთნელის თანაშემწე (1994).
2005 წელს გადაიტანა ოპერაცია კუჭ-ნაწლავის ტრაქტზე.
მიღწევები
საკლუბო
ფლამენგო
რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატი: 1953, 1954, 1955
ბოტაფოგო
რიო-სან-პაულუს ტურნირი: 1962, 1964
რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატი: 1961, 1962
სანაკრებო
ბრაზილია
მსოფლიო ჩემპიონატი: 1958, 1962
კოპა ამერიკა: ფინალისტი 1959
ინდივიდუალური
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1962
ბრაზილიური ფეხბურთის მუზეუმის დიდების დარბაზის წევრი
სამწვრთნელო
ბოტაფოგო
ბრაზილიის თასი: 1968
რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატი: 1967, 1968
ფლამენგო
ბრაზილიის ჩემპიონთა თასი: 2001
რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატი: 1972, 2001
ბრაზილია
მსოფლიო ჩემპიონატი: 1970; ფინალისტი 1998
ფიფა-ს კონფედერაციის თასი: 1997
კოპა ამერიკა: 1997; ფინალისტი 1995
კონკაკაფის ოქროს თასი: ფინალისტი 1996; მესამე ადგილი 1998
ქუვეითი
აზიის თასი: ფინალისტი 1976
ინდივიდუალური
IFFHS-ის მსოფლიოს საუკეთესო სანაკრებო მწვრთნელი: 1997
World Soccer-ის ყველა დროის მეცხრე უდიდესი მწვრთნელი: 2013
FourFourTwo-ს ყველა დროის 27-ე უდიდესი მწვრთნელი: 2020
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 9 აგვისტო
დაბადებული 1931
ბრაზილიელი ფეხბურთელები
ფლამენგოს ფეხბურთელები
ბოტაფოგოს ფეხბურთელები
ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები
1958 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ბრაზილიელი ფეხბურთის მწვრთნელები
1962 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
ბრაზილიის საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელები
Tormos

Tormos is a municipality in the province of Alicante and autonomous community of Valencia, Spain. The municipality covers an area of and as of 2011 had a population of 383 people.
Notable people
José Perelló Torrens (Tormos, Alicante, 1885–1955) was a Republican politician in Spain and the Mayor of Tormos during the 1930s.
References
Populated places in the Province of Alicante
ეძანი

ეძანი, ბარმაქსიზი, განვითარებული მეზოლითის ხანის ნამოსახლარი ქალაქ წალკის ჩრდილოეთ ნაწილში. გაითხარა 1936 წელს (ბ. კუტინი) და 1963-1964 წლებში (მ. გაბუნია). აღმოჩნდა ობსიდიანის მრავალფეროვანი საწარმოო იარაღი — გეომეტრიული მიკროლითები (ასიმეტრიული სამკუთხა იარაღი, სეგმენტები, ტრაპეციები). აგრეთვე ისრისპირისებრი იარაღი, კარგად დამუშავებული მრავალი ჩასართი, მიკროლითური მრგვალი საფხეკები და სხვა.
ლიტერატურა
გაბუნია მ., პალეოლითური ნაშთები ეძანის (ბარმაქსიზმის) გამოქვაბულიდან, «მაცნე», 1964, № 5;
Куфтин Б. А., Археологические раскопки в Триалети, кн. 1, Тб., 1941;-
წალკის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
სანქტ-პეტერბურგის დიდი სინაგოგა

