ბლაგოვეშჩენსკის ხიდი

ბლაგოვეშჩენსკის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ნევაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს ვასილევსკისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 331 მეტრი, ხოლო სიგანე — 37 მეტრი. ეს არის პირველი მუდმივი ხიდი მდინარე ნევაზე. ხიდი წარმოადგენს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.
მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს ტრეზინის მოედნის უნივერსიტეტის სანაპიროსა და ლეიტენანტ შმიდტის სანაპიროსა და შრომის მოედნის ინგლისის სანაპიროს შორის.
უახლოესი მეტროსადგურია (1 კმ) „ვასილოოსტროვსკაია“.
სახელწოდება
ხიდის საპროექტო სახელწოდება იყო ნევის ხიდი. გაიხსნა 1850 წლის 21 ნოემბერს და უწოდეს ბლაგოვეშჩენსკის ხიდი, მარცხენა სანაპიროზე მდებარე ბლაგოვეშჩენსკის მოედნისა და ხარების ეკლესიის გამო. იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის გარდაცვალების შემდეგ, 1855 წელს უწოდეს ნიკოლაევსკის ხიდი. 1918 წლის 17 ნოემბერს ხიდს უწოდეს ლეიტენანტ შმიდტის ხიდი, კრეისერ „ოჩაკოვზე“ 1905 წლის აჯანყების მეთაურის პეტრე შმიდტის პატივისაცემად. 2007 წლის 14 აგვისტოს ხიდს დაუბრუნეს ისტორიული სახელწოდება.
ისტორია
მუდმივი ხიდის აგებამდე 1727 წლიდან მოქმედებდა მოტივტივე ისააკის ხიდი, რომელიც დინების ზემოთ, სენატის მოედანთან მდებარეობდა.
1842 წლის 11 თებერვალს გზების მთავარმა სამმართველომ მორის დესტრემის ბრძანების შესაბამისად შეადგინა მუდმივი ხიდის პროექტი. ხიდის მშენებლობა დაიწყეს 1843 წლის 1 იანვარს. ხიდის გახსნა კი შედგა 1850 წლის 21 ნოემბერს (ძველი სტილით), ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების დღესასწაულზე.
ყველა, ვინც მონაწილეობა მიიღო ხიდის მშენებლობაში ნიკოლოზ I-მა დააჯილდოვა ორდენებით და წოდებებით. ხიდის მშენებლობის პატივსაცემად მოიჭრა ვერცხლის სამახსოვრო მედალი.
1852წელს ხიდზე ააგეს მცირე ზომის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის სამლოცველო, რომელიც 1930 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ დაანგრია.
2007 წლის აგვისტოში დასრულდა ხიდის გრანდიოზული რეკონსტრუქცია, რომელიც 15 აგვისტოს გახსნა სანქტ-პეტერბურგის გუბერნატორმა ვალენტინა მატვიენკომ.
კონსტრუქცია
ხიდი რვამალიანია, ერთ-ერთი მალა იხსნება. ხიდის სიგრძეა 331 მეტრი, ხოლო სიგანე 37 მეტრი. მეტალის კონსტრუქციის მთლიანი წონაა 4 360 ტონა. ხიდის სავალი ნაწილი რვა ზოლიანია. სავალი ნაწილიც და ტროტუარც მოასფალტებულია.
ლიტერატურა
Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
Богданов Г. И., Ярохно В.И. В гранит оделася Нева, мосты повисли над водами... : к 200-летию Петербургского государственного университета путей сообщения, 1809-2009, и 125-летию кафедры "Мосты" ПГУПС. — СПб.: Голанд, 2009. — 174 с.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 328—329. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 65. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
Кочедамов В. И. Мосты Ленинграда. — Л.: Искусство, 1958. — 60 с.
Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с.
რესურსები ინტერნეტში
Благовещенский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
Благовещенский мост //Комитет по развитию транспортной инфраструктуры Санкт-Петербурга
Реконструкция Благовещенского моста на сайте Проекты Петербурга.
სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები