PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
კონსტანტინე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი

კონსტანტინე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი (დ. 1789 — გ. 3 მაისი, 1844) ქართველი სამეფო ოჯახის წევრი, სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
კონსტანტინე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი იმერეთის სამეფო ტახტიდან 1789 წელს ჩამოგდებული მეფის დავით გიორგის ძისა და ანა მამუკას ასულ ორბელიანის ვაჟი იყო. მამის ტახტიდან ჩამოგდებისა და გარდაცვალების შემდეგ მცირეწლოვანი კონსტანტინე ცხრა წლის მანძილზე მუხურის ციხეში იყო გამომწყვდეული. მხოლოდ 1803 წელს, მთავარმართლების ზეწოლის შემდეგ, გაანთავისუფლა იგი სოლომონ II.
1804 წლის 12 დეკემბერს დაწერილი წერილით რუსეთის იმპერატორი ალექსანდრე I დედოფალ ანას და კონსტანტინეს მოსკოვში გადასახლკებას, ბატონიშვილისთვის სათანადო განათლების მიღებას და პენსიის გაორმაგებას სთავაზობდა. თავად კონსტანტინე გადასახლების სასტიკი წინააღმდეგი იყო. მაგრამ 1809 წელს, შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარე, იგი თბილისში გამოცხადდა მთავარმართებელთან და რუსეთისადმი ერთგულების ფიცი მიიღო.
1810 წლის ნოემბერში რუსეთში ჩასული ანა და კონსტანტინე მოსკოვში დიდი პატივით მიიღეს და ჩასვლისთანავე 10000 მანეთი პენსია დაუნიშნეს. მოსკოვში დედოფალი ანა საკმაოდ მდიდრულად ცხოვრობდა. თავად კონსტანტინეს იმპერატორის მონაწილეობით გამართულ ზეიმებსა და ცერემონიალებზე ხელმწიფე იმპერატორის კორტეჟში ჰქონდა ადგილი, ოლდენბურგის პრინცების გვერდით. იგი თითქმის სახელმწიფოს სრულ კმაყოფაზე იმყოფებოდა. მისი სამხედრო სამსახურიც განსაკუთრებული პრივილეგიებით დაიწყო: კაზაკთა ლეიბგვარდიულ პოლკში ჩაირიცხა პირდაპირ როტმისტრად, დაინიშნა ფლიგელ-ადიუდანტად და როგორც ყველა ქართველმა ბატონიშვილმა, მანაც ანას პირველი ხარისხის ორდენი მიიღო.
კონსტანტინე აქტიურ მონაწილეობას იღებდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ წარმოებულ სამამაულო ომში. მან თავი გამოიჩინა ვიტებსკისთან ბრძოლაში. ბოროდინოსთან გამართულ სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში გმირული მოქმედებისთვის კონსტანტინე დავითის ძეს ვლადიმერის ორდები ებოძა ბაფთით. ნაპოლეონის ჯარების დამარცხების შემდეგ , იგი კვლავ არმიაში მსახურობდა. ოციანი წლების ბოლოს კი, გენერალ-მაიორის ჩინით დატოვა სამხედრო სამსახური და ლიტერატურუოლ მოღვაწეობას მიჰყო ხელი, უყვარდა ლექსების წერა.
კონსტანტინე ბაგრატიონი, სოლომონ II მითითებით, პირველად 12 წლის ასაკში დაქორწინდა ანასტასია აბაშიძეზე. წყვილს შვილები არ ჰყოლია. მეორედ მოსკოვში იქორწინა პორტუგალიის გენერალური კონსულის შვილზე ანა დენისის ასეულ ლოპეს-დე-სილვაზე. ამ ქორწინებიდან ჰყავდა ორი ვაჟი: კონსტანტინე და ნიკოლოზი. მესამედ ეკატერინე სერგის ასულ სტრახოვაზე იქორწინა, რომელთანაც შეეძინა ვაჟი, შემდეგში ცნობილი გენერალი და სახელმწიფო მოღვაწე - ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი. კონსტანტინე დავითის ძის შვილები იყვნენ რუსეთში პირველი თავადები - იმერეტინსკები. კონსტანტინე დავითის ძე 1844 წლის 3 მაისს მოსკოვში გარდაიცვალა. დასაფლავებულია დონის მონასტერში.
ლიტერატურა
კონსტანტინე დავითის ძე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი // ბაგრატიონთა დასახლება და მოღვაწეობა რუსეთში / გონიკაშვილი მ., თბ., 1986 გვ. 129-140.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1789
გარდაცვლილი 3 მაისი
გარდაცვლილი 1844
ქართველი ემიგრანტები
ქართველები რუსეთში
ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
საქართველოში დაბადებულები
მოსკოვში გარდაცვლილები
მარკუ-დი-კანავეზიში

მარკუ-დი-კანავეზიში — ქალაქი პორტუგალიაში. მდებარეობს მარკუ-დი-კანავეზიშის მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მოსახლეობა 2004 წლის აღწერით შეადგენდა 9000 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
პორტუგალიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
პორტუგალიის ქალაქები
უევარ-დელ-ალხარაფე

უევარ-დელ-ალხარაფე — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების სევილიის პროვინციის ელ-ალხარაფეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 58 კმ². მოსახლეობა — 3060 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
სევილიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
უევარ-დელ-ალხარაფეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
სევილიის მუნიციპალიტეტები
Celendín District

Celendín District is one of twelve districts of the province Celendín in Peru.
References
მეგურა

მეგურა — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 271 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 38 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ფელეშტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ფელეშტის რაიონის სოფლები
წოვაზარდი

წოვაზარდი — სოფელი სომხეთში, გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 177 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 90 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.32 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
Kalaallit

Kalaallit are a Greenlandic Inuit ethnic group, being the largest group in Greenland, concentrated in the west. It is also a contemporary term in the Greenlandic language for the indigenous of Greenland (Greenlandic Kalaallit Nunaat). The Kalaallit (singular: Kalaaleq) are a part of the Arctic Inuit. The language spoken by Inuit in Greenland is known as Kalaallisut, known in English as Greenlandic.
Name
Probably adapted from the name Skræling, Kalaallit historically referred specifically to Western Greenlanders.
On the other hand, Northern and Eastern Greenlanders call themselves Inughuit and Tunumiit, respectively. About 80% to 88% of Greenland's population, or approximately 44,000 to 50,000 people identify as being Inuit.
Regions
As 84% of Greenland's landmass is covered by the Greenland ice sheet, Kalaallit live in three regions: Polar, Eastern, and Western. In the 1850s some Canadian Inuit migrated to Greenland and joined the Polar Inuit communities.
The Eastern Inuit, or Tunumiit, live in the area with the mildest climate, a territory called Ammassalik. Hunters can hunt marine mammals from kayaks throughout the year.
The Northeast Greenland Inuit are now extinct. Douglas Clavering (1794–1827) met a group of twelve Inuit, including men, women and children, in Clavering Island in August 1823. There are many remains of former Inuit settlements in different locations of the now desolate area, but the population died out before mid-19th century.
Art
The Kalaallit have a strong artistic tradition based on sewing animal skins and making masks. They are also known for an art form of figures called tupilaq, or "evil spirit object." Traditional art-making practices thrive in the Ammassalik. Sperm whale ivory remains a valued medium for carving.
See also
List of Greenlandic Inuit
Demographics of Greenland
History of Greenland
Notes
References
Hessel, Ingo. Arctic Spirit. Vancouver: Douglas and McIntyre, 2006
External links
Kalaallit historical art collections, National Museum of the American Indian
Kalaallit archaeology art collections, National Museum of the American Indian
Indigenous peoples in the Arctic
Greenlandic Inuit people
Inuit groups
ბანტენგი

ბანტენგი — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძე უკუდოდ 2 მ-მდეა, სიმაღლე მინდაოში 1,5 მ. ხარი მორუხო-მურა ფერისაა, ფური მოწითალო-მურა. გავრცელებულია მალაკისა და ინდოჩინეთის ნახევარკუნძულებსა და აგრეთვე მალაის არქიპელაგის კუნძულებზე. ცხოვრობს ვაკისა და მთის ტყეებში ზღვის დონიდან 2000 მ-მდე. ბანტენგის მოშინაურებული ფორმა, ე. წ. „ბალის საქონელი“ (მიმდინარეობს კუნძულ ბალის სახელწოდებიდან), უმთავრესად სახორცეა.
ლიტერატურა
სქოლიო
ჩვეულებრივი ძროხა
ჯოშ რედნორი

ჯოშ რედნორი
ჯოშუა თომას რედნორი (დ. 29 ივლისი, 1974, კოლუმბუსი, ოჰაიო, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი და მუსიკოსი. სახელი გაითქვა სერიალში „როგორ შევხვდი დედათქვენს“ შესრულებული ტედ მოსბის როლით. ნომინირებული იყო ტონის ჯილდოზე, მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის.
ადრეული ცხოვრება
ჯოშ რედნორი დაიბადა 1974 წლის 29 ივლისს ოჰაიოს შტატის ქალაქ კოლუმბუსში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში. მისი მშობლები არიან საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე კეროლ რედნორი (ქალიშვილობის გვარია ჰირში) და სამედიცინო დარღვევების საქმეებზე მომუშავე ადვოკატი ალან რედნორი. ჯოშს ორი და ჰყავს: მელანი რედნორი და ჯოანა რედნორ-ვილენსკი.
იგი კოლუმბუსის გარეუბან ბექსლიში გაიზარდა, კონსერვატორული იუდაისტური აღმსარებლობით. ბავშვობაში იგი ბექსლის სკოლაშივე დადიოდა, რომელსაც ორთოდოქსი იუდაისტი დირექტორი მართავდა. სკოლის შემდეგ იგი კენიონის კოლეჯში შევიდა, სადაც იგი მალევე გაწევრიანდა თეატრალურ დასში, რომლის ხელშეწყობითაც 1995 წლის გაზაფხულზე ერთსემესტრიანი ტრენინგი გაიარა თეატრის ეროვნულ ინსტიტუტში, ევგენი ო’ნელის თეატრალურ ცენტრში, უოტერფორდში. 1996 წელს კენიონის კოლეჯი დრამის ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხით დაასრულა. 1999 წელს რედნორმა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში მიიღო სახვითი და გამოყენებითი ხელოვნების მაგისტრის ხარისხი.
კარიერა
რედნორის სამსახიობო დებიუტი 2000 წელს შედგა სერიალში „მოგესალმებით ნიუ-იორკში“ შესრულებული დაგის ეპიზოდური როლით. 2001 წელს იგი ასევე გადაიღეს ფილმში „არასაბავშვო ფილმი“, სადაც მას ტურების გიდის როლი აქვს.
მრავალი პატარ-პატარა და ეპიზოდური როლის შემდეგ ჯოშ რედნორი 2005 წელს სერიალში „როგორ შევხვდი დედათქვენს“ დაამტკიცეს მთავარ, ტედ მოსბის როლზე. იგი სერიალში 2014 წლამდე მონაწილეობდა და გადაღებულ იქნა 208 ეპიზოდში. მასთან ერთად სერიალში მონაწილეობდნენ ისეთი ცნობილი მსახიობები, როგორებიც არიან: ნილ პატრიკ ჰარისი, ელისონ ჰანიგანი, კობი სმულდერსი, ჯენიფერ მორისონი და ა.შ. სერიალის პოპულარობიდან და წარმატებიდან გამომდინარე, ტედის როლი მისთვის განსაკუთრებული ცნობადობისა და აღიარების მომტანი აღმოჩნდა.
2016 წელს იგი სერიალში „მერსის ქუჩა“ დაამტკიცეს მთავარ, დოქტორ ჯედედიჰ ფოსტერის როლზე. სერიალის გადაღებები 2017 წელს დასრულდა, რასაც 2018 წელს კიდევ ერთი მთავარი როლის მიღება მოჰყვა სერიალში „აღზევება“, სადაც იგი ლუ მაცუჩელის როლში გვევლინება. იმავე წელს იგი ეპიზოდურ როლში გამოჩნდა სერიალში „გრეის ანატომია“.
პირადი ცხოვრება
2008 წელს ჯოშ რედნორმა ლოს-ანჯელეს ტაიმზს განუცხადა: „მე ტრანსცენდენტალურ მედიტაციებს ვაკეთებ და ჩემი სახლის შერჩევის მიზეზიც სწორედ ესაა, ვფიქრობ, ეს შესანიშნავი ადგილია მედიტაციისთვის“.
რედნორი ჯგუფ Cloud Cult-ის გულშემატკივარია. ფილმ „მაძებრის“ გადაღებისას, 2016 წელს იგი სწორედ ამ ჯგუფთან თანამშრომლობდა. ამასთან დაკავშირებით რედნორმა განმარტა: „ჩემთვის მუსიკასთან მიმართებაში უმთავრესია, და ეს Cloud Cult-საც ეხება, რომ ის აღვიძებდეს შენს შინაგან ემოციებს და გაძლევდეს მოტივაციას და თუ ის ფილმში ამას მოახერხებს, ღამით მშვიდად დაძინებას შევძლებ“.
ცნობილია, რომ რედნორს არ ჰყავს მეუღლე, არც შვილი და არც დანიშნულია, მისი სერიოზული ურთიერთობების შესახებ კი ცნობილი თითქმის არაფერია.
სქოლიო
დაბადებული 29 ივლისი
დაბადებული 1974
ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები
ამერიკელი ებრაელები
ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ამერიკელი მამაკაცი მუსიკოსები
უსრული სოკოები

უსრული სოკოები (ან ) — სოკოების ყველაზე დიდი კლასი. აერთიანებს 30000-მდე სახეობას. აქვთ მრავალუჯრედიანი, კარგად დატოტვილი მიცელიუმი, რის გამოც უნდა მიეკუთვნოს ჩანთიან ან ბაზიდიუმიან სოკოებს, მაგრამ ჩვეულებრივ მრავლდებიან უსქესოდ — კონიდიუმებით და ამდენად წარმოადგენენ დამოუკიდებულ ჯგუფს.
უსრული სოკოები ბუნებაში ფართოდ არიან გავრცელებულიი. მრავალი მათგანი იწვევს სოფლის მეურნეობის კულტურების, ცხოველისა და ადამიანის საშიშ დაავადებებს, ზოგერთი კი სახალხო მეურნეობასა და მედიცინაში გამოიყენება. ნაყოფიანობის თავისებურების მიხედვით გამოყოფილია უსრული სოკოების 3 რიგი: ჰიფომიცეტები, მელანკონიასნაირნი და სფეროფსიდასნაირნი.
ლიტერატურა
სოკოები
ლიხნის განძი (1952)

ლიხნის განძი (1952)
ლიხნის განძი — კოლხური ცულების განძი (35 ც.), აღმოჩნდა 1952 წელს საქართველოში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლიხნში. თარიღდება ძვ. წ. XVII-XIV საუკუნეებით. დაცულია საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აფხაზური ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ინსტიტუტში.
ლიტერატურა
ქორიძე დ., კოლხური კულტურის ისტორიისათვის, თბ., 1965;
Трапш М. М., Труды, т. 1, Сух., 1970.
რესურსები ინტერნეტში
ლიხნის განძი
საქართველოში აღმოჩენილი განძები
ქოროღო

ქოროღო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქვეშეთის თემში. მდებარეობს მთიულეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1800 მ. დუშეთიდან 84 კმ.
ისტორია
სოფელი ქოროღო დასახლებული იყო ადრინდელი შუა საუკუნეებიდან. ამ დროისთვის ქოროღოზე უკვე გადიოდა ჩრდილო კავკასიასთან დამაკავშირებელი გზა, რომელიც მიჰყვებოდა მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირს, ხადის ხეობას და სოფელ ქვეშეთს აკავშირებდა ქოროღოსთან. ამ გზის დაცვა და ბარის მოსახლეობის შეხიზვნა მტრის შემოსევების დროს ადგილობრივ მოსახლეობას ევალებოდა. მთიულეთი ადრინდელ შუა საუკუნეებში და უფრო ადრეც სახასო ქვეყანა იყო და მას მეფის მოხელენი განაგებდნენ. ქოროღო, როგორც მთიულეთის მნიშვნელოვანი სოფელი, მეფის მოხელის, აზნაურის საგამგებლო ერთეულის ცენტრი იყო. XVII საუკუნეში მთიულეთი არაგვის ერისთავმა შეიერთა და სამეფო ხელისუფლებამ მცირე ხნით დაკარგა მასზე გავლენა. 1756 წელს, მეფე თეიმურაზ II-მ გააუქმა არაგვის საერისთავო, მთიულეთი კვლავ სახასოდ გამოცხადდა, ჩამოყალიბდა მლეთის სამოურავო და ქოროღო მისი ცენტრი გახდა. სამოურავომ 1801 წლამდე, ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმებამდე იარსება.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
ლიტერატურა
სქოლიო
დუშეთის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ქშიტიგარბჰა

