PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ფრანც კარლ ავსტრიელი

ფრანც კარლ ავსტრიელი
ფრანც კარლ იოზეფ ავსტრიელი (დ. 17 დეკემბერი, 1802, ვენა — გ. 8 მარტი, 1878, ვენა) — ავსტრიის ერცჰერცოგი ჰაბსბურგების გვარიდან. ავსტრიის და მექსიკის იმპერატორები მამა. ერცჰერცოგ ფრანც ფერდინანდის პაპა, რომლის მკვლელობაც გახდა პირველი მსოფლიო ომის დაწყების საბაბი.
ბიოგრაფია
ფრანც კარლი დაიბადა 1802 წელს ვენაში. ის იყო იმპერატორ ფრანც II-ის და ორი სიცილიის სამეფოს პრინცესის, ტერეზას ვაჟი.
1824 წლის 4 ნეომბერს ვენაში ის დაქორწინდა ბავარიის მეფის, მაქსიმილიან I-ის და მისი მეორე ცოლის, კაროლინა ბადენელის ქალიშვილზე, სოფია ბავარიელზე. ფრანც კარლი იყო არაპატივმოყვარე და პასური ადამიანი. მაგრამ მიუხედავად ამისა, ის ესწრებოდა საბჭოს სხდომებს, რომელიც მართავდა სახელმწიფოს 1835—1848 წლებში, ფრანცის უფროსი ძმის, ფერდინანდ I-ის უუანარობის გამო. ცოლის დაჟინებული მოთხოვნით, 1848 წლის დეკემბერში მან უარი თქვა ტახტზე ასვლაზე ფერდინანდ I-ის გარდაცვლალების შემდეგ და ნება დართო უფროს ვაჟს, ფრანც იოზეფს გამეფებულიყო. ერცჰერცოგი ფრანც კარლ ავსტრიელი გარდაიცვალა 1878 წლის 8 მარტს ვენაში, მისი ცოლის გარდაცვალებიდან 6 წელიწადში.
შვილები
ფრანც კარლ ავსტრიელს და სოფია ბავარიელს შეეძინათ 5 შვილი:
ფრანც იოზეფ I (18 აგვისტო 1830 — 21 ნოემბერი 1916) — ავსტრიის უკანასკნელი იმპერატორი.
მაქსიმილიანი (6 ივლისი 1832 — 19 ივნისი 1867) — მექსიკის იმპერატორი.
კარლ ლუდვიგი (30 ივლისი 1833 — 19 მაისი 1896)
მარია ანა (27 ოქტომბერი 1835 — 5 თებერვალი 1840)
ლუდვიგ ვიქტორი (15 მაისი 1842 — 18 იანვარი 1919)
ლიტერატურა
Constantin von Wurzbach: Habsburg, Franz Karl Joseph. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. Band 6, Verlag L. C. Zamarski, Wien 1860, S. 257.
Franz Karl (Joseph) In: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 1. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1957, S. 353.
ავსტრიის ერცჰერცოგები
ჰაბსბურგები
დაბადებული 17 დეკემბერი
დაბადებული 1802
გარდაცვლილი 8 მარტი
გარდაცვლილი 1878
მურშუდობა

მურშუდობა — სოფელი აზერბაიჯანში, ხაჩმაზის რაიონში.მოსახლეობის რაოდენობა 1672 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ხაჩმაზის რაიონის სოფლები
ჩრდილოეთ ამერიკისა და კანადის ეპარქია

ჩრდილოეთ ამერიკისა და კანადის ეპარქია — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპარქია ჩრდილოეთ ამერიკაში.
ისტორია
ქართველი ემიგრანტები ჩრდილოეთ ამერიკაში გამოჩდნენ 1920-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც საქართველო დემოკრატიული რესპუბლიკის ბოლშევიკური რუსეთის მიერ ოკუპაცია მოხდა, ნაწილი კი 1924 წლის აჯანყების შემდეგ.
2009 წლის 30 აპრილს საქართველოს მართლმადიდებელური ეკლესიის, წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით, ჩრდილოეთ ამერიკაში ქართული მრევლის მმართველად დაინიშნა ეპისკოპოსი დიმიტრი (შიოლაშვილი). ხოლო 2014 წლის 22 ივნისიდან ეპისკოპოსი საბა(ინწკირველი).
2014 წლის, 3 ივნისს საქართველოს მართლმადიდებლური ეკელსიის გადაწყვეტილებით წარმოიქმან, დამოუკიდებელი, ჩრდილოეთ ამერიკის ეპარქია. ერთდროულად, სინოდმა დაადგინა ყველა ქართულ უცხოურ სამრევლოში დაეარსებინათ კულტურული დასასულიერო ცენტრები, აგრეთვე საკვირაო სკოლებიც.
2014 წლის 3 ივნისს საქართველოს მართლმადიდებლური ეკლესიის, წმ.სინოდის გადაწყვეტილებით, ჩამოყალიბდა ჩრდ.ამერიკის ეპარქია, ამასთანავე გადაწყდა დაარსებულიყო საქართველოს უცხოურ სამრევლოებში სასულიერო და კულტურის ცენტრები და საკვირაო სკოლები.
ეპისკოპოსები
დიმიტრი (შიოლაშვილი) (2009 წლის 30 აპრილი - 2014 წლის 3 ივნისი)
საბა (ინწკირველი) (2014 წლის 22 ივნისიდან)
სქოლიო
საქართველოს ეპარქიები
Serra do Navio

Serra do Navio, (Mountain range of the Ship) is a municipality located in the center of the state of Amapá in Brazil. Its population is 5,488 (2020 est.) and its area is 7,713 km². In the 1947, Manganese was discovered in the area. Serra do Navio was built as a planned city to house the workers. On 22 June 1993, the capital of the municipality was changed from Água Branca do Amapari to Serra do Novio.
History
In the 1947, Manganese was discovered in the area. ICOMI was given the concession to exploit the mines, however the scale of the operation was such, that Bethlehem Steel Company was given a 49% stake in 1950. The Amapá Railway, and two towns for the workers were constructed: Serra do Navio and Vila Amazonas near Santana where a harbour was built. Serra do Navio was built according to North-American standards and was considered a model town.
During the 1980s, the mine produced about 1,000,000 tons of ore, however Bethlehem Steel wanted to end the cooperation, because the deposits were being exhausted. The contract was originally set to end in 2003, however in 1996, Bethlehem Steel decided to end the contract.
The closing of the main mine, led to a steep decrease in population, and the appearance of a ghost town. Smaller mines still operate in the region. Other economic activities include agriculture, and forestry.
Serra do Navio is located on the BR-210 highway. The municipality is subdivided in two districts: The town of Serra do Navio and Cachaço.
Geography
Nature
The municipality contains 7.83% of the Amapá State Forest, a sustainable use conservation unit established in 2006.
Climate
Notable people
Fernanda Takai (1975), singer and guitarist
References
External links
Official website (in Portuguese)
Manganese mines in Brazil
Municipalities in Amapá
Planned communities in Brazil
Populated places in Amapá
Khutorok

Khutorok is a rural locality (a village) in Abakanovskoye Rural Settlement, Cherepovetsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 4 as of 2002.
Geography
Khutorok is located northwest of Cherepovets (the district's administrative centre) by road. Kazimir is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Cherepovetsky District
Araçaí

Araçaí is a Brazilian municipality located in the northeast of the state of Minas Gerais. Its population was 2,354 people living in a total area of 185 km². The city belongs to the meso-region of Metropolitana de Belo Horizonte and to the micro-region of Sete Lagoas. It became a municipality in year of 1962.
Location
The city center of Araçaí is located at an elevation of 739 meters directly north of Sete Lagoas. Neighboring municipalities are: Cordisburgo (N), Jequitibá (E), Sete Lagoas (S), and Paraopeba (W).
Distances
Belo Horizonte: 108 km south on MG-231 then BR-040
Paraopeba: 25 km
Sete Lagoas: 43 km
Cordisburgo: 17 km
Economy
Services, mining, agriculture, and small industries are the main economic activities. The main industries are textile and dairy products. The GDP in 2005 was approximately R$13 million, with 1 million reais from taxes, 7 million reais from services, 2 million reais from industry, and 3 million reais from agriculture. There were 113 rural producers on 141,000 hectares of land (2006). Approximately 350 persons were occupied in agriculture. The main crops are rice, beans, and corn. There were 7,800 head of cattle, of which 800 were milk cows (2006). Only 34 of the rural properties had tractors in 2006.
There were no banks (2007). In the vehicle fleet there were 150 automobiles, 13 trucks, 15 pickup trucks, 3 buses, and 45 motorcycles (2007).
Health and education
In the health sector there were 4 health establishments (2005). Educational needs of 680 students were met by 2 primary schools, 1 middle school, and 1 pre-primary school.
Municipal Human Development Index: 0.748 (2000)
State ranking: 296 out of 853 municipalities
National ranking: 1,926 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 91%
Life expectancy: 69 (average of males and females)
In 2000 the per capita monthly income of R$173.00 was below the state average of R$276.00 and below the national average of R$297.00. Poços de Caldas had the highest per capita monthly income in 2000 with R$435.00. The lowest was Setubinha with R$73.00.
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha. In more recent statistics (considering 5,507 municipalities) Manari in the state of Pernambuco has the lowest rating in the country—0,467—putting it in last place.
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
ოლღა კალანდაძე-აღასოვი

ოლღა კალანდაძე-აღასოვი — ქართველი კოლორატურული სოპრანო.
ბიოგრაფია
საოპერო თეატრში 1918 წლიდან მოღვაწეობდა. შეასრულა ქრისტინეს პარტია რ. გოგნიაშვილის „ქრისტინეში“. დამოუკიდებელ საქართველოში, 1919 წლის 5 თებერვალს იყო ნინოს როლის პირველი შემსრულებელი დ.არაყიშვილის ოპერაში „თქმულება შოთა რუსთაველზე“; აგრეთვე, ქეთოს პირველი შემსრულებელი ვიქტორ დოლიძის ოპერაში „ქეთო და კოტე“. გასაბჭოების შემდეგ, 1922 წლის 6 მაისს მონაწილეობდა ვიქტორ დოლიძის „ლეილას“ პრემიერაში. მას ლექსი მიუძღვნა ცნობილმა პოეტმა ვ. გაფრინდაშვილმა.
ლიტერატურა
ქართველი სოპრანოები
Novoseltsovo

Novoseltsovo is a village in the Lori Province of Armenia.
References
Populated places in Lori Province
ჰუტულუ

ჰუტულუ — სოფელი მოლდოვაში, კაჰულის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 73 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 429 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
კაჰულის რაიონის სოფლები
Urdaneta Municipality, Aragua

Urdaneta Municipality, Aragua
Urdaneta is one of the 18 municipalities (municipios) that makes up the Venezuelan state of Aragua and, according to the 2011 census by the National Institute of Statistics of Venezuela, the municipality has a population of 21,271. The town of Barbacoas is the shire town of the Urdaneta Municipality.
Name
The municipality is one of several in Venezuela named "Urdaneta Municipality" in honour of Venezuelan independence hero Rafael Urdaneta.
Demographics
The Urdaneta Municipality, according to a 2007 population estimate by the National Institute of Statistics of Venezuela, has a population of 21,270 (up from 19,339 in 2000). This amounts to 1.3% of the state's population. The municipality's population density is .
Government
The mayor of the Urdaneta Municipality is Sotero González, re-elected on October 31, 2004, with 32% of the vote. The municipality is divided into four parishes; Capital Urdaneta, Las Peñitas, San Francisco de Cara, and Taguay.
References
External links
urdaneta-aragua.gob.ve
Municipalities of Aragua
სან-ვისენტე (ჩრდილოეთი კამარინესი)

სან-ვისენტე (ჩრდილოეთი კამარინესი)
სან-ვისენტე (ოფიციალურად სან-ვისენტეს მუნიციპალიტეტი) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 579 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Philippine Census Information
სქოლიო
ჩრდილოეთ კამარინესის მუნიციპალიტეტები
სლოვიანსკის რაიონი

სლოვიანსკის რაიონი — რაიონი აღმოსავლეთ უკრაინაში, დონეცკის ოლქში. მისი ფართობია 1 274 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 34 115 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 27 კაცს კმ²-ზე. სლოვიანსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სლოვიანსკი.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
დონეცკის ოლქის რაიონები
საგარეჯოს წმინდა გიორგის ეკლესია

საგარეჯოს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, ქალაქ საგარეჯოში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეებში და ალაგ-ალაგ, კედლებშიც მოზრდილი დამუშავებული ქვებია გამოყენებული. კედლები მოყვითალო ფერის, წმინდა ბათქაშითაა გასწროებული. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელიც გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით. გარედან ეკლესიის კედლები სადაა. ეკლესიასთან ახლოს სხვადასხვა ზომის ბევრი ქვევრი აწყვია.
რესურსები ინტერნეტში
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Sondorillo District

Sondorillo District is one of eight districts of the province Huancabamba in Peru.
References
იგორ არდაშევი

იგორ არდაშევი (დ. 2 აგვისტო, 1967, ბრნო) – ჩეხი პიანისტი.
სწავლობდა ბრნოს კონსერვატორიაში, იყო ინესა იანიჩკოვას მოსწავლე. 1987 წელს მიიღო ჩაიკოვსკის საერთაშორისო კონკურსის პრემია. 1991 წელს მიიღო პრემია დედოფალი ელიზაბეტის კონკურსზე. 1988 წელს აიღო მესამე ადგილი პრაღის გაზაფხულის შეჯიბრზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბიოგრაფია
სქოლიო
ჩეხი პიანისტები
დაბადებული 1967
დაბადებული 2 აგვისტო
Polyrhachis solmsi

Polyrhachis solmsi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
კონი

კონი
საკუთარი სახელი კონი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კონი, ანატოლი — რუსი იურისტი, საზოგადო მოღვაწე და ლიტერატორი
კონი, ფელიქს — პოლონეთის, რუსეთისა და საერთაშორისო რევოლუციური მოძრაობის მოღვაწე
შანშე მხარგრძელი

შანშე მხარგრძელი
შანშე (შაჰანშა) მხარგრძელი, (გ. 1261) — XIII საუკუნის ქართველი დიდებული, მანდატურთუხუცესი, გავლენიანი სახელმწიფო მოღვაწე. ამირსპასალარ-მანდატურთუხუცესის ზაქარიას ძე.
მხარგრძელის ნათლობის სახელი იყო სარგისი, შემდეგ ანისის მფლობელის ტიტულის შაჰანშა იქცა მის საკუთარ სახელად (ანისიც და ეს ტიტულიც მემკვიდრეობით მიიღო მამისაგან). მამის გარდაცვალების შემდეგ 5 წლის მხარგრძელი იშვილა ბიძამ - ივანე ათაბაგმა, რომელმაც იგი ქალკედონურ სარწმინოებაზე მოაქცია. სრულასაკოვნების მიღწევის შემდეგ მხარგრძელი მანდატურთუხუცესი გახდა (ამირსპასალარის სახელო კი დროებით ივანეს სახლში გადავიდა).
მხარგრძელი დიდი მემამულე იყო საფრანგეთის მეფის ლუი IX-ის ემისარი მონღოლთა ყაენთან - რუბრიკი, რომელსაც მხარგრძელის მონღოლთა ყაენთან - რუბრუკი, რომელსაც მხარგრძელის მამულში გაუვლია, ახასიათებს მას როგორც 15 ქალაქის მფლობელ ძლიერ ფეოდალს.
მონღოლთა შემოჭრის დროს მხარგრძელმა თავი შეაფარა აჭარას, ხოლო შემდეგ დაუზავდა მტერს და დაიმტკიცა მისგან თავისი სამფლობელოები. რუსუდანმა მხარგრძელი გაგზავნა მონღოლებთან დასაზავებლად. მონღოლებთან შესარიგებლად იმერეთიდან აღმოსავლეთ საქართველოში გადმოსულ რუსუდანსა და მის ძეს დავითს სხვა დიდებულებთან ერთად შანშეც შეეგება. საქართველოს დუმნებად დაყოფის შემდეგ მონღოლებმა მხარგრძელი დანიშნეს ერთ-ერთი დუმნის მეთაურად, დაუქვემდებარეს მას მისი და ავაგ მხარგრძელის მამული. უმეფობის ხანაში (1245-1247) შანშე დაუპირისპირდა ეგარსლან ბაკურციხელს, რომელმაც ხელთ იგდო ძალაუფლება, მონაწილეობდა დავით გიორგის ძის (შემდეგში დავით VII ულუ) და რუმიდან საქართველოში ჩამოყვანაში. შანშეს ვაჟი ამირსპასალარი ზაქარია მონღოლებმა სიკვდილით დასაჯეს. ეს ვერ გადაიტანა მხარგრძელმა და იმავე წელს გარდაიცვალა. დაკრძალეს მის საგვარეულო მონასტერში - ქობერში.
გენეალოგიური ხე
მხარგრძელთა გენეალოგია
ლიტერატურა
მესხია შ., საშინაო პოლიტიკური ვითარება და სამოხელეო წყობა XII საუკუნის საქართველოში, თბ., 1979;
ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 2-3, თბ., 1965-1966;
Джанашиа С. Н., Об одном примере искажения исторической правды..., Тб., 1947;
სქოლიო
ქართველი დიდი ფეოდალები
გარდაცვლილი 1261
ანდრეი კურკოვი

ანდრეი კურკოვი (დ. 23 აპრილი, 1961, ბუდოგოში, ლენინგრადის ოლქი) ― უკრაინელი მწერალი და სცენარისტი.
ბიოგრაფია
ანდრეი კურკოვი 1961 წლის 23 აპრილს ბუდოგოშში, ლენინგრადის ოლქში დაიბადა. ადრეული ბავშვობიდანვე კიევში ცხოვრობდა. 1983 წელს კიევის უცხო ენათა სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი დაამთავრა. სწავლის დასრულების შემდეგ გაზეთის რედაქტორად და გამომცემლობის „დნეპრი“ რედაქტორად მუშაობდა. 24 წლის ასაკში საბჭოთა არმიაში ჩაირიცხა.
დღეისთვის 20-მდე წიგნის ავტორია, მათ შორის 5 საბავშვო წიგნია.
1990-იანი წლებიდან კურკოვის ნაწარმოებებს რუსულ ენაზე უკრაინაში გამომცემლობა „Фолио“ (ხარკივი) გამოსცემს. 2005 წლიდან რუსეთში კურკოვის ნაშრომებს გამომცემლობა „Амфора“ (სანქტ-პეტერბურგი) გამოსცემს.
უკრაინაში კურკოვის რომანის, „პიკნიკი ყინულზე“, 250 ათაზე მეტი ეგზემპლარი გაიყიდა. მისი ნაწარმოებები 35-ზე მეტ ენაზეა ნათარგმნი.
ალექსანდრე დოვჟენკოს სახელობის კინოსტუდიაში სცენარისტად მუშაობდა. 1993 წლიდან არის უკრაინის კინემატოგრაფთა კავშირის, ხოლო 1994 წლიდან უკრაინის მწერალთა ეროვნული კავშირის წევრი.
2014 წლის 8 აპრილს საპატიო ლეგიონის ორდენით დაჯილდოვდა.
რესურსები ინტერნეტში
Андрей Курков: в нашем обществе говорить о морали глупо
Андрей Курков: Выпивая с людьми (статья для The New York Times)
Феномен Куркова: маркетинг вместо литературы
http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-30131108
სქოლიო
დაბადებული 23 აპრილი
დაბადებული 1961
უკრაინელი მწერლები
უკრაინელი მამაკაცი მწერლები
საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრი

საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრი — სამეცნიერო-შემოქმედებითი ტიპის დაწესებულება.
ისტორია
საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრი ხალხური შემოქმედების ნიმუშების მოვლა-დაცვის, შეკრების, კვლევისა და პოპულარიზაციის საქმეს 1936 წლიდან ემსახურება, ჯერ კიდევ იმ დროიდან, როცა ის ხელოვნების საქმეთა სამართველოსთან შეიქმნა და ხალხური შემოქმედების კაბინეტი ეწოდა. მას მიხეილ მგალობლიშვილი ხელმძღვანელობდა, კონსულტატი კი ვახტანგ კოტეტიშვილი იყო.
ერთი წლის შემდეგ მას ხალხური შემოქმედების სახლი დაერქვა და სათავეში კომპოზიტორი, ფოლკლორისტი, ლოტბარი და საზოგადო მოღვაწე გრიგოლ კოკელაძე ჩაუდგა, რომელიც 15 წელი ხელმძღვანელობდა დაწესებულებას, მოადგილე მწერალი მიხეილ მრევლიშვილი იყო.
1940-იან წლებში ხალხური შემოქმედების სახლები მთელი საბჭოთა კავშირის მასშტაბით იქმნებოდა, რომლებიც რესპუბლიკის მხატვრული თვითმოქმედებას უძღვებოდნენ. საკავშირო ცენტრი კი მოსკოვში იყო (Всесоюзный дом народного творчества). საქართველოშიც ხალხური შემოქმედების სახლს ფილიალები ცხინვალში, ბათუმსა და სოხუმში ჰქონდა.
1952 − 1980 წლებში ხალხური შემოქმედების სახლის დირექტორი კომპოზიტორი მიხეილ ჩირინაშვილი იყო.
დაწესებულებას ასევე ხელმძღვანელობდნენ: ვალერიან ცაგარეიშვილი, რევაზ კერესელიძე.
1983 წლიდან დაწესებულებას ხალხური შემოქმედებისა და კულტ-საგანმანათლებლო მუშაობის რესპუბლიკური სამეცნიერო-მეთოდური ცენტრი ეწოდა, ხელმძღვანელი კი ცისანა ქოჩეჩაშვილი გახდა.
2005 წლიდან რეორგანიზაციის შედეგად ხალხური შემოქმედების სახლს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის სახელი მიენიჭა და დირექტორად ლოტბარი, ანსამბლ "ლაშარის" ხელმძღვანელი გიორგი უშიკიშვილი დაინიშნა.
2014 წლიდან დღემდე ფოლკლორის ცენტრის აღმასრულებელი დირექტორი ლოტბარი, სახელმწიფო ანსამბლ ბასიანის'' ხელმძღვანელი გიორგი დონაძეა.
დღეს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის საქმიანობის ერთ-ერთი მთავარი პრიორიტეტი საქართველოს რეგიონებში წარმომადგენლობებისა და სალოტბარო სკოლების გახსნაა, რაც ხალხური შემოქმედების პოპულარიზაციასა და შენახვას ემსახურება.
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის ოფიციალური საიტი
ქართული ფოლკლორი
საქართველოს ორგანიზაციები
მაგრანეთის კვირაცხოვლის ეკლესია

მაგრანეთის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაგრანეთის განაპირას, სამხრეთით, საცხვრეგორაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,6 x 4,9 მეტრი), ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. გარეთა კუთხეების წყობაში რამდენიმე შირიმის ქვაა ჩართული. კედლები შიგნიდან და გარედან ბათქაშითაა გასწორებული, რომელიც ქვებს შორის დარჩენილ არეებს ავსებს და ნაწილობრივ, მათ ზედაპირებსაც ფარავს. დაზიანებულია: ჩამოშლილია გადახურვა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები და გარეთა კუთხეები. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია. კარი გარედან თაღოვანია, ხოლო შიგნიდან ბრტყლადაა გადახურული. ეკლესიის დარბაზი კვადრატული ფორმისაა, აღმოსავლეთით დასრულებილია საკმაოდ ღრმა აფსიდით, რომელსაც გეგმით ოდნავ ნალისებური ფორმა აქვს. აფსიდის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო, გეგმით ნახევარწრიული თაღოვანი ნიშია. ერთი მომცრო, კვადრატული ფორმის ნიში მოქცეულია სამხრეთ ნიშის ზემოთ, კონქის არეში. აფსიდის სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, რიყის ქვით ნაგები კუბური ფორმის ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდს დარბაზისგან გამოყოფს კანკელი (ამჟამად ქვედა ნაწილიღაა შემორჩენილი). აფსიდი გადახურულია კონქით, რომლის თაღს სამცენტრიანი თაღის ფორმა აქვს. მსგავსი ფორმისაა დარბაზის კამარაც. ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილო კედლებში თითო სწორკუთხა სარკმელია. ჩრდილო კედელში მცირე ზომის კვადრატული ნიშია. ეკლესიის ფასადები რიყის ქვის ირეგულარული წყობითაა ნაწყობი. ძეგლს ლავგარდნის ერთი ქვაც კი არ შემორჩა, იგი შირიმის სწორკუთხა ქვებით (აღმოჩნდა ნანგრევებში) ყოფილა შედგენილი. ეკლესიას ადრე შემოვლებული ჰქონია წრიული მოხაზულობის გალავანი (შემორჩენილია ფრაგმენტულად).
ლიტერატურა
თიანეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეკატერინე ნაფეტვარიძე

ეკატერინე ნაფეტვარიძე (დ. 18 ნოემბერი, 1892 — გ. 11 იანვარი, 1965) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1947). მუშაობდა სინოპტიკურ-კლიმატოლოგიური მიმართულებით.
ბიოგრაფია
ეკატერინე ნაფეტვარიძემ დაამთავრა ქალაქ პეტერბურგის ბესტუჟევის ქალთა უმაღლესი კურსების ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი 1916 წელს.
მუშაობა დაიწყო თბილისის ფიზიკურ ობსერვატორიაში; 1930 წელს სამუშაოდ გადაიყვანეს ამიერკავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიური სამსახურის სამმართველოს ამინდის ინსტიტუტში მეცნიერ-თანამშრომლად; 1936 წლიდან მუშაობდა ამინდის გრძელვადიანი პროგნოზების განყოფილებაში. სხვა მკვლევარებთან ერთად, მან შეისწავლა ამიერკავკასიაში მიმდინარე ცირკულაციური პროცესების თავისებურებანი.
საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1947 წელს თემაზე: „ატმოსფეროს ცირკულაციური პროცესები საქართველოს ტერიტორიაზე, როგორც მისი კლიმატური ფაქტორი“.
მის სადისერტაციო ნაშრომში მოცემულია ჰავის ერთ-ერთი ძირითადი ფაქტორის დახასიათება, ახსნილია მისი როლი საქართველოს კლიმატური პირობების ჩამოყალიბებაში. 1950–52 წლებში შეთავსებით მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, სადაც აწარმოებდა ამიერკავკასიაში და, კერძოდ, საქართველოში კლიმატისა და მისი შემქმნელი ფაქტორების შესწავლას. ამ პერიოდში გამოქვეყნდა მეტად საინტერესო ნაშრომები, რომელთაც როგორც თეორიული ისე პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვთ.
1953 წლიდან მუშაობდა თბილისის (ამიერკავკასიის) რეგიონალურ სამეცნიერო-კვლევით ჰიდრომეტეოროლოგიურ ინსტიტუტში. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი.
სქოლიო
ქართველი გეოგრაფები
ქართველი კლიმატოლოგები
გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატები
რუსული რეალისტური ხელოვნების ინსტიტუტი

რუსული რეალისტური ხელოვნების ინსტიტუტი — კერძო მუზეუმი და საგამოფენო ცენტრი მოსკოვში. გაიხსნა 2011 წლის 1 დეკემბერს ალექსეი ანანიევის ინიციატივით, მოსკოვის ერთ-ერთ რაიონში მდებარე 1823 წელს აგებული საჩითავი ქარხნის ძველ შენობაში. მისი კოლექცია მიიჩნევა XX საუკუნის რუსული რეალისტური ფერწერის სკოლის ერთ-ერთ საუკეთესო კოლექციად. 2018 წლის მონაცემებით მუზეუმში დაცულია 500-ზე მეტი ნამუშევარი. 2019 წელს დირექციამ გამოაცხადა მუზეუმის დახურვის შესახებ, რაც განაპირობა ანანიევის შემოსავლების დაყადაღებამ. 2021 წლის მონაცემებით მუზეუმი კვლავ დაკეტილია, ხოლო ექსპონატები დაყადაღებული.
შენობა
ქარხნის შენობა 1823 წელს ააშენა შვეიცარიელმა ხელოსანმა ბუხერმა. მომდევნო ათწლეულებში, ქარხანა გახდა ყველაზე დიდი საჩითავი საწარმო რუსეთის იმპერიაში.
1905-1907 წლების რევოლუციის დროს, ფაბრიკა გახდა მუშათა მასობრივი გაფიცვების ერთ-ერთი მთავარი დასაყრდენი. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებასთან ერთად, წარმოებას ეწოდა „პირველი საჩითავი ქარხანა“.
სსრკ-ის დაშლის შემდეგ, ქსოვილების მოხმარების შემცირების გამო, ქარხანამ შეწყვიტა კონკურენცია ივანოვოს საწარმოებთან. ახალმა მფლობელმა კომპანია „Промсвязьнедвижимость“-მა, 1990-იანი წლების ბოლოს გადაწყვიტეს საამქროების უმეტესობის დახურვა.
ექსპოზიცია
მუზეუმის ფონდი შეიცავს რუსული რეალისტური ხელოვნების 6000-ზე მეტ ნამუშევარს, მაგრამ მუდმივ გამოფენაზე მხოლოდ 500 ნამუშევარია წარმოდგენილი. ექსპოზიცია მოწყობილია ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით და განთავსებულია შენობის სამ სართულზე, რომლის საერთო ფართობია 4500 მ².
2016 წლისთვის მუზეუმმა გაიარა საგამოფენო სივრცის ფართომასშტაბიანი რემონტი. რემონტის შემდეგ, შენობა აღჭურვეს კლიმატის კონტროლის სისტემით, რაც საშუალებას იძლევა შეინარჩუნოს ნახატებისთვის ოპტიმალური ტემპერატურა..
პირველი სართული
პირველ სართულზე გამოფენილია XIX საუკუნის ბოლო და XX საუკუნის დასაწყისის მხატვრების ნამუშევრები. წარმოდგენილი ნამუშევრები მოიცავს არკადი პლასტოვის, სერგეი გერასიმოვის, ალექსანდრე დეინეკას, იური პიმენოვის, გეორგი ნისა და ისააკ ბროდსკის ტილოებს.
მეორე სართული
მეორე სართულზე ომის შემდგომი საბჭოთა ხელოვნებაა გამოფენილი. დარბაზების პირველ ნახევარში არის ნამუშევრები, რომლებიც ეძღვნება დიდ სამამულო ომს და იმდროინდელი რუსული სოფლის ხედებს. დარბაზების მეორე ნახევარი მოიცავს მხატვრების ნამუშევრებს ხრუშჩოვის დათბობის პერიოდიდან: გელი კორჟევი, ძმები სერგეი და ალექსეი ტკაჩევები, ვიქტორ ივანოვი, პიოტრ ოსოვსკი, დიმიტრი ჟილინსკი, ტაირ სალახოვი .
მესამე სართული
ზედა სართულის ექსპოზიცია ეძღვნება თანამედროვე ხელოვნებას, რომელიც შეიქმნა 1970 -იანი წლებიდან. ოთახები გაფორმებულია მინიმალისტური სტილით და შავ-თეთრი ფერით. კედლებზე გამოსახულია ვიქტორ კალინინის, ალექსეი სუხოვეცკის, ვლადიმერ ტელინის, ვიაჩესლავ სტეკოლშჩიკოვის, ვიაჩესლავ ზაგონეკისა და მიხაილ იზოტოვის ნახატები.
ლიტერატურა
Дьяконов В. Спортивная живопись. — КоммерсантЪ, 2014. — Вып. 4. — С. 39.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
მოსკოვის მუზეუმები
ნიუასის კუნძულები

ნიუასის კუნძულები — ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე კუნძულთა ჯგუფი ტონგის სამეფოში, წყნარ ოკეანეში. ადმინისტრაციულად კუნძულთა ჯგუფი შედის ნიუასის ოლქში.
გეოგრაფია
მოიცავს სამ ვულკანურ კუნძულს:
ნიუატოპუტაპუ
ნიუაფოოუ
ტაფაჰი.
ისტორია
ნიუასის კუნძულები 1616 წელს აღმოაჩინეს ნიდერლანდელმა მოგზაურებმა იაკობ ლემერმა და ვილემ სხაუტენმა.
მოსახლეობა
2011 წელს მოსახლეობამ შეადგინა 1282 ადამიანი, რაც შეადგენს ტონგის სამეფოს მთელი მოსახლეობის 1,24 %-ს. ნიუასის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ჰიჰიფო, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ნიუატოპუტაპუზე.
სქოლიო
ტონგა
ტონგის კუნძულები
წყნარი ოკეანის კუნძულები
ოკეანეთის კუნძულები