დირსეუ

დირსეუ ჟოზე გიმარაეში (დ. 15 ივნისი, 1952, კურიტიბა, პარანა, ბრაზილია — გ. 15 სექტემბერი, 1995, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი. თამაშობდა ნახევარმცველის და თავდამსხმელის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც დირსეუ.
1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1974 წლის გერმანიის და 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე. საფეხბურთო კარიერის განმავლობაში თამაშობდა ბრაზილიის, მექსიკის, ესპანეთის, იტალიის და ამერიკის შეერთებული შტატების სხვადასხვა კლუბებში.
ნელინიოს, რობერტო დინამიტის, ზიკოს, სოკრატესის და ფალკაოს მსგავსად — ითვლება თავისი დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ბრაზილიელ ფეხბურთელად. როგორც პროფესიული, ასევე, პიროვნული თვისებებიდან გამომდინარე, სარგებლობდა დამსახურებული ავტორიტეტითა და სიყვარულით კოლეგებსა და გულშემატკივრებს შორის, რომელთაც თავი დაამახსოვრა, როგორც მაღალტექნიკურმა, თამაშის შესანიშნავი ხედვის, იმპროვიზაციისა და შეტევის დამაგვირგვინებელ ფაზებში მოულოდნელი და ეფექტიანი გადაწყვეტილებების მიღების გამორჩეული უნარის მქონე ფეხბურთელმა. ცნობილი იყო თავისი შორეული, ძლიერი და ზუსტი დარტყმებით.
საკლუბო კარიერა
დირსეუ საკლუბო კარიერას 1970 წელს, კურიტიბას საფეხბურთო კლუბ „კორიტიბაში“ იწყებს, რომლის რიგებშიც პირველად იმავე წლის 13 მაისს გამოდის მოედანზე. ამ გუნდის მაისურით პარანაენსეს ჩემპიონატის 26 შეხვედრას ატარებს და ერთი გოლი გააქვს. ამას გარდა, სხვადასხვა არაოფიციალური თუ ამხანაგური შეხვედრების ფარგლებში, კიდევ 31 მატჩში მონაწილეობს და ექვსი ბურთი გააქვს. საერთო ჯამში, „კორიტიბას“ შემადგენლობაში 57 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას და შვიდჯერ იღებს მეტოქეთა კარს. 1971 და 1972 წლებში გუნდთან ერთად პარანას შტატის ჩემპიონი ხდება.
1973–1976 წლებში „ბოტაფოგოს“ რიგებში გამოდის. აქ იგი კარიოკას პირველობის 52 შეხვედრაში იცავს გუნდის ღირსებას და ცხრაჯერ იღებს მეტოქეთა კარს. 1975 წელს გუნდთან ერთად რიოს თასის მფლობელი ხდება.
1976 წლის სეზონს „ფლუმინენსეში“ ატარებს, სადაც კარიოკას პირველობის 22 შეხვედრაში ორი ბურთი გააქვს და პირველად ეუფლება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონის ტიტულს. ამას გარდა, სხვადასხვა არაოფიციალური თუ ამხანაგური შეხვედრების ფარგლებში, კიდევ 33 მატჩში მონაწილეობს და ხუთი ბურთი გააქვს. საერთო ჯამში, „ფლუმინენსეს“ რიგებში 55 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას და შვიდჯერ იღებს მეტოქეთა კარს. აღსანიშნავია, რომ ამ დროს გუნდში თამაშობენ ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების მოქმედი (რობერტო რიველინო, ედინიო, როდრიგეს ნეტო, ჟილი) და ყოფილი წევრები (კარლოს ალბერტო, პაულო სეზარ კაჟუ). ბრაზილიური ფეხბურთის სპეციალისტების შეფასებით, ამ პერიოდის „ფლუმინენსე“ თავისი შემადგენლობით და თამაშის ხარისხით არა მხოლოდ სამხრეთ ამერიკის, არამედ მსოფლიოს ერთ-ერთ უძლიერეს გუნდს წარმოადგენდა.
1977–1978 წლებში „ვასკო და გამას“ რიგებშია. ამ კლუბში იგი კარიოკას ჩემპიონატის 25 შეხვედრაში გამოდის მინდორზე და ორი ბურთის გატანას ახერხებს. 1977 წელს გუნდთან ერთად მეორედ ხდება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონი.
1978–1979 წლებში მექსიკის ყველაზე ტიტულოვან კლუბში მეხიკოს „ამერიკაში“ გამოდის, რომლის რიგებშიც მექსიკის ჩემპიონატის 45 მატჩს ატარებს და ორი ბურთი გააქვს.
1979–1982 წლებში ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე მადრიდის „ატლეტიკოს“ ღირსებას იცავს. აქ იგი ქვეყნის პირველობის 84 მატჩს თამაშობს და 18 გოლი გააქვს. 1982 წელს ესპანეთიდან იტალიაში ინაცვლებს, სადაც სერია A-ს მონაწილე გუნდებიდან ჯერ „ვერონას“ (1982–1983) და „ნაპოლის“ (1983–1984), ხოლო შემდეგ „ასკოლის“ (1984–1985), „კომოს“ (1985–1986) და „აველინოს“ (1986–1987) რიგებში თამაშობს.
1988 წელს სამშობლოში ბრუნდება და ისევ „ვასკო და გამას“ უერთდება, რომელთან ერთად კიდევ ერთხელ იმარჯვებს კარიოკას ჩემპიონატში. ამის შემდეგ ამერიკული კლუბის „მაიამი შარკსის“ რიგებში გამოდის, სადაც 17 შეხვედრაში ხუთი ბურთი გააქვს. 1989–1991 წლებში იტალიის სამხრეთ რეგიონის კამპანიის სალერნოს პროვინციაში მდებარე პატარა ქალაქ ებოლის საფეხბურთო კლუბ „ებოლიტანას“ მაისურით ასპარეზობს, სადაც 39 შეხვედრაში 14 ბურთი გააქვს. 1992 წლიდან იმავე რეგიონში მოასპარეზე კიდევ ერთი იტალიური კლუბის, ამჯერად, ბენევენტოს პროვინციის დედაქალაქ ბენევენტოს „ბენევენტოს“ ღირსებას იცავს. მის რიგებში 11 მატჩს თამაშობს და ოთხჯერ ახერხებს მეტოქეთა კარის აღებას. 1995 წლიდან მეორე მექსიკური კლუბის იუკატანის შტატის ქალაქ მერიდას „ატლეტიკო იუკატანის“ რიგებში აგრძელებს თამაშს. იმავე წლის 15 სექტემბერს ჟოზე დირსეუ 43 წლის ასაკში ავტოკატასტროფაში იღუპება.
2001 წელს იტალიის ქალაქ ებოლის საფეხბურთო კლუბ „ებოლიტანას“ გულშემატკივართა, ასევე, კლუბის ყოფილი პრეზიდენტის ლუიჯი კავალიერეს ინიციატივით და ადგილობრივი თვითმმართველობის მხარდაჭერით ქალაქის განახლებულ მუნიციპალურ სტადიონ „Massaioli“-ს დირსეუს სახელი მიენიჭა — Stadio José Guimarães Dirceu.
სანაკრებო კარიერა
1973–1986 წლებში იყო ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი, რომლის შემადგენლობაში 41 მატჩი ითამაშა და 5 ბურთი გაიტანა.
სანაკრებო მატჩები
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
დირსეუმ მსოფლიო ჩემპიონატების 12 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და სამი ბურთი გაიტანა.
მიღწევები
საკლუბო
კორიტიბა
პარანაენსეს ჩემპიონატი: 1971, 1972
ფლუმინენსე
კარიოკას ჩემპიონატი: 1976
ვასკო და გამა
კარიოკას ჩემპიონატი: 1977, 1988
სანაკრებო
ბრაზილია
მსოფლიო ჩემპიონატი
მე-4 ადგილი: 1974
მე-3 ადგილი: 1978
ინდივიდუალური
მსოფლიო ჩემპიონატი
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1978
ბრინჯაოს ბურთის მფლობელი: 1978
სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი
ბრინჯაოს ბურთის მფლობელი: 1978
ბიბლიოგრაფია
პერიოდიკა
რესურსები ინტერნეტში
Brasil · Resultados Históricos
Campeonatos Estaduais (State Championships)
სქოლიო
დაბადებული 15 ივნისი
დაბადებული 1952
გარდაცვლილი 15 სექტემბერი
გარდაცვლილი 1995
ბრაზილიელი ფეხბურთელები
ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები
ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ვასკო და გამას ფეხბურთელები
კორიტიბას ფეხბურთელები
ბოტაფოგოს ფეხბურთელები
ფლუმინენსეს ფეხბურთელები
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები
ატლეტიკო მადრიდის ფეხბურთელები
სერია A-ს ფეხბურთელები
ელას ვერონის ფეხბურთელები
ნაპოლის ფეხბურთელები
ასკოლის ფეხბურთელები
კომოს ფეხბურთელები
აველინოს ფეხბურთელები
ებოლიტანას ფეხბურთელები
ბენევენტოს ფეხბურთელები
მექსიკის ჩემპიონატის ფეხბურთელები
1974 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
1978 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
1982 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები