PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Vachnadze

Vachnadze
The House of Vachnadze was a Georgian noble family, a principal line descending from the early medieval Donauri dynasty of Kakheti. Their offshoots were the Beburishvili (probably also Babadishvili). The family has produced several notable religious, military and cultural figures.
History
The Vachnadze fief was centered at the village Kardenakhi. Their princely rank was recognized by the Russian Empire in 1826 and 1850. An unrelated family, originally known as Onanashvili, was enfeoffed with the estate of one of the extinct lines of Vachnadze and allowed to adopt their title and surname in the 18th century.
In popular culture
Bertolt Brecht gave the Vachnadze surname to the protagonist in his Der kaukasische Kreidekreis (The Caucasian Chalk Circle) as a form of deliberate irony in that the protagonist, Grusha Vachnadze, was a poor maid in the service of a princely household.
References
Noble families of Georgia (country)
Georgian-language surnames
უნგრეთის ქრისტიან-დემოკრატიული სახალხო პარტია

უნგრეთის ქრისტიან-დემოკრატიული სახალხო პარტია (KDNP) — ქრისტიან-დემოკრატიული იდეოლოგიის პარტია უნგრეთში. მმართველი პარტიის „ფიდესის“ კოალიციური პარტნიორი.
პარტია პირველად დაარსდა 1943 წელს. 1945 წლიდან ეწოდებოდა დემოკრატიული სახალხო პარტია და იდგა მმართველი პარტიის ოპოზიციაში. 1949 წელს პარტიის ლიდერი იშტვან ბარანკოვიჩი გაიქცა ავსტრიაში, წევრთა უმრავლესობა რეპრესიებს შესწირა, ხოლო თავად პარტია დაიშალა.
1989 წელს პარტია აღსდგა, როგორც ძველი პარტიის სამართალმემკვიდრე. 1990 წლის პირველივე მრავალპარტიულ არჩევნებში მიიღო 21 მანდატი უნგრეთის პარლამენტში. 1994 წელს მიიღო ხმების 7,03 % ანუ 22 მანდატი პარლამენტში. 1998 და 2002 წლებში პარტიამ ვერ შეძლო გადაელახა საარჩევნო 5 %-იანი ბარიერი. ამ პერიოდში პარტია დაუახლოვდა მსხვილ პოლიტიკურ ერთეულს „ფიდესს“. 2006 წელს ეს პარტიები კოალიციაში არიან და იღებენ ხმების 42,03 %-ს და 164 მანდატს, საიდანაც 23 ქრისტიან-დემოკრატიული სახალხო პარტიას ეკუთვნოდა.
2009 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში კოლაიცია კვლავ ერთადაა და მიიღებს ხმების 56,4 %-ს და 22-დან 14 მანდატს.
ამჟამად პარტიის ლიდერია ჟოლტ შემენი, რომელსაც ვიქტორ ორბანის მთავრობაში ეკავა ვიცე-პრემიერის თანამდებობა.
რესურსები ინტერნეტში
პარტიის ოფიციალური საიტი
უნგრეთის პოლიტიკური პარტიები
იტაპუის დეპარტამენტი

იტაპუის დეპარტამენტი — დეპარტამენტი პარაგვაიში, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში. ფართობი 16 525 კმ². მოსახლეობა 453 692 კაცი (2002). დედაქალაქი — ენკარნასიონი. პროვინცია დაყოფილია 30 ოლქად.
იხილეთ აგრეთვე
პარაგვაის დეპარტამენტები
რესურსები ინტერნეტში
Sitio web de la Gobernación de Itapúa
Sitio web de la municipalidad de Encarnación, capital del Departamento de Itapúa
სქოლიო
პარაგვაის დეპარტამენტები
ბილიაკი

ბილიაკი — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის სემენივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 885 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
სემენივკის რაიონის სოფლები (პოლტავის ოლქი)
სოფენეს სამეფო

სოფენეს სამეფო — უძველესი სომხური სამეფო, რომელიც ძვ. წ. III საუკუნიდან ძვ. წ. 94 წლამდე არსებობდა, სანამ ტიგრან II-მ არ დაამარცხა და საკუთარ იმპერიას არ შეუერთა. სოფენეს სამეფოს ერთ-ერთი განშტოება იყო კომაგენეს სამეფო.
წარმოშობა
სოფენე ურარტუს სამეფოს ნაწილი იყო ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებში. მას შემდეგ რაც არგიშთი I-მა რეგიონი თავის სამეფოს შეუერთა ძვ. წ. VIII საუკუნის დასაწყისში, მისი მცხოვრებლების დიდი ნაწილი ახლად აშენებულ ქალაქ ერებუნში გადაასახლა.
შემდგომში, ძვ. წ. 600-იანი წლებიდან სოფენე ერვანდუნების სომხური სამეფოს პროვინცია გახდა.
ძვ. წ. 330-იან წლებში ალექსანდრე მაკედონელის ლაშქრობებისა და აქემენიანთა იმპერიის დაშლის შემდგომ, იგი სომხეთის ერთ-ერთი პირველი რეგიონი გახდა, რომელშიც საბერძნეთის გავლენა იგრძნობოდა, რის გამოც გავრცელებული იყო ბერძნული კულტურის ნიშნები. სოფენე დიდი სომხეთის შემადგენლობაშიც შედიოდა. ძვ. წ. III საუკუნეში სელევკიდების იმპერიამ ხელი შეუწყო სოფენეს დიდი სომხეთის იმპერიისგან გამოყოფას და ახალი სამეფოს ჩამოყალიბებას. სოფენეს სამეფოს ერვანდუნების დინასტია მართავდა.
სამეფოს დედაქალაქი არკატიატკერტი იყო, რომელიც მდინარე ტიგროსის ჩრდილოეთით მდებარეობდა, თუმცა მისი უდიდესი დასახლება არშამაშატი იყო, რომელიც სამეფოს სამხრეთით მდებარეობდა. არშამაშატი ძვ. წ. III საუკუნეში დაარსდა და ახ. წ. XIII საუკუნემდე არსებობდა. სამეფოს სომხები მართავდნენ, თუმცა მოსახლეობა ეთნიკურად განსხვავებული იყო. ძირითადად აქ სომხური და სემიტური წარმოშობის ხალხი ცხოვრობდა.
გალერეა
სქოლიო
სომხეთის ისტორია
ძველი ეგვიპტის მითოლოგია

ძველი ეგვიპტის მითოლოგია ჩამოყალიბდა ჩვ. წ.-მდე VI-IV ათასწლეულში, დიდი ხნით ადრე კლასობრივი საზოგადოების წარმოშობამდე.
ძველი ეგვიპტის მითოლოგიის წყაროები არასრული და უსისტემოა. მრავალი მითის ხასიათი და წარმოშობა ბუნდოვანია და მათი აღდგენა მხოლოდ გვიანდელ ტექსტებზე დაყრდნობით არის შესაძლებელი.
ძირითადი ძეგლები, რომლებშიც ძველი ეგვიპტელების მითოლოგიური წარმოდგენაა არეკლილი, არის სხვადასხვა რელიგიური ტექსტები:ჰიმნები, ლოცვები, სამარხთა კედლებზე აღწერილი დაკრძალვის რიტუალები...
მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია ”პირამიდების ტექსტები”, განკუთვნილი მეფეთა დაკრძალვის რიტუალისათვის. ეს ტექსტები ამოკვეთილია ძველი სამეფოს V და VI დინასტიების (ჩვ. წ.-მდე XXVI-XXIII სს.) ფარაონების პირამიდების შიდა სათავსებში; ”სარკოფაგების ტექსეტი”, რომლებიც შუა სამეფოს ხანის (ჩვ. წ.-მდე XXI-XVIII სს.) სარკოფაგებზეა შემონახული; ”მიცვალებულთა წიგნი” - შედგენილი ახალი სამეფოს დასაწყისიდან (ჩვ. წ-მდე. XVI ს. შუახანები) ძველი ეგვიპტის ისტორიის დასასრულამდე.
ეგვიპტური მითოლოგიური წარმოდგენები თავისებურად აისახა ისეთ ტექსტებშიც, როგორებიცაა: ”წიგნი ძროხისა”, ”წიგნი სიფხიზლის ჟამისა”, ”წიგნები საიქიო სამყაროზე”, ”წიგნი სუნთქვისა”, ”ამდუატი” და სხვ.
მნიშვნელოვან მასალებს გვაწვდის დრამატული მისტერიული ჩანაწერებიც, რომლებსაც ქურუმები ასრულებდნენ რელიგიურ დღესასწაულებზე და ფარაონთა კურთხევის ჟამს. მითოელემენტებს შეიცავს სხვა მაგიური ტექსებიც: შელოცვები, ჯადო-სიტყვები და სხვ.
ეგვიპტური მითოლოგიის შესახებ ცნობებს გვაწვდის ძველი ბერძენი ისტორიკოსის, ”ისტორიის მამად” წოდებული ჰეროდოტეს (ჩვ. წ-მდე დაახლ. 485-424 წწ., ეგვიპტეში მოგზაურობდა ჩვ. წ.-მდე V ს-ში) ნაშრომი ”ისტორია”; ძველი ბერძენი პროზაიკოსის, ისტორიკოსისა და ფილოსოფოს-ეთიკოსის პლუტარქეს (ჩვ. წ. I-II სს.) ნაშრომი ”ისიდისა და ოსირისზე” და სხვ.
მითების ცნობით, ნილოსის მიწა-წყლის მართვა პტახმა დაიწყო მენესის ეპოქამდე 17 900 წლით ადრე, ე.ი ჩვ. წ.-მდე 21 000 წლიდან. 9000 წლის შემდეგ პტახმა თავის მმართველობა თავის ძე რას გადასცა. რა მხოლოდ 1000 წელიწადის მართავდა ეგვიპტეს - ჩვ. წ.-მდე 12 000 - 11 000 წლებში. სწორედ ეს წლები ემთხვევა წარღვნის სავარაუდო დროს.
ღმერთები
რესურსები ინტერნეტში
მითოლოგიის ენციკლოპედია
ეგვიპტური მითოლოგია
ადელი (ქალაქი)

