PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ანდრია დეკანოზიშვილი

ანდრია დეკანოზიშვილი (დ. 1867, რუისი, გორის მაზრა — გ. 1955, დრავეილი, საფრანგეთი) — მწერალი, პუბლიცისტი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1891 წელს დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია, 1897 წელს ნოვოროსიის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1890-იანების ბოლოს, ევროპაში (პოლონეთი, საფრანგეთი) ყოფნის შემდეგ, საქართველოში დაბრუნდა და თანამშრომლობდა „ცნობის ფურცელსა“ და სხვა ქართულ გაზეთებთან. „კვალში“ გამოაქვეყნა ხუთი ნოველა „პეპელა“ - 1893; „დაღუპული“ - 1893; „სულ ერთია, ხომ ვეღარ გამობრუნდება“ - 1895; „ის კი მიდიოდა“ - 1896; „სხვისია, სხვისი“ - 1897. ნოველები ითარგმნა რუსულად. 1901 წელს დაუახლოვდა „ცნობის ფურცლის“ ეროვნულ რადიკალურ ჯგუფს. მონაწილეობა მიიღო საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის შექმნისათვის შემდგარ საინიციატივო ჯგუფში და აირჩიეს ხუთი კაცისაგან შედგენილ მთავარ კომიტეტში ა. ჯორჯაძესთან, გ. დეკანოზიშვილთან, ვლადიმერ ლორთქიფანიძესთან და გ. ლასხიშვილთან ერთად. მონაწილეობას იღებდა სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის პროგრამის შემუშავებაში. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პერიოდში იყო რესპუბლიკის წარმომადგენელი არგენტინაში. მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა არგენტინასთან ურთიერთობაში და არგენტინის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დე იურედ აღიარების საქმეში. 1920 წელს იყო საზოგადოება „ჩემოს“ წარმომადგენელი ჰააგაში. 1921 წლიდან იმყოფებოდა ემიგრაციაში.
ლიტერატურა
დ. შველიძე, პოლიტიკური პარტიების წარმოშობა საქართველოში, ფედერალისტები, თბ., დეკანოზიშვილი ანდრია დე მარტელი დამიენ 128 1993;
ვ. წოწელია, მოთხრობები. თბ., 1965; გ. ლასხიშვილი, მემუარები, თბ., 1934, 1992;
დაბადებული 1867
გარდაცვლილი 1955
ქართველი მწერლები
ქართველი პუბლიცისტები
ქართველი დიპლომატები
ქართველი პოლიტიკოსები
ქართველი ემიგრანტები
საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
სექტემბერი 2012

სექტემბერი 2012
სექტემბერი - 2012 წლის მეცხრე თვეა. დაიწყება შაბათს და დამთავრდება 30 დღის შემდეგ, კვირას.
პორტალი:ახალი ამბები
09
Gia Guruli

Gia Guruli (born 20 May 1964 in Chiatura) is a former Georgian professional football player.
He is the father of Alexander Guruli.
He made his debut on 22 February 1994. against Israel.
Career statistics
International
Source:
References
External links
1964 births
Living people
Sportspeople from Imereti
Men's association football forwards
Soviet men's footballers
Men's footballers from Georgia (country)
Expatriate men's footballers from Georgia (country)
Georgia (country) men's international footballers
FC Dinamo Tbilisi players
GKS Katowice players
Le Havre AC players
FC Guria Lanchkhuti players
Soviet Top League players
Erovnuli Liga players
Ligue 1 players
Ligue 2 players
Expatriate men's footballers in Poland
Calais RUFC players
Expatriate men's footballers in France
Expatriate sportspeople from Georgia (country) in Poland
USL Dunkerque players
FC Dinamo Batumi managers
Football managers from Georgia (country)
სეზმან ერთაწმინდელი

სეზმან ერთაწმინდელი (ნამდვილი სახელი — სეზმან ალექსის ძე ბატკუაშვილი; დ. 25 ნოემბერი, 1888, სოფ. ერთაწმინდა, ახლანდ. კასპის მუნიციპალიტეტი — გ. 24 ივნისი, 1944) — ქართველი პოეტი, მწერალი და მთარგმნელი. ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებისა (თბილისის განყოფილება, 1917 წლიდან) და საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი.
მუშაობდა სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთის მთარგმნელ-კორექტორ-გამომშვებად, თბილისის სამოყვარულო დრამატული წრის ავტორ-მსახიობ-ხელმძღვანელად, 1922-1926 წლებში საქართველოს სახელმწიფო და სავაჭრო დაწესებულებეთა მუშა–მომსახურეების კავშირთან არსებული ქართული „ლურჯი ხალათის“ დასის ავტორ–მსახიობად. 1908-1928 წლებში საქართველოს სხვადასხვა ქალაქში დროგამოშვებით მუშაობდა სცენაზე ავტორ-მსახიობ-ხელმძღვანელად. ცალკე წიგნად აქვს გამოცემული 40-მდე ლექსი, მოთხრობები და პიესები; თარგმნიდა სომხურ და აზერბაიჯანულ ენებზე.
ლიტერატურა
მწერალთა ავტობიოგრაფიები, წ. 1, გვ. 553, თბ., 2013.
რესურსები ინტერნეტში
საგნები ჩვენს ყოფაში — რადიო თავისუფლება
ჯგუფური ფოტო შალვა დადიანის იუბილეზე
დაბადებული 25 ნოემბერი
დაბადებული 1888
კასპის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გარდაცვლილი 24 ივნისი
გარდაცვლილი 1944
ქართველი პოეტები
ქართველი მწერლები
ქართველი მთარგმნელები
ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები
დასთა

დასთა — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4 313 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ორდუბადის რაიონის სოფლები
NGC 384

NGC 384 — გალაქტიკა თევზების თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1850 წლის 4 ნოემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
თევზების თანავარსკვლავედი
Charles Didelot

Charles Didelot
Charles-Louis Didelot (28 March 1767, Stockholm - 7 November 1837, Kiev) was a French dancer, the creator of the ballet shoes and a choreographer. The son of Charles Didelot, the dance-master of the King of Sweden, he studied dance with his father, who was an instructor in dance at the Swedish Opera, and debuted as dancer in the theatre of Bollhuset in Stockholm 1786.
He then studied in Paris with Jean Dauberval. He followed his study with Jean-Georges Noverre, under whose lead he debuted in London in 1788.
When the Russian Imperial ballet needed a new chief choreographer, the former Imperial choreographer Charles Le Picq proposed inviting Charles Didelot.
He arrived in Saint Petersburg in 1801 at the invitation of the director of the Imperial Theatres and made his debut as the first dancer. His career as a dancer ended in 1806, following an accident to his leg and the death of his wife, Rose, a brilliant ballerina. From then on, Didelot taught dance, having an important influence over the development of ballet.
He received great acclaim for his choreography in Flore et Zéphire in 1796. This production featured dancers on wires (flying machines) in order to create the illusion of weightlessness.
He became the first choreographer who brought a ballerina posing on the pointe (via his "flying machine") - in 1815 in the ballet Flora and Zephyr (1815, Paris), the main parts: Geneviève Gosselin - Flora, Albert (dancer) - Zephyr, it was not dancing on the pointe, but it was the first release on the pointe (Geneviève Gosselin).
Didelot raised Russian ballet to an unprecedented height, and due to Didelot Russian ballet developed to achieve global importance. He delivered more than 40 full ballets, not counting dances and fragments in other representations.
In the 1830s a foolish quarrel with the Director of the Imperial Theatres (prince ) led to Didelot's departure from the Imperial troupe; the Frenchman Alexis-Scipion Blache took his place as chief choreographer.
Works
Bolshoi Theatre, Saint Petersburg
December 8, 1824: to music (together with , after 1821 ballet by )
See :Category:Ballets by Charles Didelot
See also
List of dancers
References
See also
Cesare Bossi
Entertainers from Stockholm
1767 births
1837 deaths
Russian ballet
French choreographers
French male ballet dancers
Ballet choreographers
Russian choreographers
18th-century French ballet dancers
19th-century French ballet dancers
Paris Opera Ballet étoiles
French ballet masters
Bolshoi Theatre, Saint Petersburg people
Teretiopsis hyalina

Teretiopsis hyalina — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ნილ მორიცი

ნილ მორიცი (დ. 6 ივნისი, 1959, ლოს-ანჯელესი) — ამერიკელი კინოპროდიუსერი და კინოკომპანია Original Film-ის დამაარსებელი.
ბიოგრაფია და კარიერა
დაიბადა 1959 წლის 6 ივნისს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია. 1985 წლს დაამთავრა სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტის კინემატოგრაფიის და ტელევიზიის სკოლა. ნილის კარიერა დაიწყო 1990-იანების დასაწყისში. მისი ფილმოგრაფია მოიცავს ისეთ პროექტებს როგორებიცაა „მე ვიცი რა ჩაიდინეთ შარშან ზაფხულში“, „ფორსაჟის“ სერია, „მე ვარ ლეგენდა და სხვები. აგრეთვე მონაწილეობა აქვს მიღებული ტელესერიალის, „ციხიდან გაქცევა“ შექმნაში. 2012 წლის მონაცემით, მისი ფილმების მთლიანმა შემოსავალმა 5 მილიარდი აშშ დოლარი შეადგინა.
მორიცი დაქორწინებულია და ჰყავს ორი შვილი
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 1959
ამერიკელი ებრაელები
ამერიკელი კინოპროდიუსერები
დაბადებული 6 ივნისი
ბოჭორმის მეშვიდე ნამოსახლარი

ბოჭორმის მეშვიდე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 5 კილომეტრზე, ადგილ კაკლიანაში, ტყეში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შენობათა ნაშთები გეგმით სწორკუთხაა (7 x 5 მეტრი; 4 x 5 მეტრი; 6 x 4 მეტრი და ასე შემდეგ). შემორჩენილია ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით ნაგებ შემობათა კედლების წყობის 4-8 რიგი, კედლების სისქეა 0,4-0,6 მეტრი. შენობების წინა, ღია მხარე, შესაძლოა, ხის კონსტრუქციებით იყო ამოყვანილი.
ლიტერატურა
თიანეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნავას-დე-სან-ხუანი

ნავას-დე-სან-ხუანი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ხაენის პროვინციის ელ-კონდადო-დე-ხაენის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 175 კმ². მოსახლეობა — 4528 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ხაენის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ნავას-დე-სან-ხუანის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ხაენის მუნიციპალიტეტები
ფუკეტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ფუკეტი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტოპონიმი ფუკეტი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფუკეტი — პროვინცია ტაილანდში
ფუკეტი — ქალაქი ტაილანდში, ფუკეტის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი
ფუკეტი — მთა ტაილანდში
ფუკეტი — კუნძული ტაილანდში
ფუკეტი — აეროპორტი ტაილანდში
Hindsiclava appelii

Hindsiclava appelii — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
Freelove

Freelove
"Freelove" is a song by English electronic group Depeche Mode. It was released on 5 November 2001 as the third single from their album Exciter. It reached No.19 in the UK Singles Charts. The single version, which was produced by Flood, is strikingly different from the album version with a much shorter running time and an additional drum track.
The B-side is an instrumental called "Zenstation".
There is also a DVD release of "Freelove", a first for Depeche Mode. It contained video footage of "Freelove" from the Philadelphia concert in 2001, as well as audio of some of the other songs. It also contained four bonus 30-second videos of the band. The videos were directed by Anton Corbijn.
Music video
The music video for "Freelove" was directed by John Hillcoat and filmed in New Orleans, Louisiana in July 2001 while the group was on tour in the United States. The video features Depeche Mode performing on a parade float riding through a poor neighborhood. The impoverished residents follow the float and climb on it to dance. The video ends with the float and everybody disappearing, except for two people kissing. It has never been made available on a public release until the Video Singles Collection (2016).
Track listings
All songs written by Martin Gore.
Charts
See also
List of number-one dance singles of 2002 (U.S.)
References
External links
Single information from the official Depeche Mode web site
Allmusic review
2001 singles
Depeche Mode songs
Songs written by Martin Gore
Music videos directed by Anton Corbijn
Mute Records singles
2000 songs
𐤇

𐤇 (ჰეთ) — ფინიკიური დამწერლობის მერვე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს კედელს. ქართული შესატყვისია ი, ებრაული ח, არაბული ح და خ, ბერძნული Η, ლათინური H, კირილური И და Й და სხვ.
რესურსები ინტერნეტში
𐤇 — unicode.org
Graphemica (𐤇)
ფინიკიური ასოები
ჰილდესჰაიმის წმინდა მიქაელის ტაძარი

ჰილდესჰაიმის წმინდა მიქაელის ტაძარი — ადრეული რომანული არქიტექტურული სტილის ეკლესია გერმანიის ქალაქ ჰილდესჰაიმში. 1985 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
წმინდა მიქაელის სააბატო ეკლესია 1001 - 1033 წლებში აშენდა ეპისკოპოს ბერნვარდ ჰილდესჰაიმელის მიერ, როგორც მისი ბენედიქტური ეკლესიის კაპელა. მშენებარე ტაძარს ის მიქაელ მთავარანგელოზს უძღვნიდა, მაგრამ 1022 წელს ეპისკოპოსი გარდაიცვალა და მშენებლობა გაჭიანურდა კიდევ 11 წლით.
რეფორმაციის ეპოქაში, 1542 წელს, ტაძარი ლუთერანულად გადააკეთეს, მაგრამ ბენედიქტური სამონასტრო გადმონაშთები კვლავ რჩებოდა 1803 წლამდე, სანამ ტაძრის სეკულარიზაცია მოხდებოდა. ამჟამად ეკლესია კათოლიკურია.
მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას, 1945 წლის 22 მარტს, წმინდა მიქაელის ეკლესია საჰაერო დაბომბვების შედეგად დაინგრა, მაგრამ კვლავ აღადგინეს 1950 - 1957 წლებში.
ტაძარი 1985 იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში ჰილდესჰაიმის წმინდა მარიამის კათედრალთან ერთად შეიტანა.
იხილეთ აგრეთვე
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გერმანიაში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
Introduction to the Michaeliskirche (Hornemann Institut)
Pictures (Raymond Faure's Website)
Official Website of the parish St. Michael (German)
გერმანიის ტაძრები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გერმანიაში
ძვ. წ. 812

ძვ. წ. 812 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
მოვლენები
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ურბან II

ურბან II (საერო სახელი ედ (ოდო) დე შატიიონ დე ლაჟერი, ; დ. 1042 — გ. 29 ივლისი, 1099) — რომის პაპი 1088 წლის 12 მარტიდან 1099 წლის 29 ივლისამდე. აგრძელებდა გრიგოლ VII-ს პოლიტიკას. 1095 წელს მის მიერ მოწვეულ კლერმონის საბჭოზე პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობა გამოაცხადა მუსულმანთა წინააღმდეგ, რისთვისაც ლაშქრობის მონაწილეებს ცოდვების მიტევებას შეჰპირდა.
იხილეთ აგრეთვე
ფრანგი პაპების სია
ლიტერატურა
რომის პაპები
დაბადებული 1042
გარდაცვლილი 29 ივლისი
გარდაცვლილი 1099
ფრანგი პაპები
კნოლევის ნამოსახლარი

კნოლევის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ კნოლევის გადაღმა, მდინარე შუა ფრონის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდელი რკინის ხანით
. წრიული გორის დიამეტრი 40 მ-ია. იპოვება კერამიკული მასალა და გამომწვარი ბათქაში.
ლიტერატურა
ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ანტიქრისტე

ანტიქრისტე ან ცრუ მესია ქრისტიანობაში ზოგადად მოიაზრება, როგორც ბოროტების ფიგურა, რომელიც ცრუდ დაიწყებს მტკიცებას, რომ ქრისტეა (მესიაა). ტერმინი ანტიქრისტე გვხვდება ახალ აღთქმაში 5-ჯერ, 1 იოანესა და 2 იოანეში, ერთადერთხელ მრავლობით ფორმაში და 4-ჯერ მხოლოობითში
იესოს, რომლის შესახებაც ქრისტიანებს სჯერათ, რომ არის ებრაელი მესია (ქრისტე), დედამიწაზე მეორედ მოსვლისას მოუწევს დაპირისპირება ანტიქრისტესთან, რომელიც,თავის მხრივ, მიიჩნევა ყველაზე დიდ ცრუ მესიად ქრისტიანობაში. ბერნარდ მაკგინის თანახმად: ისევე, როგორც ქრისტე არის მხსნელი და იდეალური მოდელი კაცობრიობისა, მისი ოპონენტიც იქნება ერთადერთი ფიგურა, რომელშიც კონცენტრირებული იწნება ბოროტება.
ისლამურ ესქატოლოგიაში მასიჰ-ად-დაჯალი (المسيح الدجال) არის ანტი-მესიანური ფიგურა (ანტიქრისტეს ქრისტიანული კონცეფციის მსგავსი), რომელიც მოვა, რათა მოატყუოს კაცობრიობა, „ისას“ (როგორც ქრისტეა ცნობილი არაბულად მოლაპარაკე მუსლიმებისთვის) მეორედ მოსვლამდე.
შუა საუკუნების არა-იურიდიული ებრაული ესქატოლოგიის ზოგიერთ სკოლაში, მსგავსი ანტი-მესიანური ფიგურა, ვაჟი ქალწულისა, არის არმილუსი: „მეფე, რომელიც გამოჩნდება დროის დასასრულს მესიის წინააღმდეგ და დამარცხდება მის მიერვე, მას შემდეგ, რაც უამრავ ტანჯვას მოუტანს ისრაელს“. ანტიქრისტეს კონცეპტი არ გვხვდება ტრადიციულ იუდაიზმში; თუმცა, შუა საუკუნეების დიასპორაში, მისი გარდაუვალი განადგურება მოთხრობილია, როგორც სიმბოლო სიკეთის საბოლოო გამარჯვებისა ბოროტებაზე მესიანურ პერიოდში.
ლიტერატურა
რეკომენდებული ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Acacia John Bunyan Online Library: Of Antichrist and His Ruin
Lutheran Scholarly Works on the Antichrist
OrthodoxWiki: Antichrist
სქოლიო
ანტიქრისტე
ქრისტიანული ესქატოლოგია
ქრისტიანული მითოლოგია
ქრისტიანული ტერმინები
რელიგიური ტერმინები
სანტ-აპოლინარე-ნუოვოს ეკლესია

სანტ-აპოლინარე-ნუოვოს ეკლესია — ადრექრისტიანული ბაზილიკური ეკლესია. მდებარეობს იტალიის ქალაქ რავენაში, აგებულია V-VI საუკუნეების მიჯნაზე ოსტგოთების მეფის თეოდორიხ დიდის განკარგულებით. ბაზილიკაში დაცულია მოზაიკის მრავალი შესანიშნავი ნიმუში, რომელთაგან ზოგიერთი თარიღდება ბაზილიკის მშენებლობის დასასრულით.
1996 წელს მავზოლეუმი რავენის სხვა ადრექრისტიანულ ღირსშესანიშნაობებთან ერთად შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
Early Christian Monuments of Ravenna
Adrian Fletcher's Paradoxplace Ravenna Pages
42 good images
რავენა
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის შობის ტაძარი

მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის შობის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის პრესნენის რაიონში.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია იოანე ნათლისმცემლის შობის სახელზე, ხოლო ეგვტერები წმინდა სოფიასა და ალექსი მხედრის, სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის შობის ტაძრის მშენებლობის დაწყებისა და ასევე დასრულების თარიღად უნდა ჩაითვალოს 1685 წელი. ეს ვარაუდი არ ეწინააღმდეგება იმ ფაქტს, რომ ტაძარში შენახული ხატი წმინდა იოანე ნათლისმცემლის შობა, დათარიღებულია 1686 წლით.
ხის ეკლესიის აგების შემდეგ იწყება ეკლესიის ზრდა ვა განვითარება. 1696 წლის ჩანაწერთა წიგნის მიხედვით სლობოდაში ირიცხებოდა 330 კომლი, რომლის ნაწილიც წმინდა ნიკოლოზის მრევლი იყო. ისტორიულ წყაროებში ნათლისმცემლის ეკლესიის მრევლის შესახებ მოთხრობილია 1693 წელს. ამ დროისათვის მასში გაერთიანებული იყო 196 კომლი, რომლის რიცხვიც 1702 წლისთვის 240-მდე გაიზარდა.
1714 წლისათვის მრევლმა მოითხოვა ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. როგორც ჩანს, მშენებლობა დაიწყო, მაგრამ ძალიან მალე ქვეყანაში ქვის შენობების აგება აკრძალეს, რადგან იმპერია სანქტ-პეტერბურგის ასაშენებლად ემზადებოდა. 1728 წელს აკრძალვა შეიცვალა და ეკლესიის მშენებლობაც აღსდგა. დასრულებული ეკლესიის კურთხევა კი მოხდა 1734 წელს.
1804 წელს დაიწვა ეკლესიის ხის სამრეკლო, ახლადაგებული სამრეკლოს სიმაღლე 25 მეტრი იყო ჯვრის ჩათვლით. იგი კლასიციზმის სტილში იყო აგებული. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ვაჭარი ფიოდორ რეზანოვი. სამრეკლოს ქვედა იარუსი სწორკუთხა იყო, რუსტირებული კუთხეებით.
1843 წლის იანვარში აკურთხეს სამხრეთი ეგვტერი წმინდა სოფიას სახელზე.
1922 წლის მარტში ხელისუფლებამ დაიწყო კრემლისა და მოსკოვის ეკლესია-მონასტრების ძვირფასეულობის ძარცვა. 31 მარტს გაძარცვეს იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიაც.
1930 წელს ეკლესიას აეკრძალა ზარების რეკვა. ომის შემდეგ წლებში, საეკლესიო ცხოვრების გამოცოცხლებამ შესაძლებელი გახადა ტაძრის გარემონტება. ძირითადი სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა 1960-იან წლებში. აღადგინეს მხატვრობა, მოაოქროვეს აღსავლის კარი, აღადგინეს ქორკანდელი. ეკლესია გადახურეს მეტალის ფირფიტებით. ამ სახით ეკლესიამ მოაღწია ჩვენამდე.
საბჭოთა პერიოდის შემდეგ შესაძლებელი გახდა მრევლისთვის განსხვავებული აქტივობების განხორციელება. 1990-იან წლებში დაიწყო აქტიური სარემონტო სამუშაოები. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა.
გალერეა
ლიტერატურა
Михайлов Б. Б. Храм на Пресне. История прихода и храма Рождества св. Иоанна Предтечи на Пресне. М., 1997, 200 с.
რესურსები ინტერნეტში
Официальный сайт храма Рождества Иоанна Предтечи на Пресне
Храм Рождества Иоанна Предтечи на sobory.ru
მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მოსკოვის ტაძრები
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
Quercus hypoxantha

Quercus hypoxantha — ორლებნიანთა კლასის ხე წიფლისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია მექსიკაში.
იხილეთ აგრეთვე
მარადმწვანე მუხა
რესურსები ინტერნეტში
მუხა
Motiong

Motiong, officially the Municipality of Motiong, is a 4th class municipality in the province of Samar, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 15,276 people.
History
Long before the coming of the Americans, there were already local folks inhabited in Motiong, wherein the place was unnamed at that time.
Some of these people went on sea diving to gather oyster for their daily consumption and the rest barter goods such as rice, corn, cassava, taro, yam tubers, sea foods and abaca fibers to other neighboring barrios and municipalities. There were only few local caravans who are traveling in groups aided in defense against bandits as well as helped to improve economies of scale in trade although, only few people have the means to buy commodities.
One man tried to open one oyster and with great astonishment, he found a lustrous pearl where he called “Mutya”. Believing that the place was full of treasure, the settlers started to name the place “Mutya” which to means “Land of Treasure”.
The bridge near Motiong was once used to ambush the Japanese in World War II.
Mariano Sapetin, Valentin Conge, Simon Tingzon Sr., Claudio Tingzon and Antonio Abalos were few people who persuaded to make Motiong an independent town. The reward of their effort was the House Bill No. 1844 by Congressman Tito V. Tizon which was approved as Republic Act No. 290 on June 16, 1948. It separated into another town the barrios of Motiong, Bayog, Uyandic, Calantawan, Sinampigan, Calape, Bonga, Hinicaan, Caluyahan, Malolobog, and Maypangi, formerly part of the town of Wright. Mariano Sapetin and Antonio Uy were appointed as first mayor and vice mayor respectively.
Geography
Barangays
Motiong is politically subdivided into 30 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Poblacion I
Poblacion I-A
Angyap
Barayong
Bayog
Beri
Bonga
Calantawan
Calapi
Caluyahan
Canatuan
Candomacol
Canvais
Capaysagan
Caranas
Caulayanan
Hinica-an
Inalad
Linonoban
Malobago
Malonoy
Mararangsi
Maypange
New Minarog
Oyandic
Pamamasan
San Andres
Santo Niño
Sarao
Pusongan
Climate
Demographics
Economy
References
External links
Motiong Profile at PhilAtlas.com
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Samar (province)
Guaram IV of Iberia

Guaram IV of Iberia
Guaram IV, sometimes known as Gurgen, of the Guaramid dynasty, was a presiding prince of Iberia (Kartli, eastern Georgia) in 748. Son of Guaram III of Iberia.
Guaram IV succeeded his father Guaram III in 748 only as hereditary prince. He was not recognized as a prince-primate because the title was given by the Byzantine emperor to his father-in-law Adarnase III of Iberia instead, who was a member of the Nersianid dynasty. He had a son, Stephen III of Iberia. Guaram disappears on unknown date.
References
Princes of Iberia
8th-century monarchs in Asia
7th-century monarchs in Asia
Guaramid dynasty
ნიკოლა ვუჩევიჩი

ნიკოლა ვუჩევიჩი (დ. 24 ოქტომბერი 1990) — მონტენეგროელი პროფესინალი კალათბურთელი. თამაშობს ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციის გუნდ ჩიკაგო ბულზის შემადგენლობაში. ვუცევიჩი არის მონტენეგროს კალათბურთელთა ეროვნული ნაკრების წევრი. თამაშობს თავდამსხმელისა და ცენტრის პოზიციაზე.
საკალათბურთო კარიერა დაიწყო 2011 წელს მონტენეგროს გუნდ ბუდუჩნოსტში. 2011-2012 წლებში თამაშობდა ფლადელფია-76-ში. 2012 წლიდან ორლანდო მეჯიკის მოთამაშეა.
რესურსები ინტერნეტში
NBA.com Profile
მონტენეგროელი კალათბურთელები
დაბადებული 1990
დაბადებული 24 ოქტომბერი
Camponotus gilviventris

Camponotus gilviventris — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
Camponotus
მოსინიკები

მოსინიკები — ერთ-ერთი ძველი ქართველი ტომი სამხრეთ კოლხეთში. ცხოვრობდნენ ადრინდელ ანტიკურ ხანაში შავი ზღვის სანაპიროზე, ტრაპეზუნტისსა და კერასუნტის დასავლეთით. ძვ. წ. V საუკუნეში მოსინიკები ამ რაიონის სხვა ქართველ ტომებთან ერთად შედიოდნენ სპარსეთში, XIX სატრაპიაში. მრავალ ცნობას მათ შესახებ გვაწვდვის ძველი ბერძენი ავტორი ქსენოფონტი, რომელსაც ძვ. წ. 401 წელს გაუვლია მოსინიკებით დასახლებულ ტერიტორიაზე. ამ დროს არსებობდა მოსინიკების ორი დიდი გაერთიანება, რომლებიც ეომებოდნენ მთავარი ქალაქის დასაუფლებლად, სადაც ციტადელი იყო. მოსინიკებს მოჰყავდათ ხორბალი, მისდევდნენ თევზჭერას, საკვებად ფართოდ იყენებდნენ წაბლს; სცოდნიათ ღვინის დაყენებაც. მოსინიკებს მჭიდრო სავაჭრო ურთიერთობა ჰქონდათ კერასუნტისა და ტრაპეზუნტის ბერძენ მოახალშენეებთან. მათ „მეფეს“ (შეიძლება იგულისხმება მთავარი ქურუმი) რეზიდენცია ხის მაღალ კოშკში ჰქონია.
მოსინიკებში განვითარებული უნდა ყოფილიყო ლითონების დამუშავება. ზოგი ავტორი ფიქრობს, რომ სიტყვა „თითბრის“ სახელწოდება ევროპულ ენებში (Messing) მოსინიკების სახელიდან მომდინარეობს.
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 1, თბ., 1970
ქართული ტომები
პატარა გორა (ნამოსახლარი)

პატარა გორა (ნამოსახლარი)
პატარა გორა — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტეზერის მჭედლიშვილების უბანში, მთის თხემისაგან საურმე გზით გამოყოფილ მოსწორებულ ბორცვზე (25X12 მეტრზე). თარიღდება გვაინდელი ბრინჯაოს ხანით. იპოვება შავად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები, ნამგლის დაკბილული კაჭის ჩასართვები, ხელსაფქვავის ქვედა ქვა და სხვა.
ლიტერატურა
ხაშურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
წყალწმინდის ნაეკლესიარი

წყალწმინდის ნაეკლესიარი
წყალწმინდის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა გორის მუნიციპალიტეტის ცხინვალის რეგიონში, სოფელი წყალწმინდა, სოფლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 2 კმ-შიმთაზე.
ეკლესია ნაგებია ფლეთილი ქვით, ალაგ-ალაგ შეიმჩნევა დუღაბი. დიდი ზომის ქვებისგან ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ გაკეთებულია სალოცავი ნიში.
გათხრის გარეშე გეგმის წაკითხვა და დათარიღება შეუძლებელია.
ლიტერატურა
შიდა, ქართლი, პატარა და დიდი ლიხვის ხეობების არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. I, თბ., 2002, გვ. 238
გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები