PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ტომსკის აღდგომის ეკლესია

ტომსკის აღდგომის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ტომსკში. შენდებოდა 1789-1807 წლებში. ტაძრის მიხედვით სახელი მიიღო აღდგომის მთებმა, რომლის თხემზეც იგი მდებარეობს. ტაძარი აგებულია იშვიათი ციმბირული ბაროკოს სტილში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.
ისტორია
ტაძარი თავდაპირველად იყო ხის და მდებარეობდა ღვთისმშობლის მიძინების მამათა მონასტრის ტერიტორიაზე, რომელიც გაუქმდა 1626 წელს. იგი დააარსა ტობოლსკის პირველმა მთავარეპისკოპოსმა კიპრიანემ 1622 წელს. გადაწყვიტეს ხანძრების შედეგად მოძველებული ტაძარი გადაეკეთებინათ. 1789 წელს ეგორ დომონევსკიმ და პეტრე ბარანოვმა ჩაყარეს ტაძრის ფუნდამენტი, თუმცა მისი მშენებლობა ზოგჯერ მიეწერება ივან კაპროვსა და ივან ნედომოლვინუს. სამუშაოები დასრულდა 1807 წელს.
XIX საუკუნის დასასრულს ეკლესიის ცივი ზედა სართული მრევლის ფინანსებით გადააკეთეს თბილ სართულად.
1897 წელს განცალკევებით მდგარ სამრეკლოზე დაკიდეს ზარები, რომელთა საერთო წონაც 16 ტონა იყო.
1922 წელს საგუბერნიო აქტით დაიწყეს საეკლესიო ქონების დატაცება. 1930 წელს სამრეკლოდან ზარები ჩამოხსნეს და გააგზავნეს გადასადნობად.
1936 წლის 4 აგვისტოს ტაძარი დახურეს, მაგრამ 21 დღის შემდეგ მრევლის თხოვნით კვლავ გახსნეს, თუმცა 3 ნოემბერს ისევ დახურეს. 1937 წელს იყო ტაძრის დანგრევის მცდელობა, მაგრამ მხოლოდ ეკლესიის ღობე დაანგრიეს.
1980-1990 წლებში მიმდინარეობდა ფასადების რესტავრაცია, გაარემონტეს საკურთხეველი, აღადგინეს ტაძრის კანკელის კარკასი, გუმბათი და სახურავი. 2004 წელს ცნობილი ზარის ასლი ჩამოკიდეს კვლავ აშენებულ სამრეკლოზე.
ლიტერატურა
Воскресенская церковь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 60. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.
რესურსები ინტერნეტში
Воскресенская церковь — Православие в Томске
Воскресенская церковь (историческая справка)
Восресенская церковь (архитектурная справка)
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ტომსკში
ტომსკის ტაძრები
ბალაბურის ციხე-სიმაგრე

ბალაბურის ციხე-სიმაგრე
ბალაბური — ლენკორანის რაიონის ტერიტორიაზე შვიდი ციხე-სიმაგრიდან ერთ-ერთი.
ციხე-სიმაგრე ადგილობრივი მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლია. ბალაბურის ციხე ლენკორანიდან სამხრეთ-დასავლეთით 6 კმ-შია, სოფელ ბალაბურთან, ტალიშის მთების ძირას და მოიცავს 1 ჰექტარი ფართის ტერიტორიას. პირველი ინფორმაცია ციხე-სიმაგრის შესახებ 1869 წელს ისტორიკოსმა საიდალ კაზიბეკოვმა მოგვცა. მოგვიანებით, 1926 წელს, ჟურნალ «აზერბაიჯანის არქეოლოგიური კომიტეტის სიახლეები»-ს მეორე ნომერში აზერბაიჯანელმა არქეოლოგმა ისა აზიმბეკოვმა მოიხსენია ციხე სტატიაში «ლენკორანის ტერიტორიის სიძველეები».
არქეოლოგმა ჰათემ კასამანლიმ აჩვენა, რომ 1967 წელს, ციხის ძირას აღმოსავლეთით, დაახლოებით 100 მეტრში, წყლის არხისთვის, დაბლობზე ღრმა თხრილი ამოთხარეს.
არქეოლოგმა ფარმან მახმუდოვმა, რომელიც ამ ტერიტორიას 1960-იან წლებში იკვლევდა, 200-ზე მეტი ქვის ყუთი აღმოაჩინა. ამჟამად სასაფლაოს ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი საკარმიდამო ტერიტორიის სახით გადაეცა მოსახლეობას. სახელმწიფო, როგორც ძეგლს, ტერიტორიის მხოლოდ მცირედ ნაწილს იცავს. ისტორიაში არის ძეგლების დიდი რაოდენობა, ცნობილი როგორც «თალიშ-მუგანის კულტურა», რომელთა შესწავლა უკვე 100 წელია, რაც მიმდინარეობს. ამ პერიოდში დადგინდა, რომ ამ ძეგლების გავრცელებამ მოიცვა მუგანისა და ლენკორანის ფერდობები თალიშის მთებში. ეს არის გვიანი ბრინჯაო - ადრეული რკინის ხანა, ე. ი. მეორე ათასწლეულის მეორე ნახევარი ჩვენს ერამდე - პირველი ათასწლეულის პირველი ნახევარი (ჩვ. წ. აღ-მდე 1400-500). სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ამ ისტორიული სიმდიდრის მატარებლებს, რომლებიც ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 3400-2500 წლების პერიოდიდან მომდინარეობდნენ, ჰქონდათ მაღალგანვითარებული კულტურა, ეკონომიკა, პოლიტიკური და სამხედრო ურთიერთობები ახლო აღმოსავლეთის დიდ სახელმწიფოებთან.
სქოლიო
აზერბაიჯანის ციხესიმაგრეები
კუპირა (პერნამბუკუ)

კუპირა (პერნამბუკუ)
კუპირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 416 მეტრზე. მიეკუთვნება პერნამბუკუს აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბრეჟუ-პერნამბუკანუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 390 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 245.81 კმ²-ზე. ფართობი 95 156 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერნამბუკუ
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
პიმენტა (მინას-ჟერაისი)

პიმენტა (მინას-ჟერაისი)
პიმენტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 776 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფორმიგის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 236 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.85 კმ²-ზე. ფართობი 414 969 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Tsotne Machavariani

Tsotne Machavariani (born 26 September 1997) is a pistol shooter from Georgia. In 2016 he placed sixth in the 10 m air pistol event at the European championships.
Machavariani has an elder sister Nino; his father Gocha Machavariani is an officer with the Ministry of Internal Affairs of Georgia. Tsotne is trained by his mother Nino Salukvadze, who has competed in pistol shooting in every Olympics since 1988. Machavariani and his mother competed together as a team at the 2015 European Games and placed 14th. In 2016 they become the first mother and son to qualify for the same Olympics.
References
Living people
1997 births
Male sport shooters from Georgia (country)
Shooters at the 2016 Summer Olympics
Olympic shooters for Georgia (country)
Shooters at the 2015 European Games
Shooters at the 2019 European Games
European Games medalists in shooting
European Games bronze medalists for Georgia (country)
21st-century people from Georgia (country)
Sportspeople from Tbilisi
Shooters at the 2023 European Games
Meseta Central

Meseta Central
The Meseta Central (sometimes referred to in English as Inner Plateau) is one of the basic geographical units of the Iberian Peninsula. It consists of a plateau covering a large part of the latter's interior.
Developed during the 19th century, the concept of meseta central was handled by Heinrich Moritz Willkomm in lower case, and eventually was reportedly the first in using it in upper case, giving it a toponymic nature. The concept was also brought forward by José Macpherson y Hemas, while the writers of the Spanish Generation of '98 greatly contributed to its popularisation among the public sphere.
The Sistema Central mountain range cuts across the Meseta Central, leaving the Submeseta Norte sub-unit (with heights mostly ranging from 700 to 800 m) to the North and the Submeseta Sur (with heights mostly ranging from 600 to 700 m) to the South. Respectively, the former is drained by the Douro while the latter is drained by the Tagus and the Guadiana. The meseta is flanked by relief units such as the Montes de León, the Galician Massif, the Cantabrian Range, the Basque Mountains, the Sistema Ibérico and Sierra Morena.
References
Citations
Bibliography
Iberian Peninsula
Plateaus of Europe
Thesbia

Thesbia — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
სენცონ ტოტოჩტინი

სენცონ ტოტოჩტინი (Centzon Totochtin; „400 კურდღელი“) — აცტეკების მითოლოგიაში თავაშვებული, გარყვნილი და ლოთი ღვთაებების ჯგუფი. ისინი ასევე არიან ლოთობის ღმერთები. მათ შორის ჩვენთვის ცნობილია: ტეპოსტეკატლი, ტეჰკატსონატლი, კოლჰუაცინცატლი, მაცუილტოჩტლი („ხუთი კურდღელი“) და ომეტოტჩტლი („ორი კურდღელი“). მათი მშობლები იყვნენ პატეკატლი და მაიაჰუელი, შესაძლოა ისინი იყვნენ იჰტლილტონის ძმები.
იხილეთ აგრეთვე
აცტეკების მითოლოგია
პულკე
ტეპოსტეკატლი
აცტეკების მითოლოგია
აცტეკები
ჩერი

ჩერი — ქართული კომპანია, რომელიც შეიქმნა 2012 წელს.
კომპანიის საქმიანობის ძირითად სფეროს წარმოადგენს ნედლი/მწვანე ყავის იმპორტი, მისი შემდგომი გადამუშავება (გაწმენდა, მოხალვა, დაფქვა, დაფასოება) და დისტრიბუცია საქართველოს ტერიტორიაზე.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
საქართველოს კომპანიები
2012 წელს დაარსებული კომპანიები
ყავა
Suparibağ

Suparibağ (also, Suparibag) is a village and municipality in the Astara Rayon of Azerbaijan. It has a population of 1,052.
References
Populated places in Astara District
ნატალანდია

ნატალანდია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 570 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის ჩრდილო-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უნაის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 280 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7 კმ²-ზე. ფართობი 468 660 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Tejuçuoca

Tejuçuoca is a municipal of the state of Ceará (CE), located in the northeast of Brazil.
population: 19,371 (2020)
Area: 750.605 km²
References
Municipalities in Ceará
Örücüler, Borçka

Örücüler, Borçka
Örücüler is a village in the Borçka District, Artvin Province, Turkey. Its population is 112 (2021).
History
According to list of villages in Laz language book (2009), name of the village is Archveti. Most villagers are ethnically Laz.
References
Villages in Borçka District
Laz settlements in Turkey
ხოსე ლუის ტამაიო

ხოსე ლუის ტამაიო ტერანი (დ. 29 ივლისი, 1858 — გ. 7 ივლისი, 1947) — ეკვადორის პრეზიდენტი 1920 წლის 1 სექტემბრიდან 1924 წლის 31 აგვისტომდე. იგი ეკვადორის რადიკალური ლიბერალური პარტიის წევრი იყო.
რესურსები ინტერნეტში
JOSE LUIS TAMAYO TERAN
Pérez Pimentel Rodolfo: Diccionario Biográfico Ecuador, tomo 4 - José Luis Tamayo
Biografías y Vidas: José Luis Tamayo
დაბადებული 29 ივლისი
დაბადებული 1858
გარდაცვლილი 7 ივლისი
გარდაცვლილი 1947
ეკვადორის პრეზიდენტები
ჭინათი

ჭინათი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ლესის თემში (სოფლები: ლესა, ჭინათი). მდებარეობს გურიის სერის ჩრდილოეთით, მდინარეებს ლესისწყალსა (ფიჩორის შენაკადი) და ორაგვისღელეს შუა, ზღვის დონიდან 80 მ, ლანჩხუთიდან 10 კმ., ლესადან 3 კმ. სოფელში იდგა წმინდა კვირიკეს ხის ეკლესია. სოფელში დგას ეკლესია. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა.
მოსახლეობა
ლიტერატურა
სქოლიო
ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ტორე ჰანსენი

ტორე ჰანსენი (დ. 6 თებერვალი, 1978) — ნორვეგიელი საფეხბურთო მსაჯი, ყოფილი მწვრთნელი და ფეხბურთელი.
კარიერა
საფეხბურთო და სამწვრთნელო
ტორე ჰანსენი თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე „მანდალსკამერატენეში“ 2000-2004 და 2006-2008 წლებში. იგი თამაშობდა ინგლისშიც, „უორკსოპ ტაუნსა“ და „ოსეტ ტაუნში“. 2008 წელს მან დაასრულა საფეხბურთო კარიერა. იგი იყო „მანდალსკამერატენის“ მწვრთნელის ასისტენტი და მოგვიანებით მწვრთნელი. 2009 წლის ივნისში მან ეს თანამდებობა დატოვა და გახდა არბიტრი.
სამსაჯო
ჰანსენის სამსაჯო კარიერა დაიწყო 2006 წელს, ამ რანგში მისი დებიუტი შედგა ნორვეგიის ლიგის მე-7 დონის 6. დივიზიონში. 2007-2009 წლებში მსაჯობდა მესამე, ხოლო 2009-2010 წლებში მეორე დივიზიონში. 2011 წლიდან იგი არის ნორვეგიის პირველი დივიზიონის მსაჯი. 2013 წლიდან არის ფიფას მსაჯი. 2016 წელს გახდა წლის მსაჯი და იმსაჯა ნორვეგიის თასის ფინალზე.
რესურსები ინტერნეტში
ნორვეგიის საერთაშორისო საფეხბურთო სტატისტიკა
სქოლიო
დაბადებული 6 თებერვალი
დაბადებული 1978
მანდალსკამერატენეს ფეხბურთელები
ოსეტ ტაუნის ფეხბურთელები
საფეხბურთო მსაჯები
უორკსოპ ტაუნის ფეხბურთელები
ნიკოლოზ სხირტლაძე

ნიკოლოზ სხირტლაძე
ნიკოლოზ ივანეს ძე სხირტლაძე (დ. 25 აგვისტო [ ძვ. სტ. 12 აგვისტო] , 1911, სოფელი მრავალძალი (მთისკალთა) ონის მუნიციპალიტეტი — გ. 2006, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადამიის წევრ-კორესპონდენტი (1974). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1993). გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1960), პროფესორი (1961). საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1973). სკკპ წევრი 1947 წლიდან.
ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა თსუ და იქვე დაიწყო მუშაობა; 1960 წლიდან მინერალოგია-პეტროგრაფიის კათედრის გამგეა.
1941–1960 და 1978–1979 წლებში მუშაობდა აგრეთვე საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ა. ჯანელიძის სახელობის გეოლოგიის ინსტიტუტში (1951-60 იყო ლითოლოგიის განყოფილების, ხოლო 1978-79 წლებში ვულკანოლოგიის განყოფილების გამგე).
ნიკოლოზ სხირტლაძის მოღვაწეობის მთავარი სფეროა: პეტროლოგია, პალეოვულკანოლოგია, ლითოლოგია და მინერალოგია.
განსაკუთრებით დიდია მისი ღვაწლი ვულკანოლოგიის დარგის განვითარებაში. მან მრავალრიცხოვანი შრომები უძღვნა ვულკანოლოგიის კარდინალურ საკითხებს. მისი ფუნდამენტური მონოგრაფია — „საქართველოს პალეოგენის შემდგომი ეფუზური ვულკანიზმი“, აქვს დიდი მნიშვნელობა არა მხოლოდ რეგიონული, არამედ ჩვენი პლანეტის აქტიური სარტყლების ვულკანიზმის ზოგადი სურათის თვალსაზრისითაც. ნიკოლოზ სხირტლაძის შრომებში გამოირკვა ზოგიერთი ვულკანური წყების ზუსტი თარიღები, რომელთა ასაკი დიდი ხნის განმავლობაში სადავო იყო.
მან გამოიკვლია და პალეონტოლოგიურად დაათარიღა ძველი ზედაპალეოზოური და იურული ვულკანური პროდუქტები.
დიდი წვლილი შეიტანა მინერალოგიის დარგში. მან შეისწავლა საქართველოში არსებული სხვადასხვა თიხების მინერალოგიური შედგენილობა, დაადგინა რომ ზოგი მათგანი ბენტონიტურია და პრაქტიკულად დიდად ღირებულია. მან პირველმა საქართველოში აღმოაჩინა იშვიათი მინერალი — პექტოლიტი. ფართოდ მუშაობდა ასევე ცეოლითების კვლევის საქმეში და შესაბამისად არაერთი საყურადღები ნაშრომი უძღვნა ამ საკითხს.
ფუნდამენტური გამოკვლევები ჩაატარა ლითოლოგიის დარგში. წლების განმავლობაში იგი იკვლევდა ძირულის მასივის ლიასური ნალექების ლითოლოგიას, ხოლო შემდგომ, საქართველოს შუაიურული ნახშირიანი წყლების ლითოლოგიას.
ფართოდ არის ცნობილი მისი სახელმძღვანელო „პეტროგრაფია-მინერალოგიის საფუძვლებით“ (1970,1984)
ნიკოლოზ სხირტლაზე არის 170-ე მეტი ნაბეჭდი შრომის შრომის ავტორი. მათ შორის 9 მონოგრაფია და ერთი სახელმძღვანელო.
დაჯილდოებულია მედლებით.
თხზულებები
დასავლეთ საქართველოს ტეშენიტური ფორმაცია. 1943;
Постпалеогеновый эффузивый вулканизм Грузии, ТБ., 1958.
ლიტერატურა
ქართველი გეოლოგები
საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები
ჩაჩაკომანი

ჩაჩაკომანი — მწვერვალი ბოლივიაში. მდებარეობს ანდების შემადგენელი ნაწილის, კორდილიერა-რეალის მთათა სისტემაში, ტიტიკაკას ტბის აღმოსავლეთით. მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 6074 მეტრია, ბოლომდე ზუსტი სიმაღლე დაუდგენელია და შეიძლება ცდომილება 20 მეტრს შეადგენდეს, თუმცა დადასტურებულია, რომ 6000 მეტრზე მაღალია. მიიჩნევა კორდილიერა-რეალის ერთ-ერთ ყველაზე ძნელად დასაპყრობ მწვერვალად.
მთის ძირში, წარმოიქმნება რამდენიმე განსხვავებული მიკროკლიმატი, რომელიც ხელს უწყობს ფრინველთა მრავალი სახეობის გავრცელებას.
რესურსები ინტერნეტში
ფოტოები
სქოლიო
ბოლივიის მთები
Sipey

Sipey is a village in Kardzhali Municipality, Kardzhali Province, southern Bulgaria.
References
Villages in Kardzhali Province
შააკენის ციხესიმაგრე

შააკენის ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ ნეკრასოვოში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსებულია ძველი პრუსიული ციხესიმაგრის ზოკეს (შემდეგ შოკინი) ადგილზე დაახლოებით 1270 წელს.
ისტორია
პირველად პრუსიული შააკენის (საკენი) თემი მოიხსენიება ტევტონთა ორდენის ქრონიკებში 1258 წელს. „ძველი პრუსიის ისტორია“ მოგვითხრობს, რომ ორდენის ხის ციხესიმაგრის მშენებლობა შააკენში დაიწყო 1261 წელს. შუა საუკუნეების მშენებლებმა ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყეს არა კურშის ყურის ნაპირზე, არამედ მისი სანაპიროდან ოთხი კილომეტრის მოშორებით. ციხესიმაგრის ასაშენებლად დააგუბეს მდინარე შააკენი (ამჟამად ბოლშაია-მორიანა) და ჭაობიან გრუნტზე ააშენეს თავდაცვითი ნაგებობა. ქრონიკებში ასევე მოიხსენიება, რომ 1270 წელს შააკენში ააშენეს საეპისკოპოსო ხის ციხესიმაგრე.
მოგვიანებით, ციხესიმაგრის თავდაცვით კედელთან ააგეს მრავალი ნაგებობა, რომლებშიც განათავსეს სამლოცველო, საცხოვებლები და სხვა სამეურნეო ნაგებობები.
სიტყვა შააკენი პრუსიული ენიდან შემოვიდა და ნიშნავს „ბალახს“, რაც არა არის გასაკვირი, რადგანაც ამ ადგილის ბუნებრივი ლანდშაფტი გამოირჩევა მწვანე ბალახით და ლერწმით.
1697 წელს ჰავანში, შააკენიდან შორიახლოს, შეჩერდა რუსეთის დიდი ელჩობა, რომელიც მიემგზავრებოდა დასავლეთ ევროპაში. იმპერატორი პეტრე I დიდი შეჩერდა შააკენში 1711 წლის 11 ნოემბერს, 1712 წლის 9 ივლისსა და 1717 წლის 23 სექტემბერს.
შააკენის ციხესიმაგრე პრაქტიკულად არ დაზიანებულა დიდი სამამულო ომის დროს. 1945 წლის ბოლოდან ციხესიმაგრეში განთავსებული იყო თავშესაფარი გერმანელი ბავშვებისათვის, რომელიც მოქმედებდა 1947 წლამდე. ომის შემდეგ ციხესიმაგრის შენობას გამოიყენებდნენ, როგორც კოლმეურნეობის თავლად, რომელიც არსებობდა 1960-იანი წლების დასაწყისამდე. შემდეგ ციხესიმაგრე საცხოვრებლად გადააკეთეს, ხოლო ზოგიერთ ოთახს იყენებდნენ საყოფაცხოვრებო საჭიროებისათვის.
1980-იან წლებში ციხესიმაგრეში ცხოვრობდა მხოლოდ ერთი ოჯახი.
2000-იან წლებში ციხესიმაგრე გადაეცა იჯარით კერძო პირს. დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები, გარემონტეს ციხესიმაგრის კედლები. ციხესიმაგრეში მიმდინარეობდა ტურისტული ექსკურსიები, გამოფენილი იყო შუა საუკუნეების იარაღები და ნივთები. 2011 წელს ციხესიმაგრე გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 2012 წელს ტერიტორიაზე გაჩნდა ხანძარი.
ლიტერატურა
Кулаков В. И. Дорогами Ульмеригии. — Калининград: Бизнес-Контакт, 2000.
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კალინინგრადის ოლქში
კალინინგრადის ოლქის ციხესიმაგრეები
ტევტონთა ორდენის ციხესიმაგრეები
ბელარუსი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბელარუსი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელარუსმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 15 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბელარუსი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
Uiramutã

Uiramutã is a municipality located in the northeast of the state of Roraima in Brazil. Its population is 10,789 (as of 2020) and its area is 8,066 km2. It is the northernmost municipality of Brazil, with Monte Caburaí being the northernmost point. West of this mountain, there is also the Monte Roraima, the tallest mountain in Roraima and in Guyana, located in the triple frontier of Brazil, Guyana and Venezuela. Still, Uiramutã holds the title of the northernmost urban seat of a municipality in Brazil. Its counterparts in the South, West and East are respectively Chuí, state of Rio Grande do Sul; Mâncio Lima, Acre; and João Pessoa, Paraíba.
The municipality is located entirely inside the Raposa Serra do Sol Indian Reservation. Because of this, its economic activities are limited. As a result, Uiramutã is also noted for being the Brazilian municipality that depends the most on government funds: 80% of its income is provided by the public administration, including social insurance and welfare programs such as the Bolsa Família.
The town of Uiramutã was established in 1911 by Severino Pereira da Silva, a gold miner, who founded the village for both the indigenous and non-indigenous community. Uiramutã became an independent municipality in 1995, and can be accessed via the RR-171 road.
Nature
The municipality contains the Monte Roraima National Park, a protected area created in 1989.
References
External links
Official website (in Portuguese)
Municipalities in Roraima
Populated places established in 1995
რიჰო ტერასი

რიჰო ტერასი (დ. 17 აპრილი 1967, კოჰტლა-იარვე, ესტონეთის სსრ) — ესტონელი ბრიგადის გენერალი; 2011 წლის 5 დეკემბრიდან — ესტონეთის შეიარაღებული ძალების მეთაური.
ბიოგრაფია
რიჰო ტერასი დაიბადა 1967 წლის, 17 აპრილს, ქალაქ კოჰტლა-იარვეში, ესტონეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში.
სამხედრო სამსახური გაიარა სსრკ-ის სამხედრო-საზღვაო ფლოტში, ბალტიის ზღვაში.
1988 წლიდან 1993 წლამდე სწავლობდა ტარტუს უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე.
1991 წელს მსახურობდა ესტონეთის შეიარაღებულ ძალებში, სადაც გაიარა უმცროსი ოფიცრის კურსები და 1992 წლის მარტიდან ნოემბრამდე მეთაურობდა კალევსკის ბატალიონის, ცალკეულ ქვეით ასეულს. (ნოემბრიდან — ბატალიონის შტაბის უფროსი).
1998 წელს დაამთავრა მიუნხენის ბუნდესვერის უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი და სოციალური მეცნიერებების ფაკულტეტი და მიიღო მაგისტრის წოდება.
2000 წლის იანვრიდან 2001 წლის იანვრამდე მეთაურობდა კაიტსელიიტის მილიციის მთავარ შტაბს. ამის შემდეგ, 2004 წლამდე იყო ესტონეთის სამხედრო ატაშე გერმანიასა და პოლონეთში.
2005 წლიდან 2008 წლამდე მუშაობდა ესტონეთის თავდაცვის ძალების მთავარ შტაბში, სამხედრო ანალიზის და დაგეგმის დეპარტამენტში, 2006 წლიდან კი ამ დეპარტამენტის ხელმძღვანელიც გახდა.
2007 წელს შეცვალა სასწავლო მისიის ხელმძღვანელი ერაყში. 2008 წლის დეკემბრიდან 2010 წლამდე იყო თავდაცვის სამინისტროს კანცლერი, 2011 წლის 1 მარტიდან გახდა - ესტონეთის თავდაცვის ძალების მეთაური.
1993 წლიდან 2005 წლამდე გაიარა რამდენიმე სწავლება სხვადასხვა ქვეყნის სამხედრო აკადემიებში, ასეულის და ბატალიონის სამეთაურო კურსებზე.
დაასრულა სამხედრო პოლიტიკის კურსი ჟენევაში, აგრეთვე გაიარა შტაბის უფროსი ოფიცრის კურსები ბალტიის სამხედრო კოლეჯში, სწავლობდა ბრიტანეთის თავდაცვით-კვლევით სამეფო კოლეჯში.
ესტონეთის თავდაცვის ძალების მეთაური
2011 წლის 5 დეკემბერს გახდა ესტონეთის თავდაცვის ძალების მეთაური. 2012 წლის მარტში, თავისი ახალ თანამდებობის რანგში ტერასმა მოუწოდა ფინეთს ჩრდილო ატლანტიკურ ალიანსში გაწევრებისკენ.
რიჰო ტერასი ფლობს ესტონურ, ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს.
ოჯახი
ტერასი დაქორწინებულია და ჰყავს ორი ვაჟი.
სქოლიო
ესტონელი გენერლები
დაბადებული 1967
დაბადებული 17 აპრილი
გაეტის ყურე

გაეტის ყურე — ყურე ტირენიის ზღვაში, იტალიის დასავლეთ სანაპიროსთან. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ჩირსეოს მთა, სამხრეთით — კუნძული ისკია და დასავლეთით — პონციანის კუნძულები. მისი სანაპიროები იშლება იტალიის ორ რეგიონზე — ლაციოსა და კამპანიაზე.
ყურის მაქსიმალური სიგრძე 92 კმ-ია, სიგანე კი 50 კმ. სახელი ეწოდა ლაციოს პროვინციაში, მის სანაპიროზე მდებარე სოფელ გაეტისგან. ყველაზე მნიშვნელოვანი ჩამდინარე მდინარეა ვოლტურნო. ყურის აკვატორიაში ძლიერ განვითარებულია ტურიზმი, რაც უპირველესად მისი პლაჟების დამსახურებაა.
რესურსები ინტერნეტში
Resorts of the Gulf of Gaeta
იტალიის ყურეები
Canto do Buriti

Canto do Buriti is a municipality in the state of Piauí in the Northeast region of Brazil.
The municipality contains part of the Serra das Confusões National Park, created in 1998, which protects an area of the Caatinga biome.
The municipality is in the Capivara-Confusões Ecological Corridor, created in 2006 to link the Serra da Capivara National Park to the Serra das Confusões National Park.
See also
List of municipalities in Piauí
References
Municipalities in Piauí
ფანტანი

ფანტანი — სოფელი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 068 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 37 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 28.69 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კოტაიქის პროვინციის სოფლები
შილაკაძე

შილაკაძე
საკუთარი სახელი შილაკაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
თამაზ შილაკაძე — ქართველი ინჟინერი
ივანე შილაკაძე — ქართველი ფილოლოგი, არმენოლოგი
მაია შილაკაძე — ქართველი აკრობატი
მანანა შილაკაძე — ქართველი ეთნოლოგი
შავლეგ შილაკაძე — ქართველი კომპოზიტორი, დირიჟორი
ქართული გვარები
პოლონეთის მართლმადიდებელი ეკლესია

პოლონეთის მართლმადიდებელი ეკლესია – ავტოკეფალური, მართლმადიდებელი ეკლესია, უკავია მე–13 ადგილი მართლმადიდებელი ეკლესიების დიპტიქში.
ქრისტიანობა თანამედროვე პოლონეთის ტერიტორიაზე გავრცელდა 966 წელს, მთავარ მეშკო I დროს. ეკლესიების გაყოფის შემდეგ მართლმადიდებლობა დომინირებდა პოლონეთის აღმოსავლეთ ოლქებში. 1385 წელს კი მთავარმა იაგაილომ კათოლიკობა მიიღო, ხოლო 1387 წელს უკვე სახელმწიფო რელიგიადაც გამოაცხადა კათოლიკობა, რის შემდეგაც ბევრი ადამიანი გადავიდა კათოლიკურ სარწმუნოებაზე.
1924 წლის 13 ნოემბერს აღიარებულ იქნა პოლონეთის ეკლესიის ავტოკეფალია კონსტანტინოპოლის მსოფლიო საპატრიარქოს მიერ. 1938 წლის ზაფხულის ორი თვის განმავლობაში, პოლონიზაციის პოლიტიკის ჩარჩოებში დაანგრიეს 127 მართლმადიდებლური ეკლესია.
დღესდღეობით პოლონეთის ეკლესიას ჰყავს დაახლ. 600 ათ. მრევლი, მართავს მიტროპოლიტი ვარშავისა და სრულიად პოლონეთისა, უნეტარესი საბა. აქვს 6 ეპარქია:
ვარშავა-ბელსკის ეპარქია
ბელოსტოკ-გდანსკის ეპარქია
ლოძ-პოზნანის ეპარქია
პერემიშლ-ნოვოსონდეტის ეპარქია
ვროცლავ-შჩეცინსკის ეპარქია
ლიუბლინო-ხოლმის ეპარქია.
იხილეთ აგრეთვე
ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიები
რესურსები ინტერნეტში
პოლონეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
მართლმადიდებელი ეკლესიები
პრჟევალსკის ცხენი

პრჟევალსკის ცხენი — კენტჩლიქოსანთა ცხოველი ცხენის გვარისა. 1879 წელს ცენტრალურ აზიაში აღმოაჩინა ნიკოლოზ პრჟევალსკიმ. აქვს მოკლე ფაფარი, მოზრდილი თავი, მსხვილი კისერი, მოკლე ფეხები და პატარა ყურები. ულაყის სხეულის სიგრძეა 2,3 მ, ჭაკი რამდენადმე უფრო პატარაა. ბინადრობდა ჯუნღარის უდაბნოში. ქმნიდა 5-20 სულისაგან შემდგარ რემას. ამჟამად ბუნებაში მისი არსებობა საეჭვოა. უკანასკნელი ჯოგი ბუნებაში 1967 წელს შეამჩნიეს, ხოლო უკანასკნელი წარმომადგენელი 1969 წელს. შემონახულია ევროპისა და ამერიკის ზოოპარკებში, უკრაინაში — ასკანია-ნოვაში. ეჯვარება შინაურ ცხენს და ქმნის ნაყოფიერ შთამომავლობას.
ლიტერატურა
ცხენი