PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბოლნისის არქეოლოგიური ძეგლები

ბოლნისის არქეოლოგიური ძეგლები — ადრინდელი და გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის, ადრინდელი რკინის, ანტიკური და შუა საუკუნეების ძეგლები, აღმოჩენილი ქვემო ქართლში, ახლანდელ ბოლნისის მუნიციპალიტეტში. ბოლნისის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ლ. მუსხელიშვილი) 1936-1937 წლებში ნაშალი მიწისაგან გაწმინდა ბოლნისის სიონი, დააზუსტა ეკლესიის გეგმა, აღმოაჩინა V-VII საუკუნეების სტელებისა და ქვის ჯვრების ფრაგმენტები, აღმოაჩინა და გაშიფრა ჩრდილოეთის სტოის კარის სააღმშენებლო წარწერა, რომლის საფუძველზე დაზუსტდა ბოლნისის სიონის აშენების თარიღი. ეკლესიის ეზოში გაითხარა XV-XVI საუკუნეების 23 ქვაყუთი.
1957-1962 წლებში არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ი. გრძელიშვილი) ბოლნისის სიონის მახლობლად გამოავლინა გვიანდელი ანტიკური ხანის კრამიტსამარხები, სამხრეთ-დასავლეთით მდებარე გორაზე აღმოაჩინა ციხესიმაგრის ნანგრევები, ძველი ქ. ბოლნისის ქვითკირით ნაგები ბურჯებიანი გალავანი. ბოლნისის სიონის ჩრდილო-დასავლეთით, ე. წ. „ლამაზ გორაზე“, ექსპედიციამ შეისწავლა V-VIII საუკუნეების სამონასტრო ანსამბლი (ეკლესია, სამეურნეო და საცხოვრებელი ნაგებობანი, გალავანი, სამარხები).
დიდი მნიშვნელობა აქვს ძველ სამთო წარმოებისა და რკინის მეტალურგიული კერების აღმოჩენას ბოლნისის მიდამოებში. სხვადასხვა დროს ექსპედიციამ აღმოაჩინა ანტიკური ხანის რკინის სადნობი სახელოსნოს ნაშთები სოფელ ქვემო ბოლნისში; ფეოდალური ხანის სახელოსნოს ნაშთები მდინარე ჭუღრუღაშენის ხეობაში, ნასოფლარ გომბათთან და სოფელ ფეოდაურის სამხრეთ-დასავლეთით; XVII-XVIII საუკუნეების სახელოსნოების ნაშთები სოფელ ბოლნისთან, მდინარე რკინისწყალზე. აღმოჩენები გვიჩვენებს, რომ ძველ საქართველოში ინტენსიურად ყოფილა განვითარებული რკინის მოპოვება-დამუშავება.
ლიტერატურა
ბოლნისის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
Quercus patelliformis

Quercus patelliformis — ორლებნიანთა კლასის ხე წიფლისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ჩინეთში.
იხილეთ აგრეთვე
მარადმწვანე მუხა
რესურსები ინტერნეტში
მუხა
კოფერმენტები

კოფერმენტები — [ლათ. co (cum) — ერთად და ფერმენტები], არაცილოვანი ბუნების ორგანული ნაერთები, რომლებიც ფერმენტულ რეაქციებში გვხვდება, ცალკეული ატომებისა ან ატომების ჯგუფის აქცეპტორებად. კოფერმენტის ცილოვან ნაწილთან - აპოფერმენტთან - დაკავშირებულია არამტკიცე ბმით და ადვილად წყდება მჟავებისა და ტუტეების მოქმედებით, რასაც მოყვება არააქტიური კომპონენტების წარმოქმნა. კატალიზურ პროცესებში კოფერმენტები შეუქცევად ქიმიურ გარდაქმნებს არ განიცდის და შეუძლია მრავალჯერ მიიღოს მონაწილეობა ფერმენტულ რეაქციებში. კოფერმენტის უმრავლესობა ვიტამინების ნაწარმია ან შეიცავს მათ კომპონენტების სახით. ცხოველურ და მცენარეულ ქსოვილებში, ყველაზე ფართოდ გავრცელებული კოფერმენტია ნიკოტინანიდადენინდინუკლეოტიდი, ნიკოტინამიდადენინდინუკლეოტიდფოსტატი, კოფერმენტი A, ნუკლეოზიდდიფოსფატები.
კოფერმენტი A
კოენზიმი A, KoA აცეტილირების (აცილირების) კოფერმენტი. მონაწილეობს აცელიტის ჯგუფების გადატანის რეაქციებში. KoA-ს მოლეკულა შედგება ადენილის მჟავას ნარჩენისაგან, რომელიც პიროფოსფატის ჯგუფით დაკავშირებულია პანტოთენის მჟავას (B ჯგუსიც ვიტამინია) ნარჩენებთან. ეს უკანასკნელი კი, თავის მხრივ პეპტიდური ბმებით შეერთებულია ß-მერკაპტოეთანოლანითან.
KoA მონაწილეობს მრავალ ბიოქიმიურ რეაქციაში, როგორიცაა ცხიმოვანი მჟავების დაჟანგვა და სინთეზი, ლიპიდების ბიოსინთეზი, ნახშირწყლების დაშლის პროდუქტების ჟანგვითი გარდაქმნა და ა.შ. ყველა შემთხვევაში KoA მოქმედებს როგორც შუალედი ნაერთი, რომელიც მჟავურ ნარჩენებს იერთებს და სხვა ნივთიერებებზე გადააქვს. ორგანული მჟავების აქტიური ფორმებია KoA-ს სულფჰიდრილურ ჯგუფთან მაკროერგული აცეტილთიოეთერული კავშირით მიერთებული აცილური ნარჩენები. KoA მიიღებს სინთეზურადაც.
ლიტერატურა
ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. V, თბ., 1984, გვ., 702
ფერმენტები
Neftchilar Avenue

Neftchilar Avenue
Neftchiler Avenue (literally Oil Worker's Avenue) is an arterial road in Baku, Azerbaijan. It begins at the west end of the Bayil district of Baku and continues east until terminating at Javanshir Bridge (formerly Gagarin Bridge) intersecting Uzeyir Hajibeyov Street. It is used as part of the Baku City Circuit, including the Start-Finish straight located next to Government House
Previous names of Neftchilar Avenue were Alexander II Quay, Gubanov Quay, and Stalin Avenue. The street was named Neftchilar Avenue in 1961 in honour of workers of oil industry in Azerbaijan. The larger section of the avenue runs along Baku Boulevard.
Notable buildings and monuments
Оffice of State Oil Fund of Azerbaijan
State Maritime Administration of Azerbaijan Republic
International Mugam Center of Azerbaijan
Maiden Tower
Baku Puppet Theatre
Azerbaijan National Carpet Museum
Government House
Baku port
National Flag Square
Gallery
Notes
External links
Old street and square names in Baku
Streets in Baku
ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი

ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი (დ. 9 აპრილი, 1865 — გ. 26 ოქტომბერი, 1923) — გერმანული წარმომავლობის მქონე ამერიკელი ინჟინერ-ელექტრიკოსი, რომელსაც მოიხსენიებდნენ როგორც „ჯადოქარი სტენეკტადიდან“. იგი ისევე როგორც მამამისი და ბიძამისი, დისპლაზიით იტანჯებოდა და მიუხედავად თავისი ჯუჯა სიმაღლისა და ერთობ შეუხედავი გარეგნობისა გენიალური გონების საშუალებით უმაღლესი სამეცნიერო და კარიერული მწვერვალების დაპყრობა შეძლო.
ნიუ-იორკში გადასვლის შემდგომ მუშაობა დაიწყო კორპორაცია „General Electric“-ში სადაც შესანიშნავ წარმატებას მიაღწია და მალევე „General Electric“-ის გამომთველი განყოფილების ხელმძღვანელი გახდა. 1901-1902 წლებში ამერიკის ინჟინერ-ელექტრიკოსების ინსტიტუტის პრეზიდენტი ხდება. მეგობრობდა ისეთ გენიოსებთან როგორებიც იყვნენ: ალბერტ აინშტაინი, ტომას ალვა ედისონი, ნიკოლა ტესლა და სხვები. შტეინმეცმა არა მხოლოდ ელექტროტექნიკის წარმოებაშ მოახდინა რევოლუცია, არამედ უდიდესი წვლილი დაიდო კორპორაცია - „General Electric“-ის განვითარებაშიც. 1923 წლის 26 ოქტომბერს ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი 58 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
საყურადღებოა ის გარემოება, რომ „General Electric“-ის მხოლოდ რამდენიმე თანამშრომელს თუ ღირსებია ის პატივი რაც აღნიშნულმა კომპანიამ მის ყოფილ გენიალურ თანამშრომელს მიაგო: შტეინმეცის დაკრძალვის დღეს კონცერმა „General Electric“-მა ჩარლზის ხსოვნისადმი პატივის მიგების მიზნით, ხუთი წუთს განმავლობაში მუშაობა შეწყვიტა.
რესურსები ინტერნეტში
ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი
ამერიკელი ინჟინრები
დაბადებული 1865
გარდაცვლილი 1923
აზარუ

აზარუ — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ასტარის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
ასტარის რაიონის სოფლები
მუხაურის ნასოფლარი

მუხაურის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნოსტეს აღმოსავლეთით, 1 კმ-ზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე გამოვლინდა კვალი, წითლად გამომწვარი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები. რამდენიმე ადგილას შემორჩენილია რიყის ქვით ნაგები შენობათა საძირკვლის ნაშთები. გადმოცემის თანახმად ეს ადგილი ურწყავი ყოფილა და ამიტომ მოსახლეობა აქედან კახეთში გადასახლებულა.
ლიტერატურა
კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
კასპის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
ვაჩნაძიანი

ვაჩნაძიანი (ყოფილი შრომა) — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. გურჯაანი-თელავის საავტომობილო გზაზე, თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 560 მეტრი, გურჯაანიდან 18 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1529 ადამიანი. სოფლიდან 9 კილომეტრზე არის ყველაწმინდის სამონასტრო კომპლექსი. სოფელში ასევე არის ამიდასტურის წმინდა გიორგის ეკლესია, რომლის ეზოშიც არქეოლოგებმა გათხარეს აქამდე უცნობი სვეტიცხოვლის სახელობის ეკლესია, რომელიც მთლიანად მიწით იყო დაფარული. არქეოლოგების თქმით, ძეგლი VII–XIII საუკუნით თარიღდება.
ისტორია
XX საუკუნის 20-იან წლებში სოფელს შრომა დაარქვეს. 1990 წელს, სოფლის მცხოვრებთა სურვილით მას ძველი სახელი — ვაჩნაძიანი დაუბრუნდა. ტოპონიმი მომდინარეობს ვაჩნაძეების გვარიდან. ვახუშტი და იოანე ბატონიშვილები თავიანთ ნაშრომებში სოფელ ვაჩნაძიანს არ მოიხსენიებენ, რაც იმას ნიშნავს, რომ იგი ცალკე სოფელი არ იყო. იოანე ბატონიშვილის ნაშრომსა და სხვა სიგელ-გუჯარებში ნახსენებია ვაჩნაძიანნი, სავაჩნაძო, მაგრამ ეს არ არის რომელიმე დასახლებული პუნქტის სახელწოდება. ეს ვაჩნაძეების საგვარეულო ადგილ-მამულების საერთო დასახლებაა. ვაჩნაძიანი სოფელ კალაურის უბანი იყო. ჯარისათვის მაჭრის შეგროვების შესახებ, ერეკლე მეფის 1787 წლის ბრძანებაში ნათქვამია: „კალაურის სახასო საპანე ორი და ნახევარი, სავაჩნაძომ ერთობით სამი საპანე“ უნდა გამოიღონ. აქ სავაჩნაძო ტერიტორიული ერთეულია. ვაჩნაძიანი ცალკე სოფლად XlX საუკუნის ll ნახევარში შედგენილ საკომლო დავთრებში დასტურდება. სოფელში ყმა-მამულებს გარდა ვაჩნაძეებისა ჯანდიერები, ჭავჭავაძეები, ჯორჯაძეები და ანდრონიკაშვილები ფლობდნენ. სოფლის სამხრეთით, ბოსტნისხევის (მღვრიეხევის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე ნასოფლარი განგიურია, მარცხენა ნაპირზე — ნასოფლარი ბადიური.
იხილეთ აგრეთვე
ვაჩნაძიანის ყველაწმინდა
ვაჩნაძიანის ამიდასტურის წმინდა გიორგის ეკლესია
ვაჩნაძიანის გომართის ეკლესია
ვაჩნაძიანის მეორე ეკლესია
ვაჩნაძიანის მესამე ეკლესია
ვაჩნაძიანის მუზეუმი
ვაჩნაძიანის ნადარბაზევი
ვაჩნაძიანის პირველი ეკლესია
ვაჩნაძიანის პირველი კოშკი
ვაჩნაძიანის სადგომი
ვაჩნაძიანის საწნახელი
ვაჩნაძიანის უსანეთის ეკლესია
ვაჩნაძიანის ფალახოსროიანის ეკლესია
ვაჩნაძიანის ღვთისმშობლის ეკლესია
ვაჩნაძიანის წმინდა გიორგის ეკლესია
ვაჩნაძიანის წმინდა მარიამის ეკლესია
ზურიას საყდარი
თეთრი გიორგის ნიში
თელეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
სამების ეკლესია
ყვავის საყდარი (ვაჩნაძიანი)
ლიტერატურა
სქოლიო
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Ampara District

Ampara District is one of the 25 districts of Sri Lanka, the second-level administrative divisions of the country. The district is administered by a District Secretariat headed by a District Secretary (previously known as a Government Agent) appointed by the central government of Sri Lanka. The capital of the district is the town of Ampara. The district was carved out of the southern part of Batticaloa District in April 1961.
Geography
Ampara District is located in the south east of Sri Lanka in the Eastern Province. It has an area of . It is bounded by Batticaloa and Polonnaruwa districts from north, Indian Ocean from east, Hambantota District from south, Badulla and Matale districts from northwest and by the Monaragala District from west and southeast.
The north-western panhandle of Ampara District (Dehiyattakandiya D.S. Division) is separated from the rest of the district and Eastern Province by the Maduru Oya Reservoir.
Demographics
Population
Ampara District's population was 648,057 in 2012. The district is one of the most diverse in Sri Lanka, both ethnically and religiously.
The population of the district, like the rest of the east and north, was affected by the civil war. The war killed an estimated 100,000 people. Several hundred thousand Sinhalese move to west side of the country. Many Sri Lankan Tamils also moved to the relative safety of the capital Colombo. The war also caused many people from all ethnic and religious groups who lived in the district to flee to other parts of Sri Lanka, though most of them have returned to the district since the end of the civil war.
Ethnicity
Religion
Politics and government
Local government
Ampara District has 20 local authorities of which two are Municipal Councils, one is an Urban Council and the remaining 17 are Divisional Councils (Pradesha Sabhai or Pradeshiya Sabha).
Administrative units
Ampara District is divided into 20 Divisional Secretary's Division (DS Divisions), each headed by a Divisional Secretary (previously known as an Assistant Government Agent). The DS Divisions are further sub-divided into 507 Grama Niladhari Divisions (GN Divisions).
Notes
References
External links
Ampara District Secretariat
1961 establishments in Ceylon
Districts of Sri Lanka
ძვ. წ. 696

ძვ. წ. 696
მოვლენები
მდებარეობის მიხედვით
ევროპა
ასურელებთან დამარცხების შემდეგ კიმერიელები ანატოლიაში გადავიდნენ და ფრიგიის დაპყრობას შეუდგნნენ.
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ნოვიე-ბაგაზი

