PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Yllka Mujo

Yllka Mujo (born 15 October 1953) is an Albanian actress, especially known for her roles in Albanian movies during the communist regime. For her acting merits she was given the title Merited Artist of Albania.
Life
Yllka Muji (or Mujo) comes from an Albanian family that moved from Tuz, Kingdom of Yugoslavia (now Montenegro), to Shkodër during the Monarchist period. She was born in the capital Tirana and was sister of actor Agim Mujo (1955/1956–2019). In recognition to her career, she was also given the title of "Maestro of Arts" in the National Theatre of Albania.
Mujo married (now divorced) Haig Zaharinë then Gjergj Polikron Zaharia, born in Përmet, and had one son, Amos Muji Zaharia (b. 1987), an actor and film director; and one daughter, Elia Zaharia Zogu (b. 1983), an actress and singer who married Leka, Crown Prince of Albania on 8 October 2016.
Filmography
I teti në bronz (1970)
Malet me blerim mbuluar (1971)
Beni ecën vetë (1975)
Rrugicat që kërkonin diell (1975)
Zonja nga qyteti (1976)
Kur hidheshin themelet (1978)
Taulanti kërkon një motër (1984)
Rikonstruksioni (1988)
Shpella e piratëvet (1990)
Lettere al vento (2003)
Lule të kuqe, lule të zeza (2003)
Honeymoons (2009)
Shqiptari (2010)
Përballë (2015)
External links
http://www.nla.gov.au/pub/nlanews/2000/jun00/story-4.pdf
http://www.merchantnetworks.com.au/genealogy/web/godschalljohnson/pafg07.htm#29845
1953 births
Living people
Albanian actresses
Albanian film actresses
Albanian stage actresses
20th-century Albanian actresses
Merited Artists of Albania
Albanian voice actresses
Actors from Tirana
ზვარიას ხიდი

ზვარიას ხიდი — შუასაუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი, მდებარეობს ზვარიას ღელეზე (მიერთვის მაჭახელას მარცხნა მხრიდან), ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში სოფელ საფუტკრეთში.
ხიდის აღწერა
ხიდი მოქცეულია სამანქანო ხიდის ქვეშ. ბოლო დრომდე ის სრულად იყო მოღწეული, მაგრამ მდინარის დინამიკური და ხიდის სტატიკური დატვირთვებიდან გამომდინარე მნიშვნელოვნად დაზიანდა.
ხიდი მცირე ზომისაა. მალის ზომაა 1,80 მ, ისარი — 0,90 მ. ხიდის სიმაღლე წყლის ზედაპირიდან თავბანდის თავამდე — 2,10 მ, ბურჯის სიმაღლე — 1,20 მ, სიგანე — 1,45 მ. რადიალურად დაწყობილი თაღის ქვების სიგანე 30 სმ-ია. თაღზე გაყოლებული ჰორიზონტალური ქვების წყობისა 0,8-0,10 მ-ია. ლავგარდნის გამოწევა 4-5 სმ, ხიდის სიგანე — 1,35 მ.
ლიტერატურა
ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, თბ., 1962, გვ. 41
რესურსები ინტერნეტში
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის მატერიალური კულტურის ძეგლები
ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის ხიდები
ნიგალის ქვისთაღოვანი ხიდები
აჭარის ქვისთაღოვანი ხიდები
ურარტუს მეფეების სია

ურარტუს მეფეების სია
სიაში წარმოდგენილია ურარტუს მეფეები. ურარტუს სამეფო არსებობდა ძვ. წ. I ათასწლეულის განმავლობაში. იმასთან დაკავშირებით, რომ ურარტუს ისტორია მჭიდროდაა დაკავშირებული ასურეთის იმპერიის ისტორიასთან, სიაში ასევე წარმოდგენილია ურარტუს მმართველთა თანამედროვე ასურეთის მეფეებიც.
ურარტუს მეფეების სია
რესურსები ინტერნეტში
ურარტუს სამეფო ძვ.წ. IX-VI სს.
სქოლიო
ურარტუ
მმართველთა სიები
ჩანკილიო

ჩანკილიო – მონუმენტური არქეოლოგიური კომპლექსი პერუს სანაპირო ზოლში, კასმას ხეობაში, ანკაშის რეგიონში. ნანგრევები მოიცავს ჩანკილიოს ციხე-სიმაგრეს, მზის ობსერვატორია „ოცდამეათე კოშკს“ და სხვა მიმდებარე ტერიტორიას. ეს ობსერვატორია სავარაუდოდ ძვ. წ. IV საუკუნეს მიეკუთვნება. კომპლექსი მოიცავს 4 კვადრატულ კილომეტერს.
ვარაუდს, რომ ეს ობიექტი მართლაც მზის საკვლევ ობსერვატორიას წარმოადგენდა, მრავალი ფაქტი ადასტურებს. ობსერვატორიის მიმართულება ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ, დაბალი ბორცვის გასწვრივ, მასიურად დანაწევრებულია, დატოვებულია შუალედები, რომლებიც ე.წ. „კბილებიანი ჰორიზონტის“ შთაბეჭდილებას ტოვებს. როგორც ჩანს, ამ მეთოდით მზეს აკვირდებოდნენ, რაც ერთგვარი კალენდრის როლსაც თამაშობდა.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
რესურსები ინტერნეტში
Towers point to ancient Sun cult, BBC
პერუს სანაპირო ზოლის ადრეული მონუმენტური არქიტექტურა
Yale University article: Peruvian Citadel is Site of Earliest Ancient Solar Observatory in the Americas and slide show
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პერუში
Miraclathurella kleinrosa

Miraclathurella kleinrosa — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
Formica ciliata

Formica ciliata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ზურაბ ქარუმიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ზურაბ ქარუმიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)
ზურაბ ქარუმიძე შეიძლება აღნიშნავდეს:
ზურაბ ქარუმიძე — მწერალი
ზურაბ ქარუმიძე — საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრი
მიხალიხა (ხაროვსკის რაიონი)

მიხალიხა (ხაროვსკის რაიონი)
მიხალიხა — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის მიხაილოვსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, 2002 წლის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობდა.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
მიხალიხა — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
სქოლიო
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
შერი კერი

შერი კერი
შერი ენ კერი (დ. 30 ნოემბერი, 1959) — ამერიკელი მუსიკოსი, მსახიობი და ხელოვანი. 1970-იანი წლების მეორე ნახევარში იყო გოგონათა როკ-ჯგუფის The Runaways წამყვანი ვოკალისტი. ჯგუფის დაშლის შემდეგ კერი სოლო არტისტი გახდა. მოგვიანებით მან თანამშრომლობა დაიწყო თავის იდენტურ ტყუპისცალთან, მერი კერისთან, რომელთან ერთადაც ალბომი გამოუშვა. მათ დუეტში შესრულებულმა სიმღერამ „Since You Been Gone“ აშშ-ის ჩარტებში 95-ე ადგილს მიაღწია.
რესურსები ინტერნეტში
Cherie Currie's Chainsaw Art site
All Music
2016 Interview – Australian Rock Show Podcast
დაბადებული 30 ნოემბერი
დაბადებული 1959
ფემინისტი მუსიკოსები
XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მსახიობები
ამერიკელი ფემინისტები
პანკ-როკ მუსიკოსები
XX საუკუნის ამერიკელი მომღერლები
XXI საუკუნის ამერიკელი მომღერლები
ამერიკელი ქალი როკ-მომღერლები
XXI საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები
XX საუკუნის ამერიკელი ქალი მომღერლები
ამერიკელი მძიმე მეტალ მომღერლები
ოროველა (სინგლი)

ოროველა (სინგლი)
ოროველა — ანსამბლ ვია 75-ის სინგლი. გამოიცა 1976 წელს. შეტანილია 4 სიმღერა.
სიმღერების სია
ოროველა
დრო
გაზაფხული
თბილისი
სქოლიო
ვია 75-ის სიმღერები
1976 წლის სინგლები
იამანასის პრეფექტურა

იამანასის პრეფექტურა
იამანასი (იაპ. 山梨県) — პრეფექტურა იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ცენტრალურ ნაწილში. ფართობი 4,5 ათ. კმ2, მოსახლეობა 884.531 კაცი (2005). ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კოფუ. იამანასის ცენტრალურ ნაწილში კოფუს ქვებულია, რომლის ირგვლივ მთებია: დასავლეთით და ჩრდილო-დასავლეთით — აკასის ქედი, ჩრდილოეთით — კანტოს მთები, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ვულკანი ფუძიამა (3776 მ). იამანასი ქვეყნის მეაბრეშუმეობის ერთ-ერთი მთავარი რაიონია. მოჰყავთ ბრინჯი და ხორბალი. განვითარებულია მეხილეობა, მეცხოველეობა, მანქანათსაშენი, საფეიქრო (უმთავრესად აბრეშუმის), კვების, ხის დასამუშავებელსი, მინის მრეწველობა. მთავარი სამრეწველო ცენტრია ქალაქი კოფუ.
ლიტერატურა
იაპონიის პრეფექტურები
229

229
მოვლენები
სუნ ციუანმა თავი ვუს მეფედ გამოაცხადა
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
Camponotus walkeri walkeri

Camponotus walkeri walkeri — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
Lasioglossum mystaphium

Lasioglossum mystaphium — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 2002 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
mystaphium
Barbara Baths

Barbara Baths
The Barbara Baths (German: Barbarathermen) are a large Roman bath complex in Augusta Treverorum, modern-day Trier, Germany. Stretching over 42,000 square meters, it is the largest Roman bath north of the Alps. Along with other sites in Trier, the bath complex was designated a UNESCO World Heritage Site in 1986 as part of the Roman Monuments, Cathedral of St. Peter and Church of Our Lady in Trier site, because of its historical importance and sprawling architecture.
History
Roman Period
The Barbara Baths were built in the second half of the 2nd century C.E. along with a burst of building activity including a new bridge, an amphitheater and large forum. The Barbara Baths were built to meet the growing need for bathing in Trier when the Forum Baths became too small, the Barbara Baths, when completed, would measure 172 m x 240 m and encompass two city blocks. Their size would also increase demand for water, which would be supplied from the Ruwer aqueduct. This burst of activity appears to be a part of displays of wealth fitting the seat of the Roman Procurator of Gallia Belgica Germania Inferior and Germania Superior. The bathing rooms and swimming pool was modeled after baths from North Africa. The heated rooms of the bathhouse are notable for using a two-story hypocaust. A marble torso of an Amazon warrior, now in the Landesmuseum Mainz, indicates that the bath complex would have been elaborately decorated with imported statues from Italy. It remained in use through the end of the fourth century. But the complex fell out of use during the early fifth century as Trier was repeatedly sacked during the Migration Period.
Later usage
The extensive ruins were used as for many things following the collapse of the Western Roman Empire. As early as the 5th century C.E. there are recognizable remains of residential buildings, the beginnings of the suburb of St. Barbara. Early Christian grave inscriptions demonstrate a possible Merovingian period church. Later in the Middle ages fortifications were installed in the ruins as seen in Matthäus Merian and Alexandre Wiltheim's drawings. Stating in 1611 C.E. the remains were recycled as building material for constructing a Jesuit College, which was later destroyed.
Current Remains
Only the foundations and the subterranean service tunnels have survived, but the technical details of the sewer systems, the furnaces, the pools, and the heating system can be studied better than in the other two baths of Trier. The site is open to visitors and the remains can be viewed from a footbridge, with waysides along the bridge to help visitors.
Gallery
See also
Ancient Roman bathing
Thermae
Forum Baths
Trier Imperial Baths
List of Roman public baths
References
External links
World Heritage Sites in Germany
Buildings and structures in Trier
Ancient Roman baths
History of Trier
Ancient Roman buildings and structures in Germany
Inquisitor kurodai

Inquisitor kurodai, common name Kuroda's turrid, is a species of sea snail, a marine gastropod mollusk in the family Pseudomelatomidae, the turrids and allies.
Description
The length of the shell attains 35 mm.
Distribution
This marine species occurs off Japan and the Philippines.
References
Habe, T. & S. Kosuge, 1966a, Shells of the world in colour, Vol. I. The tropical Pacific. vii, (2 pp. map], 193 pp., pis. 1-68, supplemental pis. 1-2; Hoikusha, Osaka
Liu J.Y. [Ruiyu] (ed.). (2008). Checklist of marine biota of China seas. China Science Press. 1267 pp.
External links
Gastropods.com: Inquisitor kurodai
kurodai
Gastropods described in 1966
ელენე ნანობაშვილი

ელენე ნანობაშვილი
ელენე მიხეილის ასული ნანობაშვილი (დ. 8 ნოემბერი, 1914, თბილისი — გ. აპრილი, 1988) — ქართველი ქიმიკოსი, ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1951), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1965).
ბიოგრაფია
1939 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიური ფაკულტეტი. 1941-1958 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პეტრე მელიქიშვილის სახელობოს ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტში. 1956 წლიდან ა. პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტის პროფესორი. 1963-1973 წლებში ამავე ინსტიტუტის ქიმიის კათედრის გამგე. 1958 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არაორგანული ქიმიისა და ელექტროქიმიური ინსტიტუტის რადიაციაციულ ქიმიურ ლაბორატორიის გამგე. ელენე ნანობაშვილის შრომები ეძღვნება რადიაციულ ქიმიურ პროცესებს, იშვიათი ელემენტების ქიმიას და სხვა.
დაჯილდოებულია ლენინის ორდენითა და მედლებით.
ლიტერატურა
ქართველი ქიმიკოსები
ლენინის ორდენის კავალრები
Polyrhachis flavicornis

Polyrhachis flavicornis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
პრიურალოვკა

პრიურალოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის არხანგელის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 55 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ არხანგელსკოედან დაშორებულია 24 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია პრიურალიე, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
არხანგელის რაიონის სოფლები
ბოში

ბოში (Bosch) — მსოფლიოში ცნობილი ტექნიკის კომპანია.
ისტორია
კომპანია ბოშის (Bosch) ისტორია იწყება 1886 წლიდან, როდესაც მისმა დამფუძნებელმა გერმანელმა ინჟინერმა რობერტ ბოშმა გახსნა ელექტროტექნიკის და ზუსტი მექანიკის პატარა საწარმო ქალაქ შტუტგარტში.
თავიდან საწარმო სპეციალიზირებული იყო ავტომობილების და ელექტროძრავების დაქოქვის სისტემებზე. 1901 წელს რობერტ ბოში აფართოებს თავის საწარმოს, გადააქვს იგი მასიურ წარმოებაზე გათვლილ ახალ შენობაში და იხსნება ბოშის მაღაზია.
ამასთანავე იგი ზრდის თანამშრომელთა რაოდენობას, ყიდულობს ახალ დანადგარებს წარმოებისთვის და იწყებს ბოშის საყოფაცხოვრებო ტექნიკის წარმოებას.
პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისისთვის კომპანია უკვე იყო საკმაოდ ცნობილი მსოფლიო ბაზარზე სწორედ საყოფაცხოვრებო ტექნიკის წარმოებით.
ტრანსპორტირების და საბაჟო ხარჯების ეკონომიის მიზნით 1910 წელს მასაჩუსის შტატ ქალაქ სპრინგფილდში იხსნება ბოშის ქარხანა Bosch Magneto Company.
1933 წელს კომპანია უშვებს თავის პირველ ორიგინალური ფორმის ბოშის მაცივარს.
იქმნება ბოშის სერვის ცენტრი.
1950 წლებიდან ფირმა ბოში ითვლება საყოფაცხოვრებო ტექნიკის ერთ–ერთ მსხვილ მწარმოებლად მსოფლიოში. 1950 წელს გამოდის ბოშის გაზქურა, 1957 წელს – საყინულე, 1958 წელს – ბოშის სარეცხი მანქანა, ხოლო 1965 წელს ბოშის ჭურჭლის სარეცხი მანქანა.
1967 წელს Robert Bosch GmbH და Siemens AG ერთიანდებიან ერთ კომპანიად, რომელსაც დაერქვა BSH Bosch und Siemens Hausgeraete GmbH.
კომპანიამ სახელი გაითქვა ასევე ავტომობილების ინდუსტრიაში. ხოლო დამატებით ახალი მიმართულების BOSCH Telecom – ის შემნის შემდეგ იწება ბოშის ფირმის ტელეფონის აპარატების წარმოება.
განსაკუთრებული ყურადღება უნდა დაეთმოს Antibacterial სისტემას. ამ სისტემაზეა შექმნილი ბოშის მაცივრები , რომელიც ხელს უშლის მიკროორგანიზმების გამრავლებას და ინარჩუნებს ვიტამინებს პროდუქტში.
2001 წლიდან ჟურნალი Readers’ Digest ატარებს ყოველწლიურ გამოკვლევას ყველა ევროპულ ქვეყანაში მომხმარებელთა შორის კომპანიების სანდოობასა და პოპულარობაზე. ნომინაციაში "ნდობის მარკა" საყოფაცხოვრებო ტექნიკის კატეგორიაში როგორც წლების განმავლობაში იმარჯვებს კომპანია ბოში.
ყველაფერთან ერთად კომპანია დიდ ყურადღებას უთმობს ეკოლოგიის პრობლემებს. ყოველ წელს იგი ხარჯავს 100 მილიონ ევროს გარემოს დაცვის პრობლემებზე. აქვს მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში ოფისები, რომლებშიც დასაქმებულია უამრავი ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური ვებ-საიტი
Profile at Yahoo! Finance: Bosch-YF-profile
კომპანიები
ვალიანთის ღვთისმშობლის ეკლესია

ვალიანთის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურის ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვალიანთაში. აგებულია გარდამავალ ხანაში.
ეკლესია ნაგებია რიყისა და ფლეთილი ქვით, აგრეთვე ფიქალით. ფასადების კუთხეები ამოყვანილია თლილი ქვის კვადრებით.
დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნალისებრი აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. აბსიდის იატაკი ერთი საფეხურით მაღალია დარბაზის იატაკთან შედარებით. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. შემორჩენილია ნახევარსფერული კონქის ჩრდილოეთი ნაწილი.
გრძივი კედლები იყოფა ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით. პილასტრების გარდა ორ-ორი იმპოსტია, რომელთაც, შესაძლოა, კედლის თაღები ეყრდნობოდა.
ეკლესიას სამი მხრიდან არქიტრავული შესასვლელი აქვს. დასავლეთის შესასვ-ლელის ორივე მხარეს მაღალი ნიშებია, რომლებზეც კბილანა თაღებია გადასული.
კარის წირთხლები, სარკმლის ჩარჩოები, თაღები და პილასტრები შირიმისა და მოწითალო ტუფისაა.ინტერიერი სავსეა ჩამონაშალი ქვით.
სამხრეთი ფასადის აღმოსავლეთ ნაწილში კარის იმიტაციაა, აღმოსავლეთ სარკმელს სამმაგი ლილვი აჩარჩოებს. პირველი ლილვი გრეხილია. სარკმლის თავზე ჩადგმულ კვადრზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა, მის ზემოთ წარბია. აღმოსავლეთ ფასადს კედლის ნახევარწრიული ნიშები სამ ნაწილად ჰყოფს. დასავლეთ შესასვლელის ორივე მხარეს კრონშტეინებია. ტექ. მდგ. 1983 წ.
კამარა და კონქი ჩამოქცეულია, კედლები შემორჩენილია 9-10 მ. სიმაღლეზე. ფასადები ძლიერ არის დაზიანებული.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, პატარა და დიდი ლიახვის ხეობების არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. I, თბ., 2002, გვ. 68-69
გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნაბაკევის ნაეკლესიარი

ნაბაკევის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაბაკევში. აგებულია შუა საუკუნეებში.
ეკლესიიდან შემორჩენილია ტრაპეზის ქვა და ქვის გროვა. საძირკველი არ ჩანს. გათხრა-გაწმენდის გარეშე ძეგლის დათარიღება შეუძლებელია.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ზნაურის (ყორნისი) რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. II, 2004
თიღვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კუსკოს რაიონი

კუსკოს რაიონი — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 399 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 108 798 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 940 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 116.22 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
კუსკოს რეგიონის რაიონები
კუსკოს პროვინციის რაიონები
ბზიფი (გაგრის მუნიციპალიტეტი)

ბზიფი (გაგრის მუნიციპალიტეტი)
ბზიფი ([ბზჷფ], ყოფილი აბგაბორთა — გადაერქვა 1948 წლის 3 სექტემბერს.) — სოფელი და თემის ცენტრი გაგრის მუნიციპალიტეტში, აფხაზეთი, მდინარე ბზიფის შესართავთან, მის მარჯვენა ნაპირზე, გაგრა-სოხუმის გზატკეცილზე. ზღვის დონიდან 45 მ. გაგრიდან 14 კმ. ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის დაწყებამდე დაახ. 10 ათასი ადამიანი სახლობდა. დასახლება ამ მიდამოში ადრეულ შუასაუკუნეებში გაჩნდა. სოფელთან შემორჩენილია შუასაუკუნეების ციხესიმაგრის ნანგრევები. გვიანდელ შუასაუკუნეებში ციხე-სიმაგრემ ფუნქცია დაკარგა და დასახლება თავადი ინალიფას მფლობელობაში აღმოჩნდა.
ისტორია
ვ. კვარჭიას ცნობით, XX ს. 30-იან წლებში აბგაბორთა ერქვა. 1930 წ. შედიოდა გაგრის რაიონის კოლდახვარის თემში. სახელწოდება აბგაბორთა აფხაზურია და „მგლის, მელიის სანახავ ადგილს“ ნიშნავს. 1948 წ. ბზიფი ეწოდა. 1949 წ. გაგრის რაიონში არსებობდა ბზიფის სასოფლო საბჭო.
ძეგლები
სოფელში შემორჩენილია IX-X სს. ხუროთმოძღვრული კომპლექსი, რომელშიც შედის გალავნით შემოზღუდული ტაძარი და სასახლე. გალავანს დატანებული აქვს კოშკები, კონტრფორსები
და კარიბჭე.
დემოგრაფია
1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 1 811 ადამიანი.
ლიტერატურა
პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016.
სქოლიო
ბზიფის თემის სოფლები
ირინე ნაჭყებია

ირინე ნაჭყებია (დ. 19 ნოემბერი, 1956, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, მთარგმნელი, პედაგოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი.
ბიოგრაფია
1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1977-1983 წლებში ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრაზე გაიარა ასპირანტურის კურსი.
1982-1983 წლებში მუშაობდა ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრაზე უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1983 წლიდან მუშაობს გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში, ჯერ სამეცნიერო ინფორმაციის, შემდეგ ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნების ახალი და უახლესი ისტორიის განყოფილებაში. 1996 წლიდან თანამშრომლობს საფრანგეთის სამეცნიერო კვლევის ნაციონალური ცენტრის (CNRS) „ირანული სამყაროს“ კვლევით პროგრამებში. 1996-2002 წლებში სამეცნიერო მივლინების დროს, პარიზის არქივებსა და ბიბლიოთეკებში მოიძია დღემდე უცნობი მასალები 1804-1810 წლების საფრანგეთ-ირანის დიპლომატიურ ურთიერთობებსა და მასში საქართველოს მნიშვნელობის შესახებ. 2001-2003 წლებში მონაწილეობდა INTAS-ის გაერთიანებული საერთაშორისო ჯგუფის სამეცნიერიო პროექტში — თბილისი XIX საუკუნეში: ისტორია, კულტურა. 1991-1999 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას, კითხულობდა ლექციებს თბილსიის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტსა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ამედე ჟობერის ნაშრომი მოგზაურობა სომხეთსა და სპარსეთში 1805-1806 წლებში, როგორც წყარო XIX საუკუნის დასაწყისის მახლობელი აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიისათვის“, დაიცვა 1990 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „საფრანგეთ-ირანის დიპლომატიური ურთიერთობა 1804-1810 წლებში (ფრანგული წყაროებისა და საარქივო მასალის მიხედვით)“, დაიცვა 2003 წელს.
ბიბლიოგრაფია
ნაპოლეონის დიპლომატიური მისიები ირანში და საქართველოს საკითხი: XIX საუკუნის პირველი ათწლეული, თბ., მწიგნობარი, 2018, გვ. 364 ISBN 9789941473517
ორიენტალისტური ძიებანი = Studia Orientalia: კრებული, ქუთაისი, აკაკი წერეთლის სახელმწ. უნ-ტის გამ-ბა, 2018, გვ. 352 ISBN 9789941417092
აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის = Between East and West: ირანელი და ფრანგი ავტორები მე-19 საუკუნის საქართველოს შესახებ: კრებული, თბ., ილიას სახელმწ. უნ-ტი, 2018, გვ. 392 ISBN 9789941182990
ნარკვევები საფრანგეთ-ირანის დიპლომატიური ურთიერთობის ისტორიიდან (XIX საუკუნის დასაწყისი), თბ., ენა და კულტურა, 2002, გვ. 168
მოგზაურობა სომხეთსა და სპარსეთში 1805-1806 წლებში, თბ., მეცნიერება, 1997, გვ. 288
ამუდე ჟობერის ცნობები ჯანიკის 1805 წლის აჯანყების შესახებ, თბ., საქ. მეცნ. აკად., აღმოსავლეთმცოდნ. ინ-ტი, 1990, გვ. 11
ლიტერატურა
ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 204-205
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ისტორიკოსები
ქართველი მთარგმნელები
ქართველი პედაგოგები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
Plagiolepis pallescens

Plagiolepis pallescens — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Plagiolepis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Portal (architecture)

Portal (architecture)
A portal is an opening in a wall of a building, gate or fortification, especially a grand entrance to an important structure.
Doors, metal gates, or portcullis in the opening can be used to control entry or exit. The surface surrounding the opening may be made of simple building materials or decorated with ornamentation. The elements of a portal can include the voussoir, tympanum, an ornamented mullion or trumeau between doors, and columns with carvings of saints in the westwork of a church.
Examples
Other uses
The term portal is also applied to the ends of a tunnel.
See also
Portico
References
Doors
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩრდილოეთ მაკედონიაში

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩრდილოეთ მაკედონიაში
2013 წლის მონაცემებით ჩრდილოეთ მაკედონიაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 1 ძეგლია, რაც მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების საერთო რაოდენობის (981 - 2013 წლისთვის) 0,1 %-ია. ჩრდილოეთ მაკედონიის ერთადერთი ძეგლი სიასი შეტანილია შერეული კრიტერიუმებით. ობიექტი წარმოადგენს როგორც კაცობრიობის შემოქმედებითი გენიის შედევრს (კრიტერიუმი i), ასევე წარმოადგენს ბუნების საოცრებას (კრიტერიუმი vii). 2012 წლის მონაცემებით ჩრდილოეთ მაკედონიაში ასევე არის 3 ძეგლი, რომელიც შეტანილია იუნესკოს საცდელ სიაში. 1997 წლის 30 აპრილს ჩრდილოეთ მაკედონიამ მოახდინა კულტურული და ბუნების ძეგლების დაცვის კონვენციის რატიფიცირება. თუმცა ჩრდილოეთ მაკედონიის ერთადერთი ობიექტი შეტანილია 1979 წელს, ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ქვეყანა წარმოადგენდა იუგოსლავიის სფრ-ს შემადგენელ ნაწილს.
სია
საცდელი სია
ცხრილში ობიექტები შეტანილია საცდელ სიაში მათი შეტანის თარიღის მიხედვით.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩრდილოეთ მაკედონიაში
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობა
ჩორდის ბარიტის საბადო

ჩორდის ბარიტის საბადო — ბარიტის საბადო საქართველოში. მდებარეობს ონის მუნიციპალიტეტში (სოფელ ჩორდის მიდამოებში). ბარიტის ძარღვები განლაგებულია ბაიოსის პორფირიტული წყლების ზედა ჰორიზონტების ნაპრალოვან ზონაში, რომლის სისქეა 150-200 მ. ბარიტის ძარღვების შემცველი ქანები მეტ-ნაკლებად შეცვლილია ჰიდროთერმული ხსნარების გავლენით. მადანი წვრილ- და მსხვილმარცვლოვანი, აგრეთვე ბრექჩიული ტიპისაა. ძარღვებში ბარიტის გარდა გვხვდება კვარცი, კალციტი, ზოგან — ვიტერიტი.
ბარიტის გამამდიდრებელი ფაბრიკა და მაღაროთა სამმართველო 1991 წლის რაჭის მიწისძვრამდე მუშაობდა სოფელ ირში.
ლიტერატურა
სქოლიო
საქართველოს საბადოები