PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Lake Coghinas

Lake Coghinas is an artificial lake, in northern Sardinia, Italy, located in the province of Sassari. With a surface of 17.8 km² and a capacity of 254 million cubic metres of water, it is the second largest lake in the region (second only to Lake Omodeo) and one of the major reservoirs in Italy.
The dam, constructed under Fascism in 1924, is 185 metres long and 58 metres wide. It has the function of water supply, but also it has a hydroelectric power plant.
The lake is the home of a rich ecosystem, and it is become a tourist attraction, around its shores are present a youth hostel, restaurants, a sailing club.
Coghinas
Province of Sassari
Afonso Bezerra

Afonso Bezerra is a municipality in the state of Rio Grande do Norte in the Northeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Rio Grande do Norte
References
Municipalities in Rio Grande do Norte
ბლანკა ინგლისელი

ბლანკა ინგლისელი (დ. გაზაფხული, 1392, ნორთჰემპტონშირი, ინგლისი — გ. 22 მაისი, 1409, აგნო, ელზასი, საფრანგეთი) — ლანკასტერების დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჰენრი IV-ისა და მერი დე ბოჰუნის უფროსი ასული. მეფე ჰენრი V-ისა და დედოფალ ფილიპას და. პფალცის კურფიურსტ ლუდვიგ III-ის პირველი ცოლი.
ბიოგრაფია
ბლანკა დაიბადა 1392 წლის გაზაფხულზე ნორთჰემპტონშირში (მაშინდელი კემბრიჯშირი), ინგლისში. იგი იყო პრინცი ჰენრი ლანკასტერისა და მისი მეუღლის, მერი დე ბოჰუნის მეხუთე შვილი და პირველი ქალიშვილი. მის შემდეგ დედამისი 1394 წელს მეექვსე მშობიარობას გადაჰყვა, რა დროსაც გააჩინა პრინცესა ფილიპა, დანიის მომავალი დედოფალი. თავად მამამისი ინგლისის მეფე ედუარდ III-ის ძის, ჰერცოგ ჯონ გენტელისა და მისი პირველი მეუღლის, ბლანკა ლანკასტერელის (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი) უფროსი ვაჟი და ტახტის ერთ-ერთი მემკვიდრე იყო.
1399 წელს ბლანკას მამამ მოკლა ინგლისის უძეო მეფე რიჩარდ II და ტახტი თავად დაიკავა ჰენრი IV-ის სახელით, რითაც ქვეყანაში ლანკასტერები გამეფდნენ. სამ წელიწადში ჰენრიმ ცოლად შეირთო ნავარის მეფე კარლ II-ის ასული, საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის შვილიშვილი და ბრეტანის ჰერცოგ ჟან V-ის ქვრივი, დედოფალი ჟანა ნავარელი. მეფეს მასთან შვილები არ ჰყოლია.
გამეფების შემდეგ ჰენრის დინასტიური ქორწინებების გზით მნიშვნელოვანი მოკავშირეების გაჩენა სურდა, რისთვისაც იქორწინა ესპანელ პრინცესაზე და რის გამოც გაათხოვა თავისი ნაბოლარა ასული, პრინცესა ფილიპა დანიაში. სულ მალევე ჰენრიმ ბლანკა დანიშნა გერმანიის მეფე რუპერტის უფროს ვაჟზე, პრინც ლუდვიგზე.
1401 წლის 7 მარტს ლონდონში გაფორმდა საქორწინო ხელშეკრულება. პატარძლის მზითვი 40,000 ნობელნს შეადგენდა. ერთი წლის შემდეგ, 1402 წლის 6 ივლისს კელნის კათედრალში, გერმანიაში, პრინცესა ბლანკამ პრინც ლუდვიგზე დაიწერა ჯვარი. მის მზითვში ასევე შედიოდა სპეციალურად პრინცესა ბლანკასათვის დამზადებული უძვირფასესი ოქროს გვირგვინიც, რომელიც დღეისათვის მიუნხენშია დაცული.
მიუხედავად პოლიტიკური მიზეზებისა, მათი ქორწინება იღბლიანი და ბედნიერი აღმოჩნდა. ოთხი წლის შემდეგ, 1406 წლის 22 მაისს ჰაიდელბერგში ბლანკამ თავისი ერთადერთი ვაჟი, პრინცი რუპერტი გააჩინა. 1408 წელს იგი მეორე ბავშვზე დაორსულდა, თუმცა სულ რამდენიმე თვეში, 1409 წლის 22 მაისს, 17 წლის ორსული ბლანკა ცხელებით გარდაიცვალა, ბავშვით მუცელში. იგი ქალაქ აგნოში, თანამედროვე საფრანგეთის ტერიტორიაზე გარდაიცვალა, რომელიც იმხანად გერმანიას ეკუთვნოდა. ბლანკა გადაასვენეს და დაკრძალეს პფალცში, ქალაქ ნოიშტადტში, წმინდა მარიამის სახელობის კათედრალში.
მისი გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში, 1410 წელს მისი ქმარი პფალცის კურფიურსტი გახდა ლუდვიგ III-ის სახელით და მალევე იქორწინა კიდეც იტალიელ პრინცესა მატილდა სავოიელზე. ბლანკას ერთადერთი ვაჟი, პრინცი რუპერტი 1426 წელს გარდაიცვალა, დაუქორწინებელი და უშვილო, ცხრამეტი წლის ასაკში.
ლიტერატურა
Harriss, Gerald (2005). Shaping the Nation: England 1360-1461. Oxford University Press.
Ogden, Jack (2018). Diamonds: An Early History of the King of Gems. Yale University Press.
Panton, Kenneth J. (2011). Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press.
Walther Holtzmann: Die englische Heirat Pfalzgraf Ludwigs III., in: Zeitschrift für die Geschichte des Oberrheins No 43 (1930), pp. 1–22.
დაბადებული 1392
გარდაცვლილი 22 მაისი
გარდაცვლილი 1409
ლანკასტერები
ინგლისის პრინცესები
ქურდამირი

ქურდამირი — ქალაქი აზერბაიჯანში. წარმოადგენს ქურდამირის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს.
გეოგრაფია
ოლქს ესაზღვრება აღსუს, გოქჩაის, უჯარის, იმიშლის, საბირაბადის, ჰაჯიყაბულისა და ზარდაბის რაიონები.
აქ კლიმატი თბილი და ნახევრადმშრალია. რელიეფი ძირითადად დაბლობიანია, რომელიც ზღვის დონიდან დაბლაა. აქ გავრცელებულია ძირითადად რუხი-ყავისფერი და ნაცრისფერი ნიადაგის ტიპები. გარეული ღორი, მგელი, მელა, ხოხობი, გერეული იხვები, ბატები და ა.შ. დამახასიათებელია რეგიონის ფაუნისათვის. ადამიანთა არასათანადო სამუშაოები რეგიონში იწვევს ნიადაგის ეროზიას.
კლიმატი
რეგიონისთვის ძირითადად დამახასიათებელია მშრალი სუბტროპიკული კლიმატი. კლიმატის ამ სახეობას ახასიათებს ზოგჯერ უკიდურესად ცხელი ტემპერატურა ზაფხულში, ხოლო ზამთრისთვის დამახასიათებელია თბილი ან გრილი ტემპერატურა. ნალექის რაოდენობა 430 მმ-იდან 185 მმ-მდე მერყეობს, ჰაერის ფარდობითი ტენიანობა ზაფხულში 50-60%-ია, ზამთრის თვეებში კი 75-80%. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 4,6 ° C-ია, ხოლო ივლისის 28 ° C. საშუალო წლიური ტემპერატურა 15,8 ° C-ს შეადგენს რეგიონში. ქურდამირში დაფიქსირებული ყველაზე მაღალი ტემპერატურა იყო 44 ° C (დაფიქსირდა 2000 წელს).
ისტორია
ქურდამირის ოლქი დაარსდა 1930 წელს, როგორც არანის რეგიონის ეკონომიკური ცენტრი. 1963 წელს კოლხოზ-სოვოხოზის წარმოების დეპარტამენტის პარტიული კომიტეტების შექმნის გამო, აღსუსა და ქურდამირის რაიონები გაერთიანდა და იმავე წლის იანვარში შეიქმნა ქურდამირის პარტიული კომიტეტი. 1964 წელს, აზერბაიჯანის სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის თანახმად, ახალი სისტემა გაუქმდა, აღდგა ძველი სტრუქტურა, განცალკევდა ქურდამირისა და აღსუს ოლქები და თითოეულმა რეგიონმა დაიწყო დამოუკიდებელად ფუნქციონირება. ინდუსტრიის წილი ქურდამირის ეკონომიკაში გაიზარდა 1883 წელს ბაქო-თბილისის სარკინიგზო ხაზის გაყვანის შემდეგ. ვინაიდან სარკინიგზო ხაზი გადიოდა ქურდამირის ტერიტორიაზე, ამან ხელი შეუწყო სოფლის მეურნეობის პროდუქციასა და ტრანსპორტირებას, რამაც დადებითად იმოქმედა რაიონის განვითარებაზე. შედეგად, 1884 წელს ქურდამირის სოფლის მეურნეობის პროდუქტები უკვე იყიდებოდა რუსეთის ბაზრებზე. ყოველივე ზემოთქმულმა ფაქტორმა განაპირობა ქურდამირის ახალი ადმინისტრაციული ცენტრის შექმნა. XX საუკუნის დასაწყისში ქურდამირი უკვე იყო გოქჩაის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი და მოიცავდა 67 სოფელს. 1920 წელს საბჭოთა ძალაუფლება დამყარდა რეგიონში, ისევე როგორც მთელ აზერბაიჯანში. ქურდემირმა უდიდესი როლი შეასრულა, საბჭოთა პერიოდში როგორც ეკონომიკურმა და კულტურულმა ცენტრმა.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
არანის რეგიონის ქალაქები
Inquisitor subochracea

Inquisitor subochracea — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
Ptychobela

Ptychobela — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
არახვეთი

არახვეთი — სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე მთიულეთის არაგვის მარჯვენა ნაპირზე, საქართველოს სამხედრო გზაზე. ზღვის დონიდან 1520 მ, დუშეთიდან 61 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 205 ადამიანი.
ისტორია
ძველი სოფელი თანამედროვე სოფლის მოშორებით, ლომისის მთის ფერდობზე იყო გაშენებული. ვახუშტი მას „არხვეთს“ უწოდებს. XIV საუკუნეში მთიულეთის არაგვის მთელ მარჯვენა სანაპიროსთან ერთად შედიოდა ქსნის საერისთავოში, XV საუკუნიდან არაგვის საერისთავოში. ნასოფლარის ადგილზე შემორჩენილია გვიანდელი ფეოდალური ხანის ციხესიმაგრის ტიპის სახლები. სოფლის თავზე XIX საუკუნის პატარა დარბაზული ეკლესიაა.
ლიტერატურა
სქოლიო
დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბელტრანი (კუნდინამარკა)

ბელტრანი (კუნდინამარკა)
ბელტრანი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კუნდინამარკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 294 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 908 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.04 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 211 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კოლუმბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი
statoids.com-ის მონაცემები
კუნდინამარკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
აძლაგარა

აძლაგარა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ლიხნის თემი), მდინარეების გუდოუსა და აძლაგარის მდინარეთაშუეთზე. ზღვის დონიდან 25 მ, გუდაუთიდან 6 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ლიტერატურა
სქოლიო
ლიხნის თემის სოფლები
Bar Raion

Bar Raion was one of raions of Vinnytsia Oblast, located in southwestern Ukraine. The administrative center of the raion was the town of Bar. The raion was abolished and its territory was merged into Zhmerynka Raion on 18 July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Vinnytsia Oblast to six. The last estimate of the raion population was
References
Former raions of Vinnytsia Oblast
1923 establishments in the Soviet Union
Ukrainian raions abolished during the 2020 administrative reform
ალკალა (ვალიე-დელ-კაუკა)

ალკალა (ვალიე-დელ-კაუკა)
ალკალა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.275 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 716 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 208.46 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 61 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კოლუმბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი
statoids.com-ის მონაცემები
ვალიე-დელ-კაუკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
თამაზ შილაკაძე

თამაზ შილაკაძე (დ. 19 თებერვალი, 1932) — ქართველი გამომგონებელი, ინჟინერი, მეცნიერი. ტექნიკური მეცნიერებათა კანდიდატი, ტრანსპორტის სამეცნიერო დოქტორი. საქართველოს სსრ დამსახურებული გამომგონებელი (1971), საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1986) თბილისის საპატიო მოქალაქე (2003).
1955 წელს დაამთავრა საქართველოს სსრ პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.
1977 წლიდან მის მიერ დაარსებული ინსტიტუტის — „საქგზამეცნიერების“ დირექტორია (1965 წლიდან საქართველოს საგზაო სამეცნიერო-კვლევითი სადგურის პირველი დირექტორი იყო). 1958-1996 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას მოსკოვსა და თბილისში. 1976 წლიდან საქართველოს ტექნიკური შემოქმედებისა და პატენთმცოდნეობის ინსტიტუტის რექტორია. 1978-1991 — საქართველოს ნოვატორთა საბჭოს, 1992 წლიდან — საქართველოს გამომგონებელთა და რაციონალიზატორთა საზოგადოების თავმჯდომარე. 1992 წლიდან — საქართველოს სახელმწიფო პატენტრწმუნებული. მრავალი შრომისა და გამოგონების ავტორი. სამეცნიერო ინტერესების სფეროს წარმოდგენს საგზაო-სატრანსპორტო სისტემების სრულყოფისა და განვითარების პრობლემათა შესწავლა და ინოვაციური მეთოდების პრაქტიკაში დანერგვა. საგზაო დარგში სამეცნიერო-ტექნიკური პროგრესის განვითარების სამუშაოები. საგზაო-სატრანსპორტო ქსელის შემდგომი გაუმჯობესებისა და განვითარების საკითხები. საგზაო დარგისთვის საჭირო ნორმატიულ-ტექნიკური დოკუმენტაციის დამუშავება, ადგილობრივი საგზაო საამშენებლო მასალებისა და მრეწველობის ნარჩენების შესწავლა საგზაო სისტემაში დანერგვის მიზნით. გზებზე მოძრაობის უსაფრთხოების ღონისძიებების დამუშავება და ახალი ეფექტური ავტოტრანსპორტის დამცავი ნაგებობების შექმნა და მათი დანერგვა. არის 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, სახელმძღვანელოს და გამოგონების ავტორი. არჩეულია რუსეთის ფედერაციის ტრანსპორტის, ნიუ-იორკის, კალიფორნიის (აშშ), მარკონის (იტალია) აკადემიების წევრად. 2013 წელს მიენიჭა „წლის საუკეთესო ინჟინრის“ წოდება.
ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი
საქართველოს კულტურის ფონდი, თავმჯდომარე (2017-)
ტრანსპორტის საერთაშორისო აკადემია, პრეზიდენტი (2017-)
საქართველოს საინჟინრო აკადემია, ნამდვილი წევრი (1992-)
საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია, აკადემიკოსი, პრეზიდენტის მრჩეველი (2018-)
ჯილდოები
1974 — საპატიო ნიშნის ორდენი
1982 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, ლაურეატი (მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში)
1996 — რუსეთის ფედერაციის საპატიო მეგზევე
1999 — ღირსების ორდენი
2002 — ბელორუსიის საპატიო მეგზევე
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ინჟინრები
დაბადებული 19 თებერვალი
დაბადებული 1932
საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2003)
საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინრები
თ
საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული გამომგონებლები
ტექნიკურ მეცნირებათა დოქტორები
ქართველი გამომგონებლები
ოსკარის მე-19 დაჯილდოება

ოსკარის მე-19 დაჯილდოება
ოსკარის მე-19 დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით მე-19 დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით.
ლაურეატები
ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
ძვ. წ. 870

ძვ. წ. 870
— წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
მოვლენები
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ელექტრული გველთევზა

ელექტრული გველთევზა — თევზი კობრისნაირთა რიგისა. მისი გველისებურად წაგრძელებული სხეულის სიგრძე 2 მ აღწევს, წონა — 20 კგ. გავრცელებულია სამხრეთ და ცენტრალური ამერიკის მტკნარ წყლებში. აქვს მძლავრი ელექტრული ორგანოები, რომლებიც 650 ვ-მდე ელექტროდენის იმპულსებს წარმოქმნიან. იკვებება მცირე ზომის თევზებით. ადგილობრივი მოსახლეობა საკვებად იყენებს.
ლიტერატურა
კობრისნაირნი
Pulyny Raion

Pulyny Raion (until 2016 Chervonoarmiisk Raion, Ukrainian: Червоноармійський район) was a raion (district) of Zhytomyr Oblast, northern Ukraine. Its administrative centre was located at Pulyny. The raion covered an area of . The raion was abolished on 18 July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Zhytomyr Oblast to four. The area of Pulyny Raion was merged into Zhytomyr Raion. The last estimate of the raion population was
On 19 May 2016, Verkhovna Rada adopted decision to rename Chervonoarmiisk Raion to Pulyny Raion according to the law prohibiting names of Communist origin.
References
Former raions of Zhytomyr Oblast
1923 establishments in Ukraine
Ukrainian raions abolished during the 2020 administrative reform
ბუკოვინისა და დალმაციის მიტროპოლიტის რეზიდენცია

ბუკოვინისა და დალმაციის მიტროპოლიტის რეზიდენცია — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი და უკრაინის ქალაქ ჩერნოვცის მთავარი ღირსშესანიშნაობა.
ბუკოვინისა და დალმაციის მართლმადიდებელი მიტროპოლიტების ყოფილი რეზიდენციის არქიტექტურული ანსამბლი ააშენეს 1864-1882 წლებში ძველი საეპისკოპოსო სახლის ადგილზე. ამჟამად აქ მდებარეობს ჩერნოვცის ეროვნული უნივერსიტეტი. ეს უნიკალური არქიტექტურული ანსამბლი შეიქმნა ეპისკოპოს ევგენის დიდი ძალისხმევით. 1863 წელს მან ავსტრიის იმპერატორისაგან მიიღო ნებართვა აეშენებინა ღირსეული საეპისკოპოსო რეზიდენცია ბუკოვინის დედაქალაქში.
არქიტექტურული ანსამბლის პროექტი ეკუთვნის ჩეხ არქიტექტორს იოზეფ ჰლავკას. მის ქმნილებაში ჭარბობს ბიზანტიური და რომაული სტილი.
2011 წელს არქიტექტურული კომპლექსი შეიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
ბუკოვინისა და დალმაციის მიტროპოლიტის რეზიდენცია იუნესკოს საიტზე
სქოლიო
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები უკრაინაში
კანგასალა

კანგასალა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ტამპერეს ქვერეგიონში, ფინეთში. დაარსდა 1865 წელს. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 982 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 870.86 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 50.12 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
რესურსები ინტერნეტში
City of Kangasala – Official website
სქოლიო
პირკანმაის მუნიციპალიტეტები
ფილიპე ბელგიელი (ფლანდრიის გრაფი)

ფილიპე ბელგიელი (ფლანდრიის გრაფი)
ფილიპე ბელგიელი (სრული სახელი ; დ. 24 მარტი 1837, ლაეკენი, ბრიუსელი — გ. 17 ნოემბერი 1905, ბრიუსელი) — ბელგიის პრინცი. ფლანდრიის გრაფი. 1869 წლის იანვარ-ივლისში ბელგიის ტახტის მემკვიდრე.
ფილიპე ბელგიელი იყო მეფე ლეოპოლდ I-ის და ლუიზა მარია ორლეანელის ვაჟი. მისი უფროსი ძმა იყო ბელგიის მეფე ლეოპოლდ II.
1867 წლის აპრილში ფილიპე დაქორწინდა კარლ ანტონ ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენის ქალიშვილზე, მარია ლუიზე ფონ ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენზე, რომელთანაც შეეძინა 5 შვილი.
ბოდუენი (1869–1891);
ჰენრიეტა ბელგიელი (1870–1948) — ემანუელ ორლეანელის მეუღლე.
ჟოზეფინა მარია (1870–1871) — ჰენრიეტას ტყუპი და.
ჟოზეფინა კაროლინა (1872–1958) — კარლ ანტონ ჰოენცოლერნის მეუღლე.
ალბერტი (1875–1934) — ბელგიის მეფე ალბრეხტ I.
ლიტერატურა
Weintraub, Stanley, Uncrowned King: The Life of Prince Albert, The Free Press, New York, 1997, p. 458.
Willis, Daniel (also known as Daniel A. Brewer-Ward), The Descendants of Louis XIII, Clearfield Co., Inc., Baltimore, Maryland, 1999, ISBN 0-8063-4942-5, p. 99.
NEXUS Jan/Feb 1998, Vol. XV, No. 1, p. 32.
ბელგიის ისტორია
დაბადებული 24 მარტი
დაბადებული 1837
გარდაცვლილი 17 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1905
საქსენ-კობურგის და გოთას დინასტია (ბელგია)
ქინძათი

ქინძათი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ალის თემი), შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე ჭერათხევის (სურამულას მარცხენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 820 მეტრზე, ხაშურიდან 22 კმ. სოფელში 2006 წლის 1 იანვრის მონაცემებით ცხოვრობს 111 კომლი, სულ 336 ადამიანი. სოფლიდან 1,5 კმ-ზე დგას წმინდა გიორგის ეკლესია.
ისტორია
ქინძათი ერთ-ერთი უძველესი სოფელია. მას იცნობს ვახუშტი ბატონიშვილი და დატანილი აქვს რუკაზე. ასევე იცნობს იოანე ბატონიშვილიც. იგი აფიქსირებს ქინძათს ალის წყლის ხეობის სოფლებში, თუმცა ამ დროს (XVIII საუკუნის 90-იანი წლები) აქ მოსახლეობა არ ჩანს.
ქინძათი მოიხსენიება ისტორიული და ეკონომიკური ხასიათის არაერთ დოკუმენტში. ალექსანდრე დიდის (1412-1442 წწ.) სიგელის მიხედვით, „ქინძათს მურაჩაშვილს ივანეზას თექვსმეტი კოკა ღვინო და ორი ზურგიელი და ათი კოდი პური“ უნდა გაეღო ულუმბის
