PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Mátra

Mátra
The Mátra is a mountain range in northern Hungary, between the towns Gyöngyös and Eger. The country's highest peak, Kékestető (1014 m), belongs to this mountain range.
The Mátra is part of the North Hungarian Mountains and belongs by origin to the largest young volcanic zone of Europe. It is situated between the valleys of the River Tarna and River Zagyva. The Mátra divided into the Western Mátra, Central Mátra and the Eastern Mátra. The highest point of the Western Mátra is Muzsla (805 m). The Central Mátra consists of the plateau of Mátrabérc (Mátra Ridge) and the groups of the volcanic cones of Galya-tető (964 m) and Kékes (1014 m). Steep, rugged slopes, screes, talus slopes and slides alternate with one another, covered with closed beech forests. Gentler slopes and parallel valleys flow down to the south, the largest of which is the so-called Nagy-völgy ("Great valley"). The 'main entrance' to the Mátra was formed in parallel with the valley of Nagy-patak ("Great stream"), ranging from Mátrafüred to Mátraháza. From the vineyard-covered landscape of the foot of the Mátra travellers can arrive at the wooded mountains in a flash. To the east, after the steep escarpment of the 898-meter-high Sas-kő ("Eagle stone"), the 650–750-meter-high peaks of the Eastern Mátra follow one another. The northern part of the mountain range is called Mátralába ("the Mátra's feet"). This is a hilly area covered with 250–400-meter-high small volcanic cones, with mostly cultivated arable lands.
Regional structure
Cities/towns
Gyöngyös (including Mátrafüred, Mátraháza and Kékestető)
Pásztó (including Hasznos and Mátrakeresztes)
Pétervására
Bátonyterenye (including Nagybátony, Kisterenye, Maconka, Szúpatak and Szorospatak)
See also
Geography of Hungary
North Hungarian Mountains
1513 Mátra
External links
Mátra Home
Gallery
Extinct volcanoes of Europe
Mountain ranges of Hungary
Mountain ranges of the Western Carpathians
Ski areas and resorts in Hungary
Volcanoes of Hungary
დავიდ ალბელდა

დავიდ ალბელდა ალიკესი (დ.1 სექტემბერი, 1977) — ესპანელი ფეხბურთელი, პრიმერადივიზიონის კლუბ „ვალენსიის“ ნახევარმცველი.
კარიერის მნიშვნელოვანი ნაწილი გაატარა „ვალენსიაში“. გუნდის კაპიტანია ბოლო დეკადის განმავლობაში.
ესპანეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში ჩატარებული აქვს 51 მატჩი. მონაწილეობა აქვს მიღებული ორ მსოფლიო ჩემპიონატზე და ევროპის 2004 წლის ჩემპიონატზე.
საკლუბო სტატისტიკა
ტიტულები
ვალენსია
უეფა-ს თასი: 2003-04
უეფა-ს სუპერთასი: 2004
ლა ლიგა: 2001–02, 2003–04
კოპა-დელ-რეი: 2007–08
ესპანეთის სუპერთასი: 1999
ესპანეთი U23
ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები: ვერცხლის მედალი 2000
რესურსები ინტერნეტში
Valencia official profile
BDFutbol profile
National team data
CiberChe stats and bio
Transfermarkt profile
სქოლიო
დაბადებული 1977
ესპანელი ფეხბურთელები
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები
ვალენსიის ფეხბურთელები
ვილიარეალის ფეხბურთელები
დაბადებული 1 სექტემბერი
გოელრო

გოელრო — გეგმა, დამუშავებული 1920 წლის საბჭოთა რუსეთის ელექტრიფიკაციის სახელმწიფო კომისიის მიერ გ. კრჟიჟანოვსკის ხელმძღვანელობით, რომელიც ითვალისწინებდა 10-15 წლის განმავლობაში სახელმწიფო მეურნეობის ძირფესვიან რეკონსტრუქციას ელექტრიფიკაციის ბაზაზე (მძლავრი საწარმოების მშენებლობა, 30 რაიონული ელექტროსადგურის, მ. შ. 1,75 მლნ. კვტ ჯამური სიმძლავრის მქონე და 8,8 მლრდ. კვტ. სთ წლიური გამომუშავების 10 ჰიდროელექტროსადგურის აგება). გეგმა ძირითადად შესრულდა 1931 წლისთვის. მოგვიანებით გოელროს გეგმის საფუძველზე შედგა ამიერკავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკების, მ. შ. საქართველოს სსრ სახელმწიფო მეურნეობის განვითარების გეგმა. ენერგეტიკის დარგში იგი ითვალისწინებდა მდინარე რიონის ჰიდროენერგორესურსების გამოყენებას ელექტროენერგიის მისაღებად, ჰიდრო და თბოელექტროსადგურების მშენებლობას. 1922 წლის დამდეგს საბჭოთა საქართველოში დაიწყეს ზემოავჭალის ჰიდროელექტროსადგურის (ზაჰესი ) მშენებლობა; 1921-1927 წლებში — აბაშის ჰესის, აწჰესის, ცხინვალჰესის, რიონჰესის და სხვათა მშენებლობა. 1927 წლის 26 ივნისს საზეიმოდ გაიხსნა ზაჰესი, პირველი დიდი ელსადგური ამიერკავკასიასა და საქართველოში (მეორე — ვოლხოვის ჰიდროელსადგურის შემდეგ).
ლიტერატურა
პაჭკორია გ., გოელროს გეგმა და საქართველო, თბ., 1971;
Кржижановский Г. М., Стеклов В. Ю., Ленинский план электрификации в действии, М., 1956.
გოელრო
პანამის გეოგრაფია

პანამის გეოგრაფია
პანამა არის ქვეყანა რომელიც მდებარეობს ჩრდილოეთი ამერიკის ცენტრალური ამერიკის რეგიონში. ის ესაზღვრება კარიბის ზღვას და წყნარ ოკეანეს და მდებარეობს კოლუმბიასა და კოსტა რიკას შორის. პანამა მდებარეობს პანამის ყელზე. ეს S-ის ფორმის ყელი მოქცეულია 7° - 10° ჩრდილოეთ განედის და 77° - 83° დასავლეთ გრძედის ფარგლებში. პანამა მოიცავს დაახლოებით 77,082 კვადრატულ კილომეტრს. მისი სიგრძეა 772 კილომეტრი, ხოლო სიგანე მერყეობს 60 - 177 კილომეტრის ფარგლებში.
პოლიტიკური რუკა
ქვეყანა და ყოფილია 9 პროვინციად და ორ ტრადიციულ კომარკა (ესპანურ ენოვანი სახლემწიფოების ტრადიციული ადმინისტრაციული ერთეული), რომლებიც თავის მხრივ პროვინციიების შემადგენლობაში შედიან. პროვინციების საზღვრები 1903 წელს მათი ჩამოყალიბების შემდეგ არ შეცვლილა. პროვინციები დაყოფილია რაიონებად, რომლებიც თავის მხრივ იყოფიან კორეჯიმენტოსებად (corregimientos). კორეჯიმენტოსების კონფიგურაციები იცვლება პერიოდულად, ძირითადად მათი მოსახლეობის ცვალებადობის მიხედვით.
მისი ორი საერთაშორისო საზღვარი კოსტა რიკასა და კოლუმბიასთან არის ასრულად დემარკაციული და არ არის არანაირი სადავო საკითხები.
ლიტერატურა
Mellander, Gustavo A. (1971). The United States in Panamanian Politics: The Intriguing Formative Years. Danville, Ill.: Interstate Publishers. OCLC 138568.
პანამის გეოგრაფია
ჭობარეთისთავი

ჭობარეთისთავი — მთა საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჭობარეთის ქედზე, ახალქალაქის პლატოს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ჭობარეთის ზემო წელში. სიმაღლე 2278 მ. აქვს კონუსური ფორმა. აგებულია შუაეოცენური პორფირიტებით, ფუფ-ბრექჩიებით, ტუფ-კონგლომერატებით. მთა და მისი შემოგარენი შემოსილია მთის სტეპის მცენარეებით.
ლიტერატურა
სამცხე-ჯავახეთის მხარის მთები
კამარა

კამარა — მრუდწრიული მოხაზულობის მზიდი სივრცული კონსტრუქცია, რომელსაც ახასიათებს განმბჯენი ძალვის წარმოქმნა და უმეტესად კუმშვაზე მუშაობა. განმჯენი ძალვა ჩვეულებრივ გადაეცემა შემკვრელს, კონტრფორსს, განივ კედელს და ა. შ. კამარის მასალად იყენებენ რკინაბეტონს, ბეტონს, ქვასა და ხეს. კამარის განივი კვეთი სწორხაზოვანი, დანაოჭებული ან მრუდწირულია. კამარა გვხვდება ცილინდრული, შეკრული, ჯვაროვანი, სარკული, აფრის ფორმის და გუმბათის სახით. კამარით ხშირად ხურავდნენ სამრეწველო, სასაწყობო და სასოფლო-სამეურნეო შენობებს.
ძველ ქართულ ხუროთმოძღვერებაში ყველაზე მეტად გავრცელებული იყო ცილინდრული კამარა, რომელიც 2 პარალალეურ კედელს ან სვეტების მწკრივს ეყრდნობოდა. იყო აგრეთვე ვარსკვლავისებრი, ისრული (XVI-XVIII სს.) და შეკრული კამარები. უკანასკნელი შედგება სამკუთხა ელემენტებისაგან, რომლებიც კამარის წვეროში იყრიან თავს. შეკრული კამარა ზოგჯერ გუმბათს ცვლიდა (XVI ს.; შიომღვიმის ძველი ეკლესია, ნინოწმინდის ტაძარი).
ლიტერატურა
არქიტექტურული ელემენტები
მერგარჰი

მერგარჰი ან მერგარი — ნეოლითის ხანის (ძვ.წ. 7000 — 3200) პაკისტანის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი არქეოლოგიური ძეგლი. მდებარეობს კაჩის ვაკეზე პაკისტანის ბელუჯისტანში. ეს არის სამხრეთ აზიაში ერთ-ერთი პირველი ადგილი, სადაც განვითარდა სოფლის მეურნეობა: ხორბლისა და ქერის მოყვანა და მსხვილფეხა და წვრილფეხა (ცხვარი, თხა.) საქონლის მოშენება.
მერგარჰი 1974 წელს აღმოაჩინა ფრანგი არქეოლოგების ჯგუფმა ჟან-ფრანსუა ჟარიჟის ხელმძღვანელობით. გათხრები მიმდინარეობდა 1974-1986 წლებში უწყვეტად. მერგარჰის ყველაზე ადრეული დასახლება ყოფილა პატარა სოფელი, რომელიც თარიღდება 7000 — 5500 წლით ჩვენს ერამდე.
მერგარჰის კულტურა დღეისათვის განიხილება როგორც ჰარაპას ცივილიზაციის წინაპარი. „მერგარჰის აღმოჩენამ შეცვალა მთელი წარმოდგენა ინდის ხეობის ცივილიზაციაზე“, წერს აჰმად ჰასან დანი, ისლამაბადში კუაიდ-ი-აზამის უნივერსიტეტის არქეოლოგიის პროფესორი. „ახლა ჩვენ აღვადგინეთ პირველი დასახლებების წარმოქმნიდან დაწყებული თანმიმდევრობა“.
მერგარჰის ადრეული მცხოვრებნი ცხოვრობდნენ აგურით ნაშენებ სახლებში, სპეციალურ მარცვლეულის შესანახში ინახავდნენ მარცვლეულს, ამზადებდნენ სპილენძის იარაღებს, მოჰყავდათ ქერი, ხორბალი, ფინიკი. მწყემსავდნენ ცხვრებს, თხებს, მსხვილფეხა რქოსან პირუტყვს და ა. შ. გვიანდელ ხანაში (5500 — 2600 წლებში ჩვ. ერამდე) ვითარდება ხელოსნობა, მათ შორის რეწვა, კაჟის დამუშავება, მძივების დამზადება, ლითონის გადამუშავება. მერგარჰი ჩვ. ერამდე 2600 წლიდან უწყვეტად იქნა დასახლებული ადამიანებით.
იხილეთ აგრეთვე
ინდური ცივილიზაცია
ჰარაპა
მოჰენჯო დარო
რესურსები ინტერნეტში
ჰარაპა
ქვის ხანის სტომატოლოგიური იარაღები
მერგარჰის არქეოლოგია
მერგარჰის აღმოჩენების შესახებ
პაკისტანის ცივილიზაციები
არქეოლოგია პაკისტანში
არქეოლოგია ინდოეთში
აზიის ნეოლითი
ბელუჯისტანი
Metapone nicobarensis

Metapone nicobarensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Metapone-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
გოჩა ფიფია

გოჩა ფიფია (დ. 5 აპრილი, 1965, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი და პუბლიცისტი.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1987-1988 წლებში თბილისის პროკურატურაში იყო სტაჟიორ-გამომძიებელი; 1988-1989 წლებში ლენინის რაიონის პროკურატურაში — პროკურორის თანაშემწე; 1989-1991 წლებში საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის კადრების სამმართველოს პროკურორი, საგამოძიებო სამმართველოს პროკურორი; 1993-1994 წლებში საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საკონსულო დეპარტამენტის სამართლებრივი განყოფილების უფროსი; 1994-1996 წლებში საქართველოს საელჩოს პირველი მდივანი (ვაშინგტონი); 1996-2003 წლებში შ.პ.ს. „უშბას“ გენერალური დირექტორი. 2013 წლიდან კომპანია „ზეარის“ დამფუძნებელი.
2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზუგდიდის მაჟორიტარი), საინიციატივო ჯგუფი. იყო რეგიონული პოლიტიკის, თვითმმართველობისა და მაღალმთიანი რეგიონების კომიტეტის წევრი.
ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 5 აპრილი
დაბადებული 1965
ქართველი ბიზნესმენები
ქართველი პუბლიცისტები
საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
თბილისში დაბადებულები
გოჩა
Purpuraturris cristata

Purpuraturris cristata is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Turridae, the turrids.
Description
Distribution
This marine species occurs in the Indo-West Pacific; also off the Philippines and Western Australia.
References
Powell, A.W.B. 1964. The Family Turridae in the Indo-Pacific. Part 1. The Subfamily Turrinae. Indo-Pacific Mollusca 1: 227-346
Vera-Pelaez, J. L., Vega-Luz, R. & Lozano-Francisco, M. C. (2000). Five new species of the genus Turris Roding, 1798 (Gastropoda; Turridae; Turrinae) of the Philippines and one new species of the southern Indo-Pacific. Malakos (Revista de la Asociacióon Malacolóogica Andaluza). Monografia 2, 1-29.
Kilburn, R.N., Fedosov, A.E., Olivera, B.M. 2012. Revision of the genus Turris Batsch, 1789 (Gastropoda:Conoidea: Turridae) with the description of six new species. Zootaxa 3244: 1-58
External links
Chase, K., Watkins, M., Safavi-Hemami, H. & Olivera, B. M. (2022). Integrating venom peptide libraries into a phylogenetic and broader biological framework. Frontiers in Molecular Biosciences. 9: 784419
cristata
Gastropods described in 2000
გიორგი ალექსიძე

გიორგი ალექსიძე
გიორგი დიმიტრის ძე ალექსიძე (დ. 7 იანვარი, 1941, თბილისი — გ. 23 ივნისი, 2008, თბილისი) — ქართველი მოცეკვავე, ბალეტმაისტერი, პედაგოგი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1989). ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალერი (2021).
ბიოგრაფია
დაიბადა ცნობილი ქართველი რეჟისორი დიმიტრი ალექსიძის ოჯახში. 1960 წელს დაამთავრა მოსკოვის ქორეოგრაფიული სასწავლებელი (პედაგოგი ა. მესერერი). 1961–1962 წლებში იყო თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. 1966 წელს დაამთავრა ლენინგრადის საბალეტმაისტერო განყოფილება (პედაგოგი ა. ლოპუხოვი). ამავე წელს შედგა მისი, როგორც ბალერმაისტერის, დებიუტი ლენინგრადის ფილარმონიაში (ერთაქტიანი ბალეტები რამოს, ბრიტენის, დებიუსის მუსიკაზე). 1966–1974 წლებში ალექსიძემ არაერთი ბალეტი დადგა ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის თეატრში. პარალელურად 1967–1978 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მღვაწეობას ლენინგრადის კონსერვატორიის საბალეტ-მაისტერო განყოფილებაზე. 1973 წლიდან იყო ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი ბალეტმაისტერი, ხოლო 1980–1983 წლებში პერმის პ. ჩაიკოვსკის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი ბალეტმაისტერი. 1983–1985 წლებში ლენინგრადში მოღვაწეობდა. იყო ლენინგრადის კონსერვატორიის პედაგოგი (დოცენტი) და საოპერო სტუდიის მთავარი ბალეტმაისტერი. 1985 წლიდან ალექსიძე კვლავ თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი ბალეტმაისტერია.
სპექტაკლები
ბ. კვერნაძის „ბერიკაობა“ (1973);
ს. ცინცაძის „ანტიკური ესკიზები“ (1974);
ი. ს. ბახის „ჩაკონა“ (1974);
ლ. დე ლიბის „კოპელია“ (1975);
ს. ცინცაძის „დალი და მონადირე“ (1976);
რ. გაბიჩვაძის „მედეა“ (1978);
ფ. შოპენის „ვარიაციები მოვარტის თემაზე“ (1975);
ი. ფალკოს „ორესტეა (1968, 1973)“;
ს. პროკოფიევის „კლასიკური სიმფონია“ (1973, 1974), „უძღები შვილი“ (1978, 1986), „კონკია“ (1980);
ა. ვივალდის „წელიწადის დრონი“ (1986);
პ. ჩაიკოვსკის „მაკნატუნა“ (1977), „გერია“ (1980, 1986);
ა. შნიტკეს „კონექსიონი“;
ი. სიბელიუსის „ტუონელის გედი“;
გ. ყანჩელის სიმფონია (1989, ცეკვის საერთაშორისო ფესტივალი, მონპელიე, საფრანგეთი);
ვ. კახიძის „ამორძალები“ (1990);
ს. უბაიდულინას „მერწყულის ერა“ (1991, სანქტ-პეტერბურგის მარიამის თეატრში, პრემიერა გაიმართა გენუაში, დირიჟორი მ. როსტროპოვიჩი);
ფ. მანინის „კოლუმბიდან—ბროდვეიმდე“ (1992, 1993, პრემიერა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეტრში);
ერთმოქმედებიანი ბალეტები: ბახის, შოპენის, მოცარტის, გლაზუნოვის, დელიბის, სტრავინსკისა და სხვების მუსაკაზე. ცეკვებს დგამს აგრეთვე დრამატულ თეატრებსა და კონოფილმებში.
ალექსიძის შემოქმედებისათვის დამახასიათებელია ახალი ქორეოგრაფიული ფორმებისა და სტრუქტურების ძიება კამერული ბალეტების ჟანრში.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
გარდაიცვალა გიორგი ალექსიძე , გაზეთი 24 საათი , რევიუ - 2008-06-23 13:44.;
„მხატ“-ში გიორგი ალექსიძეს იხსენებენ, ნატა კობიძე;
სქოლიო
ქართველი მოცეკვავეები
ქართველი ბალეტმაისტერები
დაბადებული 7 იანვარი
დაბადებული 1941
გარდაცვლილი 23 ივნისი
გარდაცვლილი 2008
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
Neopleurotomoides distinctus

Neopleurotomoides distinctus — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
Theodora of Trebizond

Theodora of Trebizond
Theodora Megale Komnene, (before 1253– after 1285), was Empress of Trebizond from 1284 to 1285. All Michael Panaretos tells us about her is that she was a daughter of Emperor Manuel I of Trebizond by Rusudan, a Georgian princess. Although some consider her Manuel's second wife, Michel Kuršanskis has argued that Rusudan may have been simply his mistress. Kuršanskis also notes that the evidence is insufficient to determine if Theodora was identical with one of the princesses of Trebizond mentioned in the Chronicle of Bishop Stephanos who married a noble or the king of Georgia, or if she had been a nun — much as Anna Anachoutlou was before her usurpation in the following century.
In 1284, with the help of Georgian King of Imereti, David VI Narin she managed to seize the crown from her half-brother, Emperor John II. John II may have taken refuge in Tripolis. Shortly afterwards she was defeated and John regained his throne, but she had managed to reign long enough to have minted her own coins. A few types of silver aspers and bronze nomismas are evidence that she was the only Empress of Trebizond to have coined money. Her fate after John's restoration is unknown. She fled Trebizond in 1285 and disappears from history thereafter; she might have gone into exile in Georgia, the homeland of her mother.
References
13th-century births
13th-century deaths
Grand Komnenos dynasty
13th-century emperors of Trebizond
13th-century women rulers
Eastern Orthodox monarchs
Empresses regnant of Trebizond
Year of birth unknown
Year of death unknown
13th-century monarchs in Asia
Princesses of Trebizond
ჭკადუა

ჭკადუა
საკუთარი სახელი ჭკადუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
დავითი (ჭკადუა) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი
ეთერ ჭკადუა — ქართველი მხატვარი
პლატონ ჭკადუა — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
ქართული გვარები
შლიახტა

შლიახტა — ცენტრალური ევროპის ზოგიერთ ქვეყანაში (განსაკუთრებით პოლონეთსა და ლიეტუვაში) გაბატონებული ფეოდალური კლასის ძირითადი ნაწილის სახელწოდება. თავდაპირველად შლიახტა ეწოდებოდა რაინდობას, საერო ფეოდალთა დაბალ ჯგუფს. შლიახტის პოლიტიკური გავლენის გაძლიერების შედეგად მაგნატები (ფეოდალური უმაღლესი ჯგუფი) იურიდიულად შლიახტის რიგებში შევიდნენ. XVI-XVIII სს-ში რეჩ პოსპოლიტაში დამყარდა შლიახტური რესპუბლიკა. პოლონური შლიახტის თავისებურება იყო მისი შედარებით მრავალრიცხოვნება, მცირემიწიანობა და უმიწაწყლობა. შლიახტას, როგორც გაბატონებულ პრივილეგირებულ ფენას ეკრძალებოდა „არაშლიახტური“ (ხელოსნობა, ვაჭრობა...) საქმიანობა. პოლონეთის დაყოფის შემდეგ (XVIII ს.) შლიახტა რუსეთის, ავსტრიისა და პრუსიის თავადაზნაურობას გაუთანაბრეს. ლიტერატურაში ტერმინი „შლიახტა“ ხანდახან ჩეხიის საერო ფეოდალთა მიმართაც იხსენიება.
ლიტერატურა
ლიეტუვის ისტორია
პოლონეთის ისტორია
სანქტ-პეტერბურგის ანა კაშინელის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ანა კაშინელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1907-1909 წლებში. არის ტიხვინის ეპარქიის ვედენო-ოიატსკის მონასტრის მეტოქი.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
კაშინის მირქმის სახელობის მონასტრის მეტოქის მშენებლობა დაიწყო 1907 წელს, იმ ადგილზე სადაც 1894 წელს იდგა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის სამლოცველო, რომელიც ააგეს იაპონიაში მომხდარი ინციდენტის დროს ნიკოლოზ II-ის სასწაულებრივი გადარჩენის აღსანიშნავად. ეკლესიის პროექტი შეადგინა ეპარქიის არქიტექტორმა ა. პ. აპლაქსინმა. პროექტი მოიცავდა ორსართულიანი ეკლესიის მშენებლობას, რომელსაც მიშენებული ექნებოდა სამლოცველო და საცხოვრებელი კორპუსი.
1907 წლის ნოემბერში აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ახალი სამლოცველო. 1908 წლის თებერვალში ქვედა ტაძარში აკურთხეს ეგვტერი ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, ხოლო მთავარი საკურთხეველი 1909 წელს აკურთხეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანის, ანა კაშინელის სახელზე.
1917 წლის შემდეგ მეტოქი გააუქმეს და ეკლესია სამრევლო გახდა, თუმცა მონაზვნები მეტოქის ფლიგელში კვლავ განაგრძობდნენ ცხოვრებას. ისინი დააპატიმრეს 1932 წელს მონაზვნების მასიური დაპატიმრების პერიოდში, ხოლო შემდეგ გადაასახლეს. მალევე, 1933 წელს, დახურეს თავად ეკლესიაც, რამდენიმე ხატი გადაიტანეს სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარში. 1934 წელს დააპირეს ტაძრის აფეთქება, მაგრამ უშედეგოდ. 1939 წელს ეკლესიაში განათავსეს სამხატვრო სახელოსნო.
1994 წელს ეკლესია გახდა ვედენო-ოიატის მონასტრის მეტოქი. 1995 წლიდან დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1996-1997 წლებში დაადგეს ახალი გუმბათი, ამოტუმბეს წყალი სარდაფიდან, ფანჯრები შემინეს.
2009 წელს აღნიშნეს ტაძრის 100 წლისთავი, თითქმის მთლიანად დასრულდა აღდგენითი სამუშაოები და დაამონტაჟეს კანკელიც.
რესურსები ინტერნეტში
Официальный сайт Введено-Оятского монастыря
Фильм о храме преп. Анны Кашинской в Санкт-Петербурге
სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ჩალაღან-გიუნეი

ჩალაღან-გიუნეი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1412 წელს აქ გაიმართა ჩალაღანის ბრძოლა.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ლაჩინის რაიონის სოფლები
არაშენდის სასახლე

არაშენდის სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი. დგას სოფელ არაშენდის სამხრეთ-დასავლეთით, 200 მეტრზე. აგებულია 1770 წელს. ეკუთვნოდა ანდრონიკაშვილებს. სასახლის ეზოში დაკრძალულია რუსეთის არმიის კავალერიის გენერალი ივანე მალხაზის ძე ანდრონიკაშვილი.
1924 წლიდან 1981 წლამდე სასახლეში სკოლა იყო განთავსებული. ამ პერიოდში ნაგებობის ინტერიერში მნიშვნელოვანი გადაკეთებები განხორციელდა, ხოლო გარედან ცემენტის ხსნარით შელესეს. 1981 წლიდან შენობა მიტოვებულია, რის შემდგომაც იგი ძლიერ დაზიანდა — მოხდილი აქვს სახურავის დიდი ნაწილი, ჩანგრეულია სართულშუა გადახურვები, მოხსნილი და გაზიდულია კარ-სარკმლების ალაოები, ოთახების უმრავლესობა ამოვსებულია სართულშუა გადახურვისა და სახურავის ხის კონსტრუქციების ნაშთებით.
სასახლე გეგმით სწორკუთხაა (დაახლოებით 30-34 მ. კედლების სისქე - 1,3 მ-ია), ორსართულიანი. აქვს სარდაფი (ფართობით დაახლოებით 16 კვ მ, სიმაღლე — 2 მ). ნაგებია აგურით. ალაგ-ალაგ გამოყენებულია რიყის ქვაც. შენობას 4 შესასვლელი აქვს. ოთხივე პირველ სართულზეა — გრძივ კედლებში. სასახლის ორივე სართულზე სხვადასხვა ფართობის 12-12 ოთახია. ოთახები თითოეულ სართულზე ორრიგად არის განლაგებული (მთავარი ფასადის მხარეს მდებარე ოთახები შედარებით უკეთაა შემოჩენილი). განაპირა ოთახებში მეორე სართულთან დამაკავშირებელი ხის კიბეებია. შიგნით ოთახები გაჯითაა შელესილი. კედლებში მოწყობილია თახჩები. შემორჩენილია რამდენიმე ბუხარი. პირველი სართულის კარ-სარკმელები სწორკუთხაა, მეორე სართულისა — მშვილდისებრთაღოვანი. სასახლის მეორე სართულს, ოთხივე ფასადის მხარეს, აგურის კვადრატულ სვეტებზე დაყრდნობილი კრამიტით გადახურული ხის აივანი აქვს, რომლებიც შესაბამის ფასადს მთელ სიგრძეზე არ გასდევს.
ლიტერატურა
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
არანლი (იმიშლი)

არანლი (იმიშლი)
არანლი — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის იმიშლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3 262 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
იმიშლის რაიონის სოფლები
ნიკოლო ამანიტი

