PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
გალისიის ავტონომიის აქტი (1936)

გალისიის ავტონომიის აქტი (1936) — გალისიის ავტონომიის აქტი. აქტის მიღება მოხდა რეფერენდუმზე და წარედგინა ესპანეთის პარლამენტს. თუმცა აქტის მიღება არ მომხდარა ესპანეთში განვითარებული სამოქალაქო ომისა (1936–1939) და შემდგომ ფრანკოს დიქტატურის გამო (1939–1977). აქტი შედგენილი იყო გალისიური პარტიის პარტიო გალეგუისტას მიერ და არის დღევანდელი 1981 წლის ავტონომიის აქტის ისტორიული წინამორბედი.
ისტორია
XX საუკუნის დასაწყისში პარტიო გალეგუისტას მიერ გაღვივებულმა გალისიურმა ნაციონალიზმა გალისიასა და დანარჩენ ესპანეთს შორის ურთიერთობაში ბევრი საკითხი წამოწია. საკითხები ვარირებდა რეგიონის ავტონომიიდან სრული დამოუკიდებლობის მოთხოვნამდე. ესპანეთის მეორე რესპუბლიკის (1931–1939) დროს აქტუალური იყო ფედერალური მოწყობის საკითხი, სადაც ესპანეთის რეგიონებს შესაძლებლობა ექნებოდათ ესარგებლათ ფართე ავტონომიით და დეცენტრალიზაციით. ამ ფონზე პარტიო გალეგუისტამ გალისიის ავტონომიის იდეის პოპულარიზებისთვის 1931 წელს შეიმუშავა გალისიის ავტონომიის აქტი, რომელიც დაფუძნებული იყო ადრეულ გალისიანიზმის და თანამედროვე ნაციონალიზმის იდეებზე.
დოკუმენტის მონახაზი
1931 წელს, ესპანეთის მეორე რესპუბლიკის დამყარებისთანავე the Seminario de Estudos Galegos-მა (გალისიურის შესწავლის სემინარი) წამოაყენა ავტონომიის აქტის პირველი მონახაზი. მასში გადმოცემული იყო შემდეგი პუნქტები:
თავი 1. გალისია წარმოაგდენს დამოუკიდებელ სახელმწიფოს ესპანეთის ფედერალური რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
თავი 2. გალისიის სახელმწიფოში ოფიციალურ ენებს წარმოადგენენ, გალისიური და ესპანური.
სამოქალაქო მომსახურების პირებმა უნდა იცოდნენ გალისიური.
თავი 3. გალისიის ეროვნული ფერებია თრეთრი და ცისფერი.
თავი 4. გალისიის ტერიტორია მოიცავს ოთხ ძველ პროვინციას: Coruña, Lugo, Pontevedra და Ourense
თავი 5. ნებისმიერი მეზობელი ტერიტორია შეიძლება შეუერთდეს გალისიას თუ ეს მისი მოსახლეობის 2/3-ის სურვილი იქნება(...)
თავი 6. გალისიის მოქალაქე არის:
a) ნებისმიერი ვინც დაიბადება გალისიაში გალისიელი მშობლების მიერ.
b) ნებისმიერი ვისაც ჰყავს გალისიელი დადა ან მამა, თუნდაც ის იყოს საზღვარგარეთ დაბადებული (...)
c) ნებისმიერი ვინც არ დაბადებულა გალისიაში და/ან არ ჰყავს გალისიელი წინაპრები თუ ის ოფიციალურად არის გალისიის რეზიდენტი.
იხილეთ აგრეთვე
ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები
ალფონსო დანიელ როდრიგეს კასტელაო
ლიტერატურა
Cores Trasmonte, B. (1986): Las polémicas de Bóveda en la gestación del Estatuto de Autonomía. Ediciós do Castro, Sada
Hooper, J. (1986): The Spaniards. A New Portrait of Spain. Viking Press, New York
López, Pablo C. (2006): "Estatuto do 36, setenta anos construíndo nación", in Faneca brava, no. 10, p. 6–7
Lorenzo Crespo, J.B. (2006): "O Estatuto do 36", in Cadernos do Ateneo Eumés, no. 4, p. 31–38
Viveiro Mogo, P. (2008): O Estatuto galego durante a II República. Edicións do Castro, Sada
რესურსები ინტერნეტში
Part of the 1936 Statute, commented by Castelao (გალიციური)
სქოლიო
ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები
ესპანეთის ისტორია
პოკერი სიყვარულის წესებით

პოკერი სიყვარულის წესებით
„პოკერი სიყვარულის წესებით“ (Poker.Am) — სომხური კინოფილმი, რომლის პრემიერა შედგა 2012 წლის 4 ოქტომბერს. ფილმის რეჟისორია დავიდ ბაბახანიანი. ფილმი სომხურ ენაზეა გადაღებული, რუსული და ინგლისური სუბტიტრებით. იგი აგრეთვე დუბლირებულია ქართულ და რუსულ ენებზე.
სიუჟეტი
ფილმის მთავარი გმირი მუშაობს ერევნის ერთ-ერთ პრესტიჟულ რესტორანში მენეჯერ-მიმტანად. მას ჰყავს საცოლე და ცდილობს მას ხელი სთხოვოს. ამისათვის მან იყიდა ყოველივე აუცილებელი, ღია ლურჯი ჰალსტუხიც კი. მისი საუკეთესო მეგობარი — გარიკი მზადაა მას მხარი დაუჭიროს, თუმცა მან მონაწილეობა უნდა მიიღოს პოკერის ჩემპიონატის ფინალში. ფილმში ინტიმური, დახლართული ისტორიებია ასახული, საბედისწერო ლამაზმანების მონაწილეობით, მანქანების გატაცებით, დევნითი სანახაობებით, პოკერის მიმზიდველი და დრამატული პაექრობით.
როლებში
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
2012 წლის ფილმები
სომხური ფილმები
ლატვიის ჰიმნი

ლატვიის ჰიმნი
Dievs, svētī Latviju! (ღმერთი ჰფარავდეს ლატვიას!) — ლატვიის სახელმწიფო ჰიმნი. სიტყვები და მუსიკა ეკუთვნის კარლის ბაუმანისს (1834–1904).
ჰიმნი ბაუმანისის მიერ შეიქმნა 1873 წელს, რომელიც იყო ახალგაზრდა ლატვიელების მოძრაობის წევრი. ხანდახან ხდება სპეკულაცია, რომ ბაუმანისმა ტექსწის ნაწილი მოიპარა ცნობილი ლექსიდან ღმერთო დაიფარე დედოფალი და მასზე დაადო საკუთარი მუსიკა. ორიგინალურ ტექსტში ლატვიის ნაცვლად იყო სიტყვა ბალტია. 1920 წელს როდესაც სიმღერის არჩევა მოხდა სახელმწიფო ჰიმნად ბალტია შეიცვალა ლატვიით.
იხილეთ აგრეთვე
ლატვიის დროშა
ლატვიის გერბი
რესურსები ინტერნეტში
სახელმწიფო ჰიმნი — საიტი "Welcome to Latvia"
სქოლიო
ლატვიის ეროვნული სიმბოლოები
ეროვნული ჰიმნები
ახალსოფლის თუშის ციხე

ახალსოფლის თუშის ციხე — კოშკი, არქიტექტურული ძეგლი, დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფლის ჩრდილოეთით, მდინარე ავანისხევის მარჯვენა ნაპირას. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სავარაუდოდ, სახელი შეერქვა თუში მეცხვარეების გამო, რომლებიც ციხეს ახლაც იყენებენ ცხვრის საძოვრად.
თავდაპირველად ამ ადგილას მდგარა პატარა დარბაზული ეკლესია, რომლისთვისაც მოგვიანებით, გარედან, სქელი კედლები მიუშენებიათ და სათავდაცვო კოშკად გადაუკეთებიათ. კოშკი ორსართულიანია, შემორჩენილია 5 მეტრის სიმაღლეზე. ნაგებია ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სახურავი, კედლები დაბზარულია, დაზიანებულია გარეთა კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი.
ნაგებობა გეგმით სწორკუთხაა. გარედან კუთხეებმომრგვალებულია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთის და დასავლეთის კედლებში თითო ნიშაა, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებზე — თითო პილასტრი, რომლებსაც ეყრდნობა ყალიბით გამოყვანილი შეისრული თაღი. სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედლებში სათოფურებია გაჭრილი. დასავლეთ კედლის გასწვრივ, ჭერში — ბანზე გასასავლელი, ხოლო ჩრდილოეთი კედლის თავზე ორი ხვრელია.
ციხეს ქვის კედლით შემოღობილი პატარა ეზო აქვს, ეზოში და ციხის ირგვლივ 1969 წელს არქეოლოგიური გათხრები ჩაატარა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, რომელსაც დ. ჭილაშვილი ხელმძღვანელობდა. ეზოში აღმოჩნდა სქელკედლიანი, მომწვანო-მოყავისფროდ მოჭიქული, ხაზოვანი ორნამენტით შემკული, დიდი ზომის ჯამის ძირის ნატეხები.
თუშის ციხის ირგვლივ, მიწის ზედაპირზე, მიმობნეულია დანგრეული ნაგებობების ქვები, მათ შორის, თლილიც. სადაზვერვო შურფის გათხრით გამოვლინდა კულტურული ფენა, აღმოჩნდა რამდენიმე ქვევრის ნაშთი, მარნის ნაწილი სამი ქვევრით და ნასახლარი ქვის ყორეებით.
ლიტერატურა
ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
დერევნია-პენკოზავოდა

დერევნია-პენკოზავოდა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაკალის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 129 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაკალიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტუიმაზი, რომელიც დაშორებულია 63 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (57 %) შეადგენენ .
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბაკალის რაიონის სოფლები
ბერგენი

ბერგენი — ფიულკე ჰორდალანის დედაქალაქი და ნორვეგიის სიდიდით მეორე ქალაქია. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთში, ჩრდილოეთის ზღვის სანაპიროზე, მიდტჰორლანის რეგიონში. იკავებს ბერგენის ნახევარკუნძულს და ზღვიდან დაცულია კუნძულებით: ასკეით, ჰოლსნეითა და სუტრით. ბერგენის აეროპორტი ქალაქის ცენტრიდან 18 კმ-ით არის დაშორებული.
დაარსდა დაახლოებით 1070 წელს. შუა საუკუნეებში იყო ჩრდილო-დასავლეთ ევროპის ერთ-ერთი დიდი სავაჭრო ცენტრი. დაახლოებით 1350 წელს ჰანზის ვაჭრებმა ბერგენში დააარსეს თავიანთი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია, ე. წ. „გერმანული ხიდი“ (Tyske bryggun) და XV საუკუნეში მთლიანად დაეუფლნენ ქალაქს. 1559 წელს ჰანზამ დაკარგა პრივილეგიები და 1630 წელს ბერგენი საბოლოოდ გადავიდა ნორვეგიელთა ხელში. 1755 წელს გაიყიდა ჰანზის უკანასკნელი ნაგებობები. 1940 წლის 9 აპრილიდან 1945 წლის 8 მაისამდე ბერგენი ოკუპირებული იყო ნაცისტური გერმანიის მიერ.
1299 წლამდე ნორვეგიის დედაქალაქი, ხოლო 1830 წლამდე კი ქვეყნის უდიდესი ქალაქი იყო. დღესდღეობით ქალაქი უმსხვილესი საპორტო და ნავთობსამრეწველო ცენტრია. ქალაქში არის უნივერსიტეტი. ბერგენის შუასაუკუნეების დროინდელი სანაპირო ზოლი იუნესკოს მსოფლიო ფონდის მემკვიდრეობის ნაწილია. 2000 წელს ბერგენი ევროპის ერთ-ერთ კულტურულ დედაქალაქად დასახელდა.
არქიტექტურა
შემორჩენილია ციხესიმაგრის, სამეფო დარბაზ ჰოკონსჰალენისა" (1246–1261) და როზენკრანცის კოშკის (1560-იანი წლები) ნანგრევები, მარიამის ეკლესია (XII ს.), XVII–XVIII საუკუნეების ბაროკოს სტილის საცხოვრებელი სახლები. 1855 წლის შემდეგ აქვს განაშენიანების რეგულარული გეგმა. ახალი გეგმით გაშენდა 1940–1945 წლებში დანგრეული რაიონები, შეიქმნა ახლები (სტრიმელენის რაიონი, 1959, არქიტ. ჰ. გრიგი). ბერგენში არის გამოყენებითი ხელოვნების და სამხატვრო მრეწველობის დასავლეთ ნორვეგიის მუზეუმი (დაარსდა 1887 წელს), სამხატვრო გალერეა, მუზეუმები. კომპოზიტორ ედვარდ გრიგის სახლ-მუზეუმი — ტროლჰაუგენხი.
რესურსები ინტერნეტში
მუნიციპალიტეტის გვერდი
ბერგენის მეგზური
სქოლიო
ნორვეგიის ქალაქები
ევროპის კულტურული დედაქალაქები
ვალდაუს ციხესიმაგრე

ვალდაუს ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ ნიზოვეში კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. 2007 წლის 23 მარტს ციხესიმაგრემ მიიღო რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ვალდაუს ციხესიმაგრე შედის კალინინგრადის ოლქის იმ სამ ციხესიმაგრეს შორის რომელიც მეტნაკლებად უკეთაა შემონახული. ესენია: ტაპიაუს ციხესიმაგრე გვარდეიესკში და გეორგენბურგის ციხესიმაგრე ჩერნიახოვსკში.
ისტორია
ოფიციალური ცნობა ციხესიმაგრე „ვალდოვის“ მშენებლობის შესახებ მოიპოვება 1258 წლიდან. ციხესიმაგრის აღნიშნული სახელწოდება მომდინარეობს ბალტო-სლავური სიტყვიდან „валдати“, რაც ნიშნავს „ფლობას“, აქედან გამომდინარე ვალდაუ შეიძლება ითარგმნოს როგორც „სამფლობელო“.
1264 წელს ტევტონთა ორდენის ხელისუფლების თხოვნით თავადებმა გზის ახლოს პირველი შუალედური ციხესიმაგრე ააგეს. აღნიშნულ ციხესიმაგრეში ჩერდებოდნენ ორდენის მომსახურე ხალხი, მღვდლები და სამხედროები.
1457 წელს ძველი შენობა გადააკეთეს ციხესიმაგრედ. იგი გამოიყენებოდა, როგორც ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრის საზაფხულო რეზიდენცია.
1697 წლის მაისის ბოლოს ციხესიმაგრეში შეჩერდა დიდი რუსული ელჩობა პეტრე I დიდის მეთაურობით.
1720 წელს აღმოსავლეთ პრუსიის მთავრობამ ციხესიმაგრე ვალდაუ გასცა იჯარით, რის შემდეგაც დაიწყო შიდა სივრცის გადაკეთება.
1858 წელს ციხესიმაგრეში განათავსეს სასოფლო სამეურნეო აკადემია, რომელიც 1870 წელს გადაკეთდა მასწავლებლის სემინარიად.
1945 წლიდან დღემდე, ციხესიმაგრე ვალდაუში სასოფლო-სამეურნეო სკოლაა განთავსებული. შენობის მარცხენა ფლიგელი გამოიყენება სასწავლებლის სტუდენტთა საერთო საცხოვრებლად.
კალინინგრადის ოლქის მთავრობის 2007 წლის 23 მარტის № 132 დადგენილების შესაბამისად ვალდაუს ციხესიმაგრემ მიიღო რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ამავე წელს რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სამსახურმა შენობა ავარიულად ცნო (არსებობდა სახურავის ჩამოშლის საფრთხე) და დახურა.
2010 წელს შენობა გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, მაგრამ 2012 წლისათვის კუთვნილების საკითხი ჯერ კიდევ არ იყო დარეგულირებული. იგეგმება, რომ მფლობელის გარკვევისა და სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ ციხესიმაგრის მარცხენა ფლიგელში გაიხსნას ციხესიმაგრე ვალდაუს ისტორიის მუზეუმი, რომელიც ამჟამად ადგილობრივ საშუალო სკოლაშია განთავსებული.
2014 წლის 14 ივნისს ვალდაუს ციხესიმაგრეს შეუსრულდა 750 წელი. იუბილესთან დაკავშირებით სოფელში არსებული მუზეუმის თანამშრომლებმა ნაგვისაგან გაათავისუფლეს ციხესიმაგრის სარდაფი და გამართეს შუა საუკუნეების ჭა, რომელიც ჯერ კიდევ მეორე მსოფლიო ომის პერიოდშიც კი ამარაგებდა ციხესიმაგრეს წყლით. ციხესიმაგრეში იმართება ვაჭრობა. ვაჭრობის განსაკუთრებული სიამაყეა - სააფთიაქო საქმიანობა. ადრეულ წლებში ციხესიმაგრე ვალდაუს აფთიაქი მთელ პრუსიას ამარაგებდა ბალახეული წამლებით.
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კალინინგრადის ოლქში
კალინინგრადის ოლქის ციხესიმაგრეები
ტევტონთა ორდენის ციხესიმაგრეები
Leptogenys centralis

Leptogenys centralis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ჯოჯოხეთი

ჯოჯოხეთი — სულის სასიკვდილო მდგომარეობა, ცოდვილთა დასასჯელი ადგილი (ქრისტიანობის, ისლამისა და ზოროასტრიზმის ტრადიცია. სამოთხის საწინააღმდეგოდ მდგომი.
ჯოჯოხეთი სხვადასხვა რელიგიებში
ჰეენა — იუდაიზმში
ჯანმე — ეზიდიზმში
ჯაჰანამი — ისლამში
ძინდონი — ოსურ მითებში
ნარაკა — ბუდიზმში
პეკლო — სლავურ მითოლოგიაში
ტარტარი — ბერძნულ მითოლოგიაში
ჰელჰეიმი — სკანდინავიური მითოლოგიაში
შიბალბა — მაია ცივილიზაციაში
სერენგეტი

სერენგეტი (Serengeti, მაას ენაზე „უკიდეგანო ველები“) — ეკოსისტემა, რომლის გეოგრაფიული რეგიონი მოიცავს ჩრდილოდასავლეთ ტანზანიასა და სამხრეთდასავლეთ კენიას; შეადგენს დაახლოებით 30 000 კმ²-ს.
სერენგეტი მასპინძლობს უმსხვილეს და ყველაზე ხანგრძლივ ნადირთა მიწისზედა მიგრაციას მსოფლიოში და ერთ-ერთია ათ ბუნებრივ საოცრებათაგან მსოფლიოში. რეგიონში რამდენიმე ეროვნული პარკი და ნადირთა ნაკრძალია.
აქ ბინადრობს 70-მდე მსხვილი ძუძუმწოვარი და 500-მდე ავიფაუნის სახეობა. ცხოველთა სამყაროს მრავალფეროვნება განპირობებულია კლიმატური პირობების დიდი ნაირსახეობით და მოიცავს ტროპიკულ ტყეებს, ჭაობებს, სავანებს, გაშლილ ველებსა და ოაზისებს. ყველაზე გავრცელებულ მსხვილფეხა ძუძუმწოვართა შორის არიან ცისფერი გნუ, გაზელი, ზებრა და გარეული კამეჩი.
ოქტომბრისთვის დაახლოებით 2 მილიონი ბალახისმჭამელი ძუძუმწოვარი იწყებს მიგრაციას ჩრდილოეთის მაღლობებიდან სამხრეთის გავაკებისკენ, მდინარე მარას გადაკვეთით, წვიმის წყლის ძიებაში. აპრილში ისინი ისევ ჩრდილოეთში ბრუნდებიან დასავლეთის შემოვლით, ისევ მდინარე მარას გადაკვეთით. ამ ფენომენს ხშირად წრიულ მიგრაციას უწოდებენ. ამ მოგზაურობისას ტანზანიიდან ზემო კენიის მასაი-მარას ნაკრძალისკენ, რაც 800 კმ-ს შეადგენს, სულ მცირე 250 000 გნუ იღუპება ხოლმე. სიკვდილიანობის მიზეზი სხვადასხვაა, მათ შორის მტაცებელი ცხოველები. მიგრაციის ქრონიკა აღწერილია 1994 წლის დოკუმენტურ ფილმში "აფრიკა: სერენგეტი".
იხილეთ აგრეთვე
სერენგეტის ეროვნული პარკი
რესურსები ინტერნეტში
Serengeti
Seven Natural Wonders of Africa
Serengeti National Park Official Website
კენიის გეოგრაფია
ტანზანიის გეოგრაფია
საჰილობა

საჰილობა (ყოფილი სახელები სარატოვსკოე (Saratovskoye), სარატოვკა (Saratovka)— სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის ნეფთჩალის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
ნეფთჩალის რაიონის სოფლები
ზაქარია ბანელი

ზაქარია ბანელი, ზაქარია ვალაშკერტელი, სვინგელოზი (X ს. II ნახ. – XI ს. 30-იანი წლები) — შუა საუკუნეების საქართველოს, კერძოდ, ტაოს სამეფოს სასულიერო, კულტურის და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწე.
ე. მეტრეველის ვარაუდით, ზაქარია ბანელის მშობლები ქართველი არისტოკრატების მაღალ წრეს, დაფანჩულთა ცნობილ ფეოდალურ გვარს ეკუთვნოდნენ და დავით კურაპალატთან დაახლოებული პირები იყვნენ. თავად ზაქარია ავტობიოგრაფიულ ანდერძში დავით კურაპალატს თავის „მზრდელსა და შემოქმედს“ უწოდებს. X საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში ის მორჩილად მიუყვანიათ ოთხთა ეკლესიაში, სადაც არსენ მამამთავარს დამოწაფებია. ცხოვრების დიდი ნაწილი მან გაატარა ტაოში, სადაც უდიდესი და ყველაზე გავლენიანი ეპარქიის – ბანის მამამთავრობას მიაღწია. ერთხანს ის ბიზანტიის სამეფო კარზე დიპლომატად, მწიგნობრად და იმპერატორთან დაახლოებულ პირადაც მოჩანს. ბანელობის დროს ზაქარიამ ბიზანტიის იმპერატორისაგან უმაღლესი სასულიერო პატივი – სვინგელოზობა დაიმსახურა. XI საუკუნის 20-იანი წლებისთვის ბანელობასთან ერთად ვალაშკერტის სამწყსოს ეპისკოპოსობაც შეითავსა, რასაც განსაზღვრული პოლიტიკური მნიშვნელობა ჰქონდა როგორც ტაოს, ისე მეზობელი რეგიონებისთვისაც.
ლიტერატურა
მეტრეველი ე., ნარკვევები ათონის კულტურულ-საგანმანათლებლო კერის ისტორიიდან, თბ., 1996
ვალაშკერტელი მღვდელთმთავრები
იბრაჰიმ ისფაჰანლი

იბრაჰიმ ისფაჰანლი (დ. 1887, ტფილისი — გ. 10 ოქტომბერი, 1967, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა კინოსა და თეატრის მსახიობი. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1932).
ბიოგრაფია
ნამდვილი სახელი — იბრაჰიმ ჰუსეინ–ოღლუ უსეინზადე, ისფაჰანლი — ფსევდონიმია.
მას მამა ადრე გარდაეცვალა, რის შემდეგ დაიწყო ფეხსაცმლის საქმის შესწავლა. წერა-კითხვა დედამ — მოლა მასმიმ (ლოქჯანდარის სოფლის მკვიდრი, დღევანდელი დმანისის რაიონი) ასწავლა.
ჯერ კიდევ ბავშვობაში, ზუბალაშვილების სახალხო სახლში, როდესაც იგი ესწრებოდა თვითნასწავლი — აზერბაიჯანელი მსახიობების სპექტაკლებს, მას შეუყვარდა თეატრი. 1909 წელს იბრაჰიმმა ითამაშა თავის პირველ სპექტაკლში — ოფიცრის მეუღლე. იგი თამაშობდა მოხეტიალე აზერბაიჯანულ ტრუპებში. გასტროლებზე იმყოფებოდა ირანში (1916), თურქეთში (1918–1919, 1922).
დრამატურგების ნარიმან ნარიმანოვის, აბდურაჰიმ ჰაგვერდიევისა და ცნობილი მსახიობების გ.არაბლინსკის, სითგი რუჰულის ხელშეწყობით იქცა აზერბაიჯანული ეროვნული თეატრის მსხვილ მოღვაწედ.
1921 წლიდან დგამდა სპექტაკლებს, როგორც რეჟისორი, ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანულ თეატრს თბილისში (1926–1928 — მთავარი რეჟისორი). 1928 წლის ოქტომბერში გადავიდა ბაქოს აზერბაიჯანული სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. როლებიდან აღსანიშნავის: იაგო, ოტელო, ჰამლეტი (უილიამ შექსპირის „ოტელო“, „ჰამლეტი“), ფრანც მოორი (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები“), ჯაფარი (ჯაფარ ჯაბარლი ს „ცეცხლის საცოლე“), ანზორი (სანდრო შანშიაშვილის „ანზორი“). 1930 წლის იანვარში თავისი ძველი კოლეგების დაჟინებული თხოვნით იგი დაბრუნდა თბილისში.
1934 წელს სსრკს სახელმწიფო დონეზე მიიღო მხარდაჭერა საკოლმეურნეო თეატრებმა და ისფაჰანლიმ დაიწყო ადიგიუნის საკოლმეურნეო თეატრის ხელმძღვანელობა (აზერბაიჯანის სსრკ რესპუბლიკის საათლის რაიონის „ადიგიუნის“ კოლმეურნეობა), სადაც მან იღვაწა 1934-1936 წლებში. 1936 წლიდან იგი კვლავ ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თბილისში.
ორი წლით (1947-1949) იგი გაემგზავრა აზერბაიჯანში, იგი იყო ზაქათალის სახელმწიფო თეატრის მთავარი რეჟისორი (1947 წლის ივნისიდან) და ყაზახის (1948 წლის მაისიდან). მათი დახურვის შემდეგ 1949 წელს, კვლავ დაბრუნდა თბილისში, ხელმძღვანელობდა დრამატულ წრეებს დმანისში, მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის აზერბაიჯანული ესტრადის ანსამბლში.
დაკრძალულია თბილისში, ძველ მუსულმანურ სასაფლაოზე (დღეს ბოტანიკური ბაღის ტერიტორია).
როგორც რეჟისორმა, მან 40-ზე მეტი სპექტაკლი დადგა.
რესურსები ინტერნეტში
ლიტერატურა
დაბადებული 1887
გარდაცვლილი 10 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1967
აზერბაიჯანელი მსახიობები
ქართველი მსახიობები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
George Walter Tyrrell

George Walter Tyrrell FRSE FGS (1883–1961) was a 20th-century British geologist, glaciologist and petrologist. A specialist in Arctic and Antarctic landscapes he was the first to describe the recticular glaciers of Spitzbergen.
Mount Tyrrell on Alexander Island in Antarctica and the Tyrrell Glacier on South Georgia are named after him.
Life
He was born in Watford on 30 May 1883 the eldest son of Annie and George Tyrrell.
He was educated at Watford Grammar School, then studied geology at the Royal College of Science under Prof J. W. Judd.
In 1906 he began teaching geology at the University of Glasgow under John Walter Gregory. In 1919 he was geological advisor of a Scottish trip to Spitzbergen and in 1924 led a geological trip in Iceland. The university awarded him two doctorates: a PhD in 1923 and DSc in 1931.
He was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh in 1918. His proposers were John Horne, Ben Peach, Thomas James Jehu and Robert Kidston. He won the Society's Neill Prize for 1931–33. He was Vice President of the Society from 1940 to 1943.
In 1931 he won the Murchison Medal awarded by the Royal Geographical Society.
Rising to Senior Lecturer he retired from the University of Glasgow in 1948, then spent some years lecturing in Canada and the United States.
He died in Bearsden in the Glasgow suburbs on 20 July 1961.
Family
In 1906 he married Alice Annie Williman.
In 1950, aged 67, he married Ursula Joan Dermont.
Publications
The Whangie and its Origin (1916)
The Geology of Spitzbergen (1923)
The Geology of Arran (1931)
Vulkany (1934 - Russian)
Osnovy Petrologii (1933)
Principles of Petrology (1950)
References
1883 births
1961 deaths
People from Watford
Academics of the University of Glasgow
20th-century British geologists
Petrologists
British glaciologists
Fellows of the Royal Geographical Society
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Provinces of Chile

Provinces of Chile
A province is the second-largest administrative division in Chile with 56 in total. The largest administrative division in Chile is that of a region with 16 in total.
Each provincial presidential delegation (delegación presidencial provincial) is headed by a provincial presidential delegate (delegado presidencial provincial) appointed by the President. The governor exercises their powers in accordance with instructions from the regional presidential delegate (delegado presidencial regional). The provincial delegate is advised by the Provincial Economic and Social Council (Consejo Económico y Social Provincial or CESPRO). No provincial presidential delegations exist in those provinces where the regional capital is located; its functions were merged with those of the regional presidential delegate.
The country's provinces are further divided into 346 communes which are administered by an alcalde and municipal council.
Until 1976, a province was the main administrative division in Chile, with 25 provinces: Aconcagua, Aysén (since 1929), Antofagasta, Arauco, Atacama, Biobío, Cautín, Chiloé, Colchagua, Concepción, Coquimbo, Curicó, Linares, Llanquihue, Magallanes (since 1929), Malleco, Maule, Ñuble, O'Higgins, Osorno (since 1940), Santiago, Talca, Tarapacá, Valdivia, and Valparaíso. Despite being claimed by Chile, Antártica Chilena is not generally recognized as part of Chile due to being located in Antarctica.
List of provinces
The following table gives each province, its capital, surface area and 2002 population according to the National Statistics Institute.
See also
Administrative divisions of Chile
References
External links
Decreto Ley 2.868
Provinces
Provinces, Chile
Subdivisions of Chile
ელ-ჯუფრა

ელ-ჯუფრა — ლიბიის ერთ-ერთი რაიონი. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. დედაქალაქია ჰუნი.
ელ-ჯურფა თავდაპირველად ერთ-ერთი ადმინისტრაციული დანაყოფი იყო იმ 25-დან, რომლებიც ლიბიაში 1988 წელს შეიქმნა. 2001 წელს მისი ფართობი შემცირდა, თუმცა 2007 წელს, ლიბიის ადმინისტრაციული მოწყობის რეორგანიზაციის შედეგად კვლავ ძველ საზღვრებს დაუბრუნდა.
იხილეთ აგრეთვე
ლიბიის რაიონები
სქოლიო
ლიბიის რაიონები
მარია იოჰანა გაბრიელა ავსტრიელი

მარია იოჰანა გაბრიელა ავსტრიელი (დ. 4 თებერვალი, 1750, ვენა, ავსტრია — გ. 23 დეკემბერი, 1762, ვენა, ავსტრია) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც I შტეფანისა და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას შუათანა ქალიშვილი. საღვთო რომისა და ავსტრიის ორი იმპერატორის: იოზეფ II-ისა და ლეოპოლდ II-ის, ასევე საფრანგეთის დედოფალ მარი ანტუანეტის და, ავსტრიის იმპერატორ ფრანც II-ის მამიდა.
ბიოგრაფია
მარია იოჰანა გაბრიელა დაიბადა 1750 წლის 4 თებერვალს ჰოფბურგის სასახლეში, ვენაში. იგი იყო ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიასა და მისი მეუღლის, საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც I შტეფანის შუათანა ქალიშვილი. თავისი მრავალი და-ძმიდან იგი განსაკუთრებულად ახლოს იყო თავის უმცროს დასთან, ერცჰერცოგინია მარია იოზეფასთან.
ის და იოზეფა გამუდმებით ერთად იყვნენ და შემდგომში განათლებასაც ერთად იღებდნენ. ერცჰერცოგინიები შეისწავლიდნენ: წერა-კითხვას, ლათინურს, უცხო ენებს, ისტორიას, გეოგრაფიას, სამხედრო არქიტექტურას, მათემატიკას, მუსიკას, ცეკვასა და გრამატიკას. მას შემდეგ, რაც სამი წელი შეუსრულდათ, ღრმადმორწმუნე დედის გავლენით შეისწავლიდნენ რელიგიასაც, თუმცა მხოლოდ კათოლიციზმს.
როგორც კი მარია იოჰანა გაბრიელას ათი წელი შეუსრულდა, დედამისმა მისი გათხოვებისა და თავის პოლიტიკურ თამაშებში ჩართვა მოისურვა. მარია ტერეზიასა და ესპანეთის მეფე კარლოს III-ს შორის მრავალი წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა თავიანთი შვილების საქორწინო მოლაპარაკებები. გადაწყვეტილი იყო, რომ მარია ტერეზიას შუათანა ასული, ერცჰერცოგინია მარია ამალია ავსტრიელი ცოლად უნდა გაჰყოლოდა კარლოსის ვაჟს, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფერდინანდ I-ს. ისინი დაინიშნენ კიდევაც, მაგრამ მოულოდნელად, კარლოს III-მ ნიშნობა გააუქმა და მარია ამალია თავის შვილიშვილზე, პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ ფერდინანდზე დააქორწინა, შემდეგ კი განაცხადა, რომ თავისი ვაჟის, მეფე ფერდინანდის დაქორწინება მარია იოჰანა გაბრიელაზე სურდა. მარია ტერეზია ამ შეთავაზებას სიხარულით დასთანხმდა და მარია იოჰანას სასწრაფოდ დაუწყო იტალიაში გასათხოვებლად მომზადება, თუმცა მოულოდნელად, 1762 წელს ერცჰერცოგინიას ყვავილი შეეყარა და იმავე წლის 23 დეკემბერს გარდაიცვალა, 12 წლის ასაკში.
აღსანიშნავია, რომ მისი დაღუპვის მიუხედავად, მარია ტერეზიამ ფარ-ხმალი არ დაყარა და კარლოს III-თან მოლაპარაკებები განაგრძო. შეთანხმდნენ, რომ ფერდინანდს ცოლად მარია იოჰანა გაჰყვებოდა, თუმცა 1767 წელს ისიც მოულოდნელად გარდაიცვალა, 16 წლის ასაკში. საბოლოოდ, ფერდინანდ I-ს ცოლად მარია ტერეზიას უმცროსი ქალიშვილი მარია კაროლინა ავსტრიელი შერთეს, რომელიც ნეაპოლისა და სიცილიის დედოფალი გახდა და მრავალი შვილი გააჩინა.
ლიტერატურა
Iby, Elfriede (2009). Maria Theresa: Biography of a Monarch (1st ed.). Schloß Schönbrunn. ISBN 3-901568-57-3.
Magiels, Geerdt (2010). From Sunlight to Inlight (1st ed.). VUBPrint. ISBN 9789054876458.
დაბადებული 4 თებერვალი
დაბადებული 1750
გარდაცვლილი 23 დეკემბერი
გარდაცვლილი 1762
ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები
ავსტრიის პრინცესები
ყვავილით გარდაცვლილები