PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Big Almaty Lake

Big Almaty Lake (/ Ülken Almaty kölı, / Bol'shoye Almatinskoye Ozero) is natural alpine reservoir. It is located in the Trans-Ili Alatau mountains, 15 km south from the center of Almaty in Kazakhstan. The lake is 2511 meters above sea level.
Characteristics
The basin of the lake has tectonic origin with complex shape and general slope to the north. The lake is 1.6 km in length and from 0.75 to 1 km in width. The coastline is 3 km, the depth is 30–40 m, the volume of water mass is about 14 million m³. The maximum water level is in August, the minimum is in February. Level fluctuations reach 20 m. Lakeside is abrupt and steep.
From the south, the lake flows into the river Big Almaty. It is part of the Ile-Alatau National Park.
Description
Like the vast majority of lakes in the Tien Shan mountains, the lake appeared as a result from number of earthquakes. Above the lake rise the three main peaks that can be seen from the northern end of the dam: the peak of Councils (4317 m) - on south-east, the peak Ozerny (4110 m) - on the south and the peak Tourist (3954 m) - on the south-west of the lake.
Big Almaty Lake is located at an altitude of 2511m on the upper side of the Almaty canyon. The Almaty River runs through it. It is located 2.511m above sea level. There are three peaks Sovetov (4,317 m), Ozyorny (4,110 m), and Turist (3,954 m) surrounding the lake, which can be seen from the northern end of the dam.
The lake is made up of glacial water and is 1.6 km long, 1 km wide, and approximately 40m deep. Turist, a 3,681m high pyramid, is the crest of Bolshoi Almaty Peak and is visible from the city center. The domed Tien Shan Astronomical Observatory is located higher up above the chalice of the lake (which is open to the public and includes tourist accommodation). The lake's high altitude location keeps the area at cool temperatures throughout the year. Depending on the time of year, the lake changes its color from light-green to turquoise-blue.
Since December 2012, the lake has become part of the administrative boundaries of the city of Almaty.
Tourism
The lake is a major source of drinking water for the region. People can access the lake by car (approximately 1 hour drive from the city center), bike, or hiking (approximately a half-day trip). The lake is 15 km away from the city. Access to the lake requires payment of a fee to enter the national park (~450KZT in October 2019). The lake's average water temperature is 8-10 C, and swimming is prohibited as the lake is the main source of drinking water for Almaty.
See also
Sharyn Canyon
Altyn-Emel National Park
Tourism in Kazakhstan
References
Lakes of Kazakhstan
Landforms of Almaty Region
Tourist attractions in Almaty Region
სამბორონდონის კანტონი

სამბორონდონის კანტონი
სამბორონდონი — კანტონი ეკვადორში, გუაიასის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სამბორონდონი. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 45 476 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
გუაიასის პროვინციის კანტონები
ქუჩაკი

ქუჩაკი — სოფელი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1850 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 519 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 94 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 26.93 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
არაგაწოტნის პროვინციის სოფლები
სანტ-პაუს ჰოსპიტალი

სანტ-პაუს ჰოსპიტალი — არქიტექტურული კომპლექსი ბარსელონას შემოგარენში, ელ-გინარდოს რაიონში. აშენდა 1901-1930 წლებში, კატალონიელი მოდერნისტი არქიტექტორის, ლუის დომენიკ ი მონტანერის პროექტის მიხედვით. 2009 წლიდან, კატალონიური მუსიკის სასახლესთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. 2009 წლის ივნისამდე, სრული დატვირთვით მუშაობდა თავისი პირვანდელი ფუნქციით — როგორც ჰოსპიტალი, მაგრამ ამჟამად სარემონტო სამუშაოების გამო დახურულია, ვინაიდან იგი უნდა გადაიქცეს მუზეუმად და კულტურულ ცენტრად.
მიუხედავად იმისა, რომ დღევანდელი შენობა XX საუკუნისაა, სანტ-პაუს ჰოსპიტალი ჯერ კიდევ 1401 წელს დაარსდა, როდესაც ექვსი პატარა, შუა საუკუნეების ჰოსპიტალი გაერთიანდა. მისი ყოფილი შენობები, რომლებიც ამჟამად ბარსელონას ცენტრის სიახლოვეს მდებარეობს, XV საუკუნით თარიღდება და მათში გახსნილია ხელოვნების სკოლა და კატალონიის ბიბლიოთეკა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Hospital de Sant Pau
Hospital de Sant Pau on Gaudí i el Modernisme a Catalunya site.
ესპანეთის შენობა-ნაგებობები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ესპანეთში
ყვითელი ჩინური

ყვითელი ჩინური, ჩინური ყვითელმარცვალა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან.
ჩინურის ერთ-ერთი ვარიაციაა.
შერეული სახით არის წედისის მევენახეობის ზონაში. ჩინურისგან ძირითადად განსხვავდება უფრო ძლიერი ზრდით, მსხვილი, ბარაქიანი მტევნებით და მომსხო, მოყვითალო ლამაზი ხორციანი მარცვლებით.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე, ძარღვების გასწვრივ, დაფარულია მოკლე ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ან საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, ოვალური, ყვითელი. ქარვისფერი ელფერით. წვრილი მუქი წითელი წინწკლებით. რბილობი ხორციანი და კნატუნაა.
ყვითელი ჩინური სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევრიდან შედის. ვაზი ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს.
გარეგნობითა და გემური თვისებებით ყვითელი ჩინური ხარისხიანი სასუფრე ყურძნის ჯიშს მიეკუთვნება.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 403-404
ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ქართლის ვაზის ჯიშები
იკის პროვინცია

იკის პროვინცია
იკა — პროვინცია პერუში, იკის რეგიონში. იკას დასავლეთიდან ესაზღვრება წყნარი ოკეანე, ხოლო აღმოსავლეთიდან აიაკუჩოს რეგიონი. იკას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი იკა. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 297 771 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 37,7 ადამიანს. იკას ფართობია 7 894,25 კმ². პროვინცია იყოფა 14 რაიონად.
იკის რეგიონის პროვინციები
პეტიცია

პეტიცია (ლათ. „petitio“) — წერილობითი კოლექტიური თხოვნა ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოებისადმი, მთავრობის მეთაურისადმი; კოლექტიური შუამდგომლობა.
ზოგიერთ სახელმწიფოში პეტიციის შექმნა შეუძლია არა მხოლოდ მოქალაქეებს, არამედ ნებისმიერ ადამიანს (როგორც პირადად, ასევე, სხვა ადამიანებთან ერთად). თუმცა პეტიციის შესამნელად შეიძლება იყოს დადგენილი წესები გარკვეული კატეგორიის მოქალაქეებისათვის (მაგ: სამხედრო მოსამსახურეებისათვის ესპანეთში).
საინტერესო ფაქტები
ჩვენს დროში მოქალაქეთა პეტიციასთან მუშაობის ხვადასხვა ფორმებია მიღებული. მაგ: გერმანიაში სპეციალური კომისია მუშაობს ბუნდესტაგში პეტიციის გადაწყვეტილების მიღებასთან დაკავშირებით. საფრანგეთში ეროვნული კრების (პარლამენტის ქვედა პალატა) მუდმივი კომპეტენტური კომისია განიხილავს პეტიციას, რომელიც განხილვის შემდეგ სხვა კომისიაში გადაიგზავნება შესაბამის სამინისტროსთან გადაწყვეტილების მისაღებად. ბრიტანეთში 200-ზე მეტი მოქალაქის მიერ ხელმოწერილ პეტიციას აუცილებლად განიხილავს სახელმწიფო სამსახურები.
ინტერნეტმა მნიშვნელოვნად გაზარდა და გააადვილა პეტიციაზე ხელმოწერები, ასევე, გააუმჯობესა მოქალაქეთა დიალოგი სახელმწიფო სტრუქტურებთან.
რიგი კონსტიტუციებისა ცნობს პეტიციაზე, არა მხოლოდ საკუთარ მოქალაქეთა, არამედ ნებისმიერი ადამიანის უფლებას. ზოგიერთ ქვეყანაში (მაგ: ესპანეთში და სხვ.) კონსტიტუცია ადგენს, რომ გარკვეული კატეგორიის ადამიანებს (მაგ: სამხედრო მოსამსახურეები, სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის და დაცვის სამხსახურის მუშაკები) შეუძლიათ ეს უფლება გამოიყენონ ინდივიდუალურ ფორმატში.
რესურსები ინტერნეტში
ონლაინ პეტიციები
უცხო სიტყვათა ლექსიკონი, 1989.
სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი
პეტიციის ნიმუშები
პეტიციების საიტი საქართველოში
პეტიციები
ადამიანის უფლებები
საკონსტიტუციო სამართალი
პროტესტის ფორმები
იურიდიული დოკუმენტები
შენაქო

შენაქო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის ახმეტის მუნიციპალიტეტში, ომალოს თემში. მდებარეობს ისტორიულ-გეოგრაფიულ მხარე თუშეთში. პირიქითი ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 2080 მეტრზე. ახმეტიდან დაშორებულია 100 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი.
გალერეა
იხილეთ აგრეთვე
შენაქოს წმინდა გიორგის ეკლესია
ლიტერატურა
სქოლიო
ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Kurşunçavuş, Posof

Kurşunçavuş, Posof
Kurşunçavuş is a village in the Posof District, Ardahan Province, Turkey. Its population is 45 (2021).
References
Villages in Posof District
Shalikashvili

Shalikashvili
The House of Shalikashvili is a Georgian noble family, originally from Samtskhe in southwest Georgia. With several notable members from the 16th century to the 20th, their descendants have survived in the United States (Gen. John Shalikashvili) and Georgia.
History
The family, earlier known as Roch’ikashvili (როჭიკაშვილი), originated in the province of Samtskhe and had a fiefdom centered at the castle of T’mogvi. Remotely related to the local princely dynasty of Jaqeli, the Shalikashvili were both their most faithful allies and most dangerous rivals at different times. In the 16th century, the family, in the person of Ot'ar Shalikashvili, was instrumental in restoring the Jaqeli dynasty to the principate of Samtskhe of which they had been dispossessed by the western Georgian kings of Imereti from 1535 to 1547. Subsequently, the Jaqeli went on to curb the influence of the Shalikashvili, who responded with a revolt. By 1578, the family had been coerced to flee Samtskhe to Kartli in central Georgia, where they were recognized as princes (tavadi; confirmed under Russian rule, 1826) and maintained themselves into the 20th century. The 1921 Sovietization of Georgia and the ensuing crackdown on nobility forced the principal members of the family to relocate to Poland whence they removed to the United States in the wake of World War II. John Malchase Shalikashvili (1936–2011), who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff 1993–1997, was a descendant of this line.
Another branch of the Shalikashvili, now extinct in a male line, removed to Russia, following the Georgian king Vakhtang VI of Kartli into his exile in 1724. They came to be known as Princes Shalikov and had estates in the Moscow Governorate. A notable member of this family was the writer Pyotr Shalikov (1768–1852) whose daughter Sofia carried the Shalikov titles into the family of her husband, an influential journalist Mikhail Katkov (1818–1887).
References
Inline
General
Javakhishvili, Niko (1997). შალიკაშვილები (Shalikashvili). Georgian State Border Defense Department Press, Tbilisi.
Noble families of Georgia (country)
Russian noble families
Georgian-language surnames
Camponotus foraminosus dorsalis

Camponotus foraminosus dorsalis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
ლუიზა-მარგარიტა დე ლორენი

ლუიზა-მარგარიტა დე ლორენი
ლუიზა-მარგარიტა დე ლორენ-გიზი, პრინცესა დე კონტი (ფრანგ.: Louise-Marguerite de Lorraine-Guise, princesse de Conti) (* 1588; † 30 აპრილი 1631, შატო დ’ო, ო, საფრანგეთი) იყო ფრანსუა დე ბურბონის, პრინც დე კონტის (* 1558 – † 1614) მეუღლე.
ლუიზა-მარგარიტა იყო 1588 წელს მოკლული ანრი I დე ლორენის, ჰერცოგ დე გიზის, პრინც დე ჟუანვილის (* 1550) და მისი მეუღლის კატრინ დე კლევე-ნევერის, გრაფინია დ’ოს (* 1548 - † 1633) ასული. 1605 წლის 24 ივლისს შატო დე მოდონში მან იქორწინა პრინც დე კონტიზე. ხოლო ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ საიდომლოდ ჯვარი დაიწერა მარშალ ფრანსუა დე ბასომპიერზე. 1631 წელს ბასომპიერი კარდინალ რიშელიეს წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობისათვის ბასტილიაში ჩასვეს, ხოლო ლუიზა-მარგარიტა იძულებული გახდა დაეტოვებინა პარიზი და თავის მამულში, ოში წასულიყო, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1631 წლის 30 აპრილს.
ნაშრომები
მის კალამს ეკუთვნის 2 ტომიანი “დიდი ალკანდრის სიყვარულის ისტორია” ("Histoire des amours du grand Alcandre"). ლეიდენი 1663; მეორე გამოცემა, პარიზი 1786. წიგნი საფრანგეთის მეფის ანრი IV-ის სასიყვარულო ამბებს ეხება.
დაბადებული 1588
გარდაცვლილი 1631
გარდაცვლილი 30 აპრილი
კონტის პრინცესები
ასკილაურის პირველი ეკლესია

ასკილაურის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკილაურის ჩრდილო-დასავლეთით დაახლოებით 1,3 კილომეტრზე, ტყეში. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.
ეკლესია დარბაზულია (5,82X4,67) ნაგებია მოზრდილი ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. შიგნითა კედლების წყობაში ნატეხი ქვაცაა ჩართული. გარეთა კუთხეები ძირითადად გამოყვანილია არცთუ ისე სუფთად დამუშავებული შირიმის ბლოკებით. საპირე ქვებს შორის დარჩენილი არეები როგორც გარედან ისე შიგნიდან ამოვსებულია დუღაბით. ნაგებობა ძლიერ დაზიანებულია: კედლებიდან ყველაზე დიდ სიმაღლეზე დასავლეთ კედელი დგას, თუმცა ფრონტონის მნიშვნელოვანი ნაწილი მონგრეულია. დანარჩენი კედლებიდან აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთის გარედან თითქმის მთლიანად მიწითაა დაფარული. სამხრეთის კი დაახლოებით 1,8 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი ეკლესიის აღმოსავლეთ ნახევრის დიდი ნაწილი ამოვებულია ქვებითა და მიწით. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელსაც შუა ნაწილი განგრეული აქვს. აფსიდის ჩრდილოეთ თბილისში საშუალო ზომის ოთხკუთხა ნიშაა. აბსიდი, დარბაზის შესაბამის კედლებიდან, გამოყოფილია მხრებით. რომელთა დიდი ნაწილი შირიმის ქვითაა გამოყენ გამოყვანილი. დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში, დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში ჯგუფად განლაგებული მცირე ზომის, ხუთი კვადრატული მუშაა. მასშასადამე ოთხი ერთ დონეზეა. წყვილ-წყვილად, ხოლო მეხუთე მარცხენა წყვილის თავზე. ეკლესია შვილი გადახურული იყო სხმული კამარით. აბსიდი კი კონქით. კონქიდან მხოლოდ ჩრდილოეთ ნახევარია დარჩენილი. კამერიდან კი მთელ სიგრძეზე ჩრდილოეთ გვერდის ნაწილი.
ლიტერატურა
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
რაევსკის სახლი

რაევსკის სახლი — ისტორიული შენობების კომპლექსი პუშკინში. აგებულია 1855-1886 წლებში. მიეკუთვნება ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიას. სახლი მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე № 34-ში, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში.
ისტორია
რაევსკის კარ-მიდამო ააგეს ორი ისტორიული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე. კუთხის ნაკვეთზე (№ 311) 1820-იანი წლებისათვის განლაგებული იყო სასახლის მეცეცხლურის ტეპლოვის სახლი.
XIX საუკუნის შუა წლებში მიწის ნაკვეთის მფლობელი გახდა ა. ი. ილინი, დიდი თავადის კონსტანტინე ნიკოლოზის ძის კამერდინერი. მეზობელ ნაკვეთს (№ 310) ფლობდა სასახლის მრჩეველი ი. ა. ბაკინოვსკი, რომლისთვისა 1855 წელს ი. ა. მონიგეტის პროექტით ააშენეს ქვის ორსართულიანი სახლი (ახლა სახლი № 36). 1882 წლისათვის ორივე მიწის ნაკვეთი იყიდა გენერალ-მაიორმა მ. ნ. რაევსკიმ. მეორე სახლი რაევსკისთვის (ახლა სახლი № 34) ააგეს 1886 წელს ილინის ყოფილი მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორ ა. ფ. ვიდოვის პროექტის მიხედვით. პირველი სახლი რამვენადმე გააფართოვეს, იგი გააგრძელეს აღმოსავლეთით.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ახალმა კომუნისტურმა ხელისუფლება მოახდინა ორივე სახლის ნაციონალიზაცია. თავიდან ორივე სახლი დაიკავა პირველი საგანმანათლებლო კოლონიის საბავშვო ბაღმა, 1928 წლიდან კი სახლები საცხოვრებელი გახდა. დიდი სამამულო ომის შემდეგ კუთხის სახლში განათავსეს КГБ-ს რაიონული ქვედანაყოფი, ხოლო მარჯვენა სახლში საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის რაიონული კომიტეტი. ამჟამად ორივე სახლში განთავსებულია შინაგან საქმეთა რაიონული სამმართველო.
ლიტერატურა
Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 375—377. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8.
რესურსები ინტერნეტში
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
გიორგი ბერუაშვილი

გიორგი ბერუაშვილი
გიორგი ივანეს ძე ბერუაშვილი (დ. 1916, სოფ. ერედვი (ახლანდელი ერედვის მუნიციპალიტეტი) ― გ. 14 იანვარი, 1944, სოფ. ბოსივკა, ჩერკასკის რაიონი, უკრაინა) — საბჭოთა კავშირის გმირი (11 იანვარი, 1944), მესანგრეთა ათეულის მეთაური.
ბიოგრაფია
წითელ არმიაში გაიწვიეს 1941 წლის ივნისში. 1943 წელს მონაწილეობდა კურსკთან ბრძოლებში. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი დნეპრის გადალახვისას. თავის 6 თანამებრძოლთან ერთად 7 დღე-ღამეში უზრუნველყო ბორნით მდინარის მარჯვენბა ნაპირზე 1500 შეიარაღებული მებრძოლის გადასვლა, 20 ქვემეხის, 35 ნაღმსატყორცნის, 3 საზენიტო ტყვიამფრქვევის და 900 ყუთი საბრძოლო მასალის გადატანა, რისთვისაც საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა. 1944 წლის 14 იანვარს ჩერკასკის რაიონის სოფ. ბოსიევკასთან მტრის სატანკო იერიშის მოგერიებისას ბერუაშვილი გმირულად დაიღუპა. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, წითელი ვარსკვლავის ორდენითა და მედლებით.
ლიტერატურა
სქოლიო
ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
საბჭოთა კავშირის გმირები
ლენინის ორდენის კავალრები
წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები
დაბადებული 1916
გარდაცვლილი 14 იანვარი
გარდაცვლილი 1944
ერედვის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გიორგი
Salora Oy

Salora Oy was a Finnish electronics manufacturer based in Salo, established in 1928 and acquired by Nokia in 1989. Its main products were radios, televisions and other home electronics. The brand name is now owned by the Dutch company Salora International BV.
History
The company was founded as Nordell & Koskinen in 1928 by F.A. Nordell and Lauri Koskinen. In 1937, the company introduced its first product under the brand name Salora (from a combination of the words Salo and radio), and in 1945, the company changed its name to Salora Oy.
Products
Home electronics
In 1953, Salora released its first FM-radios.
In 1957, Salora started to produce B/W televisions, and in 1966 the development of color televisions was established. The first color television model, Salora Finlandia, was released in 1968 and awarded with a gold medal at the Nuremberg International Inventors' fair in 1969. The sales far exceeded the expectations with about 150 000 units sold until 1974. In the early 1970s, around 1,000 televisions of various models were produced per day by around 2,000 employees.
In 1966, Salora entered the export market by selling its televisions to costumers in Sweden. By the end of the 1970s, around 60% of the production was destined for export.
In 1967, Salora started to make HIFI-systems. The first model was called Salora Metropol 5.
Radiotelephones
In the early 1960s, Salora started to manufacture radiotelephones for the military, police and emergency services. This was later accompanied by the manufacturing of car phones compatible with the ARP-network that was launched in 1971.
Co-operation with Nokia
In 1979, Salora and Nokia established the joint venture company "Mobira Oy" (Mobile radio), which produced mobile phones compatible with the then new NMT-network. Mobira Oy was then acquired by Nokia in 1982, and the company was later renamed to "Nokia-Mobira Oy".
In 1989, Salora was acquired by Nokia and its business was taken over by Nokia-Mobira Oy.
See also
Finlux
References
External links
Elias – Electronics from Salo
Electronics companies of Finland
Defunct companies of Finland
Manufacturing companies of Finland
Salo, Finland
Electronics companies established in 1928
Companies disestablished in 1995
1928 establishments in Finland
1990s disestablishments in Finland
Finnish brands
Radio manufacturers
როკოსოვსკის ბულვარი (მოსკოვის მეტრო)

როკოსოვსკის ბულვარი (მოსკოვის მეტრო)
როკოსოვსკის ბულვარი — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს სოკოლნიჩესკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1990 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი
მოსკოვის მეტროსადგურები
ნიდერლანდური ენა

ნიდერლანდური ენა
ნიდერლანდული ენა, ან ჰოლანდიური ენა — ნიდერლანდელთა და ფლანდრიელთა ენა, მიეკუთვნება ინდოევროპული ოჯახის გერმანიკულ ჯგუფს. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში მცხოვრები ბურები, რომლებიც გადმოსახლებულნი არიან ნიდერლანდებიდან, მეტყველებენ ნიდერლანდული ენის ნაირსახეობაზე.
ნიდერლანდელთა და ფლანდრიელთა ენა-დიალექტების შესწავლით დაკავებულია ნიდერლანდისტიკა.
ნიდერლანდური თუ ჰოლანდიური
ნიდერლანდურ ენას ხშირად შეცდომით ჰოლანდიურს უწოდებენ. ჰოლანდიური წარმოადგენს არა ენას, არამედ მხოლოდ ერთ-ერთ დიალექტს ნიდერლანდურისას, რომელზედაც ნიდერლანდების დასავლეთ ნაწილში, ისტორიულ რეგიონ „ჰოლანდში“ ლაპარაკობენ.
ფლანდრიაში, რომელიც ბელგიის ნიდერლანდურენოვანი ნაწილია, ნიდერლანდურს უწოდებენ აგრეთვე ფლანდრიულ ენას. ჯერ კიდევ 1878 წლიდან მოყოლებული ნიდერლანდურ ბელგიაში სახელმწიფო ენად არის გამოცხადებული.
ნიდერლანდური ენა ძირითადად ვითარდებოდა ქვემოფრანკული ენის საფუძველზე.
ნიდერლანდური ენის განვითარებაში გამოყოფენ სამ პერიოდს.
ესენია:
ძველნიდერლანდური პერიოდი (ძველი ქვემოფრანკული, IX-XI სს.).
საშუალო ნიდერლანდული პერიოდი (XII-XV სს.).
ახალნიდერლანდული პერიოდი (XVI ს-დან).
ძველნიდერლანდული ენის წერილობითი ძეგლები არ შემონახულა. ყველაზე ადრეული ძეგლი საშუალო ნიდერლანდულისა — იურიდიული სიგელები, ი. ვან მარლანტის ნაწარმოებები, რაინდული რომანები — XIII საუკუნეს განეკუთვნება.
სტატუსი
ოფიციალური ენა:
არუბა
ბელგია — ფრანგულთან და გერმანულთან ერთად.
ნიდერლანდები
ნიდერლანდების ანტილის კუნძულები
სურინამი
ევროპის კავშირი
გავრცელების არეალი:
ნიდერლანდები, ბელგია, სურინამი, საფრანგეთი.
გრამატიკა
…
ლექსიკა
ფრაზები და სიტყვები
გამარჯობა - Goedendag; Hallo
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება - Welkom
გმადლობთ - Dank u; Dank u wel
კი / არა - Ja / Nee
გეთაყვა - Alstublieft
ნახვამდის - Tot ziens; Tot kijk
რიცხვები
გერმანიკული ენები
Hermitage Bridge

Hermitage Bridge
The Hermitage Bridge is a bridge across the Winter Canal along Palace Embankment in Saint Petersburg, Russia. The bridge constitutes part of the Hermitage and Winter Palace ensemble.
Location
The bridge is between the Hermitage Theatre (32, Palace Embankment) and the Old Hermitage (34, Palace Embankment). The Winter Canal separates two islands: Winter Palace is on Second Admiralty island (in the west), while the Hermitage Theatre is on First Admiralty island (in the east). Automobile traffic crosses the bridge in two lanes, one in each direction. The canal waters flow from the Neva to the Moyka, while boats on the canal travel from the Moyka to the Neva.
The nearest station of the Saint Petersburg Metro is Admiralteyskaya.
History
The original bridge was a three-span wooden drawbridge constructed in 1718–20 by Harmen van Bol'es, immediately after the canal near the Winter Palace was completed. This bridge was narrow, allowing passage of only one cart at a time.
The permanent stone bridge was built in 1763–66, in conjunction with building of granite embankments of the Neva River.
Today, Hermitage Bridge remains the oldest stone bridge in Saint Petersburg.
Originally the arch of the bridge was built from brick and limestone with granite exterior.
In 1934 it was replaced with the new monolithic hinge-free ferroconcrete arch, but the granite facade was preserved by the project of engineer A. D. Sapestein and architect K. M. Dmitriev, the adviser – professor G. P. Peredery.
In 1950, the original decor of ramps was restored.
Name
On 20 April 1738, the bridge received its first official name of Upper Embankment Bridge after the Upper Embankment street (today's Palace Embankment). However, this name didn't catch on. The name Winter Palace Bridge after the nearby Winter Palace started to circulate in the middle of the 18th century. From the end of the 18th century the bridge was renamed to Palace Bridge (not to be confused with the modern Palace Bridge). The current name was established in 1929. The Hermitage Bridge name came from the Hermitage Theater which was built by that time between Winter Canal and Winter Palace.
References
Bridges in Saint Petersburg
Bridges completed in 1720
Bridges completed in 1766
1720 establishments in Russia
Cultural heritage monuments of federal significance in Saint Petersburg
კიტი ფოილი

კიტი ფოილი — რეჟისორ სემ ვუდის 1940 წელს გადაღებული მხატვრული ფილმი, რომელშიც მთავარ როლებს ჯინჯერ როჯერსი და დენის მორგანი ასრულებენ. ჯინჯერ როჯერსმა მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის.
სიუჟეტი
ფილადელფიაში მცხოვრებ უინ სტრაფორდს, დიდი ბოსი, და კიტი ფოილს, მისი მდივანი, ერთმანეთი უყვართ. კიტი მისგან წინადადებას ელოდება. თუმცა ყველაფერი ასე მარტივი არ არის. მოვლენები დინამიურად ვითარდება. კიტი ნიუ-იორკში ხვდება რომანტიკულ, მაგრამ ხელმოკლე ექიმ მარკ აიზენს. ამასობაში სტრაფორდი მას ხელს სთხოვს. ქორწილი ახლობლებისგან შორს ტარდება. საქმროს ნათესავების მიერ კიტის ათვალწუნების გამო. სიტუაციას ართულებს მდივნისა და მაღალი საზოგადოების საქმოსნის სოციალური უთანასწორობა. ამას შედეგად განქორწინება მოყვება. სტრაფორდი სხვას ითხოვს ცოლად. ექიმი აიზენი მას ცოლობას სთხოვს.
რესურსები ინტერნეტში
1940 წლის ფილმები
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
რომანებზე დაფუძნებული ფილმები