ნიკოლო ამანიტი (დ. 25 სექტემბერი, 1966) — იტალიელი მწერალი. ვიარეჯოს პრემიისა და პრემია სტრეგას მფლობელი.
ცნობილი გახდა 2001 წელს გამოცემული რომანით „Io non ho paura“ (არ მეშინია), რომლის მიხედვითაც გაბრიელე სალვატორესმა იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო.
ბიოგრაფია
ნიკოლო ამანიტი დაიბადა რომში. სწავლობდა ბიოლოგიურ მეცნიერებებს, მაგრამ ხარისხი არ მოუპოვებია. მისი პირველი რომანი Branchie 1994 წელს Ediesse-მ გამოსცა, ხოლო 1997 წელს Einaudi-მ. სავარაუდოდ, ნაწარმოები მისი დისერტაციის ადაპტაცია იყო. 1999 წელს რომანის მიხედვით იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღეს. 1995 წელს ამანიტიმ მამასთან, მასსიმოსთან ერთად ესე Nel nome del figlio დაბეჭდა. 1996 წელს მის დასთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ფილმში Cresceranno i carciofi a Mimongo.
ამანიტიმ ლუისა ბრანკაჩიოსთან ერთად მცირე რომანი დაწერა, რომელიც ანთოლოგიაში Gioventù Cannibale გამოქვეყნდა. იმავე წელს ამანიტიმ მოთხრობების კრებული Fango გამოსცა.
1999 წელს დაიბეჭდა რომანი Ti prendo e ti porto via, ხოლო 2001 წელს დაწერილი რომანის, Io non ho paura მიხედვით ავტორს ვიარეჯოს პრემია გადაეცა. რომანის მიხედვით გაბრიელე სალვატორესმა 2003 წელს იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო.
2006 წელს გამოცემული წიგნისთვის, Come Dio comand ავტორს პრემია სტრეგა გადაეცა. გაბრიელე სალვატორესმა ამ რომანის მიხედვითაც გადაიღო ფილმი. 2009 წელს ამანიტის მეხუთე რომანი, Che la festa cominc გამოიცა. 2010 წელს ამანიტიმ მე და შენ გამოსცა, რომლის მიხედვითაც მოგვიანებით ბერნარდო ბერტოლუჩიმ იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო.
2015 წელს ამანიტიმ მეშვიდე რომანი ანნა გამოსცა.
რომანები
Branchie, Roma, Ediesse, 1994. ; Torino, Einaudi, 1997. .
Ti prendo e ti porto via, Milano, Mondadori, 1999. .
Io non ho paura, Torino, Einaudi, 2001. .
Come Dio comanda, Milano, Mondadori, 2006. .
Che la festa cominci, Torino, Einaudi, 2009. .
Io e te, Torino, Einaudi, 2010. .
Anna, Torino, Einaudi, 2015. .
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 25 სექტემბერი
დაბადებული 1966
XX საუკუნის იტალიელი რომანისტები
XX საუკუნის იტალიელი მამაკაცი მწერლები
XXI საუკუნის იტალიელი რომანისტები
XXI საუკუნის იტალიელი მამაკაცი მწერლები
სტრეგის პრემიის მფლობელები
ვიარეჯოს პრემიის მფლობელები
იტალიელი მამაკაცი რომანისტები
უზბეკური ვიკიპედია

უზბეკური ვიკიპედია — ვიკიპედიის განყოფილება უზბეკურ ენაზე. გაეშვა 2004 წლის იანვარში. 2012 წლის 5 ივლისისთვის მოიცავდა 20 000 სტატიას, იმავე წლის ბოლოს სტატიათა რაოდენობა 60 000-მდე გაიზარდა. 2012 წლის დეკემბერში ბოტების დახმარებით შეიქმნა სტატიები დასახლებულ პუნქტებზე. alexa.com-ის სტატისტიკური მონაცემების თანახმად, უზბეკეთში ყველაზე მონახულებადი საიტებიდან ვიკიპედია მე-10 ადგილზე იმყოფება. 2014 წლის თებერვლის მონაცემებით, უზბეკურ ვიკიპედიაში ხელმისაწვდომია დაახლოებით 127 ათ. სტატია. ჰყავს 8 ადმინისტრატორი.
რესურსები ინტერნეტში
უზბეკური ვიკიპედია
უზბეკური ვიკიპედიის მობილური ვერსია
ვიკიპედიები ენების მიხედვით
ბესიკური

ბესიკური — ქართული ლექსის საზომი, დამკვიდრებული ბესიკის მიერ XVIII საუკუნეში, თოთხმეტმარცვლედი ორი ცეზურითმ ლოგაედებს შორის მოთავსებულია მეორე პეონი:
–υ–υυ/υ–υυ/–υ –υυ
"ტანო ტატანო, / გულწამტანო, / უცხოდ მარებო!" (ბესიკი)
მეორე პეონს ზოგჯერ ორი ქორე ენაცვლება, შეიძლება შეიცვალოს ქორესა და დაქტილის თანამიმდევრობაც ლოგაედებში:
–υ –υυ/–υ–υ/–υυ–υ
"სათის დალალნი, / შავნი თმანი, / ჰკიდავნ მას მშველად..." (დ. თუმანიშვილი)
თავდაპირველად ბესიკურს ახასიათებდა შინაგანი რითმები (ბესიკის, დავით რექტორის, დ. თუმანიშვილის, ზ. ბარათაშვილის, პ. ლარძისა და სხვების ლექსები); XIX საუკუნეში ალექსანდრე ჭავჭავაძემ, გრიგოლ ორბელიანმა, ნიკოლოზ ბარათაშვილმა, ივანე მაჩაბელმა (შექსპირის თარგმნისას) ბესიკური შინაგანი რითმების გარეშე გამოიყენეს. თანამედროვე ქართულ პოეზიაში ბესიკურითაა დაწერილი ორიგინალური თუ თარგმნილი სონეტები.
ლიტურატურა
ქართული პოეზია