ნოვიე-ბაგაზი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 277 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 126 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
ასკინოს რაიონის სოფლები
ნარვა

ნარვა — ესტონეთის მესამე უდიდესი ქალაქი. მდებარეობს რუსეთთან საზღვარზე. მოსახლეობის უმრავლესობა რუსია. ქალაქის აღმოსავლეთით გაედინება მდინარე ნარვა, რომელიც წარმოადგენს რა საზღვარს რუსეთთან, ჩუდ-ფსკოვის ტბა იარვს აერთებს ფინეთის უბესთან. რუსულ სანაპიროზე ქალაქი ივანგოროდი (იაანლინი) მდებარეობს. მდინარის ესტონურ სანაპიროზე მდებარეობს 1200 წელს დანიელთა მიერ დაარსებული ჰერმანის ციხესიმაგრე, რომელსაც ხიდი აერთებს ივანგოროდის ციხე–სიმაგრესთან, მდინარის რუსულ სანაპიროზე. ხიდი ნეიტრალურ ტერიტორიად ითვლება. ჰერმანის ციხე–სიმაგრის მაღლივ კოშკში ნარვას მუზეუმი მდებარეობს.
შვედების მმართველობისას აგებული ძველი, ბაროკოს სტილის ნარვა პრაქტიკულად მთლიანად განადგურდა II მსოფლიო ომისას, მაგრამ შვედური კოშკები, მეტნაკლებად დაუზიანებელი შემორჩა. ძველი ქალაქიდან გადარჩენილია მხოლოდ პრაქტიკულად თავიდან აშენებული რატუშა (1671) და ორი სახლი.
იხილეთ აგრეთვე
ესტონეთის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ნარვა – ოფიციალური საიტი
ესტონეთის ქალაქები
თელ-აბიადი

თელ-აბიადი — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს რაკის მუჰაფაზის თელ-აბიადის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 14 825 კაცს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
სირიის ქალაქები
სქოლიო
სირიის ქალაქები
სახლი გრიფებით

სახლი გრიფებით (აზერბ. Qrifonlu ev) — ორსართულიანი შენობა მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, იუსიფ მამადალიევის ქუჩაზე, 20 ნომერში. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის ბრძანებით, ეს არის აზერბაიჯანის ადგილობრივი მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის არქიტექტურული ძეგლი .
ისტორია
პოლიციის ქუჩაზე მდებარე სახლის პროექტი (ყოფილი სახელი იუსიფ მამედალიევის ქუჩა) შედგენილია არქიტექტორ ივან ვასილის ძე ედელის მიერ 1894 წელს, ხოლო სახლის მშენებლობა დასრულდა 1896 წელს.
სასახლის პირველი მფლობელი, სავარაუდოდ, ლაზარევი იყო, რომლის აბრევიატურაც ინიციალებით „LB“ ამშვენებს შენობის ფრონტონს. შემდეგ სახლი აკოპოვს გადაეცა (შესასვლელის ზემოთ მონოგრამაა ასო „A“). მოგვიანებით, შენობაში განთავსდა სავაჭრო პარტნიორობა „Münch und Weiss“ .
აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის წლებში, სახლში გრიფინებით ცხოვრობდნენ საქართველოს დიპლომატიური წარმომადგენელი ნ. ალშიბაი (იმ დროს საქართველოს ელჩი აზერბაიჯანში) და მოგვიანებით ამ სახლში ცხოვრობდა არაერთი ცნობილი ბაქოელი.
გრიფებით სახლი ერთ დროს თეატრალური ინსტიტუტის შენობასთან მდებარეობდა, რომელიც დანგრეული იყო. 2010 წელს ასევე დაშალეს სახლი ატლანტელებთან. შედეგად, სახლთან გრიფინებით ჩამოყალიბდა შემოღობილი ჭაობი .
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, გარკვეული დროით საქართველოს საელჩო ამ შენობაში მდებარეობდა, მაგრამ რატომღაც საელჩო სხვა ადგილას გადაიყვანეს.
სასახლე
აღნიშნული სასახლე აშენდა 1894-1896 წლებში არქიტექტორ იოჰან ვილჰელმოვიჩ ედელის მიერ. მიუხედავად იმისა, რომ შენობა ზოგადად ადაპტირებულია იუსიფ მამადალიევის (ყოფილი პოლიტესისკაია) ქუჩის არქიტექტურულ სტრუქტურაზე, იგი განსხვავდება მიმდებარე ნაგებობებისაგან მისი კლასიკური ფორმებით, კომპოზიციის ელეგანტურობითა და არქიტექტურული ელემენტების და დეტალების დელიკატური გამოსახულებით .
სასახლის ცენტრალური ნაწილი უკავია ბრწყინვალე დარბაზს, ენფილადას სისტემაში მოწყობილი გვერდითი დარბაზებით. დარბაზი იხსნება ფართო აივნით, ხოლო დარბაზებს აქვს ფრანგული სტილის აივნები. სასახლის არქიტექტორი წარმოადგენს იმ პერიოდის დაგეგმვის სტრუქტურას, რომელიც ედელმა საერთო მნიშვნელობამდე მიიყვანა უნიკალურად.
სასახლის საზეიმო ოთახების ინტერიერს ესთეტიკური ფუნქციები აქვს კარნიზების მოწინავე ფორმისა და ჭერის ლამაზი ხაზების გამო.
სახლის ზემოდან გაფორმებული იყო გრიფები და ამიტომ მას უწოდებენ „სახლს გრიფებით“.
„გრიფინების სახლი ისტორიული ძეგლია. კულტურის სამინისტრომ უკვე წარადგინა პროექტი ამ შენობის შეკეთების შესახებ. სარემონტო და აღდგენითი სამუშაოები მალე დაიწყება. ძეგლი დარჩება ადგილზე, მხოლოდ ის შეკეთდება“ - განაცხადა ჰუმბატოვმა.
რესურსები ინტერნეტში
Баку может остаться без исторического здания с «грифонами»
სახლი გრიფებით
სქოლიო
ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
აზერბაიჯანის არქიტექტურა
სკანია

სკანია (სკონელანდი; შვედ Skåneland, Skånelandskapen; ლათ Terra Scania ან Terra Scaniae; ინგ Scanian Provinces; დან Skånelandene) — ისტორიული რეგიონი შვედეთის სამხრეთით, შედგებოდა დანიის ძველი სამი პროვინციისგან: სკონე, ჰალანდი და ბლეკინგე. 1658 წლამდე დანიის შემადგენლობაში შედიოდა აღმოსავლეთის პროვინციების სახელწოდებით. კუნძული ბორნჰოლმი, იმხანად შვედეთის შემადგენლობაში გადასული, მერე კი ისევ დანიისთვის დაბრუნებული, პერიოდულად სკანიის რეგიონში შედიოდა ხოლმე.
ენობრივი თვალსაზრისით, სკანია დანარჩენი შვედეთისგან საგრძნობლად განსხვავდება, რადგან, ადგილობრივი მოსახლეობა უფრო მეტად დანიური ენაკავით საუბრობს, ვიდრე შვედურად.
შვედეთი
სკანდინავია
ევროპის ისტორიული მხარეები
ანტონივკა (ზვენიჰოროდკის რაიონი, შპოლის საქალაქო საბჭო)

ანტონივკა (ზვენიჰოროდკის რაიონი, შპოლის საქალაქო საბჭო)
ანტონივკა — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქის ზვენიჰოროდკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 606 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ისტორიული ინფორმაცია სოფელ ანტონოვკაზე
ზვენიჰოროდკის რაიონის სოფლები
Louis Auguste, Prince of Dombes

