PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
პითაგორა

პითაგორა (დ. ~ძვ. წ. 580 — ძვ. წ. 500) — ძველი ბერძენი, იონიელი მათემატიკოსი და ფილოსოფოსი, მისტიური რელიგიური და სამეცნიერო საზოგადოების სახ. „პითაგორელები“ დამფუძნებელი, ყველაზე უკეთ ცნობილია „პითაგორას თეორემით“, რომელიც მის სახელს ატარებს.
ცნობილია როგორც „რიცხვთა მამა“, პითაგორას მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის ფილოსოფიურსა და რელიგიურ სწავლებაში ძვ.წ. VI საუკუნეში. მისი ცხოვრება და მოღვაწეობა ლეგენდებისა და გაურკვევლობის ბურუსითაა მოცული და ამგვარად რთულია დარწმუნებით მასზე ზუსტი ინფორმაციის მოყვანა. პითაგორასა და მის მოწაფეებს სწამდათ, რომ ყველაფერი დაკავშირებულია მათემატიკასთან და ასევე მიიჩნევდნენ, რომ ყველაფრის წინასწარ განჭვრეტა შესაძლებელია ციკლთა რითმულობის განსაზღვრით.
ბიოგრაფია
პითაგორა დაიბადა სამოსში. მისი დაბადების ზუსტი თარიღი და ადგილი უცნობია. მამამისი მნესარხი მოხსენიებულია, როგორც სამოსში მცხოვრები, მაგრამ ბევრი ვერსია მიუთითებს, რომ პითაგორა დაიბადა ფინიკიაში ან სიდონში. ითვლება, რომ მნესარხი არის ფინიკიელი, რომელმაც მიიღო სამოსის მოქალაქეობა, ან პირიქით - ბერძენ ვაჭრად, რომელიც ცოლ პიფაიდასთან ერთად გადავიდა ფინიკიაში, სადაც გახდა მამა. სახელი მან მიიღო მის შემდეგ, რაც დელფიის წინასწარმეტყველმა პითეამ იწინასწარმეტყველა მისი დაბადება (პითაგორა პირდაპირი თარგმანით ნიშნავს „ის ვისზეც იწინასწარმეტყველა პითეამ“)
ასევე არსებობს ნაკლებად ცნობილი, პითაგორას დაბადების სამი ვერსია: ის არის ტირელი (ანუ ეტრუსკი) ან ქალაქ ფლიუნტა და მეტაპონტას მაცხოვრებელი. ასევე არსებობდა ძველი მწერლების ვერსია, რომლებიც ამბობდნენ, რომ პითაგორა იყო ღმერთ აპოლონის შვილი.
ყველა ეს ვერსია ჩვენამდე მოვიდა მწერლებიდან, რომლებიც ცხოვრობდნენ პითაგორას სიკვდილიდან 600-700 წლის შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ მწერლების უმეტესობა ეყრდნობა უფრო ძველი მწერლების ვერსიებს, პითაგორას თანამედროვეებზე ინფორმაცია არ არის.
შრომები
პითაგორას დიდი წვლილი მიუძღვის მათემატიკის და ასევე მუსიკის განვითარებაში.
რესურსები ინტერნეტში
პითაგორა და პითაგორელები
ძველი ბერძენი მათემატიკოსები
ძველი ბერძენი ფილოსოფოსები
ძვ. წ. VI საუკუნის ბერძნები
გონების ფილოსოფოსები
სამების ციხესიმაგრე

სამების ციხესიმაგრე — რუსეთის იმპერიის საფორტიფიკაციო ნაგებობა. მდებარეობდა აზოვის ზღვის სანაპიროზე, ტაგან როგის კონცხის დაბოლოებაზე. ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო 1698 წელს და ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1709 წელს. სამების ციხესიმაგრის დაარსებიდან სათავეს იღებს ტაგანროგის ისტორიაც.
ისტორია
სამების ციხესიმაგრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1698-1711 წლების პერიოდში. პირველად რუსეთის იმპერიის ქალაქთმშენებლობის ისტორიაში, წინასწარ შემუშავებული გეგმის მიხედვით, გამოიყო ადგილი და დაიწყო ქალაქ ტროიცკის მშენებლობა. ციხესიმაგრე შენდებოდა ინჟინერ ფონ ბორგსდორფის პროექტის მიხედვით, რომლის პროექტიც პეტრე I-ის პირადი ბრძანებით მნიშვნელოვნად შეასწორა რეიონოლდ ტრუზინმა. მშენებლობის ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1709 წლის გაზაფხულზე.
სამების ციხესიმაგრე მდებარეობდა ტაგანროგის კონცხის დასასრულში. ციხის კედლები იყო 8 მეტრის სიმაღლისა და კედლის გარშემო 5 მეტრის სიმაღლის ორმო იყო გარშემოვლებული.
ციხესიმაგრის კედელთან აშენდა ძლიერი თავდაცვითი ხაზი: სამი ბასტიონი, ორი ნახევარბასტიონი, სამი რეაველინი. ციხესიმაგრეს ორი კარი ჰქონდა — ჩრდილოეთისა (მოსკოვის, მთავარანგელოზის) და სამხრეთის (საზღვაო, ნიკოლსკის) — ორივე კარგად დაცული. ალყის შემთხვევაში დამატებითი თავდაცვითი საშუალება იყო 40 მეტრი სიგანისა და 5 მეტრი სიღრმის თავდაცვითი თხრილი, რომელიც გათხრილი იყო კედლის მთელ სიგრძეზე.
ციხესიმაგრის შიგნით აგებული იყო: მეფის სასახლე, ქალაქის ბინები, სამების ეკლესია, საწყობები, მაღაზიები, ჭები და სხვ.
ოსმალეთის იმპერიასთან დადებული პრუტის სამშვიდობო ხელშეკრულების მიხედვით სამების ციხესიმაგრე მთლიანად დაანგრიეს 1711-1712 წლებში. მისი კვლავ აღორძინება შესაძლებელი გახდა 1769-1770 წლებში, მაგრამ ყირიმის რუსეთთან შერტების შემდეგ, 1783 წლიდან ციხესიმაგრემ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა და გაუქმდა ეკატერინე II-ის ბრძანების საფუძველზე, ხოლო აზოვის ფლოტილიის გემები გაიგზავნა სევასტოპოლში.
მოგვიანებით ტაგანროგი განვითარდა როგორც სავაჭრო პორტი. ციხესიმაგრე გამოიყენებოდა სხვადასხვა დანიშნულებით და საბოლოოდ მოხდა მისი დემონტაჟი. ციხესიმაგრის ერთადერთი ნაგებობა, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია არის პეტრეს ყაზარმები, რომელიც მდებარეობს ციხესიმაგრის პირველი შესახვევის ნომერ 46-ში.
იხილეთ აგრეთვე
პავლოვის ციხესიმაგრე
ლიტერატურა
Петровские укрепления Миусского полуострова / Под. ред. И. Е. Павленко. — Таганрог: Изд-во Таганрогского института им. А. П. Чехова, 2014. — 184 с. — ISBN 978-5-87976-902-9.
სქოლიო
რუსეთის ციხესიმაგრეები
ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ამერიკის სამოა 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ამერიკის სამოა 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ამერიკის სამოამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედლის მოპოვება ვერ შეძლეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
ქვეყნები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ამერიკის სამოა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ოკეანეთის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
პარაგუარის დეპარტამენტი

პარაგუარის დეპარტამენტი — დეპარტამენტი პარაგვაიში, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ფართობი 8 705 კმ². მოსახლეობა 221 932 კაცი (2002). დედაქალაქი – პარაგუარი. პროვინცია დაყოფილია 17 ოლქად.
იხილეთ აგრეთვე
პარაგვაის დეპარტამენტები
რესურსები ინტერნეტში
Secretaria Nacional de Turismo
პარაგვაის დეპარტამენტები
Lasioglossum limbellum

Lasioglossum limbellum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1876 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
limbellum
Carinoturris

Carinoturris — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ჩილე 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ჩილე 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩილემ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ იასპარეზა 1928 წელს, ნიდერლანდების დედაქალაქ ამსტერდამში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ვერცხლის მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩილე ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
სამხრეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
იოსებ ხეიფიცი

იოსებ ხეიფიცი (დ. 4 დეკემბერი, 1905, მინსკი — გ. 24 მარტი, 1995, სანქტ-პეტერბურგი) — საბჭოთა კინორეჟისორი და კინოდრამატურგი, სსრკ-ის სასახლო არტისტი (1964).
ბიოგრაფია
1927 წელს დაამთავრა ლენინგრადის საეკრანო ხელოვნების ტექნიკუმი, ხოლო 1928 წელს ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის კინოფაკულტეტი. კინოში მოღვაწეობა დაიწყო 1928 წლიდან. შემდეგ. 1950 წლამდე მუშაობდა რეჟისორ ალექსანდრე ზარხისთან ერთად. მის ფილმებში გადაღებული არიან ქართველი მსახიობები აკაკი ხორავა და მიხეილ გელოვანი.
ფილმოგრაფია
„ქარის პირისპირ“, 1930, ა. ზარხისთან ერთად
„შუადღე“, 1931, ა. ზარხისთან ერთად
„ცხელი დღეები“, 1935, ა. ზარხისთან ერთად
„ბალტიკის დეპუტატი“, 1937, ა. ზარხისთან ერთად
„მთავრობის წევრი“, 1940, ა. ზარხისთან ერთად
„მას ქვია სუხე-ბატორი“, 1942
„მალახოვის ყორღანი“, 1944, ა. ზარხისთან ერთად
„იაპონიის განადგურება“, 1946, დოკუმენტური
„Огни Баку“, 1950, ა. ზარხისთან ერთად
„დიდი ოჯახი“, 1954
„რუმიანცევის საქმე“, 1956
„ჩემი ძვირფასი ადამიანი“, 1958
„მანდილოსანი ფინიით“, 1960
„ცუდი კარგი კაცი“, 1973
„ერთადერთი“, 1976
„შუროჩკა“, 1983
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 4 დეკემბერი
დაბადებული 1905
გარდაცვლილი 1995
გარდაცვლილი 24 მარტი
საბჭოთა კინორეჟისორები
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
სსრკ-ის სახალხო არტისტები
არაგვის ხევსურეთი

არაგვის ხევსურეთი, პირაქეთა ხევსურეთი — ხევსურეთის კავკასიონის სამხრეთით მდებარე ტერიტორია. განთავსებულია ხევსურეთის არაგვის ხეობაში. ზოგადად არაგვის ხევსურეთს ჰქვია საკუთრივ ხევსურეთი ხოლო, პირიქითა ხევსურეთს ხევსურები არხოტიონს და არდოტიონს ეძახიან. დღესდღეობით ახოტიონიც და არდოტიონიც ხევსურეთად მოიაზრება.
ადგილმდებარეობა
არაგვის ხევსურეთს ჩრდილოეთიდან საზღვრავს კავკასიონის ქედი და არხოტიონი, აღმოსავლეთიდან არდოტიონი და ფშავი, დასავლეთიდან ხევი, სამხრეთიდან ფშავი და მთიულეთი.
თემები
პირაქეთა, ანუ ბუდე ხევსურეთში იყო ხუთი თემი: არაგვის ხეობის თემი, ლიქოკის ხეობის თემი, ბისო, გორშეღმის თემი, წყალსიქითის ხეობა.
ლიტერატურა
ა. ჭინჭარაული, „ხევსურული ლექსიკონი“, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, თბ. 2005 წ.
ა. ოჩიაური, „ქართული ხალხური დღეობების კალენდარი: ხევსურეთი II“ (ბუდე-ხევსურეთი, შატილ-მიღმახევი), თბ. 2005
სქოლიო
-
Georges V. Matchabelli

Georges V. Matchabelli
Prince Georges Vasili Matchabelli (July 23, 1885 – March 31, 1935) was a Georgian perfumer. A nobleman and diplomat, he emigrated to the United States after the 1921 Soviet invasion of Georgia.
Origins and education
Matchabelli was born in Tiflis, Georgia, then part of Imperial Russia. He was a member of the noble family of Machabeli and a nephew of the writer Ivane Machabeli. He studied in Tiflis and later in Berlin as an engineer. He was one of the founding members of the Committee of Independent Georgia organized in Berlin in 1914. The Committee intended to garner the German support for Georgia's struggle for independence from the Russian Empire.
Marriage and career
In 1917 Matchabelli married Norina Gilli (born in Florence, Italy) who had become famous for her portrayal of the Madonna in Max Reinhardt's unique 1911 pantomime spectacle play The Miracle. He briefly served as part of the embassy of the Democratic Republic of Georgia to Italy. With the establishment of Soviet rule in Georgia in 1921, Matchabelli, with his wife Norina, moved to the United States.
The prince was an amateur chemist and in 1924 he and his wife, now known as Princess Norina Matchabelli, established the Prince Matchabelli Perfume Company. Norina designed the crown shaped perfume vial in the likeness of the Matchabelli crown and in 1926 the scent "Ave Maria" was named for her. The company became known for color-coded, crown-shaped bottles that housed such classics as Wind Song, Ave Maria, and Princess Norina. The Matchabellis divorced in 1933.
From 1932 until his death, Matchabelli also served as President of the Georgian Association in the United States. Georges died in New York City in 1935 and was buried in Mount Olivet Cemetery in Queens, New York. In 1936, Norina sold the company to perfume manufacturer Saul Ganz for $250,000.
See also
Samachablo
Machabeli
References
1885 births
1935 deaths
Amateur chemists
Nobility of Georgia (country)
Diplomats of Georgia (country)
20th-century American businesspeople
American people of Georgian (country) descent
Perfumers
Burials at Mount Olivet Cemetery (Queens)
Soviet emigrants to the United States
გერმანული როგორც უცხო ენა

გერმანული როგორც უცხო ენა (გერმ. Deutsch als Fremdsprache, შემოკლებით DaF, რომელსაც გერმანელები წარმოთქვამენ არატრადიციულად, ანუ არა როგორც დე-ა-ეჶ, არამედ როგორც დაჶ) – გერმანული ენის სტატუსი ყველა იმათთათვის, რომელთათვისაც გერმანული არ წარმოადგენს მშობლიურ ენას. „გერმანული როგორც უცხო ენა“ ჰქვია აგრეთვე გერმანული ენის შემსწავლელ საგანსა და სათანადო დიდაქტიკას გერმანულენოვანსა და სხვაენოვან ქვეყნებში.
იხილეთ აგრეთვე
უცხო ენის ტესტი - გერმანული (TestDaF)
გამოცდა გერმანული ენაში (DSH)
ლიტერატურა
Bausch, Karl-Richard; Bergmann, Birgit; Grögor, Brigitte; Heinrichsen, Heinrich; Kleppin, Karin; Menrath, Boris; Thürmann, Eike: Rahmenplan "Deutsch als Fremdsprache" für das Auslandsschulwesen. Münster, 2009, S. 4-7, 9-15.
Casper-Hehne, Hiltraud; Middeke, Annegret; Koreik, Uwe: Vorwort: Zur Neustrukturierung der Studiengänge Deutsch als Fremdsprache.In: Casper-Hehne, Hiltraud; Middeke, Annegret; Koreik, Uwe (Hrsg.): Die Neustrukturierung von Studiengängen "Deutsch als Fremdsprache". Probleme und Perspektiven. Fachtagung 17.-19. November 2005 an der Universität Hannover: Bachelor und Master in Deutsch als Fremdsprache. Universitätsverlag Göttingen, Göttingen 2006, ISBN 978-3-938616-51-2, S. IV-X (Die Neustrukturierung von Studiengängen. "Deutsch als Fremdsprache". Probleme und Perspektiven. Fachtagung 17. - 19. November 2005 an der Universität Hannover: "Bachelor und Master in Deutsch als Fremdsprache." ).
Casper-Hehne, Hiltraud; Koreik, Uwe (Hrsg.): DSH und TestDaf als hochschulbezogene Prüfungssysteme für Deutsch als Fremdsprache. Hohengehren, 2004. ISBN 978-3896768209.
რესურსები ინტერნეტში
Deutsch als Fremdsprache - Informationen für den DaF-Unterricht im ZUM-Wiki
Dossier zum Thema Deutsch als Fremdsprache des Goethe-Instituts
Web-Portal Forum Deutsch als Fremdsprache
ფილოლოგია
Golden Bull of Sicily

Golden Bull of Sicily
The Golden Bull of Sicily was a decree issued by Emperor Frederick II in Basel on 26 September 1212 that confirmed the royal title obtained by Ottokar I of Bohemia in 1198, declaring him and his heirs kings of Bohemia. The kingship signified the exceptional status of Bohemia within the Holy Roman Empire.
Ottokar's Přemyslid ancestor Vratislaus II had already been elevated to kingship by Emperor Henry IV in 1085 at the diet in Mainz. He was crowned at Prague by Archbishop Egilbert of Trier the next year, the title however was not hereditary and upon his death in 1092, his brother Conrad I succeeded him again as duke. In 1158 Vratislaus' grandson Vladislaus II achieved kingship again, bestowed by Emperor Frederick Barbarossa, whom he had accompanied on his Italian campaign against Milan, but failed to secure the succession of his eldest son Frederick.
In September 1198 Frederick's younger half-brother Ottokar I made use of the rivalry among Otto IV from the House of Welf and the Hohenstaufen duke Philip of Swabia, youngest son of Emperor Frederick Barbarossa, who both had been elected King of the Romans. He received the hereditary royal title from Philip for his support and, maneuvering between both sides, achieved the acknowledgement by Otto IV as well as by Pope Innocent III. After the assassination of Philip and the papal ban imposed on Otto IV in 1210, Ottokar again switched sides, when he and several princes in 1211 convened at Nuremberg and elected the young Hohenstaufen scion Frederick II alium imperatorem ("Other Emperor"). Frederick, then king of Sicily, left for his coronation in Germany, reaching Basel in September 1212. Here he issued the Golden Bull that confirmed the kingship of Ottokar I and his heirs in Bohemia.
According to the Golden Bull of Sicily, the estates of Bohemia and Moravia were an autonomous and indivisible constituent of the Holy Roman Empire. The king of Bohemia was no longer subject to appointment by the emperor, and was only required to attend Reichstag diets close to the Bohemian border. Although a subject of the Holy Roman Empire, the Bohemian king was to be the premier prince-elector (Kurfürst) of the Empire and to furnish all subsequent emperors with a bodyguard of 300 knights when they went to Rome for their coronation. By this act Frederick II also declared that he and the Empire will give the investiture for Bohemia only to a ruler approved by the people of the country.
When in 1346 King Charles IV united the rule over Bohemia and Germany in his hands, he established the Crown of Bohemia, which remained beyond the Empire's suzerainty and were not considered Imperial States.
As part of the 800th anniversary of the document's signature, the document was put on public display at the National Archive for four days in September 2012.
See also
Golden Bull of 1356
History of the Lands of the Bohemian Crown (Middle Ages)
References
Sources
1210s in law
13th-century documents
Sicily
13th century in Bohemia
1210s in the Holy Roman Empire
1212 in Europe
Frederick II, Holy Roman Emperor
ართვინის პროვინცია

ართვინის პროვინცია — პროვინცია (ილი) ჩრდილო–აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ართვინი. მოიცავს 9 რაიონს.
გეოგრაფია
პროვინციას ჩრდილოეთით ესაზღვრება საქართველო (აჭარა), აღმოსავლეთით არდაჰანის, სამხრეთით – ერზურუმის და დასავლეთით რიზეს პროვინციები, აქვს 35 კილომეტრიანი საზღვაო საზღვარი შავ ზღვაზე (ნავსადგური ხოფა). პროვინციის დიდი ნაწილი მდებარეობს მდინარე ჭოროხის აუზში.
მოსახლეობა
მოსახლეობა შეადგენს 164 ათას ადამიანს (2012), უდიდესი ქალაქებია: ართვინი (25 ათასი ადამიანი, 2012), ხოფა (18 ათასი ადამიანი, 2012). თურქების გარდა ცხოვრობენ ლაზები და აჭარლები (ქართველი მუსლიმები), აგრეთვე ხემშილები (სომეხი მუსლიმები).
ისტორია
პროვინციის ტერიტორია წლების მანძილზე გადადიოდა ხელიდან ხელში. ეკუთვნოდა საქართველოს, ოსმალეთის იმპერიას, რუსეთს (1828 წლიდან; პროვინციის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ქუთაისის გუბერნიის, ბათუმის ოლქის ართვინის ოკრუგი).
1921 წელს ყარსის ხელშეკრულების შემდეგ არდაჰანის, ყარსისა და იგდირის პროვინციებთან ერთად გადაეცა თურქეთს.
რაიონები
ართვინის პროვინცია იყოფა 8 რაიონად (ცენტრალური რაიონი მოცემულია მსხვილი ასოებით):
არტანუჯი (Ardanuç)
არჰავი (Arhavi)
ართვინი (Artvin)
ბორჩხა (Borçka)
ხოფა (Hopa)
მურგული (Murgul)
შავშათი (Şavşat)
იუსუფელი (Yusufeli)
ქემალფაშა (Kemalpaşa)
იხილეთ აგრეთვე
თურქეთის რეგიონები
თურქეთის პროვინციები
თურქეთის რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
Province of ARTVIN
სქოლიო
თურქეთის პროვინციები
San Vicente, Camarines Norte

San Vicente, Camarines Norte
San Vicente, officially the Municipality of San Vicente, is a 5th class municipality in the province of Camarines Norte, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 12,579 people.
Geography
Barangays
San Vicente is politically subdivided into 9 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Asdum
Cabanbanan
Calabagas
Fabrica
Iraya Sur
Man-Ogob
Poblacion District I (Silangan/Barangay 1)
Poblacion District II (Kanluran/Barangay 2)
San Jose - formerly Iraya Norte
Climate
Demographics
In the 2020 census, the population of San Vicente, Camarines Norte, was 12,579 people, with a density of .
Economy
Tourism
The Mananap Falls is approximately 20–25 ft tall, tucked inside the thick forest and mountains. The water was ice cold there is a small raft tied which will lead you near the falls and a ladder to get to the top of the falls. There is a jumping point as well.
References
External links
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Municipalities of Camarines Norte
პიკსის რაიონი

პიკსის რაიონი — რაიონი პერუში, ლამბაიეკეს რეგიონის ჩიკლაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 40 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 346 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 150 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 56.92 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლამბაიეკეს რეგიონის რაიონები
ჩიკლაიოს პროვინციის რაიონები
მარცხენა პტიში

მარცხენა პტიში — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (აჟარის თემი), მდინარე ჩხალთის (კოდორის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 850 მ, გულრიფშიდან 78 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 114 კაცი. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ლიტერატურა
სქოლიო
აჟარის თემის სოფლები
ჯონ ტერი

ჯონ ტერი
ჯონ ჯორჯ ტერი (დ. 7 დეკემბერი, 1980, ლონდონი) — ინგლისელი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ჩელსის“, „ასტონ ვილას“ და ინგლისის ეროვნული ნაკრების ყოფილი კაპიტანი. 2018 წლიდან „ასტონ ვილას“ მთავარი მწვრთნელის ასისტენტი.
ბიოგრაფია
ტერი დაიბადა 1980 წლის 7 დეკემბერს, აღმოსავლეთ ლონდონის ერთ-ერთ უბანში, ბარკინგში. „ჩელსიმდე“ „სერნაბში“ თამაშობდა.
2003–04 წლის სეზონში ჯონ ტერიმ თავი გამოიჩინა, როგორც ძლიერმა და მოტივრებულმა ფეხბურთელმა, ამიტომ მარსელ დესაის არყოფნისას მწვრთნელმა კლაუდიო რანიერიმ მას კაპიტნის სამკლაური გადასცა. ფრანგი ლეგიონერის წასვლის შემდეგ ტერიმ საბოლოოდ დაიკავა მისი ადგილი. 2004–05 წლის სეზონში „ჩელსის“ მთავარ მწვრთნელად ჟოზე მოურინიო დაინიშნა. ამ სეზონში ტერიმ 8 გოლი გაიტანა და სეზონის ბოლოს წლის საუკეთესო ფეხბურთელად დაასახელეს.
ინგლისის ეროვნულ ნაკრებში ტერის დებიუტი შედგა 2003 წელს, სერბია-მონტენეგროს ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ გამართულ მატჩში. მონაწილეობა მიიღო 2004 წლის ევროპის ჩემპიონატზე. პოლონეთის ნაკრებთან თამაშისას ჯონ ტერიმ პირველად მოირგო ინგლისის ნაკრების კაპიტნის სამკლაური. 2005 წელს ტერი დაასახელეს უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის საუკეთესო მცველად. მან 4 გოლი გაიტანა, მათ შორის უმნიშვნელოვანესი, გადამწყვეტი გოლი „ბარსელონასთან“.
თავისი კარიერის დასაწყისში ჯონ ტერი გარეული იყო ერთ ინციდენტში, რომელიც მოხდა დასავლეთ ლონდონში მდებარე ერთ-ერთ ღამის კლუბში. მას ბრალი ედებოდა თავდასხმაში და ხულიგნობაში, მაგრამ ეს ბრალდებები მოეხსნა. სწორედ ამიტომ ვერ მიიღო მონაწილეობა 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე.
პირადი ცხოვრება
ტერი ამჟამად თავის ცოლთან, ტონი პულთან ერთად ცხოვრობს სარის საგრაფოში. ჯონის უფროსი ძმა პოლ ედვარდ ტერიც პროფესიონალი ფეხბურთელი იყო.
მიღწევები
საკლუბო
ჩელსი
პრემიერლიგა: 2004–05, 2005–06, 2009–10, 2014–15, 2016–17
ინგლისის თასი: 1999–2000, 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2011–12
რესურსები ინტერნეტში
ჯონ ტერი — ფიფა-ს ჩანაწერი
ჯონ ტერი — უეფა-ს ჩანაწერი
სქოლიო
დაბადებული 7 დეკემბერი
დაბადებული 1980
ინგლისელი ფეხბურთელები
ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ფეხბურთელები
პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები
ვესტ ჰემ იუნაიტედის ფეხბურთელები
ჩელსის ფეხბურთელები
ნოტინგემ ფორესტის ფეხბურთელები
ასტონ ვილას ფეხბურთელები
ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელები
2004 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2012 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
კუბის პრეზიდენტი

კუბის პრეზიდენტი, ოფიციალურად კუბის სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდენტი — კუბის სახელმწიფო საბჭოს მეთაური, რომლის უფლებებიც განსაზღვრულია 1976 წლის კუბის კონსტიტუციის მიხედვით. პრეზიდენტი გავლენის მხრივ ქვეყნის მეორე თანამდებობაა კუბის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივნის შემდეგ. პრეზიდენტი ასევე ითავსებს ქვეყნის პრემიერის ფუნქციასაც, ოფიციალურად როგორც კუბის მინისტრთა საბჭოს პრეზიდენტი.
ავადმყოფობის, არყოფნის ან გარდაცვალების შემთხვევაში პრეზიდენტის მოვალეობას პირველი ვიცე-პრეზიდენტი ასრულებს.
კუბის პრეზიდენტების სია
რესურსები ინტერნეტში
Cuba – World Statesmen.org
კუბა
ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნების პრეზიდენტები
აშორნია

აშორნია (არშარუნიქ, აშორნექ), ისტორიული მხარე სომხეთში, აირარატის პროვინციის ერთ-ერთი თემი (გავარი). მდებარეობდა მდინარე ერლეხის (ახლანდელი არაქსის) მარცხენა მხარეზე, ქ. კაღზევანის ჩრდილოეთით. ქართულ წყაროებში იხსენიება იმ ომებთან დაკავშირებით, რომლებსაც ქართველი მეფეები აწარმოებდნენ მეზობელი სომხეთის ტერიტორიაზე. 1120 წელს დავით აღმაშენებელმა დალაშქრა აშორნია და გაანადგურა იქ მსხდომი თურქმანი ტომები; 1130-იან წლებში მას განაგებდა ქირქიშ (თირქაშჭ) აბულათისძე., შვილი ივანე აბულეთისძისა; 1156 წელს მეფე გიორგი III-მ აშორნიის ქალაქები წაართვა იქაურ მაჰმადიან მმართველებს.
ლიტერატურა
ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 2, თბ., 1965;
ბერძენიშვილი დ., ქსე, ტ. 2, გვ. 68, თბ., 1977
სომხეთი
ძვ. წ. 1310-იანები

ძვ. წ. 1310-იანები
მოვლენები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
ძვ. წ. XIV საუკუნე
ელ-ჰამარი

ელ-ჰამარი, ჰამარი — მარილიანი ტბა სამხრეთ-აღმოსავლეთ ერაყში, ჰამარის მარშების ფარგლებში. მდებარეობს მდინარეების ევფრატისა და შატ-ელ-არაბის ქვემო დინების აუზში. სიგრძე 120 კმ, სიგანე 20 კმ-მდე, ზედაპირის ფართობი 600-1350 კმ². ტბის წყლის დონე რყევადია, წყლის მაქსიმალური სიღრმე იცვლება 1,8 მეტრიდან (ზამთარი) 3,0 მეტრამდე (გაზაფხული). აპრილსა და მაისში ევფრატზე წყალმოვარდნის დროს დონე მატულობს. ნაპირები დაბალია. გარშემორტყმულია დაჭაობებული ადგილებით, ბევრია ლერწამი. ტბა სანაოსნოა სამხრეთ ნაწილში. წარმოიქმნა V საუკუნეში როდესაც მდინარე ევფრატზე მომხდარი ძლიერი წყალდიდობის დროს იყო გარღვეული ჯებირები და ქალაქებს ბასრასა და სუკ-ელ-შუიუხს შორის მდებარე დაბლობი აღმოჩნდა ჩაძირული. ჰამარის სახელს ატარებს სატურნის თანამგზავრის ტიტანის ერთ-ერთი ტბა. ადგილობრივ მოსახლეობას შეადგენენ მაადანები.
რესურსები ინტერნეტში
ელ-ჰამარი — გეოგრაფიული ენციკლოპედია
ელ-ჰამარი — ცნობები
ერაყის ტბები
Lodosa

Lodosa is a small town of around 5,000 people located in the province and autonomous community of Navarre, northern Spain. Located along the river Ebro, in a largely agricultural area, the town of Lodosa is known for its piquillo peppers (pimientos del piquillo), and its natural environment. The largest nearby city is Pamplona.
References
Municipalities in Navarre