ადელი (ქალაქი)
ადელი — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიოვის შტატში, დალასის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 3682 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
აიოვის ქალაქების სია
აიოვის ქალაქები
ლი ჯ. კობი

ლი ჯ. კობი (დ. 8 დეკემბერი, 1911 — გ. 11 თებერვალი, 1976) — ამერიკელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. დაიბადა ებრაული წარმოშობის ოჯახში. მაკარტიზმის პერიოდში მიჩნეული იყო სავარაუდო კომუნისტად.
ფილმოგრაფია
თეატრალური როლები
1935 - დანაშაული და სასჯელი
1949 - კომივოიაჟორის სიკვდილი, ვილი ლომენი
1968 - მეფე ლირი
რესურსები ინტერნეტში
ამერიკელი მსახიობები
დაბადებული 8 დეკემბერი
დაბადებული 1911
გარდაცვლილი 11 თებერვალი
გარდაცვლილი 1976
ნიუ-იორკელები
ბეირუთის მუჰაფაზა

ბეირუთის მუჰაფაზა — ლიბანის ყველაზე პატარა მუჰაფაზა. მოიცავს ერთ რაიონს და ერთ ქალაქს. დედაქალაქი ბეირუთი.
პატარა ფართობის მიუხედავად იგი ლიბანის მთავარი კულტურული, სოციალური, ეკონომიკური და პოლიტიკური ცენტრია. ბეირუთი ითვლება რელიგიურად ყველაზე მრავალფეროვან ქალაქად ახლო აღმოსავლეთში.
ოლქები
რელიგიური შემადგენლობა
ქრისტიანები - 50%.
სუნიტები - 25%.
შიიტები - 25%.
ლიბანის მუჰაფაზები
Makutino

Makutino is a rural locality (a village) in Abakanovskoye Rural Settlement, Cherepovetsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 3 as of 2002.
Geography
Makutino is located northwest of Cherepovets (the district's administrative centre) by road. Sredneye is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Cherepovetsky District
ტაძარი ოვერში

ტაძარი ოვერში — ჰოლანდიელი პოსტ-იმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი. შესრულებული 1890 წელს, ზეთის საღებავებით, ტილოზე. ნამუშევარი ინახება ორსეის მუზეუმში, პარიზში.
ტაძარი მდებარეობს ოვერ-სიურ-უაზში, საფრანგეთში, პარიზიდან ჩრდილო-დასავლეთით 27 კილომეტრში
ისტორია
ოვერ-სიურ-უაზში გატარებული სამოცდაცხრამეტი დღის მანძილზე ვან გოგმა დაახლოებით ოთხმოცი სურათი დახატა. იგი ელვის სისწრაფით მუშაობდა, რაც ძალ ღონეს აცლიდა. ძმისადმი მიწერილ უკანასკნელ წერილში, რომელიც თვითმკვლელობის შემდეგ ჯიბეში უპოვეს, იგი წერდა:
ვინსენტ ვან გოგი ისტორიული ძეგლების დახატვას ერიდებოდა. არლში ჩასვლიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ის ძმას სწერს: . ვან გოგს შეეძლო ისტორიული ძეგლების მშვენიერების დაფასება, მაგრამ შთაგონების წყაროდ ისინი არასოდეს გაუხდია.
სამაგიეროდ სრულიად განსაკუთრებულია ტილო, რომელზეც ოვერის ეკლესიაა დახატული. დის, ვილჰელმინასადმი მიწერილ წერილში ვან გოგი მას ასე აღწერს:
სტილი
ნახატში ფერები მართლაც განსხვავებულია, მაგრამ კონტრასტი ამით არ ამოიწურება - ფერების ცალკეული ზონები აგებულია სწრაფი, მომრგვალებული და რიტმული შტრიხების მეშვეობით და მიწაც და ეკლესიაც თითქოს მოძრაობს. ვან გოგის ამ ერთ-ერთ უკანასკნელი ტილოს კომპოზიცია და განცდები ვიბრაციის მეშვეობით უფროა გადმოცემული, ვიდრე ფერით, რასაც მისი შემოქმედების პროვანსულ პერიოდში წამყვანი ადგილი ეკავა.
ლიტერატურა
დიდი მხატვრები, ვან გოგი, გამომცემლობა პალიტრა L, თბ., 2010
ვინსენტ ვან გოგის ნახატები
1890 წლის ნახატები
ნახატები ანბანის მიხედვით
1973 Soviet Top League

1973 Soviet Top League
Statistics of Soviet Top League for the 1973 season.
Overview
It was contested by 16 teams, and Ararat Yerevan won the championship.
League standings
Results
Results in brackets indicate the results from penalty shoot-outs whenever games were drawn.
Top scorers
18 goals
Oleg Blokhin (Dynamo Kyiv)
16 goals
Anatoli Kozhemyakin (Dynamo Moscow)
13 goals
Arkady Andreasyan (Ararat)
12 goals
Berador Abduraimov (Pakhtakor)
Aleksandr Piskaryov (Spartak Moscow)
11 goals
Mikhail Bulgakov (Spartak Moscow)
Givi Nodia (Dinamo Tbilisi)
10 goals
Eduard Markarov (Ararat)
Vitali Starukhin (Shakhtar)
9 goals
Vladimir Dorofeyev (CSKA)
Viktor Kuznetsov (Zorya)
References
Soviet Union - List of final tables (RSSSF)
1969
1
Soviet
Soviet
ალიქულუ

ალიქულუ — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992-დან 2020 წლამდე შედიოდა მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. მოსახლეობის რაოდენობა — 113 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ლაჩინის რაიონის სოფლები
Sierra de Perijá National Park

Sierra de Perijá National Park, also known as Perijá National Park, is a protected area in Venezuela. It is located in the Serranía de Perijá mountains on the border with Colombia, to the southwest of Zulia state and Lake Maracaibo. The park was established in 1978 with the objective of protecting the hilly regions.
Geography
Sierra de Perijá National Park is situated in the Perija and Colon municipalities of Zulia State. The park is accessible by road from Maracaibo.
The park includes a portion of the Serranía de Perijá mountains, which rises above the southwestern area of Lake Maracaibo, a large brackish bay connected to the Gulf of Venezuela. The highest elevation is Pico Tétar at . It covers an area of .
Flora and fauna
The vegetation in the park consists mainly of rainforest, cloud forests, highland moors and sub-alpine and alpine tundra. Some typical trees include Anacardium excelsum, wax palms Ceroxylon, Cecropia, Gyranthera caribensis, Tabebuia chrysantha, T. billbergii, T. chrysea and Podocarpus oleifolius and there are many herbs, flowering plants and bromeliads.
The wildlife in the park includes spectacled bear, as well as capuchin and howler monkeys. Dolphins in Lake Maracaibo are proposed to be brought under a protection programme through the South American River Dolphin Protected Area Network.
Birds may include parrot species such as the endangered military macaw (Ara militaris). An endangered bird species found in the park is the Perija metaltail hummingbird (Metallura iracunda). It is also the habitat for another hummingbird, Coeligena consita, an endemic species of the Sierra de Perijá found on its southern slopes. A newly discovered species of tapaculo found in the park is the Perijá tapaculo (Scytalopus perijanus) which was first described in 2015.
Threats
Uncontrolled fires and deforestation are major threats to the natural ecosystems in the park.
References
Bibliography
External links
National parks of Venezuela
Protected areas established in 1978
Geography of Zulia
1978 establishments in Venezuela
Tourist attractions in Zulia
ენვერ ბეიბუტოვი

ენვერ ბეიბუტოვი
ენვერ მეჯიდ-ოღლუ ბეიბეტოვი (20 მარტი 1912 – 18 მარტი 1993) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა თეატრალური რეჟისორი, რსფსრ სახალხო არტისტი (1965). სსრკ სახალხო არტისტის რაშიდ ბეიბეტოვის უფროსი ძმა.
ბიოგრაფია
ენვერ ბეიბეტოვი დაიბადა ქალაქ შუშაში 1912 წლის 20 მარტს აზერბაიჯანელი სახალხო მომღერლის - ხანენდე მეჯიდა ბეიბეტოვის ოჯახში. 1941 წლიდან იყო კპსს-ის წევრი. 1942 წელს დაასრულა გიტის-ის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1944-დან 1946 წლამდე იყო ულიანოვსკის თეატრის რეჟისორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1946-დან 1948 წლამდე — ხაბაროვსკის, ხოლო 1948-დან 1954 წლამდე — ნოვოროსიისკის. 1954-დან 1959 წლამდე ბეიბეტოვი იყო კაჩალოვის სახელობის დიდი დრამატული თეატრის მთავარი რეჟისორი ყაზანში, ხოლო 1959-დან 1964 წლამდე — მ. გორკის სახელობის დრამატული თეატრის როსტოვში. ამ თეატრების სცენებზე ბეიბეტოვი დგამდა ისეთ სპექტაკლებს როგორიცაა: ნიკოლაი პაგოდინის «ადამიანი თოფით», მიხეილ შოლოხოვის «აღორძინებული ყამირი», ნიკოლაი გოგოლის «მკვდარი სულები» , ედვარდ რაძინსკის «104 ფურცელი სიყვარულზე». 1965 წელს ენვარ ბეიბეტოვს მიენიჭა რსფსრ სახალხო არტისტის წოდება, გახდა პირველი აზერბაიჯანელი, ვინც ეს წოდება მიიღო[3]. 1966 წლიდან ენვერ ბეიბეტოვი იყო აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი რეჟისორი. 1968 წელს ამ თეატრის სცენაზე ბეიბეტოვმა დადგა ოპერა ცნობილი აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის უზეირ გაჯიბეკოვის ოპერა «კიორგოლი». 1969 წლიდან ენვერ ბეიბეტოვი იყო აზერბაიჯანის რუსული დრამატული თეატრის მთავარი რეჟისორი. აქ მან დადგა «ექვსი ივლისი» (1970, მიხაილ შატროვი), «ადამიანი გვერდიდან» (1972, იგნატი დვორეცკი), «თავისი გზით» (1973, რუსტამ იბრაგიმოვის), «შენ თუ არ დაიწვები» (1974, ნაბი ხაზრი), «განვლილ ზაფხულს ჩულინსკში» (1975, ალექსანდრე ვამპილოვი), «ერთი შეკრების პროტოკოლი» (1976, ალექსანდრე გელმანი) და სხვ. სპექტაკლები. 1978—93 წლებში - მოსკოვის სახელმწიფო კულტურის ინსტიტუტის პედაგოგი. ენვერ ბეიბეტოვი დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და «ღირსების ნიშნის» ორდენებით, ასევე მედლებით.
სქოლიო
დაბადებული 20 მარტი
დაბადებული 1912
გარდაცვლილი 18 მარტი
გარდაცვლილი 1993
მოსკოვში გარდაცვლილები
შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
აზერბაიჯანელი რეჟისორები
სკალკა (პრაღის მეტრო)

სკალკა (პრაღის მეტრო)
სკალკა — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს A ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1990 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
პრაღის მეტროპოლიტენის საიტი
პრაღის მეტროსადგურები
Manoel Ribas

Manoel Ribas is a municipality in the state of Paraná in the Southern Region of Brazil.
See also
List of municipalities in Paraná
References
Municipalities in Paraná
ბათუ დანელია

ბათუ დანელია
ბათუ (ბართლომე) ბარნაბას ძე დანელია (დ. 20 აგვისტო, 1950, სოფ. ზანათი, ახლანდ. აბაშის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოეტი, მთარგმნელი.
დაამთავრა მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტი (1987). პირველი კრებული „ქალაქი ფრთებქვეშ“ 1982 წელს გამოიცა. დანელია ავტორია ლექსთა კრებულებისა: „წყნარი ქუჩა“ (1986), „ტიხარი“ (1987), „მარტოობის ზამთარი“ (1997), „მთვარის დღესასწაული“ (2003), „შეშლილი ვარსკვლავები“ (2006), „მერვე ბგერა“ (2008). დანელიას პოეზია გამოირჩევა ინტონაციური მრავალფეროვნებით, იცავს პოეტური ფიქრისა და ლექსის ნოვაციური ფორმების ერთიანობას. თარგმნა ა. პუშკინის, მ. ლერმონტოვის, ა. ახმატოვას, ი. ბროდსკის, ბ. პასტერნაცკის, გიიომ აპოლინერის, გოტფრიდ ბენის, ედგარ ალან პოსა და სხვათა ლექსები. მიღებული აქვს ვაჟა-ფშაველას პრემია (2005), პრემია „საბა“ (პოეტური კრებულისათვის „Mirabilis Vita“, 2009), გალაკტიონ ტაბიძის პრემია (2011). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2001).
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ბათუ დანელია — ლექსები, პოემები
დაბადებული 20 აგვისტო
დაბადებული 1950
აბაშის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი პოეტები
ქართველი მთარგმნელები
საბას პრემიის ლაურეატები
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
ბ
კრეტული ლიტერატურა

კრეტული ლიტერატურა
კრეტულ ლიტერატურას განსაკუთრებული ადგილი უკავია ბერძნული ლიტერატურის განვითარების ისტორიაში და მოიცავს XVI-XVII საუკუნეებს. იგი ასევე ცნობილია კრეტული რენესანსის სახელწოდებით, რამდენადაც ამ პერიოდიდან იწყება ბერძნულ ლიტერატურაში ანტიკურ თემატიკასთან დაბრუნება, ანტიკური აზროვნებისთვის დამახასიათებელი ნიშნების აღორძინება, ადამიანისაკენ შემობრუნება და ანტიკურისა და ქრისტიანულის ერთმანეთთან შერწყმა და სინთეზირება.
ბიზანტიის დაცემის შემდეგ თითქმის ყველა დიდი ბერძნული კუნძული და მათ შორის კრეტა, იტალიასა და ოსმალეთის იმპერიის სადავო ტერიტორიას წარმოადგენდა. მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ კრეტა ბონიფაციუს მანფერას, რომელმაც იგი ვენეციელებს მიჰყიდა. ვენეციელების ბატონობის დროს ბერძენ არისტოკრატიას არ გაუწყვეტია კავშირი ავთენტურ კულტურასთან და ამავდროულად, აქტიურად განაგრძობდა ევროპასთან დაახლოებას, რაც ძირითადად გამოიხატა ლიტერატურის, თეატრისა და მხატვრობის აღორძინებაში. 1669 წელს კრეტა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში შედის.
კრეტულ ლიტერატურაში განსაკუთრებით წინ იწევს ჟანრების მრავალფეროვნებისკენ მიდრეკილება, რაც ტიპოლოგიურად რენესანსული ლიტერატურული პროცესისათვის იყო დამახასიათებელი. განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა ტრაგედიასა და კომედიას, რაც პირდაპირ იყო დაკავშირებული ბერძნული თეატრის აღორძინებასთან კრეტაზე. კრეტული რენესანსის ფარგლებში იქმნება სატირული ნაწარმოებები. სტეფანოს სახლიკისი განსაკუთრებით მკაცრად უდგება კრეტელ ქალებს და წარმოგვიდგენს სატირულ თხზულებებს: „სინაქსარი კეთილშობილ ქალთა და ღირსეულთა გამგებელთა“, „არქიმავლისტრები“, „სათათბირო“. კრეტულ ლიტერატურაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია პასტორალურ პოემას „კრეტელი ქალი“, რაც იმდროინდელი იტალიური პასტორალური იდილოს ერთგვარ მიბაძვას წარმოადგენს.
კრეტული თეატრი
კრეტული თეატრი დიდად სხვაობდა ანტიკური ბერძნული თეატრისაგან როგორც შინაარსობრივად, ისე — ფორმობრივად. დასაწყის პერიოდში პიესები იწერებოდა იტალიურ ენაზე და მხოლოდ მოგვიანებით შეენაცვლა მას ბერძნული. ახასიათებდა დასავლური თეატრის მკვეთრი გავლენა და სპექტაკლზე დასწრება შეეძლო ყველა სოციალური ჯგუფის წარმომადგენელს, სქესისა და ასაკის განურჩევლად. კრეტული თეატრის ფუძემდებელია გიორგოს ხორტაცისი. ის არის ავტორი ისეთი პიესებისა, როგორებიცაა: „კაძურბოსი“ (1595-1601), „სტათისი“ (1585-1592), „ეროფილი“ და სხვა.
ამ პერიოდში იქმნება და იდგმება კრეტელი დრამატურგისა და პოეტის ვინჩენცო კორნაროსის დრამა „ეროტოკრიტოსი“, რომელშიც გადმოცემულია არეტუზასა და ეროტოკრიტოსის სასიყვარულო ისტორია. ამ ნაწარმოებით კორნაროსმა შეძლო დრამატული და ეპიკური სტილის სინთეზი, ყურადღება გაემახვილებინა ანტიკური ბერძნული თეატრის მოდელზე და მოენახა ფორმა, რომელსაც ადეკვატურად აღიქვამდა კრეტელი საზოგადოება და დიდ პოპულარობასაც მოუტანდა ავტორს.
იხილეთ აგრეთვე
ეროტოკრიტოსი
სქოლიო
ბერძნული ლიტერატურა
მორონის კანტონი

მორონის კანტონი — კანტონი ეკვადორში, მორონა-სანტიაგოს პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მორონა. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 5 065 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
მორონა-სანტიაგოს პროვინციის კანტონები
Thirteen (Robert Miles album)

Thirteen (Robert Miles album)
Thirteen (stylised as Th1rt3en) is the fifth and final studio album by Robert Miles released on 7 February 2011, the third album he independently recorded and produced. The album's style is a blend of alternative and progressive rock with ambient and electronic soundscapes. It contains 13 instrumental compositions, hence the name of the album. The album was released as a CD and limited edition digipack. The digital version of the album includes an unlisted bonus track. Shortly after the release of the album, the songs "Miniature World", "Deep End", "Black Rubber", and "Antimony" were officially remixed and issued as a side release. The record also produced one single "Miniature World".
Background
Reception
Tom Ewing of The Guardian stated, "When the rhythm picks up – on Black Rubber and Antimony – Thirteen seems far more purposeful. But mostly Miles' liking for placid, limpid keyboard moods fails to gel with all this hefty axework, and much of this record is like a series of swimming pools being jumped in by a series of hippos." David Welsh of Music OMH wrote, "Robert Miles, a law unto himself as his own boss, has taken no shortcuts, and Thirteen, as a result, is as rich and rewarding a musical experience as one could hope to encounter." AllMusic's Jon O'Brien called the album "intriguing and fulfilling listen for his more recent converts."
Track listing
Personnel
Roberto Concina – arrangements, bass guitar, composer, engineering, keyboards, mixing, production, programming, sound designing
Toni Economides – engineering, mixing
Paul Falloon – bass
Michael Fossenkenper – mastering
Robert Fripp – electric guitar, keyboards
Davide Giovannini – drums
Steve Hussey – string arrangements
Dave Okumu – electric guitar
Mike Patto – fender rhodes, keyboards
Jon Thorne – bass, double bass
Urban Soul Orchestra – string arrangements
References
External links
Profile of Th1Rt3En at Saltrecords.com
Robert Miles albums
2011 albums
პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაცია

პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაცია (პგო) (არაბ. منظمة التحرير الفلسطينية‎‎, მუნაზამა ათ-თაჰრირ ალ-ფილასტინიია), შეიქმნა 1964 წელს პალესტინის ეროვნული საბჭოს პირველ სხდომაზე პალესტინის გათავისუფლების მიზნითა და თავისუფალი არაბული პალესტინის სახელმწიფოს შესაქმნელად. საპროგრამო დოკუმენტად ითვლება პალესტინის ქარტია. ამჟამად ლეგალურად მოქმედებს და გაეროს დამკვირვებლის სტატუსი აქვს. პგო-ს აღმასკომის თავმჯდომარედ 1969 წლიდან იყო იასირ არაფატი. მისი გარდაცვალების შემდეგ ამ პოსტზე აირჩიეს მაჰმუდ აბასი.
რესურსები ინტერნეტში
პ.გ.ო.-ს მოლაპარაკებების დეპარტამენტი
გაერთიანებულუი ერების მუდმივი სადამკვირვებლო მისია
პალესტინის ორგანიზაციები
პარტიზანული მოძრაობები
ნიუბოლდი (უისკონსინი)

ნიუბოლდი (უისკონსინი)
ნიუბოლდი — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის ონაიდის ოლქის შემადგენლობაში.
2000 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 2 710 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 34,3 კაცი/კმ².
ფართობი 240,9 კმ².
იხილეთ აგრეთვე
აშშ-ის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ონაიდის ოლქის ქალაქები
ზარიჩნეს რაიონი

ზარიჩნეს რაიონი — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 442 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 35 293 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 24,2 კაცს კმ²-ზე. ზარიჩნეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზარიჩნე.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
რივნეს ოლქის რაიონები
ადამივკა (კამიანეც-პოდილსკის რაიონი)

ადამივკა (კამიანეც-პოდილსკის რაიონი)
ადამივკა — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქის კამიანეც-პოდილსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 95 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
კამიანეც-პოდილსკის რაიონის სოფლები
გრენლანდიის დროშა

გრენლანდიის დროშა შეასრულა ადგილობრივმა თუე კრისტიანსენმა. შედგება ორი თანაბარი ჰორიზონტალური, ზედა თეთრი და ქვედა წითელი ზოლისგან. ცენტრისგან ოდნავ მარცხნივ, განთავსებულია დიდი დისკო, რომლის ზედა ნახევარიც წითელია, ქვედა კი თეთრი.
ადგილობრივ ენაზე დროშას ერფალასორპუტს (Erfalasorput) უწოდებენ, რაც „ჩვენს დროშას“ ნიშნავს. საკუთარი დროშის შექმნის იდეა გრენლანდიაში პირველად 1973 წელს გაჩნდა, როდესაც ხუთმა გრენლანდიელმა წარმოადგინა მწვანე, თეთრ და ლურჯ ფერებში გადაწყვეტილი დროშა.
1978 წელს დანიამ გრენლანდიას თვითმმართველობა მიანიჭა, რის შედეგადაც ის დანიის სამეფოში თანასწორუფლებიანი წევრი გახდა. ამის შემდეგ, ადგილობრივმა მმართველობამ დროშაზე კონკურსი გამოაცხადა; სულ შევიდა 555 ვარიანტი, საიდანაც 293 გრენლანდიელებს ეკუთვნოდათ.
საბოლოოდ, 1985 წლის 21 ივნისს, თუე კრისტიანსენის მიერ შექმნილი თეთრ-წითელი დროშა დამტკიცდა.
რესურსები ინტერნეტში
FOTW: Greenland - History of the Erfalasorput
Other flag proposals
სქოლიო
გრენლანდია
მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
გრენლანდიის ეროვნული სიმბოლოები