PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბესარიონი

ბესარიონი
საკუთარი სახელი ბესარიონი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბესარიონი — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი
ბესარიონი — დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი
კუკოლნიკის სახლი

კუკოლნიკის სახლი — სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. შემონახულია XXI საუკუნემდე.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 74.
ისტორია
1857 წელს ტაგანროგში, ხის სახლში, რომელიც აგებული იყო ქვის საფუძველზე, ცხოვრობდა კუკოლნიკების ოჯახი: ნესტორ ვასილის ძე და მისი ცოლი ამალია ივანოვა. 1861 წელს მათ ააგეს ქვის ორსართულიანი სახლი, რომელიც შემონახულია ჩვენს დრომდე. 1860-იანი წლებიდან სახლი ითვლებოდა მათ კუთვნილებად. ნესტორ კუკოლნიკი ამს ახლში ცხოვრობდა 1859-1868 წლებში. ტაგანროგის ისტორიაში ნესტორი საკმაოდ ცნობილი პიროვნება იყო: იგი მუშაობდა ხარკივი-ტაგანროგის რკინიგზის პროექტზე. ამის შემდეგ იგი გაგრძელდა კავკასიისაკენ და ეწოდა ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზა. იგი იყო მუსიკალური საზოგადოების დამაარსებელი. 1865 წელს აირჩიეს საკრებულოს წევრად. გარდა აქტიური საზოგადოებრივი მოღვაწეობისა, ეწეოდა აქტიური შემოქმედებით მოღვაწეობასაც. იგი წერდა რომანსებს, რომლებზეც მიხაილ გლინკა ქმნიდა მუსიკას. მისი ერთ-ერთი რომანსი შეასრულა თევდორე შალიაპინმა. ნესტორ კუკოლკინის ნათლია იყო იმპერატორი ალექსანდერე I.
კუკოლნიკის სახლის ზედა სართულები იჯარით იყო გაცემული. ამავე სახლში ცხოვრობდა კოსტანტინ რაბოტინი, რომელიც დაკავებული იყო ნოტარიუსის საქმიანობით.
1898-1915 წლებში სახლი ეკუთვნოდა აზოვ-დონის კომერციულ ბანკს. 1920 წელს შენობაში განთავსდა ფინანსური განყოფილება და სახალხო განათლების განყოფილება. სახალხო განათლების განყოფილება მოიცავდა ოთხ ქვეგანყოფილებას: სკოლამდელი, სასკოლო, სკოლისშემდეგი და მუსიკალურ-თეაატრალური განყოფილებები. 1947 წელს შენობის პირველ სართულზე გაიხსნა საქალაქო არქივი, ხოლო იქვე გაიხსნა შემნახველი ბანკი, ცენტრალური სტატისტიკის სამმართველო და ლენინის რაიონის ფინანსური განყოფილება (ფინგანი).
1992 წლიდან დაცულია, როგორც კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. XXI საუკუნეში ნესტორ კუკოლნიკის სახლზე დაკიდეს მემორიალური დაფა.
სქოლიო
ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ალექსანდრეს სასახლე

