PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Solenopsis geminata

Solenopsis geminata or tropical fire ant is a species of fire ants, described by Fabricius in 1804, in the tribe Solenopsidini; it was originally placed in the Atta genus. This species has a pan-tropical distribution.
Distribution
Solenopsis geminata is native to Central and South America, including the Caribbean islands, but has since spread throughout the tropics by human means. It is an invasive species with a world-wide distribution even greater than that of other invasive fire ant species such as Solenopsis invicta (red imported fire ant).
Colonies and reproduction
S. geminata build their nests primarily in the soil in open, sunny areas. The nests are formed, some as craters or mounds, up to 2 feet wide and 12 inches tall with multiple entrance holes up to some 20 per nest. The number of mounds varies greatly, from 10 to 80 per acre in native habitats to up to 1000 or even 1500 mounds per acre in areas where they are introduced.
The colonies can either be monogyne, containing a single queen, or polygyne, containing many reproductive queens. They are known to hybridize with other closely related fire ant species. Queens may start a new colony following a nuptial flight.
Otherwise, like other fire ants, they are known to spread by floating.
Globally they can expand over long distances by jump-dispersal through human-mediated transport and invade new areas.
Venom
The venom of S. geminata is comparable in power and dangerousness to the one of Solenopsis invicta, and can cause severe allergic reactions capable of threatening human survival.
Subspecies
The Global Biodiversity Information Facility includes:
Solenopsis geminata subsp. geminata (Fabricius, 1804)
Solenopsis geminata subsp. micans Stitz, 1912
Solenopsis geminata subsp. rufa (Fabricius, 1804)
References
External links
Solenopsis (ant)
Hymenoptera of Asia
Pantropical fauna
Insects described in 1804
Huévar del Aljarafe

Huévar del Aljarafe is a city located in the province of Seville, Spain. According to the 2005 census (INE), the city has a population of 2457 inhabitants.
References
External links
Huévar del Aljarafe - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
Municipalities of the Province of Seville
პაკ სო ჯუნი

პაკ სო ჯუნი
პაკ სო-ჯუნი, ნამდვილი სახელი პაკ იონ-გიუ (დ.16 დეკემბერი, 1988, სეული, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი მსახიობი. ცნობილი გახდა შემდეგი კორეული ტელესერიალებიდან:„მომკალი, განმკურნე“ (2015) , „ის იყო ლამაზი“ (2015) და „ჰვარანი“ (2016-2017).
ბიოგრაფია
პაკ სო-ჯუნი დაიბადა 16 დეკემბერს, 1988 წელს სეულში, სამხრეთი კორეა. ბავშვობაში თამაშობდა ბეისბოლს, თუმცა მის ოცნებას მსახიობის კარიერა წარმოადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური გვერდი ჩინეთში
ოფიციალური გვერდი იაპონიაში
დაბადებული 16 დეკემბერი
დაბადებული 1988
სამხრეთ კორეელი მსახიობები
ბორდენის ოლქი

ბორდენის ოლქი — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. გეილი. შეიქმნა 1876 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ტეხასის ოლქები
Mutual Film

Mutual Film იყო ადრეული ამერიკული კინოსტუდია, რომელმაც სახელი გაითქვა ჩარლი ჩაპლინის კომედიების გამოშვებიც. კომპანია დაარსდა მილუოკში, 1906 წლის ივლისში, ჯონ. რ. ფრეულერის (1872-1958), ჰარი ე. აიტკენისა (1877-1956) და როი აიტკენის (1882-1976) მიერ. გაერთიანება გაუქმნდა 1972 წელს.
ლიტერატურა
Robert S. Birchard, "Silent-Era Filmmaking in Santa Barbara" Charleston: Arcadia Publishing, 2007 ISBN 0738547301
რესურსები ინტერნეტში
1906 წელს დაარსებული კომპანიები
კინოსტუდიები
Atacames Canton

Atacames Canton is a canton of Ecuador, located in the Esmeraldas Province. Its capital is the town of Atacames. Its population at the 2001 census was 30,267.
Demographics
Ethnic groups as of the Ecuadorian census of 2010:
Mestizo 55.0%
Afro-Ecuadorian 34.2%
White 7.9%
Montubio 2.1%
Indigenous 0.4%
Other 0.4%
References
www.inec.gov.ec (Spanish)
Cantons of Esmeraldas Province
დვალურა

დვალურა — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე მატიტელასებრთა ოჯახისა. აქვს კენწრულ თავთავად შეკრებილი წითელი ან ვარდისფერი წვრილი ყვავილები.
გავრცელებულია ევროპისა და აზიის ჩრდილოეთ ნაწილში. საქართველოში გვხვდება სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე, უფრო ხშირად დეკიანებში.
დვალურას ფესურა შეიცავს მთრიმლავ და საღებავ ნივთიერებებს, სახამებელს, C ვიტამინს, გლუკოზასა და სხვა. იყენებენ მედიცინაში. ნორჩ ფოთოლს საქართველოში ზოგან მხალად ხმარობენ.
ლიტერატურა
მატიტელასებრნი
ირინა სხირტლაძე

ირინა სხირტლაძე (დ. 7 აპრილი, 1928, ლვოვი — გ. 14 სექტემბერი, 1944, ვარშავა) — ყოფილი ქართველი იუნკრის, 1940 წელს კატინის ტყეში დახვრეტილი პოლონეთის არმიის საკონტრაქტო ოფიცრის, კაპიტან არკადი სხირტლაძისა და პოლონელი იანინა კიჩინსკა-სხირტლაძის უფროსი ქალიშვილი. 1943 წლის ბოლოს ირინა დედასთან და უმცროს დასთან ერთად ვარშავაში გადავიდა. გერმანელთა მიერ ოკუპირებულ ვარშავაში ირინას მოუძებნა ქართველი ქალი და მასთან დადიოდა ქართული ენის უკეთ შესასწავლად.
ქართველი ოფიცრის ქალიშვილი არ იყო ვალდებული, მონაწილეობა მიეღო ვარშავის აჯანყებაში. მიუხედავად ამისა, იგი აქტიურად ჩაება ანტიფაშისტურ მოძრაობაში. 1944 წლის აგვისტოში, ვარშავის აჯანჯების დაწყების პირველივე დღეებში, ირინა სხირტლაძე ფსევდონიმით „ირკა“ პოლონეთის წინააღმდეგობის არმიაში მოხალისედ ჩაეწერა და „პარასოლის“ ბატალიონის მეკავშირე და სანიტარი იყო. ბატალიონთან ერთად ირინამ ბრძოლის მთელი გზა განვლო ვარშავის ვოლას უბნიდან ძველი ქალაქის გავლით ცენტრამდე და ჩერნიაკოვამდე. 1944 წლის 14 სექტემბერს იგი ლუდნას ქუჩაზე გერმანელთა ტყვიამ იმსხვერპლა, როდესაც ის ცდილობდა, მძიმედ დაჭრილი ბატალიონის უფროსისთვის დახმარება აღმოეჩინა. 1944 წლის 12-14 სექტემბერს სწორედ ვარშავის ამ უბანში მიმდინარეობდა გააფთრებული შეტაკებები აჯანყებულებსა და გერმანელებს შორის.
ბრძოლის ველზე გამოჩენილი სიმამაცისათვის ირინა სხირტლაძე დაჯილდოებულია მედლით „მამაცთა ჯვარი“, რომელიც 1920 წელს დააწესა პოლონეთის დაცვის საბჭომ. დაკრძალულია ვარშავის პოვონზკის ცნობილ სამხედრო სასაფლაოზე.
ირინა სხირტლაძეს მიუძღვნა თავისი ცნობილი ლექსი „ირინოლა“ პოეტმა ჯანსუღ ჩარკვიანმა.
რესურსები ინტერნეტში
Irena Schirtładze na Wirtualnym Murze Pamięci Muzeum Powstania Warszawskiego
Biogram na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego
სქოლიო
ქართველი ემიგრანტები
დაბადებული 7 აპრილი
დაბადებული 1928
გარდაცვლილი 14 სექტემბერი
გარდაცვლილი 1944
Viničani

Viničani is a village in the municipality of Gradsko, North Macedonia.
History
Viničani has a history over 550 years. The settlement is recorded with 2 names. As "Viniçani" as well as "Raçince" in the Ottoman Tahrir Defter number 370 dating to 1530 and as a village of the Köprülü kaza.
Demographics
According to the 2002 census, the village had a total of 569 inhabitants. Ethnic groups in the village include:
Macedonians 487
Turks 22
Serbs 1
Bosniaks 58
Others 1
References
Villages in Gradsko Municipality
ლუი X

ლუი X (ფრანგ.: Louis X le Hutin) (დ. 4 ოქტომბერი, 1289, პარიზში — გ. 5 ივნისი, 1316, ვენსენი) — ნავარის მეფე 1305-დან, საფრანგეთის მეფე 1314-დან. კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი. ფილიპ IV-ს და ჟანა ნავარელის შვილი.
ბიოგრაფია
საფრანგეთის მეფეები
დაბადებული 4 ოქტომბერი
დაბადებული 1289
გარდაცვლილი 5 ივნისი
გარდაცვლილი 1316
სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
სერგო ყურულიშვილი

სერგო ყურულიშვილი (დ. 1894, საჩხერე — გ. 25 მარტი, 1925) — ქართველი დიპლომატი, ინჟინერი, პოეტი, ჟურნალისტი.
ბიოგრაფია
ქართულ პოლიტიკურ ემიგრაციაში აქტიურ საზოგადო მოღვაწეობას ეწეოდა. მამა — ვანო ყურულიშვილი, ხოლო დედა — ეკატერინე ნაზარიშვილი. ძმა იან (ვანო) ყურულიშვილი პოლონეთის რკინიგზის თანამშრომლად მუშაობდა. პოლონეთში 1918 წელს გაემგზავრა, მას შემდეგ, რაც საქართველო დამოუკიდებელი სახელმწიფო გახდა. პოლონეთში იგი თავის მეუღლე მარიასთან ერთად ჩავიდა. საქართველოს საკონსულო ნოვი შვიატის ქუჩაზე №17-ში მდებარეობდა. ვარშავაში მისმა მოღვაწეობამ ქართველი ემიგრანტების მუშაობა გამოაცოცხლა. ქალაქ ბიალისტოკში, 1920 წელს პოლონეთში მცხოვრები ქართველების ყრილობა მოაწყო, სადაც ქართული სახალხო საბჭო აირჩიეს. მისი მიზანი ურთიერთდახმარება, საქართველოსა და პოლონეთს შორის მეგობრული, პოლიტიკური და სავაჭრო ურთიერთობების მხარდაჭერა იყო. კრებამ პირველ რიგში მისალმება გაუგზავნა სეიმს. 1920 წლიდან პოლონეთში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ელჩის — სიდამონ-ერისთავის, სერგო ყურულიშვილის, ა. გოძიაშვილის ინიციატივით პოლონეთში ქართველთა თვითგადარჩენის კომიტეტი შეიქმნა, რომელიც 1921 წლამდე არსებობდა. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ პოლონეთის სამხედრო სკოლებში ქართველების მომზადება გადაწყდა. საბოლოო გადაწყვეტილება 1921 წლის 1 სექტემბერს მიიღეს, როდესაც გენერალური შტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელმა, ვლადისლავ სიკორსკიმ, თანხმობა განაცხადა 25 ქართველის ვარშავის პოდხორონჟთა სკოლაში მიღებაზე, სადაც სწავლება 1921 წლის დეკემბერში დაიწყო. სერგო ყურულიშვილი პოლონეთში საქართველოს სასარგებლოდ დიდ აგიტაციას ეწეოდა. 1921 წელს ქართულ-პოლონური კლუბი შეიქმნა, რომლის დამფუძნებელი საბჭოს თავმჯდომარედაც აირჩიეს. საზოგადოების ძირითადი მიზანი „ქართველი და პოლონელი ხალხების ეკონომიკური და კულტურულ-საზოგადოებრივი დაახლოება“ უნდა ყოფილიყო. გამოუშვეს ერთჯერადი ჟურნალი „ამირანი“, რომელიც ქართველი და პოლონელი ხალხების ისტორიას ეძღვნებოდა. ჟურნალის რედაქტორი სერგო ყურულიშვილი გახდა. 1921 წელს საქართველოზე პოპულარული გამოცემების სერიას ჩაუყარა საფუძველი. აღსანიშნავია მისი ნაშრომი „გრუზია“ პოლონურ ენაზე, რომელიც 1924 წელს ლ. კულჩიცკიმ ცალკე ბროშურად გამოაქვეყნა. 1922 წლის პირველ ნახევარში ვარშავაში პოლონეთის ქართული კომიტეტი ჩამოყალიბდა, რომლის პირველი თავმჯდომარე სერგო ყურულიშვილი გახდა. კომიტეტი მატერიალურ დახმარებას უწევდა ქართველ ემიგრანტებს და მათ ოჯახებს, ორგანიზებას უკეთებდა ეროვნული დღესასწაულების აღნიშვნას და მეგობრულ შეხვედრებს, ეწეოდა საგამომცემლო საქმიანობას, რომელიც ფინანსური სიძნელეების გამო საკმაოდ შეზღუდული იყო. დაიბეჭდა ერთჯერადი ჟურნალი „პრო ჯეორჯია“ 1922 წელს და „პრო პატრია“ (1923 წელს). 1923 წლის ოქტომბერში ვარშავაში გამოიცა „კურიერ სტოლეჩნის“ პირველი ნომერი. ჟურნალის გამომცემელი ვალენტინა სას-ვოიჩიცკა, ხოლო რედაქტორი და მისი გამოცემის ინიციატორი სერგო ყურულიშვილი იყო. იგი 1925 წლის 25 მარტს ტრაგიკულად გარდაიცვალა. ვარშავის ერთ-ერთ კაფეში მას ტყვია ესროლეს. დაკრძალულია ვოლსკის მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე, პოლონეთში.
ლიტერატურა
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921): ენციკლოპედია, ლექსიკონი, თბ., 2018, გვ. 472
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ინჟინრები
ქართველი პოეტები
ქართველი ჟურნალისტები
დაბადებული 1894
გარდაცვლილი 25 მარტი
გარდაცვლილი 1925
მარტინ IV

მარტინ IV (ერისკაცობაში სიმონ მონპიტიე დე ბრიონი; დ. 1210 — გ. 28 მარტი, 1285) — ფრანგი რომის პაპი 1281–1285 წლებში.
რომის ფრანგ პაპს კარდინალის წოდება მიანიჭა ურბან VI-მ. მის დროს (1282) საფრანგეთის პრინცმა, სიცილიის მეფე კარლ ანჟუელმა, მოაწყო მეამბოხე ფრანგთა ჟლეტა, ცნობილი სიცილიური სერობის სახელწოდებით.
იხილეთ აგრეთვე
ფრანგი პაპების სია
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
რომის პაპები
დაბადებული 1210
გარდაცვლილი 28 მარტი
გარდაცვლილი 1285
ფრანგი პაპები
მიძინების ტაძარი (ვლადიმირი)

მიძინების ტაძარი (ვლადიმირი)
მიძინების ტაძარი ვლადიმირში (რუს. Успенский собор города Владимир) ვლადიმირ-სუზდალის რუსეთის მთავარი კათედრალური ეკლესიაა და XII საუკუნის რუსეთის ხუროთმოძღვრების ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ძეგლი, რომელიც სანიმუშო გახდა უფრო გვიანდელი რუსეთის რელიგიური არქიტექტურისთვის.
ვლადიმირის ტაძარი წარმოადგენს სხვადასხვა დროს ნაგებ შენობათა რთულ კომპლექსს. თავდაპირველი თეთრი ქვის ტაძარი აგებულ იქნა კნიაზი ანდრია ბოგოლიუბსკის მიერ 1158-1160 წლებში. 32,3 მ. სიმაღლით ის ნოვგოროდისა და კიევის სოფიის ტაძრებს აღემატებოდა. 1185 წლის ხანძრის შემდეგ ვსევოლოდ III-მ ტაძარი მნიშვნელოვნად გააფართოვა. ხრამს გვერდითი გალერეები მიუშენდა და ის შედეგად თითქოსდა ახალი უფრო ვრცელი ტაძრის შიგნით მოექცა. გაფართოვდა ასევე საკურთხევლის ნაწილი და დაემატა თაღები, შედეგად ტაძარი ხუთ თაღიანი გახდა (სიგანე 30,8 მ, სიგრძე (აფსიდთა გარეშე) - 30 მ.).
ეკლესიის გარე კედლები რთული კვეთილი ორნამენტებითაა დაფარული. ინტერიერის კედლები თავდაპირველად მე-12 საუკუნეში მოიწერა, 1408 წელს კი ხელმეორედ მოიხატა ანდრია რუბლიოვისა და დანიელ ჩორნის მიერ. ნოვგოროდის საკათდერო ტაძარი არისტოტელე ფიორავანტიმ მოდელად გამოიყენა მოსკოვის კრემლის საკათედრო ტაძრის მშენებლობისას 1475-1479 წლებში. ვრცელი სამრეკლო, რომელიც რუსულ, გოთურ და ნეოკლასიკურ სტილთა ერთგვარი ნაზავია, 1810 წელს აღიმართა.
ვლადიმირის საკათედრო ტაძარი იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაშია შეტანილი.
რუსეთის არქიტექტურული ძეგლები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში
1325

1325
მოვლენები
აფონსუ IV მმართველობის დასაწყისი პორტუგალიაში.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
7 იანვარი : დინიშ I — პორტუგალიის მეფე (დ. 1261)
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
21 ნოემბერი : იური — მოსკოვის დიდი მთავარი, ვლადიმირ-სუზდალის დიდი მთავარი, ნოვგოროდის მთავარი (დ. 1281)
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
აღმოსავლეთი ეკვატორია

აღმოსავლეთი ეკვატორია — სამხრეთი სუდანის 10 შტატიდან ერთ-ერთი.
ფართობი — 73 472 კმ².
მოსახლეობა — 906 161 ადამიანი (2008).
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტორიტი.
გეოგრაფია
აღმოსავლეთი ეკვატორიის შტატი სამხრეთიდან ესაზღვრება უგანდას, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან კენიას და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ეთიოპიას.
შტატის აღმოსავლეთით მდებარეობს კენიასთან, ეთიოპიასთან და სამხრეთ სუდანთან სადავო ილემის სამკუთხედის ტერიტორია, რომელსაც ამჟამად კენია აკონტროლებს.
რესურსები ინტერნეტში
Equatorians Abroad
Video of Equatorians Abroad
სქოლიო
სამხრეთ სუდანის შტატები
მურიელ-დე-ლა-ფუენტე

მურიელ-დე-ლა-ფუენტე — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების სორიის პროვინციის პინარესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 3 კმ². მოსახლეობა — 57 კაცი (2022 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
სორიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
მურიელ-დე-ლა-ფუენტეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
სორიის მუნიციპალიტეტები
მეჰდი მამედოვი

მეჰდი მამედოვი
მეჰდი ასადულა-ოღლუ მამედოვი (1918, შუშა — 1985, ბაქო) — საბჭოთა, აზერბაიჯანელი მსახიობი, თეატრალური რეჟისორი, პედაგოგი, პუბლიცისტი. სსრკ სახალხო არტისტი (1974).
ბიოგრაფია
მეჰდი მამედოვი დაიბადა ქალაქ შუშაში 1918 წლის 22 მაისს. 1936 წელს დაამთავრა ბაქოს თეატრალური ტექნიკუმის სამსახიობო განყოფილება (ამჟამად — აზერბაიჯანული კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი). 1941 წელს დაამთავრა გიტის-ის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ნ. მ. გორჩაკოვის კლასი). 1941-1945 წლებში — ჯ. ჯაბარლის სახელობის კიროვაბადის დრამატული თეატრის რეჟისორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1945—1956 წლებში — რეჟისორი, 1960‒1963 წლებში — მთავარი რეჟისორი მ. აზიზბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანული დრამატული თეატრისა, 1956—1960 წლებში — მ. ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი რეჟისორი, 1978—1982 წლებში — ს. ვურგუნის სახელობის აზერბაიჯანის რუსული დრამატული თეატრის რეჟისორი. 1946 წლიდან მ. ა. ალიევის სახელობის აზერბაიჯანის თეატრალურ ინსტიტუტში ასწავლიდა (ამჟამად — კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი) (1960 წლიდან — პროფესორი, სარეჟისორო კათედრის გამგე), 1963‒1970 წლებში — ბაქოს უნივერსიტეტში. 1971—1976 წლებში — აზერბაიჯანის თეატრალური საზოგადოების თავმჯდომარე (ამჟამად თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი).
მთელი რიგი შრომების ავტორი ხელოვნების თეორიაში და ესთეტიკაში, თარგმანები. გარდაიცვალა ბაქოში 1985 წლის 28 იანვარში. დასაფლავებულია საპატიო ხეივანში.
სქოლიო
დაბადებული 22 მაისი
დაბადებული 1918
გარდაცვლილი 28 იანვარი
გარდაცვლილი 1985
XX საუკუნის მსახიობები
აზერბაიჯანელი მსახიობები
აზერბაიჯანელი თეატრის რეჟისორები
აზერბაიჯანელი საოპერო რეჟისორები
აზერბაიჯანელი მთარგმნელები
XX საუკუნის მთარგმნელები
ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის კავალრები
შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
სსრკ-ის სახალხო არტისტები
აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორები
დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემა

დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემა — ერთ-ერთი პრობლემა გვიანი ანტიკურობის ისტორიოგრაფიაში, რომლის საფუძველშიც დევს დასავლეთ რომის იმპერატორების ძალაუფლების ლიკვიდაციის მიზეზები. მისი გამოკვლევები სათავეს იღებს ინგლისელი ისტორიკოსის, ედუარდ გიბსონის ნამუშევრიდან „რომის იმპერიის დაკნინებისა და დაცემის ისტორია“.
დასავლეთ იმპერიას შიგნიდან უღებდა ბოლოს მონებისა და კოლონების მოძრაობა, ხოლო გარედან გამუდმებით აწუხებდა ბარბაროსების თავდასხმები, რამაც, ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად, მისი დაცემა გამოიწვია. 410 წელს ვესტგუთებმა აიღეს რომი, ხოლო 476 წლის 4 სექტემბერს გერმანელების ბელადმა, ოდოაკრმა დასავლეთ რომის უკანასკნელ იმპერატორს, რომულუს ავგუსტუსს ტახტიდან გადადგომა აიძულა. ამგვარად დასრულდა რომის 12-საუკუნოვანი ბატონობა.
იხილეთ აგრეთვე
რომის დაპყრობა გუთების მიერ (410)
რომის დაპყრობა ვანდალების მიერ (455)
ოდოაკრის გადატრიალება
ძველი რომი
გვიანი ანტიკურობა
ადრეული შუა საუკუნეები
იმპერიების დაშლები
ალისია (ზამბოანგა-სიბუგაი)

ალისია (ზამბოანგა-სიბუგაი)
ალისია (ოფიციალურად ალისიას მუნიციპალიტეტი; ) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ზამბოანგა-სიბუგაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 456 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 27 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Alicia Profile at PhilAtlas.com
Philippine Census Information
სქოლიო
ზამბოანგა-სიბუგაის მუნიციპალიტეტები
Toxmar

Toxmar is a village in the municipality of Talabı in the Quba Rayon of Azerbaijan.
References
Populated places in Quba District (Azerbaijan)
აღალარბეილი (აღსუ)

აღალარბეილი (აღსუ)
აღალარბეილი — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 882 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
აღსუს რაიონის სოფლები
Lucius Antonius (brother of Mark Antony)

Lucius Antonius (brother of Mark Antony)
Lucius Antonius (1st century BC) was the younger brother and supporter of Mark Antony, a Roman politician. He was nicknamed Pietas as a young man.
Biography
Early life
Lucius was a son of Marcus Antonius Creticus and Julia, a third cousin of Julius Caesar. He was also grandson of the rhetorician Marcus Antonius Orator executed by Gaius Marius' supporters in 86 BC, . Together with his older brothers Mark Antony and Gaius Antonius, he spent his early years roaming through Rome in bad company. Plutarch refers to the untamed life of the youths and their friends, frequenting gambling houses and drinking too much.
Career
Lucius was always a strong supporter of Mark Antony. In 44 BC, the year of Antony's consulship and Julius Caesar's assassination, Lucius, as tribune of the plebs, brought forward a law authorizing Caesar to nominate the chief magistrates during his absence from Rome. After the murder of Caesar, he supported his brother Marcus. He proposed an agrarian law in favor of the people and Caesar's veterans and took part in the operations at Mutina (43 BC).
In 41 BC, he was consul with Publius Servilius Vatia Isauricus as his senior partner. In this year, he assisted Mark Antony's wife, Fulvia, who was anxious to recall her husband from Cleopatra's court, in the raising of an eight legion army to fight against Octavian's unpopular policies. Later, observing the bitter feelings that had been evoked by the distribution of land among the veterans of Caesar, Antonius and Fulvia changed their attitude and stood forward as the defenders of those who had suffered from its operation. Antonius marched on Rome, drove out Lepidus, and promised the people that the triumvirate would be abolished. On the approach of Octavian, he retired to Perusia in Etruria, where he was besieged by three armies, and compelled to surrender in the winter of 41 BC. The city was destroyed but his life was spared, and he was sent by Octavian to Spain as governor. Nothing is known of the circumstances or date of his death. Cicero, in his Philippics, actuated in great measure by personal animosity, gives a highly unfavorable view of his character.
See also
Pietas
References
Citations
Sources
Appian, Bellum Civile, v. 14 ff.
Dio Cassius xlviii. 5–14.
Suetonius, De Vita Caesarum, II, 14–5.
External links
1st-century BC Roman consuls
Antonii
Ancient Roman generals
Family of Mark Antony
ვოლნოვახის ბრძოლა

ვოლნოვახის ბრძოლა — სამხედრო დაპირისპირება, რომელიც 2022 წლის 25 თებერვლიდან 12 მარტამდე გაგრძელდა. წარმოადგენდა უკრაინაში რუსეთის შეჭრის აღმოსავლეთ უკრაინის კამპანიის ნაწილს. რუსეთისა და დონეცკის სეპარატისტული რეგიონის ძალები უკრაინულ მხარეს დონეცკის ოლქის პატარა ქალაქ ვოლნოვახაში დაუპირისპირდნენ.
ბრძოლას სათავეში დონეცკის სრ-ის ძალები ედგნენ. საბრძოლო მოქმედებებს ქალაქის ძლიერ დაზიანება და ორივე მხრიდან მძიმე მსხვერპლი მოჰყვა.
ბრძოლა
25 თებერვალს, შეჭრის მეორე დღეს, რუსულმა ძალებმა დაბომბეს ვოლნოვახა, იერიშები მიიტანეს მშვიდობიან მოსახლეობაზე. „The Guardian“ წერდა, რომ ვოლნოვახის დაბომბვა წააგავდა იმ ტაქტიკას, რომელსაც რუსეთი ადრე სირიაში სამოქალაქო სამიზნეებზე იყენებდა. უკრაინის ოფიციალური პირების განცხადებით, 28 თებერვლისთვის ქალაქი ჰუმანიტარული კრიზისის ზღვარზე იყო, 1 მარტისთვის კი თითქმის მთლიანად იყო განადგურებული, მისი შენობების თითქმის 90% დაზიანდა ან დაინგრა. ქალაქს ასევე არ მიეწოდებოდა საკვები, წყალი და ელექტროენერგია. ადგილობრივი დეპუტატის დმიტრო ლუბინეცის თქმით, დაბომბვის შემდეგ ცხედრები პირდაპირ ქუჩებში ეყარა.
1 მარტისთვის, უკრაინის ხელისუფლებამ ვოლნოვახადან 500-მდე მშვიდობიანი მოქალაქის ევაკუაცია მოახდინა.
4 მარტს ვოლნოვახას თავზე რუსული სუ-25 ჩამოაგდეს. რუსული შვეულმფრენი მი-8 ჩამოგდებულ სუ-25-თან მისვლას ცდილობდა და ისიც ჩამოაგდეს.
5 მარტს დსრ-ის ხელისუფლებამ გამოაცხადა, რომ პოლკოვნიკი ვლადიმერ ჟოგა, სპარტის ბატალიონის მეთაური და არსენ პავლოვის ნდობით აღჭურვილი პირი, მოკლეს ვოლნოვახაში. დსრ-ის ხელმძღვანელმა დენის პუშლინმა ჟოგას დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის გმირის წოდება მიანიჭა, რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა კი მას რუსეთის ფედერაციის გმირის წოდება გადასცა. არტემ ჟოგამ, ვლადიმერის მამამ და შტაბის უფროსმა, ვაჟი სპარტის ბატალიონის მეთაურის თანამდებობაზე ჩაანაცვლა.
7 მარტს უკრაინული და რუსული ძალები ვოლნოვახისა და მიმდებარე ქალაქ მარიუპოლის (რომელიც ალყაში იყო 24 თებერვლიდან) გავლით დემილიტარიზებული ჰუმანიტარული დერეფნის შექმნაზე შეთანხმდნენ, ამ ორი ქალაქიდან მშვიდობიანი მოსახლეობის ევაკუაციის მიზნით; თუმცა, რუსებმა, სავარაუდოდ, დაარღვიეს დემილიტარიზაციის ზონა.
11 მარტს რუსეთის თავდაცვის სამინისტრომ განაცხადა, რომ დსრ-ის ძალებმა ვოლნოვახა დაიკავეს. მოგვიანებით სოციალურ მედიაში გამოქვეყნებულ ვიდეოებში აჩვენეს ქალაქში დისლოცირებული რუსი ჯარისკაცები და მანქანები, ასევე მიტოვებული უკრაინული ტანკები.
12 მარტს დონეცკის ოლქის გუბერნატორმა პავლო კირილენკომ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ რუსულმა ძალებმა მთლიანად გაანადგურეს ვოლნოვახა და ქალაქმა „ფაქტობრივად შეწყვიტა არსებობა“, მაგრამ ბრძოლა გაგრძელდა. „Associated Press“-მა დაადასტურა, რომ ქალაქი პრორუსმა სეპარატისტებმა აიღეს და მისი დიდი ნაწილი ბრძოლების დროს განადგურდა. მოგვიანებით უკრაინის ოფიციალური პირების თქმით, კაპიტანი პავლო სბიტოვი, უკრაინის 503-ე საზღვაო ქვეითი ბატალიონის მეთაური ბრძოლაში დაიღუპა.
14 მარტს ვოლნოვახასთან ახლოს ჩამოაგდეს უკრაინული სუ-25. მისი პილოტი, რომან ვასილიუკი, რომელიც რუსებმა ტყვედ აიყვანეს, 24 აპრილს გაათავისუფლეს ტყვეთა გაცვლის დროს.
სქოლიო
უკრაინის ბრძოლები
რუსეთის ბრძოლები
რუსეთის შეჭრა უკრაინაში (2022)
ჭორომი

ჭორომი — მდინარის წყალმარჩხი ჩქერებიანი მონაკვეთი, რომელიც წარმოიქმნება იქ, სადაც მდინარის კალაპოტი გადაკვეთს ეროზიისადმი მდგრად, მკვრივ ქანებს. ამ მონაკვეთზე მდინარეს დიდი ვარდნა და სწრაფი დინება აქვს. ხშირად სწორედ აქ აგებენ ჰესებს (მაგ., დნეპრჰესი – დნეპრის ჭორომებზე, ბრატსკის ჰესი – ანგარის ჭორომებზე).
ჭორომები ხელს უშლიან მდინარეზე ნაოსნობას და ხე-ტყის დაცურებას.
თუ ჭორომი შედგება რამდენიმე თანმიმდევრულად განლაგებული ჩაძირული ავზებისაგან (რომელთა მანძილი არ აღემატება გემის სიგრძეს), ასეთ ჭორომს ერთსაფეხურებიანი ჭორომი ეწოდება; თუკი ჩაძირულ ავზებს შორის გემს თავისუფლად შეუძლია მანევრირება და მოძრაობა ერთი ნაპირიდან მეორემდე, ასეთ ჭორომს მრავალსაფეხურებიანი ჭორომი ეწოდება.
ჭორომებს მსოფლიოს მრავალი მდინარე ქმნის.
ლიტერატურა
Геологический словарь, т2, М-Я. М. 1955.
მდინარეები