Louis Auguste, Prince of Dombes
Louis Auguste de Bourbon, Prince of Dombes (4 March 1700 in Palace of Versailles – 1 October 1755 in Palace of Fontainebleau) was a grandson of Louis XIV of France and of his maîtresse-en-titre Françoise-Athénaïs de Montespan. He was a member of the legitimised House of Bourbon-Maine.
Biography
Born at the Palace of Versailles on 4 March 1700, Louis-Auguste was the fourth child of Louis-Auguste de Bourbon, duc du Maine and of his wife, Anne Louise Bénédicte de Bourbon.
Given the title of prince de Dombes at his birth, he was the second child of his parents to hold the title.
Unlike his father, the prince de Dombes was of high military skill. Louis-Auguste served under the renowned military commander Prince Eugene of Savoy in the Austro-Turkish War (1716–1718). He also fought in the War of the Polish Succession (1733–1738) and in the War of the Austrian Succession (1740–1748).
Upon the death of his father (to whom he was very close), on 14 May 1736 at the Château de Sceaux, he inherited the bulk of his wealth and his titles.
He became Colonel General of the Cent-Suisses et Grisons (1710), Governor of Languedoc (1737), Grand veneur de France and Count of Eu (1736).
On 4 March 1748 he killed the Marquis Antoine-François de Coigny in a duel.
“The Marquis de Coigny used to gamble with the Prince des Dombes, and lost a lot ; one day, he said through his teeth : he is happier than a legitimate child. The prince had not heard the remark ; but charitable souls (there are always some) brought it to him. He flew into a rage, and sent to call M. de Coigny to a duel. They met on the road to Versailles, in the middle of the night. The ground was covered with snow ; they fought with torches : M. de Coigny was killed on the spot ; they put him back in his carriage, which they overturned in a ditch. He was said to have died from the fall. The king, who loved him very much, did not know the truth until after the death of the Prince of Dombes, and some people even believed that he never knew it. »
In 1750, he gained the titles of prince d'Anet and comte de Dreux, when his mother gave him both estates three years before she died. Little seen at the court of his cousin Louis XV of France, he preferred living at the Château d'Anet, which he continued to embellish. In order to supply water for his gardens, he created a hydraulic system which he installed in the park of the domain near the river Eure. He also enjoyed hunting on his large estate of Eu.
Louis-Auguste remained unmarried and died childless. A possible wife had been his cousin, Charlotte Aglaé d'Orléans, daughter of Philippe II, Duke of Orléans and Françoise-Marie de Bourbon, and another cousin, Louise Anne de Bourbon, daughter of Louise-Françoise de Bourbon, the duc du Maine's younger sister.
Louis-Auguste died on 1 October 1755, at the age of fifty-five, of a stroke in Fontainebleau. His younger brother, Louis Charles, was his only heir.
Ancestry
References
1700 births
1755 deaths
People from Versailles
Princes of the Dombes
Counts of Dreux
House of Bourbon-Maine
18th-century French people
Kuban

Kuban (Russian and Ukrainian: Кубань) is a historical and geographical region in the North Caucasus region of southern Russia surrounding the Kuban River, on the Black Sea between the Don Steppe, the Volga Delta and separated from the Crimean Peninsula to the west by the Kerch Strait. Krasnodar Krai is often referred to as Kuban, both officially and unofficially, although the term is not exclusive to the krai and also accommodates the republics of Adygea, Karachay-Cherkessia, and parts of Stavropol Krai.
Cossack settlement
The Cossack settlement of Kuban and of the adjacent Black Sea region occurred gradually for over a century, and was heavily influenced by the outcomes of the conflicts between Russia and Ottoman Empire. In the mid-18th century, the area was predominantly inhabited by the Adyghe tribes. After the Russo-Turkish War of 1768–1774, the population of the area started to show more pro-Russian tendencies.
In order to stop Turkish ambitions to use Kuban region to facilitate the return of the Crimea, Russia started to establish a network of fortifications along the Kuban River in the 1770s. After the Russian annexation of Crimea, right-bank Kuban, and Taman in 1783, the Kuban River became the border of the Russian Empire. New fortresses were built on the Kuban in the 1780s–1790s.
Until the 1790s, these fortresses and the abandoned Cossack settlements on the Laba River and in Taman remained the only indication of Russian presence in the area. More intensive settlement started in 1792–1794, when Black Sea Cossack Host and Don Cossacks were re-settled to this area by the Russian government in order to strengthen the southern borders.
At the end of the 18th and the beginning of the 19th centuries, the right bank of the Kuban River was settled. At the same time, first settlements appear on the coast of the Black Sea and on the plain between the Kuban and Bolshaya Laba Rivers. During the second half of the 19th century, the settlement rate intensified, and the territory was administratively organized into Kuban Oblast and Black Sea Okrug (which later became Black Sea Governorate).
The location of the territory along the border had a significant effect on its administrative division, which incorporated the elements of civil and military governments.
See also
Kuban bridgehead
Circassia
Kuban Cossacks
Kuban People's Republic
Kuban-Black Sea Soviet Republic
Kuban Soviet Republic
FC Kuban Krasnodar
PBC Lokomotiv-Kuban
Circassian genocide
Cossacks of the Kuban
Ukrainians in Kuban
References
Sources
External links
Geography of Krasnodar Krai
North Caucasus
History of the North Caucasus
Historical regions in Russia
ღირსი საბა

ღირსი საბა — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 27 აგვისტო, ახალი სტილით - 9 სექტემბერი. ღირსი საბა ბენეთალექში მოსაგრეობდა. ამ ადგილის მდებარეობა და ნეტარი მამის მოღვაწეობის დრო უცნობია.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
ბალზაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბალზაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ბალზაკი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბალზაკი, ონორე დე — ფრანგი მწერალი
ბალზაკი, ჟან ლუი გეზ დე — ფრანგი მწერალი
გიორგი კალატოზიშვილი

გიორგი კალატოზიშვილი (დ. 26 სექტემბერი, 1929, თბილისი — გ. 22 ივლისი, 1984) — ქართველი საბჭთა კინოოპერატორი, კინორეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1980).
ბიოგრაფია
დაიბადა 1929 წლის 26 სექტემბერს თბილისში, სსრკ სახალხო არტისტის მიხეილ კალატოზიშვილის ოჯახში. 1953 წელს დაამთავრა მოსკოვის საკავშირო სახელმწიფო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის (ВГИК) საოპერატორო ფაკულტეტი (ბორის ვოლჩეკის სახელოსნო). 1960 წლიდან იყო კინოოპერატორი, ხოლო 1969 წლიდან კინორეჟისორი კინოსტუდიებში „ქართული ფილმი“ და „ლენფილმი“.
ფილმოგრაფია
დამდგმელი რეჟისორი
საცოლე
ფილატელისტის სიკვდილი
მე, გამომძიებელი
ციმბირელი პაპა
კავკასიური ამბავი
კიკვიძე
გმადლობთ რატილი
სკაპენის ოინები
კავკასიელი ტყვე
არღანი
სცენარის ავტორი
კავკასიელი ტყვე
კავკასიური ამბავი
კიკვიძე
ფილატელისტის სიკვდილი
დამდგმელი ოპერატორი
წარსული ზაფხული
ამბავი ერთი ქალიშვილისა
ჭიაკოკონა
მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი
თეთრი ქარავანი
მე ვხედავ მზეს
მაცი ხვიტია
ლონდრე
არღანი
მსახიობი
„ხმა“ (ალექსანდრე ილიას ძე)
ჯილდოები და აღიარება
1980 — საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი
რესურსები ინტერნეტში
გიორგი კალატოზიშვილი — ეროვნული ფილმოგრაფია
დაბადებული 26 სექტემბერი
დაბადებული 1929
გარდაცვლილი 22 ივლისი
თბილისში დაბადებულები
გარდაცვლილი 1984
ქართველი მსახიობები
ქართველი კინორეჟისორები
ქართველი კინოოპერატორები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
Əzgilli, Goygol

Əzgilli, Goygol
Əzgilli (also, Ezgilly) is a village in the Goygol Rayon of Azerbaijan. The village forms part of the municipality of Toğanalı.
References
Populated places in Goygol District