სანდრა კალნიეტე

სანდრა კალნიეტე (დ. 22 დეკემბერი, 1952) — ლატვიელი პოლიტიკოსი.
სანდრა კალნიეტე იყო ლატვიის სახალხო ფრონტის აქტივისტი, შემდეგ დიპლომატი, 2002-2004 წლებში — საგარეო საქმეთა მინისტრი ეინარს რეპშეს კაბინეტში, 2004 წელს ლატვიის დროებითი ევროკომისარი, 2006 წელს აირჩიეს სეიმში "ახალი დროებიდან", 2008 წელს გახდა ახალი სამოქალაქო კავშირის პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი, ხოლო შემდეგ მისი წევრი. 2009 წელს ერთიანობის პარტიიდან აირჩიეს ევროპარლამენტში, სადაც შეუერთდა ევროპის სახალხო პარტიის ჯგუფს (ქრისტიან-დემოკრატები).
ბიოგრაფია
სანდრა კალნიეტე დაიბადა 1952 წლის 22 დეკემბერს რსფსრ, სსრკ, ტომსკის ოლქის კოლპასევსკის რაიონის სოფელ ტოგურში, გადასახლებულ ლიგიტასა და აივარ კალნიეტოვების ოჯახში. ლიგიტას დედა, ნე დრეიფელდე (1926-2006), დეპორტირებული იქნა ციმბირში დედასთან და მამასთან ერთად 1941 წლის ივნისში . 1948 წელს სანდრა ლიგიტას დედა დაბრუნდა ლატვიაში, მაგრამ 1949 წელს იგი დააკავეს და ციმბირში დააბრუნეს. მამა აივარსი (დაიბადა 1931 წელს ) 1949 წლის 25 მარტს დედასთან ერთად გადაასახლეს ციმბირში .
1957 წლის 30 მაისს , ოთხი წლის სანდრა კალნიეტე მშობლებთან ერთად ლატვიაში დაბრუნდა. სწავლობდა რიგის 39-ე რვაწლიან, 49-ე საშუალო, 39-ე საშუალო (1960-1971) სკოლებში. შემდეგ შევიდა ლატვიის სამხატვრო აკადემიის ხელოვნებათმცოდნეობის ფაკულტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კორესპონდენციის დაუსწრებელ განყოფილებაზე. (1975-1981). შემდეგ .კალნიეტე მუშაობდა მკერავად (მკერავად) საწარმოო ასოციაცია „Dailrade“-ის სალონ „Baltijas modes“-ში (1981-1982 წწ). 1983 წელს დაინიშნა ლატვიის სსრ მხატვართა კავშირის მდივნის თანაშემწე, იყო მის გამგეობაში აღმასრულებელი მდივანი (1987-1990). მუშაობდა გამომცემლობა Liesma-ს მდივნად (1985-1987).
პოლიტიკური მოღვაწეობა
კალნიეტე 1988 წელს შეუერთდა ლატვიის სახალხო ფრონტს (PFL) და აირჩიეს ვიცე-პრეზიდენტად. პროგრამა, რომელიც დამტკიცდა 7 ოქტომბერს დამფუძნებელ კონგრესზე, მიუთითებდა, რომ PFL მოქმედებს კომუნისტებისა და მუშების მიერ გამოთქმული პრინციპების საფუძველზე, CPSU XXVI კონგრესის და მე-19 საკავშირო პარტიული კონფერენციის რეზოლუციების დებულებების შესაბამისად., ასევე ემხრობა ლენინურ პრინციპებზე დამყარებული ეროვნული ურთიერთობების ჩამოყალიბებას. ხელმძღვანელობის ხელფასის განსაზღვრისას, სახალხო ფრონტის ახლად არჩეულმა დუმამ ხელფასების განაწილებისას მაგალითად აიღო ლატვიის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივნების ხელფასები. როგორც სანდრა კალნიეტემ გაიხსენა: მას თავად დაენიშნა 450 მანეთი, ხოლო თავმჯდომარეს — 600. პრესის კრიტიკას NFL-ის ერთ-ერთმა ლიდერმა, იანის შკაპარსმა უპასუხა: „ჩვენ არ ვცხოვრობთ ერთი და იგივე ხალხური სიმღერებით“.
ლატვიის სსრ უმაღლესი საბჭოს მიერ დეკლარაციის "ლატვიის დამოუკიდებლობის აღდგენის შესახებ" მიღების შემდეგ მუშაობდა ლატვიის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროში პროტოკოლის სამსახურის უფროსად (1990-1993 წწ.). ჯანის ჯურკანის მეთვალყურეობის ქვეშ.
ივარა გოდმანისის მთავრობის მინისტრთა კაბინეტში მუშაობდა ლატვიის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილედ. გოდმანისთან რომანის გამო, მან სცადა თვითმკვლელობა, მაგრამ გადარჩა იანის ჯურკანის ჩარევის წყალობით . გამოჯანმრთელების და უზენაესი საბჭოს საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის სხდომაზე სიტუაციის განხილვის შემდეგ, უფროსმა იგი სამუშაოდ გაგზავნა დიდ ბრიტანეთში ლატვიის რესპუბლიკის საელჩოს პირველ მდივნად.
