PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
სლოვენიის შეიარაღებული ძალები

სლოვენიის შეიარაღებული ძალები (სლოვენ: Slovenska vojska) — სლოვენიის აღმასრულებელი ხელისუფლების სამხედრო სტრუქტურა, რომლებიც ექვემდებარება ქვეყნის პრეზიდენტს და იმართება თავდაცვის სამინისტროს მიერ. შეიარაღებული ძალების მისიაა შეინარჩუნოს სლოვენიის სუვერენიტეტი, დაიცვას მისი სახმელეთო და საზღვაო ტერიტორიები, საჰაერო სივრცე და მათი განუყოფელი მთლიანობა. ასევე მისი მოვალეობაა ქვეყანაში კონსტიტუციური წესრიგის დამყარება და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების უზრუნველყოფა.
მის შემადგენლობაშია: არმია (Slovenska vojska), სამხედრო-საჰაერო ძალები და საჰაერო თავდაცვა (Brigada zračne obrambe in letalstva Slovenske vojske), სამხედრო-საზღვაო ძალები (Slovenska Mornarica).
2003 წლიდან გაუქმდა სამხედრო სამსახურში სავალდებულო გაწვევა და შეიარაღებული ძალები მთლიანად საკონტრაქტო სამსახურზე გადავიდა.
ისტორია
სლოვენიის არმიას 100 წელზე მეტი ისტორია აქვს. თანამედროვე არმიის არსებობა იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ, სლოვენიის ტერიტორიული თავდაცვის საფუძველზე დაფუძნებული სლოვენიის სამხედრო ძალების შექმნით დაიწყო. თავიდან სამხედრო სამსახურში გაწვევა სავალდებულო იყო, ქვეყნის 18 წელს მიღწეული ყოველი მამაკაცისთვის. 2003 წლიდან კი შეირაღებული ძალები მთლიანად საკონტრაქტო სამსახურზე გადავიდა.
სლოვენია ნატო-ს წევრია და მონაწილეობს სხვადასხვა სამშვიდობო და სამხედრო ოპერაციებში.
სქოლიო
სელიმ III

სელიმ III (დ. 24 დეკემბერი, 1761 — გ. 28 ივლისი, 1808, სტამბოლი) — ოსმალეთის სულთანი 1789-1807 წლებში. შეეცადა რეფორმების გატარებას. იყო მოდერნიზაციის მომხრე. მისი დავალებით საერო და სასულიერო დიდგვაროვანთა წარმომადგენლების ჯგუფმა ნაწილობრივ განახორციელა გარდაქმნების პროგრამა (”ნიზამი ჯედიდ”), მაგრამ როდესაც გარდაქმნების წინააღმდეგ ფეოდალური რეაქცია გამოვიდა და იანიჩართა მღელვარება დაიწყო, სელიმ III-ს ძალა არ ეყო თავისი თანამოაზრეებისათვის მხარი დაეჭირა. 1807 წლის 29 მაისს იგი გადააყენეს, ერთი წლის შემდეგ მოკლეს.
იხილეთ აგრეთვე
ოსმალეთის სულთნების სია
ლიტერატურა
ოსმალეთის სულთნები
დამხობილი მონარქები
დაბადებული 24 დეკემბერი
დაბადებული 1761
გარდაცვლილი 28 ივლისი
გარდაცვლილი 1808
ოსმანების დინასტია
მოკლული მონარქები
ანგოლის ქალაქები

ანგოლის ქალაქები
ანგოლის ქალაქები — ანგოლის დასახლებული პუნქტების სია. ცხრილში მოცემულია ანგოლის 10 დიდი ქალაქი. ინტერნეტ-რესურსის World Gazeteer მიხედვით, ანგოლაში 179 ისეთი ქალაქია, რომლებშიც 3000-ზე მეტი კაცი ცხოვრობს.
დიდი ქალაქები
ანგოლის ქალაქების სია
დიდი ქალაქების გეოგრაფიული განლაგება
</center>
სქოლიო
არგენტინის ვულკანების სია

არგენტინის ვულკანების სია
მოცემულია არგენტინის მოქმედი და ჩამქრალი ვულკანების სია:
იხილეთ აგრეთვე
ჩილეს ვულკანების სია
ბოლივიის ვულკანების სია
რესურსები ინტერნეტში
Volcanoes of the World » Volcanoes of South America » Volcano List
Volcanoes of Argentina - John Seach
არგენტინის გეოგრაფია
არგენტინის ვულკანები
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი

ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი, ოფიციალურად სსიპ „ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი“ (ს/ნ. 223366122; რეგ. თარიღი — 19 დეკემბერი, 2006) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ახალქალაქი.
ისტორია
მუნიციპალიტეტის ტერიტორია 1917 წლამდე ტფილისის გუბერნიის ახალქალაქის მაზრაში შედიოდა, 1921-30 წლებში — აღმოსავლეთ საქართველოს ახალქალაქის მაზრაში, 1930 წლიდან ცალკე რაიონია. სამხრეთი საზღვარი ემთხვევა საქართველო-თურქეთის სახელმწიფო საზღვარს.
ბუნება
მუნიციპლალიტეტი მდებარეობს ჯავახეთის ვულკანურ ზეგანზე, რომლის სიმაღლე 1500-დან 3300 მ-მდე მერყეობს. პლატოს ზედაპირი ტალღობრივი ვაკეა, რომლის აღმოსავლეთ ნაწილში აღმართულია სამსრის ქედი (უმაღლესი მწვერვალი მთა დიდი აბული — 3301 მ). ტერიტორია — 1235 კვ.კმ., მათ შორის სასოფლო-სამეურნეო სავარგულებს უკავია 990 კვ.კმ. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მიედინება მდინარეები ფარავანი, ჭობარეთი, ბარალეთისწყალი. ტბებიდან აღსანიშნავია კარწახის ტბა, ვაჩიანის ტბა, მრუდე ტბა.
მუნიციპალიტეტში მოიპოვება სასარგებლო წიაღისეული: ვულკანური წიდა (სოფელი ზაკვი), პემზა (სოფლები სულდა და ოკამი) და პერლიტი (სოფელი სულდა).
მოსახლეობა
აღწერის მონაცემები
ადგილობრივი თვითმმართველობა
ადმინისტრაციული ერთეულები
მუნიციპალიტეტში 65 დასახლებული პუნქტია: 1 ქალაქი, 64 სოფელი. ადგილობრივი თვითმმართველობის უმაღლესი ორგანოა საკრებულო. მმართველობის ტერიტორიული ერთეულებია:
1 ქალაქი — ახალქალაქი
15 თემი — აზავრეთი, ალასტანი, არაგვა, ბარალეთი, გოგაშენი, ვაჩიანი, ზაკვი, კარტიკამი, კარწახი, კოჭიო, კუმურდო, ოკამი, სულდა, ხავეთი, ხოსპიო.
6 სოფელი — დილისკა, კოთელია, პტენა, ტურცხი, ჩუნჩხა, ხანდო.
საკრებულო
ეკონომიკა
სოფლის მეურნეობაში წამყვანია მეცხოველეობა, მოჰყავთ საგაზაფხულო ხორბალი და კარტოფილი. მრეწველობა სუსტადაა განვითარებული, ძირითადი დარგია კვების მრეწველობა. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე გადის რკინიგზის ხაზი (მარაბდა-ახალქალაქი), რომელიც 2018 წლის გაზაფხულიდან დაუკავშირდა სასაზღვრო პუნქტ კარწახს და რომელმაც ერთმანეთთან შეაერთა საქართველოსა და თურქეთის რკინიგზები.
კულტურა
მუნიციპალიტეტში 67 საჯარო სკოლაა, 61 ბიბლიოთეკა, 1 თეატრი და 1 მუზეუმი (მხარეთმცოდნეობის).
ღირსშესანიშნაობანი
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში ბევრია ადრინდელი და შუა საუკუნეების ქართული კულტურის ძეგლები:
კუმურდოს ტაძარი (964 წ.)
აბულის ციკლოპური ციხე
აბულის ეკლესია (X ს.)
ბავრას ეკლესია (X-XI სს.)
ალასტანის ეკლესია (X-XI სს.)
ბარალეთის ეკლესია (XI ს.)
ბურნაშეთის ეკლესია (XI ს.)
ახალქალაქის ციხე-ნაქალაქარი (XI-XVIII სს.)
სქოლიო
გრიგოლ აკნერცი

გრიგოლ აკნერცი, გრიგოლ აკანელი — XIII საუკუნის სომეხი ისტორიკოსი, კირაკოს განძაკეცისა და ვარდან არეველცის უმცროსი თანამედროვე, მოძღვარ ვანაკანის მოწაფე.
ადრინდელ ლიტერატურაში მალაქია აბეღას, ანუ ბერის სახელით იყო ცნობილი. მოღვაწეობდა კილიკიაში, აკნერის მონასტერში. მისი თხზულება „მოისართა ტომის ისტორია“ გადმოგვცემს სამხრეთ კავკასიასა და მცირე აზიაში მონღოლთა შემოსევებისა და მათი გაბატონების ისტორიას 1220 წლიდან 1275 წლამდე. გრიგოლ აკნერცის ცნობები საინტერესო დეტალებითა და ეპიზოდებით ავსებს სხვა სომეხი ავტორებისა (ვარდან არეველცი, კირაკოს განძაკეცი, სტეფანოს ორბელიანი და სხვ.) და ანონიმური ქართველი მემატიანის — ჟამთააღმწერლის მონათხრობს ამ ხანის კავკასიის ისტორიაზე. მონღოლების ბატონობის დროინდელ საქართველოს სამეფოს აკნერცი წარმოგვიდგენს დაქსაქსულ ქვეყნად, სადაც ურთიერთმტრობა, უზრუნველობა და დროსტარებით გატაცება ქართული არისტოკრატიის დამახასიათებელი ნიშან-თვისება გამხდარა; აღწერს საგამის ველზე ქართველთა ჯარის პირველ საბრძოლო შეხვედრას მონღოლებთან და მის მონაწილეობას მონღოლთა გაუთავებელ ლაშქრობებში; დაწვრილებით გადმოგვცემს მონღოლთა წინააღმდეგ დავით ლაშას ძის მეთაურობით 1249 წლის აჯანყების მომზადებას, რომელიც გამცემლობისა და აჯანყების ხელმძღვანელთა დაუდევრობის შედეგად ჩაშლილა. თხზულებაში ცალკე ადგილი აქვს დათმობილი საქართველოში მონღოლთა ბატონობის ხანაში გაჩენილ მედროვეთაგან ყველაზე გავლენიანი პირის — სადუნ მანკაბერდელის აღზევების ამბავს.
ბიბლიოგრაფია
მოისართა ტომის ისტორია. სომხ. ტექსტი ქართ. თარგმ. და კომენტარით გამოსცა ნ. შოშიაშვილმა, თბ., 1961.
ლიტერატურა
მელიქსეთ-ბეგი ლ., საქართველოს ისტორიის წერილობითი წყაროების პუბლიკაციები. კატალოგი, [ტ.] 1, თბ., 1949;
Абегян М., История древнеармянской литературы, Ер., 1975.
სომეხი ისტორიკოსები
ოხერხევი

ოხერხევი — ნასოფლარი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ხევსურეთის არაგვის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 2180 მ. დუშეთიდან 69 კმ., ბარისახოდან 8 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეცხოველეობა, შედიოდა ბარისახოს სასოფლო საბჭოში. XXI საუკუნის აღწერებით სოფელი დაცლილია.
დემოგრაფია
ლიტერატურა
სქოლიო
დუშეთის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ბაბექის რაიონი

ბაბექის რაიონი — აზერბაიჯანის ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ბაბეკი. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის რამდენიმე დადგენილებით ბაბექის რაიონში შედის არაერთი მცირე ერთეული, სოფლები. მათ შორის 2009 წლის ივნისიდან პრეზიდენტის დადგენილებით ბაბექის რაიონის შემადგენლობაში შევიდა: გარახანბეილის, ტუმბულისა და ჰადჟინიათის სოფლები. პრეზიდენტის 2014 წლის დადგენილებით კი ჯულფას რაიონის ყველა სოფელი შევიდა ბაბექის რაიონში. 2017 წლის მონაცემებით რაიონში ცხოვრობ დაახლოებით 74300 ადამიანი.
ისტორია
ბაბეკის რაიონი შეიქმნა 1978 წლის 23 ოქტომბერს, ნახიჩევანის რაიონის ნაცვლად.
რელიეფი
რაიონის უმაღლესი მწვერვალია მთა ბუზგოვი (2475 მეტრი). ბაბექის რაიონის რელიეფი მოიცავს ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებს, ნაწილობრივ მთიან რაიონებს. ამრიგად, უნდა აღინიშნოს, რომ ჩრდილოეთ ნაწილში შედის: დიუზდაგის ქედი, დარალაგესის ქედი (ბუზგოვი, 2475 მ) და კიზილბოგაზის ქედი (კიზილბოგაზი, 1179 მეტრი). აღმოსავლეთ ნაწილში შედის ზანგზურის ქედი (ნაჰაჯირი, 1807 მეტრი). სამხრეთი ნაწილი გულისტანის დაბლობიდან (1677 მეტრი). რაიონის დასავლეთი ნაწილი არის ნახიჩევანი. ცენტრალურ ნაწილში, სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთში, არის ფერდობები. ეს არის ნახიჩევანის დაბლობი, ბეიუკდუზისა და გულუსტანის დაბლობები.
მდინარეები
რაიონის მთავარი მდინარეებია არაქსი, ჯაგრიჩაი, სირაბი და გაჰაბი. ჯაჰრიჩაიას წყარო მდებარეობს დარალაგესის ქედზე (2320 მეტრი). ეს მდინარეები ძირითადად საზრდოობენ წვიმისა და მიწისქვეშა წყლებით. რეგიონში გვხვდება მინერალური წყლები. მდინარეები მნიშვნელოვან როლს თამაშობენ სოფლის მეურნეობაში, განვითარებული სარწყავი სისტემები. ამ მხარეში აშენდა არაერთი წყალსაცავი, მათ შორის აღსანიშნავია: სირაბი, ჯაჰრი და გაჰაბი.
ფლორა და ფაუნა
რაიონისთვის დამახასიათებელია ნაცრისფერი და რუხი-ნაცრისფერი, მთიანი წაბლის ნიადაგები. ძირითადად ასეთი ნიადაგები გავრცელებულია ჩრდილოეთ რეგიონებში. ბაბექში იცის ცხელი, მშრალი ზაფხული და ცივი ზამთარი. აქ მცენარეები იზრდება უდაბნოში. ძირითადდ არის ნახევრად უდაბნო, ჭაობიანი ლანდშაფტისათვის დამახასიათებელი ადგილები. ამ რეგიონისთვის დამახასიათებელი ცხოველებია: ირანული ლეოპარდი, ფოცხვერი, მგელი, კოიოტი, მელა და მაჩვი. მდინარეები მდიდარია თევზით. ბაბეკის ტერიტორია მდიდარია მინერალებით, როგორიცაა: ქვა, მარილი და სამშენებლო მასალები.
ღირსშესანშნაობები
რაიონი გამორჩეულია ღირსშესანიშნაობებით, მათ შორის საინტერესოა: გოვურგალის დასახლება, რომელიც მიეკუთვნება ბრინჯაოს ხანას თარიღდება (ძვ. წ. III - მე-2 ათასწლეულით) და მდებარეობს არაქსის მარცხენა სანაპიროზე. რაიონის ცენტრალურ ნაწილში არის ნარინგალა (ნარინ ყალა). ძირითადად ქალაქის მოსახლეობა დაკავებული იყო სოფლის მეურნეობით, მეცხოველეობით, ლითონებით და ჭურჭლით.
რესურსები ინტერნეტში
აზერბაიჯანი
აზერბაიჯანი
კავკასია
აზერბაიჯანის რაიონები
The Miseducation of Lauryn Hill

The Miseducation of Lauryn Hill — ამერიკელი მომღერალ ლორინ ჰილის სადებიუტო სოლო ალბომი. გამოვიდა 1998 წლის 25 აგვისტოს, ლეიბლებზე Ruffhouse Records და Columbia Records. ჩაწერილია Fugees-ის დაშლის შემდეგ, როდესაც ჰილი ხვდებოდა როენ მარლის და მისგან შვილი ეყოლა. ალბომზე გავლენა იქონია იმ პერიოდის მოვლენებმა მომღერლის ცხოვრებაში.
სიმღერების სია
ჩარტები
ყოველკვირეული ჩარტები
წლის საბოლოო ჩარტები
ათწლეულის საბოლოო ჩარტები
სერტიფიცირებები
სქოლიო
ლორინ ჰილის ალბომები
1998 წლის სადებიუტო ალბომები
კონცეპტუალური ალბომები
Columbia Records-ის ალბომები
Ruffhouse Records-ის ალბომები
Nuydi treasure

Nuydi treasure
The Nuydi treasure (Azerbaijani: Nüydü dəfinəsi) is a hoard of ancient silver coins discovered near the village of Nuydi in the Agsu district of Azerbaijan. The treasure, consisting of 36 coins dated to the 2nd or 1st century BC, was discovered in grave No. 11 of the female in the Nuydi monument.
Discovery
The Nuydi treasure was discovered in 1972 during archaeological excavations.
The treasure was located at the feet of the buried woman in a small jar. The coins show a schematic human head on one side, while on the other side, a man holding a staff or spear in one hand and a bird (sometimes a goat) in the other. The coins were specially placed in the grave of the buried woman
There were two cultural layers found in Nuydi. The upper one was located 0.6-0.7 m from the level of the surface. The lower layer dates from the second half of the 3rd century BC to the middle of the 1st century BC. This one is characterized by such finds as vases, vessels with an elongated drain, large pots with two handles, local silver coins without inscriptions and bracelets The upper layer is characterized by small bowls, vessels and stone tools.
Being local, the coins were minted in imitation of the coins of Alexander the Great and the Seleucid Empire. These anonymous coins were found in other areas of Azerbaijan::Khynysly, Qabala and Yaloylutepe).
On the obverse of the drachms human head to profile in a diadem is depicted, and on the reverse side – the god of thunder Zeus sitting on a throne with an eagle and a scepter
Currently, the treasure is on display at the National Museum of History of Azerbaijan in Baku.
See also
Archaeology of Azerbaijan
References
Treasure troves in Azerbaijan
1972 archaeological discoveries
Fındıklı, Rize

Fındıklı, Rize
Fındıklı (Laz and Georgian: ვიწე Vits'e) is a town in Rize Province on the Black Sea coast of Turkey, east of the city of Rize. It is the seat of Fındıklı District. Its population is 10,886 (2021).
Etymology
The town was formerly known as Vitze (Laz and Georgian: Vits'e), which some claim means "twig" or "branch" in the Laz language and was renamed Fındıklı ("place with hazelnuts" in Turkish) after the hazelnuts grown in the town, although these have now mostly been replaced with tea.
Scholar Özhan Öztürk claims that the town's former and native name comes from the word vis, meaning "town" in the now-extinct Thracian language and other Indo-European languages (Old Persian vith, Avesta visa, Sanskrit vesah, Gothic weihs, etc.). Öztürk claims that Istanbul's old name Byzantion; the town of Vize in Kırklareli Province in western Thracian region of Turkey; the towns of Viçe, Visir, Aşağı Viçe, Arhavi (Arkeo + Vice, "old town"), Visera, and Vizera in the Pontus region of Turkey (where Fındıklı is also located); the towns of Bizirne and Bizeri in the Paphlagonia region of Turkey; the towns of Visa, Visani, Viziru, and Vizireni in Romania; and the town of Vis in Bulgaria derive their names from the same origin.
Geography
Like most Black Sea districts, Fındıklı consists of a small strip of coast and a larger area of hills and mountains behind (which lead up into the Kaçkar Mountains).
There is little flat land in Fındıklı and most of the population lives in two large valleys, the Çağlayan (Laz: აბუ Abu) and the Arılı (ფიცხალა Pitsxala). The climate is typical of the Black Sea coast, six months of dark cloud, four months overcast, six weeks of light cloud and 19 days of sunshine, with light rain at some point during every one of the 365 days of the year. These conditions are ideal for the crops that drive the local economy, namely tea, hazelnuts, and some other fruits. The town currently produces around 32,000 tons of tea and 750 tons of hazelnuts each year. Other produce include milk, meat, eggs, honey and fish, and the new development is the planting of kiwi fruit.
Fındıklı itself is a small market town of 9,980 people. There is little developed industry, and the younger generations regularly migrate away to jobs in larger cities. The town consists of 8 quarters: Aksu, Merkez, Tatlısu, Yenimahalle, Hürriyet, Ilıca, Liman and Sahil.
The people are mostly ethnic Laz.
History
See Rize Province for the history the area, once part of the Colchis i.e. Lazica, Roman Empire, Kingdom of Georgia and the Empire of Trebizond, brought into the Ottoman Empire in 1509, and briefly occupied by Russia at the end of World War I.
Twin towns
Fındıklı is twinned with:
References
Populated places in Fındıklı District
Populated coastal places in Turkey
District municipalities in Turkey
Laz settlements in Turkey
Ganja-Gazakh Economic Region

Ganja-Gazakh Economic Region
The Ganja-Gazakh Economic Region was one of the 10 economic regions of Azerbaijan. It consisted of Aghstafa, Dashkasan, Gadabay, Goranboy, Goygol, Gazakh, Samukh, Shamkir, Tovuz administrative districts, as well as the cities of Ganja and Naftalan. The most developed and important city of Ganja-Gazakh economic region was Ganja city. The total population was 1,265,200 as of January 1, 2017, representing about 13.6% of the country's population. In the economic region, 47 percent of the population lived in urban areas, and 53 percent lived in rural areas. Population density 103 people per km2 of land area.
The region was abolished on 7 July 2021 and its territory was split among the newly created Ganja-Dashkasan and Gazakh-Tovuz economic regions.
Agriculture
Demographics
The demographics of the economic region includes the demographic features of the population of the region including population growth, population density, economic status and other aspects. According to the population census data in 2017, urban population accounted for 47% and rural was 53%.
State programs
The State Program on socio-economic development of regions of Azerbaijan Republic (was approved by the Decree of the President of the Republic of Azerbaijan dated February 11, 2004) covered also the Ganja-Gazakh region and was aimed to ensure efficient use of internal resources, development of sectors that bearing particular importance for the economic region, further expansion of production activity of enterprises, stimulation of export-oriented production of goods, increase of employment levels through the development of local entrepreneurship, expand reforms in the agrarian sector and further improvements in the living standards of the population of the economic region. The program covered Aghstafa, Dashkesen, Gedebey, Goranboy, Goygol, Gazakh, Samukh, Shamkir, Tovuz districts and the cities of Ganja and Naftalan. “The state program for the development of tourism in the Republic of Azerbaijan between 2010 and 2014” tended to prepare recreational plans for recreational tourism resorts and sanatoriums (recreation-placement objects) in the economic region. In addition, the third state program on regional development (2014-2018) contributed to the improvement of the agriculture, tourism, housing and public utilities, transport and other sectors.
See also
Ganja, Azerbaijan
Economy of Ganja
References
Economic regions of Azerbaijan
Guanta Municipality

Guanta Municipality
The Guanta Municipality is one of the 21 municipalities (municipios) that makes up the eastern Venezuelan state of Anzoátegui and, according to the 2011 census by the National Institute of Statistics of Venezuela, the municipality has a population of 30,891. The town of Guanta is the shire town of the Guanta Municipality.
History
Guanta dates from the completion of the railway to the coal mines of Naricual and Capiricual nearly beyond Barcelona, and was created for the shipment of coal.
Demographics
The Guanta Municipality, according to a 2007 population estimate by the National Institute of Statistics of Venezuela, had a population of 31,629 (up from 28,542 in 2000). This amounted to 2.1% of the state's population. The municipality's population density is .
Government
The mayor of the Guanta Municipality is Jhonnathan Marín, elected on 23 November 2008 with 58% of the vote. He replaced Luis Alfredo Cardozo Belizario shortly after the elections. The municipality is divided into two parishes; Guanta and Chorrerón (previous to 27 June 1995, the Guanta Municipality contained only a single).
See also
Guanta
Anzoátegui
Municipalities of Venezuela
References
External links
guanta-anzoategui.gob.ve
Municipalities of Anzoategui
გეორგ მაურერი

გეორგ მაურერი (დ. 11 მარტი, 1907, ტრანსილვანია — გ. 1971) — გერმანელი პოეტი. ავტორია კრებულებისა „მარადი ხმები“ (1936), „დროის საგალობელი“ (1948) „ორმოცდაორი სონეტი“ (1953), „სტიქიები“ (1955) და სხვა.
ლიტერატურა
დაბადებული 1907
დაბადებული 11 მარტი
გარდაცვლილი 1971
გერმანელი მამაკაცი პოეტები
ბერიძე

ბერიძე
საკუთარი სახელი ბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ავთანდილ ბერიძე — პოლიტიკოსი
აკაკი ბერიძე — ქირურგი
ალექსანდრე ბერიძე — ფერმწერი და გრაფიკოსი
ალექსანდრე ბერიძე — გენერალ-მაიორი
ალექსანდრე ბერიძე — პოლიტიკოსი
ბენიამინ ბერიძე — ბოლშევიკი რევოლუციონერი
ბორის ბერიძე — სამხედრო მფრინავი
გივი ბერიძე — არქიტექტორი
გიორგი ბერიძე — მეცნიერი მეღვინეობის დარგში
გიორგი ბერიძე — ოპერატორი
გიორგი ბერიძე — ქართველი ფეხბურთელი
დიმიტრი ბერიძე — სამხედრო პირი
ვახტანგ ბერიძე — მეცნიერი, ხელოვნების ისტორიკოსი
ვლადიმერ ბერიძე — არქიტექტორი
ვუკოლ ბერიძე — ენათმეცნიერი, რუსთველოლოგი
ზურაბ ბერიძე — დიპლომატი
თეიმურაზ ბერიძე — ეკონომისტი
თეიმურაზ ბერიძე — ისტორიკოსი
თეიმურაზ ბერიძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
თენგიზ ბერიძე — ბიოქიმიკოსი
ირაკლი ბერიძე — მევიოლინე, პედაგოგი
კონსტანტინე ბერიძე — საქართველოს პარლამენტის წევრი
ლევან ბერიძე — არქიტექტორი
მერაბ ბერიძე — გეოლოგი
რევაზ ბერიძე — არქიტექტორი, მხატვარი
რუსუდან ბერიძე — პედაგოგი, პოლიტიკოსი
ფილიპე ბერიძე — ლიტერატურათმცოდნე
შალვა ბერიძე — ლიტერატურათმცოდნე, ისტორიკოსი
იხილეთ აგრეთვე
ბერიძეები — საგვარეულო ძველ საქართველოში
ალექსანდრე ბერიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
თეიმურაზ ბერიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქართული გვარები
ბონფინი (მინას-ჟერაისი)

ბონფინი (მინას-ჟერაისი)
ბონფინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 930 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაგუარის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 818 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.59 კმ²-ზე. ფართობი 301 865 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვუნიო

ვუნიო (ᚹ) — ძველი გერმანული ანბანის მერვე რუნა. რუნის სახელწოდება ნიშნავს „სიხარულს“. ლათინურ ანბანში ასო W-ს შემოღებამდე ანგლოსაქსები მის ნაცვლად იყენებდნენ რუნას Wynn (Ƿƿ).
კოდირება
საინტერესო ფაქტები
MMORPG თამაშში „Lineage 2“ ერთ-ერთი სათამაშო კლასი იწოდება „ვუნიოს მომხმობად“, რომლის სიმბოლოც სწორედ ეს რუნაა.
რესურსები ინტერნეტში
The Elder Futhark // Arild Hauge's Runic site
ბმულები პროფესიონალურ რესურსებზე რუნების შესახებ // runic-dictionary.nottingham.ac.uk
საიტი, რომელიც ეძღვნება სკანდინავიურ-ისლანდიურ კულტურასა და ისტორიას // norse.ulver.com
რუნები
მიშელ პფაიფერი

მიშელ პფაიფერი (29 აპრილი, 1958, სანტა-ანა, კალიფორნია) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი ქალი. შესრულებული როლებისთვის სამჯერ იყო წარდგენილი ოსკარზე, ერთხელ მთავარი, ხოლო ორჯერ - მეორეხარისხოვანი როლის შესრულებითვის.
ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 29 აპრილი
დაბადებული 1958
XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ამერიკელი ეკოლოგები
ამერიკელი ქალი მომღერლები
ამერიკელი ქალი კინომსახიობები
ინგლისელი ამერიკელები
გერმანელი ამერიკელები
ირლანდიელი ამერიკელები
ვალიელ-ამერიკელები
ამერიკელი ტელემსახიობი ქალები
ამერიკელი ქალი გამხმოვანებლები
BAFTA-ს გამარჯვებულები (პიროვნებები)
ოქროს გლობუსის გამარჯვებულები
ვერცხლის დათვი საუკეთესო ქალი მსახიობისთვის
მიქელწმინდის წმინდა მიქაელის ეკლესია

მიქელწმინდის წმინდა მიქაელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ მიქელწმინდაში. ეკლესია ადგილობრივი ბერძნების მიერ XIX საუკუნეშია აგებული.
ეკლესია წარმოადგენს აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ წაგრძლებულ დარბაზული ტიპის მოზრდილ ნაგებობას. ეკლესია ნაშენია მომწვანო ფერის ადგილობრივი ქვით, რომელიც ერთი მხრით დაუმუშავებიათ, ხოლო კარ-სარმელთა საპირეები და ტაძრის კუთხები თლილი ქვით არის ამოყვანილი. შესასვლელი კარის სამხრეთ-დასავლეთით არის გაჭრილი, კარი შიგნიდან თაღოვანია, გარედან სწორკუთხა. სამხრეთი და ჩრდილოეთ კელდებზე გაუჭრიათ საკმარისად ფართო სარკმლები, ხოლო აღმოსავლეთით აფსიდი უსარკმლოა (შესაძლოა ეს გვიანდელი ჩარების კვალს წარმოადგენდეს), დასავლეთ კედელზე ყოფილი სარკმელი, რომლის ღიობის ქვედა ნაწილი ძველი კედლის ნაწილზეა დარჩნილი, რაზედაც გვიანდელი ბეტონის კვადრებით ნაგები უფრო თხელ კედელი ამოუყვანით. ტაძარს აქვს საკურთხევლის ნახევარწრიული აფსიდი, რომელიც ტაძრის კელდების სივრცისგან გამოყოფოლია აფსიდის კედლების გასქელებით, აფსიდში ორი მოზრდილი ნიშაა განთავსებული, კიდევ ერთი უფრო მცირე ნიშაა აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილზე. საკუთხეველის იატაკი დარბაზისგან მცირედით არის შემაღლებული, იგი ჩვეულებისამებრ შემაღლებული არაა. ეკლესიის აფსიდს არ აქვს კონქი, რომლიც დასავლეთი კელდისგან განსხვავებით აღარ შეუკეთებიათ და აქ ხის მასალით შეუვსიათ დანგრეული ადგილები, რომელიც დღეისათვის ჩამოვარდნილია და კედლის ნაწილი ღიადაა დარჩენილი. ინტერიერი შელესილია გაჯით და კელდები შეთეთრებულია. ტაძრის სამხრეთით, რამდენიმე მეტრში დგას ტაძრის მშენებლობის დროინდელი სამრეკლო ფანჩატური.
რესურსები ინტერნეტში
ახალციხის მუნიციპალიტეტის ტაძრები