PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ალექსანდრე შიმკევიჩი

ალექსანდრე შიმკევიჩი
ალექსანდრე პოლიკარპეს ძე შიმკევიჩი (დ. 12 ნოემბერი, 1858, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 1907, თბილისი) — თბილისში მოღვაწე წარმოშობით პოლონელი არქიტექტორი.
ბიოგრაფია
მამა კოვნოს გუბერნიის აზნაური პოლიკარპე ეგნატეს ძე შიმკევიჩი, ადვოკატად მუშაობდა. დედა - ადელაიდა პეტრეს ასული გურსკალინი, გერმანულ-შვედური წარმოშობის ოჯახიდან იყო, რომელიც სანქტ-პეტერბურგში XVIII საუკუნეში დაფუძნდა. ცნობილია, რომ 1830-1840-იან წლებში პეტრე გურსკალინმა ფირმა „სნეგირევი და კომპანიისაგან“ შეიძინა გლინკის ბოლო რომანსების გამოცემის უფლება. 1854 წელს თავისი უფლებები გლინკას შემოქმედების გამოსაცემად (თავისი ფირფიტებითა და ეგზემპლარებით) დაუთმო ფიოდორ სტეპლოვსკის ფირმას. XIX საუკუნის 30-40-იან წლებში გურსკალინი იყო ნოტების ერთ-ერთი პირველი გამომცემელი სანქტ-პეტერბურგში.
ადვოკატ შიმკევიჩის ოჯახი ცხოვრობდა ვასილევსკის კუნძულზე, მე-11 ხაზზე, ეკონომიკისა და მართვის აკადემიის შენობაში (Ауэ). მათი სახლი ახლოს მდებარეობდა კარლ მაის სახელობის სკოლასთან. ოჯახის გერმანული წარმოშობის გათვალისწინებით გასაკვირი არ იყო, რომ შიმკევიჩის სამივე ვაჟი - პავლე (1858-1900), ალექსანდრე (1860-1907) და პეტრე (1862-1920) კარლ მაის სახელობის სკოლაში სწავლობდნენ. ალექსანდრე შიმკევიჩი კარლ მაის სახელობის სკოლაში სწავლობდა 1867-1875 წლებში.
სკოლის დამთავრების შემდეგ მან სწავლა გააგრძელა სანქტ-პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში არქიტექტორის სპეციალობაზე. 1885 წელს ალექსანდრე შიმკევიჩმა მიიღო არქიტექტორის ადგილი ქ. თბილისში. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ შიმკევიჩის ოჯახი ნათესაური და მეგობრული ურთიერთობით მჭიდროდ უკავშირდებოდა ფიოდორ გუსტავის ძე ბერენშტამის (1862-1937) ოჯახს, რომლის შვილი ფიოდორ ფიოდორის ძე ბერენშტამი (1905-1986) ასევე სწავლობდა კარლ მაის სკოლაში. ფიოდორ გუსტავის ძე ბერენშტამი ალექსანდრე შიმკევიჩთან ერთად სწავლობდა სამხატვრო აკადემიაში. მან ცოლად შეირთო ალექსანდრეს დეიდაშვილი და სწორედ ფიოდორ ბერენშტამის (იგი იყო ცნობილი ადამიანი თბილისში) რეკომენდაციით შესძლო ალექსანდრემ ქ. თბილისის არქიტექტორად მოწყობა.
შიმკევიჩის პროექტით აშენდა თბილისის შემდეგი შენობები: ისლამური სახლი (1885 წ.), კავკასიის აბრეშუმის სახლი (1892 წ.), საქართველოს უზენაესი სასამართლო (1894 წ.), შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი (არქიტექტორ კ. ტატიშჩევთან ერთად; 1901წ.), კონსერვატორია (1904 წ.), ანდრეოლეტის სახლი (1901 წ.), ფუნიკულიორის შენობა (არქიტექტორ ბლუშემთან ერთად; 1905 წ.), თამამშევის საცხოვრებელი სახლი იალბუზის 18-ში (1900-1905 წწ.); ასევე მისი აშენებულია ბათუმის გიმნაზია (1897 წ.).
1905-1906 წლებში ალექსანდრე შიმკევიჩი თბილისის სამხატვრო სკოლაში ასწავლიდა. ალექსანდრე შიმკევიჩი გარდაიცვალა 1907 წელს ქალაქ თბილისში. დაკრძალულია იქვე.
ოჯახი
ალექსანდრეს ჰყავდა ოთხი ვაჟი. ერთ-ერთმა მათგანმა - ნიკოლოზმა მამის გზა გააგრძელა და ისიც არქიტექტორი გახდა. სწავლობდა საფრანგეთში, ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა პარიზში. შვილიშვილმა - ალექსანდრე შიმკევიჩმა ასევე დაამთავრა პარიზის სამხატვრო აკადემია და სახელი გაითქვა საფრანგეთისა და სხვა ქვეყნების ცნობილ მხატვრებში, გრაფიკოსებსა და დიზაინერებში.
რესურსები ინტერნეტში
პოლონეთის საელჩო საქართველოში
თბილისის აბრეშუმის მუზეუმი
Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, "Polscy działacze w Gruzji"
Janusz Mróz "Artystyczne dokonania Polaków w Gruzji"
დაბადებული 1858
გარდაცვლილი 1907
პოლონელი არქიტექტორები
დაბადებული 12 ნოემბერი
ყარაჯიუზლიუ

ყარაჯიუზლიუ — სოფელი აზერბაიჯანში, გობუსტანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 215 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
გობუსტანის რაიონის სოფლები
Avelinópolis

Avelinópolis is a municipality in eastern Goiás state, Brazil.
Communications and Location
The distance to the regional center of (Anicuns)is 26 km. Highway connections from the state capital are made by state highway BR-069 west from Goiânia, through Trindade, Santa Bárbara de Goiás, and then 25 kilometers northwest to Avelinópolis. Neighboring municipalities are Santa Bárbara de Goiás, Anicuns, Nazário, Araçu, and Americano do Brasil.
Demographic and Political Data
Population density: 14.48 inhabitants/km2 (2007)
Population growth rate 2000/2007: -0,77.%
Urban population in 2007: 1,804
Rural population in 2007: 571 (In 1980 the rural population was greater than the urban: 1,449 rural and 1,238 urban.)
Eligible voters: 2,717(12/2007)
City government in 2005: mayor (Waltenir Peixoto de Miranda), vice-mayor (Leonardo Protásio Evangelista da Rocha), and 09 councilmembers
Economy
The main economic activities were cattle raising, agriculture, commerce, and small transformation industries. There was a substantial informal economy. The largest employer was public administration. There were 29,000 head of cattle (8,000 dairy cows) in 2006. The poultry industry was important with over 170,000 chicks registered in 2006. The main agricultural products in 2006 were bananas, coffee, oranges, rice, sugarcane, beans, manioc, corn, and tomatoes.
In 2007 there were 260 automobiles and pickup trucks, giving a ratio of 9 inhabitants for each motor vehicle.
Health and education
Infant mortality in 2000: 23.49
Infant mortality in 1990: 43.64
Hospitals: 01 with 16 beds (2006)
Literacy rate in 2000: 82.8
Schools and Student Enrollment: 2, 709 (2006)
Higher education: none reported for 2007
MHDI: 0.736
State ranking: 121 (out of 242 municipalities)
National ranking: 2,261 (out of 5,507 municipalities)
For the complete list see frigoletto.com.br
See also
List of municipalities in Goiás
Microregions of Goiás
References
Frigoletto
Municipalities in Goiás
დონეცკის ეროვნული უნივერსიტეტი

დონეცკის ეროვნული უნივერსიტეტი — უმაღლესი სასწავლებელი უკრაინის ქალაქ ვინიცაში. დაარსდა 1937 წლის 15 ივლისს ქ. დონეცკში. თავდაპირველად არსებობდა დონეცკის პედაგოგიური ინსტიტუტი, რომელიც 1965 წელს გახდა დონეცკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ხოლო 2000 წელს ჩამოყალიბდა სასწავლებელი ამჟამინდელი სახელწოდებით - დონეცკის ეროვნული უნივერსიტეტი.
2014 წელს აღმოსავლეთ უკრაინაში დაწყებული შეიარაღებული დაპირისპირების გამო სასწავლებელი იძულებული გახდა დონეცკიდან ვინიცაში გადასულიყო.
უნივერსიტეტის გამოჩენილი კურსდამთავრებულები არიან: ივან ძიუბა (აკადემიკოსი, უკრაინის კულტურის ყოფილი მინისტრი), გრიგორ ნემირია (პოლიტიკოსი, უკრაინის ყოფილი ვიცე-პრემიერი) და ვასილ სტუსი (პოეტი, საბჭოთა დისიდენტი).
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
უკრაინის უნივერსიტეტები
Strumyani Municipality

