PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მარია კლეველი (1553-1574)

მარია კლეველი (1553-1574)
მარია კლეველი ან ნევერელი (დ. 1553 — გ. 14 ნოემბერი, 1574) — ლა მარკთა დინასტიის წარმომადგენელი. ნევერის ჰერცოგ ფრანსუა I-ის შუათანა ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1572-74 წლებში როგორ ანრი I-ის პირველი ცოლი.
ბიოგრაფია
მარია დაიბადა 1553 წელს საფრანგეთში. იგი იყო წარმოშობით გერმანელი დიდგვაროვნის, ნევერის გრაფ ფრანსუა I-ისა და მისი ცოლის, ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უფროსი დის, მარგარიტა დე ბურბონ-ვენდომელის შუათანა ქალიშვილი.
მისი უფროსი დები იყვნენ ანრიეტ ნევერელი (ნევერის ჰერცოგინია) და კატრინ კლეველი (გიზის ჰერცოგინია). მარიას საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV ღვიძლ ბიძაშვილად ერგებოდა, ხოლო ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი ანა კლეველი (ჰენრი VIII-ის მეოთხე ცოლი) მისი მეორე თაობის ბიძაშვილი იყო. მისი სიძეები კი იყვნენ ანრი I დე გიზი და ლუიჯი გონძაგა.
მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავის ბიცოლასთან, ნავარის დედოფალ ჟანა დ'ალბრესთან, რომლის გავლენითაც მარია ღრმა ბავშვობიდანვე ჰუგენოტი გახდა. 1572 წლის 10 აგვისტოს იგი ცოლად გაჰყვა თავის ბიძაშვილს, კონდეს პრინც ანრი I-ს. ანრის მამა, კონდეს პრინცი ლუი I და მარიას დედა, ნევერის ჰერცოგინია მარგარიტა ღვიძლი და-ძმა იყვნენ. ანრისა და მარიას ქორწინებიდან სულ ორ კვირაში, 1572 წლის 24 აგვისტოს დედა-დედოფალ ეკატერინე მედიჩის თაოსნობით პარიზში ჰუგენოტების მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა მოეწყო, რაც ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით მარიამ და მისმა ქმარმა კათოლიციზმი დაუყოვნებლივ მიიღეს.
მარია სამეფო კარზე ძალიან ლამაზი და მოხდენილი ქალის სახელით იყო ცნობილი, რის გამოც მას 1573-74 წლებში რომანი ჰქონდა საფრანგეთის მეფე შარლ IX-ის ძმასთან, ასევე საკმაოდ სიმპათიურ და მოხდენილ ჭაბუკთან, ანჟუს ჰერცოგ ანრი დე ვალუასთან, რომელიც შემდგომში საფრანგეთის მეფე ანრი III გახდა. ანრი მარიას განქორწინებასაც კი სთხოვდა და ცოლად შერთვას ჰპირდებოდა. მარია სერიოზულად ფიქრობდა ამ საკითხზე და როდესაც ამასთან დაკავშირებით თხოვნა რომის პაპთან უნდა გაეგზავნა პნევმონიით დაავადდა. თუმცა, პნევმონიის გადავლის შემდეგ იგი მალევე ქმრისგან დაფეხმძიმდა და 1574 წლის 14 ნოემბერს პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა.
ამ ამბიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1575 წელს ანრი დე ვალუამ ცოლად ლუიზა დე ლორენ-ვედემონი შეირთო, 1586 წელს კი მეორედ დაქორწინდა მარიას დაქვრივებული ქმარიც.
ლიტერატურა
Champion, Pierre, La Jeunesse d'Henri III, 2 vol, Paris, Grasset, 1941-42.
Champion, Pierre, Henri III, roi de Pologne, 2 vol, Paris, Grasset, 1943-51.
დაბადებული 1553
გარდაცვლილი 14 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1574
მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
კონდეს პრინცესები
გონიერი ქმნილება

გონიერი ქმნილება, ასევე გონიერი დიზაინი — მტკიცება, რომ „სამყაროსა და ცოცხალი ორგანიზმების ზოგიერთი თვისება ყველაზე უკეთ იხსნება გონიერი მიზეზით და არა ბუნებრივი სელექციის უმართავი პროცესით“. ეს არის ღმერთის არსებობის ტრადიციული თეოლოგიური არგუმენტის თანამედროვე ფორმა, მოდიფიცირებული სახით, რათა არ მოხდეს მითითება შექმნელის ბუნებასა თუ იდენტიფიკაციაზე. მის ძირითად პროპონენტებს სწამთ, რომ ეს შემქნელი ღმერთია. გონიერი ქმნილების მხარდამჭერთა მტკიცებით ეს მეცნიერული თეორიაა და ცდილობენ ფუნდამენტურად გადახედონ მეცნიერებას, რათა სამყაროს შექმნის ზებუნებრივი ახნა მიღებულ იქნეს.
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
ფსევდომეცნიერება
სამყაროს წარმოშობა
გონიერი ქმნილება
Břetislav Pojar

Břetislav Pojar (7 October 192312 October 2012) was a Czech puppeteer, animator and director of short and feature films.
Born in Sušice, Czechoslovakia, Pojar started his career in the late 1940s with his work on The Story of the Bass Cello (1949) based on the story by Anton Chekhov and directed by master Czech puppet animator Jiří Trnka. Pojar served as a puppeteer under his mentor Trnka.
Pojar compiled an extensive body of work as a director and animator in Czechoslovakia, where he made films in both puppet animation to the more common stop motion animation.
In the mid-1960s, Pojar emigrated to Canada, where he began a long collaboration with the National Film Board. His Canadian work is some of his best known, and it has won awards at prestigious international film festivals. His film To See or Not to See (Psychocratie) won the Canadian Film Award for Film of the Year in 1970.
Pojar's work is characterized by strong social commentary, such as in Balablok, where armies of small circle- and square-shaped beings war with each other until they are all wounded into indistinguishable shapes. Often, Pojar's shorts contain little or no spoken dialogue.
In the mid-2000s, Pojar moved back to the Czech film business in order to co-direct the collaborative animated feature film Fimfárum 2 (based on the stories of Jan Werich), which was released in 2006.
Pojar died in Prague at the age of 89 in 2012.
Awards
1960—Annecy Cristal Grand Prix for The Lion and the Song.
c. 1969—Canadian Film of the Year: To See or Not To See.
c. 1969—Berlin International Film Festival: Best Short Film Award for To See or Not To See.
1972—Cannes Film Festival: Best Short Film Award for Balablok.
1979—Cannes Film Festival: Best Short Film Jury Prize for Bum.
1981—Berlin International Film Festival: Canadian Film of the Year: Otto Dibelius Film Award for New Media for E.
1987—World Animation Celebration: L.A. Film Critic's Award for Nightangel.
2006—AniFest (Czech Republic): Best Feature-Length Film Award for Fimfárum 2.
2007—Festival of European Animated Feature Films and TV Specials (Hungary): Best TV Special for Tom Thumb from Fimfárum 2.
References
External links
Watch films by Břetislav Pojar at the NFB website
Miroslav Štěpánek at the Fdb
Miroslav Štěpánek na ČSFD
1923 births
2012 deaths
Czech film directors
Czech animators
Czech puppeteers
Czech animated film directors
Stop motion animators
Czechoslovak film directors
Recipients of Medal of Merit (Czech Republic)
National Film Board of Canada people
People from Sušice
Directors of Genie and Canadian Screen Award winners for Best Animated Short
აზერბაიჯან-თურქული საბჭოს ურთიერთობები

აზერბაიჯან-თურქული საბჭოს ურთიერთობები — მოიცავს აზერბაიჯანსა და თურქულ საბჭოს შორის ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობებს, რომელიც დაიწყო 2009 წლიდან, და გრძელდება დღემდე
ვაჭრობა, ინვესტიცია და ეკონომიკა
წევრ სახელმწიფოებს შორის ეკონომიკური ურთიერთობები განიხილება, როგორც მთავარი სფერო. თურქული საბჭო ხაზს უსვამს თანამშრომლობის მნიშვვნელობას და აწყობს რიგ შეხვედრებსა და ღონისძიებებს, სხვადასხვა საკითხების გაუმჯობესების მიზნით. 2011 წელს ქალაქ ასტანაში ჩატარებული ეკონომიკის მინისტრების პირველი შეხვედრის თანახმად, მეწარმეობის შესახებ სამუშაო ჯგუფები შეიქმნა, რათა გაუმჯობესდეს ინვესტიციების პირობები და წევრ ქვეყნებში ეკონომიკის დივერსიფიკაცია. ამ შეხვედრის საფუძველზე მოეწყო არაერთი ბიზნეს ფორუმი, სადაც წევრი ქვეყნებიდან რამდენიმე ბიზნესმენი მონაწილეობდა. 2014 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანში ნახიჩევანში გაიმართა მესამე ბიზნეს ფორუმი, 2014 წლის 19 და 20 იანვარს, ისიქ-ქოლში თურქულენოვანი სახელმწიფოების ეკონომიკის მინისტრთა მეოთხე შეხვედრის შემდეგ.
ტრანსპორტი და საბაჟო
2017 წლის 9 ნოემბერს სტამბოლში ჩატარებული თურქული საბჭოს „ICT“-ის მინისტრების მეორე შეხვედრის ფარგლებში, აზერბაიჯანის ტრანსპორტის, კომუნიკაციებისა და ტექნოლოგიების მინისტრმა რამინ გულუზადემ წამოაყენა ინიციატივა, რათა განახორციელოს ელექტრონული ხელმოწერის ურთიერთშეთნხმების ღონისძიებები ელექტრონული კომერციის ბრუნვის ზრდისათვის. შეხვედრას მოჰყვა თურქეთის საბჭოს გენერალური მდივანი რამილ ჰასანოვის, აჰმედ არსლანის თურქეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, საზღვაო საქმეთა და კომუნიკაციების მინისტრის, აბდისტამატ საგმიბაევის განცხადებები.
2013 წლის 16 აგვისტოს აზერბაიჯანის ქალაქ გაბალაში გაიმართა თურქული საბჭოს მესამე სამიტი, დამფუძნებელი ქვეყნების პრეზიდენტების მონაწილეობით, შეხვედრას ესწრებოდა აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი, ყაზახეთის პრეზიდენტი ნურსულთან ნაზარბაევი, ყირგიზეთის პრეზიდენტი ალმაზბეკ ატამბაევი, თურქეთის პრეზიდენტი აბდულა გიული და თურქმენეთის პრემიერ-მინისტრის მოადგილე საფარდურდი ტოილიევი. სამიტის მთავარი თემა „ტრანსპორტი და კავშირი“ იყო. სამიტი დასრულდა „თურქულენოვანი სახელმწიფოების თანამშრომლობის საბჭოს მესამე სამიტის დეკლარაციაზე ხელმოწერით“. ამასთან ერთად, სამიტის დროს ხელი ასევე მოეწერა „თურქეთის საბჭოს წევრი სახელმწიფოების საგარეო საქმეთა სამინისტროებს შორის თანამშრომლობის ოქმს“.
აზერბაიჯანი თანამშრომლობს მეზობელ წევრ სახელმწიფოებთან ენერგეტიკული უსაფრთხოების სფეროში და აწარმოებს საქმიანობას კასპიის ზღვით ყაზახეთთან და თურქმენეთთან და მთავარი საექსპორტო მარშრუტები გადის თურქეთში. 2013 წლის ივლისში ბაქოში გაიმართა ტრანსპორტის მინისტრთა პირველი შეხვედრა. შეხვედრის ფარგლებში განხილული იქნა ძირითადი სატრანსპორტო საკითხები
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის სიტყვით გამოსვლისას, თურქულენოვანი სახელმწიფოების თანამშრომლობის საბჭოს მეხუთე სამიტზე აღნიშნა, რომ აზერბაიჯანი თანამშრომლობს წევრ ქვეყნებთან და ინვესტიციებს დებს მათში, (თურქულენოვან სახელმწიფოებში), როგორიცაა ყაზახეთი და თურქმენეთი. მან ასევე ხაზი გაუსვა აზერბაიჯანის, როგორც სატრანზიტო ქვეყნის როლს.
სქოლიო
აზერბაიჯანის დიპლომატიური ურთიერთობები
ლაშა ოზბეთელაშვილი

ლაშა ოზბეთელაშვილი (დაბადების თარიღი უცნობია, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (კონტაქტური კარატე). ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ოქროს მედლის მფლობელი (2014, კაუნასი, ლიეტუვა). ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედალოსანი (2015, ბიტონი, პოლონეთი).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
ლაშა ოზბეთელაშვილი — ქართული სპორტი.
თბილისში დაბადებულები
ქართველი კარატისტები
პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
ზერდაგი

ზერდაგი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან.
ივანე ჯავახიშვილის მოსაზრებით ზერდაგის სახელწოდებით ჯიში საუკუნეებში უნდა გაჩენილიყო.
სოკოვანი დაავადებებისა და ფილოქსერას გამოჩენამდე ზერდაგი მასობრივად იყო გავრცელებული სამეგრელოს მთისპირა სოფლებში. ზერდაგს ძირითადად სასუფრე ყურძნად იყენებდნენ, ვაზზე ტოვებდნენ და საჭიროების მიხედვით კრეფდნენ, მაგრამ მისგან ღვინოსაც აყენებდნენ, რომელსაც ხანგრძლივად შენახვის უნარი გააჩნდა. 1940-1950 წლებამდე ეს ჯიში საკმაოდ ფართოდ იყო გავრცელებული სამეგრელოს სოფლებში, ამჟამად კი ერთეული ძირებია შემორჩენილი მაღლარების სახით სენაკის მუნიციპალიტეტში.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის, ხუთნაკვთიანი. ნაკლებად დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე სქლად ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი — საშუალო ზომის, ოვალური ან მოგრძო, სიმწიფეში მოყვითალო ქარვისფერი ხდება. კანი სქელი და მკვრივი აქვს. რბილობი — მკვრივი, ხორციანი და წვნიანი, სასიამოვნო ტკბილი გემოთი.
ზერდაგი საშუალო ზრდა-განვითარებით ხასიათდება. სავეგეტაციო პერიოდი 196-202 დღეს შორის მერყეობს, ხოლო სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლო რიცხვებში შედის. მტევნის წონა საშუალოდ 175 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.0-9.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-21.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.7-9.6 გ/ლ-ს.
მიიღება ჰარმონიული, ალკოპოლის ნორმალური შემცველობის სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 132
სამეგრელოს ვაზის ჯიშები
ვაზის თეთრყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
ხულგუმო

ხულგუმო — სოფელი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, კარტიკამის თემში. მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, მდინარე ფარავნის მარჯვენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 1670 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ახალქალაქიდან დაშორებულია 2 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1004 ადამიანი.
ისტორია
1914 წელს ალექსანდრე ფრონელი წერდა: „ბავრისა, ხულგუმოს, კართიკამის და ტურცხის კათოლიკეებმა სომხური არ იციან. ზოგნი ამბობენ, რომ ეგენი ქართველები არიან და გადმოსახლდნენ არტაანის ოლქიდან (ველი), ზოგნი კი უჩვენებენ (ანუ, უთითებენ) სომხეთის მუშს, საიდანაც ვითომ იგინი მოსულან. ველი ძველად ქართული პროვინცია იყო“.
ლიტერატურა
სქოლიო
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფლები
არტურ ფაირუზოვი

არტურ ფაირუზოვი
არტურ ალბერტის ძე ფაირუზოვი (დ. 29 იანვარი, 1994) — რუსი ფეხბურთელი, ბოლოს თამაშობდა „აკადემია ტოლიატში“.
საკლუბო კარიერა
მისი დებიუტი შედგა რუსეთის მეორე დივიზიონში „აკადემია ტოლიატის“ რიგებში „ვოლგა ულიანოვსკის“ წინააღმდეგ, 2012 წლის 24 მაისს.
რესურსები ინტერნეტში
არტურ ფაირუზოვი — რუსეთის ფეხბურთის კავშირი
დაბადებული 29 იანვარი
დაბადებული 1994
რუსი ფეხბურთელები
ხურსი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ხურსი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ხურსი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ხურსი — X-XI საუკუნეების საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ხურსი — სოფელი აზერბაიჯანში
Lagueruela

Lagueruela is a municipality located in the province of Teruel, Aragon, Spain. According to the 2010 census the municipality has a population of 30 inhabitants.
Lagueruela is located in the Sierra de Cucalón area, in the high course of the Huerva River.
See also
Jiloca Comarca
List of municipalities in Teruel
References
Municipalities in the Province of Teruel
გიედრიუს პუოჯუნასი

გიედრიუს პუოჯუნასი (დ. 20 ივლისი, 1967, პანევეჟისი, ლიეტუვა) — ლიეტუველი დიპლომატი, ისტორიკოსი, 2015 წლის 20 ივლისიდან 2020 წლამდე ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში.
ბიოგრაფია
გიედრიუს პუოჯუნასი დაიბადა 1967 წლის 20 ივლისს, ლიეტუვის ქალაქ პანევეჟისში. 1986–1991 წლებში სწავლობდა ვილნიუსის უნივერსიტეტში, ისტორიის ფაკულტეტზე, პროფესიით ისტორიკოსი.
სამუშაო გამოცდილება
2015 წლის 20 ივლისიდან ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში. 2012–2015 წლებში იყო ლიეტუვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციული და საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის დირექტორი. 2010–2012 წლებში იყო ლიეტუვის რესპუბლიკის მუდმივი წარმომადგენელი საერთაშორისო ატომური ენერგიის სააგენტოში, საყოველთაო ბირთვული იარაღის გამოცდის აღმკვეთ ორგანიზაციაში, გაერთიანებული ერების მრეწველობის განვითარების ორგანიზაციასა და გაერთიანებული ერების განყოფილებაში ვენაში. 2007–2012 წლებში ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ხორვატიაში, სლოვაკეთსა და ლიხტენშტაინში. 2007 წელს ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი სლოვენიის რესპუბლიკაში.
2006–2012 ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ავსტრიის რესპუბლიკაში;
2001–2006 ლიეტუვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს სახელმწიფო და დიპლომატიური პროტოკოლის დეპარტამენტის დირექტორი;
2000–2001 პოლონეთში ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩოს დროებითი რწმუნებული, მრჩეველი;
1997–2000 პოლონეთში ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩოს პირველი მდივანი;
1993–1997 ლიეტუვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს აღმოსავლეთ და ცენტრალური ევროპის ქვეყნების პირველი, მეორე მდივანი.
ჯილდოები
ორდენი „დამსახურებებისთვის ლიტვის წინაშე“ (2003);
ორდენი „დამსახურებებიათვის პოლონეთის წინაშე“ კომანდორის ჯვარი;
სქოლიო
ლიეტუველი დიპლომატები
დაბადებული 1967
ხაშურის საპატიო მოქალაქეები
დაბადებული 20 ივლისი
ლიეტუვის ელჩები საქართველოში
გიყვართ ბრამსი?

გიყვართ ბრამსი? — ფრანსუაზ საგანის რომანი, გამოქვეყნდა 1959 წელს. ნაწარმოების მიხედვით 1961 წელს გადაიღეს ფილმი „მშვიდობით კიდევ ერთხელ“, რომელშიც მთავარ როლებს ინგრიდ ბერგმანი და ენტონი პერკინსი ასრულებენ.
რესურსები ინტერნეტში
Aimez vous Brahms? (Goodbye Again) (YouTube)
1959 წლის რომანები
ფრანგული რომანები
ნუუკი

ნუუკი (გოტჰობი, გრენ. Nuuk) — ქალაქი, გრენლანდიაში, გრენლანდიის თვითმმართველი ტერიტორიის დედაქალაქი (დანიის სამეფოს შემადგენლობაში) და ნუუკის კომუნის ადმინისტრაციული ცენტრი. 1979 წლამდე ოფიციალურად გამოიყენებოდა სახელწოდება გოტჰობი.
ქალაქი მდებარეობს გრენლანდიის სამხრეთ-დასავლეთ ტერიტორიაზე კეთილი იმედის ფიორდთან. პოლარული წრის სამხრეთით 240 კილომეტრზე.
დაძმობილებული ქალაქები
რესურსები ინტერნეტში
ნუუკის კომის ოფიციალური საიტი (დანიურ, გრენლანდიურ და ნაწილობრივ ინგლისურ ენაზე)
ნუუკის ტურიზმი (დანიურ და ინგლისურ ენაზე)
სტატია ნუუკის შესახებ ჟურნალში „Окружающий мир“
გრენლანდიის ქალაქები
Lasioglossum ruwenzicum

Lasioglossum ruwenzicum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1945 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
ruwenzicum
დუბროვნიკ-ნერეტვა

დუბროვნიკ-ნერეტვა — ჟუპანია ხორვატიის უკიდურეს სამხრეთში, ადრიატიკის ზღვის პირას. ესაზღვრება სპლიტ-დალმაციას, ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და ჩერნოგორიას. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დუბროვნიკი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, ოლქში ცხოვრობს 122 783 ადამიანი.
ჟუპანიის კლიმატი ყველაზე თბილია მთელს ხორვატიაში. ახასიათებს მშრალი, ცხელი ზაფხული და თბილი, წვიმიანი ზამთარი.
ისტორია
დუბროვნიკ-ნერეტვას ტერიტორია სხვადასხვა დროს ეკუთვნოდათ ბერძნებს, რომაელებს, ბიზანტიელებს, სერბებს, ვენეციელებს, დუბროვნიკის რესპუბლიკას, საფრანგეთსა და ავსტრიას. 1918 წელს გახდა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს (1929 წლიდან იუგოსლავია) ნაწილი, 1945 წლიდან შედიოდა იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის შემადგენლობაში, 1991 წლიდან კი დამოუკიდებელი ხორვატიის ნაწილია.
რესურსები ინტერნეტში
ხორვატიის ოლქები
პროკოპი კესარიელი

პროკოპი კესარიელი (დ. დაახლ. 507 — გ. 562 წლის შემდეგ) — ბიზანტიელი ჟამთააღმწერელი, იუსტინიანე I-ის კარის ისტორიკოსი, იურისტი და დიპლომატი.
ცხოვრება და მოღვაწეობა
წარმოშობით ებრაელი, პალესტინის ქალაქ კესარეიდან, წარჩინებული და შეძლებული ოჯახიშვილი, მიიღო ბრწყინვალე განათლება. მალე დაწინაურდა სასახლის კარზე და 527 წლის შემდეგ იუსტინიანე I-ის სარდალ ველისარიუსს ახლდა როგორც მისი პირადი მდივანი ჩრდილოეთ აფრიკის, იტალიისა და სპარსეთის ლაშქრობებში. პროკოპი კესარიელის მთავარი ნაშრომია „იუსტინიანეს ომების ისტორია“ 8 წიგნად, რომელშიც აღწერილია ბიზანტიელთა ომები ვანდალებთან, გუთებთან და სპარსელებთან, აგრეთვე VI საუკუნის I ნახევრის პოლიტიკური მოვლენები. პროკოპი კესარიელი აგრეთვე ავტორია პანეგირიკისა „აღმშენებლობათა შესახებ“, რომელიც მოგვითხრობს იუსტინიანე I-ის საამშენებლო საქმიანობაზე მთელი იმპერიის ფარგლებში.
მოგვიანებით დადგინდა რომ პროკოპი კესარიელს ეკუთვნის „საიდუმლო ისტორია“ ფარულად დაწერილი თხზულება, რომელშიც იუსტინიანესა და დედოფალ თეოდორას მძაფრი კრიტიკაა მოცემული, აგრეთვე აღწერილია მათი დანაშაულებრივი საქმიანობა. პროკოპი კესარიელმა ყველაზე უხვი და უმნიშვნელოვანესი ცნობები დაგვიტოვა საქართველოს შესახებ.
ლიტერატურა
ბიზანტიელი ისტორიკოსები
ქართული კულტურა

ქართული კულტურა
საქართველოს კულტურას საუკუნეების განმავლობაში აყალიბებდა მძიმე, თუმცა მრავალფეროვანი ისტორია, მდიდარი ტრადიციები, ძლიერი ეროვნული თვითშეგნება, ქართულ ენაზე შესრულებული ლიტერატურული მოღვაწეობა ქართულ დამწერლობაზევე დაფუძნებული.
ლიტერატურა
ქართული ფოლკლორი
უძველესი დროიდან ხალხში გროვდებოდა სიმღერები, მითები, ლეგენდები, ზღაპრები, საგმირო თქმულებები, პოემები, ანდაზები, ბალადები, გამოცანები. ძველი ბერძენი პოეტი აპოლონ როდოსელი იხსენიებს ქართველ პრომეთეს — ღმერთთან მებრძოლ ამირანს. ეპოსმა „ამირანის“ შესახებ ჩვენამდე მრავალი სახესხვაობით მოაღწია. შუა საუკუნეებში შეიქმნა ეპოსი „ეთერიანი“.
რესურსები ინტერნეტში
ქართული კულტურა
იხილეთ აგრეთვე
ქართული ხალხური მუსიკა
საქართველოს ისტორია
საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესია
ქართული ენა
საქართველოს კულტურა 1921-1941 წლებში
განათლება საქართველოში
სქოლიო
ქართული კულტურა
კომპტონი (კალიფორნია)

კომპტონი (კალიფორნია)
კომპტონი — ქალაქი კალიფორნიის შტატში. ლოს-ანჯელესისგან დაშორებულია 20 კილომეტრით. მდებარეობს მდინარე ლოს-ანჯელესის ნაპირებზე.
ისტორია
პირველად თანამედროვე კომტონის ტერიტორია ესპანელებმა დაასახლეს. 1784 წელს ესპანეთის სამეფომ კალიფორნიის სამხრეთ-დასავლეთში მდებარე 300 კვადრატული კილომეტრის ფართობის მქონე მიწა გადასცა ხუან ხოსე დომინგესს. კომპტონის ტერიტორიაზე რანჩო შეიქმნა. ამერიკა-მექსიკის ომის შემდეგ ეს ტერიტორიები აშშ-ის მფლობელობაში გადავიდა, იგი ამერიკელმა იმიგრანტებმა დაასახლეს. მათ მეთაურობდნენ გრიფით კომპტონი და უილიამ მორტომი. შეიქმნა დასახლება კომპტონვილი. 1869 წელს აშშ-ის ფოსტის დეპარტამენტმა თხოვნით მიმართა მაცხოვრებლებს დასახლებისთვის სახელი შეეცვალათ, რადგან ჩრდილოეთით იმავე სახელობის დასახლება უკვე მდებარეობდა. კომპტონვილს კომპტონი დაერქვა. 1889 წლის 11 აპრილს კომპტონს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა.
1920-იან წლებში ქალაქში აეროპორტი აშენდა. 1933 წლის 10 მარტს მომხდარმა მიწისძვრამ კომპტონი ძალიან დააზარალა. მიუხედავად იმისა, 1930-იან წლებში ქალაქში რეალურად ბევრი შავკანიანი შეიმჩნეოდა, აქედან მუდმივი მოსახლე მხოლოდ ერთი იყო. 1940-იან და 1950-იან წლებში კომპტონი სწრაფად გაიზარდა შავკანიანი მოსახლეობის გადმოსახლების ხარჯზე. ამავდროულად, ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში თეთრკანიანი მოსახლეობა დომინირებდა 1970-იან წლამდე. შავკანიანების გადმოსახლების მთავარი მიზეზი იყო კალიფორნიის შტატში უკვე არსებული შავკანიანთა დასახლებები.
1969 წელს კომპტონი გახდა პირველი ქალაქი კალიფორნიის შტატში, რომელშიც შავკანიანი მერი აირჩიეს. ამავდროულად, კომპტონში ეტაპობრივად იზრდებოდა კრიმინალის დონე. 1970 წლისთვის კომპტონში უკვე იყო კრიმინალის დონე ყველაზე მაღალი კალიფორნიის შტატის ფარგლებში. ორი წლის შემდეგ ქალაქში, რომელშიც სულ რაღაც 80 ათასი ადამიანი ცხოვრობდა, დაფიქსირდა 46 მკვლელობა, რაც მოსახლეობის სიმცირის გათვასიწინებით ძალიან მაღალი მაჩვენებელია. კრიმინალის დონის ზრდით გამოირჩნენ 1980-იანი და 1990-იანი წლები, როდესაც ქალაქი ორი კრიმინალური დაჯგუფების, Bloods-ის და Crips-ის საომარ ველად იქცა. ამ პერიოდში კომპტონში ჩამოყალიბდა ჰიპ-ჰოპ ლეიბლი N.W.A, რომელიც სასტიკად აკრიტიკებდა პოლიციას და ადანაშაულებდა რასობრივ დისკრიმინაციაში.
კომტონი დღესაც აშშ-ის ერთ-ერთ ყველაზე საშიშ ქალაქად ითვლება. მოსახლეობის დაახლოებით 28% უკიდურეს სიღატაკეში ცხოვრობს.
კომპტონი
ლოს-ანჯელესის ოლქი
აშშ-ის ქალაქები
Ibiracatu

Ibiracatu is a Brazilian municipality located in the north of the state of Minas Gerais. In 2020 the population was 5,369 in a total area of 359 km2. It became a municipality in 1995.
Location and distances
Ibiracatu is located 35 km. southeast of the São Francisco River. It is 05 km. off the main highway BR-135, which connects Montes Claros to Januária. The elevation of the municipal seat is 750 meters. Ibiracatu is part of the statistical microregion of Montes Claros. Neighboring municipalities are: Varzelândia, São João da Ponte, Lontra and Pedras de Maria da Cruz
Economic activities
The most important economic activities are cattle raising, commerce, and subsistence agriculture. The GDP in 2005 was R$15,874,000. Ibiracatu is in the bottom tier of municipalities in the state with regard to economic and social development. It suffers from isolation, poor soils, and periodic drought. there were no banking agencies in the town. There was a small retail commerce serving the surrounding area of cattle and agricultural lands. In the rural area there were 528 establishments employing about 1,600 workers. Only 08 of the farms had tractors. There were 84 automobiles in all of the municipality. There were 6,000 head of cattle in 2006. The crops with a planted area of more than 100 hectares were beans, sugarcane, manioc, and corn.
Health and education
Municipal Human Development Index: 0.615 (2000)
State ranking: 812 out of 853 municipalities
National ranking: 4,394 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 64%
Life expectancy: 67 (average of males and females)
Urbanization rate: 43.71 (2000)
Percentage of urban houses served by sewage system: 1.50
Infant mortality rate: 29.70
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha.
In the health sector there were 04 clinics and no hospitals. In the educational sector there were 10 primary schools and 02 middle schools.
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
ბაჰარლი

ბაჰარლი (ყოფ. ბაჰარდენი, ბაჰერდენი) — ქალაქი თურქმენეთში, ახალის ველაიათში. 2008 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 24 139 ადამიანი. მდებარეობს ქოფეთდაღის ჩრდილო მთისძირში, ქალაქ აშხაბადიდან 101 კილომეტრში. ქალაქზე გადის შარაგზა M37. სიახლოვეს მდებარეობს ყარაყუმის არხი. ბაჰარლიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 19 კილომეტრშია ბაჰარდენის მღვიმე.
რესურსები ინტერნეტში
თურქმენეთის ქალაქები
Pimentel District

Pimentel District is one of twenty districts of the Chiclayo province in Peru. The beach (Playa Pimentel) and reed watercraft caballitos de totora are among its most popular attractions.
Gallery
References
External links
Tourism and the Town of Pimentel