PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
არაბესკი

არაბესკი — გეომეტრიული ფორმების შერწყმა, რომლებიც ასახავს მცენარეებისა და ცხოველების ფორმებს. ისლამურ რელიგიაში არაბესკი არის დეკორაცია რომლებიც დამახასიათებელია მეჩეთის მოხატულობისათვის. გამოსახულების ფორმა დამოკიდებულია ისლამური სამყაროს შეხედულებაზე ამა თუ იმ საგანზე. მუსულმანებისათვის ამ ფორმათა შერწყმა ქმნის უსასრულო მოხატულობას, რომელიც გრძელდება წარმოსახვითი სამყაროს ჩარჩოს მიღმა.
რესურსები ინტერნეტში
ტერმინები
ლიტერატურული ტერმინები
ფავნისის წმინდა გიორგის ეკლესია

ფავნისის წმინდა გიორგის ეკლესია — წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარიყულაში, ძველ სასაფლაოზე.
თარიღდება IX-X საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (12,4 x 10,8 მ), ნაგებია ქვიშაქვითა და ნატეხი ქვით, გამოყენებულია ტუფიც. შესასვლელი სამხრეთ კედელშია. აფსიდის ღერძზე ერთი სარკმელია, გვერდებზე ორი სწორკუთხა ნიში. საკურთხეველში შემორჩენილია კანკელის ფრაგმენტი. სამხრეთ კედელში ორი სარკმელია. დარბაზის გრძივი კედლები დანაწევრებულია პილასტრებით, რომლებზეც ეყრდნობა საბჯენი თაღები. პილასტრებს მარტივი პროფილის თაროსებრი კაპიტელები აქვთ.
ტაძარში კედლები შელესილია, გამოირჩევა მოხატულობის ორი ფენა. ქვედა ფენა ეკლესიის თანადროულია, ამ ფენიდან შემორჩენილია ფერადი ლაქები ჩრდილოეთი კედლის პირველ რეგისტრში და შარავანდედიანი ხელგაშლილი მამაკაცის ფიგურა სამხრეთ კედლის აღმ. მონაკვეთზე. მოხატულობის მეორე ფენა XII საუკუნის II ნახევარს მიეკუთვნება. საკურთხევლის კონქში გამოსახულია ვედრება. შუა რეგისტრში თორმეტი მოციქულის წელზედა გამოსახულებაა. ქვემოთ კი ათი ეკლესიის მამისა და ორი დიაკვნის ფიგურებია. საკურთხევლის სარკმლის თავზე მედალიონში ჩასმული ჯვარია, ქვემოთ კი ხატი მანდილისაი. მოხატულობაში მრავლადაა საუფლო დღესასწაულები, წმ. გიორგის ცხოვრების ეპიზოდები და ქტიტორთა პორტრეტები. მხატვრობა წარმოდგენილია ოქროსფერი, ვარდისფერი, მკვეთრი ცისფერი, იისფერი, წითელი და მოწითალო-მოყავისფრო ფერებით.
აღმოსავლეთ ფასადის სარკმლის ორივე მხარეს წრეში ჩასმულია ორნამენტიანი ჯვრები. სარკმლის ზემოთ, ქვიშაქვის სწორკუთხა ფილაზე გამოსახულია წრე და გველი. ტაძარი გადახურულია კრამიტით. სამხრეთ ფასადზე, მთელ სიგრძეზე მიშენებულია დაბალი ეგვტერი, რომელიც ძლიერაა დაზიანებული. აქ შემორჩენილი მოხატულობის ნაშთები კი XIII საუკუნის II ნახევარს მიეკუთვნება.
ლიტერატურა
სქოლიო
კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
სამეცნიერო ჟურნალი

სამეცნიერო ჟურნალი — პერიოდული გამოცემა, რომელიც სამეცნიერო ინფორმაციის წყარო და სამეცნიერო კომუნიკაციის საშუალებაა.
სამეცნიერო ჟურნალს ენათესავება სამეცნიერო ბიულეტენები, სამეცნიერო სტატიებისა და მოხსენებების კრებულები „შრომების“, „სამეცნიერო წერილების“ და სხვა ტიპისა.
პირველად სამეცნიერო ჟურნალში ქვეყნდება ახალი სამეცნიერო მონაცემები;
მეორადში — პირველწყაროთა შესახებ და სამეცნიერო-ინფორმაციული და ბიბლიოგრაფიული ხასიათის მასალები; ესენია რეფერატული ჟურნალები და მათი მაჩვენებლები, სასიგნალო ინფორმაცია, ექსპრეს-ინფორმაცია, ბიბლიოგრაფიული ჟურნალები;
მესამე ტიპის სამეცნიერო ჟურნალია მიმოხილვითი, სამეცნიერო-მეთოდური, ზოგადსამეცნიერო-პოპულარული ჟურნალები.
სამეცნიერო ჟურნალის ფუნქცია არ ამოიწურება მხოლოდ სამეცნიერო ინფორმაციის გავრცელებით. სამეცნიერო ჟურნალში სამეცნიერო სტატიის პუბლიკაცია უზრუნველყოფს მეცნიერის უპირატესობას. სამეცნიერო ჟურნალის მრავალმხრივი ანალიზი მეცნიერებათმცოდნეობის ერთ-ერთი მიმართულებაა.
მსოფლიოში გამოდის 35 ათასამდე სახელმწიფო სამეცნიერო ჟურნალი, რომლებშიც 3- მლნ-მდე სტატია ქვეყნდება.
ლიტერატურა
სამეცნიერო ჟურნალები
Nova Floresta, Paraíba

Nova Floresta, Paraíba is a municipality in the state of Paraíba in the Northeast Region of Brazil known for its annual celebration of the stew.
History
The municipality of Nova Floresta appeared around 1870. The first resident was Mr. Cecílio Ferreira de Araújo, father-in-law of three lords: Manuel Ramos Dantas, better known as Manuel Cazuza, Sandoval Sabino de Araújo and Luiz Sabino. Mr. Cecílio was the owner of the lands and the flour house belonging to the municipality of Cuité-PB. In 1927 mr. Benedito Marinho da Costa who established himself with a small trade classified the place as “new forest”, which gave rise to the toponym. From there, the small town took shape. As early as 1930, mr. Benedito Marinho transferred part of his business to Felinto Florentino de Azevedo, who acquired many lands in the region. In 1936, Felinto Florentino de Azevedo (23 August 1881 – 1962), who arrived in 1934, donated the land for the construction of the Chapel of São Severino Bispo and built countless residences, facilitating the conditions of growth. After two years, the first free fair of the village was held, which is still happening today with great movement, it was on a Sunday in the year 1938. As time went by, the village grew and gained cultural spaces, such as the Nova Floresta Clube, the oldest public building in the city, in 1951. In the following year, the Amplificadora Muirapiranga was inaugurated by the young Menézio Dantas. As a result of the urban, population and cultural growth of the then village of Nova Floresta, on March 29, 1955 the category of district belonging to Cuité was elevated. By 1959, Nova Floresta already had a club, a public school, a broadcaster service, the civil registry office and the economy revolved around small trade and subsistence agriculture and the culture of sisal, highlighting the work of the Irineu family, mainly Sebastião Clementino de Lima (Seu Nozinho), the largest agave and agribusiness producer in the region.The city was the largest fiber producer in Brazil.
See also
List of municipalities in Paraíba
References
Municipalities in Paraíba
აუგუსტო ლეგია

აუგუსტო ლეგია (დ. 19 თებერვალი, 1863, პერუ — გ. 7 თებერვალი, 1932, ლიმა, პერუ) — პერუელი პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე. ორჯერ ეკავა პერუს პრეზიდენტის თანამდებობა 1908–1912 და 1919–1931 წწ.
ბიოგრაფია
დაიბადა პერუს ერთ-ერთ გავლენიანი ოლიგარქის ოჯახში, განათლება მიიღო ვალპარაისოში, ჩილე. მსახურობდა პერუს არმიაში ჩილესთან ომის დროს.
ლიტერატურა
Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 2. Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
Chirinos Soto, Enrique: Historia de la República (1821-1930). Tomo I. Lima, AFA Editores Importadores S.A, 1985.
Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 11. MEN-OJE. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-160-9
Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. Octavo y Noveno Tomo. Primera Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1971.
Varios autores: Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
პერუს პრეზიდენტები
დაბადებული 19 თებერვალი
დაბადებული 1863
გარდაცვლილი 7 თებერვალი
გარდაცვლილი 1932
სლავუტა

სლავუტა — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 35892 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
ხმელნიცკის ოლქის ქალაქები
დახშტაინი

დახშტაინი — კარსტული მთის მასივი, სიმაღლით მეორე ჩრდილოეთ კირქვულ ალპებში. მდებარეობს ზემო ავსტრიაში, შტირიასა და ზალცბურგის სიახლოვეს. მასივი გადაჭიმულია 20-30 კმ²-ზე და მოიცავს დაახლოებით 2 500 მ სიმაღლის მრავალ მწვერვალს. ჩრდილოეთიდან, მთები დაფარულია მყინვარებითა და კლოდავანი მწვერვალებით. მთები გამოირჩევა მღვიმეთა დიდი რაოდენობით, მათ შორისაა ავსტრიის უდიდესი მღვემეები.
მასივის უმაღლესი მწვერვალი მთამსვლელებმა პირველად 1832 წელს დალაშქრეს.
1997 წელს, დახშტაინის მთებში მდებარე სოფელი ჰალშტატი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
Dachstein West ski resort
Dachstein at clasohm.com
ავსტრიის მთები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავსტრიაში
ფუნესი (ნარინიო)

ფუნესი (ნარინიო)
ფუნესი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 687 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 295 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
ნარინიოს დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
statoids.com-ის მონაცემები
კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები
ნარინიოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
თორის ეკლესია

თორის ეკლესია
თორის (ნადარბაზევი) წმინდა გიორგის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, ბორჯომის მუნიციპალიტეტში დაბა ბაკურიანის სიახლოვეს.
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. აგებულია, სავარაუდოდ, X საუკუნის მეორე ნახევარში. ნაგებია ადგილობრივი, ვულკანური წარმონაქმნის, ანდეზიტის ქვით. ნაგებობა საკმაოდ დიდი ზომისაა. აღმოსავლეთის მხრიდან მას მცირე მინაშენი აქვს, რომლის კონსკრუტქცია ეკლესიის ანალოგიურია.
ნაგებობა ჯვრის სამი გამოსახულებითაა შემკული. ერთ-ერთი მათგანი აფსიდის ცენტრში კედელთან მდგარ, ტრაპეზის ქვაზეა გამოსახული. მეორე გამოსახულება მოთავსებულია სამხრეთ კედელში გაჭრილი ერთადერთი კარის არქიტავრის ქვაზე. ხოლო მესამე რელიეფური ჯვარი მოთავსებული იყო დასავლეთის ფასადზე და სარკმლის თავსართს წარმოადგენდა.
ეკლესიამ დღემდე მეტ-ნაკლებად დაზიანებული სახით მოაღწია: ჩანგრეულია კამარა, სამხრეთ ფასადზე პერანგია ჩამოშლილი, მათ შორის, არქიტავრის ქვა და დასავლეთ ფასადზე სარკმლის თავსართი, რელიეფური გამოსახულებებით.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
იხილეთ აგრეთვე
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია
ლიტერატურა
ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, I, თბ.,1964, გვ.214-216.
მაკალათიას ს. ბორჯომის ხეობა, თბ., 1957, გვ. 34.
ცხადაძე დ. წმ. გიორგის ეკლესია თორის ნადარბაზევის კომპლექსში, ძეგლის მეგობარი, 1997, N1(96), გვ.7-13
გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები (გზამკვლევი), თბ., 2014, გვ.128–130
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
სხანარი

სხანარი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში (წედისის თემი), მდებარეობს კუდაროს ქედის ჩრდილოეთ კალთზე. ზღვის დონიდან 1500 მეტრი, ონიდან 15 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ონის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კუდიანები

კუდიანები — ქართველთა მითოლოგიურ წარმოდგენებსა და ფოლკლორში ადამიანი, უმეტესად ქალი, რომელსაც კუდი აქვს, მაგრამ მისი არსებობა სხვა ადამიანებისგან დაფარულია. თუ ის გაცხადდა, მის კუდიანობას ძალა ეკარგება. კუდიანი გადაადგილდება კატაზე, ძაღლზე ან ცოცხზე ამხედრებული. კუდიანები იკრიბებიან კუდიანთა და ავსულთა შეკრებებზე. კუდიანს შეუძლია უწმინდურ ცხოვლად ან მწერად გადაქცევა – მაქციობა. კუდიანს შუძლია კარის ჭუჭრუტანაში გაძვრომა. კუდიანს ორი სული და ორი გული აქვს: ერთი წმინდა, მეორე უწმინდური. ღამით ის ტოვებს წმინდა სულს და გულს და მიდის უწმინდურ საქმეზე.
ლიტერატურა
ქართული მითების პერსონაჟები
მიხეილ უკლება

მიხეილ უკლება (დ. 15 აპრილი, 1953, ბათუმი, საქართველოს სსრ) — ქართველი დიპლომატი.
ბიოგრაფია
მიხეილ უკლება დაიბადა 1953 წლის 15 აპრილს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი 1977 წელს, 1985 წელს საგარეო ვაჭრობის აკადემია (მოსკოვი). მუშაობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროში, 1998-2001 წლებში წარმოადგენდა სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრს, 2004 წლის მაისიდან 2005 წლამდე იყო საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე. საქართველოს პარლამენტმა, მიხეილ უკლება, 2004 წლის 21 დეკემბერს ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად დაამტკიცა და ამ თანამდებობას 2005-2008 წლებში იკავებდა. 2008-2012 წლებში საქართველოს სრულუფლებიანი და საგანგებო ელჩი იყო ბულგარეთში, ხოლო 2012–2013 წლებში — საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საგანგებო დავალებათა ელჩი. 2013 წლის აპრილიდან 2017 წლამდე საქართველოს სრულუფლებიანი და საგანგებო ელჩი იყო უკრაინაში.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 15 აპრილი
დაბადებული 1953
ქართველი პოლიტიკოსები
მიხეილ
დედაბერის უღელტეხილი

დედაბერის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოში, იმერეთის მხარეში, საჩხერის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ლიხის ქედზე, ზღვის დონიდან 1100 მ-ზე. აგებულია ბაიოსური ტუფოგენური წყებებით. შემოსილია მეორეული მდელოებით. აკავშირებს მდინარეების ძირულისა და ჭერათხევის აუზებს.
ლიტერატურა
იმერეთის მხარის უღელტეხილები
ლუი II (ბურბონის ჰერცოგი)

ლუი II (ბურბონის ჰერცოგი)
ლუი II დე ბურბონი, მეტსახელად კეთილი (დ.4 თებერვალი, 1337 — გ. 10 აგვისტო, 1410) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და იზაბელ დე ვალუას უფროსი ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი და კლერმონის გრაფი 1356-1410 წლებში.
ბიოგრაფია
ლუი დაიბადა 1337 წლის 4 თებერვალს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ პიერ I-ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI-ის დის, იზაბელ დე ვალუას პირველი შვილი. ლუის და, ჟანა მომავალში საფრანგეთის დედოფალი გახდა როგორც შარლ V-ის მეუღლე, სწორედ მისი ვაჟი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI შლეგი. მისი მეორე და, ბლანკა კი კასტილიისა და ლეონის დედოფალი გახდა. ცხადია, ეს იმაზე მიუთითებს, რომ ბურბონები უმაღლესი არისტოკრატიული ფენის წარმომადგენლები იყვნენ, რაც ასეც იყო, რადგან ისინი მეფე ლუი IX-ის პირდაპირი შთამომავლები იყვნენ.
1356 წელს, როდესაც ლუი გარდატეხის ასაკში იყო, პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს მამამისი, ჰერცოგი პიერ I, რის შემდეგაც ჰერცოგი ლუი ხდება.
1371 წლის 19 აგვისტოს ლუიმ ცოლად შეირთო ოვერნის დოფინ ბეროდ II-ის ასული, ფორეს გრაფინია ანა ოვერნელი, რომელთანაც მრავალწლიან ქორწინებაში მხოლოდ ოთხი შვილი შეეძინა:
კატრინი (1378), გარდაიცვალა ჩვილი;
ჟან I (1381-1434), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ოვერნის ჰერცოგინია მარი ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
ლუი (1388-1404), ბეჟოს სენიორი, გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
იზაბელი (1384-1451), მის შესახებ ცნობები არ გვაქვს;
1390 წელს ლუი ცდილობდა ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის წამოწყებას ტუნისის წინააღმდეგ, რომელში დახმარებასაც მას გენუის დოჟი შეჰპირდა. მათ წამოიწყეს კიდევაც ლაშქრობა, თუმცა ქალაქ მაჰდიასთან მათი არმია მთლიანად მიწასთან გასწორდა, რის გამოც უკან დაბრუნება მოუწიათ. იგი გარდაიცვალა 1410 წელს, 73 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
Archaeologia: or miscellaneous tracts relating to antiquity, Vol.20, (John Nichols and son:London, 1824), 236
Housley, Norman, The later Crusades, 1274-1580: from Lyons to Alcazar, Oxford University Press, 1992.
დაბადებული 4 თებერვალი
დაბადებული 1337
გარდაცვლილი 10 აგვისტო
გარდაცვლილი 1410
ბურბონები
Gnamptogenys gracilis

Gnamptogenys gracilis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
გომარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია

გომარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ტერმინი გომარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს:
გომარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტში
გომარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დმანისის მუნიციპალიტეტში
Ərəbocağı

Ərəbocağı
Ərəbocag (also, Ərəbocaq and Arabodzhagy) is a village and municipality in the Agdash Rayon of Azerbaijan. It has a population of 891.
References
Populated places in Agdash District
ომარ დურმიშიძე

ომარ დურმიშიძე (დ. 18 ივნისი, 1949, თბილისი — გ. 13 ივნისი, 1994, იქვე) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი.
1973 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია.
1974 წლიდან მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში როგორც საქართველოში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ; 1974, 1978, 1984, 1999, 2006, 2009 წლებში მოეწყო მხატვრის პერსონალური გამოფენები თბილისში, აგრეთვე გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში (1977), მოსკოვში (1979), იტალიაში (1980); მიღებული აქვს მონაწილეობა ქართული სახვითი ხელოვნებისადმი მიძღვნილ რეტროსპექტიულ გამოფენაში (თბილისი, მხატვრის სახლი, 1987); ძირითადი ნამუშერვრები: „ბესიკის ქუჩა“, „სოლოლაკი“, „კლდიაშვილის ქუჩა“, „ჩვენი ეზო“, „ნატურმორტი იებით“, „თევზები“, „მსხლები“ (1983, ყველა მხატვრის კუთვნილებაა), „ნინიკო“, „ნუნუ“ (1983), „ავტოპორტრეტი“ (1981), "„გ. დოჩანაშვილი“ (1985); ავტორია გრაფიკული ნამუშევრებისა: „დაბადება“, „ბებია შვილიშვილთან ერთად“, „ცხენი“, სერია „მხატვრის გახსენება“ (1986).
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 18 ივნისი
დაბადებული 1949
თბილისში დაბადებულები
გარდაცვლილი 13 ივნისი
გარდაცვლილი 1994
ქართველი მხატვრები
თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის კურსდამთავრებულები
ქართველი გრაფიკოსები
ვიენის დეპარტამენტი

ვიენის დეპარტამენტი
ვიენა — დეპარტამენტი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, პუატუ-შარანტში.
ისტორია
ვიენა არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს.
გეოგრაფია
ვიენის ფართობია 6990 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 399,024 ადამიანს შეადგენს და მას 56-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 57 ადამიანს.
აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ვიენის მმართველია კლოდ ბერტო.
რესურსები ინტერნეტში
French Vienne Tourism Agency
General Council website
საფრანგეთის დეპარტამენტები
ძვ. წ. 817

ძვ. წ. 817
მოვლენები
პედუბასტის I საკუთარ თავს ეგვიპტის ფარაონად აცხადებს. ძველ ეგვიპტში ოცდამესამე დინასტიის ფარაონთა მმართველობა იწყება.
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ზიჰორნი

ზიჰორნი — მთა შვეიცარიაში, პენინის ალპებში, ვალეს კანტონში. გადაჰყურებს გონდოს მუნიციპალიტეტს. ვალეს მთათა უმეტესობისგან განსხვავებით, ზიჰორნი ალპების სამხრეთ მხარეს მდებარეობს, სიმპლონის ხეობის სამხრეთ ნაწილში.
რესურსები ინტერნეტში
Seehorn on Hikr
ალპები
შვეიცარიის მთები
სანტა-როსას რაიონი (ელ-დორადო)

სანტა-როსას რაიონი (ელ-დორადო)
სანტა-როსას რაიონი — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის ელ-დორადოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 280 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 606 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 23 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 243.41 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
სან-მარტინის რეგიონის რაიონები
ელ-დორადოს პროვინციის რაიონები
Camponotus holosericeus

Camponotus holosericeus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
Camponotus
კილარნის ეროვნული პარკი

კილარნის ეროვნული პარკი — მდებარეობს ირლანდიის სამხრეთ-დასავლეთით, კერის საგრაფოში, კილარნის ტბების სანაპიროზე, ძველად იყო იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების კანდიდატი. ფლობს, დაახლოებით, 10 ათას ჰექტარ ფართობს, რომელიც მოცულია მთებით, ტყეებით, ჭაობებითა და ბაღებით. პარკი დაარსდა 1932 წელს.
პარკის ფაუნა: მაჩვი, ციყვი, კვერნა, კეთილშობილი ირემი, ტყის თაგვი; ფრინველებიდან: შაშვი, ჭინჭრაქა, თეთრშუბლა ბატი, შავარდენი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ირლანდიის ეროვნული პარკები
კერის საგრაფო
რადინოვო

რადინოვო — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 639 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსახლეობის სტატისტიკა
ბულგარეთის სოფლები
აღმოსავლეთ ანატოლიის რეგიონი

აღმოსავლეთ ანატოლიის რეგიონი — თურქეთის ერთ-ერთი გეოგრაფიული რეგიონი, მდებარე ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში.
სუბრეგიონები
ზედა ევფრატის სექცია
ერზურუმი - ყარსის სექცია
ზედა მურათი - ვანის სექცია
ზედა მურათი ზონა
ვანი ზონა
ჰაქიარი სექცია
რეგიონის მახასიათებლები
აღმოსავლეთ ანატოლიის რეგიონი ხასიათდება:
ყველაზე დიდი ფართობით;
ყველაზე მაღალი სიმაღლით;
ყველაზე დაბალი წლიური ტემპერატურით;
ცივი ზამთრით;
სეზონთშორისი ტემპერატურის დიდი სხვაობით;
ვულკანური მოქმედებებით;
პოპულაციის დაბალი მაჩვენებლით;
მინერალური რესურესების სიუხვით.
თურქეთის რეგიონები
1319

1319
მოვლენები
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
16 აპრილი : ჟან II — საფრანგეთის მეფე (გ. 1364)
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ალექსანდრე კარპინსკი

ალექსანდრე კარპინსკი
ალექსანდრე პეტრეს ძე კარპინსკი (დ. 7 იანვარი, 1847 [ძვ. სტ. 26 დეკემბერი, 1846], სოფ. ტურინსკიე რუდნიკი, ახლანდელი კრასნოტურინსკი, სვერდლოვსკის ოლქი — გ. 15 ივლისი, 1936, მოსკოვი) — რუსი გეოლოგი და საზოგადო მოღვაწე. გეოლოგიური კომიტეტის ერთ-ერთი დამაარსებელი (1882; 1885–1903 წლებში დირექტორი, 1903-1929 წლებში საპატიო დირექტორი).
1866 წელს დაამთავრა პეტერბურგის სამთო ინსტიტუტი; 1877–1896 წლებში იყო იმავე ინსტიტუტის პროფესორი; 1886 წელს აირჩიეს პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის ადიუნქტად; 1889 წელს — ექსტრაორდინარულ, 1896 წელს — ორდინარულ აკადემიკოსად. 1916 წლიდან ასრულებდა მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტის მოვალეობას, 1917 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო მისი პირველი არჩევითი პრეზიდენტი.
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია კარპინსკის შრომები ტექტონიკის, პალეოგეოგრაფიის და პალეონტოლოგიის დარგში. კარპინსკიმ ერთ-ერთმა პირველმა გამოიყენა რუსეთში ქანების კვლევის მიკროსკოპული მეთოდი. კარპინსკის გეოლოგიური რუკები საფუძვლად დაედო სასარგებლო წიაღისეულის ძებნის საქმეს. გეოლოგიური შრომებისათვის კარპინსკის მიენიჭა რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების კონსტანტინეს მედალი (1892), საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის კიუვიეს სახელობის პრემია (1922).
გეოლოგიის დარგში თვალსაჩინო შრომებისათვის სსრკ მეცნიერებათა აკადემიამ 1946 წელს დააწესა კარპინსკის სახელობის პრემია და ოქროს მედალი. 1899–1936 წლებში იყო მინერალოგიური საზოგადოების პრეზიდენტი.
კარპინსკის სახელი ეწოდა ქალაქს სვერდლოვსკის ოლქში, ვულკანს კურილის კუნძულებზე, მთას ჩრდილოეთ ურალში, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგიურ მუზეუმს ლენინგრადში და სხვა.
კარპინსკი დაკრძალულია წითელ მოედანზე, კრემლის კედელთან.
თხზულება
Собр. соч., т. 1—4, М. — Л., 1939—49.
რესურსები ინტერნეტში
ალექსანდრე კარპინსკი
ალექსანდრე კარპინსკი რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის საიტზე
ლიტერატურა
Личков Б. Л., Карпинский и современность, М. — Л., 1946;
Александр Петрович Карпинский. Библиографический указатель трудов, М. — Л., 1947;
Белянкин Д. С., Петрографические исследования А. П. Карпинского и его направление в петрографии, в кн.: Очерки по истории геологических знаний, в. 1, М., 1953;
Борисяк А. А., Александр Петрович Карпинский, в кн.: Люди русской науки, [кн. 2], М., 1962.
სქოლიო
საბჭოთა გეოლოგები
რუსი გეოლოგები
სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრები
ბებუთაშვილები

ბებუთაშვილები, ბებუთოვები — სომხური მონოფიზიტობის მიმდევარი თავადები XVIII-XIX საუკუნეების საქართველოში. ქართლში XVI საუკუნეში მოვიდნენ სომხეთიდან. XVII საუკუნის მსხვილი ვაჭრები გახდნენ. XVIII საუკუნის შუა წლებში თეიმურაზ II-მ აზნაურობა უბოძა, 90-იან წლებში ერეკლე II-მ — თავადობა. მემკვიდრეობით ფლობდნენ თბილისის მელიქ-მამასახლისისა და ნაცვლის სახელოს. ამ გვარის ყველაზე ცნობილი წარმომადგენლები არიან: ხოჯა ბეგბუთა (ბებუთა), ბებუთბეგის ძე, რომელმაც XVII საუკუნის შუა წლებში ავლაბარში ააგო ხოჯევანქის ეკლესია; აშხარბეგი, ხოჯა ბებუთას ძე, თბილისის მამასახლისი (1712), მელიქი (1714—1721), მელიქ-მამასახლისი (1724—1735), აღა აშხარბეგის ძე — მელიქ-მამასახლისი (1735—1747). 1747 წელს სამეფო ტახტის პრეტენდენტ აბდულა-ბეგთან კავშირი დაბრალდა, რისთვისაც ერეკლე II-მ სახელოები ჩამოართვა და 1000 თუმნით დააჯარიმა. 12 წლის შემდეგ მოახერხა მეფესთან შერიგება. 1760—1768 წლებში ერთდროულად იყო მელიქ-მამასახლისი და ნაცვალი; ავეტიქა აღას ძე — მელიქ-მამასახლისი და ნაცვალი (1769-1786); იოვანე და იოსებ აღას ძენი — მიშკარბაშები; დარჩია ავეტიქას ძე (გ. 1832), მელიქ-მამასახლისი (1795—1801). მონაწილეობდა თბილისის მსხვილ ვაჭართა მიერ მეფის წინააღმდეგ მოწყობილ 1796—1797 წლების შეთქმულებაში, ჩამოერთვა ქონება და სახელო, მაგრამ ერეკლე II-მ მალე შეიწყალა. 1801 წლიდან იყო საქართველოს უზენაესი მთავრობის სახაზინო ექსპედიციის წევრი. ბებუთაშვილების გვარისა იყვნენ სამხედრო მოღვაწენი: დავით ბებუთოვი და ვასილ ბებუთოვი.
ლიტერატურა
მელიქის სახელო საქართველოში / ალექსანდრე ბოშიშვილი; რედაქტორი: აპოლონ თაბუაშვილი; ივ. ჯავახიშვილის სახ. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტი. საქართველოს ისტორიის ინსტიტუტი - ISBN 978-9941-445-47-7
სქოლიო
ქართველი დიდებულები
საქართველოს ფეოდალური საგვარეულოები
მელიქები საქართველოში
ბებუთაშვილები
დავით ხოჭოლავა

დავით ხოჭოლავა (დ. 8 თებერვალი, 1993, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, დანიური "კოპენჰაგენის" ცენტრალური მცველი.
ტიტულები
დინამო თბილისი
საქართველოს ჩემპიონი (1): 2012/2013
საქართველოს თასის გამარჯვებილი (1): 2012/2013
საქართველოს სუპერთასის გამარჯვებული (1): 2010/2011
საქართველოს სუპერთასის ფინალისტი (1): 2013/2014
მეტალურგი რუსთავი
საქართველოს სუპერთასის გამარჯვებული (1): 2010/2011
შახტარი დონეცკი
უკრაინის სუპერთასის გამარჯვებული (1): 2017/2018
უკრაინის პრემიერ-ლიგა (2): 2017/2018, 2018/2019
უკრაინის საფეხბურთო თასი გამარჯვებული (2): 2017/2018, 2018/2019
რესურსები ინტერნეტში
პროფილი Transfermarkt-ზე
პროფილი Soccerway-ზე
დაბადებული 8 თებერვალი
დაბადებული 1993
ქართველი ფეხბურთელები
საბურთალოს ფეხბურთელები
რუსთავის მეტალურგის ფეხბურთელები
თბილისის დინამოს ფეხბურთელები
ფოთის კოლხეთის ფეხბურთელები
ქობულეთის შუქურას ფეხბურთელები
ბოლნისის სიონის ფეხბურთელები
ოდესის ჩერნომორეცის ფეხბურთელები
დონეცკის შახტარის ფეხბურთელები
უკრაინის საფეხბურთო პრემიერლიგის ფეხბურთელები
ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
ფაიე ნჯიე

ფაიე ნჯიე (დ. 23 ნოემბერი, 1993) — გამბიელი ძიუდოისტი. დაიბადა ჰელსინკში, ფინეთი. ჰყავს ფინელი დედა და გამბიელი მამა.
ნჯიე არის პირველი გამბიელი ძიუდოისტი რომელმაც იასპარეზა ოლიმპიადაზე, ეს მოხდა 2016 წელს, 73 კგ წონით კატეგორიაში სადაც ის დამარცხდა პირველივე რაუნდში, დიდარ ხაზმასთან.
მედლები
აფრიკის თამაშები, ბრაზავილი 2015.
სქოლიო
დაბადებული 23 ნოემბერი
დაბადებული 1993
ყასიმაღალი

ყასიმაღალი — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
გადაბეის რაიონის სოფლები