PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Anakena

Anakena is a white coral sand beach in Rapa Nui National Park on Rapa Nui (Easter Island), a Chilean island in the Pacific Ocean. Anakena has two ahus; Ahu-Ature has a single moai and Ahu Nao-Nao has seven, two of which have deteriorated. It also has a palm grove and a car park.
Anakena is unusual for Easter Island in that it is one of only two small sandy beaches in an otherwise rocky coastline.
Legend and History
According to island oral traditions, Anakena was the landing place of Hotu Matu'a, a Polynesian chief who led a two-canoe settlement party here and founded the first settlement on Rapa Nui.
It was later a ceremonial centre where islanders read from Rongorongo boards.
Anakena featured in the Tangata manu or Birdman cult as in years when the new Birdman was from the western clans, he would end his celebrations at Anakena.
Archaeology
Modern archaeology has found traces of human settlement at Anakena as early as 1200 CE, though linguistic and other analysis indicates a range of dates for first settlement of Rapa Nui between 300 and 1200 CE.
Anakena has been the site of several archaeological digs including those of Katherine Routledge in 1914 and both William Mulloy and Thor Heyerdahl in the 1950s, and both of its ahus have been restored.
Popular culture
Anakena was used as one of the film locations for the 1994 Kevin Reynolds film Rapa Nui.
External links
PBS Nova: Anakena
References
Geography of Easter Island
Archaeological sites in Chile
Archaeological sites in Easter Island
Outdoor sculptures
Megalithic monuments
Beaches of Chile
Tourist attractions in Valparaíso Region
Landforms of Valparaíso Region
Landforms of Easter Island
Beaches of Oceania
Outdoor structures in Chile
კესონი

კესონი — ქალაქი ჩრდილოეთ კორეაში. მდებარეობს ჰუანხე-პუქტოს პროვინციაში, ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში. ყოფილი განსაკუთრებული სტსტუსის მქონე ქალაქი ჩრდილოეთ კორეაში და კორეის დედაქალაქი კორიოს დინასტიის მმართველობის პერიოდში (919-1232 წწ.).
ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების შედეგად დასტურდება, რომ კესონის ტერიტორია დასახლებული ყოფილა ჯერ კიდევ ნეოლითის პერიოდში. საუკუნეების განმავლობაში კესონი სხვადასხვა სახელმწიფოების მმართველობის ქვეშ იყო და სახელებიც ამისდამიხედვით ეცვლებოდა. კოგურიოს პერიოდში ეწოდებოდა ბუსოგაპი. 475 წელს კესონი შედიოდა პექჩეს შემადგენლობაში და მათ ხელში დარჩა დაახლოებით ერთი საუკუნის განმავლობაში. 555 წელს ძველი კესონი გახდა სილას სამეფოს შემადგენელი ნაწილი და ეწოდა სონგაკ-გუნი. 898 წელს კესონი დაიპყრო კუნ ემ, რომელიც იყო ტაებონგის სამეფოს დამაარსებელი. 919 წელს შევიდა კორიოს სამეფოს შემადგენლობაში და გახდა ეროვნული დედაქალაქი. 960 წელს მეფე გუანგიონგის მმართველობის პერიოდში ქალაქს ეწოდა გაიგიონგი, 995 წელს კი მეფე სეონიონგის მმართველობის პერიოდში ეწოდა გაესონგ-ბუ. 1010 წელს მეფე ჰიეონიონგის მმართველობის პირველ წელს, კორიო-კიდანის მეორე ომის პერიოდში ქალაქის ყველა შენობა დაიწვა.
1392 წელს კორიოს დინასტია დაამხო ლი სონგემ და დაამყარა ჩოსონის დინასტიის ხელისუფლება, რომლებმაც 1394 წელს დედაქალაქი კესონიდან გადაიტანეს ჰანიანში (თანამედროვე სეული).
კესონი გახდა კიონგიდოს პროვინციის შემადგენელი ნაწილი და ასე დარჩა თვით კორეის ომამდე. 1951 წელს კესონი, რომელიც შედიოდა სამხრეთ კორეის შემადგენლობაში დაექვემდებარა ჩრდილოეთ კორეის კონტროლს და ჩამოყალიბდა კესონის რეგიონი. 1955 წელს კესონი გახდა პირდაპირი დაქვემდებარების ქალაქი. 2002 წელს ჩამოყალიბდა კესონის სამრეწველო რაიონი, როგორც ქალქის ნაწილი.
ღირსშესანიშნაობები
კესონში დაცულია კორიოს მეფე მანვოლდეს სასახლის ნანგრევები. სასახლის მშენებლობა დაიწყო 918 წელს. დაანგრიეს 1361 წელს. კესონის დასავლეთით 11 კილომეტრში მდებარეობს მეფე კონმინის საფლავი. 1948 წელს კორეის გაყოფის შემდეგ შევიდა სამხრეთ კორეის შემადგენლობაში, როგორც 38-ე პარალელის ქვემოთ მდებარე ობიექტი.
2013 წელს კესონის კორიოს დინასტიის დროინდელი ისტორიული მონუმენტები შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
გერმანული ვებსაიტი კესონის შესახებ
სქოლიო
ჩრდილოეთ კორეის ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩრდილოეთ კორეაში
ტეილორ ჰილი

ტეილორ ჰილი
ტეილორ მარია ჰილი (დ. 5 მარტი, 1996) — ამერიკელი მოდელი და ვიქტორია სეკრეტის ანგელოზი 2015 წლიდან. თანამშრომლობს ისეთ სამოდელო სააგენტოებთან როგორიცაა: „IMG Models“, „Modelwerk“ (ჰამბურგი), „Visage Management“, „White Cross Management“ (ლოს-ანჯელესი).
ადრეული ცხოვრება
ტეილორ მარია ჰილი 1996 წლის 5 მარტს დაიბადა ილინოისის შტატში, გაიზარდა კოლორადოში. ბავშვობისას, სანამ მოდელობას დაიწყებდა, ტანმოვარჯიშე იყო. მას ჰყავს ორი ძმა: ლოგანი და ჩეისი, და ერთი და მაკენლი, მაკენლი და ჩეისი ასევე მოდელები არიან. 16 წლის ასაკში მან დაამთავრა პომონას საშუალო სკოლა, არვადაში. გარდა ამისა, იგი გატაცებული იყო ხატვით. ბავშვობაში მისი სიმაღლე და წონა, სხვა ბავშვებთან შედარებით, ხშირად იწვევდა ეჭვს, რომ იგი ანორექსიით იყო დაავადებული.
კარიერა
მისი სამოდელო კარიერა, 14 წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც ფოტოგრაფმა ჯიმ ჯორდანმა შეამჩნია და მას თანამშრომლობა შესთავაზა. 2013 წელს Intimissimi-ის კატალოგში გამოჩენით მან პირველი ნაბიჯი გადადგა სამოდელო კარიერაში. იგი მონაწილეობას იღებდა Forever 21-ის ბეჭდურ კამპანიებში..
2014 წელს ტეილორი H&M-ისთვის მოდელობდა. 2014 წელს, 18 წლის ასაკში, ვიქტორია სეკრეტის მოდის კვირეულზე პირველად მიიღო მონაწილეობა და „Rosa Cha“-ის ერთ-ერთი სახე გახდა ერინ ჰიტერტონთან, ფრიდა გუსტავსონთან და ბარბარა პალვინთან ერთად. 2015 წელს ტეილორი ყველაზე პერსპექტიულ მოდელად დასახელდა. ამავე წელს მან ღონისძიება Victoria's Secret PINK-ს უმასპინძლა და გახდა ვიქტორია სეკრეტის ანგელოზი. 2015 წლის აგვისტოში იგი წლის მოდელად დასახელდა Fashion Media Awards-ზე.
2014 წელს, ფილმ Hollywood Temptations-ში ჯესიკას როლის შესრულებით, თავის სამსახიობო კარიერაში დებიუტი შექმნა, ხოლო 2016 წელს იგი გამოჩნდა, ნიკოლას ვინდინგ რეფნის ფილმში, სახელად: „The Neon Demon“-ში, სადაც მან მოდელის როლი მოირგო. იგი მოხვდა Forbes-ის „მსოფლიოში ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მოდელების“ სიაში, ტეილორის სავარაუდო შემოსავალი 2015 და 2016 წლებში 4 მილიონ დოლარს შეადგენდა. 2016 წლის ივლისში, იგი გახდა ფრანგული სილამაზის ბრენდის, „Lancôme“-ს ახალი სახე.
ამავე წელს ტეილორი გახდა კოლინსის სახე ცნობილ თურქ მსახიობთან ჩაღათაი ულუსოისთან ერთად.
მან ისეთი ბრენდების კამპანიების გადაღებებში მიიღო მონაწილეობა როგორებიცაა : „H&M“, „Bebe“, „Blugirl“, „Byblos“, „DKNY“, „Ground Zero“, „Mara Hoffman“, „Mila SchÃ¶n“, „Milly“, „Ostwald Helgason“, „Rachel Zoe“, „Rebecca Minkoff“.
ამის შემდგომ ტეილორი პარიზის, მილანისა და ნიუ-იორკის მოდის კვირეულებზე მონაწილეობას იღებს ისეთი ბრენდების ჩვენებებზე, როგორებიცაა: ვერსაჩე, ვალენტინო, შანელი, მიუმიუ, მაიკლ კორსი, ჟივანში, რალფ ლოურენი, არმანი, დოლჩე და გაბანა, ბალმაინი, მარკ ჯეიკობსი და სხვა. ის ასევე ჯიმი ჩოს, მაიკლ კორსის, ჯოის ჯინსის და კიდევ რამდენიმე ბრენდის სახეა.
ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში ჟურნალების, „MarieClaire“ , „Elle Australia“, „Glamour UK“, „Glamour France“, „Elle Italy“, „Elle France“-ის გარეკნები დაამშვენა. მიუხედავად იმისა რომ ტეილორი არც თუ ცნობილი სახეა სამოდელო ბიზნესში და მის შესახებ არცთუ ბევრი ფაქტია ცნობილი, მისი სახასიათო გარეგნობის გამო მას დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ.
რესურსები ინტერნეტში
ტეილორ ჰილი
სქოლიო
ამერიკელი მოდელები
დაბადებული 1996
დაბადებული 5 მარტი
დიკ ფრენსისი

დიკ ფრენსისი
რიჩარდ სტენლი ფრენსისი (Richard Stanley «Dick» Francis; დ. 31 ოქტომბერი, 1920, უელსი, დიდი ბრიტანეთი — გ. 14 თებერვალი, 2010, დიდი კაიმანი, კაიმანის კუნძულები) — ბრიტანელი დეტექტიური ჟანრის მწერალი, ჟოკეი. მისი ბევრი რომანი ცხენების დოღის შესახებაა.
ორმოცი რომანის ავტორი დიკ ფრენსისი, რომლის ნამდვილი სახელი რიჩარდ სტენლი ფრენსისია, 1920 წლის 31 ოქტომბერს დაიბადა ჟოკეის ოჯახში. მწერალს არაერთხელ აღუნიშნავს, რომ დოღი, ცხენებისადმი სიყვარულითა და პირველობისადმი სწრაფვით — მისი ცხოვრების მთავარი ნაწილი იყო.
მომავალმა მწერალმა თავისი კარიერა სწორედ ჟოკეიდ დაიწყო, თუმცა შემდეგ ომმა მოუსწრო და მფრინავი გახდა. ომის დამთავრების შემდეგ ფრენსისი საცხენოსნო სპორტში დაბრუნდა და არაერთხელ გახდა ქვეყნის ჩემპიონი.
მწერლის პირველი და ყველაზე წარმატებული რომანი იყო „ფავორიტი“ (1962) — დეტექტიური ამბავი ჟოკეების ცხოვრებიდან. რომანის ხმაურიანმა წარმატებამ განაპირობა ფრენსისის შემდგომი გზა — მწერლობა მის მთავარ საქმიანობად და მოწოდებად იქცა. „ფავორიტშივე“ გაჩნდა მისი თხრობის ჩვეული მანერა — ჟურნალისტური სტილი, დეტალებისა და პერსონჟების ხასიათების დაწვრილიებითი დამუშავებითა და თემის ამომწურავი ცოდნით.
დიკ ფრენსისი 2010 წლის 14 თებერვალს, 90 წლის ასაკში გარდაიცვალა დიდი კაიმანის კუნძულზე.
ლიტერატურა
მსოფლიო დეტექტივების სეიფი, ტომი 12, თბილისი, 2010.
სქოლიო
ბრიტანელი მწერლები
დეტექტიური ჟანრის მწერლები
დაბადებული 1920
გარდაცვლილი 2010
XX საუკუნის ინგლისელი რომანისტები
XXI საუკუნის ბრიტანელი რომანისტები
ლიტერატურის სამეფო საზოგადოების წევრები
ინგლისელი კრიმინალური ჟანრის მწერლები
Anacithara caelatura

Anacithara caelatura is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Horaiclavidae.
Description
The length of the shell attains 4.5 mm, its diameter 2 mm.
(Original description) The small, rather solid shell has a fusiform shape. Its colour is buff, with an indistinct pale ferruginous band on the shoulder. It contains six whorls, rounded above, constricted at the sutures, and contracted at the base. The ribs are perpendicular, narrow, widely spaced, not continuing from whorl to whorl. The number nine on the penultimate whorl, on the body whorl eight. Fine even close-set
spirals overrun the whole shell. The wide aperture is unarmed. The varix is high and broad. The sinus is wide and rather deep. The siphonal canal is short and broad.
Distribution
This marine species is endemic to Australia and occurs off Queensland.
References
External links
Tucker, J.K. 2004 Catalog of recent and fossil turrids (Mollusca: Gastropoda). Zootaxa 682:1–1295.
caelatura
Gastropods of Australia
Gastropods described in 1922
იგნოსტიციზმი

იგნოსტიციზმი ან იგთეიზმი — თეოლოგიური თვალსაზრისი, რომლის მიხედვითაც ნებისმიერი სხვა შეხედულება თეოლოგიაზე (აგნოსტიციზმის ჩათვლით) აყენებს უამრავ დაუსაბუთებელ ვარაუდს ღმერთის/ღმერთების არსებობის და ასევე თეოლოგიური კონცეპციების შესახებ. ტერმინი „იგნოსტიციზმი“ დაამკვიდრა ჰუმანიტარული იუდაიზმის დამაარსებელმა შერვინ ვაინმა. ზოგიერთი ფილოსოფოსისთვის იგნოსტიციზმი აღიქმება როგორც ათეიზმის ან აგნოსტიციზმის ერთ-ერთი სახეობა, ამავდროულად სხვები მას დამოუკიდებელ მიმართულებად აღიქვამენ. იგნოსტიკი ემხრობა იმ მოსაზრებას, რომ ის ვერ გასცემს პასუხს, კითხვაზე - სჯერა თუ არა მას ღმერთის, იქამდე სანამ, მკითხველი არ დაუკონკრეტებს ღმერთის/ღმერთების განმარტებას. წიგნში „ენა, სიმართლე და ლოგიკა“, ალფრედ აიერი ამტკიცებს, რომ არავის არ შეუძლია ილაპარაკოს ღმერთის არსებობაზე ან მისი სავარაუდო არსებობის შესახებ, რადგანაც ეს მოსაზრება არ არის დამოწმებული და აქედან გამომდინარე აზრს მოკლებულია.
ლიტერატურა
Cousens, Myrna Bonnie, ed., «God» , Guide to Humanistic Judaism, Society for Humanistic Judaism
იგნოსტიციზმი
იქინჯი-აღალი

იქინჯი-აღალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ზანგილანის რაიონის სოფლები
ვილიავალიენტე

ვილიავალიენტე — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია-ლა-მანჩის ავტონომიური გაერთიანების ალბასეტეს პროვინციის ლა-მანჩა-დელ-ხუკარ-სენტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 35 კმ². მოსახლეობა — 220 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ალბასეტეს მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ვილიავალიენტეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ალბასეტეს მუნიციპალიტეტები
They Dance Alone (Cueca Solo)

They Dance Alone (Cueca Solo)
„They Dance Alone (Cueca Solo)“ — ინგლისელი მომღერალ და მუსიკოს სტინგის სიმღერა ალბომიდან Nothing Like the Sun, რომელიც გამოიცა სინგლის სახით, 1988 წელს. სიმღერაში მუსიკოსი აკრიტიკებს აუგუსტო პინოჩეტის რეჟიმს და უმღერის მის მსხვერპლებს. უშუალოდ, სიმღერა ტრიალებს მათი თემის ირგვლივ. ასევე საუბარია დედებზე, რომლებიც საკუთარ თავს ეცეკვებიან - როგორც ცნობილია, ეს იყო დედების სამგლოვიარო ცეკვა, რომელიც ეძღვნებოდა დაკარგულ ადამიანს.
სიმღერაში მოწვეული მუსიკოსის სახით უკრავს მარკ ნოპფლერი.
სიმღერების სია
CD, A&M Records – 390 325-2
They Dance Alone (Cueca Solo) - 7:16
If You There - 4:08
Ellas Danzan Solas (Cueca Solo) - 7:17
სქოლიო
სტინგის სიმღერები
1987 წლის სიმღერები
1988 წლის სინგლები
Pinili

Pinili, officially the Municipality of Pinili, is a 3rd class municipality in the province of Ilocos Norte, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 17,626 people.
History
Pinili was once a forested hilly part of the towns of Paoay, Badoc, and Batac. Pinili is both a Tagalog and Ilokano word for 'chosen'.
Then vicar of the Philippine Revolution Gregorio Aglipay and his Sandataan guerrilla chose the then thickly forested hilly area of Pinili to be his and his guerrillas’ last stand against the advancing American troops who are out to subdue President Emilio Aguinaldo and his followers north of the capital Manila. Some are romanticizing that it was Aglipay who selected the name Pinili, but in fact it was the area's elders themselves who chose to unite and be one municipality after the Philippine-American War for unity and closer cooperation.
Pinili was made an independent town on January 20, 1920, after then Governor General Francis Burton Harrison signed on Dec. 20, 1919 his Executive Order No. 92. Felipe Arcangel was appointed by townmate Aglipay as the first town chief executive.
Later on during the Japanese occupation in the 1940s, bolomen from the town, headed by Mariano Gamatero, with three subordinate officers ranked major, Agustin Cabie, Cecilio Vermudez, and Florencio Tacub, fought guerrilla warfare using military tactics including ambushes, sabotage, raids, petty warfare, hit-and-run tactics, and mobility, to fight the larger and less-mobile Japanese troops.
On the first day of 2020, Pinili's history is re-enacted at the town square after a Thanksgiving Mass in Kullabeng, the site where Aglipay used to meet up with elders of the area before it became a town. It was also there where Aglipay, then no longer a Catholic, celebrated what was to be called the first Aglipayan Mass.
Geography
Barangays
Pinili is politically subdivided into 25 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Aglipay
Apatut-Lubong
Badio
Barbar
Buanga
Bulbulala
Bungro
Cabaroan
Capangdanan
Dalayap
Darat
Gulpeng
Liliputen
Lumbaan-Bicbica
Nagtrigoan
Pagdilao (Poblacion)
Pugaoan
Puritac
Sacritan
Salanap
Santo Tomas
Tartarabang
Puzol
Upon
Valbuena (Poblacion)
Climate
Demographics
In the 2020 census, the population of Pinili was 17,626 people, with a density of .
Economy
Government
Local government
Pinili, belonging to the second congressional district of the province of Ilocos Norte, is governed by a mayor designated as its local chief executive and by a municipal council as its legislative body in accordance with the Local Government Code. The mayor, vice mayor, and the councilors are elected directly by the people through an election which is being held every three years.
Elected officials
References
External links
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Ilocos Norte
ნიტეროი

ნიტეროი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ბრაზილიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ რეგიონში, რიო-დე-ჟანეიროს შტატში. მისი ფართობი 129 375 კმ²-ია, ხოლო მოსახლეობა 487 327 ადამიანი (2010). წარმოადგენს შტატის მეექვსე ყველაზე ხალხმრავალ ქალაქს და გაჩნია ადამიანის განვითარების ინდექსის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი რიო-დე-ჟანეიროს აგლომერაციასა და მთელს ბრაზილიაში.
Fundação Getúlio Vargas-ს 2011 წლის ივნისის კვლევების თანახმად, ნიტეროი ბრაზილიის უმდიდრესი ქალაქის და მისი მოსახლეობის 55,7% A კლასს მიეკუთვნება, ხოლო თუ ამას B კლასსაც დავამატებთ, ეს მაჩვენებელი 85,9%-მდე ადის. სახელი „ნიტეროი“ ტუპის ენიდან მომდინარეობს და ნიშნავს „წყალი, რომელიც იმალება“.
ქალაქი 1573 წლის 22 ნოემბერს ტუპის ინდიელთა ბელადმა არარიბოიამ დააარსა (რომელიც შემდეგ კათოლიკედ მოექცა). შედეგად, ის ერთადერთი ბრაზილიური ქალაქია, რომელიც არაქრისტიანმა, არაასიმილირებულმა ბრაზილიელმა ინდიელმა დააარსა.
გალერეა
რესურსები ინტერნეტში
Niterói Tourism Oficial Web Site
A guide to the city of Niterói
Satellite picture by Google Maps
Gymnastic formation squadron of Niteroi, Nov. 2009
Amo Niterói
სქოლიო
ბრაზილიის ქალაქები
რიო-დე-ჟანეირო
უფლის კვართი

უფლის კვართი — ღვთისმშობლის მიერ მოქსოვილი, იესო ქრისტეს პერანგი. როგორც ცნობილია, ღვთისმშობელმა თავი ტაძრის მსახურებას შესწირა და კარგად იცოდა რელიგიური წეს-ჩვეულებები. რადგან ძველი აღთქმის მიხედვით, მღვდელს ეფოდთან, წამოსასხამსა და სხვა სამოსელთან ერთად, აუცილებლად უნდა სცმოდა ნაქსოვი კვართიც, ღვთისმშობელმ გადაწყვიტა თავისი ძისთვის, როგორც მღვდელთმოძღვრისთვის, მოექსოვა კვართი.
ახალი წელთაღრიცხვის 33 წელს გამართულ ქრისტეს სამსჯავროზე სინედრიონმა ქართლიდან ორი ებრაელი — ელიოზ მცხეთელი და ლონგინოზ კარსნელი მიიწვია. ისინი იერუსალიმში გვიან ჩავიდნენ და იესოს გასამართლებაში მონაწილეობა არ მიუღიათ. მცხეთელი ებრაელები ქრისტეს ჯვარცმას დაესწრნენ და უფლის კვართი საქართველოში ჩამოაბრძანეს.
მცხეთაში დაბრუნებულ ელიოზს შეეგება მისი და, სიდონია, რომელმაც გულში ჩაიკრა კვართი, გოდებით მოისმინა ქრისტეს ჯვარცმის ამბავი და სული განუტევა. გარდაცვლილს კვართი ვერაფრით გამოართვეს. მცხეთელი ებრაელები იძულებული გახდნენ, სიდონია კვართთან ერთად დაეკრძალათ. მალე ქალწულის საფლავზე კვიპაროზის ხე ამოვიდა, რომელიც სურნელს აფრქვევდა და მირონი სდიოდა.
სვეტიცხოველი
326 წელს მოციქულთა სწორის, წმინდა ნინოს ლოცვით, ქართლის მეფე მირიან III ქრისტიანად მოინათლა და ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგიად გამოაცხადა. უფლის კვართის დაკრძალვის ადგილას ეკლესიის აგება გადაწყდა. კვიპაროზის ხე საგანგებოდ მოჭრეს მშენებლობისთვის და ეკლესიის საძირკველთან მიიტანეს, მაგრამ მისი სვეტად აღმართვა ვერ შეძლეს. წმიდა ნინომ მთელი ღამე ილოცა მოწაფეებთან ერთად. გამთენიისას ნათლით შემოსილი ანგელოზი ჩამოვიდა ზეციდან, ხელი მოჰკიდა სვეტს და აღმართა. ღვთიური ნათლით გაბრწყინებული სვეტი ჰაერში გაჩერდა თორმეტი წყრთის სიმაღლეზე. მთელი მცხეთა დაიძრა ნათლითმოსილი სვეტის თაყვანსაცემად. სვეტთან მიახლოვებისთანავე ავადმყოფები იკურნებოდნენ, ბრმებს თვალები ეხილებოდათ, ხოლო დავრდომილები ფეხზე დგებოდნენ. კვართი დამარხულია „სვეტი ცხოვლის“ ქვეშ. XII საუკუნეში ნიკოლოზ გულაბერისძემ ქრისტეს კვართს სპეციალური ნაშრომი მიუძღვნა.
ტაძრის ისტორია
მცხეთაში პირველი ეკლესია მეფე მირიანმა III-მ ააგო IV საუკუნის 20-იან წლებში მირონმდინარე სვეტის გარშემო. სასწაულმოქმედი სვეტის გამო, ეკლესიას სვეტიცხოველი ეწოდა.
V საუკუნის II ნახევარში მეფე ვახტანგ გორგასალმა პირველი ეკლესიის ნანგრევებზე ბაზილიკა ააშენა.
1010-1029 წლებში, დაზიანებული ბაზილიკის ადგილას, ქართლის კათოლიკოსმა — მელქისედეკმა ახალი ტაძარი ააგო, რომელიც დღემდე წარმოადგენს საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის უმთავრეს ტაძარს.
ლიტერატურა
წმიდანთა ცხოვრება, ტომი IV, თბილისი, 2001.
რესურსები ინტერნეტში
სვეტიცხოვლის შესახებ
ქრისტიანობა საქართველოში
ქრისტიანული სიწმინდეები
აღბულაგი (შაჰბუზი)

აღბულაგი (შაჰბუზი)
აღბულაგი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შაჰბუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 445 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლები
შაჰბუზის რაიონის სოფლები
Benito Buachidze

Benito Buachidze
Benito Mikheili Buachidze (2 September 1905 – 3 October 1937 ) was a Georgian literary critic. He was a member of the SCCP since 1926.
He was the brother of .
Biography
Benito Buachidze was one of the first ideological leaders and organizers of Georgian and Transcaucasian proletarian writing. Buachidze had adopted the name "Benito" with reference to Benito Mussolini, who in the 1920s was seen as a modernizing figure in the style of Futurism.
In 1926–28 he was elected Secretary of the Union of Georgian and Transcaucasian Proletarian Writing Associations.
He contributed to the newspaper Zaria Vostok.
Buachidze was a member of the editorial board of the magazine "На литературном посту" and the editor of the magazine "На рубеже Востока".
In 1932 he worked as a senior researcher at the Institute of Literature of the Moscow Communist Academy.
In 1934 he was appointed Dean of the Faculty of Literature of Tbilisi State University.
In his works Buachidze developed the issues of the development of Soviet literature, the problems of realism and romanticism, the revolutionary traditions of Soviet art.
Among Buachidze's books are: Struggle for Hegemony (1930), Creative Issues of Fiction (1933) and Ways of Contemporary Georgian Literature (1934). He wrote about Ilia Chavchavadze, Mikheil Javakhishvili, Galaktion Tabidze, Vladimir Mayakovsky and Nikoloz Ostrovsky.
Benito Buachidze was arrested on 22 July 1937 and convicted on 3 October 1937 by the passing session of the Military Board of the Supreme Court of the USSR.
He was accused of counterrevolution and sentenced to the highest measure of punishment - shooting.
He was rehabilitated posthumously on 25 June 1956.
Notes
Sources
1905 births
1937 deaths
Writers from Georgia (country)
Soviet writers
Members of the Communist Party of the Soviet Union executed by the Soviet Union
Great Purge victims from Georgia (country)
Executed writers
People executed by the Soviet Union by firearm
რუსთაველი (თბილისის მეტრო)

რუსთაველი (თბილისის მეტრო)
რუსთაველი (ყოფილი რუსთაველის მოედანი) — თბილისის მეტროპოლიტენის პირველი ხაზის ერთ-ერთი სადგური, რომელიც მარჯანიშვილის და თავისუფლების მოედნის სადგურებს შორის მდებარეობს. გაიხსნა 1966 წელის 11 იანვარს. არქიტექტორები ლ. ჯანელიმე (ქვედა სადგური), ო. კალანდარიშვილი და ი. ცხომელიძე (ვესტიბიული). სამშენებლო სამუშაოები განახორციელა „თბილმეტრომშენმა“.
მიწისზედა ვესტიბიული ცილინდრული ფორმის ნაგებობაა. შესასვლელის თავზე მოთავსებულია ფრიზი შოთა რუსთაველისა და „ვეფხისტყაოსნის“ თემაზე (მოქანდაკე ელგუჯა ამაშუკელი). ქვედა სადგურში კამარა ეყრდნობა წითელი მარმარილოთი მოპირკეთებულ, ზემოთ გაფართოებულ მასიურ კოლონებს. მოსაცდელი დარბაზი ვეფხისა და მოყმის რელიეფური გამოსახულებითაა შემკული. „რუსთაველი“ თბილისის მეტროს სხვა დანარჩენი სადგურებისგან ყველაზე გრძელი ესკალატორით გამოირჩევა.
იხილეთ აგრეთვე
თბილისის მეტროპოლიტენის სადგურების სია
რესურსები ინტერნეტში
მეტროსადგური „რუსთაველი“ თბილისის მეტროს ოფიციალურ საიტზე
მეტროსადგური „რუსთაველი“ თბილისის ოფიციალური საიტის გზამკლვევში
სქოლიო
ახმეტელი-ვარკეთილის ხაზი
იურგის ბალტრუშაიტისი

იურგის ბალტრუშაიტისი (დ. 2 მაისი, 1873, სოფ. პაანტვარჯიაი, კოვნოს გუბერნია, ახლანდელი იურბარკასის რაიონი — გ. 3 იანვარი, 1944, პარიზი) — ლიტველი პოეტი. წერდა ლიტვურ და რუსულ ენებზე. ნაწარმოებებს აქვეყნებდა 1899 წლიდან, ლიტვურ ენაზე 1930 წლიდან. იყო სიმბოლისტი. მის პოეზიაში ჭარბობს ფილოსოფიური ლირიკა. 1939 წლიდან პარიზში ცხოვრობდა. ბალტრუშაისტის ლექსთა კრებულებიდან აღსანიშნავია: რუსულ ენაზე „მიწიერი საფეხურები“ (1911), და „მთის ბილიკი“ (1912), ლიტვურ ენაზე „ცრემლების გვირგვინი“ (1942) და „შროშანი და სიკვდილი“ (გამოიცა 1948 წელს).
ლიტერატურა
სქოლიო
ლიტველი მწერლები
დაბადებული 1873
გარდაცვლილი 1944
წიფთაური

წიფთაური — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ქარჩოხის თემი). მდებარეობს მდინარეების ქსნისა და ჭურთის წყალგამყოფის აღმოსავლეთ კალთაზე, ქსნის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1480 მ, ახალგორიდან 29 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 38 კაცი. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ლიტერატურა
სქოლიო
ქარჩოხის თემის სოფლები
ჯარი და ერი

ჯარი და ერი
„ჯარი და ერი“ — ყოველკვირეული ქართული სამხედრო ჟურნალი. პირველი ნომერი გამოვიდა 1918 წლის 17 ნოემბერს, სულ დაიბეჭდა 4 ნომერი. ჟურნალს რედაქტორობდა ა. სვანიძე. ჟურნალთან თანამშრომლობდნენ გენერლები: ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი, ანდრია ბენაშვილი, გიორგი კვინიტაძე, ზაქარია ყიფშიძე. პოლკოვნიკები: ნიკოლოზ გედევანიშვილი, ავქსენტი აბესაძე, ივანე ქუთათელაძე და სხვები. გამოცემის ფასი შეადგენდა 2 მანეთს. ჟურნალში ძირითადად იბეჭდებოდა სამხედრო-პოლიტიკური ხასიათის სტატიები და ისტორიული ნარკვევები, მაგ: რუსი ოფიცრობა და საქართველო; მსოფლიო ომი; ოფიცერთა საკითხი ჩვენს ჯარში; სამხედრო წყობილება საქართველოში მეფე ერეკლეს დროს; ქართველი ჯარისკაცის მოვალეობა; სამხედრო ცხენები საქართველოს რესპუბლიკაში; კავკასიის რესპუბლიკების კონფერენცია, არარატის რესპუბლიკა და სხვა.
ლიტერატურა
ქართულენოვანი ჟურნალები
საქართველოს ჟურნალები
ჰაიკო

ჰაიკო ჰაკობიანი (დ. 25 აგვისტო, 1973 – გ. 29 სექტემბერი, 2021) — სომეხი მომღერალი, რომელიც ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე 2007 წელს საკუთარ ქვეყანას წარმოადგენდა სიმღერით "Anytime".
ჰაიკო 2021 წლის 29 სექტემბერს, 48 წლის ასაკში, ქალაქ ერევანში COVID-19-ით გარდაიცვალა.
რესურსები ინტერნეტში
ჰაიკო YouTube-ზე
სქოლიო
სომეხი მომღერლები
ევროვიზიის კონკურსანტები
დაბადებული 25 აგვისტო
დაბადებული 1973
გარდაცვლილი 29 სექტემბერი
გარდაცვლილი 2021