PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ტასმანის რეგიონი

ტასმანის რეგიონი
ტასმანი — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი. მდებარეობს სამხრეთ კუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. ესაზღვრება უესტ-კოსტისა და მარლბოროს რეგიონები. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რიჩმონდი.
ტასმანის რეგიონი ფართო არეალია სამხრეთ კუნძულის ჩრდილოეთ წვერის დასავლეთში, მოიცავს 9786 კმ²-ს. ჩრდილოეთით გასასვლელი აქვს ტასმანის ზღვასა და გოლდენ-ბეიზე. უმაღლესი წერტილია ფრანკლინის მთა, ზღვის დონიდან 2340 მეტრზე.
სახელი
ტასმანის უბემ, რომელიც სამხრეთ კუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროსთან მდებარეობს, სახელი მიიღო ახალი ზელანდიის პირველი ევრიპელი აღმომჩენის — აბელ ტასმანისგან. შემდეგში ეს სახელი გავრცელდა 1989 წელს დაარსებულ ადმინისტრაციულ რეგიონზეც.
ეკონომიკა
2003 წელს, ტასმანის მთლიანი შიდა პროდუქტი US$2,343 მლრდ-ს შეადგენდა, ახალი ზელანდიის მშპ-ის 2 %-ს.
იხილეთ აგრეთვე
ახალი ზელანდიის რეგიონები
რესურსები ინტერნეტში
Tasman District Council
სქოლიო
ახალი ზელანდიის რეგიონები
Е̄

Е̄, е̄ — გაფართოებული კირილური დამწერლობის ასო.
კოდების ცხრილი
„Е̄“ უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
კირილური ასოები
ოირათთა სახანო

ოირათთა სახანო — ოიარათების ფეოდალური სახელმწიფო XVII-XVIII საუკუნეები. ხშირად მოიხსენიებენ ჯუნგარიის სახანოს სახელით. ოირათთა სახანო შეიქმნა XVII საუკუნის 30-იან წლებში, როცა ერთ-ერთმა სამთავროს გამგებელმა ხარა-ხულამ და მისმა ვაჟმა ბათურ-ხუნთაიჯმა ოირათთა წვრილი სამთავროები ერთიან სამთავროდ გააერთიანეს. ბათურ-ხუნთაიჯის დროს ოირათთა სახანოს საშინაო მდგომარება განმტკიცდა. 1640 წელს ჯუნგარიაში შედგა მონღოლთა, ყალუმხთა და ოირათთა ყველა სამფლობელოს ხანების, მთავრების და ლამაისტურ რელიიგის წარმომადგენელთა ყრილობა, რომელმაც დაამტკიცა ე. წ. მონღოლ-ოირთთა კანონები. ამ კანონების მიზანი იყო მთელი ძალების გაერთიანება გარეშე საფრთხის წინააღმდეგ საბრძოლველად და ფეოდალთა ბატონობის განმტკიცება. ოირათთა სახანოს სავაჭრო ურთიერთობა ჰქონდა რუსეთთან. ბათურ-ხუნთაიჯის მემკვიდრეები — გალდანი (1671-1697 წლებში), ცევან-რაბდანი (1697-1727 წლებში), ხელს უწყობდნენ მიწათმოქმედებისა და სარეწების განვითარებას. XVII საუკუნის დამლევს მკვეთრად გამწვავადა ორიათთა სახანოს ურთიერთობა მანჯურის იმპერიასთან. გალდან-ცერენის გარდაცვალების შემდეგ დაიწყო ხანგრძლივი ფეოდალური შინაომები, რის შედეგად დასუსტდა ოირათთა სახანო. ამით ისარგებლეს ჩინეთის მანჯურთა მთავრობამ და სამჯერ (1755, 1756, და 1757 წლებში) გაგზავნა დიდძალი ჯარი ჯუნგარიაში და 1757-1758 წლებში სასტიკად ჩაახშო ამურსანას აჯანყება, რის შემდეგაც ორითთა სახანო გაუქმდა.
ლიტერატურა
კელაპტრიშვილი ო., აბსანაძე თ., მსოფლიო სამეფო დინასტიები, ლექსიკონი, თბ., 2019, გვ. 169
ჩინეთის ისტორია
ტიტა

ტიტა — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი შროშანისებრთა ოჯახისა. აქვს კვერცხისებრი ან მომრგვალო ბოლქვი, ცილინდრული, სწორმდგომი ღერო, რომლის სიმაღლე 6—50 სმ აღწევს, ზედ 2—6 ოთოლია. ღეროზე უვითარდება ერთი (ან რამდენიმე) ღია ფერის ყვავილი, რომელიც მზიან ამინდში გადახსნილია, ხოლო ღამით — დახურული.
ჯვარედინმტვერიაა. ნაყოფი სამწყნაგიანი კოლოფია, თესლი ბრტყელია, მოყავისფრო ყვითელი. ტიტა მრავლდება თესლით, კულტურაში — თესლითა და ბოლქვაკებით.
გვარში 140 სახეობაა. საქართველოში ქართლის რაიონებში ტიტას 2 სახეობა ხარობს — ეიხლერის ტიტა და ბიბერშტეინის ტიტა. ამჟამად კულტურაშია ველური სახეობებისაგან მიღებული 4000–ზე მეტი ჯიში. ტიტას ყვავილი სურნელოვანია, ზოგიერთი ჯიშის გარდა. ყვავილობს საშუალოდ 15 დღეს, საგვიანო ჯიშები — 25—30 დღემდე.
ღეროს სიმაღლისა და ყვავილის ფორმის მიხედვით ტიტა იყოფა შემდეგ საბაღო ჯგუფებად: მარტივი ადრეულა, ბუთხუზყვავილა ადრეულა, ტრიუმფი, კოტეჯისა, დარვინისა, ბრიდერისა, დარვინის ჰიბრიდები და სხვა. ტიტას იყენებენ დეკორატიულ მებაღეობაში, კლუმბებს, რაბატების, კლდებაღის, ყვავილწნულების გასაფორმებლად, თაიგულებად და სხვა.
ლიტერატურა
ცეცხლის ტაძარი

ცეცხლის ტაძარი, დიდი კვადრატი — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი კახეთის მხარეში, ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდასთან.
ნეკრესის ნაქალაქარის ტერიტორიის გარეთ, „ნაზვრევი გორის“ ქვეშ, გაშლილი ველის ცენტრში, რომელსაც მოსახლეობა „საკირეებს“ უწოდებს, ექსპედიციამ შეისწავლა ცეცხლის ტაძარი. ძეგლი საძირკვლის დონეზე იყო შემორჩენილი. ნაგებობაში გამოიყო ორი სამშენებლო ფენა. ზედა წარმოდგენილია ციხე-სასახლის სახით. ქვედა კი რთული გეგმარების ცეცხლის ტაძარია. ორივე ფენის ნაგებობების სამშენებლო მასალაა რიყის დიდრონი ქვები და ფლეთილი ლოდები კირხსნარზე. აგური გამოყენებულია მხოლოდ ზედა ფენის ნაგებობაში. ქვედა ფენის მწყობრიდან გამოსვლის შემდეგ მას დააშენეს ციხე-სასახლე
ქვედა ფენის ნაგებობის არქიტექტურული სივრცე ვითარდება ანსამბლის ცენტრში არსებული ოთხკუთხა ნაგებობის ირგვლივ. მის ოთხივე კედელს ებჯინება აფსიდიანი ნაგებობები. ოთხკუთხა შენობა თითქმის კვადრატულია (9,5X8 მ). მის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში შემორჩენილი იყო ბაქანი (2,8X1,6 მ). იატაკი მოგებულია აგურით. მთლიანად ანსამბლი კვადრატული გეგმისაა (50X50 მ.).
განათხარი მასალა ცოტაა, ძირითადად თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. მათგან გამოიყოფა წითელპრიალა ნატეხები, აგრეთვე მოთეთროდ გამომწვარი ყელწიბოიანი და ყურიანი დოქების ფრაგმენტები. არქეოლოგიური მასალა თარიღდება ახ. წ. პირველი საუკუნეებით, ვიდრე IV-V საუკუნეებამდე. ზედა ფენის შენობა, ციხე-სასახლე აგებული უნდა იყოს IV საუკუნის დასაწყისში. ის მტრის ხელითაა დანგრეული V საუკუნის ბოლოს. დანგრევა შეიძლება სპარსელთა შემოსევას უკავშირდებოდეს. რაც შეეხება ქვედა ფენის, ცეცხლის ტაძარს, ის უნდა აეგოთ ახ. წ. II საუკუნეში, ხოლო IV საუკუნის დასაწყისში ის ქრისტიანების მიერ ჩანს დანგრეული.
მაზდეანური ტაძრის გათხრებისას გამოვლენილ მცირერიცხოვან არქეოლოგიურ მასალას შორის აღსანიშნავია თიხის ქილის ქვედა ნაწილი ფსკერზე სამფეხა სადგრის ნაშთით. ჭურჭელი გამოყენებული უნდა ყოფილიყო რომელიღაც რიტუალის შესასრულებლად. იმავე დანიშნულებისა ჩანს რკინის ორკაპი და ნალისებური მოყვანილობის ნივთი მოკაუჭებული ბოლოებით.
არქიტექტურული კომპლექსის გათხრა 1997 წელს დაასრულა ს. ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმის კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ ლევან ჭილაშვილის ხელმძღვანელობით. მანვე მიუძღვნა მას პუბლიკაციები და ძეგლი „ცეცხლის ტაძრად“ განსაზღვრა.
ცეცხლის ტაძარს 2017 წლის 13 სექტემბერს, საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
სლოვაკეთის კარსტი

სლოვაკეთის კარსტი, სლოვაკეთის კრასი — კირქვული პლატო სლოვაკეთსა და ნაწილობრივ უნგრეთში. სლოვაკეთის მადნიანი მთების სამხრეთით. სიმაღლე 851 მ (მთა პლეშივეცი). მდინარე სლანისა და მისი შენაკადების ხეობებით დაყოფილია ცალკეულ პლატოსებურ მასივებად. დამახასიათებელია რელიეფის კარსტული ფორმები — ქვაბულები, ძაბრები, პოლიები, მღვიმეები და სხვა. მღვიმეებიდან აღსანიშნავია დომიცა. აგებულია კირქვებითა და დოლომიტებით. შემოსილია მუხისა და რცხილის ტყეებით. ინტენსიურად არის დაკარსტული. 1973 წლიდან დაცულია როგორც რელიეფის უნიკალური ფორმა, ხოლო 2002 წლის 1 მარტიდან აქვს ეროვნული პარკის სტატუსი.
რესურსები ინტერნეტში
სლოვაკეთის კარსტის ეროვნული პარკი
სლოვაკეთის ქედები
კავკასიური ყარანა

კავკასიური ყარანა — ფრინველთა გვარი ყარანასებრთა ოჯახის წარმომადგენელი. ამ ფრინველის სხეულის სიგრძე დაახლოებით 10–11,5 სანტიმეტრია.
აღწერა
კავკასიური ყვითელგულა არის მუქი, მოყავისფრო-ყავისფერის. მისი სხეულისა და გულმკერდის მხარეები ზოგჯერ კი გარკვეულწილად მუცელიც კი საკმაოდ ღია ფერისფერისაა. თვალის ზემოთ წარბი საკმაოდ ბუნდოვანია. მისი ლოყა მოყავისფროა, წვერი და ფეხები მუქი ფერისაა, თითქმის შავია. ჩიტი ხასიათდება მოკლე და მშვიდი სიგნალებითა და ხმით. ძირითადად ჩიტი იკვებება მწერებით. მამაკაცი და ქალი კვებავს წიწილებს. წიწილები ბუდეს გარეთ ფრენას იწყებენ გამოჩეკიდან დაახლოებით 12 დღის განმავლობაში.
მისი არეალი მოიცავს კავკასიონს, თურქეთსა და ირანის ჩრდილოეთ ტერიტორიას. კავკასიაში ის ბუდეებს ზღვის დონიდან 1,700-დან 2,500 მეტრამდე ტერიტორიაზე.
ძირითადად კავკასიური ყარანა ბინადრობს იშვიათ ტყეებში, მდინარის ნაპირებზე, ბუჩქებსა და ბუჩქნარებზე.
კავკასიური ყარანის ზოგიერთ სახეობას ახასიათებს ფრთებისა და კუდის სხვადასხვა ტიპები, ასევე თვალების ზემოთ მსუბუქი ზოლები. კავკასიური ყარანა ძირითადად გვხვდება რუსეთი ფედერაციის ტერიტორიაზე. რუსეთში შემდეგ რეგიონებში გვხვდება: პრიმორსკის ტერიტორია, ხაბაროვსკის ტერიტორია, ამურის რაიონი, ებრაული ავტონომიური რეგიონი, ტრანს-ბაიკალის ტერიტორია, სახალინის რეგიონი (კრიილონის ნახევარკუნძული და კუნაშირის კუნძული). კავკასიური ყარანა ძირითადად თავს არიდებს უკიდურესად ღია ადგილებს და მკვრივ ბნელ წიწვოვან ტყეებს. კავკასიაში განსხვავებით სხვა რეგიონებისა, ბუდეებს ყვითელგულები ზღვის დონიდან 900-დან 3000 მეტრამდე სიმაღლეზე აშენებენ. ბუდე შედგება ხავსის, ბალახის ნაჭერისა და ცხენის თმისგან. ივნისში საშუალოდ დებს 6 კვერცხს, მოგვიანებით კი უფრო - ნაკლებს. ინკუბაცია გრძელდება 12-13 დღე.
ზამთრის რეგიონი რომელსაც ძირითადად სტუმრობს კავკასიური ყვითელგულა არის აზიის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ჩინეთიდან ბირმამდე. მიგრაცია სექტემბერში იწყება, ოქტომბრის ბოლოს კი ფრინველები თავიანთ ზამთრის ბინებში დაფრინავენ. მარტის შუა რიცხვებში, ფრინველები ტოვებენ თავიანთ ბუდეს ადგილებს და მაისის შუა რიცხვებიდან იწყება ნელ-ნელა კავკასიის არეალში ფრენა.
ამ სახეობის ინდივიდებს შორის, არამარტო ფიზიკური განსხვავებებისა ასევე შეიმჩნევა სხვადასხვაგვარი ხმები. მათ ხმებში და სიგნალებში მკვეთრი განსხვავებებია.
ლიტერატურა
Определитель птиц и птичьих гнёзд средней полосы России. Боголюбов А. С., Жданова О. В., Кравченко М. В. Москва, «Экосистема», 2006
რესურსები ინტერნეტში
ყარანა
კავკასიის ფაუნა კავკასია
Fusiturris pfefferi

Fusiturris pfefferi is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Fusiturridae.
Description
The shell grows to a length of 45 mm.
The shiny shell has a fusiform shape and resembles Tomellana hupferi (Strebel, 1912).The color of the shell is a bright brown. The protoconch consists of 1½ whorls. The 11 whorls increase downwards evenly in width.
Distribution
This species occurs in the equatorial zone of the Atlantic Ocean off Gabon.
References
Strebel, Hermann, Bemerkungen zu den Clavatula-Gruppen Perrona und Tomella / von Hermann Strebel; Hamburg :Kommissionsverlag von L. Gräfe & Sillem,1912
Bernard, P.A. (Ed.) (1984). Coquillages du Gabon [Shells of Gabon]. Pierre A. Bernard: Libreville, Gabon. 140, 75 plates pp.
Nolf F. (2015). The genus Tomellana (Mollusca: Gastropoda: Clavatulidae) in West Africa: a comprehensive Survey and establishment of Fusiturris kribiensis Bozzetti, 2015 as a junior synonym. Neptunea. 13(4): 17–37
Endemic fauna of Gabon
pfefferi
Gastropods described in 1912
კაგერის ოლქი

კაგერის ოლქი — ტანზანიის 30-დან ერთ-ერთი ოლქი. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ბუკობა.
მოსახლეობა — 2 458 023 ადამიანი (2012 წელი).
ფართობი — 25 265 კმ².
გეოგრაფია
მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთში და ესაზღვრება უგანდას, რუანდას და ბურუნდის. აქვს მისასვლელი ვიქტორიას ტბასთან.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ოლქი შედგება შვიდი რაიონისაგან:
ბუკობა
კიერვა
მისენიი
მულება
კარაგვე
ნგარა
ბიჰარამულო
რესურსები ინტერნეტში
ოლქის მეგზური
Population Distribution by Administrative Units, United Republic of Tanzania, 2012
სქოლიო
ტანზანია
ტანზანიის ოლქები
ელცენის რაიონი

ელცენის რაიონი — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი ელცენი. რაიონი შედის ქვემო საქსონიის ფედერალურ მხარეში. იკავებს 1.453,85 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 96 940 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 67 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 03 3 60.
რესურსები ინტერნეტში
www.landkreis-uelzen.de ოფიციალური საიტი
ქვემო საქსონიის რაიონები
ზარქუა

ზარქუა
საკუთარი სახელი ზარქუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
დავით ზარქუა — მოჭადრაკე
თორნიკე ზარქუა — ფეხბურთელი
ირაკლი ზარქუა — პოლიტიკოსი
მალხაზ ზარქუა — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
ქართული გვარები
Nurdavletovo

Nurdavletovo (Nurdäwlät) is a rural locality (a village) in Zirgansky Selsoviet, Meleuzovsky District, Bashkortostan, Russia. The population was 102 as of 2010. There are 9 streets.
Geography
Nurdavletovo is located 43 km north of Meleuz (the district's administrative centre) by road. Sabashevo is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Meleuzovsky District
აშაღი-ლაგარი (გუსარი)

აშაღი-ლაგარი (გუსარი)
აშაღი-ლაგარი — სოფელი აზერბაიჯანში, გუსარის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 725 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
გუსარის რაიონის სოფლები
მიხეილ გაფრინდაშვილი

მიხეილ გაფრინდაშვილი (დ. 21 იანვარი, 1927, ჭაბუკიანი, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი — გ. 25 იანვარი, 1999) — ქართველი ისტორიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, მეცნიერი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1949 წელს ასპირანტურა ისტორიის — სპეციალობით.
1948-1955 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, 1955-1961 წლებში იყო პარტიულ სამუშაოზე; 1961-1964 წლებში იყო შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე; 1964 წლიდან ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1983 წლიდან დირექტორის მოადგილე; 1972-1976 წლებში მუშაობდა საქართველოს ტელერადიოკომიტეტში; 1976-1983 წლებში საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში კათედრის გამგედ; იყო საქართველოს ისტორიის ნარკვევების ერთ-ერთი ავტორი (მე-4 და მე-5 ტომები), რისთვისაც მიენიჭა სახელმწიფო პრემია. მ. გაფრინდაშვილის უკანასკნელი ნაშრომი "ქართული საზოგადოებრივი აზროვნების ისტორია უძველესი დროიდან მეოცე საუკუნემდე", ხელნაწერის სახით დარჩა და გამოიცა მისი გარდაცვალების შემდეგ. იკვლევდა ქართული კულტურის, ისტორიის, საზოგადოებრივი აზროვნების ისტორიისა და თეორიის პრობლემებს.
ჯილდოები
1982 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია
ბიბლიოგრაფია
ქართული საზოგადოებრივი აზროვნების ისტორია უძველესი დროიდან მეოცე საუკუნემდე, თბ., 2002 ISBN 99928-963-4-5
ქართული განმანათლებლობის ისტორიოგრაფიისათვის, თბ., 1989
ნარკვევები XIX საუკუნის ქართული საზოგადოებრივი აზროვნების ისტორიიდან, თბ., 1988
ქართული განმანათლებლობა : გ. წერეთელი, ს. მესხი, ნ. ნიკოლაძე, თბ., 1966
გიორგი წერეთლის მსოფლმხედველობა, თბ., 1955
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 21 იანვარი
დაბადებული 1927
გარდაცვლილი 25 იანვარი
გარდაცვლილი 1999
ქართველი ისტორიკოსები
Nor Yungas Province

Nor Yungas Province
Nor Yungas is a province in the Yungas area of the Bolivian department of La Paz. During the presidency of José Manuel Pando the Yungas Province was divided into two parts, the Nor Yungas and the Sud Yungas Province, by law of January 12, 1899. Its administrative seat is the town of Coroico.
Subdivision
The province is divided into two municipalities.
Places of interest
Cotapata National Park and Integrated Management Natural Area
See also
Kimsa Warmini
P'iqi Q'ara
P'iqi Q'ara (in Coroico)
References
Provinces of La Paz Department (Bolivia)
Yungas
Jaciara

Jaciara is a municipality in the state of Mato Grosso in the Central-West Region of Brazil.
See also
List of municipalities in Mato Grosso
References
Municipalities in Mato Grosso
ქუთაისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ქუთაისი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ქუთაისი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ქუთაისი - იმერეთის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი
ქუთაისი - მცირე ცთომილი
ქუთაისი - საქალაქო გაზეთი
ნელი ნენოვა

ნელი ნენოვა (დ. 26 აპრილი, 1929 — გ. 15 ივლისი, 2016) — ბულგარული წარმოშობის ქართველი კინორეჟისორი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1976).
ნინელ ნენოვა დაიბადა 1929 წლის 26 აპრილს სოფიაში, ბულგარეთი. 1949 წელს, სოფიის მეორე ქალთა გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, სწავლობდა მოსკოვის კინემატოგრაფიის საკავშირო სახელმწიფო ინსტიტუტში სარეჟისორო ფაკულტეტზე, რომელიც 1955 წელს დაასრულა. 1957 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია ქართულ ფილმში.
დაქორწინებული იყო კინორეჟისორ გენო წულაიაზე.
ნენოვას რეჟისორული ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია: „ლადო გუდიაშვილი“ (1957), „წარსული ზაფხული“ (1959), „ცეროდენა რაინდები“ (1964), „დრო იწურება განთიადისას“ (1966), „ორერა-რერო“ (1969), „მოვდივართ და მოვიმღერით“ (1973), „ბიჭები იასამნის ქუჩიდან“ (1974), „პეპელა“ (1979), „ქორწინება იმერულად“ (1981), „ყოჩაღად პაპებო“ (1981), „ჩიორა“ (1984). ყველა თავისი ფილმი ნენოვამ გადაიღო მეუღლესთან — გენო წულაიასთან ერთად, გარდა ფილმისა „ბიჭები იასამნის ქუჩიდან“.
მიღებული აქვს პრიზები და პრემიები ტაშკენტის (1973), ბათუმის (1975), ბაქოს (1979), სოხუმის (1981), ერევნის (1981), მინსკის (1985) საკავშირო კინოფესტივალებზე.
ნელი ნენოვა 2016 წლის 15 ივლისს, ბულგარეთში გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
ნელი ნენოვა — kino-teatr.ru
დაბადებული 26 აპრილი
დაბადებული 1929
გარდაცვლილი 15 ივლისი
გარდაცვლილი 2016
ქართველი რეჟისორები
ბულგარელი რეჟისორები
სოფიაში დაბადებულები
საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
ხულოს მუნიციპალიტეტის დროშა

ხულოს მუნიციპალიტეტის დროშა — ხულოს მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ხულოს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.
აღწერილობა
დროშა ვერტიკალურად არის გაყოფილი მწვანე და მეწამულ ველებად. დროშის ცენტრში გამოსახულია ჰერალდიკური ფარი, რომელიც გაკვეთილია და იყოფა ვერცხლის და ლურჯ ველებად. ვერცხლის ველზე გამოსახულია მეწამული პირით ზემოთ აღმართული მახვილი, თანმხლები ორი მეწამული ვარსკვლავით. ლურჯ ველს კვეთს სამი ვერცხლის სარტყელი.
დროშის პროპორციაა 2:3.
რესურსები ინტერნეტში
ხულოს მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი
საქართველოს მუნიციპალური დროშები
ხულოს მუნიციპალიტეტი
თხისზურგის ქედი

თხისზურგის ქედი — საშუალო სიმაღლის განედური ქედი მდინარეების ლუხუნისწყალსა და რიცეულას შორის, უდიდესი მწვერვალის სიმაღლეა 1878 მ. აგებულია ბაიოსური პორფიტებით, მათი ტუფებით, ტუფ-ბრექჩიებითა და ტუფ-ქვიშაქვებით. თხემი მოსწორებულია. ქედი შემოსილია წიფლისა და რცხილის ტყით.
ლიტერატურა
რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ქედები
ალექსანდრე ვაშაძე

ალექსანდრე ვაშაძე (დ. 1888, ჭიათურა — გ. 12 ივლისი, 1933 შორაპნის მაზრა) — რევოლუციონერი მოძრაობის მოღვაწე საქართველოში. კომპარტიის წევრი 1905 წლიდან. სწავლობდა ჭიათურის სამრევლო, შემდეგ ქუთაისის სკოლაში. 1904 წელს მონაწილეობდა მოსწავლეთა მიერ რუსეთ-იაპონიის ომის საწინააღმდეგოდ მოწყობილ დემონსტრაციაში ქუთაისში, ახალგაზრდობის მებრძოლი რაზმის ჩამოყალიბების, იარაღის შეძენასა და სხვა ღონისძიებებში, რისთვისაც გარიცხეს სასწავლებლიდან. 1905 - 1907 წლების რევოლუციის დროს მონაწილეობდა ბარიკადულ ბრძოლებში ქუთაისში, შემდეგ ბოლშევიკურმა ორგანიზაციამ მიავლინა ჭიათურაში. 1910 წლის 1 მაისს ჭიათურაში მოაწყო მაღაროს მუშებისა და მოსწავლე ახალგაზრდობის გაფიცვა. 1913 წელს დააპატიმრეს, მაგრამ გაიქცა და არალეგალურად გაემგზავრა ჟენევაში, სადაც პირველად შეხვდა ვ. ი. ლენინს. აქ იგი მუშაობდა რუსეთის სოციალისტთა საზოგადოების მდივნად. ერთი წლის შემდეგ გადავიდა საფრანგეთში, ქალაქ მონპელიეში, სადაც აირჩიეს ბოლშევიკური სექციის მდივნად. პოლიციის დევნის გამო შვეიცარიაში დაბრუნდა და შევიდა ჟენევის უნივერსიტეტში. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა. 1918 წელს ბოლშევიკების ქუთაისის საგუბერნიო კომიტეტის დავალებით პარტიული მუშაობის ხელმძღვანელობის გასაწევად გაგზავნეს რაჭის მაზრაში, შემდეგ მონაწილეობდა შეიარაღებული აჯანყების მომზადებაში შორაპანში, სამტრედიასა და ფოთში. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების გამარჯვების შემდეგ ალექსანდრე ვაშაძე სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე იყო.
ლიტერატურა
ქართველი რევოლუციონერები
ქართველი ათეისტები
დაბადებული 1888
გარდაცვლილი 12 ივლისი
გარდაცვლილი 1933
ქართველი ბოლშევიკები
იმიერკავკასიის ვაკე

იმიერკავკასიის ვაკე — ვაკე ჩრდილოეთ კავკასიაში, კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის ჩრდილოეთით, აზოვის ზღვიდან (დასავლეთი) კასპიის ზღვამდე (აღმოსავლეთი), ჩრდილოეთიდან შემოფარგლულია კუმა-მანიჩის ღრმულით. გადაჭიმულია დაახლოებით 900 კმ-ზე, სიგანე 300 კმ-მდე. იმიერკავკასიის ვაკის დიდი ნაწილი ეპიჰერცინულ ბაქანზე მდებარეობს. მდინარეების ყუბანისა და თერგის ქვემოთი ალპური გეოსინკლინის კიდური როფის ქვაბულია. იმიერკავკასიის ვაკე სამ ნაწილად იყოფა - დასავლეთი იმიერკავკასიის ვაკე მოიცავს ყუმბან-აზოვისპირა დაბლობს, ყუბანის დელტასა და ტამანის ნახევარკუნძულს; შუა ნაწილშია სტავროპოლის მაღლობი, თერგ-სუნჯის მაღლობი; აღმოსავლეთ იმიერკავკასიის ვაკეში შედის თერგ-კუმის დაბლობი (კასპიისპირა დაბლობის სამხრეთ-დასავლეთი კიდე). იმიერკავკასიის ვაკის შუა და დასავლეთ ნაწილებში მნიშვნელოვანი სასოფლო-სამეურნეო რაიონებია. აღმოსავლეთ ნაწილში გაბატონებულია ნახევარუდაბნოს ლანდშაფტი. სასარგებლო წიაღისეულიდან მოიპოვება ნავთობი და აირი.
ლიტერატურა
რუსეთის ვაკეები
ვიეიროპოლისი

ვიეიროპოლისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 414 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პარაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სოზის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 045 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.37 კმ²-ზე. ფართობი 146 779 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პარაიბა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
ქორდის ღვთისმშობლის ეკლესია

ქორდის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქორდის განაპირას, სამხრეთით, მდინარე ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება XVI–XVII საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (5 × 8 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კონსტრუქციის ნაწილები, კუთხეები და კარ-სარკმლის წირთხლები თლილი ქვისაა. კამაროვანი გადახურვა ჩანგრეულია. შენობის ნახევარწრიული, ტიმპანებიანი შესასვლელები სამხრეთითა და დასავლეთითაა. აღმოსავლეთით ერთი სარკმელია, სამხრეთით — ორი. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორ-ორი ნახევარწრიული თაღია. საკურთხეველი, რომელიც თავდაპირველად ერთი საფეხურით ყოფილა აწეული, შემდეგში კიდევ უფრო აუმაღლებიათ და აქ აგურისა და ქვის ორკარიანი კანკელი დაუდგამთ. აღმოსავლეთის ფასადზე, კეხის ქვემოთ, მომწვანო ქვაზე დაბალრელიეფიანი ჯვარია გამოსახული. დანარჩენ ფასადებს მარტივი ფორმის გრეხილი გასდევს. დასავლეთის კედელზე სამსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერაა. იკითხება პირველი სტრიქონი: „ქრისტე შეიწყალე გიორგი…“. მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთისა და დასავლეთის მხრიდან მიუშენებიათ სწორკუთხა სათავსები, რომლებიც ნაგებია რიყის ქვით. სამხრეთის მინაშენს, რომელიც ეკლესიის სამხრეთ სარკმლებს ფარავდა, შესასვლელი სამხრეთით აქვს, დასავლეთისას — დასავლეთით.
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები
ივერია (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)

ივერია (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)
ივერია — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ასპინძის მუნიციპალიტეტში, დაბა ასპინძის თემში. მდებარეობს ახალციხის ქვაბულის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1200 მეტრზე. ასპინძიდან დაშორებულია 3 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 356 კაცი.
სქოლიო
ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ოფიცერთა სახლი (ტომსკი)

ოფიცერთა სახლი (ტომსკი)
ოფიცერთა სახლი — ძველი შენობა ტომსკში, აგებულია 1898-1900 წლებში არქიტექტორ კონსტანტინ ლიგინის მიერ, გამოიყენება საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის.
ისტორია
ამ ადგილზე 1840-1850-იან წლებში მდებარეობდა ტომსკელი ოქროს მწარმოებელი მილიონერის ფილოსოფ გოროხოვის საკუთრება დიდი ბაღით. მოგვიანებით, ქონების მესაკუთრე გაკოტრდა და 1894 წელს მთავარ, ხის სახლი დაიწვა.
გამოთავისუფლებულ ადგილზე კომიტეტმა ა. ე. კუხტერინის, ნ. ი. ბელიაევის, ნ. პ. მეჟენინოვის, კ. კ. ლიგინისა და ი. ლ. ფუქსმანის შემადგენლობით გადაწყვიტა აეშენებინათ ქვის სახლი საზოგადოებრივი საჭიროებებისათვის.
კონსტანტინ ლიგინის მიერ აშენებულ სახლში განათავსეს ტომსკის საზოგადოებრივი კრება. ახალი შენობის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1900 წლის 12 იანვარს. აქ იკრიბებოდნენ ვაჭრები, ჩინოვნიკები, ინტელიგენცია. შენობას ჰქონდა ტომსკში ყველაზე დიდი ბიბლიოთეკა, საკონცერტო დარბაზი 1 000 კაცზე, სადაც იმართებოდა გასართობი თუ საქველმოქმედო ღონისძიებები. სახლის საკონცერტო დარბაზის სცენაზე რეგულარულად იმართებოდა კონცერტები, რომლებზეც გამოდიოდნენ ცნობილი რუსი მსახიობები ვერა კომისარჟევსკაია, რუსეთის თეატრების მსახიობები გრიგორ გე, მამონტ დალსკი, ვასილი დალმატოვი, მარია პეტიპა, კონსტანტინ ვარლამოვი, ასევე მომღერლები ლეონიდ სობინოვი, პავლე ორლენევი, ანასტასია ვიალცევა და სხვები.
ქალაქში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ საზოგადოებრივი კრება გადაკეთდა სამუშაო კლუბად. რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს აქ განთავსებული იყო სამხედრო ჰოსპიტალი.
საბჭოთა მმართველობის პირველ წლებში შენობა გაარემონტეს და 1922 წელს აქ გაიხსნა დიდი საქალაქო თეატრი. შემდეგ აქ მუშაობდა კონოთეატრი. 1931 წელს შენობაში გაიხსნა წითელი არმიის სახლი, რომელსაც 1945 წლის 1 სექტემბრიდან ეწოდება ოფიცერთა სახლი.
რესურსები ინტერნეტში
Здание Общественного собрания (Дом офицеров)
სქოლიო
ტომსკის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
ლიბანის პრეზიდენტი

ლიბანის პრეზიდენტი — თანამდებობა შეიქმნა 1926 წელს. 1943 წელს მიღებული ეროვნული პაქტის მიხედვით პრეზიდენტი უნდა აირჩიონ მარონიტი-ქრისტიანების რიგებიდან. 1943 წლამდე რამდენიმე პრეზიდენტი იყო ქრისტიანი, მაგრამ არა მარონიტი. შარლ დებასი და პეტრო ტრადი იყვნენ მართლმადიდებელი ბერძნები, ანტუან პრივა-ობუარი კათოლიკე, ხოლო აიუბ ტაბიტი - პროტესტანტი. 1943 წლის შემდეგ მუსლიმი პრეზიდენტი მხოლოდ სამჯერ იყო: სელიმ ჰოსი - 1988 წელს, ფუად სინიორა - 2007 წელს და თამამ სალამი - 2014 წელს.
ამჟამად პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელია თამამ სალამი. 2014 წლის 25 მაისის შემდეგ, პრეზიდენტ მიშელ სულეიმანის ვადის გასვლის შემდეგ ლიბანის პარლამენტმა ვერ შეძლო პრეზიდენტის არჩევა. მოვალეობას ასრულებს ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი.
ლიბანის პრეზიდენტების სია
ცოცხალი ყოფილი პრეზიდენტები
რესურსები ინტერნეტში
rulers.org - ლიბანის პრეზიდენტების სია
worldstatesmen.org - ლიბანის პრეზიდენტების სია
ლიბანის პრეზიდენტის ოფიციალური ვებგვერდი
სქოლიო