PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ახალგაზრდობის ტკბილი ჩიტი (ფილმი)

ახალგაზრდობის ტკბილი ჩიტი (ფილმი)
ახალგაზრდობის ტკბილი ჩიტი — 1962 წლის ამერიკული ფილმი. წარმოადგენს ტენესი უილიამსის ამავე სახელწოდების პიესის ადაპტაციას.
სიუჟეტი
ჩანს უეინი ბრუნდება მშობლიურ ქალაქში მას შემდეგ, რაც უშედეგოდ ცდის ბედს ჰოლივუდში. მას თან მიჰყავს კინოვარსკვლავი ალექსანდრა დელ ლაგო. ქალაქში დაბრუნებული ჩანსი ნახულობს ყოფილ შეყვარებულ ჰევენლის. სწორედ ჰევენლის მამა, ადგილობრივმა მაგნატმა და პოლიტიკოსმა აიძულა წლების წინ ჩანსი, დაეტოებინა ქალაქი.
როლებში
პოლ ნიუმენი — ჩანს უეინი
ჯერალდინ პეიჯი — ალექსანდრა დელ ლაგო
ედ ბეგლი — ტომ ფინლი
შირლი ნაიტი — ჰევენლი ფინლი
მილდრედ დანოკი — დეიდა ნონი
რიპ ტორნი — ტომას ფინლი უმცროსი
ჯილდოები
ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის დრამაში: ჯერალდინ პეიჯი
ოსკარი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში: ედ ბეგლი
რესურსები ინტერნეტში
1962 წლის ფილმები
MGM-ის ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
ამერიკული ფილმები
ტენესი უილიამსის პიესებზე დაფუძნებული ფილმები
რიჩარდ ბრუკსის ფილმები
ჰაჯი გულულარის სასახლე

ჰაჯი გულულარის სასახლე — ისტორიული და არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ შუშაში. აშენდა 1849 წელს მეორე გილდიის ვაჭრის გულუ მაჰამადალი-ოღლუს ბრძანებით.
დღესდღეობით შემორჩენილია სასახლის კედლების ზოგიერთი ნაწილი.
ისტორია
შენობა აშენდა „ჩუხურ მეჰელეში“ (უბანში) მეორე გილდიის ვაჭრის გულუ მაჰამადალი-ოღლუს დაკვეთით. მშენებლობა 1849 წელს დაიწყო. ჰაჯი გულუ, რომელიც ოდესღაც ჯაფარგულ-ხან მუჰამედგასან-ოღლუ სარიჯალი-ჯავანშირს ემსახურებოდა, ვაჭრობით იყო დაკავებული. შედეგად, დროთა განმავლობაში, იგი გახდა შუშის ერთ-ერთი უმდიდრესი ვაჭარი.
სასახლეს ჰქონდა 46 ოთახი და ორი დიდი სასტუმრო ოთახი. რუსი მხატვრის ვასილი ვერეშჩაგინის, რომელიც 1865 წელს ეწვია შუშას, ნახატზე ასახაულია ამ სასახლის ერთ-ერთ დარბაზი. 1992 წელს, სომხების მიერ შუშას ოკუპაციის დროს ჰაჯი გულუს სასახლე დაბომბეს, შედეგად მისი კედლები დაინგრა. ამჟამად შემორჩენილია კედლების ზოგიერთი ნაწილი.
გალერეა
სასახლე 2021 წელს
სქოლიო
სახლები შუშაში
გიორგი გუნია (მხატვარი)