1992 წელს კალნიეტმა დაამთავრა საერთაშორისო ურთიერთობების კურსი ლიდსის უნივერსიტეტში.
1993 წლიდან 1995 წლამდე იყო ლატვიის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი გაეროში და ჟენევაში იუნესკოს ევროპის შტაბ-ბინაში. 1995 წელს დაამთავრა ჟენევის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების კურსები.
1996 წელს კალნიეტემ მოითხოვა და მიიღო სესხი 10 ათასი დოლარის ოდენობით საგარეო საქმეთა სამინისტროში მუშაობის პერიოდში , 2 წლის ვადით 5% წელიწადში, ქალაქ რიგასი ბინის შესაძენად ანტონიასის ქუჩაზე N 22-ში. 1995 წლის საბანკო კრიზისის შემდეგ, ლატვიის მაცხოვრებლების უმეტესობას ბინის შეძენა მხოლოდ სესხის სასუალებით შეეძლო. არა უმეტეს ერთი წლის განმავლობაში და წელიწადში 24-დან 48%-მდე. ბინის შეძენის შემდეგ კალნიეტემ ის გააქირავა და შემოსავალიც მიიღო, შემდეგ კი ბანკში იპოთეკით ჩადო იმავე კორპუსში სხვა ბინის შესაძენად. ამ ქონების მთლიანმა ღირებულებამ 2006 წლისთვის, როდესაც ეს ტრანზაქციები საჯარო გახდა, მიაღწია ნახევარ მილიონ ლატს (700 ათასზე მეტი ევრო). ამ სიტუაციის კომენტირებისას სტოკჰოლმში მცხოვრებმა მედიაექსპერტმა სანდრა ვაინბერგამ აღნიშნა: „პოლიტიკოსებს პირად ცხოვრებაშიც უნდა შეეძლოთ დაამტკიცონ, რომ შეუძლიათ გააცნობიერონ რას მოითხოვენ სხვებისგან, აქ მოქმედებს პრინციპი — ნუ მოუსმენ ჩემს სიტყვებს., შეხედე საქმეებს“ .
1997 წლიდან 2002 წლამდე კალნიეტე მუშაობდა ლატვიის ელჩად საფრანგეთში. 2002 წელს იგი დანიშნეს ლატვიის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრად ეინარს რეპსეს (" ახალი დროები ") მთავრობაში (2002 წლის ნოემბერი - 2004 წლის მარტი). 2006 წლის იანვარში იგი შეუერთდა მემარჯვენე კონსერვატიულ პარტიას "ახალი დროება", იმავე წლის ნოემბერში იგი აირჩიეს ამ პარტიიდან ლატვიის სეიმში .
2007 წელს იგი მისი პარტიის მიერ იყო წარდგენილი ქვეყნის პრეზიდენტად, მაგრამ შემდეგ მოხსნა კანდიდატურა და შესთავაზა სხვა პარტიების წარმომადგენლებსაც იგივე გაეკეთებინათ.
2008 წლის იანვარში მან დატოვა პარტია "ახალი დროება" და შეუდგა ახალი პოლიტიკური ძალის, სამოქალაქო კავშირის ჩამოყალიბებას. აპრილში უკვე თავისივე შექმნილის ახალი პოლიტიკური ძალის თავმჯდომარე გახდა.
2009 წლის ივნისში იგი აირჩიეს ევროპარლამენტში სამოქალაქო კავშირის პარტიიდან, სადაც შეუერთდა ევროპის სახალხო პარტიის (ქრისტიან-დემოკრატების) ჯგუფს. იგი აირჩიეს შიდა ბაზრისა და მომხმარებელთა დაცვის კომისიის წევრად და სოფლის მეურნეობისა და სოფლის განვითარების კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილედ. იყო იაპონიაში ევროპარლამენტის დელეგაციის ვიცე-თავმჯდომარე და ევროკავშირ-თურქეთის ერთობლივი საპარლამენტო კომიტეტის ვიცე-თავმჯდომარე.
2011 წელს პარტიები "ახალი დროება", "სამოქალაქო კავშირი" და "საზოგადოება სხვა პოლიტიკისთვის" გაერთიანდნენ პარტიაში " ერთობა ". 2011 წლის 26 ნოემბერს, ერთიანობის პარტიის ყრილობაზე, სანდრა კალნიეტე აირჩიეს მის თავმჯდომარედ. ხელახალი არჩევა მოხდა 2012 წლის 1 დეკემბერს.
2015 წლის 2 მარტს, რუსეთის ფედერაციის ტერიტორიაზე შესვლისას (ბორის ნემცოვის დაკრძალვაზე დასასწრებად), იგი დააკავეს შერემეტიევოს საერთაშორისო აეროპორტში და გაგზავნეს სახლში რუსეთის ფედერაციის მიერ დაწესებული სანქციების შესაბამისად იმ პირების მიმართ, რომლებიც ახორციელებენ დესტრუქციულ პოლიტიკას რუსეთის მიმართ. .ეს ქმედება ოპოზიციურმა პორტალმა Pietiek-მა მიიჩნია, როგორც თვითრეკლამირების აქტი, რადგან მოსკოვში გაფრენამდე კალნიეტემ იცოდა, რომ იგი შეყვანილი იყო „შავ სიაში“ ლატვიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ მსგავსი ქმედებების საპასუხოდ კობზონთან, გაზმანოვთან და ვალერიასთან მიმართებაში. . ”არც ერთი გონივრული ადამიანი არ ჩავარდება ღია ჭაბურღილში, რომ ყურადღება მიიპყროს საკუთარ თავზე”, —- აღინიშნა კომენტარში. „კალნიეტეს ტრაგიკული მოვლენა, ყველა თანამედროვე საინფორმაციო ტექნოლოგიების გამოყენებით, გადაიქცა უზარმაზარ თვითრეკლამად — ნახეთ, რა კარგი ვარ მე, ევროპარლამენტის დეპუტატი და რა ცუდია რუსეთი“ . კალნიეტე რუსეთის ფედერაციაში პერსონა ნონ გრატად იყო გამოცხადებული 2019 წლის 11 ოქტომბრამდე.
2021 წელს კალნიეტე ხელმძღვანელობდა სამუშაო ჯგუფს ევროპარლამენტში, რათა შეემუშავებინა რეგულაციები, რომლებიც მიზნად ისახავს დეზინფორმაციის წინააღმდეგ ბრძოლას და „უსაფრთხო საინფორმაციო სივრცის“ შექმნას, განსაკუთრებით დიდ ინტერნეტ პლატფორმებზე, რომლებიც, ევროპარლამენტის წევრის თქმით, „სუსტად კონტროლდება“. მან საფრთხე დაინახა დახურული ჯგუფების მუშაობაში Signal- ზე ან WhatsApp-ზე, თუმცა აღიარა, რომ თავად იყო ასეთი ჯგუფების წევრი ბელორუსიის საკითხებზე . მხარს უჭერს აშშ-ს ყოფილი პრეზიდენტის დონალდ ტრამპის სოციალური მედიის პროფილების დაბლოკვას, მან აღნიშნა, რომ ამისათვის უნდა არსებობდეს „მკაფიო სამართლებრივი პროცედურა.“
ჯილდოები
1995 - სამი ვარსკვლავის ორდენის დიდი ოფიცერი
2000 -— ლატვიის მინისტრთა კაბინეტის პრემია
2001 — საპატიო ლეგიონის ორდენის მეთაური (საფრანგეთი )
2002 — აკადემიური პალმების ორდენის კომანდორი (საფრანგეთი)
2004 — ლიტვის დიდი ჰერცოგის გედიმინასის ორდენის დიდი ოფიცერი (ლიტვა )
2005 წელი — აღიარების ჯვარი II კლასი
2009 წელი — Fondation Mérite Européen ოქროს მედალი
2009 წელი — ბალტიის ასამბლეის მედალი
2012 წელი — მარიამის მიწის ჯვრის ორდენი, II კლასი (ესტონეთი )
2018 წელი — ტრუმენ-რეიგანის თავისუფლების საპრეზიდენტო მედალი
2019 წელი — პრინცესა ოლგას I ხარისხის ორდენი (2019 წლის 23 აგვისტო, უკრაინა ) — მნიშვნელოვანი პირადი წვლილისთვის უკრაინის საერთაშორისო ავტორიტეტის განმტკიცებაში, სახელმწიფოთაშორისი თანამშრომლობის განვითარებისა და ნაყოფიერი სოციალური საქმიანობისთვის
პირადი ცხოვრება
2009 წელს ს. კალნიეტე ცოლად გაჰყვა თავის დიდი ხნის მეგობარს, შვეიცარიელ არქიტექტორს მეორე მსოფლიო ომის ლატვიელ ლტოლვილ ანსის რეინჰოლდს, რომელიც 1955 წლიდან მამამისთან, სტომატოლოგთან ერთად ცხოვრობდა ჟენევაში და იქ მიიღო განათლება. 1989 წელს მან დაიწყო გაეროში ლატვიის ჟენევის წარმომადგენლობაში მუშაობა. „მაშინ ძალიან მჭირდებოდა, რადგან „საბჭოთა კასრში გავიზარდე და ჩალით ვიკვებებოდი“ [ლატვიური ანდაზა შეზღუდვების შესახებ] . ანსისმა გამიხსნა ნამდვილი დასავლური სამყარო“, — განაცხადა პოლიტიკოსმა. 2015 წელს ანსისი საცხოვრებლად ლატვიაში გადავიდა. წყვილს ჰქონდა ქონება ალსუნგაში, მაგრამ 2020 წელს გადაწყვიტეს მისი გაყიდვა, რადგან ვეღარ უმკლავდებოდნენ საოჯახო მეურნეობას.
სქოლიო
დაბადებული 22 დეკემბერი
დაბადებული 1952
ლატვიელი პოლიტიკოსი ქალები