PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ზიაურ რაჰმანი

ზიაურ რაჰმანი (დ. 19 იანვარი, 1936 — გ. 30 მაისი, 1981) — ბანგლადეშის უმაღლესი სამხედრო ადმინისტრატორი 1976 წლის ნოემბრიდან, ბანგლადეშის პრეზიდენტი 1977–1981 წლებში.
1953 წელს შევიდა პაკისტანის არმიაში, 1955 წელს მიიღო ოფიცრის პირველი წოდება. 1971 წელს — ვიცე-პოლკოვნიკის, 1972 წელს – პოლკოვნიკის. 1973 წლიდან ბრიგადის გენერალია, 1975 წლიდან – გენერალ-მაიორი. 1972–1975 წლებში – ბანგლადეშის არმიის შტაბის უფროსის მოადგილე, 1975 წლიდან შტაბის უფროსი.
1977 წლის აპრილში პრეზიდენტ აბუ სადათ მუჰამედ საიემის გადადგომის შემდეგ, რაჰმანი გახდა ბანგლადეშის პრეზიდენტი. 1978 წელს აირჩიეს პრეზიდენტად. 1981 წლის მაისის ბოლოს მოკლეს სამხედრო გადატრიალების დროს.
იხილეთ აგრეთვე
ბანგლადეშის პრეზიდენტი
ლიტერატურა
ბანგლადეშის პრეზიდენტები
დაბადებული 19 იანვარი
დაბადებული 1936
გარდაცვლილი 30 მაისი
გარდაცვლილი 1981
მოკლული პრეზიდენტები
ტატიანა ქარიმოვა

ტატიანა ქარიმოვა — უზბეკი ეკონომისტი და უზბეკეთის პირველი ლედი 1991–2016 წლებში. უზბეკეთის ყოფილი პრეზიდენტის, ისლამ ქარიმოვის ქვრივი და უზბეკეთში გავლენიანი პერსონა. ელოდებიან, რომ ქარიმოვა, ეროვნული უსაფრთხოების სამსახურის ხელმძღვანელ რუსტამ ინოიათოვთან ერთად აირჩევს უზბეკეთის მომავალ პრეზიდენტს. დამკვირვებლების აზრით, თვითონ ქარიმოვა ამ პოსტის დაკავებას არ მოინდომებს.
ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
რუსული და ტაჯიკური წარმოშობის ქარიმოვა ფერგანას რეგიონიდან არის. მის ოჯახს აღწერენ, როგორც გავლენიანს. ჰყავს და, თამარა სობიროვა, რომელიც მუშაობს მკვლევრად უზბეკეთის ეკონომიკისა და მეცნიერებათა აკადემიის უნივერსიტეტში.
ბიოგრაფია
ქარიმოვა უზბეკეთის პირველი პრეზიდენტის მეორე ცოლი იყო. ისლამ ქარიმოვის პირველი ცოლი იყო ნატალია კუჩმი. ისინი დაქორწინდნენ 1964 წელს, ხოლო განქორწინდნენ 1960-იანების შუა წლებში. 1967 წელს იგი დაქორწინდა ტატიანაზე. ქორწინების დროისთვის ქარიმოვა მუშაობდა მკვლევრად უზბეკეთის მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტში. ახალ ცოლ-ქმარს ეყოლათ ორი შვილი: გულნარა ქარიმოვა (დ. 1972) და ლოლა ქარიმოვ-თილაევა (დ. 1978).
2013 წელს ტატიანა ქარიმოვას და მის უფროს შვილს შორის არსებული საგვარეულო მტრობა Twitter-ში გავრცელდა: გულნარამ დედა „განადგურების“ მცდელობაში დაადანაშაულა, როდესაც ის (გულნარა) ცდილობდა ხელი შეეშალა ბიძამისის, აბკბარალი აბდულაევის დაპატიმრებისათვის. მან ასევე თავისი უმცროსი და ლოლა ჯადოქრობაში დაადანაშუალა. ბრალდებების შემდეგ გულნარას Twitter-ის ანგარიში დაბლოკეს, გარდა ამისა, გავრცელებულია აზრი, რომ ის 2014 წელს საშინაო პატიმრობაშიც კი მოათავსეს.
ქარიმოვა ქვეყნის პირველი და ერთადერთი ლედი იყო ქვეყნის დამოუკიდებლობიდან ქარიმოვის გარდაცვალებამდე. ცნობილია, რომ იგი ჩართული იყო საქველმოქმედო და სახელმწიფოს ფინანსურ საქმეებში, თუმცა, მას დიდი გავლენა გააჩნდა ქმრის სხვა გადაწყვეტილებებზეც.
იმედოვნებენ, რომ ქარიმოვა იქნება ერთ-ერთი, ვინც ქმრის მემკვიდრეს აირჩევს, თუმცა, პირადად იგი პრეზიდენტი, სავარაუდოდ, არ გახდება. გარდა ამისა, ქარიმოვა არის ეროვნული უსაფრთხოების სამსახურის ხელმძღვანელის, რუსტამ ინოიათოვის ღია მოკავშირე. ინოიათოვი, ქარიმოვასთან ერთად, გარდაცვლილი ისლამ ქარიმოვის მემკვიდრეს აირჩევს.
სქოლიო
უზბეკი პოლიტიკოსები
უზბეკი პოლიტიკოსი ქალები
ადოლფო ბალივიანი

ადოლფო ბალივიანი (დ. 15 ნოემბერი, 1831, ლა-პასი — გ. 14 თებერვალი, 1874, ჩუკისაკა, ბოლივია) — ბოლივიელი პოლიტიკოსი, ბოლივიის პრეზიდენტი 1873–1874 წლებში. თანამდებობა დაიკავა 1873 წელს და თანამდებობაზე იყო გარდაცვალებამდე — 1874 წლის 14 თებერვლამდე.
იხილეთ აგრეთვე
ბოლივიის პრეზიდენტი
რესურსები ინტერნეტში
Die Präsidenten von Bolivien auf der Webseite der Regierung
ბოლივიის პრეზიდენტები
დაბადებული 15 ნოემბერი
დაბადებული 1831
გარდაცვლილი 14 თებერვალი
გარდაცვლილი 1874
Spandaryan, Shirak

Spandaryan, Shirak
Spandaryan is a village in the Artik Municipality of the Shirak Province of Armenia. The village was renamed in 1946 in honor of Armenian revolutionary Suren Spandaryan.
Demographics
References
World Gazetteer: Armenia – World-Gazetteer.com
Populated places in Shirak Province
AppleTalk

AppleTalk — Apple-ის მიერ გამოგონებული საკავშირო პროტოკოლი.
ეს პროტოკოლი მაკინტოშების მიერ გამოიყენება 1984 წლიდან, ჯერ როგორც ერთ-ერთი Localtalk-ის ქსელის ნაწილი და შემდეგ, როგორც ავტონომიური პროტოკოლი (ფენა 3,4 და 5), Ethernet-ის მეშვეობით, ამ კომპლექტს ჰქვია Ethertalk.
რესურსები ინტერნეტში
AppleTalk
Apple Inc.-ის პროგრამები
ქსელური პროტოკოლები
საქართველო 2002 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე

საქართველო 2002 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე
საქართველომ ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 2002 წელს, აშშ-ს ქალაქ სოლტ-ლეიკ-სიტიში. საქართველო წარმოდგენილი იყო 4 მონაწილით, სპორტის 3 სახეობაში. ნაკრებმა მედლების მოპოვება ვერ შეძლო.
რესურსები ინტერნეტში
sports-reference.com
ქვეყნები 2002 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე
საქართველო ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე
ვილა-ფრანკა-დე-შირა

ვილა-ფრანკა-დე-შირა — ქალაქი პორტუგალიაში. ქალაქის მოსახლეობა 2011 წლის აღწერით შეადგენდა 136,886 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
პორტუგალიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Photos from Vila Franca de Xira
პორტუგალიის ქალაქები
სესტრორეცკის ფანჩატური

სესტრორეცკის ფანჩატური — ფანჩატური ქალაქ სესტრორეცკში, ანდრეევის ქუჩაზე, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი. დიდი ხნის განმავლობაში წარმოადგენდა ქალაქის სავიზიტო ბარათს და სიმბოლოს, რომელიც განთავსებული იყო სუვენირებზე და ფოტოებზე.
ისტორია
ჩუქურთმებიანი ხის ფანჩატური ააგეს XX საუკუნის დასაწყისში არქიტექტორ ზიგფრიდ იაკოვლევის ძე ლევის პროექტის მიხედვით.
ადგილობრივმა მოსახლეობამ აღნიშნულ შენობას შალიაპინის ფანჩატური შეარქვა. იგულისხმება, რომ ფანჩატური სცენად გამოიყენა დიდმა მსახიობმა, რომელიც სწორედ აქ წარსდგა ხალხის წინაშე. მაგრამ ადგილობრივი მხარეთმცოდნის ბ. ე. რივკინის ინფორმაციით თედორე შალიაპინი არასოდეს არ ყოფილა სესტრორეცკის კურორტზე. ყოველ შემთხვევაში, არ არსებობს დოკუმენტი, რომელიც საპირისპიროს დაამტკიცებს.
აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით, რამდენიმე ცნობა მოიპოვება „თ. ი. შალიაპინის ცხოვრებისა და შემოქმედების ქრონიკებში“, საიდანაც ვგებულობთ, რომ შალიაპინი სესტრორეცკში და მის შემოგარენში ყოფილა:
ქრონიკებში სხვა ინფორმაცია შალიაპინის სესტრორეცკში ყოფნის შესახებ აღარ გვხვდება.
ამჟამად ფანჩატური შეტანილია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რუსეთის ფედერაციის ხალხთა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.
ამჟამად დანგრეულია. 2007 წელს შესრულდა ნანგრევების კონსერვაციის სამუშაოები. XXI საუკუნის დასაწყისში სესტრორცკში მუნიციპალური საბჭოს გადაწყვეტილებით დადგეს ფანჩატურის ასლი ტოკარევის ქუჩა № 1-ში.
რესურსები ინტერნეტში
ИСТОРИЯ ГОРОДА СЕСТРОРЕЦКА
В Сестрорецке восстановлена беседка, в которой 100 лет назад любил отдыхать Шаляпин
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
ორუჩუბან ებიჩუ

ორუჩუბან ებიჩუ (Oruchuban Ebichu — ებიჩუ სახლზე ზრუნავს) — იაპონური კომპანია გეინიქსი (Gainax)-ის მიერ 1990 წელს გამოშვებული მანგა და ანიმაციური სერიალი. ავტორი რიზა იტო.
სიუჟეტი
ანიმაციურ სერიალში სიუჟეტი ვითარდება ზაზუნას სახელად ებიჩუსა და მისი მეპატრონე გოგოს გარშემო. ებიჩუს მთავარი „საზრუნავი“ — მის პატრონის ბედნიერებაზე ზრუნვაა, მაგრამ მისი არაერთი მცდელობა სულ პრობლემებით თავდება.
პერსონაჟები
ებიჩუ — ზაზუნა, რომელიც სახლს უვლის და ზრუნავს მისი მეპატრონის პირად ცხოვრებაზე. უყვარს ყველი (კამამბერი), ნაყინი და კარგად თამაშობს მაჯონგს.
ებიჩუს პატრონი — ახალგაზრდა 25 წლის იაპონელი ოფის-ლედი. მარტოხელაა და მეორე ნახევრის მოძებნის იმედია ქავს გადაწურული. მას ჰყავს მეგობარი-მამაკაცი კაისენატი, რომელსაც ხვდება ხოლმე.
კაისენატი — ებიჩუს პატრონის მეგობარი მამაკაცი. უყვარს აზარტული თამაშები, განსაკუთრებით პატინკო. საშინლად ვერ იტანს ებიჩუს.
მა-ა — კაისენატის მეგობარი, შეყვარებულია ებიჩუზე.
რესურსები ინტერნეტში
ორუჩუბან ებიჩუ, მანგა
მანგა, სატელევიზიო
გეინიქსი ებიჩუ
ფუტბაშა ებიჩუ
Ebichu, Risa Ito
სქოლიო
ანიმე ტელესერიალები
ვიეტნამის სამხედრო ისტორიის მუზეუმი

ვიეტნამის სამხედრო ისტორიის მუზეუმი — სამხედრო მუზეუმი ჰანოიში, ვიეტნამი. ეძღვნება ვიეტნამის შეიარაღებული ძალების მიერ განვლილ სამხედრო გზას. მუზეუმში წარმოდგენილია საბჭოთა, ჩინური და ასევე ამერიკული და ფრანგული სამხედრო ტექნიკისა და იარაღის ნიმუშები. მუზეუმი მუშაობს სამშაბთიდან კვირის ჩათვლით 08:00-დან 11:00-მდე და 13:00-დან 16:00-მდე. მუზეუმში შესასვლელი ბილეთის ფასში შედის ასევე ცნობილი თანგ-ლონგის სამეფო ქალაქის (ე. წ. ჰანოის ციტადელის) დათვალიერებაც გადასახედი მოედნიდან, საიდანაც იშლება ჰანოის და მისი შემოგარენის მშვენიერი ხედები. მუზეუმის ტერიტორიას გარს აკრავს ლენინის სახელობის პარკი.
მუზეუმის მისამართი: ვიეტნამი, ჰანოი, ბა-დინის რაიონი 28ა.
ისტორია და არქიტექტურა
სამხედრო ისტორიის მუზეუმი ვიეტნამის შვიდიდან ერთ-ერთი ეროვნული მნიშვნელობის მუზეუმია. მის გახსნას წინ უძღოდა ვიეტნამის სამხედრო სულისკვეთების შენარჩუნების მიზნით ჩატარებული გამოფენები. საბოლოოდ, ჰანოის სამხედრო მუზეუმი გაიხსნა 1959 წელს ვიეტნამის სახალხო არმიის დაარსებიდან 15 წლისთავის იუბილზე. მუზეუმის შექმნის ინიციატორი იყო ვიეტნამის პრეზიდენტი ხო ში მინი. სამხედრო მუზეუმის დაარსების 50 წლის იუბილეზე გაიხსნა მუზეუმის ოფიციალური ვებგვერდი, რომლის გახსნის მიზანიც იყო მუზეუმის მოღვაწეობის განვითარება. 2007 წელს თანგ-ლონგის სამეფო ქალაქი, რომელშიც მდებარეობს სამხედრო მუზეუმი, აღიარეს სახელმწიფო მნიშვნელობის არქიტექტურულ ძეგლად, ხოლო 2009 წლიდან - ეროვნულ ძეგლად. 2010 წელს კი ციხესიმაგრე შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. სამხედრო მუზეუმი მდებარეობს სამეფო სასახლის ყოფილ შენობაში. მუზეუმის კომპლექსის ნაწილია დროშის კოშკი, რომელიც XIX საუკუნის ბოლოს, ვიეტნამში, საფრანგეთის დესტრუქციული ქმედებების შედეგად გადარჩენილი ერთ-ერთი შენობის ნაწილია. კიდევ ერთი ობიექტი, რომელიც შედის არქიტექტურულ ანსამბლში, არის კინთხიენის ძველი სასახლის საძირკველი. შემონახულია ასევე კიბეები, რომელიც გაფორმებულია დრაკონის ფიგურებით. ძველი ნაგებობებიდან ჩვენს დრომდე შემონახულია სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კარიბჭები. ამჟამად თვლიან, რომ მიწის ქვეშ მდებარეობს სამეფო ციტადელის მრავალი ნანგრევი, რომელიც ჯერ კიდევ ელოდება აღმოჩენას.
ექსპოზიცია
სამხედრო მუზეუმის ექსპოზიცია განთავსებულია ოცდაათ საგამოფენო დარბაზში. სულ დაცულია 160 000 საგანი და დოკუმენტი, რომლებიც დაკავშირებულია ვიეტნამის შეიარაღებული ძალების განვითარების ისტორიასთან. მუზეუმში შესაძლებელია საბრძოლო მანქანების, ტანკების, სამხედრო ველოსიპედების, სამხედრო ვერტმფრენების, თვითმფრინავებისა და სხვავასხვა სახის იარაღების ნახვა, რომლებიც მონაწილეობდნენ ვიეტნამის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლებში. როგორც ექსპონატები ასევე გამოიყენება ტანსაცმელი, რომელიც ეკუთვნოდა ვიეტნამელ ჯარისკაცებს.
მიმდებარე ტერიტორიები
სამხედრო მუზეუმის ახლოს მდებარეობს ჰანოის რევოლუციის მუზეუმი. აქ წარმოდგენილია ექსპონატები, რომლებიც დაკავშირებულია რევოლუციის ამბებთან. მუზეუმში შეგიძლიათ გაიგოთ ვიეტნამის კომუნიზმის ჩამოყალიბების ისტორია და ვიეტნამის ცნობილი პოლიტიკოსების ბიოგრაფიები. რამდენიმე კვარტალში მდებარეობს ლიტერატურის ტაძარი. ეს მუზეუმი ტურისტებისთვის ერთ-ერთი ხშირად მონახულებადი ტერიტორიაა.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური ვებგვერდი
ექსპონატების ფოტოები
სქოლიო
ვიეტნამის მუზეუმები
მარალეთი

მარალეთი — სოფელი ერედვის მუნიციპალიტეტში (გერის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1620 მეტრი, ცხინვალიდან 22 კილომეტრი.
ლიტერატურა
გერის თემის სოფლები
Braúnas

Braúnas is a municipality in the state of Minas Gerais in the Southeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Minas Gerais
References
Municipalities in Minas Gerais
მამაცაშვილი

მამაცაშვილი
საკუთარი სახელი მამაცაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
დიმიტრი მამაცაშვილი — რუსეთის არმიის პოდპოლკოვნიკი
იოსებ მამაცაშვილი — მწერალი, საზოგადო მოღვაწე
იოსებ მამაცაშვილი — ინჟინერი
კონსტანტინე მამაცაშვილი — რუსეთის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი
ლევან მამაცაშვილი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი
მელანია მამაცაშვილ-ბადრიძე — მწერალი
ქრისტეფორე მამაცაშვილი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი
მამაცაშვილები
ქართული გვარები
ლევ სუხოვი

ლევ სუხოვი
ლევ ალექსანდრეს ძე სუხოვი (დ. 12 სექტემბერი, 1912 — გ. 7 ივლისი, 1981, თბილისი) — საბჭოთა ოპერატორი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1966). 1936 წელს დაამთავრა „სახკინმრეწვთან“ არსებული ოპერატორის ასისტენთა კურსები და ამავე წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. გადაიღო ფილმები „მაგდანას ლურჯა“ (1956), „მამლუქი“ (1958), „განაჩენი“ (1959), „უდიპლომო სასიძო“ (1961), „აბესალომ და ეთერი“ (1966), „განგაში“ (1968). გადაღებული აქვს დოკუმენტური და სამეცნიერო-პოპულარული ფილმები.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
[ http://www.kino-teatr.ru/kino/operator/sov/39641/bio/ Сухов Лев Александрович]
ქართველი ოპერატორები
დაბადებული 12 სექტემბერი
დაბადებული 1912
გარდაცვლილი 7 ივლისი
გარდაცვლილი 1981
მანა (ორჰეის რაიონი)

მანა (ორჰეის რაიონი)
მანა — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 92 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 349 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ორჰეის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ორჰეის რაიონის სოფლები
Church of the Virgin Hodegetria (Agrafenovka)

Church of the Virgin Hodegetria (Agrafenovka)
The Church of the Virgin Hodegetria (or Свято-Одигитриевская церковь) is a Russian Orthodox church in Agrafenovka village, Rodionovo-Nesvetaysky District, Rostov Oblast, Russia. It was built in 1846 and belongs to Rodionovo-Nesvetayskoe deanery of Shakhty and Millerovo Diocese.
History
The church in Agrafenovka village in the Don Host Oblastfounded on April 16, 1844. It was built of stone and had one single altar. The church was consecrated by Archbishop Ignatius of Voronezh and Zadonsk Diocese on November 3, 1846. In 1890, a parish school was organized there.
During the Soviet era the church premises were used as a granary. The last abbot of the Odigitrievsky parish, priest Nikolai Nikolaevich Zykov, was convicted and shot by the Bolsheviks. He was rehabilitated posthumously at the grounds of lack of corpus delicti.
Since 2012, the liturgies are being regularly held in the Church of the Virgin Hodegetria again.
In 2013, during earthworks, an old bell tongue was excavated. It is believed that it belonged to one of the bells of the pre-revolutionary church.
References
Churches in Rostov Oblast
Churches completed in 1846
1846 establishments in the Russian Empire
Cultural heritage monuments of regional significance in Rostov Oblast
Russian Orthodox church buildings in Russia
არასლანოვო (ბაშკირეთი)

არასლანოვო (ბაშკირეთი)
არასლანოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მელეუზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 159 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ მელეუზიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია „მელეუზი“, რომელიც დაშორებულია 14 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
მელეუზის რაიონის სოფლები
ივანე ანანოვი

ივანე ანანოვი
ივანე (ოვანეს) სტეფანეს ძე ანანოვი (დ. 1812, თბილისი — გ. 1888, მოსკოვი) — რუსეთის იმპერიის პირველი გილდიის ვაჭარი, მეცენატი და ფინანსისტი. XIX საუკუნის დასავლეთ საქართველოში ყველაზე მსხვილი მიწათმფლობელი და ცნობილი მეურნე.
ბიოგრაფია
ივანე ანანოვი 1812 წელს თბილისში დაიბადა და აქვე დაამთავრა ნერსესის სემინარია. მისი წინაპრები თბილისში ვასპურაკანიდან ჩამოსახლდნენ. მისი ბიოგრაფიის შესახებ ცნობები მწირია. იგი მეუღლესთან ერთად მოსკოვში დასახლდა და ძირითადად იქ საქმიანობდა. გარდაიცვალა 1888 წელს.
საქმიანობა
მოსკოვში გადასახლების შემდეგ აქტიურად ჩაერთო ჯერ კომერციულ, შემდეგ საფინანსო-საკრედიტო საქმიანობაში, რომელიც ცოტა მოგვიანებით საქართველოშიც თბილისისა და ქუთაისის კომერციულ ბანკებში განაგრძო. გაზეთ „ივერიის“ ცნობით მას აღებ-მიცემობა თხუთმეტი თუმნით დაუწყია და ისე გამდიდრებულა, მილიონის პატრონად ასახელებდნენ. მინიჭებული ჰქონდა ნამდვილი სახელმწიფო მრჩეველის წოდება. ის იყო იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ძეგლის მშენებლის ხაზინადარი. იგი ფლობდა აჯამეთის ტყეს და მასთან დაკავშირებულ ხე-ტყის წარმოებას, მრავალ ჰექტარ სახნავ-სათეს მიწასა და ზვრებს.
მრეწველობა
ანანოვის ღვინის რეალიზაციის მთავარი კანტორა თბილისში მდებარეობა, საბითუმო საწყობები და მაღაზიები კი გახსნილი იყო პეტერბურგში, მოსკოვში, ვარშავაში, ბაქოსა და ბათუმში, რომლებშიც ყოველწლიურად სარეალიზაციოდ 29-30 ათასი ვედრო სუფრის ღვინო, 30-40 ათასი ბოთლი შამპანური და 60 ათასი ბოთლი კონიაკი იგზავნებოდა, ანანოვის სასმელები ფართოდ იყო ცნობილი არა მხოლოდ კავკასიაში, არამედ რუსეთის იმპერიის სხვა მხარეებშიც.
მეცენატი
მისი ყველაზე მასშტაბური საქველმოქმედო პროექტი იყო თბილისის წმინდა სტეფანეს სახელობის მონასტერთან სომეხ ქალთა შვიდწლიანი სკოლის დაარსება, რომელიც მან მეუღლის მარინე ანანოვის ხსოვნას მიუძღვნა.
1881 წელს ძმასთან (ალექსანდრე ანანოვი) ერთად დააფუძნა ფონდი 16 ათასი მანეთის კაპიტალით, რომლის პროცენტებით ყოველწლიურად მოსკოვის ლაზარევის ინსტიტუტში ორ-ორი სომეხი სტუდენტის სწავლა ფინანსდებოდა.
ლიტერატურა
ოთარ ჯანელიძე, „ზუბალაშვილები, დავით სარაჯიშვილი, აკაკი ხოშტარი, მიტროფონე ლაღიძე და სხვანი…“, თბ., 2020, გვ. 403–408.
დაბადებული 1812
გარდაცვლილი 1888
თბილისში დაბადებულები
მოსკოვში გარდაცვლილები
სომეხი მეცენატები
სომეხი ვაჭრები
Microdaphne morrisoni

Microdaphne morrisoni — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ჩიხარეში

ჩიხარეში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ახალშენი, ბენიერი, ლაშხარაში, მარგვიში, მახაში, მელე, ნაცული, ღობი, შკედი). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ლენტეხიდან 34 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 158 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ლევან უჩანეიშვილი

ლევან უჩანეიშვილი (დ. 15 დეკემბერი, 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი.
დაიბადა 1958 წლის 15 დეკემბერს ქალაქ თბილისში. 1979 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი. დაიწყო როგორც კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მსახიობმა. კინოში იღებენ 1976 წლიდან. 1980-იანი წლების განმავლობაში როლებს იღებდა ქართულ ფილმებში. აღსანიშნავია ფილმები „სახლი ლესნაიაზე“, „კუკარაჩა“, „მამაკაცები და სხვები“, „სპირალი“ და სხვა.
1990-იანი წლებიდან ცხოვრობს და მოღვაწეობს აშშ-ში, სადაც მონაწილეობას იღებს ჰოლივუდის ფილმებში, რომელთაგან აღსანიშნავია: „დამოუკიდებლობის დღე“ (1996), „ბლეიდი“ (1998), „პრეზიდენტის თვითმფრინავი“ (1997), „ვირუსი“ (1999), „25-ე საათი“ (2002) და სხვა. მონაწილეობა აქვს მიღებული ტელესერიალ „საიდუმლო მასალების“ ერთ-ერთ ეპიზოდში. აგრეთვე იღებენ რუსეთის კინოსტუდიები.
ფილმოგრაფია
1979: „ქორწინება იმერულად“ რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1980: „სახლი ლესნაიაზე“ (სტამბის მუშა) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1980: „მშობლიურო ჩემო მიწავ (რაიკომის მდივანი)“ (რეზო იმედაძე) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1981: „წისქვილი ქალაქის გარეუბანში“ რეჟ. რეზო ესაძე
1981: „ყოჩაღად, პაპებო!“ რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1982: „კუკარაჩა“ (კუკარაჩა) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ქეთი დოლიძე
1983: „წიგნი ფიცისა“ რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, ამირან დარსაველიძე
1983: „ჯადოსნური ღამე“ (ოჩოპინტრე) რეჟ. თემურ ფალავანდიშვილი
1984: „ამბავი სურამის ციხისა“ რეჟისორები დოდო აბაშიძე, სერგო (სარგის) ფარაჯანოვი
1985: „მამაკაცები და სხვები“ რეჟ. ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე
1985: „ვინ არის მეოთხე ?“ (სავკა) რეჟ. ოთარ კობერიძე
1987: „უკვდავი სული“ (დოკუმენტური ფილმი) რეჟისორები შერგილ შონია, ზურაბ შანიძე
1988: „გამოცხადება“ რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1988: „დანაშაული მოხდა“ რეჟ. ნანა მჭედლიძე
1989: „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1990: „სპირალი“ (რამაზ კორინთელი) რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
1990: „შევარდენი“ რეჟისორები კობა წაქაძე, გრეგ პალმერი
1992: „სტალინი“ (Stalin) (აშშ)
1996: „დამოუკიდებლობის დღე“
1997: „იასამანი“ რეჟ. ილია ჩაჩანიძე
1997: „პრეზიდენტის თვითმფრინავი“ (აშშ, გერმანია)
1998: „A Bedfull of Foreigners“ (აშშ)
1998: „ბლეიდი“
1999: „ვირუსი“ (Virus) (აშშ, საფრანგეთი)
2000: „ზაფხული, ანუ 27 დაკარგული კოცნა“ რეჟ. ნანა ჯორჯაძე
2002: „25-ე საათი“ (აშშ)
2002: „ოლიგარქი“ (ლარი თეიშვილი ) (რუსეთი) რეჟ. პავლე ლუნგინი
2004: „ადამიანი ამფიბია“ (რუსეთი) რეჟ. ალექსანდრე ათანესიანი
2004: „შავი პრინცი“ (რუსეთი) რეჟ. ანატოლი ივანოვი
2006: „წარსულის აჩრდილები“(აშშ)
2006: „ნადირობა შავ მგელზე“ (აშშ, რუსეთი) რეჟ. გიორგი გავრილოვი
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 15 დეკემბერი
დაბადებული 1958
ქართველი მსახიობები
სიფიარეგონი

სიფიარეგონი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 220 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ლერიქის რაიონის სოფლები
შკოფია-ლოკა

შკოფია-ლოკა — ქალაქი ცენტრალურ სლოვენიაში. მდებარეობს შკოფია-ლოკის მუნიციპალიტეტში. ქალაქის მახლობლად გაედინება მდინარე სორის მდგენელი ორი მდინარე სელეშკა-სორა და პოლიანსკა-სორა.
ქალაქი პირველად მოხსენიებულია 973 წელს, როდესაც იმპერატორმა ოტო II-მ ტერიტორია უბოძა ფრაიზინგის ეპისკოპოსს. 1274 წლიდან დასახლებამ მიიღო ქალაქის სტატუსი. XIV საუკუნეში აშენდა ქალაქის გალავანი. 1511 წელს ქალაქი ძლიერმა მიწისძვრამ დაანგრია. XVI-XVIII საუკუნეებში აშენდა ქალაქის შენობების უდიდესი ნაწილი, რომელთა უმეტესობაც შემორჩენილია დღემდე.
იხილეთ აგრეთვე
სლოვენიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
სლოვენიის ქალაქები
დასავლეთი ფლანდრია

დასავლეთი ფლანდრია — ბელგიის 10 პროვინციიდან ერთ-ერთი, შედის ფლამანდიის რეგიონის შემადგენლობაში. ესაზღვრება აღმოსავლეთი ფლანდრია, ენო, ნიდერლანდები და საფრანგეთი. დედაქალაქი — ბრიუგე. მოიცავს 65 კომუნას.
ძირითადი მონაცემები
ფართობი: 3144 კმ²
უმთავრესი მდინარეები: იზერი, ლისი, მანდერი.
მოსახლეობა: 1 159 366 (2010 წ.)
იხილეთ აგრეთვე
ბელგიის ადმინისტრაციული დაყოფა
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ფლამანდიის რეგიონის პროვინციები
ბრისინგამენი

ბრისინგამენი — სკანდინავიურ მითოლოგიაში ბრისინგამენი (ან ბრისინგა მამაკაცი) არის ქალღმერთი ფრეიას ტორკი ან ყელსაბამი. სახელწოდება არის ძველსკანდინავიური ნაერთი brísinga-men, რომლის მეორე ელემენტია მამაკაცი "(დეკორატიული) კისრის ბეჭედი (ძვირფასი ლითონისგან), ტორკი". პირველი ელემენტის ეტიმოლოგია გაურკვეველია. იგი მომდინარეობს ძველსკანდინავიური brísingr-დან, პოეტური ტერმინი "ცეცხლი" ან "ქარვა", რომელიც მოხსენიებულია ანონიმურ ვერტიფიცირებულ სიტყვათა სიაში (þulur), რომელიც დაერთვება პროზად ედდას ბევრ ხელნაწერს, რაც Brísingamen-ს აქცევს "გაბრწყინებულ ტორკი", "მზიანი ტორკი", ან მსგავს რაიმედ. თუმცა, Brísingr ასევე შეიძლება იყოს ეთნონიმი, ამ შემთხვევაში Brísinga men არის "ბრისინგის ბრუნვა". ძველი ინგლისური პარალელი ბეოვულფში მხარს უჭერს ამ წარმოშობას, თუმცა ვინ შეიძლება ყოფილიყვნენ Brísings (ძველსკანდინავიური Brísingar) უცნობი რჩება.
სქოლიო
ვიკინგები
ტარმის რაიონი

ტარმის რაიონი — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ტარმის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 053 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 47 792 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 459.95 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ხუნინის რეგიონის რაიონები
ტარმის პროვინციის რაიონები
აპოლოგია (მრავალმნიშვნელოვანი)

აპოლოგია (მრავალმნიშვნელოვანი)
აპოლოგია — დაცვითი სიტყვა ან წერილი, თხზულება, ტექსტი, რომელიც მიემართება რაიმეს ან ვინმეს დაცვას.
ლიტერატურაში
სოკრატეს აპოლოგია — პლატონის ნაშრომი.
სოკრატეს აპოლოგია — ქსენოფონტის ნაშრომი.
აპოლოგია, ანუ მაგიაში ბრალდებისგან თავდაცვის ტექსტი — აპულეიუსის ნაშრომი.
აუგსბურგის აღსარების აპოლოგია — სახელწოდება ლუთერანული წიგნისა, რომელიც XVI საუკუნეში შეადგინა ფილიპ მელანხტონმა.
მათემატიკის აპოლოგია — ბრიტანელი მათემატიკოსის, გოდფრი ჰარდის, 1940 წლის ესეი.
დიმიტრი უშაკოვი

დიმიტრი უშაკოვი (დ. 12 იანვარი, 1873, მოსკოვი — 17 აპრილი, 1942, ტაშკენტი) — რუსი ენათმეცნიერი. მისი შრომები საფუძვლად დაედო რუსული დიალექტოლოგიის განვითარებას. 1901 წლიდან მონაწილეობდა რუსული მართლწერის გაუმჯობესებისა და რეფორმის სამუშაოებში. 1903 წლიდან იყო მოსკოვი დიალექტოლოგიური კომისიის ერთ-ერთი შემქმნელი, 1915 წლიდან თავმჯდომარე. 1904-1931 წლებში იყო ამ კომისიის შრომების გამოცემათა რედაქტორი. 1935-1940 წლებში მისი რედაქტორობით გამოიცა „რუსული განმარტებითი ლექსიკონის“ 4 ტომი. იყო რუსისტთა მთელი თაობის აღმზრდელი, მისი მოსწავლეები შეადგენდნენ „მოსკოვის ფონოლოგიური სკოლის“ ბირთვს.
ლიტერატურა
დაბადებული 12 იანვარი
დაბადებული 1873
გარდაცვლილი 17 აპრილი
გარდაცვლილი 1942
რუსი ენათმეცნიერები
მოსკოვში დაბადებულები
Çiçəkli

Çiçəkli (literally "with flowers" or "place with flowers") is an Azerbaijani place name and may refer to:
Çiçəkli, Gədəbəy, formerly known as Arabachy
Çiçəkli, Sabirabad
See also
Çiçekli (disambiguation)
სუფსა (მრავალმნიშვნელოვანი)

სუფსა (მრავალმნიშვნელოვანი)
სუფსა შეიძლება აღნიშნავდეს:
სუფსა — სოფელი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში;
სუფსა — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, გურიის მხარის სამივე მუნიციპალიტეტში.
Camponotus impressus

Camponotus impressus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
Camponotus