სანქტ-პეტერბურგის დიდი სინაგოგა — სინაგოგა სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1883-1893 წლებში. მდებარეობს ლერმონტოვის პროსპექტზე № 2. პროექტის ავტორებია არქიტექტორები ლევ ბახმანი და ივან შაპოშნიკოვი, ვლადიმირ სტასოვისა და ნიკოლოზ ბენუას მონაწილეობით. წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგის ებრაელთა სასულიერო ცენტრს.
ისტორია
XIX საუკუნის შუა წლებში სანქტ-პეტერბურგის ებრაული საზოგადოება 10 000 ადამიანს მოითვლიდა. მათ ჰქონდათ რამდენიმე მცირე სამლოცველო, მაგრამ რელიგიური საჭიროებებისათვის ისინი საკმარისი არ იყო. ამის გამო სათვისტომოს ინიციატივით დაიწყეს ახალი სინაგოგის მშენებლობა. მთავარი სპონსორი გახდა ბარონი ჰორაციო გინცბურგი და ქალაქის ებრაული სათვისტომოს პირველი თავმჯდომარე, მეცენატი სამუილ პოლიაკოვი. შენობის პროექტი შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ლევ ბახმანმა და ივან შაპოშნიკოვმა, ვლადიმირ სტასოვისა და ნიკოლოზ ბენუას მონაწილეობით. მშენებლობა გაგრძელდა 1893 წლამდე. სინაგოგის შენობა ააშენეს აღმოსავლურ მავრიტანულ სტილში.
სინაგოგის აშენების შემდეგ ყველა მცირე ებრაული სამლოცველო დახურეს. 1909 წელს სინაგოგის გარშემო ხის ღობის ნაცვლად ქვის ღობე ააშენეს.
1929 წლის 29 ივნისს გამოვიდა ლენინგრადის საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილება ებრაული რელიგიური საზოგადოების დახურვის შესახებ. 1930წლის 17 იანვარს სინაგოგა დახურეს. მაგრამ ამავე წლის 1 ივნისს სინაგოგა კვლავ გაიხსნა ებრაელების მიერ ამ პერიოდის ქვეყნის საკანონმდებლო ორგანოსადმი მიმართვის შემდეგ.
1943-1973 წლებში სინაგოგის რაბინი იყო აბრამ ლუბანოვი.
XXII ზაფხულის ოლიმპიადის წინ, რომელიც უნდა გამართულიყო მოსკოვში, ლენინგრადსა და ტალინში, სინაგოგა შეიტანეს ძირითადი საექსკურსიო ობიექტების სიაში, ამის გამო სახელმწიფომ გამოყო თანხა მის გასარემონტებლად.
2012 წლის მაისში ვანდალიზმის აქტი მოხდა, სინაგოგის ღობეზე სვასტიკა მიახატეს.
2013 წლის 8 დეკემბერს აღინიშნა სინაგოგის 120 წლისთავი, გამოუშვეს საიუბილეო მონეტა. საიუბილეო მონეტა ასევე გამოუშვეს 100 და 110 წლისთავზე.
რესურსები ინტერნეტში
Сайт синагоги
Конкурсный проект синагоги (Зодчий, СПб, 1881)
История Большой хоральной синагоги
Большая хоральная синагога // портал «Петербург»
Панорамные снимки интерьеров синагоги
«Большая хоральная синагога. Зодчие Лев Бахман, Иван Шапошников, Алексей Малов» документальный фильм из цикла «Красуйся, град Петров!»
Фильм RTG-TV о Большой Хоральной Синагоге СПб
სქოლიო
სანქტ-პეტერბურგის სინაგოგები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
არჩილ ზურაბიშვილი

არჩილ ზურაბიშვილი (დ. 25 აპრილი, 1896, ქუთაისი გ. 19 იანვარი, 1964) — ქართველი ინჟინერი.
ბიოგრაფია
ივანე (ვანო) ზურაბიშვილისა და ნინო ნიკოლაძე-მაკაროვას უფროსი ვაჟი არჩილ ზურაბიშვილი დაიბადა ქუთაისში, 1896 წლის 25 აპრილს. 1914 წელს დაამთავრა თბილისის მე-5 გიმნაზია და სწავლა განაგრძო მოსკოვის საარტილერიო სასწავლებელში. პირველი მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა გერმანიის ფრონტზე რუსეთის არმიის შემადგენლობაში. რევოლუციის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა. მსახურობდა ქართულ სამხედრო უწყებაში, რომელსაც გენერალი ივანე ჯაფარიძე განაგებდა. 1919 წელს საქართველოს მთავრობამ არჩილ ზურაბიშვილი სხვა ახალგაზრდებთან ერთად გააგზავნა საფრანგეთში სწავლის გასაგრძელებლად. არჩილი შევიდა გრენობლის ელექტრო-ტექნიკურ ინსტიტუტში, რომელიც 1922 წელს დაასრულა. სამშობლოში აღარ დაბრუნებულა. როდესაც მისი მშობლები საქართველოს ანექსიის შემდეგ პარიზში ჩავიდნენ, ოჯახს შეუერთდა. არჩილ ზურაბიშვილი მსახურობდა „როლს-როისის“ საზოგადოებაში; 1928 წელს, პარიზში, შოთა ნიკოლაძესთან ერთად აღადგინა სპორტული საზოგადოება „შევარდენი“; ინჟინერ აპოლონ კობახიძესთან ერთად დააარსა „საფრანგეთში მყოფ ქართველ ინჟინერთა და ტექნიკოსთა საზოგადოება“; მას დიდი წვლილი მიუძღვის პარიზში ქართული ეკლესიის ფუნქციონირებაში; ბრწყინვალედ იცოდა უცხო ენები — ფრანგული, ინგლისური, გერმანული. 1962 წელს, პარიზში, არჩილმა გამოსცა მამის, ივანე ზურაბიშვილის წიგნი „კარგ ქართველთა ხსოვნისათვის". არჩილ ზურაბიშვილის მეუღლე იყო რეი მიუსო. მათი შვილებია ტარიელ და მილი ზურაბიშვილები. ქართული ემიგრაციის ცნობილი წარმომადგენლები გახდნენ ივანე ზურაბიშვილის მომდევნო ვაჟებიც, გიორგი და ლევანი. არჩილ ზურაბიშვილი გარდაიცვალა 1964 წლის 19 იანვარს, პარიზში, დაკრძალულია ლევილში.
ლიტერატურა
ზურაბიშვილი არჩილ // ქართველები უცხოეთში : წ.1 / რუსუდან დაუშვილი, გრიგოლ კალანდაძე, რუსუდან კობახიძე, გოჩა ჯაფარიძე, თემურ ტარტარაშვილი. თბ., 2012. გვ.93.
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ემიგრანტები
ქართველი ინჟინრები
გარდაცვლილი 19 იანვარი
გარდაცვლილი 1964
დაბადებული 25 აპრილი
დაბადებული 1896
Shini

Shini (asomtavruli , nuskhuri , mkhedruli შ) is the 28th letter of the three Georgian scripts.
In the system of Georgian numerals it has a value of 900.
Shini commonly represents the voiceless palato-alveolar sibilant , like the pronunciation of in "shoe".
Letter
Stroke order
Computer encodings
Braille
See also
Sh (digraph)
References
Bibliography
Mchedlidze, T. (1) The restored Georgian alphabet, Fulda, Germany, 2013
Mchedlidze, T. (2) The Georgian script; Dictionary and guide, Fulda, Germany, 2013
Machavariani, E. Georgian manuscripts, Tbilisi, 2011
The Unicode Standard, Version 6.3, (1) Georgian, 1991-2013
The Unicode Standard, Version 6.3, (2) Georgian Supplement, 1991-2013
Georgian letters
ფრანჩესკო კავალი

ფრანჩესკო კავალი
პიეტრო ფრანჩესკო კავალი; იგივე პიეტრო ფრანჩესკო კალეტი (Caletti) (დ. 14 თებერვალი, 1602, კრემონა — გ. 14 იანვარი, 1676, ვენეცია) — იტალიელი კომპოზიტორი .
ბიოგრაფია
იყო ორგანისტი წმინდა მარკოზის ეკლესიაში. დაწერა 42 ოპერა, რომელთაგან განსაკუთრებული წარმატება ხვდა „იასონს“. კავალი დიდ ყურადღებას უთმობდა ჰარმონიას, რითმს, მოდულაციის ნაირფეროვნებასა და ინსტრუმენტირებას, საარიო მღერას დიდი სილამაზე და გამომსახველობა მიანიჭა. სასულიერო ნაწარმოებებიდან მის კალამს ეკუთვნის მესები, ფსალმუნები და რეკვიემი.
ნაწარმოებები
ოპერები
Le nozze di Teti e di Peleo (1639)
La Dafne (1640)
La Didone (1641)
L'Amore innamorato (1642, მუსიკა დაკარგულია)
La virtù de' strali d'Amore (1642)
L'Egisto (1643)
L'Ormindo (1644)
La Doriclea (1645)
Il Titone (1645, მუსიკა დაკარგულია)
Il Giasone (1649)
L'Euripo (1649, მუსიკა დაკარგულია)
L'Orimonte (1650)
L'Oristeo (1651)
La Rosinda (1651)
La Calisto (1652)
L'Eritrea (1652)
Il Delio (La Veremonda, l'amazzone di Aragona) (1652)
L'Orione (1653)
Il Ciro (1654)
L'Hipermestra (L'Ipermestra) (1654)
Il Xerse (1655)
L'Erismena (1655)
La Statira (Statira principessa di Persia) (1655)
L'Artemisia (1657)
Impermnestra (1658)
L'Antioco (1659, მუსიკა დაკარგულია)
Il rapimento d'Helena (Elena) (1659)
L'Ercole (Ercole amante) (1662)
Scipione affricano (1664)
Mutio Scevola (Muzio Scevola) (1665)
Il Pompeo Magno (1666)
L'Eliogabalo (1667)
Coriolano (1669, მუსიკა დაკარგულია)
Massenzio (1673, მუსიკა დაკარგულია)
ლიტერატურა
Fabris D. Francesco Cavalli: la circolazione dell'opera veneziana nel Seicento. Napoli: Turchini, 2005
იტალიელი კომპოზიტორები
დაბადებული 14 თებერვალი
დაბადებული 1602
გარდაცვლილი 14 იანვარი
გარდაცვლილი 1676
Leonid Kulik

Leonid Kulik
Leonid Alekseyevich Kulik (Russian: Леонид Алексеевич Кулик; 19 August 1883 – 14 or 24 April 1942) was a Soviet mineralogist who is noted for his research into meteorites.
He was born in Dorpat, (now Tartu, Tartu County, Estonia), and was educated at the Imperial Forestry Institute in Saint Petersburg and the Kazan University. He served in the Russian military during the Russo-Japanese War, then spent some time in jail for revolutionary political activities. He then served with the Russian military during World War I.
Following the war he became an instructor, teaching mineralogy in Tomsk. In 1920 he was offered a job at the Mineralogical Museum in St. Petersburg.
In 1927, he led the first Soviet research expedition to investigate the Tunguska event, the largest impact event in recorded history, which had occurred on 30 June 1908. He made a reconnaissance trip to the region, accompanied by Nikolay Ivanovich Fedorov and others, and interviewed local witnesses. He circled the region where the trees had been felled and became convinced that they were all turned with their roots to the center. However he did not find any meteorite fragments from the impact.
During World War II he again fought for his country, this time in a paramilitary militia. He was captured by the German army and died in a prisoner of war camp of typhus.
Honors
Asteroid 2794 Kulik is named for him.
The crater Kulik on the Moon is named after him.
References
External links
Virtual Exploration Society: Leonid Kulik at www.unmuseum.org
Шышанаў В. У пошуках «беларускага дзіва» // Культура. 2002. №14. 13-19 красавіка. С.14.
1883 births
1942 deaths
Russian mineralogists
Russian military personnel of the Russo-Japanese War
Russian military personnel of World War I
Soviet military personnel of World War II
Soviet prisoners of war
Saint-Petersburg State Forestry University alumni
Scientists from Tartu
Deaths from typhus
Russian scientists
მიცარი

მიცარი (ζ UMa) — დიდი დათვის თანავარსკვლავედის ვარსკვლავი, დიდი „ჩამჩის“ სახელურში ბოლოდან მეორე. სახელწოდება მოდის არაბული სიტყვიდან ميزر‎ (მი: ზარ), რაც ნიშნავს სარტყელს. ხილული ვარსკვლავიერი სიდიდეა 2,40, სპექტრალური კლასი A1 V, დაშორება 78 სინათლის წელიწადი. 2000 წლის ეპოქისთვის პირდაპირი აღვლენაა 13h 23m 55.51s, დახრილობა +54° 55′ 31.4″.
გამჭრიახ თვალს მიცარის მხლობლად შეუძლია დაინახოს კიდევ ერთი ვარსკვლავი სახელწოდებით „ალკორი“ ანუ 80 UMa. ალკორის დანახვა ტრადიციულად ითვლება მხედველობის შემოწმების საშუალებად. მისი ვარსკვლავიერი სიდიდეა 4,02, სპექტრალური კლასი A5 V. მიცარსა და ალკორს შორის მანძილი ოდნავ აღემატება სინათლის წელიწადის მეოთხედს. ხანგრძლივი დროის მანძილზე მიცარი-ალკორის სისტემის ფიზიკური ერთობა ვერ დგინდებოდა. 2009 წელს როჩესტერის უნივერსიტეტის ასტრონომებმა ზუსტი დაკვირვებების შედეგად დაადგინეს, რომ ეს ორი ვარსკვლავი შედის 6 ვარსკვლავით დაკომპლექტებულ ფიზიკურ სისტემაში. ამრიგად ვიზუალურად მიცარი-ალკორის სისტემა შედგება 6 კომპონენტისგან: ორჯერადი ვარსკვლავები მიცარი А და მიცარი В, და მათგან 0,3 სინათლის წელიწადით დაშორებული ასევე ორჯერადი ვარსკვლავი ალკორი.
ტელესკოპში მიცარი ისედაც ჩანს როგორც ორჯერადი ვარსკვლავი, შემდგარი მიცარი А და მიცარი В-სგან. მიცარი В 4,0 ვარსკვლავიერი სიდიდისაა სპექტრალური კლასით A7. მანძილი მიცარი А-სა და მიცარი В-ს შორის არის 380 ასტრონომიული ერთეული, ხოლო ბრუნვის პერიოდი — რამდენიმე ათასი წელიწადი.
რესურსები ინტერნეტში
მიცარი და ალკორი
First very high resolution imaging of Mizar A
A New View Of Mizar
დიდი დათვის თანავარსკვლავედი
ვარსკვლავები
მავრიტანიის დროშა

მავრიტანიის დროშა — ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაში მდებარე სახელმწიფოს, მავრიტანიის ეროვნული სიმბოლო. დროში თავდაპირველი ვერსია 1959 წლის 1 აპრილს მიიღეს, რომელიც მოქტარ ულდ დადას ბრძნებით დამთკიცდა და შემდგომ 1961 წლის 22 მაისის კონსტიტუციით დაინერგა. 2017 წლის 5 აგვისტოს, პრეზიდენტ მოჰამედ ულდ აბდელ აზიზის ინიციატივით გაიმართა რეფერენდუმი, რომელიც მიზნად ისახავდა ეროვნული დროშის შეცვლა, ასევე სენატის გაუქმებას და სხვა საკონსტიტუციო ცვლილებების განხორციელებას. რეფერენდუმი წარმატებული იყო და დროშის ცვლილებები, რომელიც არსებულ დროშას ორი წითელი ზოლის დამატებას გულისხმობდა, ახალი დროშა 15 აგვისტოს მიიღეს.
2017 წლის ცვლილება
პრეზიდენტ მოჰამედ ულდ აბდელ აზიზის მიერ, 2017 წლის 5 აგვისტოს ჩატარებული რეფერენდუმი დაგეგმილი სხვა საკონსტიტუციო ცვლილებებს შორის, ეროვნული დროშის შეცვლასაც გულისხმობდა. ცვლილებების თანახმად, არსებულ დროშას (1959-2017) ორი წითელი ზოლი დაემატა, ერთი ზედა ნაწილში და მეორე ქვედა ნაწილში, რომელიც ასახავს იმ დაღუპულების სისხლს, რომლებიც საფრანგეთისგან ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლისას დაიღუპნენ.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
მავრიტანია
მავრიტანიის ეროვნული სიმბოლოები
ქარხნის ნაზირი

ქარხნის ნაზირი — (სპარს. ქარხანე - სახელსონო, ნაზირ - ზედამხედველი, გამგე) საფინანსო-სამეურნეო დარგის მაღალი რანგის მოხელე გვიანდელი შუა საუკუნეების საქართველოში.
ვახუშტი ბატონიშვილის (XVII საუკუნე) ცნობით, ეს თანამდებობა ქართლში როსტომ მეფემ შემოიღო ირანის სამოხელეო წყობილების მიბაძვით ძველი ქართული სახელოს - ეზოსმოძღვარის - მაგიერ. ვახტანგ VI-ის დასტურლამალის მიხედვით, ქარხნის ნაზირი სახლთუხუცესს ექვემდებარებოდა, მასთან ერთად ხელმძღვანელობდა მეფის მეურნეობას, გადასახადების აკრეფას და ა.შ. მას მიბარებული ჰქონდა მეფის სამეურნეო დაწესებულებები, საწყობები („ქარხნები“) და ევალებოდა მეფის სასახლის მომარაგება. ქარხნის ნაზირი თავისი საქმიანობით (სასახლის მომარაგება) მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ქალაქთან და სარგოს ერთი ნაწილი ქალაქის ამქრებისაგან ჰქონდა განწესებული.
ლიტერატურა
ენციკლოპედია თბილისი, თბ., 2002, გვ. 893
თანამდებობები ძველ საქართველოში
Aghstafa (river)

Aghstafa (river)
The Aghstafa (also, Aghstafachay) or Aghstev is a river in Armenia and Azerbaijan, and is a right tributary of the Kura. It is long, and has a drainage basin of . Along the river lie the cities of Dilijan, Ijevan, Gazakh and Aghstafa.
See also
List of lakes of Armenia
Rivers and lakes in Azerbaijan
Geography of Armenia
Geography of Azerbaijan
References
Rivers of Armenia
Rivers of Azerbaijan
International rivers of Europe
International rivers of Asia
პეკინის გამზირი

პეკინის გამზირი — გამზირი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). ოცდაექვსი მაისის მოედნიდან ზურაბ ჟვანიას მოედნამდე. თავდაპირველად იყო სოფელ ლისში მიმავალი შარაგზა. XX საუკუნის 20-იან წლებში ჩამოყალიბდა როგორც ქუჩა, რომელსაც 1959 წლამდე — ლისის, შემდეგ — პეკინის ქუჩა, 1981 წლიდან მშვიდობის გამზირი ერქვა. 1990 წელს კონსტანტინე გამსახურდიას სახელი ეწოდა. 2006 წელს პეკინის გამზირი დაერქვა. გამზირზეა არჩილ ელიაშვილის სახელობის მართვის სისტემების ინსტიტუტი, წმინდა მოწამეთა კვირიკესა და ივლიტას ტაძარი. აქვს 1 შესახვევი და 1 ჩიხი.
პეკინის II ჩიხი
პეკინის II ჩიხი — ჩიხი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). დასაწყისი იყალთოს ქუჩიდან.
პეკინის აღმართი
პეკინის აღმართი — აღმართი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). მდებარეობდა პეკინის ქუჩასა და იყალთოს შესახვევს შორის. ყოფილი კონსტანტინე გამსახურდიას აღმართი. ამჟამად აღარ არსებობს, ჩაიკარგა ახალ განაშენიანებაში.
ლიტერატურა
საბურთალოს რაიონის ქუჩები
91

91
მოვლენები
პლინიუს უმცროსი გახდა ტრიბუნი.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
იულია ფლავია - რომის იმპერატორ ტიტუსის შვილი.
als:90er#Johr 91
შავი ჭირის ბაცილა

შავი ჭირის ბაცილა (ძველად Pasteurella pestis) — გრამუარყოფითი ბაქტერია ენტერობაქტერიების ოჯახიდან<ref name=Barron>{{cite book | author = Collins FM | title = Pasteurella, Yersinia, and Francisella. In: Barron's Medical Microbiology (Barron S et al, eds.)| edition = 4th ed. | publisher = Univ of Texas Medical Branch | year = 1996 | id = (via NCBI Bookshelf)}}</ref>. ბუბონური შავი ჭირის ინფექციური აგენტია, აგრეთვე შეუძლია პნევმონიისა (შავი ჭირის მსუბუქი ფორმა) და სეპტიკური შავი ჭირის გამოწვევა. სამივე ფორმა პასუხისმგებელია მაღალ სიკვდილიანობაზე ეპიდემიებში, რომლებიც ცნობილია კაცობრიობის ისტორიაში, მაგალითად, როგორებიცაა მესამე პანდემია და „შავი სიკვდილი“. ამ უკანასკნელის ანგარიშზე 1347—1353 წლებში ევროპის მოსახლეობის მესამედის სიკვდილია.
პათოგენობა
Y. pestis ერთ-ერთი ყველაზე პათოგენური და აგრესიული ბაქტერიაა. იგი თრგუნავს მასპინძლის ფაგოციტური სისტემის დამცავ ფუნქციას — იჭრება ფაგოციტებში და შეუფერხებლად მრავლდება მათში. შავი ჭირის მიმართ მგრძნობელობა ძირითადად განპირობეულია ფაგოციტების დამცველობითი ფუნქციის დაქვეითებით. Y. pestis-ის მაღალი ინვაზიურობა, აგრესიულობა, ტოქსიგენობა, ტოქსიკურობა, ალერგენურობა და ფაგოციტების ფუნქციის დათრგუნვის უნარი უზრუნველყოფილია ფათოგენობის ფაქტორების მთელი არსენალით, მათ შორის:
V და W ანტიგენების სინთეზის უნარი;
კაფსულის სინთეზის უნარი (თრგუნავს მაკროფაგების მოქმედებას);
კაფსულის ლიპოპოლისაქარიდი (ტოქსიკური და ალერგენული მოქმედება) — YopA, YopD, YopE, YopH, YopK, YopM, YopN) თრგუნავენ ფაგოციტების მოქმედებას;
ადჰეზიური პილების სინთეზის უნარი და სხვ.
ლიტერატურა
Коротяев А. И.; Бабичев С. А.'' Медицинская микробиология, имунология и вирусология გვ. 798-799
სქოლიო
შავი ჭირი
ბაქტერიები
Mayriella abstinens

Mayriella abstinens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Mayriella-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
მუსინო (ბიჟბულიაკის რაიონი)

მუსინო (ბიჟბულიაკის რაიონი)
მუსინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბიჟბულიაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 91 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბიჟბულიაკიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია პრიუტოვო, რომელიც დაშორებულია 58 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (76 %).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბიჟბულიაკის რაიონის სოფლები
Ccorca District

Ccorca District is one of eight districts of the Cusco Province in Peru.
Geography
One of the highest peaks of the district is Mullu Waman at . Other mountains are listed below:
References
Iridomyrmex obscurans

Iridomyrmex obscurans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Iridomyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები