PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
აკოსის რაიონი

აკოსის რაიონი — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის აკომაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3096 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 545 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 18.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 137.55 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
კუსკოს რეგიონის რაიონები
აკომაიოს პროვინციის რაიონები
Vilcanchos District

Vilcanchos District
Vilcanchos is a district in the western Víctor Fajardo Province in Peru. It is bordered by Santiago de Chocorvos District (Huaytará Province) in the west, Totos District (Cangallo Province) in the north, Sarhua District in the east, and Santiago de Lucanamarca District (Huanca Sancos Province) in the south.
Geography
One of the highest peaks of the district is Llallawi at approximately . Other mountains are listed below:
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (94.99%) learnt to speak in childhood, 4.86% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
References
External links
Municipalidad Distrital de Vilcanchos
Vilcanchos Tour
Imperial Spoils

Imperial Spoils: The Curious Case of the Elgin Marbles is a 1987 book by Christopher Hitchens on the controversy surrounding the removal by Thomas Bruce, 7th Earl of Elgin of the Parthenon's sculptured friezes (which became known as the Elgin Marbles), and his subsequent sale of the Marbles to the British Museum. Hitchens examines the history of the artefacts and the question of whether they should be returned to Greece.
References
1987 non-fiction books
Books by Christopher Hitchens
Books about politics of the United Kingdom
Marble sculptures in the United Kingdom
History books about politics
Thomas Bruce, 7th Earl of Elgin
Parthenon
Chatto & Windus books
ვოლოავე (სოროკის რაიონი)

ვოლოავე (სოროკის რაიონი)
ვოლოავე — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 197 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 948 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
სოროკის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
სოროკის რაიონის სოფლები
ესქიქილიჩი (დამალის რაიონი)

ესქიქილიჩი (დამალის რაიონი)
ესქიქილიჩი — სოფელი დამალის რაიონში, არდაჰანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 48 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 3 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 462 ადამიანი ცხოვრობს.
სქოლიო
დამალის რაიონის სოფლები
ელ-სუვაიდა

ელ-სუვაიდა — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ელ-სუვაიდის მუჰაფაზის ელ-სუვაიდის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 73 641 კაცს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
სირიის ქალაქები
რესურსები ინტერნეტში
ქალაქის რუკა
სქოლიო
სირიის ქალაქები
Kristine Aleksanyan

Kristine Aleksanyan
Kristina Aleksanyan (born 25 March 1989) is an Armenian professional footballer who plays as a midfielder. She currently plays for Armenia women's national football team.
See also
List of Armenia women's international footballers
References
External links
ffa.am
1989 births
Living people
Women's association football midfielders
Armenian women's footballers
Armenia women's international footballers
Zvezda 2005 Perm players
WFC Rossiyanka players
Ryazan-VDV players
Armenian expatriate women's footballers
Armenian expatriate sportspeople in Russia
Expatriate women's footballers in Russia
Armenian expatriate sportspeople in Ukraine
Expatriate women's footballers in Ukraine
WFC Zhytlobud-1 Kharkiv players
აფხაზეთის ავტონომია

აფხაზეთის ავტონომია — ავტონომიური ერთეული საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში, მოიცავდა ისტორიული აფხაზეთის ტერიტორიას.
ისტორია
1919 წლის 20 მარტს ახლად არჩეულმა აფხაზეთის სახალხო საბჭომ მიიღო „აქტი ავტონომიის შესახებ“ და დასამტკიცებლად საქართველოს დამფუძნებელ კრებას წარუდგინა, მასში ნათქვამი იყო:
აფხაზეთი შედის საქართველოს სახელმწიფო შემადგენლობაში ავტონომიურ ელემენტად, რაზედაც აცნობებს საქართველოს პარლამენტსა და მთავრობას;
ავტონომიური აფხაზეთისთვის უნდა შეიქმნას კონსტიტუცია, რომელიც დაარეგულირებს ცენტრალურ (საერთო-ქართულ) და ავტონომიურ ხელისუფლებებს შორის დამოკიდებულებას;
კონსტიტუციის შესადგენად უნდა ჩამოყალიბდეს შორეული პარიტეტული კომისია სახალხო საბჭოს წევრებისა და საქართველოს პარლამენტის დეპუტატებისგან;
ამ კომისიისგან შემუშავებული დებულებები შეტანილი უნდა იყოს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუციაში.
ნოე ჟორდანიამ დამფუძნებელ კრებაზე სიტყვით გამოსვლისას გაახმოვანა საქართველოს ხელისუფლების დამოკიდებულება აფხაზთის სტატუსის მიმართ:
ავტონომიური აფხაზეთის კონსტიტუციის შემმუშავებელ შერეულ საკონსტიტუციო კომისიაში აზრთა სხვადასხვაობა იყო ავტონომიის დონის თაობაზე, ეთნიკურად აფხაზი დეპუტატების ნაწილი კი საერთოდ ეწინააღმდეგებოდა ავტონომიას. დებატები წელიწადზე მეტხანს გაგრძელდა. შეიქმნა რამდენიმე წინასწარი პროექტი, რომლებმაც ვერ მიიღეს ხმების აუცილებელი ორი მესამედი. იყო ინტენსიური კონსულტაციები თბილისთან. საბოლოოდ, ძირითადი შიდა უთანხმოებების გადალახვა მოხერხდა. 1920 წლის 1 ივლისს აფხაზეთის სახალხო საბჭომ საქართველოს პარლამენტს წარუდგინა ავტონომიური აფხაზეთის კონსტიტუციის სამი პროექტი, დამფუძნებელი კრების სხდომაზე ერთ-ერთი მათგანის დამტკიცების მიზნით. ამ პროექტებს აერთიანებდა შემდეგი ძირითადი დებულებები:
აფხაზეთი ატონომიური ერთეულია საქართველოს შემათგენლობაში;
საქართველოს ცენტრალური საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ორგანოები პასუხს აგებენ საგარეო პოლიტიკაზე, თავდაცვაზე, საფინანსო, საგადასახადო და სასამართლო სისტემებზე, ფოსტაზე, ტელეგრაფზე, რგინიგზის და საავტომობილო გზების ქსელებზე;
აფხაზეთის სახალხო საბჭოს კომისარიატის გამგებლობაში რჩება აფხაზეთის ცხოვრების ყველა დანარჩენი სფერო.
1920 წლის 16 ოქტომბერს აფხაზეთის სახალხო საბჭომ დაამტკიცა აფხაზეთის ავტონომიის კონსტიტუციის პროექტი და გააგზავნა საქართველოს დამფუძნებელ კრებაში. კონსტიტუცია ადასტურებდა აფხაზეთის ავტონომიურ სტატუსს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. პროექტის პირველ მუხლში ეწერა:
შეთანხმება ავტონომიისა და თბილისსა და სოხუმს შორის სახელისუფლებო უფლებამოსილებების გამიჯვნის შესახებ მიღწეულ იქნა. 1920 წლის 29 დეკემბერს საქართველოს დამფუძნებელი კრების მცირე საკონსტიტუციო კომისიამ მიიღო „ავტონომიური აფხაზეთის მართვის დებულება“. საქართველოს დამფუძნებელმა კრებამ აფხაზეთის ავტონომიის ძირითადი პრინციპები შეიტანა საქართველოს კონსტიტუციაში.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Последные дни белой Абхазии, газ. "Голос трудовой Абхазии", 1922, №52
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფა
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
აფხაზეთის ისტორია
Moho Province

Moho Province is a province of the Puno Region in Peru.
Political division
The province measures and is divided into four districts:
Ethnic groups
The people in the province are mainly indigenous citizens of Aymara descent. Aymara is the language which the majority of the population (85.42%) learnt to speak in childhood, 13.70% of the residents started speaking using the Spanish language and 0.55% using Quechua (2007 Peru Census).
See also
Mirq'imarka
References
Provinces of the Puno Region
745

745
მოვლენები
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
მუსა ალ-კაზიმი — შიიტთა მეშვიდე იმამი (გ. 799)
ალ-მაჰდი — მესამე აბასიანი ხალიფა (გ. 785)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ინგვალდი — ლონდონის ეპისკოპოსი
ეკოტურიზმი