მონასტრისათვის. იგი ბაგრატიონ-დავითიშვილების მამულია. 1715 წლის 27 თებერვალს, ქართლის მეფე იესე ელიზბარ დავითიშვილისა და გიორგი რამაზიშვილის (დავითიშვილების ერთ-ერთი შტოა) მამულის საქმეზე განჩინებით ქინძათს აკუთვნებს ელიზბარ დავითიშვილს. ელიზბარ და კონსტანტინე დავითიშვილების გაყრის განჩინებით (1716-1724 წწ.) „...ქინძათის ზუარი ელისბარს დარჩა“.
რუისის სამწყსოს 1715 წლის დავთარში აქ დაფიქსირებულია 6 კომლი გლეხი (გოშვარიშვილი, მრაჭველი (2), ქოჩორაძე (3).
ქინძათი გვხვდება უფრო ადრინდელ აღწერებშიც. ზემო ქართლის სადროშოს აღწერის დავთრის (XVII ს. დამდეგი) მიხედვით, ქინძათში 11 კომლი მოსახლეა (მრაჭველი, ზურაბაშვილი, დათაშვილი, შერმაზანაშვილი, ალუმასშვილი, ტაგანაშვილი...). გვხვდება აყრილი გლეხიც (ალექსიშვილი).
XVII საუკუნის მეორე ნახევრის ზემო ქართლის სადროშოს აღწერის დავთრის მიხედვით, ქინძათი საუფლისწულო მამულია. აქ სახლობენ ქართველები და სომხები. დავთარში 13 კომლია აღწერილი (მაისურაძე (2), ტერტერაშვილი, ბიბილური, ზღუდრელისშვილი (2), პარუბეგაშვილი, ქოჩორაძე, ქიმერიძე, ტაგანაშვილი, ჯანიასშვილი, ინასარიძე...).
ქინძათი გვხვდება აღწერის სხვა დოკუმენტებშიც, რომლებშიც თითქმის იგივე გვარები და კომლთა რაოდენობაა (11-დან 14-მდე) დაფიქსირებული. ზემოთ აღნიშნულ გვარებთან ერთად დოკუმენტებში გვხვდება რამდენიმე სხვა გვარიც, კერძოდ, შავალაშვილი, ნურალაშვილი, გურაბანიძე, მურადაშვილი...
ქინძათში 1728 წელს დაფიქსირებული 17 კომლი, ყველა იხდის ოსმალურ გადსახადს 7820 ახჩის ოდენობით.
1865 წელს ქინძათში 9 კომლი ცხოვრობს (8 სახელმწიფო და 1 დროებით ვალდებული), 1886 წლის აღწერით, აქ უკვე 29 კომლი მოსახლეა (105 კაცი და 89 ქალი, სულ 194 კაცი). აქედან 20 კომლი ქართველია, ხოლო 9 კომლი - სომეხი.
ქინძათში ამჟამად სახლობენ გვარები: ბარბაქაძე, გაგნიძე, დარბაიძე, ენჯიბაძე, ინასარიძე, კურტანიძე, მიქელაძე, მულაძე, ნოზაძე, საყვარელიძე, ტეფნაძე, ქიტიაშვილი, ხაჩიძე...
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 374 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, სოფელში ცხოვრობს 304 კაცი, საიდანაც 150 მამაკაცია, ხოლო 154 ქალი.
ლიტერატურა
ლაცაბიძე თ., ხაშურის მუნიციპალიტეტის ისტორია ტოპონიმებში, გაზ., „ხაშურის მოამბე“, № 30, 5 აგვისტო, 2019, გვ., 5
სქოლიო
ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
დიდოური ენა

დიდოური ენა, ცეზური ენა — იბერიულ-კავკასიური ენათა ოჯახის დაღესტნური ენების ხუნძურ-ანდიურ-დიდოურ ენათა ჯგუფის დიდოური ქვეჯგუფის ენა. იგი გავრცელებულია დაღესტნის რესპუბლიკის (რუსეთის ფედერაცია) წუნტის რაიონში — ისტორიულ დიდოეთში. დიდოურად ლაპარაკობს 20 ათასამდე კაცი — დიდოელები. გარდა ამისა, ამ ენით მოლაპარაკე მოსახლეობა არის თურქეთში (2 ათასამდე კაცი, გადასახლდნენ დიდოეთიდან მუჰაჯირობის დროს XIX საუკუნის 70-იან წლებში) და საქართველოში - ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფლებში, ჩანთლისყურესა და სარუსოში (ასამდე კაცი).
დიდოურში გამოიყოფა ქიდიროულ-ასახური და საჰადური დიალექტები. მათ შორის განსხვავება უმნიშვნელოა. ხსენებულ ენას ასევე ფლობენ სხვა დიდოური ტომებიც: ჰინუხელები, კაპუჭელები (ბეჟიტელები) და ჰუნზიბელები, რომლებიც ლაპარაკობენ დიდოურის მონათეესავე ენებზე.
დიდოური ენაში გამოიყოფა ორი დიალექტი: საკუთრივ დიდოური და საჰადური. საჰადურ დიალექტზე ლაპარაკობენ აულების – საჰადის, მითლუდისა და თლაცუდის მცხოვრებნი. სხვა დიდოური აულების მცხოვრებნი მეტყველებენ საკუთრივ დიდოურ დიალექტზე, რომელიც იყოფა კილოკავებად: ქიდიროული, შაიტლური, ასახური, შაფიხური, ელბოყური. დიდოური ენის ფონეტიკაში თავისებურებას ქმნის სადა ხმოვნებისა (ა, ე, ი, ო, უ) და მათი გრძელი სახეობის (ა̄. ე̄, ი̄, ო̄, უ̄) გვერდით წარმოდგენილი ვიწრო ხმოვნების (ა′, ე′, ი′, ო′, უ′ – თავისი გრძელი ვარიანტებით: აт, ეт, იт, ოт, უт), ნუნისმიერი ლატერალებისა (ლ‘ ლˊ ტ‘) და ე. წ. ფარინგალიზებული თანხმოვნების (ღ‘, ხ‘, პ‘, ყ‘) არსებობა. ხმოვანთა შერწყმაში ნათლად ჩანს დიალექტური სხვაობანი. სახელთა მორფოლოგიაში ძირითად ბრუნვებს (სახ., ერგატივი, მიც., ნათ.) შორის აღსანიშნავია ინსტრუმენტალისი (რომელიც ადამიანთა სახელებთან არ დასტურდება). დიდოური ენაში, ძირითად ბრუნვათა გარდა, წარმოდგენილია ერთ- და რამდენიმე თანდებულიანი ბრუნვა, ერთდა ორფუძიანი ბრუნება, განსაზღვრული და განუსაზღვრელი ფორმების გარჩევა ბრუნებაში. ზმნის ინფინიტივი ორი სახისაა: – ა და – დ – ა მორფემიანი. ზმნის უღვლილებაში დროთა ძირითადი ფორმებისა და კითხვითობაუარყოფითობის წარმოება დიალექტურ სხვაობათა მტკიცე სისტემას იძლევა. დიდოური ენაში წინადადების შემდეგი კონსტრუქციებია: ნომინატიური, ერგატიული, დატიური, ლოკატიური და პოსესიური. დიდოური ენაში მრავლადაა ზმნის საგარემოებო ფორმები, რაც რთული დამოკიდებული წინადადების გადმოცემის ძვ. საშუალებაა. ლექსიკაში ბევრია ხუნძურიდან შეთვისებული სიტყვები. შეიმჩნევა ქართული ენის გავლენაც.
დიდოური უმწერლობო ენაა. დიდოელები სამწერლობო ენის სტატუსით იყენებენ ხუნძურს და ქართულს. ამ ბოლო დროს დაღესტანში არის ტენდენცია, შეიქმნას სამწერლობო ენა. ამ ენაზე ქმნიან საკუთარ ნაწარმოებებს ახალგაზრდა ავტორები: მუჰამედ ლაბაზან-ჰაჯი, რომალიავზას არსენი, აბაქარეს ხალილი და ა.შ. სხვათა შორის, დიდოური ანბანი ქართული გრაფიკის საფუძველზე შექმნა მუჰამედ ლაბაზან-ჰაჯიმ, თუმცა უფრო მეტად გავრცელებულია ხუნძურ კირილიცაზე დაყრდნობით შექმნილი ანბანი.
იხილეთ აგრეთვე
დიდოელები
დიდოეთი
ლიტერატურა
Ломтатидзе Э., «Гинухский диалект дидойского языка». Тб., 1963
Дирр А. М. «Материалы для изучения языков и наречий Андо-Дидойской группы». Тиф. 1909
დიდოური ენა
რეხეტრე

რეხეტრე — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეოთხე დინასტიიდან, ეგვიპტის ძველი სამეფოს პერიოდის დროს. რეხეტრე ეგვიპტის ფარაონის ხეფრენის ქალიშვილი იყო. დანამდვილებით უცნობია მისი მეუღლის სახელის, სავარაუდოდ რეხეტრე ხეფრენის რომელიმე ვაჟის მეუღლე იყო, შესაძლოა რეხეტრე ფარაონ მენკაურას მეუღლე იყო.
რესურსები ინტერნეტში
ეგვიპტის მეოთხე დინასტია
ძველი ეგვიპტის დედოფლები
ეგვიპტის მეოთხე დინასტიის დედოფლები
კალუბიანი

კალუბიანი (ოფიციალურად კალუბიანის მუნიციპალიტეტი;) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლეიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 31 646 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 53 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Official website of the Municipality of Calubian
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
ლეიტეს პროვინციის მუნიციპალიტეტები