PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
თეოდორე (ჭუაძე)

თეოდორე (ჭუაძე)
მიტროპოლიტი თეოდორე (ერისკაცობაში — დიმიტრი ალექსანდრეს ძე ჭუაძე; დ. 11 აპრილი, 1967, სიღნაღი) — ახალციხის, ტაო-კლარჯეთისა და ლაზეთის ეპარქიის მიტროპოლიტი.
1984 - თელავის მე-4 საშუალო სკოლა;
1991 - საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი;
1992 - ახალციხის სასულიერო სემიანარია;
1991 წლის 22 თებერვალი - ბერად აღკვეცა;
1991 წლის 7 ივნისი - დიაკვნად კურთხევა;
1991 წლის 8 სექტემბერი - მღვდლად კურთხევა;
1993 წლის 18 ივნისი - იღუმენი;
1996 წლის 26 ოქტომბერი - არქიმანდრიტი;
1996 წლის 27 ოქტომბერი - ეპისკოპოსად კურთხევა;
1996-1998 წწ. - ბოდბელი ეპისკოპოსი;
1998 წელს - ახალციხის ეპისკოპოსი;
2003 - ახალციხის სასულიერო სემინარიის რექტორი;
2003 წლის 14 სექტემბერი - მთავარეპისკოპოსი;
2003-2004 წწ. - საქართველოს საპატრიარქოს საფინანსო-ეკონომიკური განყოფილების თავმჯდომარე;
2004-2005 - თბილისის სასულიერო აკადემიისა და სემინარიის რექტორი;
2005 წლის 1 თებერვალი - სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსი.
2006 წლის 30 აპრილი - ებოძა მიტროპოლიტობა.
2004 წლის 30 ივნისს, წმ. შალვა ახალციხელის ხსენების დღეს, ახლაციხობის სახალხო დღესასწაულზე, მეუფე თეოდორეს ახალციხის საკრებულოს გადაწყვეტილებით ახალციხის საპატიო მოქალაქის წოდება მიენიჭა.
კათედრა და რეზიდენცია ახალციხესა და საფარაში.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდი
რესურსები ინტერნეტში
ახალციხის, ტაო-კლარჯეთისა მიტროპოლიტი თეოდორე
დაბადებული 11 აპრილი
დაბადებული 1967
ქართველი ეპისკოპოსები
სიღნაღის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
სამშვილდის სიონი

სამშვილდის სიონი — შუა საუკუნეების პერიოდის არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ სამშვილდეში, ისტორიულ ციხე-ქალაქ სამშვილდის ტერიტორიაზე. აგებულია წარმართულ პერიოდში დედოფალ საგდუხტის მიერ აგებული ტაძრის ადგილზე 759-777 წლებში ერისთავ ვარაზბაკურისა და შემდეგ ერისთავ იოვანეს მიერ.
სამშვილდის სიონს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ, ხოლო ამავე წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის № 665 ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ისტორია
ქართლის ცხოვრება გვამცნობს რომ V საუკუნეში ვახტანგ გორგასალის დედამ საგდუხტმა "აღაშენა სიონი სამშუილდისა". ტაძარი დანგრეულია, შედარებით უკეთ არის შემონახული აღმოსავლეთი ნაწილი. აღმოსავლეთის ფასადზე დაცული გრძელი წარწერის ფრაგმენტებში მოთხრობილია ტაძრის აშენების ისტორია, მოხსენიებული არიან ისტორიული პირები - ბიზანტიის იმპერატორები კონსტანტინე V კოპრონიმე და ლეონ IV ხაზარი. ამის საფუძველზე შესაძლო გახდა ტაძრის აგების ზუსტი თარიღის დადგენა - 759-777 (ეს წლები საქართველოში არაბთა ბატონობის განსაკუთრებით სასტიკი ხანაა).
არქიტექტურა
IV-VII საუკუნეების ქართული არქიტექტუტასთან სამშვილდის სიონი დაკავშირებულია ხუროთმოძღვრული დეტალების დამუშავების ხასიათით, მკაცრი ფორმებითა და პროფილებით, თლილი ქვით მოპირკეთებული კედლების ფართოდ გაშლილი სიბრტყეებით, მორთულობის სიმკაცრით. ყველაზე მეტად სამშვილდის სიონი წრომის ტაძარს ენათესავება. წრომისაგან განსხვავებით, ტაძარს სამხრეთითა და ჩრდილოეთით მისდევდა გრძელი გალერეები, რომელთაც აღმოსავლეთ ბოლოში დამოუკიდებელი ექვტერები ჰქონდათ. ამგვარად, გეგმა აქ შედარებით გართულებულია. გარეგნობაც დიდად მოგვაგონებს წრომს: აღმოსავლეთ ფასადზე კვლავ ნიშებია შუა სარკმლის ორ მხარეს, მაგრამ არის ნიშების მეორე წყვილიც.
სამშვილდის სიონი გეგმაში წარმოადგენდა ცენტრალურ-გუმბათოვან ნაგებობას (გარეთა ზომები: 24 მ - 24 მ). მისი გუმბათი ესვენა გრძივი და განივი ღერძების გადაკვეთაზე, შუაში და ეყრდნობოდა ოთხ ბურჯს, რომელიც გუმბათქვეშა კვადრატის სივრცეს ქმნიდა. გადასვლა გუმბათქვეშა კვადრებიდან გუმბათის ყელზე განხორციელებულია ტრომპების საშუალებით. სიონის ხუროთმოძღვრული თავისებურება მდგომარეობს იმაში, რომ გვერდითი აბსიდები თავისუფლად უკავშირდებიან მთავარ საკურთხეველს და მთელ ტაძარს, ისინი არ წარმოადგენენ ცალკე დამოუკიდებელ სათავსებს.
დათარიღება
მკვლევარნი სხვადასხვა მოსაზრებას გამოთქვამდნენ ძეგლის თარიღის შესახებ, უმთავრესად აღმოსავლეთის ფასადზე დარჩენილი გრძელი წარწერის ფრაგმენტთან დაკავშირებით, თუმცა ტაძრის ხუროთმოძღვრება თვითონაც საკმაოდ ბევრის მთქმელია. წარწერაში კი - მიუხედავად იმისა, რომ მისი უდიდესი ნაწილი დაღუპულია - მაინც შეიძლება გავარჩიოთ, რომ მეოცე წელს „მეფობისა კოსტანტინეისა დაიდვა საძირკველი“, ხოლო შენება დასრულდა მესამე წელს ლეონის მეფობისა. დამფუძნებელნი ყოფილან ქართლის პიტიახშთა შთამომავალნი („ნათესავით პიტიახშნი“) ვინმე ვარაზბაკური და იოვანე.
რესურსები ინტერნეტში
ნაქალაქარი სამშვილდე
სქოლიო
თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ქვემო ქართლის მხარეში
თანდელთის კოშკი

თანდელთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფელ თანდელთაში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
კოშკი დანგრეულია. ნაგებია დიდი ზომის ფლეთილი ქვით კირის დუღაბზე. გეგმა არ იკითხება. ნაწილობრივ გადარჩა ჩრდილოეთ კედელი, აღმოსავლეთისა და დასავლეთისა ფრაგმენტულად. სამხრეთი კედელი ჩამოქცეულია. კოშკი შემორჩა სამი სართულის დონეზე.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ჯავის რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. III, თბ., 2004
ჯავის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ვადოდარა

ვადოდარა (გუჯარათ. વડોદરા), წარსულში ცნობილი, როგორც ბაროდა — ქალაქი ინდოეთში, გუჯარათის შტატის მეოთხე უმსხვილესი და ყველაზე ხალხმრავალი ქალაქი აჰმადაბადის, სურატის და რაჯკოტის შემდეგ. ამ ტერიტორიაზე აღმოჩენილი ისტორიული და არქეოლოგიური მასალები IX საუკუნით თარიღდება, როდესაც აქ პატარა ქალაქი ანკოტაკა მდებარეობდა, მდინარე ვიშვამიტრის ნაპირებზე. ანკოტაკა ახ. წ. V-VI საუკუნეებში ჯაინიზმის ცნობილი ცენტრი იყო. აკოტის ზოგიერთი ბრინჯაოს სურათების ხილვა ვადოდარის მუზეუმშია შესაძლებელი. ქალაქს ერთ დროს ჩანდანავატის უწოდებდნენ მმართველ ჩანდანის პატივსაცემად რაჯპუტების ტომიდან, რომელმაც იგი ჯაინისტებს წაგლიჯა. მოგვიანებით მას ვადკატაპარა ან ვადოდარა ეწოდა, რაც ტრადიციის მიხედვით სანსკრიტის სიტყვა ვატოდარის დამახინჯებითაა მიღებული და ნიშნავს „ბანიანის ხის გულში“. დღეისათვის თითქმის შეუძლებელია იმის დადგენა, როდის მოხდა სახელში ცვლილებები, მაგრამ ინგლისელი ვაჭრები და მოგზაურები ქალაქს ბროდერას სახელით მოიხსენიებენ, რისგანაც თავის მხრივ ბაროდა იქნა მიღებული. 1974 წელს სახელი შეიცვალა და კვლავ ვადოდარა ეწოდა.
ვადოდარა ერთ-ერთია შტატის იმ ოთხი ქალაქიდან, რომელთა მოსახლეობაც 1 მილიონს აღემატება. გაეკვადის სახელმწიფოს ყოფილი დედაქალაქი მდინარე ვიშვამიტრის ნაპირებზეა გაშენებული, მდინარის, რომლის სახელიც დიდი წმინდანის, რიში ვიშვამიტრასგან წარმოიშვა. გაშენებულია აჰმადაბადიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით, შტატის დედაქალაქ განდინაგარიდან 139 კმ-ის დაშორებით. წარმოადგენს ვადოდარის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს. მასზე გაივლის დელი-მუმბაის დამაკავშირებელი სარკინიგზო და საავტომობილო მაგისტრალები.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1,6 მლნ ადამიანს შეადგენს.
იხილეთ აგრეთვე
ინდოეთის მილიონიანი ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Vadodara Municipal Corporation
Vadodara @ Panoramio
Photogallery - Vadodara in olden days
Photogallery - Present-day Vadodara
Vadodara Junction/BRC Railway Station Rail Info
Vadodara Airport Flight Information
MyCityBaroda - A simple and useful Baroda portal
Vadodara's 1st Festival Site
სქოლიო
გუჯარათის ქალაქები
გადილი (სამუხის რაიონი)

გადილი (სამუხის რაიონი)
გადილი — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 328 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
სამუხის რაიონის სოფლები
კასკაპარის რაიონი

კასკაპარის რაიონი — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის იუნგაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2725 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 064 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.92 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 138.32 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ანკაშის რეგიონის რაიონები
იუნგაის პროვინციის რაიონები
Tabidze

Tabidze (Georgian: ტაბიძე) is a Georgian surname that may refer to the following notable people:
Galaktion Tabidze, Georgian poet
Jemal Tabidze (born 1996), Georgian football player
Lasha Tabidze (born 1997), Georgian rugby union player
Titsian Tabidze(1890–1937), Georgian poet
Georgian-language surnames
ვოროტნაბერდი

ვოროტნაბერდი — სომხური ციხესიმაგრე, რომელიც გადმოყურებს მდინარე ვოროტანის ხეობას, სოფელ ვაღატინისა და ვოროტანის გასაყარზე, სიუნიქის პროვინციაში. ციხესიმაგრე ზღვის დონიდან 1365 მეტრზე მდებარეობს.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Armeniapedia.org: Որոտանաբերդ (Article in Armenian)
სქოლიო
სომხეთის ციხესიმაგრეები
Tsalka Plateau

Tsalka Plateau
The Tsalka Plateau is a volcanic plateau in central Georgia, in the upper reaches of the Khrami River, roughly corresponding to the territory of the Tsalka Municipality and a small portion of the adjacent Borjomi Municipality. It is considered part of the greater Javakheti Plateau.
Geography
The Tsalka Plateau is located at the altitude of 1500 to 1700 metres and occupies 398.3 square kilometres in total. The elevated parts are covered by grasslands, whereas the lower parts are used for agricultural purposes. The average yearly temperature is 5.9°C, with 4.8°C in January and 16°C in July. The annual precipitation rate is 740 millimetres. The Tsalka Reservoir occupies the centre of the plateau.
Most likely covered largely by forests from Neolithic through Middle Bronze Age ca. 1500 BC, the land today represents mainly ancient dolomitic lava and is largely infertile. Before the Soviet Union, crop growing on the plateau was hindered by severe weather conditions, hail and field mice, which is why animal husbandry and beekeeping were more preferred forms of agriculture.
The Tsalka plateau is home to the ancient Trialeti culture, with tumuli dating back to the second millennium BC, discovered in the 1930s. Some tumuli have stone-lined "procession ways" of more than 100 metres in length, sometimes linking them to each other.
References
Lava plateaus
Mountains of Georgia (country)
Landforms of the Caucasus
Zsuzsa Verőci

Zsuzsa Verőci (born February 19, 1949) is a Hungarian chess Woman International Master (1969) and Woman Grandmaster (1978). She has also been a FIDE International Arbiter since 1995. Her current FIDE rating is 2246 and her peak rating, from July 2003 to April 2004, was 2315. She was born February 19, 1949, in Budapest, Hungary.
Veroci has represented Hungary ten times in the Women's Chess Olympiad between 1966 and 1992, winning three individual silver medals and two individual bronze.
References
External links
1949 births
Living people
Chess woman grandmasters
Hungarian female chess players
Hungarian chess players
Chess arbiters
Chess Olympiad competitors
Sportspeople from Budapest
ანტონ დუმბაძე

ანტონ დუმბაძე
ანტონ ნიკოლოზის ძე დუმბაძე (დ. 1824, შემოქმედი — გ. 1907, გორი) — ქართველი მგალობელი და ლოტბარი, აზნაური, გურიის მილიციის (სახალხო რაზმის) ასეულის უფროსი.
ბიოგრაფია
ანტონ დუმბაძე იყო პოლიციის პორუჩიკი, იყო რუსეთ-თურქეთის 1877-78 წლების ომის მონაწილე. ჰყავდა მეუღლე, თავადის ასული ნაკაშიძე და ცხრა შვილი: დავითი, ივანე, ნიკოლოზი, მიხეილი, იოსები, სამსონი, მელიტონი, მართა, ელენე. მისი შვილების სამხედრო გზას დაადგნენ: ივანე დუმბაძე იალტის გენერალ-გუბერნატორი და ნიკოლოზ II-სთან დაახლოებული პირი იყო, ნიკოლოზი (1854—1927) — ფეხოსანთა დივიზიის მეთაური, გენერალ-მაიორი, იოსები (1865-?), გენერალ-მაიორი, არტილერიაში მსახურობდა; სამსონი (1866-?) და მიხეილი (დ. 1888) აგრეთვე გენერალ-მაიორები იყვნენ, მელიტონი სამოქალაქო სამსახურში იყო, ხოლო დავითი სასულიერო პირი გახდა. ანტონ დუმბაძის შვილიშვილები იყვნენ სონია დუმბაძე, ემიგრანტი ქართველი საოპერო მომღერალი და ვასილ დუმბაძე, ავანტიურისტი და დიპლომატი.
დუმბაძე სრული მგალობელი იყო, რაც მთელი წლის სამგალობლო რეპერტუარის ცოდნას გულისხმობდა. საგალობლებსა და ლოტბარობას დუმბაძე გელათის მონასტერში დაეუფლა. იმერეთის ექპისკოპოსმა ალექსანდრემ გურიის ეპიკოპოს გაბრიელ ტუსკიას გაუგზავნა სამი მგალობელი ძმა ცქვიტიშვილი, რომლებიც აკეთში დასახლდნენ. შემოქმედის ეკლესიის მღვდელმა, გიორგი დუმბაძემ ცქვიტიშვილებთან გალობის სასწავლებლად მიაბარა მისი ნათესავი ანტონი და მისი ნათლული მაქსიმე ჩხატარაშვილი ხუთი წლით. სანაცვლოდ კი ჩხავერის ღვინით უხდიდა გასამრჯელოს. დუმბაძემ ზედმიწევნით იცოდა საგალობლების სამივე ხმა და გურიაში პირველ მგალობლად ითვლებოდა. 1844 წლიდან დანიშნული იყო მთავარ მგალობლად გურიის ეპარქიაში და სხვა მღვდლებსაც ასწავლიდა გალობას. ის არ იცნობდა კლასიკურ სანოტო სისტემას და საგალობლებს იწერდა სპეციალური ნიშნათა სისტემით — „ნევმებით“.
1885 წელს გაიცნო ფილიმონ ქორიძე, რომელსაც ეხმარებოდა 1893 წლიდან გურიაში საგალობლების ნოტებზე გადატანაში. 1905 წელს მოქმედებდა გურიის გლეხთა მოძრაობის წინააღმდეგ. პენსიაში გასვლის შემდეგ ცხოვრობდა გორში, სადაც გარდაიცვალა. გადმოცემის თანახმად, შვილთან, დავით დუმბაძესთან ერთად დაკრძალულია შემოქმედის მონასტერში, მაგრამ საფლავები დაკარგულია.
დუმბაძის მოწაფეთაგან აღსანიშნავია მელქისედეკ ნაკაშიძე, გიორგი მოლარიძე, ნესტორ კონტრიძე, სიმონ შარაშიძე, სვიმონ მოლარიშვილი, ვარლამ სიმონიშვილი.
ლიტერატურა
სქოლიო
დაბადებული 1824
გარდაცვლილი 1907
ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
ქართველი ლოტბარები
შემოქმედში დაბადებულები
რუსეთის იმპერიის ოფიცრები
ანტონ
სიენი

სიენი — ძველი ქართული პროვინციის დაიაენის (ტაო) მეფე (ძვ. წ. XII ს. მიწურული), ევფრატის სათავეებთან არსებული ქვეყნების კოალიციის მეთაური. აცნობიერებდა რა აღნიშნული მხარეების პერსპექტიულ უპირატესობას, მათ ასურეთი უპირისპირდებოდა. ასურეთის მეფემ ტიგლათფილესერ I-მა ძვ. წ. 1112 წ. დაამარცხა სიენი, შეიპყრო იგი და თან წაიყვანა თავის ქვეყანაში (ქალაქ ასურში). შემდგომ ტიგლათფილესერმა შეიწყნარა სიენი და უკანვე დააბრუნა მორჩილების პირობით.
სიენის შესახებ საუბარია თვით ტიგლათფილესერის წარწერაში.
ლიტერატურა
გ. მელიქიშვილი, სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს მოსახლეობის უძველესი გაერთიანებები, საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 1, თბ., 1970
დიაოხის მეფეები
Trairi

Trairi is a municipality in the state of Ceará in the Northeast region of Brazil.
Trairi has a population of approximately 56000 inhabitants (2020) and is famous for its shoreline stretching from Guajiru to Mundaú.
In 2013 the construction of a huge controversial windmill park began in the dunes from Barra Grande to the Mundaú River.
See also
List of municipalities in Ceará
References
Municipalities in Ceará
Populated coastal places in Ceará
Çaykənd, Shusha

Çaykənd, Shusha
Chaykend or Akunk is a village de facto in the Shushi Province of the self-proclaimed Republic of Artsakh, de jure in the Shusha District of Azerbaijan. The village had an Azerbaijani-majority population prior to their exodus during the First Nagorno-Karabakh War.
References
External links
Populated places in Shusha District
დიდი განხეთქილება კათოლიკურ ეკლესიაში

დიდი განხეთქილება კათოლიკურ ეკლესიაში — პერიოდი პაპობის ისტორიაში (1378-1417 წწ.), როდესაც პაპის ტახტისთვის რამდენიმე პაპი იბრძოდა ერთდროულად. დიდი განხეთქილების მიზეზები იყო პაპობის, როგორც სისტემის დაკნინება დასავლეთ ევროპაში ცენტრალიზებული სახელმწიფოების ჩამოყალიბებასთან დაკავშირებით და დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოთა ბრძოლა პაპის ტახტის დასამორჩილებლად. დიდი განხეთქილება მოჰყვა პაპების ავინიონის ტყვეობას. ავინიონიდან რომში დაბრუნებული გრიგოლ XI-ის (1370-1378 წწ.) გარდაცვალების შემდეგ ჩრდილოეთი და შუა იტალიის, გერმანიის, სკანდინავიის სახელმწიფოების და ინგლისის მხარდაჭერით პაპად აირჩიეს ურბან VI (1378-1389 წწ.), ხოლო საფრანგეთისა და მისი მოკავშირე ქვეყნების - ესპანეთის, შოტლანდიის, ნეაპოლის სამღვდელოებამ ავინიონში პაპად აირჩია კლიმენტი VII (1378-1394 წწ.) შეიქმნა ორი პაპის კურია. პაპებმა ერთმანეთი შეაჩვენეს.
პიზის საეკლესიო კრებამ 1409 წელს გადააყენა როგორც ავიიონის პაპი ბენედიქტე XIII (ანტიპაპი იყო 1394-1422 წწ.), ისე რომის პაპი გრიგოლ XII (პაპად იყო 1406 წლიდან) და პაპად აირჩია ალექსანდრე V (ანტიპაპი 1409-1410 წწ.). გადაყენებულმა პაპებმა არ სცნეს კრების გადაწყვეტილება, პაპის ტახტზე აღმოჩნდა სამი პაპი. დიდი განხეთქილებამ ხელი შეუწყო მწვალებლური მოძრაობის გავრცელებას, რომელიც ფეოდალურ წყობილებას ემუქრებოდა. ამით უკმაყოფილო საერო ფეოდალებმა ეკლესიის ერთობის დამყარება მოითხოვეს. კონსტანცის საეკლესიო კრებამ (1414-1418 წწ.) ბოლო მოუღო დიდი განხეთქილებას, გადააყენა სამივე პაპი - იოანე XXIII (ალექსანდრე V-ის მემკვიდრე, ანტიპაპი 1410–1415 წწ.), გრიგოლ XII და ბენედიქტე XIII. პაპად აირჩია მარტინ V. დიდი განხეთქილებამ შეარყია პაპობისა და კათოლიკური ეკლესიის ავტორიტეტი.
იხილეთ აგრეთვე
პაპების ავინიონის ტყვეობა
პიზის საეკლესიო კრება
კონსტანცის საეკლესიო კრება
ლიტერატურა
ვატიკანის ისტორია
კათოლიკური ეკლესიის ისტორია
პედრუ-ლაურენტინუ

პედრუ-ლაურენტინუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 407 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.77 კმ²-ზე. ფართობი 870 338 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პიაუი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
Colcamar District

Colcamar District
Colcamar is a district of Luya Province in Peru. Colcamar offers several attractive places for tourists like cataracts, ruins of the culture Chachapoya.
The management holidays of the capital Colcamar are celebrated on September 24. As typical meals there is known the Chochoca, the Nickname, the Locro, the Stew between others.
In Chuquichaca there is the Virgin of Chuquichaca that receives veneration of the local and regional population.
In the north the District of Colcamar has border with the District of Inguilpata, in the East with the province of Chachapoyas, in the southeast with the District The Tingo, in the south-west with the District Longuita, in the west with the District of Ocumal. The principal entry to the District of Pisiquia is the market of Yumal in the District of Colcamar, where it finishes the highway.
External links
Colcamar district official website
Districts of the Luya Province
Districts of the Amazonas Region
გუანიპა

გუანიპა — მდინარე ვენესუელის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში.
სათავეს იღებს ზღვის დონიდან 260 მეტრზე, ანსოატეგის შტატში. მისი სიგრძე დაახლოებით 340 კმ-ია. ჩაედინება პარიის ყურეში, მდინარე ორინოკოს დელტის ჩრდილოეთ ნაწილში.
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის მდინარეების სია
რესურსები ინტერნეტში
ვიდეო
ლიტერატურა
Rand McNally, The New International Atlas, 1993.
Resúmen de la geografía de Venezuela - Paris 1841 - Agustín Codazzi, Rafael María Baralt, Ramón Díaz
ვენესუელის მდინარეები
სკინენი

სკინენი
რუბლენიცა — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 191 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 509 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
სოროკის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
სოროკის რაიონის სოფლები
Simon & Garfunkel

Simon & Garfunkel — ამერიკული დუეტი, რომელშიც შედიოდნენ პოლ საიმონი და არტ გარფანკლი. 1956—1958 წლებში მათი სახელი იყო Tom & Jerry და დუეტმა ჩაწერა რამდენიმე წარუმატებელი კომპოზიცია. 1965 წელს, ახალი სახელით, მათ წარმატება მოიპოვეს სიმღერით „The Sounds of Silence“.
დუეტი ცნობილია ორიგინალური ვოკალური ორხმიანი ჰარმონიებით და გიტარაზე დაფუძნებელი ბალადებით. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ ორ მუსიკოსს შორის ხშირად ჰქონდა ადგილი დავას და კამათს, რაც მათ ალბომებზეც აისახა. მათი უკანასკნელი ალბომის Bridge Over Troubled Water ჩაწერა ამის გამო რამდენიმეჯერ შეფერხდა.
წლების განმავლობაში დუეტი დაშლილი იყო, მაგრამ სამჯერ გაერთიანდა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია 1981 წლის ცნობილი კონცერტი ნიუ-იორკის ცენტრალურ პარკში, რომელსაც 500.000-ზე მეტი მაყურებელი დაესწრო .
დისკოგრაფია
სტუდიური ალბომები
Wednesday Morning, 3 A.M. (1964)
Sounds of Silence (1966)
Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)
Bookends (1968)
Bridge over Troubled Water (1970)
რესურსები ინტერნეტში
პოლ საიმონის ოფიციალური საიტი
არტ გარფანკლის ოფიციალური საიტი
ჯგუფის ილუსტრირებული დისკოგრაფია
სქოლიო
Columbia Records-ის შემსრულებლები
ამერიკული როკ-ჯგუფები
1960-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები
2003 წელს აღდგენილი ჯგუფები
1957 წელს ჩამოყალიბებული ჯგუფები
1964 წელს დაშლილი ჯგუფები
1965 წელს აღდგენილი ჯგუფები
1981 წელს აღდგენილი ჯგუფები
1983 წელს დაშლილი ჯგუფები
1993 წელს აღდგენილი ჯგუფები
1993 წელს დაშლილი ჯგუფები
1970 წელს დაშლილი ჯგუფები
ფოლკ-როკ დუეტები
მამაკაცების ვოკალური დუეტები
ამერიკული ფოლკ-როკ ჯგუფები
ამერიკული მუსიკალური დუეტები
გრემის ჯილდოს მფლობელები
Brit Award-ის მფლობელები
Chulevi Monastery

Chulevi Monastery
The Chulevi monastery of St. George is a 14th-century Georgian Orthodox monastic church located in Georgia's southwest region of Samtskhe-Javakheti.
The Chulevi monastery sits on the left bank of the Kvabliani river, near the town of Adigeni in the historic province of Samtskhe. The monastery is alternatively known as Chule (ჭულე) or Chulebi (ჭულები). The site was home to a monastic community already in the 11th century, but it was in the latter part of the 14th century that the current edifice was constructed to become a major religious and cultural center in south Georgia. An inscription in the medieval Georgian asomtavruli script reveals the name of the artist Arsen who frescoed the interior of Chulevi in 1381. The murals depict, inter alia, a group portrait of the local princely house of Jaqeli, patrons of the monastery.
The Chulevi monastery shares a series of common features with the contemporary and nearby located churches of Zarzma and Sapara such as the typically elongated overall plan and the interior space, rectangular shape with no projections, a dome resting upon the walls of the altar and two cross-shaped pillars, the dome tholobate containing twelve windows with half of them false.
At the same time, Chulevi is an example of decline in Georgian architecture and monumental painting due to two hundred years of Mongol dominance.
After the Ottoman conquest of the area, the Chulevi monastery declined and had been completely abandoned by 1595. The locals, still Christian at that time, saved the bells and some other church items by burying them in the adjacent wood. The bells were accidentally discovered in the 1980s and donated to the Akhaltsikhe local museum but were eventually turned over to the monastery once it was restored to the Georgian Orthodox Church in October 1999.
A team of Russian architects attempted, unsuccessfully, to repair the church in 1935/36 and several architectural details were lost in the process. Another attempt at rehabilitation was made in the 1970s and 1980s but was then interrupted. It was not until 2003 that systematic reconstruction fieldworks were launched and the monastery has largely been repaired since then.
See also
Zarzma monastery
Sapara Monastery
References
Chulevi. orthodoxy.ge. Retrieved on 2008-07-25.
Buildings and structures completed in the 14th century
Georgian Orthodox monasteries
Immovable Cultural Monuments of National Significance of Georgia
Ticrapo District

Ticrapo District is one of the 13 districts of Castrovirreyna province in Peru. Ticrapo is the birth place of Lina Medina, the youngest confirmed mother in history.
References
რეკენის პროვინცია

რეკენის პროვინცია
რეკენა — პროვინცია პერუში, ლორეტოს რეგიონში. სამხრეთიდან ესაზღვრება უკაიალის რეგიონი, ხოლო აღმოსავლეთიდან ბრაზილია. რეკენას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რეკენა. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 67 927 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 1,4 ადამიანს. რეკენას ფართობია 49 477,8 კმ². პროვინცია იყოფა 11 რაიონად. რეკენას პროვინციის სტატუსი მიენიჭა 1943 წლის 2 ივლისს.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს პროვინციები
ლორეტოს რეგიონის პროვინციები
მორავა (ჩეხეთი)

მორავა (ჩეხეთი)
მორავა (უნგრ. Morva) — მდინარე ცენტრალურ ევროპაში, მორავიის ყველაზე მნიშვნელოვანი მდინარე. სათავეს იღებს ჩეხეთისა და პოლონეთის საზღვრის სიახლოვეს, პარადუბიცეს მხარეში, კრალიცკი-სნეჟნიკის მთებში და შემდეგ სამხრეთის მიმართულებით მიედინება. მდინარის ქვემოწელზე გაივლის სახელმწიფო საზღვარი ჩეხეთსა და სლოვაკეთს, ასევე ავსტრიასა და სლოვაკეთს შორის.
მორავაზე გაშენებული მნიშვნელოვანი ქალაქებია ოლომოუცი (ჩეხეთი) და სლოვაკეთის დედაქალაქი ბრატისლავა. სათავიდან დაახლოებით 354 კმ დინების შემდეგ, სლოვაკეთში, ქალაქ დევინის სიახლოვეს დუნაის ერწყმის. მორავა ევროპის მდინარეებს შორის არადამახასიათებელი შავი წყლით გამოირჩევა.
მდინარის მთავარი შენაკადია დიე, რომელიც მას ქვემო ავსტრიისა და მორავიის საზღვართან უერთდება.
გალერეა
რესურსები ინტერნეტში
ČHMÚ Brno, Ostrava, Magistrát města Olomouce - Hlásné profily povodňové služby
VÚV T.G.Masaryka - Oddělení GIS - Charakteristiky toků a povodí ČR
ჩეხეთის მდინარეები
სლოვაკეთის მდინარეები
ავსტრიის მდინარეები
La Pedrera, Amazonas

La Pedrera, Amazonas
La Pedrera is a town and municipality in the southern Colombian Department of Amazonas. The town in on the southern bank of the Caquetá River, from the border with Brazil.
It is served by La Pedrera Airport.
Climate
La Pedrera has a tropical rainforest climate (Köppen Af) with heavy to very heavy rainfall year-round.
References
Gobernacion del Amazonas, La Pedrera
Municipalities of Amazonas Department