პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში

პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში (13 ნოემბერი, 1813 წელი, ნეგუში, მონტენეგროს პრინცი-საეპისკოპოსო — 31 ოქტომბერი, 1851 წელი, ჩეტინჯე, მონტენეგროს პრინცი-საეპისკოპოსო) - მონარქი, პოეტი და ფილოსოფოსი, რომლის შემოქმედება სერბულ ლიტერატურაში ყველაზე მნიშვნელოვნად ითვლება. ნეგოში დაიბადა ჩერნოგორიის მაშინდელ დედაქალაქ ჩეტინჯეს მახლობლად, სოფელ ნეგუშში. იგი განათლებას იღებდა მონტენეგროს რამდენიმე მონასტერში და გახდა ქვეყნის სულიერი და პოლიტიკური ლიდერი ბიძა პეტრე I- ის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ხელისუფლების წინააღმდეგ ყოველგვარი თავდაპირველი შიდა წინააღმდეგობის აღმოფხვრის შემდეგ, იგი კონცენტრირებული იყო მონტენეგროს ტომების გაერთიანებაზე და ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნაზე. მან შემოიღო რეგულარული დაბეგვრა, ჩამოაყალიბა პირადი დაცვა და განახორციელა ახალი კანონების სერია. მისი საგადასახადო პოლიტიკა უკიდურესად არაპოპულარული აღმოჩნდა მონტენეგროს ტომებში და იყო რამდენიმე აჯანყების მიზეზი. მისი მმართველობა განისაზღვრა ოსმალეთის იმპერიასთან მუდმივი პოლიტიკური და სამხედრო ბრძოლით, ასევე მონტენეგროს ტერიტორიის გაფართოების მცდელობებით, ამაღლებული პორტის მხრიდან უპირობო აღიარებით. იგი სერბი ხალხის გაერთიანებისა და განთავისუფლების მომხრე იყო, სურდა დაეთმო თავისი უფლებები სერბეთთან კავშირის გაცვლისა და მთელი სერბეთის რელიგიურ ლიდერად აღიარების სანაცვლოდ (სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის თანამედროვე პატრიარქის მსგავსი).
ნეგოშის ყველაზე ცნობილია პოემაა Gorski vijenac (მთის გვირგვინი), რომელიც ითვლება სერბული და სამხრეთ სლავური ლიტერატურის შედევრად და სერბეთის, მონტენეგროს და იუგოსლავიის ეროვნულ ეპოსად.
ადრეული ცხოვრება
პეტრე II პეტროვიჩ-ნეგოში დაიბადა 1813 წლის 13 ნოემბერს, მთიან სოფელ ნეგუში. მისი მამა, ტომისლავ "ტომო" პეტროვიჩი (დ. 1762–63) იყო კატუნის ნაჰიას ნეგუშის ტომის პეტროვიჩის კლანის წევრი. ნეგოშის დედა, ივანა პროროკოვიჩი, მალი ზალაზის დასახლებული პუნქტიდან იყო. მისი ზუსტი დაბადების წლის შესახებ არ არსებობს სანდო ინფორმაცია, მაგრამ ითვლება, რომ იგი ქმარზე ათი წლით ახალგაზრდა იყო. ტომოსა და ივანას ხუთი შვილი ჰყავდათ; მათი უფროსი ვაჟი იყო პეტრე ("პერო"), რადე იყო მათი შუათანა ვაჟი ხოლო ჯოვანი ("ჯოკო") მათი უმცროსი. წყვილმა ქალიშვილებს მარიჯა და სტანა დაარქვეს; მარია დაქორწინებული იყო მონტენეგროს მთავარსარდალზე, სახელად ანდრია პეროვიჩი, კუცეს სერდარი (გრაფი), სტანა კი დაქორწინებული იყო რიეკა კრნოევიჩას სერდარზე ფილიპ შურაშკოვიჩზე. ნეგუში შორეული სოფელია, მდებარეობს ადრიატიკის სანაპიროს მახლობლად, დასავლეთ მონტენეგროში. ამავე სახელწოდების ტომი მონტენეგროში ერთ-ერთი უძველესია და მისი ისტორია მე –14 საუკუნიდან იწყება. ავტორი მილოვან ჯილასის აზრით, ეს, სავარაუდოდ, მე -10 საუკუნეში ილირიის მოსახლეობასა და სამხრეთ სლავურ მკვიდრთა შორის დაქორწინების შედეგად მოხდა.
ლიტერატურული ნაწარმოებები
მიუხედავად იმისა, რომ ის მონტენეგროს მმართველი იყო ოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, ნეგოში ცნობილია თავისი ლიტერატურული ნაწარმოებებით. მისი თხზულებები ეხებოდა სერბულ ფოლკლორს, ლირიკას და ბიბლიურ მოთხრობებს. მან პოეზიის წერა ჩვიდმეტი წლის ასაკში დაიწყო და მის ლიტერატურულ საქმიანობაში შედის Glas kamenštaka (ქვის საჭრის ხმა; 1833), Lijek jarosti turske (თურქული განრისხების განკურნება; 1834), Ogledalo srpsko (სერბული სარკე; 1835) ), Luča mikrokozma (მიკროკოსმოსის სხივი; 1845), Gorski vijenac (მთის გვირგვინი; 1847), Lažni car Šćepan mali (ცრუ მეფე სტეფანე პატარა; 1851) და, სიკვდილის შემდეგ, Slobodijada (თავისუფლების სიმღერა; 1854).
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ნეგოშის მთის გვრიგვინი
სქოლიო
დაბადებული 1813
დაბადებული 13 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1851
გარდაცვლილი 13 ოქტომბერი
მონტენეგროელები
მეფეები ქვეყნების მიხედვით
მეფეები
მონარქები
მონარქების სია
მონარქები კონტინენტის მიხედვით