PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ზაზა სხირტლაძე

ზაზა სხირტლაძე (დ. 7 სექტემბერი, 1957, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ხელოვნებათმცოდნე, ხელოვნებათმცოდნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (2003), პროფესორი.
ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ხელოვნებათმცოდნეობის სპეციალობით.
1979-2004 წლებში იყო ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის თანამშრომელი. 1985-1997 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საზოგადოებრივ პროფესიათა ფაკულტეტის ლექტორი. 1987-1998 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი, აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის კავკასიოლოგიის კაბინეტის გამგე. 1988-1998 წლებში მუშაობდა თბილისის სასულიერო აკადემიის პედაგოგად. 1998-2009 წლეებში იყო თბილისის სასულიერო აკადემიის ქრისტიანული ხელოვნების კათედრის გამგე. 2003 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის ინსტიტუტის პროფესორი. 2006 წლიდან — ამავე უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი. 1996 წლიდან იყო გარეჯის კვლევის ცენტრის თავმჯდომარე. 2003 წლიდან — საქართველოს საპატრიარქოს საეკლესიო ხელოვნების კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი. 2006 წლიდან — საეკლესიო-საენციკლოპედიო ცენტრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, საქართველოს ეკლესიის ენციკლოპედიის რედაქტორი (ხელოვნების მიმართულება). ოცი წიგნის, მათ შორის თოთხმეტი მონოგრაფია (1985-2020 წლებში), ორასამდე სტატიის, რეცენზიის, თეზისის ავტორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ბერთუბნის მონასტრის მთავარი ტაძრის მოხატულობა“, დაიცვა 1987 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „VIII-IX საუკუნეების ქართული მონუმენტური ფერწერის ძირითადი საკითხები. თელოვანის ჯვარპატიოსანი და გარდამავალი ხანის მხატვრული ტენდენციები“, დაიცვა 2003 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი პედაგოგები
ქართველი ხელოვნებათმცოდნეები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
თბილისში დაბადებულები
რაზდან-გორგეს აკვედუკი

რაზდან-გორგეს აკვედუკი — აკვედუკი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში, მდინარე რაზდანზე. დააპროექტა არქიტექტორმა რაფაელ ისრაელიანმა. მშენებლობა დასრულდა 1950 წელს. აგებულია ნაცრისფერი ბაზალტის ქვით. მისი სიგრძე შეადგენს 100 მეტრს, ხოლო სიგანე — 5 მეტრს.
სქოლიო
ერევნის ხიდები
პაკ ჰიუნგ სიკი

პაკ ჰიუნგ სიკი
პაკ ჰიუნგ-სიკი (დ.16 ნოემბერი, 1991, იონინი, კიონგიდო, სამხრეთი კორეა), ცნობილი, როგორც ჰიუნგსიკი — სამხრეთ კორეელი მომღერალი, მსახიობი და მოცეკვავე. ის არის სამხრეთ კორეულ ბოიბენდ ZE:A -ს წევრი. როგორც მსახიობი, ის ცობილია როლებით შემდეგ სერიალებში: „მემკვიდრეები“ (2013), „მაღალი საზოგადოება“ (2015), „ჰვარანი (2016)“, „ძლიერი გოგონა ბონ-სუ“, „კოსტიუმები“ (2018).
ბიოგრაფია
პაკი დაიბადა იონინში, კიონგიდოს პროვინციაში, სამხრეთი კორეა. ჰყავს უფროსი ძმა. მისი დედა და ბებია არიან ბუდისტები და მას ბუდისტმა ბერმა დაარქვა ჰიუნგ-სიკი.
რესურსები ინტერნეტში
პაკ ჰიუნგ-სიკი
დაბადებული 16 ნოემბერი
დაბადებული 1991
სამხრეთ კორეელი მომღერლები
სამხრეთ კორეელი მსახიობები
Х̌

Х̌, х̌ — კირილური დამწერლობის ასო „Х“ დიაკრიტიკული ნიშანი — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.
დამატებითი ინფორმაცია
კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „Х“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კირილური ასოები
NGC 7570

NGC 7570 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1784 წლის 17 ნოემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
პეგასის თანავარსკვლავედი
Zipacón

Zipacón is a municipality and town of Colombia in the Western Savanna Province, part of the department of Cundinamarca. The urban centre of Zipacón is situated at an altitude of on the Bogotá savanna, the southern flatlands of the Altiplano Cundiboyacense in the Eastern Ranges of the Colombian Andes. Zipacón borders Anolaima, Facatativá, La Mesa and Bojacá.
Etymology
The name Zipacón comes from Muysccubun and means "crying of the zipa".
History
In the times before the Spanish conquest, Zipacón was inhabited by the Muisca, organised in their loose Muisca Confederation. Zipacón was the site of meditation for the zipa. The settlement was at the border with the Panche, eternal enemies of the Muisca. It was in Zipacón where the Panche invaded when the Spanish conquistadors were conquering the Bogotá savanna.
The oldest evidences for agriculture of potatoes on the Bogotá savanna has been unearthed in Zipacón and dated at 3200 years BP. The settlement was inhabited since the Herrera Period, at least since 3270 BP. Rock art has been discovered in Zipacón.
Modern Zipacón was founded on July 5, 1561, by José Antonio Rubio.
Economy
Main economical activities of Zipacón are agriculture and livestock farming.
Gallery
References
Bibliography
External links
Municipalities of Cundinamarca Department
Populated places established in 1561
1561 establishments in the Spanish Empire
Populated places of the Muisca Confederation
მარი ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელი

მარი ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელი (დ. 20 აგვისტო, 1695 — გ. 21 ივლისი, 1719) — ორლეანელთა დინასტიის წარმომადგენელი. ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და ფრანსუაზ მარი დე ბურბონის უფროსი ქალიშვილი. ბერის ჰერცოგინია როგორც შარლ დე ბურბონის მეუღლე.
ბიოგრაფია
მარი ლუიზ ელიზაბეტი დაიბადა 1695 წლის 20 აგვისტოს ვერსალის სასახლეში. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და მისი ცოლის, ფრანსუაზ მარი დე ბურბონის პირველი ქალიშვილი. აღსანიშნავია, რომ ფილიპ II ჰერცოგ ფილიპ I-ის ვაჟი იყო, ხოლო ფრანსუაზ მარი საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის უკანონო ასული იყო, რის გამოც მისი მშობლები ერთმანეთს ღვიძლ ბიძაშვილებად ერგებოდნენ, როგორც მეფე ლუი XIII-ის შვილიშვილები. ასეთი წარმომავლობის გამო იგი ბავშვობიდანვე იზრდებოდა სამეფო კარზე.
1710 წლის 6 ივლისს, 14 წლის მარი ლუიზ ელიზაბეტი დააქორწინეს საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის ვაჟის, დოფინ ლუი დე ბურბონისა და მარია ანა ვიქტორია ბავარიელის უმცროს ვაჟზე, ბერის ჰერცოგ შარლ დე ბურბონზე.
მიუხედავად იმისა, რომ მან ორი ბავშვი გააჩინა, ისინი ჩვილობაშივე დაიღუპნენ, რის გამოც ხალხი მათ მაინც უნაყოფოებად მიიჩნევდა. 1714 წელს შარლი გარდაიცვალა, დაქვრივებული და ახალგაზრდა მარი ლუიზ ელიზაბეტი კი ერთობ აღვირახსნილ ცხოვრებას იწყებს ვერსალში. მალევე იგი უცნობი საყვარლისგან დაორსულდა, რასაც დიდი სკანდალი მოჰყვა. რამდენადაც ცნობილია იგი ჩუმად ამშობიარეს სარდაფში, ბავშვის ბედი კი ყველასათვის უცნობია. 1719 წლის აპრილში მან კიდევ ერთი ბავშვი გააბა თავისი საყვარლის, რიომის გრაფ არმან დე აიდიკისგან. რამდენადაც ცნობილია, ამ ორსულობამ გაანადგურა მისი ჯანმრთელობა, რასაც 1719 წლის 21 ივლისს, 23 წლის მარი ლუიზ ელიზაბეტის გარდაცვალება მოჰყვა.
წინაპრები
მარი ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელის წინაპრები
ლიტერატურა
Soulié, Dussieux et Feuillet de Conches (éds.) Journal du Marquis de Dangeau avec les additions du duc de Saint-Simon, Paris, Firmin Didot 1860, vol 18, 1719-1720, p.87
Charles-Pinot Duclos: Œuvres complètes, vol. 5, Paris, Colnet, 1806, p. 401
E. de Barthélémy (ed.), Gazette de la Régence. Janvier 1715-1719, Paris, 1887, p.196.
Françoise Weil (ed.), Lettres de Paris à un diplomate hollandais, Champion-Slatkine, Paris & Geneva, 2004, p. 384.
Jay Caplan, In the King's Wake : Post-Absolutist Culture in France. University of Chicago Press, 1994, p.50-51.
Émile Raunié (ed.), Chansonnier historique du XVIIIème siècle: recueil Clairambault-Maurepas, Paris, 1880, pp.36-38.
დაბადებული 20 აგვისტო
დაბადებული 1695
გარდაცვლილი 21 ივლისი
გარდაცვლილი 1719
ორლეანები
მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ტორილ-ი-მასეგოსო

ტორილ-ი-მასეგოსო — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის სიერა-დე-ალბარასინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,674381 კმ². მოსახლეობა — 33 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ტორილ-ი-მასეგოსოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - ტორილ-ი-მასეგოსო
სქოლიო
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
მოლდოვა-საქართველოს ურთიერთობები

მოლდოვა-საქართველოს ურთიერთობები — წარმოადგენს ურთიერთობებს მოლდოვასა და საქართველოს შორის. მოლდოვასთან დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1992 წლის 25 ივნისს.
საქართველოსა და მოლდოვის რესპუბლიკას შორის თანამშრომლობა ვითარდება როგორც ორმხრივ, ასევე მრავალმხრივ ფორმატში. მათ საგარეო უწყებებს შორის არსებობს ორმხრივი პოლიტიკური კონსულტაციების პრაქტიკა. 2010 წლის 19 თებერვალს, ქ. კიშინიოვში, საქართველოსა და მოლდოვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა უწყებებს შორის ჩატარდა პოლიტიკური კონსულტაციები, მინისტრის მოადგილეების დონეზე. ორ ქვეყანას შორის, ასევე ხორციელდება პარლამენტთაშორისი თანამშრომლობა.
საქართველოსა და მოლდოვას შორის თანამშრომლობა ვითარდება კულტურის, განათლების, მეცნიერების, სპორტისა და ახალგაზრდობის, ტრანსპორტის და ტურიზმის სფეროებში.
საქართველოს ელჩები მოლდოვაში
ავთანდილ მიქაცაძე (საქმეთა დროებითი რწმუნებული) - 01.06.2012 - დღემდე
ილია გიორგაძე (რეზიდენციით ქ. ბუქარესტი) - 01.02.2012-10.05.2012
ლევან მეტრეველი (რეზიდენციით ქ. ბუქარესტი) - 2008-2011 .
ზურაბ ბერიძე (რეზიდენციით ქ. ბუქარესტი) - 2004-2008
გრიგოლ ქათამაძე (რეზიდენციით ქ. კიევი) - 2000-2004
მალხაზ ჩაჩავა (რეზიდენციით ქ. კიევი) - 1998-2000
ვალერი ჩეჩელაშვილი (რეზიდენციით ქ. კიევი) - 1996-1998
მოლდოვის ელჩები საქართველოში
იგორ ბოდიუ, (რეზიდენციით ქ. ბაქო) - 19.10.2011-დღემდე.
იგორ ბოდიუ, (რეზიდენციით ქ. ბაქო) 2009-2011
იონ რობუ, (რეზიდენციით ქ. ბაქო) - 2007-2009
მიჰაილ ლაური, (რეზიდენციით ქ. კიევი) - 2005-2007
ნიკოლაე ჩერნომაზი, (რეზიდენციით ქ. კიევი) - 2003-2005
ალექსეი ანდრიევსკი, (რეზიდენციით ქ. კიევი) -1999-2003
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო მოლდოვასთან ურთიერთობის შესახებ
მოლდოვის საგარეო საქმეთა სამინისტრო
საქართველოს დიპლომატიური ურთიერთობები
მოლდოვის დიპლომატიური ურთიერთობები
The Moody Blues

The Moody Blues — ინგლისური როკ-ჯგუფი. ცნობილია კლასიკურ მუსიკასთან როკ-მუსიკის აღრევით, მაგალითად, 1967 წლის ალბომში Days of Future Passed. მსოფლიო მასშტაბით გაყიდული აქვს 55 მილიონზე მეტი ალბომი და მიღებული აქვს 18 პლატინის და ოქროს დისკი. 2015 წლისთვის ჯგუფი კვლა აქტიურია.
დისკოგრაფია
სტუდიური ალბომები
The Magnificent Moodies (1965)
Days of Future Passed (1967)
In Search of the Lost Chord (1968)
On the Threshold of a Dream (1969)
To Our Children's Children's Children (1969)
A Question of Balance (1970)
Every Good Boy Deserves Favour (1971)
Seventh Sojourn (1972)
Octave (1978)
Long Distance Voyager (1981)
The Present (1983)
The Other Side of Life (1986)
Sur la Mer (1988)
Keys of the Kingdom (1991)
Strange Times (1999)
December (2003)
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
1964 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
ბიტ-ჯგუფები
ბრიტანული ფსიქოდელიური როკ-ჯგუფები
Decca Records-ის შემსრულებლები
Deram Records-ის შემსრულებლები
ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფები
ინგლისური როკ-ჯგუფები
Polydor Records-ის შემსრულებლები
სიმფონიური როკ-ჯგუფები
Phasiane (historical region)

Phasiane (historical region)
Phasiane (Phasianoi; Basean; Basiani) is a historical region now part of the Eastern Anatolia region of Turkey, as well as the name given to the region where the Aras River originates.
Origin
According to one version, the name is derived from ancient called Phasians (Phazians), mentioned in The Anabasis of the ancient Greek historian Xenofon (5-4th century BC). The name of this tribe seems to have survived in latter-day regional toponyms – Georgian Basiani, Greek Phasiane, Armenian Basean, and Turkish Pasin.
History
In the 8th and 7th centuries BC the province was part of Urartu known as Biani ("land of Bia/Bias"). It was then part of the Satrapy of Armenia and the subsequent Kingdom of Armenia. In 384, the region was contested by Rome and Sasanian Empire. The Persian commander Senitam Khusro defeated the Byzantines in the district of Phasiane, in 605/606. In the 7th century, the province was conquered by an Arab Caliphate. In the 9th century Basean became part of Bagratid Armenia.
In the 10th century, the border between the Byzantine Empire and expanding early Georgian Kingdom of Tao-Klarjeti went along the Aras river, therefore part of northern Basean/Basiani became a domain of the Georgian Bagratids. In 1001, after the death of David Kuropalates, Basean/Basiani were inherited by Byzantine Emperor Basil II, who annexed the Armenian lands (Tayk/Tao, Basean/Basiani), captured by King David Kuropalates to Byzantium and organized them into the theme of Iberia with the capital at Theodosiopolis, forcing the successor Georgian Bagratid ruler Bagrat III to recognize the new rearrangement. Bagrat's son, George I, however, inherited a long-standing claim to David's succession. While Basil II was preoccupied with his Bulgarian campaigns, George gained momentum to invade Tao and Basiani in 1014, which caused unsuccessful Byzantine-Georgian wars. In 1048 and 1049, the Seljuk Turks under Ibrahim Yinal made their first incursion into the Byzantine frontier region of Iberia and defeated a combined Byzantine-Georgian army of 50,000 at the Battle of Kapetrou on 10 September 1048. Many of the eastern Byzantine territories were conquered by the Seljuk Turks between the 1070s and 1080s, but were then retaken by the Georgian King David IV. In the 13th century, at the Battle of Basian, Georgians defeated the army of the Rum Sultanate. The province was part of the Kingdom of Georgia, and then of Principality of Samtskhe until 1545, when Basiani was finally conquered by the Ottoman Empire. In the 17th century, it became a sanjak of Erzurum Vilayet.
See also
Byzantine–Georgian wars
Battle of Basian 1203
Further reading
D. Muskhelishvili, Georgian Soviet Encyclopedia, Tbilisi, 1977
References
Western Armenia
Former regions of Armenia
Former provinces of Georgia (country)
Maya Akiba

Maya Akiba
Maya Segawa (1 January 1997) is a Japanese judoka.
She won a medal at the 2021 World Judo Championships.
References
External links
1997 births
Living people
Japanese female judoka
World judo champions
Medalists at the 2019 Summer Universiade
Universiade medalists in judo
FISU World University Games gold medalists for Japan
Universiade silver medalists for Japan
21st-century Japanese women
21st-century Japanese people
ირინა სარიშვილი

ირინა სარიშვილი-ჭანტურია (დ. 24 დეკემბერი, 1962, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ყოფილი ლიდერი.
ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ინგლისური ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. იყო ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი აქტივისტისა და ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ლიდერი გიორგი ჭანტურიას მეუღლე, რომელიც 1994 წელს მოკლეს. ჭანტურიას გარდაცვალების შემდეგ სარიშვილი თავად გახდა პარტიის ლიდერი. ამ პერიოდში ის ასევე პარლამენტის წევრი იყო.
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. 1993 წელს წელს მას რამდენიმე თვე საქართველოს ვიცე-პრემიერის პოსტი ეჭირა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. 1995 წელს ის ხელახლა აირჩიეს პარლამენტში, თუმცა მისმა პარტიამ ვერ შეძლო 7%-იანი ბარიერის გადალახვა 1999 წელს. სარიშვილი თავად იყო ბარიერის 5-დან 7%-მდე აწევის ინიციატორი.
2003 წლის არჩევნებში სარიშვილი პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის მოკავშირე გახდა. ვარდების რევოლუციის შემდეგ თანაპარტიელებმა მას პარტიის თავმჯდომარეობა ჩამოართვეს.
სარიშვილი მას შემდეგ პოლიტიკურ ასპარეზზე იშვიათად ჩნდება. თუმცა 2006 წლიდან ის ისევ ცდილობს პოლიტიკაში დაბრუნებას ახალი "იმედის პარტიით", რომელიც სხვა მცირე ჯგუფებთან გაერთიანდა ყოფილი უშიშროების ხელმძღვანელის იგორ გიორგაძის სამართლიანობის პარტიის წინამძღოლობით. გიორგაძეზე საქართველოში ძებნაა გამოცხადებული 1995 წელს ედუარდ შევარდნაძეზე თავდასხმის განხორციელების მცდელობის გამო. სარიშვილი ასევე გიორგაძის საქველმოქმედო ფონდის ხელმძღვანელი გახდა.
2006 წლის სექტემბერში ამ დაჯგუფების მრავალი აქტივისტი და ლიდერი დააპატიმრეს სამხედრო გადატრიალების მცდელობის ბრალდებით. მოგვიანებით სარიშვილის განცხადებით ის განუდგა გიორგაძეს, ვინაიდან ეს უკანასკნელი უკვე აღარ წარმოადგენდა „აქტიურ პოლიტიკურ ფიგურას“.
2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში სარიშვილი ერთადერთი ქალი კანდიდატი იყო. ის ასევე ერთადერთი იყო, რომელიც ნატოში საქართველოს გაწევრიანებას არ უჭერდა მხარს და საქართველოს ნეიტრალიტეტის დაცვისკენ მოუწოდებდა. ის პასიურ საარჩევნო კამპანიას ატარებდა და მოუწოდებდა ამომრჩევლებს ნებისმიერ კანდიდატისთვის დაეჭირათ მხარი გარდა სააკაშვილისა და პატარკაციშვილისა. 2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში სარიშვილმა 3242 ხმა (0,16%) მიიღო.
რესურსები ინტერნეტში
ირინა სარიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა)
ირინა სარიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მეოთხე მოწვევა)
ქართველი პოლიტიკოსი ქალები
დაბადებული 1963
დაბადებული 24 დეკემბერი
საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
ი
როშიცა

როშიცა — სოფელი მოლდოვაში, ტარაკლიის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 128 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 144 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ტარაკლიის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ტარაკლიის რაიონის სოფლები
ესპერანსა (სულთან-კუდარათი)

ესპერანსა (სულთან-კუდარათი)
ესპერანსა (ოფიციალურად ესპერანსის მუნიციპალიტეტი; ) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სულთან-კუდარათის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 74 696 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Esperanza Profile at PhilAtlas.com
Esperanza Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
სულთან-კუდარათის მუნიციპალიტეტები
ნოვოგირეევო (მოსკოვის მეტრო)

ნოვოგირეევო (მოსკოვის მეტრო)
ნოვოგირეევო — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კალინინსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1979 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი
მოსკოვის მეტროსადგურები
ბატაიპორანი

ბატაიპორანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 334 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნოვა-ანდრადინის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 936 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.98 კმ²-ზე. ფართობი 1 828 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მატუ-გროსუ-დუ-სული
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის მუნიციპალიტეტები
მიგელ-კალმონი

მიგელ-კალმონი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში. მიეკუთვნება ბაიას შტატის ჩრდილო-ცენტრალური მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 466 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 465.438 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.06 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი ,
მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
სან-ხუანი (სამხრეთი ლეიტე)

სან-ხუანი (სამხრეთი ლეიტე)
სან-ხუანი (ოფიციალურად სან-ხუანის მუნიციპალიტეტი;) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ლეიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 912 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
San Juan Profile at PhilAtlas.com
სქოლიო
სამხრეთ ლეიტეს მუნიციპალიტეტები
დედისფერულის საცხოვრებელი ნაგებობა

დედისფერულის საცხოვრებელი ნაგებობა — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ დედისფერულის განაპირას, ტყიან ფერდობზე. განეკუთვნება IX-X საუკუნეებს.
შენობა გეგმით სწორკუთხაა (20 x 16 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვითა და დუღაბით. ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილია კედლების (სიმაღლე 1,3-1,5 მეტრი) ნაწილები. კედლებში რამდენიმე ნიშია, რომლებსაც ნალისებრი თაღები აქვთ. შემორჩენილია აგრეთვე ორი ერთმანეთთან ახლო მდგომი სვეტი (დიამეტრი 1,3 მეტრი, სიმაღლე დაახლოებით 4 მეტრი).
ლიტერატურა
ახმეტის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
გიენი

გიენი, გიუიენი — ისტორიული ოლქი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში, ძვ. აკვიტანიის სახელწოდება XIII საუკუნიდან. XII–XV საუკუნეებში დროდადრო ინგლისს ეკუთვნოდა. 1453 წელს საფრანგეთს დაუბრუნდა. 1469–1472 წლებში ლუი XI-ის ძმის, შარლის აპანაჟი იყო, შემდგომ სამეფო დომენს შეუერთდა. XVI–XVIII საუკუნეებში გუიუიენისა და გასკონის (ცენტრი — ბორდო) საგუბერნატოროში შედიოდა. ამჟამად გიენის ტერიტორია რამდენიმე დეპარტამენტს უკავია.
ლიტერატურა
საფრანგეთის ისტორიული პროვინციები
ჩერნიგოვო

ჩერნიგოვო — დასახლება ბულგარეთში. მდებარეობს კირჯალის ოლქში, შედის არდინოს მუნიციპალიტეტში. მოსახლეობა შეადგენს 80 ადამიანს.
პოლიტიკური სიტუაცია
ადგილობრივ დოლნო-პრახოვოს საკმეტოში, რომლის შემადგენლობაშიც შედის ჩერნიგოვო, კმეტის (უხუცესის) თანამდებობას ასრულებს ახმედ რამადან ემინი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
მუნიციპალიტეტის კმეტი (მერი) — რესმი მეჰმედ მურადი (მოძრაობა უფლებებისა და თავისუფლებებისთვის) არჩევნების შედეგების მიხედვით.
რუკები
მდებარეობა bgmaps.com-ის ელექტრონულ რუკაზე
მდებარეობა emaps.bg-ის ელექტრონულ რუკაზე
მდებარეობა Google-ის ელექტრონულ რუკაზე
რესურსები ინტერნეტში
მოსახლეობის სტატისტიკა
არდინოს მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ქვემო ოსიაური

ქვემო ოსიაური — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში. (ოსიაურის თემი), შიდა ქართლის ვაკეზე მდინარე სურამულას ნაპირას. ზღვის დონიდან 670 მეტრი, ხაშურიდან 4 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 989 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, სოფელში ცხოვრობს 734 კაცი, საიდანაც 372 მამაკაცია, ხოლო 362 ქალი
იხილეთ აგრეთვე
ზემო ოსიაური
ლიტერატურა
სქოლიო
ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ველევი

ველევი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ბეთლევი, კვირიკეწმინდა, შხივანა). მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ველეულის (რიონის აუზი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ამბროლაურიდან 9 კილომეტრი. ველევი წყაროებში იხსენიება XVII საუკუნიდან. სოფელში შემორჩენილია ფეოდალური ხანის ეკლესია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 95 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Sipyəreğon

Sipyəreğon (also, Sipyərəğon, Spyereqon, Sipyəregon, Spiragun, and Syl’yaregon) is a village and municipality in the Lerik Rayon of Azerbaijan. It has a population of 202.
References
Populated places in Lerik District
ბატამბანკი

ბატამბანკი, ქალაქი კამბოჯაში, ბატამბანკის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 176.089 მცხოვრები (2005 წლის მონაცემებით). გაშენებულია ტონლე-საპის ტბის დასავლეთით, პნომპენ-ბანგკოკის (ტაილანდი) რკინიგზის ხაზზე.
ლიტერატურა
კამბოჯის ქალაქები
de:Battambang
en:Battambang
es:Ciudad de Battambang
fr:Battambang (province)
nl:Khett Batdambang
pl:Battambang
vi:Battambang
zh:马德望
ეკატერინბურგის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი

ეკატერინბურგის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი — საკათედრო მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1838-1854 წლებში. მდებარეობს ნოვო-ტიხვინის მონასტრის ტერიტორიაზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას.
ისტორია
მოავალი საკათედრო ტაძრის შენებლობა დაიწყეს 1838 წლის 26 ივნისს. იგი იყო ქვისგან აშენებული და სამსაკურთხევლიანი. საფუძვლის ჩაყრიდანვე წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით მას საკათედროს სტატუსი აქვს. აგებულია კლასიციზმის სტილშიმიხეილ მალახოვის არქიტექტორობით. მშენებლობა დასრულდა 1848 წელს. მთავარი ტაძარი აკურთხეს 1852 წლის 21 სექტემბერს მთავარ ალექსანდრე ნეველის სახელზე. მარცხენა ეგვტერი აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე 1853 წლის 8 ივნისს. თითქმის ერთი წლის შემდეგ 1854 წლის 23 მაისს მარჯვენა ეგვტერი აკურთხეს ქრისტეს აღდგომის სახელზე. სამრეკლოზე დაკიდეს მხოლოდ ერთი პატარა ზარი.
1921 წელს, ნოვო-ტიხვინის მონასტრის დახურვის შემდეგ, ტაძარი გახდა სამრევლო. 1930 წელს საკათედრო ტაძარი საბოლოოდ დახურეს. ამავე წელს ტაძრის გარშემო ჯერ კიდევ XVIII საუკუნიდან მოქმედი სასაფლაოც გაანადგურეს. 1942 წელს შემდეგი გამოყენებისათვის კაპიტალურად გადააკეთეს შენობა და მასში განათავსეს სამხედრო საწყობი. 1961 წლიდან დაწყებული საკათედრო ტაძრის შენობა გამოიყენებოდა მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფონდსაცავად.
1991 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ დაიბრუნა. დაბრუნების შესახებ გადაწყვეტილება მიირეს 1991 წლის 10 სექტემბერს ერთთვიანი შიმშილობის შემდეგ. 1992 წელს მრევლს დაუბრუნდა ტაძრის პირველი სართული და აღსდგა ღვთისმსახურება. 1994 წლიდან ტაძარი კვლავ სამონასტრო გახდა. ამავე წელს იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძრიდან საზეიმოდ გადააბრძანეს ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი.
ამჟამად საკათედრო ტაძარი მთლიანად ეკატერინბურგის ეპარქიას ეკუთვნის. მიმდინარეობდა შენობის სრულფასოვანი რეკონსტრუქცია. ტაძარი 2013 წელს აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ.
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სვერდლოვსკის ოლქში
ეკატერინბურგის ეპარქიის ტაძრები
ეკატერინბურგის მართლმადიდებლური ტაძრები