ქშიტიგარბჰა (სანს: क्षितिगर्भ Kṣitigarbha; ტიბ: ས་ཡི་སྙིཔ་པོ། საი ნჲინ'პო, ვაილი: sa yi snying po; ჩინ: 地藏菩薩/地藏菩萨, ფინინი: Dìzàng Púsà; 地蔵菩薩 Jizō Bosatsu ჯიძო: ბოსაცუ; ტაი: พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ ფრა კსიტიქან ფოთისატტ; მონღ: Сайенинбу საჲენინბუ; კორ: 지장보살 ჯიჯან' ბოსალ; ვიეტ: Địa Tạng Vương) არის ბოდჰისატვა, რომელსაც თაყვანს, ძირითადად, აღმოსავლეთ აზიის ბუდიზმში ცემენ. ხშირად გამოსახულია ბუდისტ ბერად. სახელი შეიძლება ითარგმნოს შემდეგნაირად - „დედამიწის საგანძური“, „დედამიწის მატრიცა“ ან „დედამიწის საშო“. ქშიტიგარბჰა ცნობილია აღქმით, ბუდდჰა შაკიამუნის გარდაცვალებიდან ბუდდჰა მაიტრეას მოსვლამდე ექვს სამყაროში ყველა ცოცხალი არსების სწავლებაზე პასუხისმგებლობით; ასევე მისი აღთქმით, არ მიაღწიოს ბუდდჰობას, სანამ ყველა ჯოჯოხეთი არ დაიცლება. ზოგჯერ ასევე ითვლება ჯოჯოხეთის არსებების ბოდჰისატტვად, ბავშვების მფარველად და ავადმყოფ ბავშვთა და აბორტირებულ ნაყოფთა მფარველ ღვთაებად იაპონურ კულტურაში.
ჩვეულებრივ, გამოსახავენ ბერად შარავანდით მისი გადაპარსული თავის გარშემო; ატარებს კვერთხს, რათა ჯოჯოხეთის კარები აიძულოს - გაიღონ და ჩინტამანის სიბნელის გასანათებლად.
მანტრები
სანსკრიტულად მისი მანტრა არის: namaḥ samantabuddhānāṃ, ha ha ha, sutanu svāhā (ნამაჰ სამანტაბუდდჰანამ, ჰაჰაჰა, სუტანუ სვაჰა)
ჩინურ ბუდიზმში შემდეგი მანტრა დაკავშირებულია ქშიტიგარბჰასთან:
námó dìzàng wáng púsà (南無地藏王菩萨) (ნან'უ ტიწან' უან' ფუსა)
ტიბეტში არის შემდეგნაირად:
oṃ kṣitigarbha bodhisattva yaḥ (ომ ქშიტიგარბჰა ბოდჰისატტვა ჲაჰ)
შინგონში კი იყენებენ შემდეგს:
on kaka kabi sanmaei sowaka (ონ' ქაქა ქაბი სამმაეი სოუაქა)
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
ჯიძო ბოდჰისატტვა - იაპონური ბუდიზმის ფოტო-ლექსიკონი
ტიწანგ'ის ტექსტი ტუნჰუანგ'იდან
დედამიწის საგანძურის სუტრა არის ტექსტი ბოდჰისატტვა ქშიტიგარბჰაზე
დედამიწის საგანძურის სუტრა კომენტარებით
ბოდჰისატვები
Eris

Eris most often refers to:
Eris (mythology) or , the goddess of discord in Greek mythology
Eris (dwarf planet), the second-largest known dwarf planet in the Solar System
Eris may also refer to:
Fictional characters
Eris Vanserra, the eldest son of Beron, the High Lord of the Autumn Court from the A Court of Thorns and Roses series
Eris Morn, a character from the Destiny video game series
Eris the Deceiver, a character from The Grim Adventures of Billy & Mandy
Eris, a character from Star Trek Deep Space Nine episode "The Jem'Hadar"
Eris, a character in Sinbad: Legend of the Seven Seas
Eris, a character from the Asobi ni Iku yo!
Eris, a character in Drakengard 2
Eris, a character from Lego's Legends of Chima theme
Eris, a character from KonoSuba
Eris Boreas Greyrat, a character in Mushoku Tensei
Other uses
Eris (confection), a traditional confection of Tabriz
Eris (fictional planet), a fictional planet in Damocles and its successor Mercenary III
Eris (spider), a genus of jumping spiders
Eris (simulation), a simulation of the Milky Way
Eris, Ohio, a community in the United States
Exoatmospheric Reentry-vehicle Interceptor Subsystem, a project of the Strategic Defense Initiative
Stimulator of interferon genes, a protein that in humans is encoded by the TMEM173 gene
The HTC Droid Eris, a variant of the HTC Hero mobile phone
Regional Intervention and Security Teams, in French Équipes régionales d'intervention et de sécurité, acronym ÉRIS
Eris (variant), an unofficial nickname of SARS-CoV-2 Omicron variant EG.5
People with the given name
Eris Abedini (born 1998), Swiss professional footballer
Eris Baker (born 2005), American child actress
Eris O'Brien (1895-1974), Australian prelate of the Catholic Church and historian
Eris Paton (1928-2004), New Zealand cricketer
Eris Tafaj (born 1980), Albanian footballer and coach
See also
Aeris (disambiguation)
EFnet or Eris-Free network, an Internet Relay Chat (IRC) network
Eriş
Unisex given names
ტინისხიდის ნასოფლარი

ტინისხიდის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტინისხიდში, ადგილ გრძელეებში. ძეგლი თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარში შემორჩენილია რიყის ქვით ნაგები ნასახლარები, შენობათა საძირკვლის ფრაგმენტები. იქვე ზედაპირულად იპოვება წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები, დიდი ქვევრებისა და თონეების ფრაგმენტები და სხვა.
ლიტერატურა
გორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მილტიადე (პაპი)

მილტიადე (პაპი)
მილტიადე (დ. უცნობია — გ. 11 იანვარი, 314, რომი, იტალია) — რომის პაპი 311–314 წლებში.
ბიოგრაფია
მილტიადეზე მწირი ისტორიული ცნობები მოგვეპოვება. იგი აფრიკაში უნდა დაბადებულიყო და 310 წლის 10 ივლისს რომის პაპად აურჩევიათ. მისი მღვდელმთავრობის დროს გამოქვეყნდა რომის იმპერატორების გალერიუსის, კონსტანტინე დიდის და ლიცინიუსის "მილანის ედიქტი". ებრძოდა მონოთეიზმს და მოიწვია ლატერანის საეკლესიო კრება რომში 313 წელს, რომელზეც ცეცილიანე და დონატე ერეტიკოსებად გამოუცხადებიათ. იმპერატორმა კონსტანტინემ მას რომში სასახლე აჩუქა, რომელიც კონსტანტინეს მეუღლეს ფაუსტას ეკუთვნოდა და ლატერანის ბორცვზე იდგა. ეს სასახლე XIV საუკუნემდე პაპების რეზიდენცია იყო. აქვე ააგო კონსტანტინემ პირველი ტაძარი რომში, რომელსაც შემდგომ სან ჯოვანი ინ ლატერანო უწოდეს. კათოლიკურმა ეკლესიამ იგი წმინდანად შერაცხა.
იხილეთ აგრეთვე
აფრიკელი პაპების სია
სქოლიო
რომის პაპები
პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
გარდაცვლილი 11 იანვარი
გარდაცვლილი 314
კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
Colquioc District

Colquioc District
Colquioc (Hispanicized spelling of the Quechua term Qullqiyuq, qullqi silver, -yuq a suffix, "the one with silver") is one of the fifteen districts of the province Bolognesi in Peru.
References
Districts of the Bolognesi Province
Districts of the Ancash Region
მაჩაგაის რაიონი

მაჩაგაის რაიონი — რაიონი პერუში, არეკიპის რეგიონის კასტილიის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.150 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 967 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 246.89 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
არეკიპის რეგიონის რაიონები
კასტილიის პროვინციის რაიონები
ახალი დროება

ახალი დროება — ქართული ყოველკვირეული ლეგალური ბოლშევიკური გაზეთი, მუშათა პროფკავშირის ორგანო. გამოდიოდა ტფილისში 1906 წლის 14 ნოემბრიდან 1907 წლის 8 იანვრამდე. გამოსცემდა ბოლშევიკური პარტიის თბილისის კომიტეტი. რედაქციაში შედიოდნენ: იოსებ სტალინი, მიხა ცხაკაია, ფილიპე მახარაძე, მალაქია ტოროშელიძე, მიხეილ დავითაშვილი, გიორგი თელია, მიხეილ ბოჭორიძე და სხვები. ფორმალური რედაქტორი-გამომცემელი — დ. გიგიბერია.
„ახალი დროება“ ხელმძღვანელობდა ვლადიმერ ლენინის დებულებებით და მტკიცე კავშირი ჰქონდა ლენინურ გაზეთებთან. ქვეყნებოდა თეორიულ-პრაქტიკული ხასიათის სტატიები, მუშათა და გლეხთა მოძრაობის ამსახველი კორესპონდენციები, ინფორმაციები, იბეჭდებოდა, აგრეთვე, მოთხრობები, ნარკვევები, ლექსები, ფელეტონები და სხვა.
„ახალ დროებაში“, ისევე როგორც მის წინამორბედ გაზეთ „ახალ ცხოვრებაში“ და შემდგომში გამოცემულ გაზეთებში — „მნათობში“, „ჩვენს ცხოვრებასა“ და „დროში“, აქტიურად თანამშრომლობდნენ მწერლები იროდიონ ევდოშვილი, გერონტი ქიქოძე, ნატალია აზიანი, ვარლამ რუხაძე, ია ეკალაძე, დომენტი თომაშვილი, იასამანი, შალვა შარაშიძე. მუშა პოეტები — მ. ბოჭორიძე, ლ. იაშვილი, ვ. დარჩია, დ. ქარცივაძე და სხვები. აშკარა ბოლშევიკური მიმართულების გამო პირველი ნომრის გამოსვლისთანავე დაიწყო გაზეთის შეზღუდვა და რეპრესიები მეფის ხელისუფლების მხრივ. მე-9 ნომრის გამოსვლის შემდეგ თბილისის გუბერნატორის განკარგულებით, „უაღრესად მავნე მიმართულების“ გამო, გაზეთი დახურეს და სტამბა დაარბიეს.
ლიტერატურა
საქართველოს გაზეთები
ქართულენოვანი გაზეთები
ფორმულა ერთის სეზონი 1950

ფორმულა ერთის სეზონი 1950
ფორმულა ერთის 1950 წლის სეზონი შეიცავდა სსფ-ს მსოფლიო ჩემპიონატის შესავალს, სადაც მრბოლელები შვიდ რბოლაში შეეჯიბრნენ ერთმანეთს, სეზონი დაიწყო 13 მაისს და დამთავრდა 3 სექტემბერს. 1950 წლის სეზონი მოიცავდა შვიდ გრან-პრის და ინდიანაპოლის 500-ის რბოლას, რომლის ჩატარებაზეც ამერიკის საავტომობილო ასოციაციამ იზრუნა. სეზონის გამარჯვებული გახდა ჯუზეპე ფარინა, მეორე ადგილი დაიკავა ხუან მანუელ ფანხიომ, რომელიც ფარინას მხოლოდ სამი ქულით ჩამორჩა, ლუიჯი ფაჯოლიმ კი მესამე ადგილი დაიკავა.
ჩემპიონატის შეჯამება
ბრიტანეთის გრან-პრი
ბრიტანეთის გრან-პრიში ალფა რომეოს გუნდი დომინირებდა, ჯუზეპე ფარინამ მოიგო რბოლა პოულ პოზიციიდან და აჩვენა უსწრაფესი წრე. პოდიუმზე ფარინასთან ერთად იდგნენ მისი თანაგუნდელი ლუიჯი ფაჯოლი და რეჯ პარნელი, ხოლო ხუან მანუელ ფანხიო ძრავასთან დაკავშირებული პრობლემების გამო რბოლას გამოეთიშა. საბოლოო ქულები აიღეს ტალბოტ-ლაგოსის გუნდის მრბოლელებმა, ივ ჟირო-კაბანტუმ (3 ქულა) და ლუი როზემ (2 ქულა), ორივე მათგანი ლიდერებს ორი წრით ჩამორჩა.
მონაკოს გრან-პრი
მონაკოს ქუჩებში რბოლისას შედგა სკუდერია ფერარის დებიუტი. ფერარის სახელითა მონაწილეობდნენ ალბერტო ასკარი და ლუიჯი ვილორეზი, რომლებმაც რბოლა მესამე რიგიდან დაიწყეს, ხოლო ფანხიომ და ფარინამ მაზერატის მრბოლელთან ხოსე ფროილან გონსალესთან ერთად რბოლა წინა რიგიდან დაიწყეს. ამ რბოლაში გამარჯვება ხუან მანუელ ფანხიომ მოიპოვა, მან ასევე აჩვენა უსწრაფესი წრე. კვარცხლბეკზე ფანხიოსთან ერთად იდგნენ ალბერტო ასკარი (დაიკავა მე-2 ადგილი) და ლუი შირონი (მე-3 ადგილი). ფანხიო ამ გამარჯვებით შეძლო და ქულებით გაუთანაბრდა ჯუზეპე ფარინას.
ინდიანაპოლის 500
ინდიანაპოლის 500-ის რბოლაში გამარჯვება კურტის კრაფტი-ოფენჰაუსერის გუნდის მრბოლელმა ჯონი პარსონსიმ მოიპოვა, მან ასევე აჩვენა უსწრაფესი წრე. რბოლაში მეორე ადგილი ბილ ჰოლანდმა დაიკავა, ხოლო მესამე მორი როუზმა. აღსანიშნავია რომ რბოლა მოიცავდა 200 წრეს, თუმცა 138-ე წრეზე წვიმის გამო რბოლა შეაჩერეს.
ჩემპიონატის მიმოხილვა
ფორმულა ერთის 1950 წლის სეზონში მონაწილეობა მიიღო 14 გუნდმა, ევროპის ექვსივე გრან-პრიში მონაწილე არაოფიციალურ მრბოლელებთან ერთად. მხოლოდ აშშ-ის გუნდებმა, კონსტრუქტორებმა და მრბოლელებმა მიიღეს მონაწილეობა ინდიანაპოლის 500-ის რბოლაში. შასები, ძრავები და ავტომობილის ნომრები რბოლიდან რბოლამდე იცვლებოდა.
გრან-პრი
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
1950 წლის სეზონი
ფორმულა 1-ის სეზონები
ავთანდილ ქორიძე

ავთანდილ ქორიძე
ავთანდილ გიორგის ძე ქორიძე (დ. 15 აპრილი, 1935, თბილისი, — გ. 12 აპრილი, 1966, თერჯოლა) — ქართველი სპორტსმენი, ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე (67 კგ). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1960).
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1960 წელს. ჭიდაობა დაიწყო 1949 წლიდან. სსრკ-ის ჩემპიონატზე მისი დებიუტი შედგა 1954 წელს, სადაც მე-7 ადგილი დაიკავა. ავთანდილ ქორიძე იყო რომის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (1960), მსოფლიოს ჩემპიონი (1961), სსრკ-ის ჩემპიონატის ორგზის მეორე (1957,1960) და მესამე (1958) პრიზიორი, ადრიატიკის თასის მფლობელი (1959), საქართველოს მრავალგზის ჩემპიონი. მწვრთნელი — პეტრე იორდანიშვილი. გამოირჩეოდა დახვეწილი ტექნიკით. 1966 წლის 12 აპრილს დაიღუპა ავტოკატასტროფაში თერჯოლის სიახლოვეს ოლიმპიური თამაშების მესამე პრიზიორ რომან ძნელაძესთან ერთად. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით.
ძირითადი შედეგები
ლიტერატურა
პერიოდიკა
რესურსები ინტერნეტში
ავთანდილ ქორიძე — ქართული სპორტი
ავთანდილ ქორიძე — ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი
სქოლიო
ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები
საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები