PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Eliodoro Camacho Province

Eliodoro Camacho Province
Eliodoro Camacho is a province in the La Paz Department in Bolivia situated at Lake Titicaca. Its seat is Puerto Acosta.
Camacho Province is situated in the western region of the La Paz Department bordered to the north by the Muñecas Province, to the east by the Larecaja Province, to the south by the Omasuyos Province, to the west by Lake Titicaca and Moho Province located in the Puno Region of Peru.
Camacho Province was created during the presidency of General Ismael Montes on November 5, 1908, named after the Bolivian politician and officer Eliodoro Camacho. Originally it was composed of the cantons Huaycho, Escoma, Carabuco, Italaque, Mocomoco and Ambaná. Huaycho became the capital of the province under the name "Puerto Acosta" (meaning: "Port Acosta") in honor of the writer Nicolás Acosta (1844 - 1893).
Subdivision
The province is divided into five municipalities which are further subdivided into cantons.
See also
Qachu Quta
Uma Jalsu
External links
Map of the Eliodoro Camacho Province
References
Provinces of La Paz Department (Bolivia)
ზდოლბუნივის რაიონი

ზდოლბუნივის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 659 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 57 114 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 86,2 კაცს კმ²-ზე. ზდოლბუნივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზდოლბუნივი.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
რივნეს ოლქის რაიონები
სატოსი ომურა

სატოსი ომურა (დ. 12 ივლისი, 1935, ნირასაკი, იაპონია) — იაპონელი ბიოქიმიკოსი. ფარმაცევტულ მეცნიერებათა დოქტორი (1968), ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1970). კიტასატოს უნივერსიტეტის პროფესორი (1975 წლიდან). ლეოპოლდინას (1992), ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის (1999), იაპონიის მეცნიერებათა აკადემიისა (2001) და საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (2002). სატოსი ომურას 2015 წელს უილიამ კემპბელთან და ტუ იუიუსთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია ფიზიოლოგიის ან მედიცინის დარგში. მათ ჯილდო პარაზიტებთან წარმატებული ბრძოლისათვის მიენიჭათ. კემპბელი და ომურა პარაზიტი ჭიებით გამოწვეული დაავადებების მკურნალობის მეთოდებს იკვლევდნენ. ტუ იუიუმ, რომელსაც ჯილდოს ერთი მეორედი ერგო, მალარიის მკურნალობის ახალი მეთოდები აღმოაჩინა.
რესურსები ინტერნეტში
სატოსი ომურა ნობელის კომიტეტის საიტზე
Professor Satoshi Omura
Satoshi Ōmura | People | THE KITASATO INSTITUTE
Nirasaki Omura Art Museum
სქოლიო
იაპონელი ბიოქიმიკოსები
დაბადებული 1935
ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
Xanlıqlı

Xanlıqlı is a village in the municipality of Haftoni in the Lankaran Rayon of Azerbaijan.
References
Populated places in Lankaran District
ლა-პოინტი (აშლენდის ოლქი)

ლა-პოინტი (აშლენდის ოლქი)
ლა-პოინტი — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის აშლენდის ოლქის შემადგენლობაში.
2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 261 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1,3 კაცი/კმ².
ფართობი 202.4 კმ².
გეოგრაფია
აშშ-ის ბიუროს აღწერის მონაცემებით, ქალაქის ფართობი 202,4 კმ²-ს შეადგენდა, აქედან ხმელეთს ფართობია 201.4 კმ², ხოლო წყალს 1,0 კმ² უჭირავს.
იხილეთ აგრეთვე
აშშ-ის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით
რესურსები ინტერნეტში
გეოგრაფიული სახელწოდებები
სქოლიო
აშლენდის ოლქის ქალაქები
კალიუმის ქლოროქრომატი

კალიუმის ქლოროქრომატი — არაორგანული ნაერთი, ქიმიური ფორმულით KCrO3Cl. არის წყალში ხსნადი, ფორთოხლისფერი მყარი ნივთიერება, რომელსაც ორგანული ნაერთების დასაჟანგად იყენებენ.
სინთეზი
მისი სინთეზი შესაძლებელია კალიუმის დიქრომატისა და მარილმჟავას ურთიერთქმედებით, თუმცა ასევე იღებენ ქრომილის ქლორიდისა და კალიუმის ქრომატის შემდეგი რეაქციით.
K2CrO4 + CrO2Cl2 → 2KCrO3Cl
რეაქციები
კონცენტრირებულ მარილმჟავასთან წარმოქმნის ქრომილის ქლორიდს. ციკლური ეთერთან კი ლიპოფილურ მარილს. კალიუმის ქლოროქრომატს შეუძლია დაჟანგოს ბენზილის სპირტი, თუმცა ამ რეაქციისას უფრო ხშირად პირიდინიუმის ქლოროქრომატს იყენებენ.
უსაფრთხოება
ნივთიერება მომწამლავია. შეიძლება გამოიწვიოს მოწამვლა ან თირკმლის დაზიანება. აგრეთვე აზიანებს კანს. იწვევს მის გაღიზიანებას ან დამწვრობას. შესაძლოა განვითარდეს ალერგიული ფონი. საშიშია მისი ფხვნილის შესუნთქვა.
სქოლიო
კალიუმის ნაერთები
ქრომატები
იბნ ალ-ასირი

იბნ ალ-ასირი
იზ-ალ-დინ აბუ ლ-ჰასან ალი იბნ ალ-ასირი, ან უბრალოდ იბნ ალ-ასირი (დ. 12 მაისი, 1160, ჯაზირათ-იბნ-უმარი — გ. 1234, მოსული) — არაბი ისტორიკოსი. მისი მთავარი ნაშრომია „სრული ისტორია“ 12 ტომად. შრომის პირველ ნაწილში (სამყაროს შექმნიდან 922/923 წლამდე) მოთხრობილია ალ-ტაბარის ისტორია შემოკლებით (ჩართულია დამატებითი წყაროები). II ნაწილი (1231 წლამდე) ორიგინალური ნაწარმოებია. მასში დაცულია მრავალი მნიშვნელოვანი ცნობა ამიერკავკასიისა და კერძოდ საქართველოს შესახებ. იბნ ალ-ასირს ეკუთვნის აგრეთვე მაჰმადის თანამოაზრეთა ბიოგრაფიული ლექსიკონი და მოსულის ათაბაგების ისტორია.
ლიტერატურა
არაბი ისტორიკოსები
დაბადებული 1160
გარდაცვლილი 1234
დაბადებული 12 მაისი
უცხოელი ავტორები საქართველოსა და ქართველების შესახებ
მემედ ცინცქილაძე

მემედ ცინცქილაძე
მემედ ჯემელის ძე ცინცქილაძე (დ. 15 იანვარი, 1915, სოფ. ორთაბათუმი, ამჟამად ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 თებერვალი, 1989, ბათუმი) — ქართველი სამხედრო პირი. შინაგანი სამსახურის მე-3 რანგის გენერალი (გენერალ-მაიორი), 1967–1974 წლებში აჭარის ასსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი.
ბიოგრაფია
მემედ ცინცქილაძე დაიბადა 1915 წლის 15 იანვარს სოფელ ორთაბათუმში (ამჟამად ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი). იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა და სწავლა განაგრძო ბათუმის პედაგოგიურ სასწავლებელში.
1941 წლიდან 1956 წლამდე მ. ცინცქილაძე სამჭოთა არმიის რიგებშია. იყო ბატალიონის მეთაური, პოლკის მეთაურის მოადგილე პოლიტნაწილში, 414-ე დივიზიის უფროსის მოადგილე. 1956 წელს დაამთავრა მოსკოვის ვ.ი. ლენინის სახელობის სამხედრო პოლიტიკური აკადემია პოლიტ-მუშაკთა მომზადების სპეციალური კურსები და მიენიჭა თადარიგის პოლიტ-მუშაკთა უფროსი ლეიტენანტის წოდება.
კადრის ოფიცერი მ. ცინცქილაძე დემობილიზაციის შემდეგ მუშაობას იწყებს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში. 1956 წლიდან იგი სხვადასხვა დროს იყო ბათუმის რაიმილიციის უფროსი, ქალაქ ბათუმის შინაგან საქმეთა განყოფილების უფროსი, აჭარის ასსრ შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე, ხოლო 1967–1974 წლებში აჭარის ასსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი.
1974 წლის აპრილში ცინცქილაძე გავიდა თადარიგში. პენსიაში გასვლის შემდეგ მას არ შეუწყვეტია საზოგადოებრივ-პოლიტიკური საქმიანობა, მჭიდრო კავშირი ჰქონდა შინაგანი სამსახურის ორგანოებთან. თავის მდიდარ გამოცდილებას უშურველად უზიარებდა ახალბედა, დამწყებ მუშაკებს. ამიტომაც თადარიგში გასვლის შემდეგ იგი არჩეულ იქნა ომისა და შრომის ვეტერანთა აჭარის საოლქო საბჭოს თავმჯდომარედ.
ჯილდოები
შინაგან საქმეთა სამსახურის გენერალი მ. ცინცქილაძე დაჯილდოებული იყო მრავალი ორდენითა და მედლით, წითელი დროშის, საპატიო ნიშნის, ორდენებით, მედლებით: გერმანიაზე გამარჯვების 1941–1945 წლებში კავკასიის დაცვისათვის, საბრძოლო დამსახურებისათვის, საბჭოთა არმიისა და ფლოტის 30-ე წლისთავის, შინაგან საქმეთა ორგანოებში 15 წლიანი უმწილო სამსახურისათვის, იგივე 20 წლიანი სამსახურისათვის, შეიარაღებული ძალების 50-ე წლისთავთან დაკავშირებით, შრომის ვეტერანის, საბშოთა მილიციის 50-ე წლისთავთან დაკავშირებით, სამამულო ომში გამარჯვების მე-20, 25-ე და 35-ე წლისთავთან დაკავშირებით. ასევე, მრავალი ჯილდო ჰქონდა მიღებული სასაზღვრო ჯარების განმტკიცების სამსახურში შეტანილი წვლილისათვის. დაჯილდოებულია საქართველოსა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელებით.
გარდაცვალება
გარდაიცვალა მემედ ცინცქილაძე 1989 წლის 3 თებერვალს.
ქალაქ ბათუმში ბარათაშვილის ქუჩაზე მდებარე სახლს N27, სადაც 1961-1989 წლებში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მემედ ცინცქილაძე ამშვენებს მემორიალური დაფა.
რესურსები ინტერნეტში
УНКВД по АССР Аджаристан – МВД Аджарской АССР
დაბადებული 15 იანვარი
დაბადებული 1915
გარდაცვლილი 3 თებერვალი
გარდაცვლილი 1989
ჯუმა-მეჩეთი (ბაქო)

ჯუმა-მეჩეთი (ბაქო)
ჯუმა-მეჩეთი — შიიტური ჯუმა-მეჩეთი, განლაგებული აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, მის ისტორიულ ნაწილ იჩერი შეჰერში, ასაფ ზეინალის ქუჩა 49-ში. თავისი არსებობის განმავლობაში მეჩეთი არაერთხელ რადიკალურად გადაკეთდა. მეჩეთს ახლავს XV საუკუნის მინარეთი.
მეჩეთი განლაგებულია მჭიდროდ ათვისებულ ნაკვეთზე, ტრადიციებით ნაკურთხ ადგილზე. ზოგიერთი მეცნიერი გამოთქვამს აზრს, რომ ამ ადგილზე ადრე წარმართული ცეცხლის ტაძარი იდგა.
1437–1438 წლებში დერბენდის დინასტიის შირვანშაჰ ჰალილ-ული I მმართველობის დროს მეჩეთს მიუშენეს მინარეთი, რომელიც დღემდე შემორჩა.
თქმულების მიხედვით, მეორე მეჩეთის შენობაც ცეცხლმა გაანადგურა.
XX საუკუნის დასაწყისში ერთ-ერთი მდიდარი მორწმუნეს – ბაქოელი ჰაჯი შეიჰ დადაშევის – მიერ მეჩეთი გადაკეთდა და ასეთ მდგომარეობაში მოაღწია ჩვენამდე.
გალერეა
სქოლიო
შიიტური მეჩეთები
ბაქოს მეჩეთები
მსოფლიო მემკვიდრეობა ანბანის მიხედვით
ოსეევსკაია (სოფელი)

ოსეევსკაია (სოფელი)
ოსეევსკაია — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს.ოსეევსკაია 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 14 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 49 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 6 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: პანფილკა, დემიიანკა, სტუპინო.
იხილეთ აგრეთვე
ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სქოლიო
ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Follas novas

Follas novas (New Leaves) is a collection of poetry by the Galician Rosalía de Castro, published in 1880. It is her second and last collection in the Galician language. The majority of the poems were written during 1869-1870, when the family lived in Simancas, but the collection also includes literary work from the 1870s, part of which had already been published in newspapers. This book is considered one of the fundamental works of Galician literature, which triggered the Galician Rexurdimento.
The collection consists of five books: Vaguedás, Do íntimo, Varia, Da terra and .
Follas novas is considered to be the highlight of Castro's career. It also represents a transitional phase between her first Galician collection Cantares gallegos (1863) and the radical novel written in Castilian Spanish. In addition to romantic poetry, Follas novas contains social comments about the role of women and Galician emigration for economical reasons. The last book of the collection, (Widows of the living and widows of the dead) is about women whose husbands left the country for economical reasons. In the preface, Castro explains that the publication and distribution of the collection was supported by the Galician community in Cuba.
References
Spanish books
Spanish poetry
Galician literature
1880 books
Additional reading
Kirsti Hooper: Writing Galicia Into the World: New Cartographies, New Poetics, s. 150. Liverpool University Press, 2011. .
იოსებ ანდრიაშვილი

იოსებ ანდრიაშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1919, მუკუზანი — გ. 13 მარტი, 1991) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი.
1941 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი.
1942–1965 წლებში მუშაობდა თბილისის საავიაციო ქარხანაში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1963 წლიდან გარდაცვალებამდე – საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ლითონთა ტექნოლოგიისა და ლითონმცოდნეობის კათედრაზე. 1976 წლიდან იყო მეცნიერი მანქანათმშენებლობის დარგში, ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი პროფესორი. მისი შრომები ძირითადად ეხება ქართული ლითონური უნიკალური ძეგლების დამზადების ტექნოლოგია–შესწავლას, ჭედური ხელოვნების, იარაღების დამზადების, მივიწყებული ტექნოლოგიური პროცესების აღდგენა–განვითარებას.
ჯილდოები
1989 - საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე
ბიბლიოგრაფია
ლითონების დამუშავება : სახარატო საქმე: მე-10-11 კლ. სახელმძღვანელო თბილისი, განათლება, 1989 გვ. 215
ლითონთა ტექნოლოგია : საკონსტრუქციო მასალების ტექნოლოგია : სახელმძღვ. ტექნიკუმებისათვის.მე-3 შევსებული და გადამუშავებული გამოცემა თბილისი, განათლება, 1988 გვ. 424
ქართული ჭედური ხელოვნების ტექნოლოგიური პროცესი თბილისი, განათლება, 1967 გვ. 137
სახარატო საქმე : მე-9 კლ. სახელმძღვანელო თბილისი, ცოდნა, 1964 გვ. 152
ლიტერატურა
საქართველო:ენციკლოპედია: ტ.1 თბ., 1977 გვ. 149
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 23 თებერვალი
დაბადებული 1919
გარდაცვლილი 13 მარტი
გარდაცვლილი 1991
ქართველი ექიმები
ქართველი ინჟინრები
მამაის მეჩეთი

მამაის მეჩეთი — აშენდა მე-19 საუკუნეში შუშას მამაის უბანში.
მეჩეთი ორსართულიანია. მის სახურავზე, რომელიც შუშას ოთხკუთხა საცხოვრებელი კორპუსების სახურავს მოგაგონებთ. მეჩეთის სალოცავი დარბაზი ოთხი სვეტით დაყოფილია ერთმანეთისგან. ამ მეჩეთში ფანჯრები განთავსებულია შენობის ორ მთავარ ფასადზე და მიჰრაბის მხარეს. მამაის მეჩეთი ოდესღაც პოეზიის სახლი იყო.
მეჩეთში, ისევე როგორც ქალაქის სხვა რაიონულ მეჩეთებში, სალოცავის სიღრმეში, მიჰრაბის მოპირდაპირე მხარეს, მეორე იარუსზე, იყო პატარა ღია გალერეა, რომელიც შემოსაზღვრული იყო სამი თაღით. ეს გალერეა განკუთვნილი იყო ქალებისთვის.
სქოლიო
აზერბაიჯანის ძეგლები
Hat Noppharat Thara–Mu Ko Phi Phi National Park

Hat Noppharat Thara–Mu Ko Phi Phi National Park lies in the Ao Nang, Sai Thai, and Pak Nam Sub-districts of Amphoe Mueang Krabi, Krabi Province, Thailand. It is a marine national park. Established in 1983, it is an IUCN Category II protected area with coral reefs, and an area measuring 242,437 rai ~ .
Climate
The park is influenced by tropical monsoon winds resulting in two seasons: the first is a rainy season from May–December and a hot season from January–April. Average temperature ranges from 17-37 degrees Celsius. Average rainfall per year is about 2,231 millimeters, highest in July and lowest in February.
Visitors
From October 2015 to May 2016, 1.168 million tourists visited Hat Noppharat Thara-Mu Ko Phi Phi Marine National Park. Seventy-seven percent, or 900,466, were foreigners. Resulting revenues were 361.91 million baht, according to the Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation.
Gallery
See also
List of national parks of Thailand
List of Protected Areas Regional Offices of Thailand
References
External links
National parks of Thailand
Protected areas established in 1983
IUCN Category II
1983 establishments in Thailand
Geography of Krabi province
Tourist attractions in Krabi province
Marine parks
Marine protected areas of Thailand
მელა და ძაღლი 2

მელა და ძაღლი 2 — DisneyToon Studios-ის მიერ 2006 წელს გამოშვებული ანიმაციური ფილმი, რომელიც არის 1981 წლის ფილმ „მელა და ძაღლის“ გაგრძელება.
ფილმი შეიქმნა რეჟისორ ჯიმ კემერუდის ხელმძღვანელობით. მის მთავარ პერსონაჟებს ახმოვანებენ მსახიობები რება მაკინტაირი და პატრიკ სუეიზი. სიუჟეტით, ძაღლი სახელად კოპერი შემთხვევით მოხვდება მომღერალი ძაღლების გუნდში. ფილმის ოფიციალური საუნდტრეკი გამოიცა 2006 წლის 21 ნოემბერს.
საუნდტრეკი
სიმღერების სია
რესურსები ინტერნეტში
DVD-ს მიმოხილვა საიტზე UltimateDisney.com
რეჟისორის ინტერვიუ
[ საუნდტრეკი] საიტზე Allmusic
სქოლიო
2006 წლის ფილმები
2006 წლის ანიმაციური ფილმები
საბავშვო ფილმები
ამერიკული ანიმაციური ფილმები
DisneyToon Studios-ის ანიმაციური ფილმები
Nofal Guliyev

Nofal Guliyev (October 4, 1963, Shirvan, Azerbaijan – October 13, 1991, Todan) was the National Hero of Azerbaijan, and the warrior of the First Nagorno-Karabakh War.
Life
Nofel Guliyev was born on October 4, 1963, in Shirvan, Azerbaijan. He graduated from high school in 1981. He served in the Azerbaijani Armed Forces in 1982–1983. After the military service, he worked in Tumen from 1984 to 1990. In December 1990, he entered the Special Forces of Ministry of Internal Affairs of the Republic of Azerbaijan to participate in the protection of Azerbaijan's territorial integrity.
Military activities
Nofal Guliyev participated in battles against Armenian armed forces in Fuzuli, Goranboy, Nagorno Karabagh. He chose the most difficult positions in every battle. He tried to be an example for his friends and fought against the enemy forces. On July 15, 1991, Armenians attacked the village of Todan with more powerful force and military technique. Nofel tried his best to evacuate civilians from the battlefield. He took the villagers to a safe place. Then he came back to take part in the battle around the village of Todan. Nofel was killed by the soldiers of the Armenian army in the battle of Todan.
Memorial
By decree of the President of Azerbaijan on February 5, 1993, Nofal Guliyev was posthumously awarded the title of "National Hero of Azerbaijan".
References
Sources
Vüqar Əsgərov. "Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları" (Yenidən işlənmiş II nəşr). Bakı: "Dərələyəz-M", 2010, səh. 173.
1963 births
1991 deaths
Azerbaijani military personnel
Azerbaijani military personnel of the Nagorno-Karabakh War
Azerbaijani military personnel killed in action
National Heroes of Azerbaijan
People from Şirvan, Azerbaijan
Durdzuks

Durdzuks
The Durdzuks, also known as Dzurdzuks, was a medieval exonym of the 9th-18th centuries used mainly in Georgian, Arabic, but also Armenian sources in reference to the Vainakh peoples (Chechens and Ingush).
Geography
Researchers unanimously identify the Durdzuks as the ancestors of modern Chechens and Ingush. Some Historians link the Durdzuks to mountainous Ingushetia and identify them with the Ingush people, others believe that in the period of the Middle Ages, the population of Chechnya was known to the South Caucasian peoples under the name "Durdzuks", or "Dzurdzuks", while the population of Ingushetia under the names "Glighvi", "Ghilighvi". In 1745, Georgian geographer Vakhushti of Kartli noted that the country "Durdzuketi consists of Kisti, Durdzuki and Gligvi", placing the first in the vicinity of the Darial Gorge and the latter the more east of the three, bordering Pankisi, Tusheti and Didoeti.
Georgian historian Vakhtang Gamrekeli claims that "Durdzuk" is definitely and, with all its references, uniformly localized, between Didoeti-Dagestan in the east and the gorge of the Terek River, in the west. The village Zurzuka in the Vedensky District of Chechnya has been theorized to be connected to the ethnonym Durdzuk. Historians often place the "Gate of the Durdzuks" in the Assa Gorge of Ingushetia, which is a path connecting the North and South Caucasus regions.
History
According to the Georgian royal annals:
In the Armenian adaptation of Georgian Chronicles, the Durdzuks defeated the Scythians and became a significant power in the area in the region in the first millennium BC.
According to Georgian Chronicles, the Durdzuks allied themselves with Georgia, and helped the first Georgian king Pharnavaz I of Iberia consolidate his reign against his unruly vassals. The alliance with Georgia was cemented when King Pharnavaz married a Durdzuk girl.
The Durdzuks are said to have raided Kakheti and Bazaleti during the reign of Mirian I, who invaded and ravaged the land of the Durdzuks in retaliation. Later on, the Durdzuks are mentioned fighting the Mongols alongside their Georgian allies as well as the Ossetians. Durdzuk soldiers are also mentioned fighting alongside Georgians against the troops of Jalal al-Din Mangburni. Queen Tamar of Georgia was highly esteemed, and the Durdzuks named daughters as well as bridges and other buildings after her.
The Durdzuks are mentioned in the 7th-century work Geography of Armenia by Anania Shirakatsi as the Dourtsk.
See also
Dvals
Peoples of the Caucasus
Princedom of Simsim
Surakat
Khour II
Chechen-Kazikumukh war
Timurid invasions of Simsim
Mongol invasions of Durdzuketi
Ghalghaï Koashke
Notes
References
Bibliography
History of the North Caucasus
Peoples of the Caucasus
Nakh peoples
Ethnonyms of the Ingush
მოჰამედ ჰუსეინ შაჰრიარი

მოჰამედ ჰუსეინ შაჰრიარი (დ 1906 , თავრიზი — გ. 18 სექტემბერი, 1988, თეირანი) — ირანელი აზერბაიჯანელი პოეტი, რომელიც წერდა აზერბაიჯანულ და სპარსულ ენებზე. ირანის ერთ-ერთი მთავარი ლირიკოსი.
ბიოგრაფია
მოჰამედ ჰუსეინ შაჰრიარი დაიბადა 1906 წელს ქალაქ თავრიზში. დაწყებითი განათლება მიიღო მამამისი ზედამხედველობის ქვეშ. იგი სწავლობდა მოტაჰარის სკოლაში, თავრიზში. შემდგომში სწავლობდა „დარულ ფონუნის“ სკოლაში, თეირანში. იგი ასევე სწავლობდა მედიცინას კოლეჯში. ამის შემდეგ გაემგზავრა ხორასანში. იქ მუშაობდა ნოტარიუსში, შემდეგ კი „ქეშავარზის“ ბანკში. 1935 წელს ბრუნდება თეირანში და იწყებს მუშაობას ირანის სამეურნეო ბანკში.
თავდაპირველად პოეტი გამოსცემდა საკუთარ ლექსებს ფსევდონიმით ბეჰჯათი, შემდეგ კი შეცვალა შაჰრიარზე.
ის ერთ-ერთი გამოჩენილი ირანელი აზერბაიჯანელია. 1967 წელს მან მიიღო საპატიო დოქტორის წოდება ლიტერატურაში თავრიზის უნივერსიტეტში.
მან გამოაქვეყნა თავისი პირველი ლექსების წიგნი 1929 წელს. მის ლექსებზე გავლენა მოახდინეს ცნობილმა სპარსელმა პოეტმა ჰაფეზმა და აზერბაიჯანელმა პოეტმა ხასტა ქასიმმა.
პოეტი გარდაიცვალა 1988 წელს. დაკრძალულია თავრიზის პოეტთა მავზოლეუმში. იგი გახდა უკანასკნელი პოეტი, ვინც დამარხეს ამ მავზოლეუმში.
შაჰრიარის სიკვდილის დღე ირანში „პოემის ეროვნული დღედ“ დასახელდა. მისი ცხოვრების შესახებ, რეჟისორმა კამალ თაბრიზიმ სატელევიზიო სერიალი გადაიღო, რომელიც ერთ-ერთი ირანული არხის ეთერში გავიდა.
პოეტის სახლ-მუზეუმი თავრიზში მდებარეობს.
ოჯახი
შაჰრიარის მეუღლეს ერქვა აზიზა. იგი დაწყებითი კლასის მასწავლებელი იყო. მათ ჰყავდათ სამი შვილი - შაჰრაზადი,მარიამი და ჰადი.
შემოქმედება
თავისი პირველი ლექსი შაჰრიარმა 7 წლის ასაკში დაწერა აზერბაიჯანულად, ხოლო მეორე 9 წლის ასაკში სპარსულად. არსებობს მოსაზრება, რომ მან საკუთარი ავტობიოგრაფია დაწერა ლექსის ფორმით, რადგან მკითხველი მის ბიოგრაფიაზე იგებს მისი დივანების წაკითხვისას. მისი მოგონებების შესახებ მოგვითხრობს ნაწარმოებები „ხაზიან დელ“, „სალამი ჰეიდარ ბაბას“, „მუმიაი“ და „საღამოს იგავი“. მისი წიგნი „თახთა ჯამშიდი“ არის ეპიკური ლექსების კოლექცია, რომელიც ასახავს პოეტის წარმოსახვას. შაჰრიარმა შეადგინა პოეზიის სხვადასხვა ფორმები, რომლებიც მოიცავენ ლირიკას, ოთხტაეპიან და ორეტაპიან ლექსებს, ასევე ოდებსა და ელეგიას. იგი ძალზედ უბრალო ენაზე წერდა, ამიტომ დიდი პოპულარობა მოიპოვა საზოგადოებაში.
შაჰრიარი უკრავდა თარზე და სიტარზე. მუსიკისადმი დიდი ინტერესი ჰქონდა. ასევე კარგი კალიგრაფისტი იყო და თვითონ გადმოწერა ყურანის ასლი თავისთვის.
მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია „სალამი ჰეიდარ ბაბას“, რომელიც აზერბაიჯანულ ენაზეა დაწერილი. იგი გამოქვეყნდა 1954 წელს და დიდი წარმატება მოიპოვა თურქულენოვან ერებსა და ქვეყნებს შორის. გამოიცა ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა თურქეთი, თურქმენეთი, აზერბაიჯანი. ნაწარმოები გადათარგმნილ იქნა 30 ენაზე. ჰეიდარ ბაბა — მთის სახელწოდებაა, სადაც პოეტმა ბავშვობა გაატარა. პოემაში ნაჩვენებია აზერბაიჯანელი ხალხის გაყოფილი კულტურის ერთიანობის იდეა.
იხილეთ აგრეთვე
აზერბაიჯანული ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
SHAHRYAR, MOHAMMAD HOSAYN - ენციკლოპედია ირანიკა
Poetry Customs and Traditions of Shahriyar: Shahriyar and “Sahandim”
Shahriyar, an emotional poet
АЗЕРБАЙДЖАНСКАЯ ЛИТЕРАТУРА.
shahriar haydar baba (khan nana)
სქოლიო
დაბადებული 1906
გარდაცვლილი 18 სექტემბერი
გარდაცვლილი 1988
პოეტები პერიოდის მიხედვით
აზერბაიჯანელი პოეტები