გიორგი გუნია (მხატვარი)
გიორგი კონსტანტინეს ძე გუნია (დ. 19 ოქტომბერი, 1938, თბილისი, — გ. 30 მარტი, 2001) — ქართველი სცენოგრაფი, საქართველოს სახალხო მხატვარი (1989).
დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია 1966 წელს, იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას (1970–1982). 1980–1992 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის მთავარ მხატვრად, ხოლო 1987–1996 წლებში — საქართველოს მხატვართა კავშირის გამგეობის პირველ მდივნად. 1990 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს კულტურის მინისტრის მოადგილე. ამავდროულად, 1991 წლიდან მოღვაწეობდა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტში, სადაც დააარსა თეატრალურ-დეკორაციული ფაკულტეტი. გუნიას გაფორმებული აქვს 70-ზე მეტი სპექტაკლი საქართველოსა და საზღვარგარეთის თეატრებში: ჟან ანუი „ანტიგონე“ (1968), ჟან-პოლ სარტრი „ეშმაკი და უფალი ღმერთი“ (1995, შოთა რუსთაველის სახ. აკადემიური თეატრი); ჟ. ანუის „ტოროლა“ (1965), მიხეილ მრევლიშვილის „წმ. შუშანიკის წამება“ (1968), ვ. რასპუტინის „იცოცხლე და გახსოვდეს“ (1983, კ. მარჯანიშვილის სახ. აკადემიური თეატრი); ვადიმ კოროსტილიოვის „კომანდორის ნაბიჯები“ (1971), ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“ (1983, ა. გრიბოედოვის სახ. რუსული დრამატული თეატრი); უილიამ შექსპირის „მეფე ლირი“ (1972, რუსთავის დრამატული თეატრი); რევაზ ლაღიძის „ლელა“ (1975), პეტრე ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“ (1977, ზ. ფალიაშვილის სახ. ოპერისა და ბალეტის თეატრი); კოტე მახარაძის „ბაგრატიონები“ (1994) და „სტალინი“ (1998, ერთი მსახიობის თეატრი — „ვერიკო“); ბერტოლტ ბრეხტის „სამგროშიანი ოპერა“ (1964, პერმის პ. ჩაიკოვსკის სახ. ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი); გრიგოლ რობაქიძის „ლამარა“ (1996, ბათუმის ი. ჭავჭავაძის სახელობის დრამატული თეატრი) და სხვ. გუნიას შემოქმედებამ დიდი როლი ითამაშა 60-იანი წლების ქართული სცენოგრაფიის განახლებაში. გამოქვეყნებული აქვს ქართული სცენოგრაფიის სკოლისადმი მიძღვნილ სტატიები, აფორმებდა გამოფენებს, სადღესასწაულო კონცერტებს.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 19 ოქტომბერი
დაბადებული 1938
გარდაცვლილი 30 მარტი
გარდაცვლილი 2001
თბილისში დაბადებულები
ქართველი სცენოგრაფები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვრები
Giorgi Alaverdashvili

Giorgi Alaverdashvili (born 21 November 1987) is a Georgian footballer who plays for 1. SK Prostějov.
Honours
Lokomotivi Tbilisi
Georgian Cup: Winner 2004–05
Šiauliai
Lithuanian Football Cup: Runner-up 2012–13
References
1987 births
Living people
Footballers from Tbilisi
Men's footballers from Georgia (country)
FC Locomotive Tbilisi players
FC Borjomi players
FC Samtredia players
FC Guria Lanchkhuti players
CS Gaz Metan Mediaș players
Liga I players
Expatriate men's footballers from Georgia (country)
Expatriate men's footballers in Lithuania
Expatriate men's footballers in Romania
Expatriate men's footballers in Poland
Expatriate sportspeople from Georgia (country) in Romania
FC Metalurgi Rustavi players
Zawisza Bydgoszcz players
Ekstraklasa players
FC Šiauliai players
Men's association football forwards
Kusheyevo

Kusheyevo (Quşıy) is a rural locality (a village) in Davletovsky Selsoviet, Abzelilovsky District, Bashkortostan, Russia. The population was 374 as of 2010. There are 9 streets.
Geography
Kusheyevo is located 9 km east of Askarovo (the district's administrative centre) by road. Davletovo is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Abzelilovsky District
Taka (boat)

Taka (boat)
Taka (Laz: თაკა Taǩa) is a traditional small boat, typical of the Black Sea shores of Turkey where they are primarily, but not exclusively, built and used. They can be used in fishing or for carrying small loads and a limited number of passengers. Although not very fast, they are well-balanced and resistant and are especially well-suited for the thick waves of the Black Sea. In Turkey, they are very often built by Laz people and are associated with Laz culture or with the wider Black Sea culture.
Description
Their length may vary between and they are usually conceived in a way as to ensure a load capacity of 5 to 10 tons in weight. Those employed in fishing are generally smaller.
History
Until recent years, they were primarily built in boatyards in (from east to west on Turkey's Black Sea shores) Sürmene, Amasra, Bartın, Kurucaşile and Şile, and within İstanbul, in Silivri, Ayvansaray and Rumelikavağı districts or quarters. Even when situated in the Western Black Sea coasts of Turkey, these boatyards are usually owned, managed and staffed by boatbuilders from the eastern ends of the Black Sea.
Their emergence under distinct and authentic lines is dated to the 19th century, certainly as a result of the experience accumulated over ages. In a short span of time, they became one of the identifying features of the Turkish Black Sea. Their symbol-laden history was further enriched by the services rendered by the taka and their captains and crews during the Turkish War of Independence, transporting smuggled arms to Turkish armies in inner Anatolia. Slightly before that, takas also assured the passage of the Black Sea for Russian refugees after the Bolshevik Revolution.
For local people, taka was an indispensable means of transport employed through all aspects of the daily life. Until the recent extension of the roads network in the region, Turkey's Black Sea region as a whole largely depended on sea transport in its economy, social life and contacts with the outside world.
Sources
"Encyclopedic Dictionary of Black Sea" ("Karadeniz: Ansiklopedik Sözlük", 2005) by Özhan Öztürk
Web site about the culture/history/life and a travel guide for the Black Sea region of Turkey
Web portal of Turkish shipmodelling aficionados
Sailboats
Maritime industries in Turkey
Turkish words and phrases
Turkish inventions
Murici

Murici is a municipality located in the east of the Brazilian state of Alagoas. Its population is 28,333 (2020) and its area is 424 km². According to the Veja magazine, despite receiving generous public transfers, the city still lags behind most municipalities in Brazil in human development. 30.6% of its inhabitants are illiterate and 65% rely on Federal funds to survive, which contribute for an HDI of just 0.58, slightly below Iraq's HDI of 0.59.
The municipality contains 61% of the Murici Ecological Station, created in 2001.
References
Municipalities in Alagoas
სან-სებასტიან-დუ-ალტუ

სან-სებასტიან-დუ-ალტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 575 მეტრზე. მიეკუთვნება რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ცენტრის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სანტა-მარია-მადალენას შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 895 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.35 კმ²-ზე. ფართობი 397 898 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
რიო-დე-ჟანეიროს შტატი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
რიო-დე-ჟანეიროს შტატის მუნიციპალიტეტები
ნიჟნი-ტაგილის სერგი რადონეჟელის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის სერგი რადონეჟელის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2001-2003 წლებში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.
ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 2000 წლის 25 სექტემბერს ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კომბინატის ხელმძღვანელობის თხოვნით. პირველი ქვა ტაძრის საფუძველში ჩადეს ქალაქის მერმა ნიკოლაი დიდენკომ, სვერდლოვსკის ოლქის გუბერნატორმა ედუარდ როსელმა, ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კმბინატის გენერალურმა დირექტორმა სერგეი ნოსოვმა და მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. ტაძრის მშენებლობისათვის შეარჩიეს ეკატერინბურგელი არქიტექტორის ვ. სიმინენკოს პროექტი.
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2001 წელს და მისი მშენებლობა მიმდინარეობდა ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კომბინატის, „ევრაზჰოლდინგისა“ და ეკატერინბურგის ეპარქიის ფინანსებით, რის შესახებაც მოგვითხრობს ეკლესიის კედელში ჩატანებული დაფა. 2003 წლის 25 სექტემბერს აკურთხეს ჯვარი და ტაძრის გუმბათი. თავად ეკლესიის კურთხევა კი შედგა 2004 წლის 22 ოქტომბერს. კურთხევის ცერემონიალს უძღვებოდა სამი სამღვდელო პირი: ეკატერინბურისა და ვერხოტურის მთავარეპისკოპოსი ვიკენტი, სერგიევო-პოსადის ეპისკოპოსი ფეოგნოსტი და ბრიანსკისა და სევის მთავარეპისკოპოსი თეოფილაქტე.
არქიტექტურა
ტაძარი აგებულია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში, მაგრამ ასევე გამოყენებულია კლასიციზმისა და XIX-XX საუკუნეების მიჯნის ტრადიციული საეკლესიო არქიტექტურის მოტივები. მრავალი დეტალი აიღეს 1963 წელს დანგრეული ვიისკო-ნიკოლსკის ეკლესიისაგან.
ტაძრის შენობას აქვს ჯვარგუმბათოვანი ფორმა, რომელიც აგებულია მაღალ ცოკოლზე და იტევს 800 ადამიანს. იგი შედგება კვადრატული ცენტრალური სივრცისაგან, ნახევარწრიული აფისიდისაგან და სატრაპეზოსაგან. დომინანტი სამრეკლოს სიმაღლე შეადგენს 40 მეტრს. სამრეკლოს აქვს ცილინდრული სახე. მასზე ჩამოკიდებულია 11 ზარი, რომელთა წონა მეყეობს 6 კგ-დან 1,5 ტონამდე. ტაძარს სულ აქვს შვიდი გუმბათი. ტაძრის მოხატულობა შეასრულეს მოსკოველმა მხატვარებმა რუსეთის დამსახურებული მხატვრის ვ. პავლოვის ესკიზების მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
ნიჟნი-ტაგილის ტაძრები
ნაფოტა

ნაფოტა — თევზების გვარი კობრისებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძე 25 სმ, იშვიათად 50 სმ. მასა 500 გ აღწევს. ნახევრად გამსვლელი და მტკნარი წყლის ფორმებია. გვარში 10-მდე სახეობაა, რომელთაგან საქართველოში (რიონში, ტეხურში, ენგურში, ხობში, ბებესირის და პალიასტომის ტბაში) გვხვდება 2: ნაფოტა (Rutilus rutilus) და მორევის ნაფოტა (Rutilus frisi). მტკვარში, ხრამში, ალაზანში, თბილისის ზღვაში, ჯანდარის ტბაში გვხვდება ნაფოტას ქვესახეობა მტკვრის ნაფოტა (Rutilus rutilus caspius). ნაფოტა სარეწაო მნიშვნელობის თევზებია (ვობლა, ტარანი). იყენებენ ნედლს, შებოლილს, დამარილებულს.
ლიტერატურა
კობრისებრნი
vep:Särg
დვანის მესამე ნასოფლარი

დვანის მესამე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვანიდან 3 კმ-ზე, ეკლესიასთან, ძველ სასაფლაოზე. თარიღდება ფეოდალური ხანით. შემორჩენილია სხვადასხვა ნაგებობის საძირკვლის ნაშთები.
ლიტერატურა
ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Polyrhachis crassispinosa

Polyrhachis crassispinosa — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
კლაქსვიკი

კლაქსვიკი — მეორე უდიდესი ქალაქი ფარერის კუნუძულებზე, ქალაქი მდებარეობს კუნძულ ბოროიზე, რომელიც შედის ნოროიარის კუნძულების ჯგუფში.
ამ ადგილზე პირველი დასახლება ჯერ კიდევ ვიკინგთა შემოსევების დროს ყოფილა, თუმცა მას მნიშვნელოვანი დანიშნულებები არ გააჩნდა.
უკვე მეოცე საუკუნეში აქ შეიქმნა დიდი ფარერული ქალაქი, ამჟამად კლაქსვიკს მნიშვნელოვანი ეკონომიკური ფუნქციები აქვს, მთელს ამ რეგიონში. ვიდრე ქალაქი შეიქმნებოდა, აქ არსებობდა ოთხი პატარა სოფელი, რომლებიც შემდგომ გაერთიანდნენ.
კლაქსვიკი მოქცეულია, ორ პატარა ყურეს შორის. აქ არის ნავსადგური, რომელსაც მნიშვნელოვანი დანიშნულებები გააჩნია. ამ ტერიტორიაზე საკმაოდ არის განვითარებული მეთევზეობა.
დაძმობილებული ქალაქები
- მურმანსკი, რუსეთი
- უიკი, შოტლანდია
- სისიმიუტი, გრენლანდია
- კუპავოგური, ისლანდია
- ტრონჰეიმი, ნორვეგია
- ნორჩეპინგი, შვედეთი
- ტამპერე, ფინეთი
- გრენა, დანია
- ოდენსე, დანია
ფარერების ქალაქები
დიდი კრესტოვსკის ხიდი

დიდი კრესტოვსკის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო გასახსნელი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე პატარა ნევკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს პეტროგრადისა და კრესტოვსკის კუნძულებს. პირველი კაპიტალური ხიდი, რომელიც ააშენეს ნევის ტოტზე. ხიდის სიგრძეა 149 მეტრი, ხოლო სიგანე — 25,5 მეტრი.
მდებარეობა
ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს დიდი ზელენინისა და პეტროგრადის ქუჩებს.
დინების ქვემო მიმართულებით მდებარეობს კამენოოსტროვსკის ხიდი, ზემო მომართულებით კი — ლაზარევის ხიდი.
უახლოესი მეტროს სადგურია „ჩკალოვსკაია“ (900 მ).
სახელწოდება
თავდაპირველად ხიდს ერქვა კრესტოვსკის ან პეტერბურგ-კრესტოვსკის ხიდი (იმ კუნძულების სახელი, რომელსაც აერთიანებს). თანამედროვე სახელწოდება ხიდმა მიიღო 1876 წელს, რათა გაერჩიათ მდინარე კრესტოვკაზე გადებული მცირე კრესტოვსკის ხიდისაგან.
ისტორია
პირველი ხიდი ამ ადგილზე, რომელმაც შეცვალა ბოგირი ააშენეს 1850 წელს. ეს იყო პირველი შემთხვევა ახალი მუდმივი ხიდის მშენებლობისა მდინარე ნევაზე და მის ტოტზე ახალ ადგილას, რომელსაც არ შეუცვლია მანამდე არსებული მოცურავე ხიდი. 1877 წელს ხიდი გაამაგრეს და გააფართოვეს კონკის გზის გაყვანასთან დაკავშირებით. 1882 წლიდან 1883 წლამდე მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი, კვლავ გადააკეთეს და გააფართოეს. XX საუკუნის დასაწყისში ხიდი მოძველებული აღმოჩნდა და 1904 წელს დახურეს მოძრაობისთვის. 1905 წელს დაიწყეს კაპიტალური რემონტი ინჟინერ პ. ა. ლიხაჩევის პროექტის მიხედვით.
1928 წლისთვის აქ არსებობდა ხის 11-მალიანი ხიდი, შუა გასახსნელი მალით. ხიდის გახსნა ხდებოდა ხელით. მისი სიგრძე იყო 126,4 მეტრი, სიგანე კი — 17,9 მეტრი. 1946 წლიდან ხიდი უკვე აღარ იხსნებოდა გასახსნელი მალის მოძველებული მდგომარეობის გამო. 1948 წლისათვის მთელი ხიდის ტექნიკური მდგომარეობა ითვალისწინებადა კაპიტალურ რემონტს. 1949-1951 წლებში „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინერის პ. ვ. ანდრეევსკისა და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტით ააგეს ხუთმალიანი მეტალის გასახსნელი ხიდი. დიდი კრესტოვსკის ხიდი გახდა პირველი მსხვილი ხიდი, რომელიც ააგეს ლენინგრადში მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ.
2005-2006 წლებში მიმდინარეობდა გასახსნელი მალის მეტალის კონსტრუქციის რემონტი. 2007 წელს გამოცვალეს ასფალტბეტონის საფარი მუდმივ მალებზე და აყარეს ტრამვაის ხაზები.
ლიტერატურა
Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 442. — 511 с.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 302. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с.
რესურსები ინტერნეტში
Большой Крестовский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
Крестовские мосты //Энциклопедия Санкт-Петербурга
სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
ბორის I

ბორის I ან ბორის-მიხეილ ბულგარელი (გ. 2 მაისი, 907) — ბულგარეთის მეფე 852-889 წლებში, მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მაისი, ახალი სტილით — 15 მაისი. 865 წელს ქრისტიანობა ოფიციალურ რელიგიად გამოაცხადა. გაქრისტიანების შემდეგ კი ბიზანტიის იმპერატორ მიხეილ III-ის პატივსაცემად მიიღო მეორე სახელი.
რესურსები ინტერნეტში
Bulgarian history — Boris I
The Ecumenical Patriarchate of Constantinople
ბულგარეთის მმართველები
X საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
გარდაცვლილი 2 მაისი
გარდაცვლილი 907
Bulgaria at the 1952 Summer Olympics

Bulgaria at the 1952 Summer Olympics
Bulgaria competed at the 1952 Summer Olympics in Helsinki, Finland. The nation returned to the Olympic Games after having missed the 1948 Summer Olympics. 63 competitors, 54 men and 9 women, took part in 34 events in 8 sports.
Medalists
Athletics
Basketball
Preliminary round
Group 2
|}
Quarterfinals
The top two teams in each quarterfinals advanced to the semifinals. The other two teams in each quarterfinals played in the fifth through eighth place classification.
Quarterfinals group A
|}
Classification matches
5-8th-place match
7th-place match
Boxing
Cycling
Road Competition
Men's Individual Road Race (190.4 km)
Petar Georgiev — 5:24:34.0 (→ 46th place)
Boyan Kotsev — did not finish (→ no ranking)
Ilya Velchev — did not finish (→ no ranking)
Milcho Rosev — did not finish (→ no ranking)
Equestrian
Football
Preliminary round results
Head coach: Krum Milev
Gymnastics
Shooting
Six shooters represented Bulgaria in 1952.
Men
References
External links
Official Olympic Reports
International Olympic Committee results database
Nations at the 1952 Summer Olympics
1952
San Miguel (volcano)

San Miguel (volcano)
San Miguel (also known as Volcán Chaparrastique) is a stratovolcano in central-eastern El Salvador, approximately southwest of the city of San Miguel. On January 16, 2002, a minor eruption of steam, gas, and ash occurred from the summit crater, lasting 3 hours but causing no real damage to life or property. Carbon dioxide emissions had been monitored since November 2001, and their steady increase continued to build up until the eruption.
Twelve years later, on December 29, 2013, San Miguel erupted at 10:30 local time spewing ash and smoke into the sky, and prompted the evacuation of thousands of people living in a 3 km (1.9 mi) radius around the volcano. It was preceded and caused by increased seismic activity beginning at 06:30 local time.
See also
List of volcanoes in El Salvador
List of stratovolcanoes
Gallery
References
External links
Mountains of El Salvador
Stratovolcanoes of El Salvador
Active volcanoes
Protected areas of El Salvador
თავისუფალი ქალაქი

თავისუფალი ქალაქი — ქალაქი საღვთო რომის იმპერიაში, რომელიც გათავისუფლებული იყო სენიორის, მაგალითად ეპისკოპოსის, არქიეპისკოპოსის, ფეოდალის, ან მეფის ძალაუფლებისა და ვასალობისგან. ასეთი ქალაქები იყვნენ: კელნი, ზიოსტი, მაინცი, აუგსბურგი, ვორმსი, შპაიერი, სტრასბურგი, ბაზელი.
თავისუფალი ქალაქები იპოვებდნენ თვითმმართველობას. განსხვავებით საიმპერიო ქალაქებისგან თავისუფალი ქალაქები ვალდებულები არ იყვნენ გადასახადები ეხადათ და სამხედრო დახმარება მიეწოდებინათ წმინდა რომის იმპერიის იმპერატორისთვის. სამხედრო სამსახური თავისუფალი ქალაქის მოქალაქეებს ევალებოდათ მხოლოდ თვითონ ქალაქის დაცვის ან ჯვაროსნული ლაშქრობების დროს. თავისუფალი ქალაქები წარმოადგენდნენ ფაქტობრივად ქალაქ-რესპუბლიკებს.
თავისუფალი ქალაქების სტატუსმა იარსება XIX საუკუნემდე. XIX საუკუნიდან თავისუფალი ქალაქის სტატუსი ქალაქს ეძლეოდა საერთაშორისო ხელშეკრულებით და მისი სტატუსი გარანტირებული იყო საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ. ამ პერიოდის თავისუფალი ქალაქებისთვის დამახასათებელი იყო დემილიტარიზაცია და ნეიტრალიტეტი. თავისუფალი ქალაქის ამ კლასიკურ განსაზღვრებას არ შეესაბამება გერმანულ კავშირში 1815-1866 შემავალი ქვეყნების 4 „თავისუფალი ქალაქი“: ბრემენი, ფრანკფურტ-ამ-მაინი, ჰამბურგი და ლიუბეკი. 1815 წელს ვენის კონგრესის მიერ თავისუფალ ქალაქად გამოცხადდა კრაკოვი, 1919 წელს თავისუფალ ქალაქად გამოცახდდა დანციგი რომელიც 1939 წლამდე ერთა ლიგის პროტექტორატის ქვეშ იყო.1947 წელს უნდა შექმნილიყო ტრიესტის თავისუფალი ტერიტორია, რომელიც გაეროს კონტროლქვეშ იქნებოდა, მაგრამ საკითხი გადაწყდა იტალია-იუგოსლავიის შეთანხმებით. თავისუფალი ქალაქის სტატუსი ჰქონდა ტანჟერს (1923-1940, 1945-1956) და საარს (1919-1935, 1945-1955). 1947 წლის გაეროს რეზოლუცია ითვალისწინებდა თავისუფალი ქალაქის სტატუსის მინიჭებას იერუსალიმისთვის. სსრკ ითხოვდა თავისუფალი ქალაქის სტატუსის მინიჭებას დასავლეთი ბერლინისთვის.
ლიტერატურა
Urs Hafner: Republik im Konflikt. Schwäbische Reichsstädte und bürgerliche Politik in der frühen Neuzeit. Bibliotheca Academica, Tübingen 2001, ISBN 3-928471-36-8
André Krischer: Reichsstädte in der Fürstengesellschaft. Politischer Zeichengebrauch in der Frühen Neuzeit. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2006, ISBN 3-534-19885-9.
Richard Schmidt: Deutsche Reichsstädte. Hirmer, München 1957.
საღვთო რომის იმპერიის ადმინისტრაციული დაყოფა
ქალაქები
ნასების ბრძოლა

ნასების ბრძოლა (1645 წლის 14 ივნისი) — მნიშვნელოვანი ბრძოლა ინგლისის სამოქალაქო ომში. «კავალერების» ჯარი შეადგენდა 8,000 ჯარისკაცს, ხოლო მრგვალთავიანების ჯარში თითქმის ორჯერ უფრო მეტი ადამიანი შედიოდა. ჩარლზ I ხედავდა რომ უპირატესობა მრგვალთავიანების მხარეს იყო, თუმცა პრინც რუპერტი მოითხოვდა ბრძოლის დაწყებას და ამტკიცებდა რომ მათი ჯარის შეიარაღება ბევრად სჯობდა მოწინააღმდეგეთა აღჭურვილობას. საბოლოოდ ამ ბრძოლაში მრგვალთავიანებმა გაიმარჯვეს.
იხილეთ აგრეთვე
ინგლისის რევოლუცია
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Battlefields Trust Resource Centre
British Civil Wars site
ინგლისის რევოლუცია
ინგლისის ბრძოლები
XVII საუკუნის ბრძოლები
ჰაჯიალილი (თოუზი)

ჰაჯიალილი (თოუზი)
ჰაჯიალილი — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 545 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
თოუზის რაიონის სოფლები
რობერტ ვილჰელმ ბუნზენი

რობერტ ვილჰელმ ბუნზენი (დ. 31 მარტი, 1811 — გ. 16 აგვისტო, 1899, ჰაიდელბერგი) — გერმანელი ქიმიკოსი, პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრ-კორესპოდენტი (1862).
ბიოგრაფია
1841 წელს გამოიგონა ნახშირ-თუთიის გალვანური ელემენტი. 1852 წელს ამ ელემენტისაგან დამზადებული ბატარეის საშუალებით მიიღო ლითონური მაგნიუმი, ხოლო 1854-1855 წლებში შესაბამისი ქლორიდების ნადნობების ელექტროლიზით — ლითიუმი, კალციუმი, სტრონციუმი და ბარიუმი. 1854 წელს გერმანელ ფიზიკოს გ. რ. კირხჰოფთან ერთად ბუნზენმა დაიწყო სხვადასხვა მარილის ორთქლით შეფერილი ალის სპექტრის შესწავლა. 1859 წელს ამ კვლევის შედეგად საფუძველი ჩაეყარა სპექტრულ ანალიზს, რომელმაც ფართო გამოყენება პოვა ქიმიაში, ფიზიკასა და ასტრონომიაში. 1860 წელს სპექტრული ანალიზის მეშვეობით ბუნზენმა და კირხჰოფმა აღმოაჩინეს ცეზიუმი და 1861 წელს რუბიდიუმი. XIX საუკუნის 50-იანი წლების დამდეგს ბუნზენმა ინგლისელ ქიმიკოს ჰ. ე. როსკოსთან ერთად მუშაობდა ფოტოქიმიის საკითხებზე (ბუნზენ-როსკოს კანონი).
ლიტერატურა
სქოლიო
გერმანელი ქიმიკოსები
ფირუზ კოჩობაშვილი

ფირუზ კოჩობაშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1951, ახალციხე) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.
1974 წელს დაამთავრა მოსკოვის კვების მრეწველობის ინსტიტუტი. 1974-1976 წლებში იყო ბორჯომის ხორცისა და რძის კომბინატის, მუშა, ეკონომისტი, მთავარი ეკონომისტი. 1976-1977 წლებში იხდიდა სავალდებულო სამხედრო სამსახური. 1977-1983 წლებში მუშაობდა ბორჯომის ხორცისა და რძის კომბინატში. 1983-1991 წლებში ბორჯომის აგროსამრეწველო გაერთიანების განყოფილების უფროსი. 1991-2000 წლებში ბორჯომის საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს უფროსი. 2000-2001 წლებსი მუშაობდა შპს „ბიგში“. 2005-2008 წლებში სამცხე-ჯავახეთის მხარეში საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებული. 2008 წლის 19 თებერვლიდან 2008 წლის 7 ივნისამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 7 აგვისტო
დაბადებული 1951
საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები
ახალციხეში დაბადებულები
ფირუზ