ალექსანდრეს სასახლე — ცარსკოე-სელოს (ამჟამად ქ. პუშკინი) ერთ-ერთი საიმპერატორო სასახლე. აგებულია პალადიანური კლასიციზმის სტილში 1792-1796 წლებში. სასახლე ააშენეს ეკატერინე II-ის ბრძანებით, მისი შვილიშვილის ალექსანდრე I-ის ქორწინების აღსანიშნავად. სასახლის პროექტის ავტორია ჯაკომო კვარნეგი.
სასახლე მდებარეობს ალექსანდრეს პარკში. იგი შედის იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მეკვიდრეობის ძეგლის სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლთა კომპლექსების შემადგენლობაში.
XX საუკუნის დასაწყისში იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის დროს სასახლე გახდა საიმპერატორო ოჯახის ძირითადი რეზიდენცია: იმპერატორი აქ ღებულბდა ელჩებს, აქ აღნიშნეს რომანოვების სამასწლიანი მმართველობა და ცარსკოე-სელოს 200 წლის იუბილე.
ისტორია
სასახლე ააშენეს ეკატერინე II-ის ბრძანებით, მისი შვილიშვილის ალექსანდრე პავლეს ძის ქორწინების აღსანიშნავად. 1796 წლის 12 ივნისს დიდი თავადი ალექსანდრე მეუღლესთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ახალ სასახლეში.
სასახლეში სტუმრობა უყვარდა ასევე იმპერატორ ნიკოლოზ I-ს. იგი აქ მოდიოდა ოჯახის წევრებთან და ნათესავებთან ერთად. აქ დაიღუპა მისი ქვრივი ალექსანდრა თედორეს ასული. ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილის ალექსანდრე III-ისათვის ალექსანდრეს სასახლე ძირითადი რეზიდენცია გახდა. მისი აპარტამენტები სასახლის მარჯვენა ფლიგელში იყო განთავსებული.
ნიკოლოზ II-ის ტახტზე ასვლის შემდეგ სასახლე გადააკეთეს. 1905 წლის რევოლუციის შემდეგ ალექსანდრეს სასახლე იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის მთავარი რეზიდენცია გახდა. თავისი იმპერატორობის 12 წელი ამ სასახლეში გაატარა რუსეთის უკანასკნელმა იმპერატორმა. აქ იმყოფებოდა იმპერატორის ოჯახი თებერვლის რევოლუციის შემდეგ მათი დაპატიმრების მომენტისათვის. 1917 წლის 14 აგვისტოს სწორედ ამ სასახლის ნახევარწრიული დარბაზიდან რომანოვების ოჯახი გააგზავნეს ციმბირში გადასახლებაში, საიდანაც ისინი ეკატერინბურგში გადაიყვანეს, სადაც შემდეგ დახვრიტეს.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1918 წელს ალექსანდრეს სასახლე გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის, როგორც სახელმწიფო მუზეუმი. 1918 წელს სახალხო კომისარ ანატოლი ლუნაჩარსკის ინიციატივით სასახლის ბაზაზე შეიქმნა ახალგაზრდა კომუნარების ბავშვთა სახლი.
დიდი სამამულო ომის პირველივე თვეებში სასახლიდან გაიტანეს ძვირფასი ნივთები, ხოლო სასახლის ავეჯის დიდი ნაწილი დარბაზებში დატოვეს. ოკუპაციის პერიოდში სასხლეში განთავსებული იყო გერმანელთა შტაბი და გესტაპო, ხოლო სარდაფში — ციხე.
ომის დასრულების შემდეგ სასახლე დააკონსერვეს და გადასცეს საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიას. 1947-1951 წლებში მიმდინარეობდა სარემონტო სამუშაოები.
2009 წლის ოქტომბრიდან სასახლე გადავიდა ცარსკოე-სელოს მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში. ამ მომენტიდან დაიწყო ალექსანდრეს სასახლის ფასადისა და ინტერიერის მასშტაბური სარესტავრაციო სამუშაოები.
რესურსები ინტერნეტში
Фотографии и информация про Александровский дворец на сайте Pushkin.ru
Александровский дворец на сайте Rusarh.ru
რუსეთის მონარქების რეზიდენციები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ბელარიანი

ბელარიანი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ლეჩხუმიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამნაკვთიანი, მცირედ დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრად ძალიან თხლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური, ზოგჯერ კონუსური ფორმის, ხშირად პატარა ფრთით, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მრგვალი, მუქი-წითელი, სქელი და მკვრივკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანი აქვს, წვენი უფერული, გემო— სასიამოვნო მომჟავო-მოტკბო.
ბელარიანი საშუალო ზრდის ვაზის ჯიშია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 112-125 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა საშუალოდ 7.5 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8 გ/ლ-ს.
მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 69
ლეჩხუმის ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
გვენეტაძეები

გვენეტაძეები — ქართული (იმერული) წარმოშობის გვარი. წყაროებში იხსენიებიან XVI საუკუნის დასაწყისში. ისტორიული რეალობიდან მოყოლებული დღემდე გვარის წარმომადგენელთა უმრავლესობა განსახლებულია იმერეთში ძირითადად თერჯოლისა და ტყიბულის მუნიციპალიტეტებში. გვარის წარმომადგენლები ატარებდნენ ორი სახის სოციალურ მდგომარეობას, მათი ნაწილი აზნაური იყო. გვენეტაძეები იყვნენ იმერეთის მეფის ქვეშემრდომები.
ქართული გვარების საშენ მასალად ხშირადაა გამოყენებული ასო ტ. გვენეს დაემატა ასო ტ და მიღებული იქნა გვენეტაძე, ამავე ძირისაა გვარი გვეტაძე. ქართულ სამართლის ძეგლებში მიგნებულია სამი დოკუმენტი, რომლებიც შესაძლებლობას გვაძლევს, დავადგინოთ თუ რომელი წლიდან მოიხსენიებიან გვენეტაძეები, სად ცხოვრობდნენ და როგორი სოციალური მდგომარეობის იყვნენ.
გვენეტაძე მოუკლავს სქრიაყოფელს, მაჭავარიანების ყმას, რის გამოც შუღლი ჩამოვარდნილა მაჭავარიანსა და კონსტანტინეს შორის. ეს ფაქტი შეტანილია ისტორიულ მასალებში, რომელიც დათარიღებულია 1565-1583 წლებით.
„წყალწითელას მცხოვრებ როსტევანა გვენეტაძეს მართებს ბეგარა ორი ლიტრა სანთელი, ორი გვერდი ღომი, ერთი გვერდი პური, სამი კოკა ღვინო, ათი საკლავი, ორი ძღვენი“ (1570 წელი).
„ხუცია გვენეტაძე მოწმეა კათალიკოს დავით ნემსაძის მიერ კანდელაკ ქავთარისათვის მიცემული ბიჭის წყალობის წიგნისა“ (1673-1696 წლებში).
1840-იან წლებიდან იმერეთში გვენეტაძეები ცხოვრობენ სოფლებში – დაბაძველი, ეწერი, მუხაყრუა, სუფოთი, სიმონეთი.
ვარაუდით, გვენეტაძე და გვეტაძე ერთი და იგივე გვარი უნდა იყოს. მათ სოფლებში: ქუთაისში, ციხიასა და ჭოგნარში უნდა ეცხოვრათ. იქიდან როცა გასულან, დასახლებულ სოფლებში ინფიქსი ნ ჩაუმატებიათ.
დღესდღეობით საქართველოში ორი ათასზე მეტი გვენეტაძე ცხოვრობს. გვარის წარმომადგენელთა უმრავლესობა ძირითადად ცხოვრობს: თერჯოლის მუნიციპალიტეტიში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, ქუთაისსა და თბილისში.
რესურსები ინტერნეტში
მაშასადამე-გვენეტაძეების რაოდენობა რეგიონების მიხედვით
გვენეტაძეები-გვარის ისტორია
გვარები იმერეთში-გვენეტაძეები/
სეგარტი

სეგარტი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-მორვედრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 6,2 კმ². მოსახლეობა — 164 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
სეგარტის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Alexander Kutateli

Alexander Kutateli
Alexander Nikoloz Kutateli ; 6 September 1897 – 1 May 1982) was a Georgian and Soviet writer and translator.
Life
He was born in Kutaisi, son of a lawyer. He studied at Tbilisi University, but did not graduate. His drama The Snake of Hirse was published in 1924. He was active in the Georgian literary milieu. He was author of Poems (1937 and 1941) and Fighters (1942), a collection of stories. He is best known for the novel Face to Face published in four volumes from 1933 to 1952 which covers the fight of the people against the counter-revolutionary Mensheviks.
Notes
Sources
1897 births
1982 deaths
20th-century writers from Georgia (country)
People from Kutaisi
Recipients of the Order of Friendship of Peoples
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Male writers from Georgia (country)
Translators from Georgia (country)
Soviet male writers
Soviet translators
Archil Kiknadze

Archil Kiknadze (born 16 March 1915 in Chkheri, Kharagauli; died 27 June 1967 in Tbilisi), was a Georgian and Soviet football player and manager.
Career
As a player
Kiknadze, born in village Chkheri, Kharagauli, started his career in ZII Tbilisi of Georgian SSR and made his debut in the club's first team squad at the age of 19. Because of his good performances during the official matches of the regional tournament within the Soviet Union, when ZII Tbilisi won Georgian SSR Championship in 1936 — Aleksey Andreevich Sokolov (1904–1989) senior then coach of Dinamo Tbilisi noticed this young player and invited him to join the club's reserve team. He became a regular player in the first team by the 1937 season, playing 6 League and one Soviet Cup games for the club.
The following year, Kiknadze played 13 League matches from 25 and 5 Soviet Cup games. First success came in 1939. In that year he also played 13 League matches from 26 and won with the club his first domestic honour — Soviet Top League Silver medal.
Club career statistics
Source
Honours
Player
Club
Dinamo Tbilisi
Soviet Top League runner-up: 1939, 1940
Soviet Top League bronze medalist: 1946, 1947
Soviet Cup runner-up: 1946
References
External links
Photo Archive at National Parliamentary Library of Georgia
Profile at Biographical Dictionary of Georgian Athletes
Profile and Statistics at Dinamo-Tbilisi.ru
Profile and Statistics at FootballFacts.ru
Profile at Football99.ru
1915 births
1967 deaths
People from Kharagauli
Sportspeople from Imereti
People from Kutais Governorate
Soviet men's footballers
Men's association football defenders
Men's footballers from Georgia (country)
Soviet football managers
Soviet Top League players
FC Dinamo Tbilisi players
Honoured Masters of Sport of the USSR
Zodiac Maritime

Zodiac Maritime Ltd is an international ship management company. Zodiac is also a large ship owner and charters out these vessels. It is part of Ofer Global, based in Monaco, and the chairman is Eyal Ofer.
Zodiac was involved in the MSC Napoli, the container ship that ran into difficulty in the English Channel. In late 2009 and early 2010, two of its ships (St James Park and MV Asian Glory) were captured by Somali pirates.
According to a 2014 analysis conducted by Globes, the companies of the Zodiac group generated together an operating profit of just over $1.5 billion in 2003–12, with an operating profit margin of 39%, and a 0.49% tax rate on profits.
In July 2014, Eyal Ofer, the principal of Zodiac Group, received an honorary life membership of the Baltic Exchange for his contribution to shipping in the UK and global maritime trade. Later that year, he was named in the top 10 most influential people in the shipping industry according to Lloyds List 2014.
See also
July 2021 Gulf of Oman incident
MV Asian Glory
References
External links
company website
Shipping companies of Monaco
Ofer family
Hüseynqulular, Gadabay

Hüseynqulular, Gadabay
Hüseynqulular is a village in the municipality of Düz Rəsullu in the Gadabay Rayon of Azerbaijan.
References
Populated places in Gadabay District
А́

А́
А, а — კირილური დამწერლობის ასო „А“ დიაკრიტიკული ნიშანი — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული გრაფემა გამოიყენება მაშინ, როდესაც სიტყვაში უნდათ А ხმოვანზე გააკეთონ ინტონაციის გამახვილება.
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „A“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კირილური ასოები
კირიაკუს I (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

კირიაკუს I (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)
კირიაკუს I – ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის პირველ ნახევარში. იგი ეპისკოპოსი იყო ცამეტი წლის განმავლობაში, 217-230 წლებში. მისი მემკვიდრე გახდა კასტინი.
ბიზანტიის ეპისკოპოსები
ქუცუმის წმინდა გიორგის ეკლესია

ქუცუმის წმინდა გიორგის ეკლესია, სურამის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია მდებარეობს დაბა სურამის დასავლეთით, სოფელ ხევიდან აღმოსავლეთით, 5 კილომეტრზე, რიკოთის უღელტეხილის ადგილ ქუცუმაზე. ხაშური-ზესტაფონის საავტომობილო შემოვლითი გზის ნაპირას, მთის ფერდობზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ძეგლის აღწერა
ეკლესია დარბაზულია (9,1X6 მ), ნაგებია რიყის ქვით და კირქვის კვადრებით. ეკლესია გარედან და შიგნიდან მთლიანად შელესილია და შემდეგ თეთრად შეღებილი. გეგმაში მართკუთხა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, აბსიდში ორი ოთკუთხა ნიშია ერთი სამხრეთით, მეორე ჩრდილოეთით. კამარა, კონქი დღეისათვის არ გააჩნია, გაკეთებულია ფიცრებისაგან ბრტყელი ჭერი. თავის დროზე კამარა შემაგრებული იყო ერთი თაღით, რომელიც ორსაფეხურიან პილასტრს ეყრდნობოდა. პირველ საფეხურს კედლის თაღები ეყრდნობა, ხოლო მეორე ფართო საფეხურს კი კამარის შესამაგრებელი თაღი, რომელიც დღეს არ არსებობს. აბსიდის იატაკი ორი საფეხურით არის აწეული დარბაზის იატაკის დონიდან, ჩრდილოეთის კედელზე დასავლეთ ნაწილში კედლის თაღიდან შექმნილ ნიშში არის მხატვრობა, წმ. გიორგი კლავს ურჩხულს. დარბაზი ნათდებოდა სამხრეთის, აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთის ფასადებზე არსებული პატარა ოთკუთხა სარკმელით. შესასვლელი სამხრეთის მხრიდანაა, იგი არქიტრაულია, შესასვლელის ღიობს შემოუყვება სამმაგი წეილი ლილვი. კარნიზი არ შემორჩენილა, გადახურულია თუნუქით.
რესურსები ინტერნეტში
ლიტერატურა
;
;
ვეფხვაძე ი., ხარაგაული, ქუთაისი, 2010, გვ. 117
ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
დანიერი

დანიერი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 874 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები
შარურის რაიონის სოფლები
კალამანსიგი

კალამანსიგი (ოფიციალურად კალამანსიგის მუნიციპალიტეტი; ) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სულთან-კუდარათის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 900 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Kalamansig Profile at PhilAtlas.com
Kalamansig Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
სულთან-კუდარათის მუნიციპალიტეტები
ხორბალოს კოშკი

ხორბალოს კოშკი — კოშკი მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხორბალოში. სოფლის აღმოსავლეთით 2 კმ-ზე, მინდორში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით თითქმის კვადრატულია (7,3 X 6,9 მ), ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. კედლები შიგნიდან შელესილი ყოფილა. შემორჩენილია მხოლოდ პირველი სართულის კედლები (სიმაღლე 2,3-2,7 მ). შესასვლელი (შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილი) სამხრეთიდან ჰქონია.
ლიტერატურა
ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კანადა (ენა)

კანადა (ენა)
კანადა, იგივე კანარა, მიეკუთვნება დრავიდულ ენებს . ოფიციალური ენის სტატუსი აქვს ინდოეთის კარნატაკის შტატში.
ზოგადი ცნობები
მოლაპარაკეთა რაოდენობა: >30 მლნ
ენის კოდი: kn
სახელწოდება: kn - Kannada; en - Kannara, Kannada; eo - Kanara, Kanada
დამწერლობა: კანარა
მისი დამწერლობა ბრაჰმიდან მომდინარეობს. უძველესი წერილობითი ძეგლები დათარიღებულია V ს-ით, ლიტერატურული ტრადიცია კი IX-X სს-ში ჩამოყალიბდა.
სტატუსი
ოფიციალური ენა:
ინდოეთი - სხვა 15 ენასთან ერთად.
კარნატაკა
გავრცელების არეალი:
კანადაზე მოლაპარაკეთა ცალკეული ანკლავებია მაჰარაშტრის, ტამილნადუს და ანდჰრა-პრადეშის შტატებში.
ლექსიკა
ფრაზები და სიტყვები
გამარჯობა - Namaskaara; Hege iddi ra
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება - Banni
გმადლობთ - Vandane
კი / არა - Haudu / Beda; Illa
გეთაყვა - Dayavittu
ნახვამდის - Hogi barthene
რიცხვები
1 - ondu, 2 - erDu, 3 - muuru, 4 - naaku, 5 - aydu, 6 - aaru, 7 - eeLu, 8 - eNTu, 9 - ombattu, 10 - hattu
ლიტერატურა
George M. Moraes (1931), The Kadamba Kula, A History of Ancient and Medieval Karnataka, Asian Educational Services, New Delhi, Madras, 1990
რესურსები ინტერნეტში
Kannada language at Encyclopædia Britannica
კანადა (ენა)
კანგერსუატსიაკი

კანგერსუატსიაკი — დასახლება დასავლეთ გრენლანდიაში, კაასუიტსუპის მუნიციპალიტეტში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 186 კაცს.
გრენლანდიის დასახლებული პუნქტები
ტოუტონის ბრძოლა

ტოუტონის ბრძოლა — ვარდების ომის ყველაზე სისხლისმღვრელი ბრძოლა, გაიმართა 1461 წლის 29 მარტს, ბზობას, იორკის მახლობლად.
ორივე მხრიდან დანაკარგმა მიაღწია 28 000-ს, რაც მაშინდელი ინგლისის დაახლოებით 1 % იყო. თვლიან, რომ ლანკასტერების მხარეზე იბრძოდა 42 000 ჯარისკაცი, ხოლო იორკების მხარეს - 36 000 ჯარისკაცი, მათ შორის 28 ლორდი. იორკების არმიას ხელმძღვანელობდა იორკის გრაფი ედუარდი, რომელსაც უკვე ინგლისის მეფედ გამოეცხადებინა თავი. ბრძოლა გაგრძელდა მთელი დღე და გამარჯვება იორკების მხარეს გადაიხარა მას შემდეგ, რაც ნორფოლკის ჰერცოგ, ჯონ დე მოუბრეის დამხმარე ძალამ ლანკასტერების მარცხენა ფლანგს დარტყმა მიაყენა. ბრძოლის შემდეგ 1461 წლის 28 ივნისს მოხდა ედუარდ IV-ის კორონაცია.
ლიტერატურა
Garvett C. Towton 1461. England’s bloodiest battle / C. Garvett. — Osprey Publishing. — 2003. — 96 p.
რესურსები ინტერნეტში
Towton Battlefield Society
სქოლიო
ვარდების ომის ბრძოლები
მზის ჩასვლა მონმაჟურში

