PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
პერსონაჟი (ფილმი)

პერსონაჟი (ფილმი)
„პერსონაჟი“ — 2006 წლის ამერიკული ფილმი, რომელშიც მონაწილეობენ დასტინ ჰოფმანი, კუინ ლატიფა, უილ ფერელი, მეგი ჯილენჰოლი, ემა ტომპსონი და სხვები. ფილმი გადაღებულია ზახ ჰელმის რეჟისურით, კინოსტუდია Columbia Pictures-ის მიერ.
სიუჟეტი
კარენ ეიფელი ამთავრებს თავის ბოლო რომანის მარტოსულ ადამიანზე ჰაროლდ კრიკზე წერას. მას აზრადაც არ აქვს, რომ მის პერსონაჟი რეალურია! ნამდვილი გაროლდ კრიკი კვდება მოწყენილობისგან, სანამ ერთ მშვენიერ დღეს არ გაიგებს კარენის ხმას, რომელიც მას უყვება, რა და როგორ უნდა გააკეთოს. კრიკის ცხოვრება იცვლება, ის კოლეგებს უახლოვდება და ქალებთან ურთიერთობასაც კი იწყებს. მაგრამ, როდესაც ჰაროლდი გაიგებს რითი აპირებს კარენი რომანის დასრულებას, ცოტა არ იყოს ნერვიულობას იწყებს.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
2006 წლის ფილმები
აინინა და დანინა

აინინა და დანინა, აჲნინა და დანანა — წარმართული ღვთაება-კერპი ან კერპები ძველ ქართლში. „ქართლის ცხოვრება“ აინინასა და დანინას კულტის შემოღებას და მცხეთაში კერპების აღმართვას ქართლის მეორე მეფეს — საურმაგს მიაწერს; „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“ აინინას კულტის შემომტანად საურმაგს, დანანასას კი — მის მემკვიდრე მირიანს ასახელებს.
მეცნიერთა ვარაუდით აინინა და დანინა ერთი და იმავე ღვთაების ორი სახელის დამახინჯებული ფორმებია. ნიკო მარი მასში ძველ ირანულ ქალღმერთ ანაჰიტას და არა-ირანულ ნან-ასს ხედავდა. მიხეილ წერეთელს კი კულტის საწყის სახელად მიაჩნდა აინინა და ნინა (ნანა), რომელსაც შუმერთა იშთარს უკავშირებდა.
ლიტერატურა
ვაწაძე, ვ. ქალღვთაება აინინას და დანანას საკითხისათვის. «კავკასიის მაცნე» N14, 2006
Gvelesiani, Mariam. Pagan Cults of Pre-Christian Georgia . The National Council for Eurasian and East European Research
წარმართობა საქართველოში
ნამირლი (აღსუ)

ნამირლი (აღსუ)
ნამირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 445 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
აღსუს რაიონის სოფლები
Ali II of Shirvan

Ali II of Shirvan
Ali II was twelfth Shah of Shirvan, ruling from 1034 to 1043.
Reign
He continued to fight against Derbent rulers. In 1035, he made his sister Shamkuya marry the Hashimid ruler of Derbent, Abd al-Malik ibn Mansur, thus making peace with them. Ali II later died in 1043 and was succeeded by his younger brother Kubad.
References
11th-century monarchs in the Middle East
11th-century Iranian people
1043 deaths
ძვ. წ. 840

ძვ. წ. 840
— წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
მოვლენები
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
სან-ხოაკინი

სან-ხოაკინი შეიძლება ნიშნავდეს:
სან-ხოაკინი (ბოლივია) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში
სან-ხოაკინი (კარაბობო) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ვენესუელაში
სან-ხოაკინი (მექსიკა) — მუნიციპალიტეტი მექსიკაში
სან-ხოაკინი (ფილიპინები) — მუნიციპალიტეტი ფილიპინებში
სან-ხოაკინი (ჩილე)
ლეონიდე (ჟვანია)

ლეონიდე (ჟვანია)
მიტროპოლიტი ლეონიდე (ერისკაცობაში — ლავრენტი ტიმოთეს ძე ჟვანია; დ. 1 დეკემბერი, 1885, ლეჯიქეთი, ზუგდიდის მაზრა — გ. 14 დეკემბერი, 1964, სოხუმი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი.
ბიოგრაფია
დაიბადა სასულიერო პირის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება მიუღია სენაკის სასულიერო სასწავლებელში. 1903-1907 წლებში სწავლობდა სტავროპოლის სასულიერო სემინარიაში, 1907-1911 წლებში ხარკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. 1911-1957 წლებში საერო სამსახურშია, როგორც კვალიფიციური სამართალმცოდნე, იურისტი. 1957 წლის 1 თებერვალს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მელქისედეკ III-ის ლოცვა-კურთხევით თბილისის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ეკლესიაში აღიკვეცა ბერად. 3 თებერვალს სიონის საპატრიარქო ტაძარში ხელდასხმულ იქნა მთავარდიაკვნად. 4 თებერვალს დიდუბის ეკლესიაში ხელდასხმულ იქნა მღვდელმონაზვნად. 1957 წლის 15 თებერვალს, მირქმის დღესასწაულზე სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა მელქისედეკ III-მ სინოდის წევრთა მონაწილეობით აკურთხა ცხუმ-აფხაზეთის ეპისკოპოსად.
1958-1959 წლებში ეპისკოპოსი ლეონიდე ასრულებდა საქართველოს კათოლიკოსთან არსებული სინოდის რწმუნებულის მოვალეობას. ეპისკოპოსი ლეონიდე დაჯილდოებული იყო: "რომანოვების სამასი წლის დინასტიის მეფობის მედლით" (1913 წ.). მედლით "1941-1945 წლებში ომში მამაცური შრომისათვის," ხოლო 1958 წელს უწმიდესისა და უნეტარესი მელქისედეკ III-ის მიერ კუნკულ-ბარტყულზე თვლებიანი ჯვრით, 1964 წელს წმიდა ნინოს - ორდენით.
1964 წლის 14 დეკემბერს ეპისკიპოსი ლეონიდე გარდაიცვალა სოხუმში. დაკრძალეს 20 დეკემბერს ქუთაისში, არქიელის გორაზე, წმიდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში. მის საფლავის ქვას ასეთი წარწერა აქვს: "45 წელი პირნათლად ვემსახურე ამ მიწიერ ქვეყანას მართლმსაჯულების დარგში, ამიერიდან შევუდეგ ქრისტეს, უფალმა მწყოს, გთხოვთ შენდობას." როგორც მისი შვილი, რეჟისორი ამირან ჟვანია იგონებდა: „ეპისკოპოსი ლეონიდე მრევლს ყოველთვის მოძღვრავდა, დიდი სულიერი მოთმინებისაკენ, მოუწოდებდა მათ, ნათელი გონებით გაეკეთებინათ ანალიზი ყოველი გადადგმული ნაბიჯისათვის და ისე ივლოთ ჭეშმარიტების გზაზე, ჰქონოდათ სიმტკიცე სულისა, ებრძოლათ სიმართლისათვის, ჰქონოდათ ღრმა რწმენა, რათა მიეღოთ გადარჩენა სულისა და ხორცისა. ღმერთი მისცემს ყველაფერს ადამიანს და შემდეგ იქნება სულიერი მხედველობა, ხოლო სულიერი სიბრმავე გაქრება... ადამიანის წინამძღოლი ცხოვრებაში არის სინდისი და შეგნება, სინდისი არის დამსჯელი ცუდი ქცევისათვის და დამაჯილდოებელი კარგი საქმისათვის. თუ სინდისი ნორმალურია, ის სახელს და ავტორიტეტს მოუპოვებს ადამიანს. რა არის საშიში ადამიანში? ის, როცა ადამიანი ისეთი სუსტია, რომ ის ხდება ქვენა გრძნობების ბრმა იარაღი, ის ემორჩილება ქვენა გრძნობას და ასრულებს უაზრო სურვილებს, ეს ნიშნავს იმას, რომ გონება სუსტი აქვს და ეს ქვენა გრძნობა ამარცხებს გონებას. სუსტი გონების ადამიანი კი ყოველთვის მონა შემსრულებელია გრძნობებისა. დიდი მიზანი და დიდი ოცნება რომ შესრულდეს, ამას სჭირდება დიდი შრომა და ნებისყოფა, თავისით არაფერი არ კეთდება, ეს არის ჭეშმარიტება, რომელიც ყველა გონიერმა ადამიანმა უნდა იცოდეს. ჩვენ კი ყველა ფხიზლად უნდა ვიყოთ და მტკიცე ნაბიჯით უნდა ვიაროთ წინ, კეთილი მიზნებისაკენ“.
ლიტერატურა
ვარდოსანიძე ს. „პატრიარქები“, თბ., 2013, გვ. 210-211
ცხუმ-აფხაზეთის მღვდელთმთავრები
დაბადებული 1 დეკემბერი
დაბადებული 1957
გარდაცვლილი 14 დეკემბერი
გარდაცვლილი 1964
ჰორაცია ნელსონი

ჰორაცია ნელსონი (ინგლ. Horatia Nelson; სრული სახელი - ჰორაცია ნელსონ ტომპსონი (ინგლ. Horatia Nelson Thompson); 29 იანვარი, 1801 - 6 მარტი, 1881) — ვიცე-ადმირალის ლორდ ჰორაციო ნელსონისა და ლედი ემა ჰამილტონის უკანონო ქალიშვილი.
ბიოგრაფია
ჰორაცია დაიბადა სერ უილიამ ჰამილტონის (ემას კანონიერი მეუღლე) სახლში, ხოლო ჰორაციო ნელსონი (გოგონას მამა) ტორბეის პორტში იმყოფებოდა. მისი ხომალდი კოპენჰაგენის ბრძოლისთვის ემზადებოდა და ბავშვის დაბადების ამბავი მას ზუსტად ხომალდის ზღვაში გასვლის წინ აცნობეს. 1803 წლის 18 მაისს, 2 წლის გოგონა მოინათლა მერილებონის ეკლესიაში, მისი ორივე მშობელი ნათლიის როლს ასრულებდა. „ლეგენდის“ მიხედვით, ის ნელსონის მეგობრის ვიცე-ადმირალის ჩარლზ ტომპსონის ქალიშვილი იყო, რომელმაც მისცა უფლება, მისი სახელი გამოეყენებინათ. მოგვიანებით, „ნათლიებმა“ გოგონა იშვილეს,როგორც „ობოლი“.
როდესაც ჰორაციამ გაიგო ვინ იყვნენ მისი ნამდვილი მშობლები. მამის გამო ამაყობდა, მაგრამ უარი თქვა ლედი ჰამილტონის დედად აღიარებაზე, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ მასთან ერთად 10 თვე გაატარა ციხეში იმ ვალების გამო, რომელიც ემას ჰქონდა ადმირალის გარდაცვალების შემდეგ, და ასევე იმიტომ, რომ იგი თვითონ ემა თავს მის მეურვედ აცხადებდა და არა დედად.
ემა გარდაიცვალა 1815 წლის იანვარში კალეში, ხოლო ჰორაცია, რომელიც კვლავ მასთან ცხოვრობდა, დიდი ბრიტანეთის კონსულს მოელაპარაკა დასაფლავების საკითხებზე. ხოლო თავად ინგლისში მამაკაცის სამოსით დაბრუნდა, ვინაოდან პატიმრობა ემუქრებოდა იმ ვალების გამო, რომელიც ემას საფრანგეთში ჰქონდა. ჰორაცია დოვერში შეხვდა მამის დეიდის ერთ-ერთ ქმარს, რომელიც მას ძალიან კარგად ექცეოდა და საცხოვრებლად დარჩა ამ ოჯახში - ქალბატონ კეტრინ მატჩამთან სასექსში. მამის ნათესავები გოგონას დაეხმარნენ უმაღლესი განათლების მიღებაში, დაოჯახებაში. 1822 წლის 19 თებერვალს ჰორაცია დაქორწინდა მეუფე ფილიპ ვარდზე (1795-1861), რომელიც იყო პოეტი და მეცნიერი.მათი ქორწინებაბედნიერი გამოდგა. წყვილს 7 ვაჟი და 3 ქალიშვილი შეეძინა. შვილებმა განათლება სახლში მამისგან მიიღეს სანამ უნივერსიტეტში შევიდოდნენ.
სახელმწიფომ ჰორაციასგან შეიძინა ადმირალ ნელსონის ფორმა და ჟილეტი, რომელიც ამჟამად ნაციონალურ საზღვაო მუზეუმშია
ჰორაცია ნელსონი გარდაიცვალა 1881 წლის 6 მარტს 80 წლის ასაკში. დაკრძალულია პინერის პალატის ძველ სასაფლაოზე, პინერის ლეინ ლეინში. მის საფლავზე წერია: "ადმირალ ნელსონის შვილობილი". ემა არსად არ არის ნახსენები.
გარდაცვალების შემდეგ, როგორც გმირის ქალიშვილს, დედოფალმა მის ოჯახს ერთჯერადად 1457 გირვანქა სტერლინგი გადაუხადა (ეს თანხმა მისმა ვაჟებმა გაიყვეს), გოგონებს კი სიცოცხლის ბოლომდე ყოველთვიური პენსია 100 გირვანქა სტერლინგი დაუნიშნა.
ბიოგრაფები ჰორაცია ნელსონს აღწერენ, როგორც მაღალ, ინტელექტუალურ და ნაკითხ პიროვნებას, რომელმაც იცოდა იტალიური, ფრანგული და გერმანული, გატაცებული იყო მუსიკით, კერავდა და უყვარდა ცხოველები.
ლიტერატურა
Winifred Gérin, Horatia Nelson, Clarendon, 1970
Tom Pocock, Nelson’s Women, Andre Deutsch, 1999, главы 10 и 11
Kate Williams, England’s Mistress — The Infamous Life of Emma Hamilton, Hutchinson, London, 2006
სქოლიო
ჰორაციო ნელსონი
დაბადებული 1801
გარდაცვლილი 1861
სიღნაღის წმინდა სტეფანეს ეკლესია

სიღნაღის წმინდა სტეფანეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში. ტაძარი ააგეს 1762 წელს. ტაძარი ციხესიმაგრის ნანგრევებში მდებარეობს, ერთ-ერთ დანგრეულ კოშკში. ნაკურთხია როგორც წმინდა სტეფანეს ტაძარი.
აღწერა
არქიტექტურული ზეგლი წმინდა სტეფანეს ეკლესია მდებარეობს კახეთის მხარეში, კერძოდ სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ილია ჭავჭავაძის ქუჩაზე დგას რიყის ქვით ნაშენი, ქონგურებიანი მრგვალი კოშკი და ციხის ნანგრევები. წმ. სტეფანეს ეკლესია ამ კოშკის შიგნით მდებარეობს. გარედან მისი დანახვა შეუძლებელია. კოშკის გვერდით, ქუჩიდან ქვის კიბე ადის, რომელიც სამრეკლოს ადგება. სამრეკლო კოშკის კედელშია ჩაშენებული. სამრეკლო ეკლესიის კარიბჭის ფუნქციასაც ასრულებს. კოშკის აღმოსავლეთი კედელი გაჭრილია და წმ. სტეფანეს მცირე ზომის, დარბაზული ეკლესიაა ჩაშენებული. გარედან ეკლესიი ირგვლივ საკმაოდ მცირე ადგილია. წმ. სტეფანეს ეკლესიის ინტერიერი ვიწრო და წაგრძელებულია, აღმოსავლეთით საკურთხევლის აფსიდით. დარბაზი შეისრული კამარითაა გადახურული. ასევე შეისრული პორმისაა საბჯენი თაღები. ინტერიერში ჩანს რესტავრაციის კვალი მაგალითად ადგილები რომელიც ახალი აგურით არის აღდგენილი. ტაძრის აღმოსავლეთი ნაწილი უფრო ძველია. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორი ვიწრო სარკმელია გაჭრილი აფსიდსა და დასავლეთის კედელში. გარედან ეკლესიისსადა ფასადი აქვს. ნაშენია რიყის ქვისა და აგურის შერეული წყობით. ფასადებზე ასევე შეიმჩნევა ახალი რესტავრაციის დროინდელი ახალი აგურიც. გადახურულია ორფერდა კრამიტის სახურავით. აქედან მიემართება კიბე, რომლითაც კოშკში ავდივართ, საიდანაც ეკლესიას ზევიდან დავყურებთ. წმ. სტეფანეს ეკლესიის საკურთხევლის აფსიდში მოხატულობის ფრაგმენტები გაირჩევა. სამრეკლო აგურითაა ნაშენი. მის ღიობებს შეისრული ფორმა აქვთ. სამრეკლოს თავზე ახალი ფანჩატური ადგას.
რესურსები ინტერნეტში
კახეთის მხარის ტბები
სიღნაღის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია
საქართველოს ტაძრები
ინგავის ბრძოლა

ინგავის ბრძოლა — შეტაკება 1841 წლის 18 ნოემბერს ბოლივიის ქალაქ ინგავიში, სადაც ბოლივიის არმიამ, ხოსე ბალივიანის მეთაურობით დაამარცხა პერუს არმია, რომელსაც აგუსტინ გამარა ხელმძღვანელობდა. იგი ამ ბრძოლაში დაიღუპა.
ბრძოლა პერუ-ბოლივიის 1841 - 1842 წლებში მიმდინარე ომის ნაწილად მიიჩნევა.
ისტორია
პერუ-ბოლივიის კონფედერაციის დაშილის შემდეგ, პერუს პრეზიდენტმა აგუსტინ გამარამ მიიღო ბოლივიის დაპყრობის გადაწყვეტილება, უნდოდა რა გამოეყენებინა ბოლივიის მთავრობაში არსებული ქაოსი. აქ ქვეყნის სათავეების მართვის ხელში ჩასაგდებად სამი ადამიანი იბრძოდა: ხოსე მარიანო სერანო, ხოსე-მიგელ დე ველასკო და ხოსე ბალივიანი. პერუდან მომდინარე საფრთხის გაცნობიერებისას, ისინი ბალივიანის გარშემო გაერთიანდნენ.
შედგი
1841 წლის 18 ნოემბერს, აგუსტინ გამარას სიკვდილის შემდეგ, პერუს არმიამ ბოლივია დატოვა. ამ ამბავმა ლიმაში დიდი ქაოსი გამოიწვია, სადაც ძალაუფლების ხელში ჩასაგდებად ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტი, მანუელ მენენდესი იბრძოდა. ის მალე დაამარცხა ხუან კრისოსტომო ტორიკო გონსალესმა. ეს იყო პერუს მხრიდან ბოლივიაზე კონტროლის დამყარების უკანასკნელი მცდელობა.
რესურსები ინტერნეტში
Estados Unidos y el mar boliviano
La Batalla de Ingavi
Elecciones Perú 2001 - La Confederación Peruano-Boliviana
Iniciación de la República Peruana
სქოლიო
ბოლივიის ისტორია
პერუს ისტორია
XIX საუკუნის ბრძოლები
მიუნსტერი

მიუნსტერი — დამოუკიდებელი ქალაქი გერმანიაში, ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიის მხარეში. მდებარეობს მხარის ჩრდილოეთ ნაწილში და მიიჩნევა ვესტფალიის რეგიონის კულტურულ ცენტრად. ამავე დროს, წარმოადგენს მიუნსტერის ადმინისტრაციული ოლქის დედაქალაქს. ქალაქი ცნობილია ანაბაპტისტთა აჯანყებით პროტესტანტული რეფორმაციისას. ასევე, 1648 წელს აქ ხელი მოეწერა ვესტფალიის ხელშეკრულებას, რითაც დასრულდა 30 წლიანი ომი. მიუნსტერს გერმანიის ველოსიპედების დედაქალაქს უწოდებენ.
მიუნსტერმა მთავარი ქალაქის (Großstadt) სტატუსი 1915 წელს მიიღო, როდესაც მისმა მოსახლეობამ 100 000-ს გადააჭარბა. დღეისათვის აქ დაახლოებით 270 000 ადამიანი ცხოვრობს, ასევე 48 500 სტუდენტი, რომელთაგან მხოლოდ მცირე ნაწილია მიუნსტერის ოფიციალურად ჩაწერილი მკვიდრი.
დაძმობილებული ქალაქები
ფრესნო, აშშ
ორლეანი, საფრანგეთი
იორკი, გაერთიანებული სამეფო
კრისტიანსანი, ნორვეგია
მონასტირი, ტუნისი
რიშონ-ლე-ციონი, ისრაელი
რიაზანი, რუსეთი
მიულჰაუზენი, გერმანია
ლუბლინი, პოლონეთი
იხილეთ აგრეთვე
გერმანიის დიდი ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
English page of Münster All-Weather Zoo
Münster Zoo at Zoo-Infos.de
Muenster City Panoramas - Panoramic Views of Münster's Highlights
7Grad.org - Bunkers in Muenster - History of Muenster's air raid shelters
გერმანიის ქალაქები
მურსიის ავტონომიური გაერთიანება

მურსიის ავტონომიური გაერთიანება
მურსია (Region de Murcia) — ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანება და პროვინცია 1982 წლიდან. ჰყავს 45 წევრიანი არჩეული ასამბლეა.
ფართობი — 26,2 ათასი.
მოსახლეობა — 1.200 ათასი;
ადმინისტრაციული ცენტრი — მურსია.
ესპანეთის პროვინციები
ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები
GameKing

GameKing — პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლების სერია, შექმნილი და გამოცემული კომპანია Timetop-ის მიერ ჰონგ-კონგის ბაზრისთვის. საერთო ჯამში გამოვიდა სამი მოდელი: GameKing I, GameKing II და GameKing III.
პირველი კონსოლი GameKing I გამოვიდა 2003 წელს. იგი მოიხმარდა 65C02-ის ცენტრალურ პროცესორს 6,0 მჰც ტაქტური სიხშირით, LCD ეკრანს, 2 ცალ AAA ტიპის ბატარეას. დიზაინით წააგავდა Nintendo-ს Game Boy Advance-ს.
2004 წლის ოქტომბერში კომპანიამ დააანონსა GameKing-ის რიგით მეორე მოდელი GameKing II, რომელიც ხელმისაწვდომი იყო რამდენიმე ფერში (შავი, ნაცრისფერი, თეთრი და ყვითელი) და გამოიყენებდა 3 ცალ AAA ტიპის ბატარეას. დიზაინით წააგავდა Sony-ს PlayStation Portable-ს.
2005 წელს კომპანია TimeTop-მა გამოსცა რიგით მესამე კონსოლი სახელწოდებით GameKing III ან GM-220, რომელიც მხოლოდ აზიაში იყიდებოდა. წინა მოდელებისაგან განსხვავებით აღჭურვილი იყო სრულფასოვანი ფერადი ეკრანით.
კონსოლს გააჩნდა თამაშების მეტად მწირი ბიბლიოთეკა. საერთო ჯამში მასზე ხელმისაწვდომი იყო 38 თამაში, რომელთაგან 3 კონსოლში იყო ჩაშენებული. უმეტესობა წარმოადგენდა NES, Commodore 64 და Atari 2600-ის თამაშების კლონებს.
რესურსები ინტერნეტში
GameKing — „Video Game Kraken“
GameKing I — „Console Database“
GamKing-ის თამაშები — „Giant Bomb“
სქოლიო
2000-იანების სათამაშოები
პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები
მონოქრომული ვიდეო თამაშების კონსოლები
ყარაღათლი

ყარაღათლი — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 89 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
თოუზის რაიონის სოფლები
ძვ. წ. 705

ძვ. წ. 705
მოვლენები
მდებარეობის მიხედვით
ძველი ახლო აღმოსავლეთი
სინახერიბი ასურეთის ტახტზე ავიდა.
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
სარგონ II — ასურეთის მეფე
ЧӀв

ЧӀв
Чӏв, чӏв — კირილური დამწერლობის ტრიგრაფი. გამოიყენება აბაზურ ენაში.
კირილური ტრიგრაფები
Sarıhacallı

Sarıhacallı (also, Sarı Hacılı, Sargadzhyly, Sari-Gadzhili, and Sarygadzhally) is a village in the Qabala Rayon of Azerbaijan. The village forms part of the municipality of Dizaxlı.
References
Populated places in Qabala District
მინა-გუასუ

მინა-გუასუ — ქალაქი და რაიონი პარაგვაიში, ალტო-პარანის დეპარტამენტში. მიეკუთვნება გრან-სიუდად-დელ-ესტეს აგლომერაციას. წარსულში ცნობილი იყო „კოლონია-პრესიდენტე-სტრესნერის სახელით“, მაგრამ დიქტატორ ალფრედო სტრესნერის დამხობის შემდეგ სახელი გადაერქვა. დაარსდა 1958 წელს და მდებარეობს ალტო-პარანის შტატის დედაქალაქ სიუდად-დელ-ესტედან 20 კმ-ით დასავლეთით.
სახელი
სახელი მომდინარეობს ესპანური სიტყვა „მინა“-დან, რაც „ერთად მუშაობას ნიშნავს“ და გუარანის სიტყვა „გუასუ“-დან, რაც დიდს ნიშნავს.
კლიმატი
საშუალო წლიური ტემპერატურა 21 °C-ია, უმაღლესი ნიშნული 38 °C-ს აღმწევს, მინიმალური კი 0 °C-ს. სორედ ამ რეგიონში მოდის ნალექების ყველაზე მაღალი საშუალო წლიური მაჩვენებელი მთელი პარაგვაის მასშტაბით.
იხილეთ აგრეთვე
პარაგვაის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
This is our country
National Secretary of Tourism
პარაგვაის ქალაქები
რუსუდან ჯანაშია

რუსუდან ჯანაშია
რუსუდან სიმონის ასული ჯანაშია (დ. 17 აგვისტო, 1937, თბილისი — გ. 25 იანვარი, 2017, იქვე) — ქართველი ენათმეცნიერი, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, კავკასიოლოგი.
ბიოგრაფია
1955-1960 წლებში სწავლობდა ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიურ განყოფილებაზე, სამეცნიერო ინტერესების სფერო იყო კავკასიოლოგია, აფხაზური და უბიხური ენები.
1960 წლის 1 დეკემბრიდან არნ. ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის ლაბორანტია, ხოლო 1968 წლის 1 ივნისიდან იმავე ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერთანამშრომელი, 1982 წლის 16 მარტიდან კი უფროსი მეცნიერთანამშრომელი. 1995-2006 წლებში იყო თსუ-ს აფხაზური ენის ლექტორი (BA, MA), ხოლო 1998 წლიდან უბიხური ენის ლექტორი (BA).
მას ეკუთვნის არაერთი სამეცნიერო ნაშრომი: 45 სტატია და 40 პუბლიკაცია ს. ჯანაშიას პირადი არქივიდან.
ბიბლიოგრაფია
ბოლო ხუთ წელს გამოქვეყნებული ნაშრომები:
უბიხური ფოლკლორი, (კავკასიური სახლი), თბ., 2001
უბიხური ბრუნების სისტემა, ქუთაისის სამეცნიერო სესიის მასალები IX, 2003;
მცხეთის ტოპონიმიკა. მასალები თელავის XXIII დიალ. სესიისა, 2003;
აფხაზურ – აბაზური ენების შესწავლის ისტორია საქართველოში, თსუ-ს კრ. 2004;
ბ. ჯანაშია – აფხაზური დარგობლივი ლექსიკის მკვლევარი, XXV სესიის მასალები, თბ. 2005;
გურული დიალექტის ნიმუშები ს. ჯანაშიას ჩანაწერებში. კრ. “ქართველურ ენათა სტრუქტურის საკითხები”. IX. თბ. 2005;
უბიხური დარგობლივი ლექსიკა, I. შინაური ცხოველები XXVI დიალ. სესია, თბ. 2006;
უბიხური ეთნონიმები და ანთროპონიმები. კავკასიოლოგიური კრ. თბ. 2007;
უბიხური ვოკალიზმი, თსუ სესია II. 2007;
(თ. უჯუხუსთან ერთად) ს. ჯანაშიას “ჩერქეზული დღიურები”, I კავკასიოლოგ. საერთაშორისო კონგრესი”, თბ. 2007
(თ. უჯუხუსთან ერთად) ს. ჯანაშიას შრომები, მიძღვნილი ჩერქეზული თემატიკისადმი”. მასალები VI საერთაშ. სამეცნ. კონფერენციისა. მაიკოპი, 2008.
უბიხური ენა, (ჩერქეზული კულტურის ცენტრი), თბ., 2015
რესურსები ინტერნეტში
Русудан Джанашия− 80
Черкесский центр в Грузии представил учебник убыхского языка
სქოლიო
დაბადებული 1937
დაბადებული 17 აგვისტო
გარდაცვლილი 2017
გარდაცვლილი 25 იანვარი
რუსუდან
ხონი

ხონი — ქალაქი საქართველოში, იმერეთის მხარეში, ხონის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის ნაპირას, ზღვის დონიდან 114 მ სიმაღლეზე, თბილისიდან 266 კმ, სამტრედიის რკინიგზის სადგურიდან 19 კმ.
ისტორია
ხონის ტერიტორიაზე ნაპოვნია გვიან ბრიჯაოს ხანის ნამოსახლარი, თუმცა აქ მუდმივი დასახლება ფეოდალურ ხანაში აღმოცენდა. მისი დაარსება უკავშირდება აფხაზთა მეფე თეოდოს II–ს. XI საუკუნეში მეფე გიორგი I-ის დროს აშენდა ხონის ეკლესია ეკლესია დიდი ზომის ბაზილიკური, სამნავიანი, უგუმბათო ნაგებობაა.
1529 წელს ხონი გახდა საეპისკოპოსო ცენტრი, რამაც ხელი შეუწყო მის ტერიტორიულ ზრდასა და სამეურნეო-ეკონომიკურ აღმასვლას. ხონში ნაპოვნია „კოლხური თეთრის“ 1270 მონეტა, ასევე ბიზანტიური და თურქული მონეტები. XVIII ს-ში ხონი წარმოადგენდა მნიშვნელოვან სავაჭრო პუნქტს.
რუსეთის იმპერიის მიერ იმერეთის სამეფოს დაპყრობისა და რუსული მმართველობის პერიოდში ხონი გახდა ვაკის მაზრის ცენტრი. 1820-იან წლებში ხონის მოსახლეობა 250 ოჯახი იყო. ქალაქში იყო ბაზარი და ეკლესია. 1846 წლიდან ქუთაისის გუბერნიის შექმნის შემდეგ ხონი ქუთაისის მაზრაში შედიოდა. 70-იანი წლებიდან იგი იყო საპოლიციო უბნის ცენტრი.
ხონი განსაკუთრებით განვითარდა XIX საუკუნეში. 20-30-იან წლებში ის უკვე მჭიდროდ დასახლებული პუნქტი იყო. 50-იან წლებში აქ გაიხსნა თამბაქოს ბაზრობა. ხონის, როგორც სავაჭრო ცენტრის ფუნქცია განპირობებული იყო მისი მდებარეობით დასავლეთის მთიანი და დაბლობი ტერიტორიების შესაყართან. 1865 წელს ხონში პირველი თეატრალური წარმოდგენა გაიმართა. 1883 წელს ნესტორ წერეთელმა და მისმა ძმამ გახსნეს ქართული წიგნის მაღაზია. 1907 წელს ჩამოყალიბდა თეატრალური დასი. ხონში ჩამოყალიბდა პირველი სასულე ორკესტრი საქართველოში 1890 წელს. XIX საუკუნის 70-იანი წლებიდან დაბა ხონი ქუთაისის შემდეგ ყველაზე მნიშვნელოვანი სავაჭრო და სამრეწველო ცენტრი იყო იმერეთში. პარასკეობით იმართებოდა დიდი ბაზრობა. გამართული იყო წყლის ძრავაზე მოქმედი ხე-ტყის და საფეიქრო ფაბრიკები, მოქმედებდა აგურ-კრამიტის ქარხანა, აღმავალი გზით ვითარდებოდა მეაბრეშუმეობა. ხონი იყო საქართველოში აბრეშუმის ძაფისა და ნართის დამზადების უმსხვილესი ცენტრი. ხონი ქალაქად გამოცხადდა 1921 წელს. 1926 წლისთვის ხონის მოსახლეობა შეადგენდა 9010 ადამიანს, ხოლო ფართობი 24,4 კმ²-ს.
1936-1989 წლებში ხონს წულუკიძე ერქვა. ისტორიული ნაგებობებიდან შემორჩენილია წმინდა გიორგის ეკლესია (VIII-IX საუკუნეები) და სამასწავლებლო სემინარია (1881 წ.).
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქში ცხოვრობს 8987 ადამიანი.
ეკონომიკა
ხონში არის ჩაის, მსუბუქი და კვების მრეწველობის საწარმოები; თეატრი, ა. წულუკიძის სახლ-მუზეუმი. ხონში 1996 წლიდან არის ხონისა და სამტრედიის ეპარქიის კათედრა და რეზიდენცია. სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზებით უკავშირდება წყალტუბოს, სამტრედიას, ქუთაისს, მარტვილს, ბანძას. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სამტრედია (22 კმ). ქალაქში არის ჯანდაცვისა და კულტურის დაწესებულებები, ოთხი საჯარო სკოლა.
ცნობილი ადამიანები
ხონში დაიბადნენ:
ირაკლი აბაშიძე — ქართველი პოეტი
ნანა მჭედლიძე — ქართველი რეჟისორი
კორნელი სანაძე — ქართველი ფერმწერი
ილია ბახტაძე — მწერალი
დაძმობილებული ქალაქები
ხონი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:.
ელისტა, ყალმუხეთი, რუსეთი
ვერონა, იტალია
ლიტერატურა
სქოლიო
იმერეთის მხარის ქალაქები
ხონის მუნიციპალიტეტის დასახლებული პუნქტები
ჩაშკა

ჩაშკა — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ჩაშკის თემის ადმინისტრაციული ცენტრი (ვარდარის რეგიონი). სოფლის მოსახლეობა შეადგენს 1471 ადამიანს (2002 წლის აღწერის მონაცემები).
რესურსები ინტერნეტში
ჩაშკის თემის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ჩაშკის თემის სოფლები
Sil (river)

Sil (river)
The Sil is a river in León (Castile and León) and Galicia, Spain, a tributary of the Miño. Its total length is . The source of the Sil is in the Cantabrian Mountains in the Leonese town of Villablino. It flows through the provinces of León and Ourense. The largest city on the Sil is Ponferrada (León). The Sil flows into the Miño upstream from Ourense.
Mouth
The river joins the Miño river in Os Peares, in the province of Ourense.
Generally, the hierarchy between rivers is performed by taking into account which junction has more volume and length. In this case, as with the Esla and Pisuerga with the Duero, the Sil has flows larger than the Miño at the junction. There is a saying that goes, "The Miño has the fame, but the Sil gives it water" (in Spanish, El Miño lleva la fama y el Sil le da el agua). The Sil river also surpasses the Miño in length by about .
Course
The Sil runs through the León districts of Babia, Laciana, El Bierzo and La Cabrera, and Ourense Valdeorras, among other locations across Villablino, Ponferrada, O Barco de Valdeorras, A Rúa, Quiroga and Ribas de Sil.
Tributaries
Left bank: Valseco, Boeza, Oza, Cabrera, Bibei, Navea and Mao.
Right bank: Caboalles, Valdeprado, Barredos, Cúa, Burbia, Selmo, Soldón, Lor and Cabe.
Gold deposits
The river has been a rich source of alluvial gold, and was most extensively exploited during the Roman period, following the conquest of north-west Spain by Augustus in 25 BC. The upper reaches of the river possessed large placer deposits, and the region around Las Médulas yielded large amounts of gold. It was extracted using hydraulic mining, involving the building of numerous aqueducts to expose and wash the alluvial formations.
Etymology
According to Pokorny and to E. Bascuas, "Sil" would belong to the old European hydronymy, derived from the Indoeuropean root *sei- 'drip, run, humid'.
See also
List of rivers of Spain
Rivers of Galicia
References
Rivers of Spain
Rivers of Galicia (Spain)
Rivers of Castile and León
Tributaries of the Minho (river)
Porokhovo

Porokhovo is a rural locality (a village) in Vysokovskoye Rural Settlement, Ust-Kubinsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 274 as of 2002. There are five streets.
Geography
Porokhovo is located 8 km northeast of Ustye (the district's administrative centre) by road. Plyushchevo is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Tarnogsky District
ბული

ბული — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, ტვინ-ფოლსის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 4122 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
აიდაჰოს ქალაქების სია
აიდაჰოს ქალაქები