Strumyani Municipality is a municipality in Blagoevgrad Province in Southwestern Bulgaria.
Demographics
Religion
According to the latest Bulgarian census of 2011, the religious composition, among those who answered the optional question on religious identification, was the following:
References
External links
Municipalities in Blagoevgrad Province
გიორგი მერკვილაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

გიორგი მერკვილაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
გიორგი მერკვილაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
გიორგი მერკვილაძე — ლიტერატურათმცოდნე
გიორგი მერკვილაძე — ქართული საბჭოთა სპორტის მოღვაწე
გ
მოლდოველები

მოლდოველები — ხალხი, მოლდოვის ძირითადი მოსახლენი (2,24 მლნ). ცხოვრობენ აგრეთვე უკრაინაში (258,6 ათ.), რუსეთის ფედერაციაში (156,4 ათ.).
სახელები: თვითწოდება — Moldoven;
საერთო რაოდენობა: დაახლ. 2,9 მლნ;
ენა: რუმინული;
ძირითადი რელიგია: მართლმადიდებლობა.
რაოდენობა სხვა ქვეყნებში
— 258 619;
— 161 846;
— 156 400;
— 142 583;
— 17 426;
— 14 245;
— 13 586;
— 13 000;
— 9920;
— 8050;
— 7859;
— 5260;
— 5117;
— 3465;
— 2284.
მათი ძირითადი გავრცელების არეალია ევროპა.
ისტორია
მოლდოველების ეთნოგენეზში გამოიყოფა ორი ეტაპი ვოლოხების (ვლახელების) ფორმირება და თანამედროვე მოლდოველი ერის ჩამოყალიბება. ვოლოხების ფორმირება მიმდინარეობდა ჩრდილოეთ ბალკანეთის და კარპატების მთისწინეთის არეალში იმ თრაკიელი ტომების საფუძველზე, რომლებმაც I სუაკუნეში განიცადეს რომანიზაცია, ხოლო VI სუაკუნიდან სლავების გავლენა. XIV საუკუნის პირველ ნახევარში შეიქმნა მოლდავეთის სამთავრო, რომლის შემადგენლოპბაში შევიდა მდინარე პრუტის აღმოსავლეთთ მდებარე მიწებიც. ამ სახელმწიფოს შემადგენლობაში დასრულდა მოდლაველი ერის ჩამოყალიბება. XVI-XIX საუკუნეებში მოლდაველები ოსმალეთის იმპერიას ემორჩილებოდნენ, XIX საუკუნეში ბესარაბია დაიპყრო რუსეთის იმპერიამ. 1918 წელს ბესარაბია რუმინეთმა შეიერთა. 1924 წელს შეიქმნა მოლდოვეთის ასსრ. 1940 წელს ბესარაბია დაიკავა საბჭოთა კავშირმა.
ლიტერატურა
Matthew H. Ciscel (2007) The Language of the Moldovans: Romania, Russia, and Identity in an Ex-Soviet Republic", ISBN 0-7391-1443-3 - About the identity of the contemporary Moldovans in the context of debates about the their language.
King, C. (2000) The Moldovans: Romania, Russia and the Politics of Culture, Hoover Institution Press, ISBN 0-8179-9792-X.
მოლდაველები
ვიწრო (საიდუმლო მასალები)

ვიწრო (საიდუმლო მასალები)
ვიწრო (Squeeze) — ამერიკული ზებუნებრივი და სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის სერიალ საიდუმლო მასალების პირველი სეზონის მესამე ეპიზოდი, რომელიც ეთერში გავიდა 1993 წლის 24 სექტემბერს.
სიუჟეტი
ბალტიმორში (მერილენდი) მოკლულია შუა ხნის ბიზნესმენი. სკალის ყოფილი კოლეგა, ტომ კოლტონი, ატყობინებს დანას სამი მსგავსი მვლელობის შესახებ - ყველა შემთხვევაში მსხვერპლს ამოჭრილი აქვს ღვიძლი. მალდერი კი დაადგენს, რომ ყოველ ხუთ მკვლელობას ადგილი ჰქონდა რამდენიმე წლის ინტერვალის შემდეგ, ლოგიკურად კი უნდა მოხდეს კიდევ ორი.
სკალის დახმარებით პოლიცია აღმოაჩენს ვინმე იუჯინ ტუმსს, რომელსაც დაკითხავს. მალდერის კითხვაზე, იყო თუ არა იუჯინი 1903 წელს მომხდარი მკვლელობის მონაწილე, პოლიცია იგნორირებას უკეთებს ფოქსს და ათავისუფლებს იუჯინს. მოგვიანებით ტუმსი კიდევ ერთ ადამიანს კლავს.
გამოძიებისას მალდერი და სკალი დაადგენენ, რომ ტუმსი ცხოვრობდა ექსეტერის 66-ე ქუჩაზე, ჯერ კიდევ 1903 წელს. მის სახლში შეღწევისას ისინი აღმოაჩენენ გიგანტურ ბუდეს, რომელიც ცარიელია. საბოლოოდ ირკვევა, რომ ტუმსი მუტანტია, რომელიც იღვიძებს რამდენიმე წლის ინტერვალის შემდეგ, ჭამს ღვიძლებს და ამით იხანგრძლივებს სიცოცხლეს.
მოგვიანებით ტუმსი იპარება სკალის სახლში. ორივე მოგვიანებით იჭერს მას და გადასცემს ექსპერტიზას. ირკვევა, რომ ტუმსს არასტანდარტული ჩონჩხი და მუსკულატურა გააჩნია, რაც საშუალებას აძლევს, შეძვრეს ნებისმიერ მილში (სწორედ ასე იპარებოდა ის მსხვერპლთა სახლებში).
რესურსები ინტერნეტში
საიდუმლო მასალების ეპიზოდები (სეზონი 1)
it:Episodi di X-Files (prima stagione)#Omicidi del terzo tipo
Qıraq Kəsəmən

Qıraq Kəsəmən (also, Ashaga Kyrakhkesaman, Krakhkesaman, and Kyrakh Kesaman) is a village and municipality in the Agstafa Rayon of Azerbaijan. It has a population of 1,880. The current location of the village is what was once known as Təzə Qəsəmənli ('new Kesemen'), the location to which the population was moved following Soviet plans for a (never completed) dam.
References
Populated places in Aghstafa District
ნესტორ მახნო

ნესტორ მახნო
ნესტორ ივანეს ზე მახნო (მიხნო, მიხნენკო; 26 ოქტომბერი 1888, სოფელი გულიაი-პოლე, ეკატერინოსლავის გუბერნია — 25 ივლისი 1934, პარიზი) — უკრაინელი ანარქისტი, სამოქალაქო ომის დროს „აჯანყებულთა რევოლუციონერული არმიის“ ხელმძღვანელი უკრაინაში, მოკავშირე, შემდგომ კი მოწინააღმდეგე ბოლშევიკებისა. ცნობილია როგორც батько Махно (ამ ხელმოწერით გასცემდა სამხედრო ბრძანებებს).
1906 წლიდან იყო ანარქისტული ორგანიზაციის „ანარქო-კომუნისტების გლეხთა კავშირის“ წევრი. 1906-1910 წლებში იყო სხვადასხვა ტერორისტული აქტების ხელმძღვანელი და შემსრულებელი. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო ზაპოროჟიეს ოლქის სასოფლო საბჭოს თავმჯდომარე. 1918 წლის დასაწყისიდან იყო ზაპოროჟიეს რევკომის წევრი. 1918 წლის მაისიდან გახდა ბოლშევიკი. 1918 წლის ნოემბრიდან იბრძოდა სიმონ პეტლიურას წინააღმდეგ. 1919 წლის დასაწყისიდან იყო უკრაინის წითელი არმიის ბრიგადის მეთაური. 1919 წლის აპრილიდან დაუპირისპირდა ბოლშევიკებს. 1919 წლის ბოლოდან კვლავ ბოლშევიკებთან ერთად იბრძოდა თეთრი გვარდიის წინააღმდეგ. 1920 წლის ბოლოს კვლავ შეიცვალა პოლიტიკური ორიენტაცია, დაუპირისპირდა ბოლშევიკებს და 1921 წლის შემოდგომაზე წავიდა ემიგრაციაში.
იხილეთ აგრეთვე
მახნოვშჩინა
ლიტერატურა
უკრაინელი რევოლუციონერები
დაბადებული 1888
დაბადებული 26 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1934
გარდაცვლილი 25 ივლისი
ბოლშევიკები
ბაკურციხე

ბაკურციხე — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ბაკურციხე, კოლაგი). მდებარეობს მდინარე ალაზნის მარჯვენა მხარეს (წინამხარი), მდინარე ჩალაუბნისხევის ორივე ნაპირზე, ზღვის დონიდან 440 მეტრი. გურჯაანიდან 8 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2574 კაცი. სოფელში მოქმედებდა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი.
ისტორია
სოფლის ტერიტორიაზე ადამიანი უძველეს დროს დასახლებულა. ამას მოწმობს აქ აღმოჩენილი არქეოლოგიური ძეგლები. ვახუშტი ბატონიშვილის თანახმად: „ჩალაუბნის ხევზედ არს დაბა ბაკურციხე მაღალსა გორასა და კეთილს ადგილსა და ღვინო აქაური არს კეთილი“. სოფელი მნიშვნელოვანი პუნქტი იყო ისტორიული ჩალაუბნის გზაზე (ჩალაუბანი-ბაკურციხე-გურჯაანი-ველისციხე). ამასთან იგი მდებარეობდა გზის გასაყარზე, საიდანაც კარდანახის გავლით გზა თავდაპირველად ქიზიყში გადის და მერე — ლაგოდეხში. აქაური მოსახლეობა ძველთაგანვე მისდევდა მევენახეობას და მემინდვრეობას. სოფელ ბაკურციხეში ყმა-მამულებს ცალკეული ფეოდალები ფლობდნენ. ყველაზე მნიშვნელოვანი წილი თავად ვაჩნაძეებს, მათ განაყოფებს ბებურიშვილებსა და აგათოშვილებს და აფხაზეთიდან კახეთში გადმოსახლებულ საგვარეულოს (აფხაზი) ეკუთვნოდა. იმამყული ხანის 1714 წლის წყალობის სიგელიდან ჩანს, რომ ბაკურციხის წინაუბანს როშაქიშვილები ფლობდნენ. ბაკურციხის ყმა-მამულზე პრეტენზიას ანდრონიკაშვილები და ზურაბიშვილებიც აცხადებდნენ. ანდრონიკაშვილები ქიზიყის მოურავები იყვნენ და მათი, როგორც მოხელეების უფლებები ბაკურციხეზეც ვრცელდებოდა. ისინი ამ საკითხის თაობაზე ხშირად ჩიოდნენ ერეკლე ll-სთან. ბაკურციხელებს სოფლის სავარგულებთან დაკავშირებით ხშირი დავა და შეხლა-შემოხლა ჰქონდათ მეზობელ ვეჯინელებთან. „ნუ გვლახავენ და მამულზეც სამართალი მოგვეცითო“ — წერდნენ ისინი ერეკლე ll-ს. სამხედრო-ადმინისტრაციული დაყოფით, ბაკურციხე ბოდბელი ეპისკოპოსის სადროშოში შედიოდა, რომელსაც ქიზიყის მოურავი ხელმძღვანელობდა. ეპარქიულადაც სოფელი ბოდბის ეპარქიას ეკუთვნოდა. 1749 წელს, ლეკთა მრავალრიცხოვანი ლაშქარი კახეთს აპირებდა გამოლაშქრებას. თეიმურაზმა ქართლის და ყაზახ-ბორჩალოს ჯარი შეკრიბა და ერეკლე ll-ის კახეთის ლაშქარს შეუერთდა. გაერთიანებული ლაშქარი ბაკურციხეში დაბანაკდა. ქართველთა შეიარაღებითა და მრავალრიცხოვნებით შეშინებულმა ლეკებმა თავს გაქცევით უშველეს. ქართველები დაედევნენ, განდევნეს ისინი კახეთის საზღვრებიდან და ისევ ბაკურციხეში მობრუნდნენ. რუსული მმართველობის დამყარების შემდეგ, ბაკურციხე სიღნაღის მაზრაში შედიოდა. ამ ხანებში სოფელში ხშირი იყო გლეხთა მღელვარება. სახალხო მღელვარების სამიზნე ხშირად თავადი ვაჩნაძეები ხდებოდნენ, როგორც რუსული მმართველობის ხელშემწყობნი. მათი საცხოვრებელი ბაკურციხესა და კარდანახში XlX საუკუნის განმავლობაში (1813, 1878 წლები) მღელვარების მონაწილეებმა რამდენჯერმე აიკლეს და გაძარცვეს.
იხილეთ აგრეთვე
ბაკურის კოშკი
ბაკურციხის გორასამარხი
ბაკურციხის ეკლესია
ბაკურციხის სამაროვანი
ბაკურციხის სამების ეკლესია
ბაკურციხის საცხოვრებელი სახლი
ბაკურციხის ღვთისმშობლის ეკლესია
ბაკურციხის წმინდა ბარბარეს მეორე ეკლესია
ბაკურციხის წმინდა ბარბარეს პირველი ეკლესია
ბაკურციხის წმინდა გიორგის ეკლესია
ბაკურის კოშკი
გორამიწის სამაროვანი
ლიტერატურა
სქოლიო
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჩარლზ კორნუოლისი

ჩარლზ კორნუოლისი (დ. 31 დეკემბერი, 1738, ლონდონი — გ. 5 ოქტომბერი, 1805) — ინგლისელი სამხედრო მეთაური და კოლონიალური გუბერნატორი. მონაწილეობდა ამერიკის რევოლუციაში.
კორნუოლისების ოჯახი ერთ-ერთი წარჩინებული და მდიდართაგანი იყო და ბარონის წოდებას ატარებდა. ჩარლზის ბიძა იყო კანტენბერის ეპისკოპოსი. დედა — ჩარლზ თაუნსჰენდის ქალიშვილი; დედის ბიძა კი — პრემიერ მინისტრი, რობერტ უოლპოლი. ჩარლზმა განათლება კემბრიჯსა და იტონში მიიღო.
შვიდ-წლიანი ომის პერიოდში კორნუოლისი მუშაობდა გერმანიაში სხვა და სხვა პოსტებზე. 1759 წელს, მინდენის ბრძოლაში თავის გამოჩენისთვის მიენიჭა კაპიტნის წოდება.
1760 წლის იანვარში პარლამენტის წევრი გახდა. 1761 წელს კორნუოლისი ისევ გააგზავნეს გერმანიაში, სადაც ვიცე პოლკოვნიკის წოდება მიანიჭეს.
ამერიკის რევოლუცია
ამერიკის რევოლუციის დასაწყისისთვის, ჩარლზ კორნუოლისმა ომში მონაწილეობის სურვილი გამოთქვა. 1776 წლის 1 იანვარს მას გამგზავრების უფლება მისცეს. იმავე წლის მარტში ის 2 500 კაციან რაზმთან ერთად გაემგზავრა ნიუ-იორკში, რათა გენერალ მაიორ ჰენრი კლინტონთან ემსახურა.
1777 წლის 2 იანვრიდან 4 იანვრამდე კორნუოლისი ებრძოდა ამერიკის კონტინენტალურ არმიას, პრინსტონთან, რომელსაც გენერალი ჯორჯ ვაშინგტონი მეთაურობდა. ამ ბრძოლაში ინგლისელთა ჯარს ამერიკელებმა საკმაოდ დიდი ზიანი მიაყენეს.
1780 წელს კორნუოლისი ბრიტანეთის არმიას გაუძღვა კაროლინებისკენ, სადაც უნდა შებრძოლებოდა ნათანიელ გრინს. 1781 წელს კორნუოლისის არმიამ გაიმარჯვა გილფორდის ბრძოლაში თუმცა მნიშვნელოვნად დაზარალდა და ამიტომ იძულებული გახდა დაეტოვებინა კაროლინები. 1781 წლის 19 ოქტომბერს, იორკთაუნის ბრძოლისას, ამერიკელების და ფრანგების გაერთიანებულმა ძალებმა გადამწყვეტი იერიში მიიტანეს კორნუოლესის ჯარზე. კორნუოლისი დანებდა და ბრიტანეთმა ომი წააგო.
ინდოეთი
კორნუოლისი გადაყვანილი იქნა ინდოეთში, სადაც მან უორენ ჰასტინგსი შეცვალა. მისი გენერალურ გუბერნატორად ოფიციალური დანიშვნა მოხდა 1786 წელს.
1793 წელს მისი პირველი ვადა ამოიწურა და იგი ინგლისში დაბრუნდა და ირლანდიის მმართველი გახდა. მან 1789 წლის ირლანდიის აჯანყების დროს რეპრესიაში მოაქცია „გაერთიანებული ირლანდიელები“. 1805 წელს კორნუოლისი ინდოეთში დაბრუნდა და ხელმეორედ დაინიშნა გენერალურ გუბერნატორად. ჩამოსვლიდან ცოტა ხანში ვარანაშის მახლობლად, გაზიპურში მას ციებ-ცხელება შეეყარა და მალევე გარდაიცვალა. დაკრძალეს მდინარე განგის მახლობლად; მის მემორიალი დღემდე არსებობს და მას ინდოეთის მთავრობა უვლის.
ბრიტანელი სამხედრო მოღვაწეები
დაბადებული 31 დეკემბერი
დაბადებული 1738
გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1805
Santa Margarita, Samar

Santa Margarita, Samar
Santa Margarita, officially the Municipality of Santa Margarita, is a 4th class municipality in the province of Samar, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 26,816 people.
Formerly known as Magsohong, it is bounded to the north by the city of Calbayog and to the south by Gandara.
History
The town used to be a barrio in Calbayog named Magsohong, but on June 29, 1878, the principalía of Magsohong, petitioned the Gobierno Superior to establish Magsohong as an independent pueblo. They argued that Magsohong was four hours away from Calbayog, it already had a casa real or a Juzgado de Paz of nipa, a church with a techada (roof) of nipa; a convent; an escuela also made of wood and nipa; and had more than 300 tributos. The petition was endorsed by the cura parroco, the Gobernadorcillo as well as the principalía of Calbayog. Fourteen years later, Royal Decree No. 25 dated September 25, 1892 approved the establishment of the pueblo of Magsohong renamed Santa Margarita. The new pueblo had three visitas: Balud, San Bernardo, and Londara. However, it remained under the parish of Calbayog.
Geography
Barangays
Santa Margarita is politically subdivided into 36 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Agrupacion
Arapison
Avelino
Bahay
Balud
Bana-ao
Burabod
Cagsumje
Cautod (Poblacion)
Camperito
Campeig
Can-ipulan
Canmoros
Cinco
Curry
Gajo
Hindang
Ilo
Imelda
Inoraguiao
Jolacao
Lambao
Mabuhay
Mahayag
Matayonas
Monbon (Poblacion)
Nabulo
Napuro
Napuro II
Palale
Panabatan
Panaruan
Roxas
Salvacion
Solsogon
Sundara
Climate
Demographics
Economy
Tourism
Arapison Falls
Baluarte
Burabod Picnic Grove
Calvary Hill
The Oldest Bell
The Oldest Natural Spring Water
Hell’s Fog Nature Oark
Mamitagaytay
St. James Parish Sta Margarita
Culture
Alimango Festival
July 25 (Alimango Festival) - this dance festival revolves around the courtship between the female alimango (the mud crab Scylla serrata found in fishponds) Atabayi and the male Amamakhao. It also depicts the capture of the alimango with the use of the bobo and giant bentol (kinds of traps). Dancers, dressed as alimango, flex their hands as if to bite. Snare drums and talutang highlight the fast rhythm of the dance.
References
External links
Santa Margarita Profile at PhilAtlas.com
Official Website
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Samar (province)
ძვ. წ. 828

ძვ. წ. 828 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
მოვლენები
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ვალიადა

ვალიადა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 61,5 კმ². მოსახლეობა — 3096 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ვალიადის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ლადო მალაზონია

ლადო მალაზონია
ვლადიმერ (ლადო) გიორგის ძე მალაზონია (დ. 24 იანვარი, 1900, ოზურგეთი — 1985, ოზურგეთი) — ქართველი მხატვარი, ცნობილია გურიისა და ოზურგეთის პეიზაჟებით. მეტწილად მუშაობდა აკვარელის საღებავითა და გუაშით. მისი პეიზაჟები ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მნიშვნელობისაა. მალაზონიას ნახატები დაცულია საქართველოს სახვითი ხელოვნების ფონდსა და ოზურგეთის მუზეუმში.
ბიოგრაფია
ლადო მალაზონია დაიბადა 1900 წელს ხელოსან გიორგი მალაზონიას ოჯახში. გიორგი სოფელ მამათიდან იყო, დედა - ლიზა ლომთაძე კი მელექედურიდან. მალაზონიას ნათლიები იყვნენ ილარიონ მელუა და მწერალი ნინო ნაკაშიძე, რომლებმაც ის 1902 წელს მელექედურში მონათლეს. 1911 წელს მიაბარეს სასწავლებლად ოზურგეთის სასწავლებელში. სასწავლებლიდან მალაზონია სხვა მოსწავლეებთან ერთად გარიცხეს 1917 წლეს ნკედლიდან ნიკოლოზ II-ის ფოტოს ჩამოგდებისთვის. ერმილე და იტა ნაკაშიძეებმა მალაზონია თბილისში წაიყვანეს. მალაზონია მათთან 1921 წლამდე ცხოვრობდა, შემდეგ კი ილია და ნინო ნაკაშიძეებთან გადავიდა.
ნინო ნაკაშიძემ იცოდა ლადოს მისწრაფება მხატვრობისადმი და ის სასწავლებლად ჰენრიხ ჰრინევსკის მიაბარა. მალაზონიამ და მისმა თანამოაზრეებმა ანტონ ქუთათელაძემ, შალვა მამალაძემ და სხვებმა სწავლას სტუდიური მუშაობაც შეუთავსეს და 1918-1919 წლებში ელბაქიძის დაღმართზე, მზარეულ გაბრიჩიძის სახლში (N21) ჩამოაყალიბეს სტუდია. ახალგაზრდებმა სტუდიის კედელი მოხატეს, რაც ისე მოსწონებია სახლის მეპატრონე გაბრიჩიძეს, რომ მათთვის ბინის ქირა აღარ გამოურთმევია. 1919 წელს მალაზონიამ სწავლა განაგრძო ახალდაარსებულ თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. აქ ის 1924 წლამდე სწავლობდა.
1924 წელს მალაზონია დაბრუნდა ოზურგეთში და დაიწყო მუშაობა ოზურგეთის დრამატული თეატრის მთავარი მხატვარის თანამდებობაზე. თეატრში მუშაობის გამოცდილება მას ჯერ კიდევ 1918 წლიდან ჰქონდა, როცა არდადეგებზე ოზურგეთში ჩამოსულმა სტუდენტმა მიხეილ ჭიაურელის დადგმულ სპექტაკლ „სულელის“ მხატვრობაზე იმუშავა. 1925 წელს მან პერსონალური გამოფენა მოაწყო. მისი სურათების გამოფენა, რომელიც ოზურგეთში გაიმართა იყო პირველი სამხატვრო გამოფენა გურიაში. ახალგაზრდა მალაზონიას გამოფენას დიდი წარმატება ჰქონდა. 1928 წელს მალაზონიამ ცოლად შეირთო სოფელ კახურის მღვდლის, ამფილოს ქალიშვილი მარგალიტა არობელიძე. წყვილს სამი ვაჟი ნოდარი, ლევანი და მამია ჰყავდა. 1934 წელს მოეწყო მისი ნაწარმოებების მეორე გამოფენა. 1942-45 წლებში იყო თეატრის დირექტორი და მთავარი მხატვარი.
1955 წელს მიენიჭა ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1968 წელს თბილისში მისი მესამე გამოფენა გაიმართა. გარდაიცვალა 1985 წელს. დაკრძალულია ექადიის ჯვართამაღლების ტაძრის ეზოში. 2013 წელს ოზურგეთის ერთ-ერთ ქუჩას ეწოდა მისი სახელი.
ლიტერატურა
გ. კალანდია, „ქართველი მხატვრები და თბილისი“, თბ., 2014, გვ. 56
რესურსები ინტერნეტში
მხატვარი ლადო მალაზონია. პორტრეტი.
მხატვარ ლადო მალაზონიას საიუბილეო საღამო ხელოვნობის მუშაკთა სახლში
ქართველი მხატვრები
დაბადებული 1900
გარდაცვლილი 1985
ოზურგეთში დაბადებულები
დაბადებული 24 იანვარი
საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
Koillismaa

Koillismaa is a subdivision of Northern Ostrobothnia and one of the Sub-regions of Finland since 2009.
Municipalities
Geographic region
Koillismaa is also a geographic region, which includes Kuusamo, Taivalkoski, Posio and Pudasjärvi, sometimes also Ranua and Ylikiiminki (which was merged into Oulu in 2009). The name was first used by Reino Rinne, the founder of the newspaper Koillissanomat in 1950, however the name was popularized by Kalle Päätalo in the 1960s.
Dialects
The dialects of Kuusamo, Taivalkoski and Posio are Savonian dialects, specifically Kainuu dialects. Parts of Pudasjärvi also use a Kainuu dialect.
Politics
Results of the 2018 Finnish presidential election:
Sauli Niinistö 56.3%
Matti Vanhanen 15.7%
Paavo Väyrynen 11.7%
Laura Huhtasaari 5.9%
Pekka Haavisto 5.1%
Merja Kyllönen 2.9%
Tuula Haatainen 2.2%
Nils Torvalds 0.2%
See also
Kainuu
Lapland (Finland)
References
Sub-regions of Finland
Geography of North Ostrobothnia
Xenuroturris kingae

Xenuroturris kingae — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
კულბითი

კულბითი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ქსუისის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების პატარა ლიახვისა და მეჯუდის წყალგამყოფი ქედის დასავლეთ კალთაზე. მდინარე ჭარებულის (აძურის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 980 მეტრი, ცხინვალიდან 15 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება.
იხილეთ აგრეთვე
კულბითის ღვთისმშობლის ეკლესია
ლიტერატურა
სქოლიო
ქსუისის თემის სოფლები