ეკოტურიზმი — მოგზაურობა ტურისტებისა, რომლებსაც გარემოსადმი თავიანთი პასუხისმგებლობა მკაფიოდ აქვთ გათვიცნობიერებული. ასეთი ტურების მიზანია ველურ ბუნებასთან ურთიერთობა. ეკოტურიზმს მინიმუმამდე დაჰყავს გარემოზე ეკოლოგიური და კულტურულ-სოციალური ხასიათის უარყოფითი ზეგავლენის შედეგები, ხელს უწყობს დაცული ტერიტორიებისა და რეგიონების მოსახლეობის ეკონომიკური შემოსავლების ზრდას. ეკოტურისტები შეიძლება იყვნენ ტყის მოყვარულები და აკვალანგისტები, რომლებსაც წყალქვეშა სამყარო აინტერესებთ.
რესურსები ინტერნეტში
ეკოტურიზმი Open Directory Project-ზე.
ეკოტურიზმის საერთაშორისო საზოგადოება.
ტურიზმის სახეობები
ვრაცის ოლქი

ვრაცის ოლქი — ოლქი ჩრდილოეთ ბულგარეთში. ჩრდილოეთით მდინარე დუნაიზე გადის ბულგარეთ-რუმინეთის ოფიციალური საზღვარი.
ვრაცის ოლქის ფართობი შეადგენს 3 619,7 კმ², აქ ცხოვრობს 223 358 ადამიანი.
თემები
ვრაცის ოლქი იყოფა 10 თემად:
ბოროვანი
ბიალა-სლატინა
ხაირედინი
კოზლოდუი
კრივოდოლი
მეზდრა
მიზია
ორიახოვო
რომანი
ვრაცა
რესურსები ინტერნეტში
Област Враца
ბულგარეთის ოლქები
ვრაცის ოლქი
ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის

ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის
ამერიკული კინოაკადემიის ჯილდო საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის — ერთ-ერთი ჯილდო ოსკარის ფინოფესტივალზე, რომელიც იმართება ყოველწლიურად ამერიკის შეერთებულ შტატებში. ჯილდო გადაეცემა სრულმეტრაჟიან მხატვრულ ფილმს, რომელიც გადაღებულია შეერთებული შტატების საზღვრებს გარეთ არა ინგლისურ ენაზე.
ლაურეატები
1947 - „ფეხსაცმელების მწმენდავი“, ვიტორიო დე სიკა
1949 - „ველოსიპედების გამტაცებლები“, ვიტორიო დე სიკა
1951 - „რასიომონი“, აკირა კუროსავა
1956 - „გზა“, ფედერიკო ფელინი
1957 - „კაბირიას ღამეები“, ფედერიკო ფელინი
1958 - „ჩემი ბიძა“, ჟაკ ტატი
1959 - „შავი ორფეოსი“, მარსელ კამიუ
1960 - „ქალიშვილის წყარო“, ინგმარ ბერგმანი
1963 - „რვანახევარი“, ფედერიკო ფელინი
1964 - „გუშინ, დღეს, ხვალ“, ვიტორიო დე სიკა
1966 - „ქალი და მამაკაცი“, კლოდ ლელუში
1967 - „მატარებლები განსაკუთრებული მეთვალყურეობის ქვეშ“, ირჟი მენცელი
1968 - „ომი და მშვიდობა“, სერგეი ბონდარჩუკი
1969 - „ძეტა“, კოსტა-გავრასი
1971 - „ფინცი-კონტინის ბაღი“, ვიტორიო დე სიკა
1972 - „ბურჟუაზიის მოკრძალებული ხიბლი“, ლუის ბუნიუელი
1974 - „ამარკორდი“, ფედერიკო ფელინი
1975 - „დერსუ უზალა“, აკირა კუროსავა
1976 - „ფერადი შავ-თეთრი“, ჟან-ჟაკ ანო
1977 - „მადამ როზა“, ჟან-ჟაკ ანო
1982 - „ფანი და ალექსანდერი“, ინგმარ ბერგმანი
1990 - „ახალი კინოთეატრი პარადიზო“, ჯუზეპე ტორნატორე
1995 - „ანტონია“, მარლინ გორისი
1997 - „ცხოვრება მშვენიერია“, რობერტო ბენინი
1999 - „ყველაფერი დედაჩემის შესახებ“, პედრო ალმოდოვარი
2000 - „მოახლოებული ვეფხვი, ჩასაფრებული დრაკონი“, ენგ ლი
2004 - „შინაგანი ზღვა“, ალეხანდრო ამენაბარი
2012 - „სიყვარული“, მიხაელ ჰანეკე
2013 - „დიდებული სილმაზე“, პაოლო სორენტინო
2014 - „იდა“, პაველ პავლიკოვსკი
რესურსები ინტერნეტში
კინოაკადემიის ოფიციალური საიტი .
ოსკარი
1790s BC

1790s BC
The 1790s BC was a decade lasting from January 1, 1799 BC to December 31, 1790 BC. During this decade, the Near East was in the midst of the Middle Bronze Age.
Going by the middle chronology, the Babylonian Empire saw the death of its king, Sin-Muballit in c. 1792 BC. He was succeeded by Hammurabi, who would go on to compose the Code of Hammurabi, the best-preserved legal text from the ancient Near East. Shamshi-Adad I, king of Assyria, continued his conquests, defeating Yahdun-Lim of Mari.
The Middle Kingdom of Egypt was ruled by the Thirteenth Dynasty at this time. The chronology of Pharaohs during this decade is uncertain, but Sonbef, Sekhemkare, Ameny Qemau, and Hotepibre have been suggested to rule during this decade.
The Cemetery H culture had developed by this time in northern India: distinguishing features of this culture include the use of cremation of human remains, reddish pottery, apparent breakdown of widespread trade, and rice farming. In China, the semi-legendary Xia Dynasty was the dominant political force, and was possibly ruled by Jin of Xia at this time.
Manning (2008) tentatively estimates the world population in 1799 BC as 85 million.
Events and trends
c. 1792 BC: Hammurabi starts to rule in Babylon, according to the middle chronology.
c. 1792 BC: Work begins on the Stela of Hammurabi (now in the Louvre, Paris).
Significant people
Rim-Sin I, King of Larsa (1822–1763 BC) (Middle Chronology)
Sin-Muballit, King of Babylon (1813–1792 BC) (Middle Chronology)
Sumu-Epuh, King of Yamhad (1810–1780 BC) (Middle Chronology)
Jin of Xia, semi-legendary Xia dynasty King of China (1810–1789 BC)
Shamshi-Adad I, Amorite King of Assyria (1809–1776 BC) (Middle Chronology)
Sonbef, Thirteenth Dynasty Pharaoh of Egypt (1800–1796 BC)
Nerikare, Thirteenth Dynasty Pharaoh of Egypt (1796 BC)
Sekhemkare, Thirteenth Dynasty Pharaoh of Egypt (1796–1793 BC)
Ameny Qemau, Thirteenth Dynasty Pharaoh of Egypt (1793–1791 BC)
Hammurabi, King of Babylon (1792–1750) (Middle Chronology)
Hotepibre, Thirteenth Dynasty Pharaoh of Egypt (1791–1788 BC)
Births
Rim-Sin I, ruler of the Middle Eastern city-state of Larsa was born in circa 1790 B.C. according to Short Chronology estimates.
References
18th century BC
ქრისტიან ამანპური

ქრისტიან ამანპური
ქრისტიან მარია ჰეიდეჰ ამანპური (დ. 12 იანვარი, 1958) — ბრიტანელ-ირანელი ჟურნალისტი და წამყვანი. CNN-ის სახე, CNN International-ის წამყვანი, PBS-ის ღამის გადაცემის „გლობალური ამბების წამყვანი“.
ბიოგრაფია
ქრისტიან ამანპური დაიბადა 1958 წლის 12 იანვარს. არის პატრიცა ჰილის და მოჰამედ ამანპურის ქალიშვილი. მამამისი მუსლიმი იყო, ხოლო დედამისი — კათოლიკე.
1983 წელს დაამთავრა როდ-აილენდის უნივერსიტეტი და მოიპოვა ბაკალავრის ხარისხი ჟურნალისტიკაში. ამანპური ასევე „Amanpour and Company“-ს წამყვანიც არის.
დაიბადა დიდ ბრიტანეთში, თუმცა 11 წლამდე იზრდებოდა თეირანში. მამამისი ირანული ავიაკომპანიის აღმასრულებელ დირექტორად მუშაობდა და აქედან გამომდინარე, ამანპურების ოჯახი თეირანში, მდიდრული ცხოვრებით ცხოვრობდნენ. ისლამური რევოლუციის შემდეგ, ქრისტიანის ოჯახი საცხოვრებლად ლონდონში გადმოვიდა, წამოსვლის მიზეზი ირან-ერაყის ომი გახდა. საერთაშორისო თემებს შორის მისი რეპორტაჟები უკავშირდებოდა სპარსეთის ყურის კრიზისს. 90-იან წლებში იგი გახდა ომის რეპორტიორი ქალების ერთ-ერთი განსახიერება.
11 წლის ასაკში, როდესაც ირანში დაწყებითი განათლება მიიღო, მისმა მშობლებმა შემდგომ იგი საზღვარგარეთ, ინგლისში გაგზავნეს სასწავლებად. ბრიტანეთში ცხოვრების შემდეგ ამანპური ამერიკის შეერთებულ შტატებში გადავიდა საცხოვრებლად, რათა ჟურნალისტიკა შეესწავლა. სწავლის პერიოდში მუშაობდა ახალი ამბების დეპარტამენტში WBRU-FM. იგი NBC-ისთვისაც მუშაობდა როგორც გრაფიკული დიზაინერი.
მისმა ომის რეპორტაჟებმა მსოფლიოს ყურადღება მიიპყრო, ისინი ბევრმა გააკრიტიკა, რადგან ფიქრობდნენ რომ რეპორტინგის მაგივრად იგი მასალის რედაქტირებას ახდენდა და სერბების მიმართ მიკერძოებულ დამოკიდებულებას ავლენდა. მან გააშუქა ერაყის ქუვეითში შეჭრა. ომის შემდეგ ის ერაყში ქურთების აჯანყებას აშუქებდა. 1992 წელს ამანპური ბოსნია-ჰერცეგოვინაში ჩავიდა, რათა იქ დაწყებული ძალადობის შესახებ საზოგადოებისთვის მოეთხრო.
მას მრავალი საპატიო ჯილდო აქვს მიღებული, მათ შორის, 2002 წელს ედუარდ მაროუს ჯილდო მიიღო, ხოლო 2007 წელს იგი ბრიტანეთის იმპერიის ორდენით დააჯილდოვეს.
2010 წლის 18 მარტს მან დააანონსა, რომ იგი CNN-სთან თანამშრობლობას წყვეტდა და ABC News-ში აპირებდა მუშაობის გაგრძელებას. თუმცა, 2012 წელს ისევ CNN-თან თანამშრომლობა გააგრძელა.
ოჯახი და ქორწინება
ქრისტიანი 1998 წლიდან 2018 წლამდე ქორწინებაში იმყოფებოდა ამერიკელ ჟურნალისტთან და ყოფილ დიპლომატთთან, ჯეიმზ რუბინსთან. მას ჰყავს შვილი — დარიუს ჯონ რუბინი, რომელიც დაიბადა 2000 წელს. ქრისტიანი ოჯახთან ერთად 2010 წელს ნიუ-იორკში გადავიდა საცხოვრებლად, ხოლო 2013 წელს, თავის შვილთან და მეუღლესთან ერთად, ლონდონში დაბრუნდა. ამანპური და ჯონ რუბინი 20 წლის შემდეგ, 2018 წელს განქორწინდნენ.
რესურსები იტნერნეტში
Christiane Amanpour: career in pictures, The Guardian
2000 Murrow Awards Ceremony Speech, 2000
Christiane Amanpour's Interview on NPR, 3 December 2008
Christiane Amanpour, at the Height of the Iranian Election Crisis —Interview by Lesley Stahl, 23 June 2009
Christiane Amanpour's Class Day speech at Harvard University, 26 May 2010
Christiane Amanpour —Video produced by Makers: Women Who Make America
ინგლისელი ჟურნალისტები
დაბადებული 1958
დაბადებული 12 იანვარი
Dolichoderus beccarii

Dolichoderus beccarii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dolichoderus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dolichoderinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Camponotus nutans cleliae

Camponotus nutans cleliae — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენი

წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენი — საქართველოს სახელმწიფო ჯილდო, ორდენი, რომელიც ენიჭება პირს საქართველოსთვის მოპოვებულ გამარჯვებებში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის. შემოღებულია 2004 წლის 24 ივნისის საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანების შესაბამისად.
ორდენის პირველი კავალერი გახდა ამერიკის შეერთებული შტატების 43-ე პრეზიდენტი ჯორჯ უ. ბუში, რომელსაც ჯილდო გადაეცა თბილისში სტუმრობისას, 2005 წ. 10 მაისს.
აღწერა
წმინდა გიორგის გამარჯვების ორდენს ბოლნური ჯვრის ფორმა აქვს. არის ოქროსი, გაწყობილია მეწამული (წითელი) და თეთრი მინანქრით. ჯვრის ცენტრში გამოსახული მედალიონის მეწამულ (წითელ) მინანქარზე ამოტვიფრულია ვერცხლის წმინდა გიორგის გამოსახულება (გველეშაპის გამგმირავი მხედარი — სახელმწიფო გერბის გამოსახულება). ლენტზე დამაგრებული ორდენის საკიდი არის ფარი, რომელსაც ამშვენებს „ივერიული“ გვირგვინი (სახელმწიფო გერბის დეტალი) და ვაზის წნულის ორნამენტი. ფარის თეთრ (ვერცხლი) ველზე გამოსახულია მეწამული (წითელი) ჯვარი — წმინდა გიორგის ჰერალდიკური სიმბოლო. ლენტი არის ლივლივა თეთრი, შუაში მეწამული (წითელი) ზოლით. ორდენის თამასა თეთრია, შუაში მეწამული (წითელი) ზოლით. დიამეტრი 5,7 სმ-ია. ყელსაკიდი ორდენია.
წმინდა გიორგის გამარჯვების ორდენის ესკიზის ავტორია მხატვარი-ჰერალდიკოსი მამუკა გონგაძე.
ორდენის მფლობელები
2005 — ჯორჯ ბუში (უმცროსი);
2006 — ჯონ მაკ-კეინი;
2007 — ირაკლი ქუთათელაძე, ზურაბ ნოღაიდელი, ვალდას ადამკუსი, ლეხ კაჩინსკი;
2008 — ერეკლე კოდუა, ვლადიმერ გურგენიძე, ვახტანგ კიკაბიძე, გიორგი მებონია, ზურაბ ფოჩხუა, მამუკა გვასალია, ონისე ქისტაური, ავთანდილ ლომიძე, ნიკოლოზ ძებნიაური, შალვა ჯანაშვილი, გიორგი მარგიანი;
2009 — ვალდის ზატლერსი, ვიქტორ იუშჩენკო, ვიტაუტას ლანდსბერგისი, რონალდ ასმუსი, ჯონ ფრენსის ტეფტი, პეტრას ვაიტიეკუნასი, ჯო ბაიდენი, ელდარ შენგელაია, დევი ჭანკოტაძე, დავით ნაირაშვილი;
2010 — დავით ახალია, დავით ჩხარტიშვილი, რიჩარდ ჰოლბრუკი, ვანო ხუხუნაიშვილი, ტოომას ჰენდრიკ ილვესი, მარტ ლაარი;
2011 — ჯოზებ ლიბერმანი, ქშიშტოფ ლისეკი, ვაცლავ ჰაველი, ნიკოლა სარკოზი, ალექსანდრე ლომაია, ანრი დე რენკური, მათიას იორში;
2012 — ანდრის ბერზინში, რამაზ ნიკოლაიშვილი, ვანო მერაბიშვილი, გიორგი კარბელაშვილი;
2013 — დავით ბაქრაძე, დავით ნინიძე, მოანა კარკასეს კალოსილი, ალექსანდრე ხეთაგური, იასეკ სარიუშ ვოლსკი, ვოლფრიდ მარტენსი, ჯინ შაჰინი, ანდრო ბარნოვი, კახა ბენდუქიძე, გიორგი პაპუაშვილი, კონსტანტინე კუბლაშვილი, ნიაზ დიასამიძე, დავით ბეჟუაშვილი, აბდულა გიული, რეჯეფ თაიფ ერდოღანი, ილჰამ ალიევი, ვიქტორ ორბანი, ანდრეი ილარიონოვი, გიგი წერეთელი, ვაჟა ორბელაძე, გელა ჩარკვიანი, ალექსანდრე ტუღუში, შამილ ქორთოშიძე, იაროსლავ კაჩინსკი, გარიკ კარამიანი, ბესიკ მჟავანაძე, მალხაზ წიქოძე, კობა ახვლედიანი, კობა ალექსიძე, უილიამ ჯეფერსონ კლინტონი;
2014 — ზურაბ ჟვანია, აზა ადამია, ალექსანდრე ადამია, ნათია ბაშალეიშვილი, ეკატერინე ბეჟანიშვილი, ნატო გიორგაძე, შალვა გოგიძე, თამარ დოლიძე, თინა ენუქიძე, ნინო თოიძე, ზაირა კიკვიძე, მანანა ლოლაძე, თამარ მამულაშვილი, მანანა მელქაძე, ვენერა მეტრეველი, მამუკა ნოზაძე, ინგა რუხაძე, გულნაზ სამარგულიანი, გია ქარსელაძე, შალვა ქვასროლიაშვილი, ელისაბედ ჭიპაშვილი, თამარ ჭოველიძე, მარინე ჭყონია, ნოდარ ჯანგირაშვილი, მზია ჯინჭარაძე;
2015 — დავით სერგეენკო;
სქოლიო
საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოები
Murakayevo

Murakayevo (Moraqay) is a rural locality (a village) in Baimovsky Selsoviet, Abzelilovsky District, Bashkortostan, Russia. The population was 329 as of 2010. There are 7 streets.
Geography
Murakayevo is located 73 km north of Askarovo (the district's administrative centre) by road. Novobalapanovo is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Abzelilovsky District
Shavnabada (Samsari)

Shavnabada (Samsari)
Shavnabada is a mountain and extinct volcano of 2929 m/9507 ft height in southeastern Georgia. It is one of the highest mountains of the Abul-Samsari Range, a part of the Lesser Caucasus.
References
L. Maruashvili, Georgian Soviet Encyclopedia, V. 10, p. 675, Tbilisi, 1986.
Volcanoes of Georgia (country)
Mountains of Samtskhe-Javakheti region
Extinct volcanoes of Europe
Stratovolcanoes of Asia
ფრედერიკსბორგის ხელშეკრულება

ფრედერიკსბორგის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელსაც ხელი მოეწერა ფრედერიკსბორგის სასახლეში, ზელანდიაში, 1720 წლის 3 ივლისს (გრიგორის კალენდრის მიხედვით 14 ივლისს), შვედეთსა და ნორვეგიას შორის, ჩრდილოეთის ომის დასასრულს. მათ შორის კონფლიქტი დაიწყო 1700 წელს, მაგრამ მშვიდობაც ამავე წელს დამყარდა. დანია ხელახლა შეუერთდა ომს 1709 წელს, იმ მიზნით, რომ ისევ მიეღწია თავის დაკარგული პროვინციების სკონეს, ბლეკინგესა და ჰალანდის დაბრუნებისათვის. მიუხედავად იმისა, რომ ამ პროვინციებს შვედი გენერალი მაგნუს სტენბოკი განაგებდა, მეფის კარლ XII-ისაგან დამოუკიდებლად. მეორე ფრონტზე შვედეთი არ იყო ასეთი იღბლიანი. უპირველეს ყოვლისა, იმიტომ, რომ 1721 წელს იგი რუსეთის ხელში იყო. შვედებმა გადაიხადეს 600 000 რიკსდალერი და გატეხეს ალიანსი ჰოლშტეინთან ერთად. დანიამ ასევე მიაღწია სრულ კონტროლს შლეზვიგზე, მაშინ, როდესაც დანიის მიერ დაკავებული შვედეთის პომერანიის ტერიტორიები დაუბრუნდა შვედეთს.
რესურსები ინტერნეტში
XVIII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
რიბეირან-კასკალეირა

რიბეირან-კასკალეირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 386 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნორტი-არაგუაიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 881 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.78 კმ²-ზე. ფართობი 11 354 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მატუ-გროსუ
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Estimativas da população para 1º de julho de 2009
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
ბეთანიის მონასტერი

ბეთანიის მონასტერი — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, ჯვარ-გუმბათოვანი ტაძარი. აგებულია XII–XIII საუკუნეების მიჯნაზე. მონასტერი მდებარეობს ნასოფლარ კვესეთთან, თბილისის დასავლეთ ნაწილში, დიდგორის რაიონში, მდინარე ვერეს ხეობაში, მის მარჯვენა მხარეს. წარმოადგენდა ორბელთა საძვალეს. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. 2006 წელს შედიოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტში.
ისტორია
მონასტერი ორი ეკლესიისგან შედგება. წმინდა გიორგის სახელობის მცირე ბაზილიკა 1196 წელსაა აშენებული. მთავარი ტაძარი ღვთისმშობლის სახელობისაა და XII–XIII საუკუნეებშია აშენებული.
ბეთანია ტრადიციულად წარმოადგენდა ქართველი ფეოდალების — ორბელების საგვარეულო სამარხს. ტაძრის ხელახლა აღმოჩენა გრიგოლ ორბელიანს უკავშირდება. ამ უკანასკნელმა ნადირობისას შემთხვევით აღმოაჩინა ბეთანიის მონასტერი, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში მივიწყებული იყო. XIX საუკუნის ბოლოს ტაძარს რესტავრაცია ჩაუტარდა.
XX საუკუნეში ბეთანიის მონასტერში მოღვაწეობდნენ ცნობილი ქართველი ბერები მამა გიორგი (მხეიძე) და მამა იოანე (მაისურაძე), რომლებიც საქართველოს მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ წმინდანებად შერაცხა.
არქიტექტურა
მონასტრის მთავარი ტაძარი გეგმით სწორკუთხედია. გუმბათი ოდნავაა გადანაცვლებული აღმოსავლეთისაკენ და მნიშვნელოვნადაა ზემოთ აზიდული. სამხრეთი შესასვლელის წინ ვარსკვლავისებრი კამარით გადახურული კარიბჭეა. ტაძარი გარედან მოპირკეთებულია თლილი ქვით, ხოლო კედლებისა და გუმბათის ყელის აგურის წყობა გვიანდელი რესტავრაციის დროინდელია. აღმოსავლეთ ფასადზე შემორჩენილი ტრადიციული ნიშები მოჩუქურთმებული თავსართით უკავშირდება შუა სარკმელს. მოჩუქურთმებულია სარკმლის საპირეებიც.
ტაძარში დაცულია კედლის მხატვრობა, რომელიც ქართული მონუმენტური მხატვრობის განვითარების გარკვეული ეტაპის - XII-XIII საუკუნეების მიჯნის შესანიშნავ ნიმუშს წარმოადგენს. მხატვრობა გამოირჩევა შესრულების მაღალი ოსტატობით. საკურთხევლის კონქში მოთავსებული იყო "ვედრების" კომპოზიცია (შემორჩენილია მხოლოდ ტახტზე მჯდომი ქრისტეს ფიგურის ფრაგმენტები). საკურთხევლის აფსიდის კედლებზე გამოსახული არიან წინასწარმეტყველები, რომელთაც ხელში ქართულწარწერებიანი გრაგნილები უჭირავთ. გუმბათის მოხატულობა ერთიანად შელესილია. ჩრდილოეთი კედელი ეთმობა მაცხოვრის ვნებათა ციკლს, ხოლო სამხრეთი კედელი - ძველი აღთქმის სცენებს. ფრაგმენტების მიხედვით დასავლეთი კედელი ეკავა განკითხვის დღის კომპოზიციას.
რელიგიური შინაარსის სცენების გვერდით მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ისტორიულ პირთა - გიორგი III-ის, თამარ მეფისა და ლაშა-გიორგის პორტრეტებს. მოხატულობა შესრულებულია თამარის სიცოცხლეში, გიორგი ლაშას თანამოსაყდრედ გამოცხადების ხანაში, დაახლოებით 1207 წელს. ბეთანიის ეკლესიაში არსებული თამარ მეფის ფრესკა ერთ-ერთია საქართველოში არსებული მისი ოთხი ფრესკიდან.
იხილეთ აგრეთვე
ბეთანიის სამაროვანი
ლიტერატურა
ამირანაშვილი შ., ქართული ხელოვნების ისტორია, თბ., 1971;
ციციშვილი ი., ქართული არქიტექტურის ისტორია, თბ., 1955;
Алибегашвили Г. В., Четыре портрета царицы Тамары, Тб., 1957;
რესურსები ინტერნეტში
ბეთანიის მონასტერი
ბეთანია | საქართველოს ისტორიულ ძეგლთა ბიბლიოგრაფიული ლექსიკონი
ბეთანია: მონასტერი და ღვთისმშობლის შობის ეკლესია | ქართველოლოგიური წიგნებისა და კრებულების ფოტომასალის აღწერილობა
სქოლიო
თბილისის არქიტექტურული ძეგლები
თბილისის ეკლესიები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები