PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Solitary sandpiper

Solitary sandpiper
The solitary sandpiper (Tringa solitaria) is a small shorebird. The genus name Tringa is the Neo-Latin name given to the green sandpiper by Aldrovandus in 1599 based on Ancient Greek trungas, a thrush-sized, white-rumped, tail-bobbing wading bird mentioned by Aristotle. The specific solitaria is Latin for "solitary" from solus, "alone".
Description
This species measures long, with a wingspan up to and a body mass of . It is a dumpy wader with a dark green back, greyish head and breast and otherwise white underparts. It is obvious in flight, with wings dark above and below, and a dark rump and tail centre. The latter feature distinguishes it from the slightly larger and broader-winged, but otherwise very similar, green sandpiper (T. ochropus) of Europe and Asia, to which it is closely related. The latter species has a brilliant white rump. In flight, the solitary sandpiper has a characteristic three-note whistle. They both have brown wings with little light dots, and a delicate but contrasting neck and chest pattern. In addition, both species nest in trees, unlike most other scolopacids.
Distribution and habitat
It breeds in woodlands across Alaska and Canada. It is a migratory bird, wintering in Central and South America, especially in the Amazon River basin, and the Caribbean. It is a very rare vagrant to western Europe, and goes there in the summer–autumn period.
Subspecies
The solitary sandpiper is split into two subspecies:
T. s. cinnamomea, (Brewster, 1890): breeds in Alaska & western Canada
T. s. solitaria, (Wilson, 1813): breeds from eastern British Columbia to Labrador
Behaviour
As its name indicates, the solitary sandpiper is not a gregarious species, usually seen alone during migration, although sometimes small numbers congregate in suitable feeding areas. The solitary sandpiper is very much a bird of fresh water, and is often found in sites, such as ditches, too restricted for other waders, which tend to like a clear all-round view.
Breeding
The sandpiper lays a clutch of 3–5 eggs in abandoned tree nests of songbird species, such as those of thrushes. The young birds are encouraged to drop to the ground soon after hatching.
Feeding
Food is small invertebrates: insects (such as mosquito larvae, young midges, grasshoppers, caterpillars and beetles), small crustaceans and molluscs (such as snails extracted from their shells), sometimes small frogs (primarily as tadpoles), picked off the mud as the bird works steadily around the edges of its chosen pond.
References
External links
Solitary sandpiper - Tringa solitaria - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
Solitary sandpiper species account - Cornell Lab of Ornithology
solitary sandpiper
solitary sandpiper
Native birds of Alaska
Birds of Canada
Birds of the Caribbean
Birds of the Dominican Republic
Birds of Central America
Birds of South America
solitary sandpiper
Taxa named by Alexander Wilson (ornithologist)
კამი (ოლქი)

კამი (ოლქი)
კამის ოლქი („კამი“, „კხამი (ხამი)“ ან „ქამი“) (ტიბეტური ཁམས་; [kʰâm]; ვაილი: khams;ჩინური: 康巴; ფინინი: Kāngbā) — ტიბეტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ისტორიული სამი ოლქიდან ერთ-ერთი. ეს არის უზარმაზარი მთების რეგიონი, „ოთხი მდინარისა და მთის ექვსი ქედის ქვეყანა“, დასახლებულია 14 სხვადასხვა ენაზე მოლაპარაკე ხალხით. ძირითად მასას ქმნიან კამის ენაზე მოლაპარაკე ტიბეტელები. ბუდიზმთან ერთად რეგიონში შენარჩუნებულია ადგილობრივი ადგილობრივი ტიბეტური რელიგია ბონი .
რესურსები ინტერნეტში
გეოგრაფიული ენციკლოპედია
გეოგრაფია და ტიბეტელთა წარმოშობა
კამი, აღმოსავლეთ ტიბეტი
ლიტერატურა
Andreas Gruschke: The Cultural Monuments of Tibet’s Outer Provinces: Kham, 3 vols. (2 published so far), White Lotus Press, Bangkok 2004.
Andrew Forbes and David Henley, China's Ancient Tea Horse Road. (Cognoscenti Books, 2011),
Augusta Molnar, The Kham Magar Women Of Thabang (Kathmandu, Nepal: Centre for Economic Development and Administration, Tribhuvan University, 1981).
Birgit van de Wijer, Tibet's Forgotten Heroes: The Story Of Tibet's Armed Resistance Against China, 1st ed. (Amberley Publishing Limited, 2010),
Charles Alfred Bell Tibet, Past & Present (Oxford: Clarendon Press,1924),
David Gellne, Resistance And The State: Nepalese Experiences (New York: Berghah Books, 2007),
David Molk, Lion Of Siddhas: The Life And Teachings Of Padampa Sangye (Shambhala, 2008),
Douglas Wissing, Pioneer In Tibet: The Life And Perils Of Dr. Albert Shelton (St. Martin's Press, 2015),
Edward A. Parmee, D.T. Campbell and R.A. LeVine, Kham And Amdo Of Tibet (Human Relations Area Files, 1972).
George Bogle and Thomas Manning, Narratives Of The Mission Of George Bogle To Tibet: And Of The Journey Of Thomas Manning To Lhasa (Cambridge University Press, 2010),
Kurtis R Schaeffer, Sources Of Tibetan Tradition (New York: Columbia University Press, 2013),
Michael Buckley, Tibet (The Bradt Travel Guide, 2012),
Pamela Logan: Tibetan Rescue. The Extraordinary Quest to Save the Sacred Art Treasures of Tibet (Tuttle Publishing. 2002),
Thomas Laird: The Story of Tibet: Conversation With the Dalai Lama, Grove Press, New York,
Tsepon Wangchuk Dedon Shakabpa, One Hundred Thousand Moons: An Advanced Political History Of Tibet (Brill, 2009),
Tsering Shakya, The Dragon in the Land of Snows. A History of Modern Tibet Since 1947 (London: Columbia University Press, 1999),
Warren Smith, Tibetan Nation: A History Of Tibetan Nationalism And Sino-tibetan Relations (Boulder: Westview, 1996),
Xiuyu Wang, China's Last Imperial Frontier: Late Qing Expansion In Sichuan's Tibetan Borderlands, (Lexington Books, 2011),
Yudru Tsomu, The Rise of Gönpo Namgyel in Kham: The Blind Warrior of Nyarong. (Lexington Books, 2014),
ტიბეტი
List of rivers of Latvia

List of rivers of Latvia
Rivers of Latvia include:
Longest rivers
Rivers over 100 km:
List of rivers
A
Abava
-
- Aiviekste
- Amata
-
B
Bārta
- Bērze
-
C
Cena
- Ceraukste
D
- Daugava
- Dienvidsusēja
-
- Dubna
- Dvina
E
Engure
-
F
Feimanka
G
Gauja
H
I
Iecava
- Irbe River
J
, length of about 15 km
K
- Kūkova
-
L
Langa
- Lielā Jugla
- Lielupe
- Liepupe
-
-
- Ludza
M
Malta
-
-
- Mazā Jugla
- Mēmele
-
-
- Misa
- Mūsa
N
Neretiņa
O
- Ogre
- Omuļupe
P
Pededze
- Pedele
-
-
-
-
-
-
R
- Reiu
- Rēzekne
-
- Rītupe
-
-
- Rūja
S
- Salaca
- Slocene
- Stende
-
- Suda
- Sventāja
- Svēte
T
Tartaks
- Tebra
-
V
- Venta
-
Z
Zilupe
References
Latvia
Rivers
Pilchaca District

Pilchaca District is one of nineteen districts of the province Huancavelica in Peru.
References
Lasioglossum nialense

Lasioglossum nialense — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1945 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
nialense
რექსი

რექსი — იგივე მეფე, ტომის ბელადი, წინამძღოლი რომის სამეფოში, რომელიც თავისი უფლებამოსილებებით ბერძნულ „ბასილევსს“ გვაგონებს. ბურჟუაზიული ისტორიკოსები რექსს მეფეს უწოდებენ, მაგრამ ამ საკითხზე აზრთა სხვადასხვაობაცაა, რადგან რექსი მთლიანად არ ემთხვევა მეფის ცნებას. მათ შორის ძირითადი განსხვავება ის არის, რომ რექსი თანამდებობა იყო, მას ხალხი ირჩევდა, ხოლო მეფე კი ტახტს მემკვიდრეობით იღებდა.
რექსი იყო ჯარის წინამძღოლი, უმაღლესი მსაჯული და ქურუმი. მისი ხელისუფლება ადათით იყო მოწესრიგებული და იზღუდებოდა ხალხისა და სენატის მიერ. მას ხალხი ირჩევდა. რადგან რექსი არჩევითი თანამდებობა იყო, მისი გადაყენება შეეძლო სახალხო კრებასა და სენატს.
იხილეთ აგრეთვე
რომის სამეფო
ლიტერატურა
ვ. მეტრეველი, რომის სამართლის საფუძვლები, თბ., 2005
რომის სახელმწიფო ინსტიტუტები
ისიდორე ქიქოძე

ისიდორე ქიქოძე
ისიდორე გიორგის ძე ქიქოძე (დ. იანვარი, 1855, ოზურგეთის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1916) — ქართველი რევოლუციონერ-ხალხოსანი.
ბიოგრაფია
ისიდორე ქიქოძე დაიბადა მღვდლის ოჯახში. ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, 1871 წელს შევიდა პეტერბურგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. 1873 წლის მაისში გადავიდა სამედიცინო-ქირურგიულ აკადემიაში. 1875 წელს „კანონის საწინააღმდეგო პროპაგანდაში მონაწილეობისათვის“ აკადემიიდან გარიცხეს. სტუდენტობის პერიოდში ისიდორე ქიქოძე აქტიურად მონაწილეობდა „კავკასიელთა“ რევოლუციური წრისა და „სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციური ორგანიზაციის“ საქმიანობაში. მისი რევოლუციური მეტსახელი იყო „კიკი“.
ისიდორე ქიქოძე იყო საქართველოში ხალხოსნური ორგანიზაციის დაარსების ერთ-ერთი ინიციატორი და მისი ლიდერი. 1876 წლის თებერვალში მონაწილეობდა საპატიმროდან რევოლუციონერი ამხანაგების გაქცევის ორგანიზებაში. სტეპანოვის გვარით აწარმოებდა მოლაპარაკებას ჟანდარმერიის უნტეროფიცერ ბულანოვთან. შეთქმულება ჩაიშალა, ბულანოვი დააპატიმრეს, ქიქოძე მიიმალა. მონაწილეობდა ხალხოსანთა ორგანიზაციის ოდესის „ობშჩინის“ საქმიანობაში.
1875 წლის 13 ივლისს ალექსანდრე ციციშვილის საბუთებით ისიდორე ქიქოძე ფიქტიურად დაქორწინდა ოდესის „ობშჩინის“ წევრ ალექსანდრა ხორჟევსკაიაზე. ქორწინების მიზანი იყო ქალის მიერ მზითვად აღებული ფულის გამოყენება პროპაგანდისტული საქმისათვის.
„მოსკოველთა“ ორგანიზაციაში დაპატიმრების დაწყების შემდეგ ისიდორე ქიქოძე სამშობლოში ჩამოვიდა და არალეგალურად განაგრძო ცხოვრება დასავლეთ საქართველოში. აქ იგი ხალხოსნური წრეების გაფართოებაზე ზრუნავდა და ხელმძღვანელობდა საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებში არსებული ხალხოსნური ჯგუფების პრაქტიკულ-რევოლუციურ მუშაობას.
1875 წელს, გაზაფხულზე, საქართველოში იმყოფებოდა, როცა მოსკოვის ხალხოსნური ორგანიზაციციის საქმესთან დაკავშირებით გაიჩხრიკა მისი ბინა ქუთაისში. ისიდორე ქიქოძე აიყვანეს პოლიციის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ და ქალაქიდან გასვლა აუკრძალეს. ამავე წლის ნოემბერში გაიცა ისიდორე ქიქოძის დაპატიმრების ბრძანება. ისდორემ მიმალვა მოახერხა და გადავიდა არალეგალურ ცხოვრებაზე. 1875-77 წლებში იმალებოდა ქვემო გურიაში, რომელიც იმ დროს ოსმალეთის იმპერიას ეკუთვნოდა და იქედან ხელმძღვანელობდა ხალხოსნურ მოძრაობას გურიასა და სამეგრელოში. ისიდორე უმეტესად თურქეთს აფარებდა თავს, თუმცა ხშირად მალულად გადმოდიოდა გურიაში. რადგან ხელისუფლებამ ვერ მოახერხა ისიდორე ქიქოძის დაპატიმრება, 1878 წლის 26 ივლისს მის მიმართ აღძრული საქმის მსვლელობა შეჩერდა.
ერთხანს იგი კვლავ განაგრძობდა რევოლუციურ საქმიანობას. დაახლოებით 1889 წელს პოლიტიკას თავი საბოლოოდ დაანება, დაბრუნდა საქართველოში და შევიდა სახელმწიფო სამსახურში. მსახურობდა გურიაში აქციზის უწყების მოხელედ. გარდაიცვალა 1916 წელს.
ლიტერატურა
ოზურგეთიდან გვწერენ... [ისიდორე ქიქოძის გადაკარგვა ოსმალეთში და ადმინისტაციის მიერ მისი ოჯახის აკლება] // გაზ. დროება. - ტფილისი, 1876. - 13 ოქტომბერი. - N102. - გვ.1.
შველიძე ზ., ისიდორე გიორგის ძე ქიქოძე // ამიერკავკასიელები "სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციურ ორგანიზიციაში" (1874-1876 წწ.). - თბილისი, 1974. - გვ. 134-137.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 1855
გარდაცვლილი 1916
ქართველი რევოლუციონერები
სატრანსპორტო რიბონუკლეინის მჟავა

სატრანსპორტო რიბონუკლეინის მჟავა, ტ-რნმ — რიბონუკლეინის მჟავა, რომლის ფუნქციაც არის ამინომჟავების ტრანსპორტირება ცილის ბიოსინთეზის ადგილზე. აქვს ტიპური სიგრძე 73-დან 93 ნუკლეოტიდამდე და ზომები დაახლოებით 5 ნანომეტრი. ტ-რნმ აგრეთვე უშუალო მონაწილეობას იღებს პოლიპეპტიდური ჯაჭვის დაგრძელებაში. იგი უერთდება ი-რნმ-ის კოდონს, რომელიც კომპლექსში ამინომჟავასთან ერთადაა, და ახალი პეპტიდური ბმის წარმოსაქმნელად საჭირო კომპლექსის კონფორმაციას უზრუნველყოფს.
რესურსები ინტერნეტში
სხვადასხვა ორგანიზმების გენომებში შემავალი ტ-რნმ-ის მონაცემთა ბაზა
რნმ
ცილის ბიოსინთეზი
შილდაყის წმინდა გიორგის ეკლესია

შილდაყის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩრდილის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 2 კმ-ზე, შემორჩენილია ნანგრევები. აგებულია შუა საუკუნეებში.
იქ სადაც ადრე ეკლესია იდგა მისი ნანგრევებისაგან წარმოქმინილია ბორცვი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს, რომელსაც მიდგმული აქვს მეტრნახევარი სიგრძის ორი კედელი, რომლის მარჯვენა ნაწილში გამოყენებულია ერთი თაღის ქვა, ასევე ძველი ეკლესიის საინტერესო ქვა დევს ჩრდილოეთი კედლის ქვედა წყობაში.
ლიტერატურა
ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დავით კვესელავა

დავით კვესელავა (დ. 25 აგვისტო, 1911, ლეციცხვაიე — გ. 6 ნოემბერი, 1978, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი, ფიზიკა-მათემატიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1952), პროფესორი (1954), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1966).
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მათემატიკის ფაკულტეტი 1936 წელს. 1952-1978 წლებში იყო საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამოთვლითი ცენტრის დირექტორი, იკვლევდა კომპლექსური ცვლადის ფუნქციათა თეორიისა და გამოთვლითი მათემატიკის საკითხებს. 1966 წელს გამოსცა სახელმძღვანელო „კომპლექსური ცვლადის ფუნქციები“
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 25 აგვისტო
დაბადებული 1911
გარდაცვლილი 6 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1978
მარტვილის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი მათემატიკოსები
საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
ჩეხეთი 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ჩეხეთი 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩეხეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1996 წელს, აშშ-ის ქალაქ ატლანტაში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 11 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩეხეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
პეტრო კაფშუჩენკო

პეტრო კაფშუჩენკო (ფსევდონიმი — P. Enko; დ. 27 სექტემბერი, 1915, სოფ. სუხაჩივკა, დღეს ქ. დნიპროს შემადგენლობაში — გ. 17 ნოემბერი, 2006, ლორენსვილი) — უკრაინელი მოქანდაკე. უკრაინაში კულტურული ფასეულობების დაბრუნების საკითხებზე ეროვნული კომისიის საპატიო წევრი (1998). მე-3 ხარისხის ორდენის „დამსახურებისათვის“ კავალერი (2006). დაამთავრა დნეპროპეტროვსკის (ახლანდ. დნიპრო) სამხატვრო სკოლა (1940; ხელმძღვანელები: ოლექსი ჟირადკოვი, მ. პოგრებნიაკი). 1940–1943 წლებში მუშაობდა დნეპროპეტროვსკის თეატრების მოქანდაკედ და დეკორატორად, 1943–1945 წლებში — იძულებით სამუშაოებში, 1945–1949 წლებში — რეგენსბურგის (გერმანია) ინტერნირებულთა ბანაკში, 1949 წლიდან — ბუენოს-აირესში, 1963 წლიდან — ფილადელფიაში.
1945 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. პერსონალური გამოფენები შედგა არგენტინაში (1959, 1963), ნიუ-იორკში (1967), სპრინგფილდში (1972), ვაშინგტონში (1973), კიევში (1996, 1998, 2000), დნეპროპეტროვსკში (2001). შემოქმედების ძირითადი მიმართულებებია დაზგური და მონუმენტური ქანდაკება, პლასტიკა; იყენებდა ბრინჯაოს, ტერაკოტას, ფაიფურს, ხეს. ნამუშევრებს ქმნიდა არგენტინული ცხოვრების სიუჟეტების მიხედვით, აგრეთვე მუშაობდა უკრაინულ თემატიკაზეც, კერძოდ კაზაკებზე და ჰოლოდომორზე. ქანდაკებები შესრულებულია რეალისტურ მანერაში, დატვირთულია სიმბოლიკით, ნეორომანტიზმით, იმპრესიონისტული და ექსპრესიონისტული ნიშნებით. ავტორია ვასილ ლიპკოვსკისა (1983) და მთავრის ცოლ ოლღას (1987) ძეგლებისა (ბაუნდ-ბრუკი, ნიუ-ჯერსი). ცალკეული ნამუშევრები ინახება უკრაინის ეროვნულ სამხატვრო მუზეუმში, უკრაინის ეროვნულ ლიტერატურის მუზეუმში, ტარას შევჩენკოს ეროვნულ მუზეუმში, კიევის ისტორიის მუზეუმში, ჰეტმანობის მუზეუმში (ყველა კიევში), შევჩენკოს ეროვნულ ნაკრძალში (ქ. კანივი, ჩერკასის ოლქი), დნიპროს სამხატვრო და ისტორიის მუზეუმებში.
დაკრძალულია ბაუნდ-ბრუკში (ნიუ-ჯერსი, აშშ).
ძირითადი ნამუშევრები
„ქედმოუხრელობა“ (1947)
„უკრაინის ნებისათვის“ (1947)
„მსტვინავები“ (1947)
„ნაბათი“ (1947)
„ჩანაფიქრში“ (1948)
„კაზაკი“ (1948)
„ჭორიკნები“ (1954)
„მოლოდინი“ (1956)
„მოწმე“ (1960)
„სიახლოვე“ (1962)
„მეთუნე“ (1964)
„კარმალიუკი“ (1964)
„მოგონებებში“ (1965)
„მარტოსული“ (1966)
„შესვენება მისაწევად“ (1972)
„დაკარგული იმედები“ (1973)
„ოცნებებს მიცემული“ (1975)
„მუსიკოსები“ (1980)
„უცნობში“ (1983)
„არააღიარებული“ (1985)
„უცხო ქვეყანაში“ (1991)
„ელოდებიან“ (1991)
„ორის საიდუმლო“ (1991)
„არსებობს მოსაგონარი“ (1992)
„დევნილნი“ (1996)
„სიტყვა სიმართლის შესახებ“ (1996)
„დაუვიწყარი წლები“ (1998)
„დროის მოწმენი“ (1998)
„ბოროტი ქარები“ (2000)
ლიტერატურა
Царинник Г. Багатогранний скульптор // Укр. вісті. 1987, 20 верес.; Каталог персональної виставки скульптури Петра Капшученка (США). [К.,] 1996;
Блюміна І. Петро Капшученко – визнання у світі й на батьківщині // Вітчизна. 2001. № 1–2;
Федорук О. Пластика Петра Капшученка: Альбом. К.; Нью-Йорк, 2004.
სქოლიო
უკრაინელი მოქანდაკეები
მოდერნისტი მოქანდაკეები
კუბის ჰიმნი

კუბის ჰიმნი (La Bayamesa) — კუბის ეროვნული ჰიმნი. პირველად შეასრულეს ბაიამოსთან ბრძოლის დროს 1868 წელს. პერუჩო ფიგერედო, რომელიც ბრძოლაში მონაწილეობდა წერდა და თხზავდა სიმღერას. მელოდია, რომელსაც აგრეთვე ლა-ბაიამესა ეწოდება ფიგერედომ შეადგინა 1867 წელს. 1868 წელს კუბელმა ჯარისკაცებმა ბაიამოსთან ბრძოლაში ესპანელი მთავრისგან მიიღეს კაპიტულაცია. მოზეიმე ხალხმა ფიგერედოს სთხოვა ჰიმნის შექმნა მელოდიასთან ერთად. ორი წლის შემდეგ (1870 წელს) ფიგერედო ესპანელებმა დაატყვევეს და სიკვდილით დასაჯეს.
1893 წელს კომპოზიტორ ანტონიო როდრიგეს ფერეროს დაეკისრა მარშის საფუძველზე ჰიმნის დაწერა. ოფიციალურად ჰიმნი შემოიღეს 1902 წელს.
ტექსტი
<p align="Center">
¡Al combate corred Bayameses,
que la patria os contempla orgullosa;
no temáis una muerte gloriosa,
que morir por la patria es vivir!
En cadenas vivir es vivir
en afrenta y oprobio sumido.
Del clarín escuchad el sonido;
¡a las armas, valientes, corred!
No temáis; los feroces Iberos
son cobardes cual todo tirano
no resisten al brazo Cubano;
para siempre su imperio cayó.
¡Cuba libre! Ya España murió,
su poder y su orgullo ¿do es ido?
¡Del clarín escuchad el sonido
¡¡a las armas!!, valientes, corred!
Contemplad nuestras huestes triunfantes
contempladlos a ellos caídos,
por cobardes huyen vencidos:
por valientes, supimos triunfar!
¡Cuba libre! podemos gritar
del cañón al terrible estampido.
¡Del clarín escuchad el sonido,
¡¡a las armas!!, valientes, corred!
რესურსები ინტერნეტში
კუბის ეროვნული ჰიმნი
ლა-ბაიამესა
კუბის ეროვნული ჰიმნი
კუბის ეროვნული სიმბოლოები
ეროვნული ჰიმნები
Hatı Çırpan

Hatı Çırpan (formerly Satı Kadın, 1890 – March 21, 1956) was a Turkish politician, one of the first female members of the parliament in the Grand National Assembly of Turkey, elected in the 1935 general elections.
Life
She was born in the village of Kahramankazan in 1890. Her father and mother were Kara Mehmet Efendi and Emine Hanım. She was the wife of a soldier who was wounded in the throat during the Balkan War. She was the mother of five children. She worked as a farmer and village headman after her father. On October 26, 1933, after women were given the right to be mukhtars, she won the elections for the village headman of Kazan and became one of the first female mukhtars in Turkey.
Just before the Second Language Congress (İkinci Türk Dil Kurultayı, 18–23 August 1934), on July 16, 1934, President Mustafa Kemal Atatürk left Ankara for an excursion to the village of Kazan (at the time part of Kızılcahamam district of Ankara Province), away from the capital Ankara. During this excursion, Atatürk was introduced to Satı Kadın, who was the village chief of Kazan. She was a peasant from Central Anatolia who had fought for four years during the Turkish War of Independence. The two engaged in conversation, after which Atatürk was reported to have taken a liking to Satı Kadın's achievements and intelligence.
According to Afet İnan, Atatürk said after meeting her, "This is an exceptional woman who can thrive as a member of the parliament." Satı Kadın was sponsored and supported in her successful campaign for office by Atatürk himself. Later, she changed her first name to Hatı at the advice of Atatürk, who was interested in the civilization of the Hattians at the time, and because her former name Satı meant "sale" or "purchase" in Turkish. She adopted the surname of Çırpan after the 1934 Surname Law required all Turkish citizens to have a surname.
Satı Kadın returned to Kahramankazan after completing her parliamentary duty. She died on March 21, 1956.
There is a mausoleum in Kahramankazan and her house has been restored and turned into a museum.
See also
Women in Turkish politics
Sources
1890 births
1956 deaths
Politicians from Ankara
People from Angora vilayet
Republican People's Party (Turkey) politicians
Deputies of Ankara
20th-century Turkish women politicians
Women's suffrage in Turkey
20th-century women farmers
20th-century farmers
კობა ნაყოფია

კობა ნაყოფია (დ. 22 თებერვალი, 1969, გალი) — ქართველი ეკონომისტი, იურისტი, პოლიტიკოსი. „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ აღმასრულებელი მდივანი 2019–2022 წლებში და პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარე 2022 წლის 10 იანვრიდან.
ბიოგრაფია
კობა ნაყოფია დაიბადა 1969 წელს. 1993 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, ეკონომისტის კვალიფიკაციით, პარალელურად დაამთავრა ამავე უნივერსიტეტის „სპეცფაკულტეტი“ — ბიზნესის უმაღლესი სკოლა, სპეციალობით ბიზნეს-იურისტი. დამთავრებული აქვს რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემია, მინიჭებული აქვს საერთაშორისო ურთიერთობების სპეციალისტის კვალიფიკაცია. არის რუსეთის ეკონომიკის აკადემიის ეკონომიკის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მფლობელი. იყო დსთ-ს ქვეყნების საერთაშორისო ეკონომიკური კომიტეტის მრჩეველი.
1993-2008 წლებში სხვადასხვა დროს იყო კომპანია „ოქროს საწმისის“ გენერალური დირექტრი, შპს „ინვესტმენტ მენეჯმენტის“ გენერალური დირექტორი, სს „ორლოვის სამრეწველო კომპანიის“ დირექტორთა საბჭოს წევრი, კომპანია „პრომიშლენნიე ინვესტორის“ ვიცე-პრეზიდენტი, სს „ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნის“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი, სს „მადნეულის“ გენერალური დირექტორი, შპს „კვარციტის“ გენერალური დირექტორი, კომპანია „გეოპრომინინგის“ პრეზიდენტი, აგარაკის (სომხეთი) სპილენძ-მოლიბდენის კომბინატის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე, არარატის (სომხეთი) ოქროს გადამამუშავებელი ქარხნის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე. კობა ნაყოფია იყო ჰოლივუდში გადაღებული ფილმის „აგვისტოს 5 დღის“ ერთ-ერთი პროდიუსერი.
2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბოლნისის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბოლნისის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“.
კობა ნაყოფია 2021 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში სენაკის მერობის კანდიდატი იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ სახელით და პირველ ტურში იმაზე მეტი ხმები მიიღო, ვიდრე მისმა ოპონენტმა მმართველი პარტიიდან. მეორე ტურში მცირე სხვაობით დამარცხდა (46,92%; 9923 ხმა).
2019–2022 წლებში იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ აღმასრულებელი მდივანი. 2022 წლის 10 იანვარს პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარის თანამდებობა დაიკავა.
ჯილდოები
2010: ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 22 თებერვალი
დაბადებული 1969
ქართველი მეწარმეები
საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალრები
გალში დაბადებულები
კობა
საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
ღვაშიგვერდი

ღვაშიგვერდი — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გალის მუნიციპალიტეტში (საბერიოს თემი), მდინარე ენგურის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 160 მ, გალიდან 28 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
სქოლიო
ლიტერატურა
საბერიოს თემის სოფლები