მზის ჩასვლა მონმაჟურში — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე, 1888 წლის 4 ივლისს, პრეიოდში, როდესაც მხატვარი არლში ცხოვრობდა. ნახატზე ასახულია მონმაჟურის მონასტრის მიმდებარე ტერიტორია, მისი ფონი. ნამუშევრის ზომაა 73.3 x 93.3 სმ. 2013 წლის 24 სექტემბრიდან 2014 წლის 14 იანვრამდე ის ინახებოდა ვან გოგის მუზეუმში, ამსტერდამში.
ისტორია
ნამუშევარი ეკუთვნოდა თეო ვან გოგის ნახატების კოლექციას 1890 წლამდე. ის გაიყიდა 1901 წელს მას შემდეგ დიდი ხნის მანძილზე არ მოიპოვებოდა ინფორმაცია ნახატის მფლობელსა და ადგილმდებარეობაზე, ნახატი დაკარგულად მიიჩნიეს.
1908 წელს ნორვეგიელმა ინდუსტრიალისტმა, კრისტიან ნიკოლაიმ იპოვნა, ამოიცნო, შეიძინა და საკუთარ სახლში გამოფინა, წიგნი მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ აღმოჩნდა მუზეუმის ხელში.
ავთენტურობა
1990 წელს ნამუშევარი ვან გოგის მუზეუმის საკუთრებაში გადავიდა, მაგრამ ნამუშევრის ავთენტურობა არ იყო დამტკიცებული. ახალი გაუმჯობესებული ტექნიკის გამოყენებით, 2011-2012 წლებში აქტიური კვლევები მიმდინარეობდა ავტორის შესაძლო ვინაობის დასამტკიცებლად, იკვლევდნენ როგორცსაღებავს ისე ტილოს მასალასა და შესრულების სტილს. გამოკვლევებმა აჩვენა რომ ნამუშევარი ნახატების იმ სერიის იდენტურია, რომლებიც ვან გოგმა იმ პერიოდში შეასრულა რასაც კვლავ გადამოწმება და დამტკიცება დასჭირდა. ამის იდეალური მტკიცებულება აღმოჩნდა ვინსენტის მიერ თეო ვან გოგისადმი 1888 წლის 5 ივლისს, ნახატის შესრულებიდან მეორე დღეს მიწერილი წერილი:
2013 წლის 9 სექტემბერს ვან გოგის მუზეუმმა ოფიციალურად გამოაცხადა, რომ ნამუშევარი ვინსენტ ვან გოგს ეკუთვნის.
სქოლიო
ვინსენტ ვან გოგის ნახატები
1888 წლის ნახატები
ნახატები ანბანის მიხედვით
სანტა-კატალინას რაიონი

სანტა-კატალინას რაიონი — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ლუიის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.000 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 698 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13.45 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 126.21 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
ამასონასის რეგიონის რაიონები
ლუიის პროვინციის რაიონები
ტყუპკვირტა

ტყუპკვირტა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, ხუთნაკვთიანი, მომრგვალო ფორმის. ფოთლის ქვედა მხარე შეუბუსავია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან დიდი ზომისაა, კონუსური ფორმის, უმხრო, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. გვხვდება მეჩხერი მტევნებიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, შავი ფერის, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. კანი სქელი და მვვრივი აქვს, რბილობი — წვნიანი და ხორციანი, წვენი — მეუფერავი. ტყუპკვირტა მიეკუთვნება სიმწიფის საგვიანო პერიოდის საღვინე ვაზის ჯიშს. ვაზი ძლიერი ზრდისა და საშუალოზე უხვმოსავლიანია.
გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 359-360
ქართლის ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ამარგოსის უდაბნო

ამარგოსის უდაბნო — უდაბნო აშშ-ში. მდებარეობს ნევადის შტატში, კალიფორნიის შტატთან საზღვრის გასწვრივ. მისი ფართობი 6734 კმ²-ია. გეოგრაფიულად მიიჩნევა ამარგოსის ველის ნაწილად.
უდაბნოს სახელი მომდინარეობს მდინარე ამარგოსადან, რაც ესპანურად მწარეს ნიშნავს. ეს კი იმითაა განპირობებული, რომ ამ მდინარსი წყალს მწარე გემო აქვს. უდაბნო ზღვის დონიდან 790 - 840 მეტრზე მდებარეობს.
უდაბნო მდებარეობს ფუნერალის მთებსა და სიკვდილის ველს შორის.
რესურსები ინტერნეტში
Amargosa Desert Research Site
სქოლიო
მექსიკის უდაბნოები
სამარშრუტო ტაქსი

სამარშრუტო ტაქსი (აგრეთვე ცნობილი როგორც „მარშრუტკა“) — სამარშრუტო მიკროავტობუსი, რომელსაც მგზავრები და ტვირთი გადაჰყავთ დადგენილი მარშრუტით. ძირითადად არსებობს ასეთი ტრანსპორტის ორი ტიპი - ქალაქების და რაიონული ცენტრების სამარშრუტო ტაქსები. ქალაქში ტრანსპორტის ეს საშუალება ჩერდება დადგენილ გაჩერებებზე ან სხვა ადგილებზე. საბჭოთა კავშირში სამარშრუტო ტაქსები პირველად გაჩნდა 1930-იან წლებში.
რესურსები ინტერნეტში
თბილისის მიკროავტობუსის ოფიციალური საიტი
ქალაქის ტრანსპორტი
საზოგადოებრივი ტრანსპორტი
Alois Mizandary

Alois Mizandary
Alois Iosebis dze Mizandary (b. 13 September 1838 – d. 14 June 1912) was a Georgian virtuoso pianist, composer, and educator. He was one of the co-founders of a prominent music school in Tbilisi, which would decades later evolve into the Tbilisi State Conservatory.
Biography
Alois Mizandary was born in Gori, Georgia, then part of the Russian Empire.
Between 1855 and 1863, he studied at the Faculty of Oriental Languages of St. Petersburg University. He performed with the university's symphony orchestra. During his time there, he knew Mily Balakirev and Anton Rubinstein, who influenced Mizandary's later work.
Mizandary performed throughout Europe and received praise for his concert performances from various newspapers of the time.
In 1874, Mizandary co-founded a music school in Tbilisi, which would grow into the Tbilisi State Conservatory by 1917.
Mindary's piano works are one of the earliest Georgian exemplars of their kind. Many works are presumed to be lost, including four-part masses composed for the Tbilisi Catholic Church.
Mizandary died in 1912 and is buried at the Didube Pantheon.
References
Bibliography
მიზანდარი ლ., მიზანდარი (მონოგრაფია), „გრიფონი“ 2011;
ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 679.
ვაჩნაძე მ., ნარკვევები ქართული საფორტეპიანო მუსიკის ისტორიიდან, „ხელოვნება“, 1973;
გიორგაძე ნ., ალოიზ მიზანდარი, თბ., 1969;
თულაშვილი ა., ქართული პიანისტური სკოლის ფუძემდებელი, იქვე, 1954, No. 5.
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 271, თბ., 1994
19th-century pianists
20th-century pianists
Pianists from Georgia (country)
Classical composers from Georgia (country)
Music educators from Georgia (country)
Male classical composers
Burials in Georgia (country)
რუანდა-ურუნდი

რუანდა-ურუნდი — 1922–1946 წლებში ბელგიის გამგებლობაში შემავალი ერთა ლიგის სამანდატო ტერიტორია, ხოლო 1946-1962 წლებში გაეროს სამეურვეო ტერიტორია.
1962 წლის 27 ივნისს გაეროს გენერალური ასამბლეის სესიამ მიიღო გადაწყვეტილება რუანდა-ურუნდიზე მეურვეობის შეთანხმების შეწყვეტის შესახებ. 1962 წლის 1 ივლისს რუანდა-ურუნდის ტერიტორიაზე შეიქმნა დამოუკიდებელი სახელმწიფოები რუანდა და ბურუნდი.
ლიტერატურა
აფრიკის ყოფილი კოლონიები
ბურუნდის ისტორია
რუანდის ისტორია
ცივი ომის პერიოდის ისტორიული სახელმწიფოები