კატრინ ბრეია

კატრინ ბრეია (დ. 13 ივლისი, 1948, დე-სევრი, საფრანგეთი) — ფრანგი რეჟისორი, რომანისტი და ევროპის უმაღლესი სკოლის პროფესორი კინორეჟისურაში. ცხოვრობს პარიზში. იგი ცნობილია ფილმებში კონტრავერსიული საკითხების გაჟღერებითა და თავისი ბესტსელერი რომანებით. მისი ფილმები ხშირად იკვლევს გენდერსა და სექსუალობას. მას დაუწერია სცენარები ისეთი რეჟისორებისათვის, როგორებიც არიან მორის პიალა („პოლიცია“, 1985), ფედერიკო ფელინი („და ნავმა გაცურა“, 1983), ლილიანა კავანი („კანი“, 1981) და სხვები.
ადრეული ცხოვრება
ბრეია დე-სევრში დაიბადა და ნიორში გაიზარდა. 12 წლის ასაკში, ინგმარ ბერგმანის „მასხრების საღამოს“ ყურების შემდეგ, გადაწყვიტა, რომ მწერალი და რეჟისორი გამხდარიყო.
ბრეიამ კარიერა პარიზში, ივეტ ფიურეს „Studio d'Entraînement de l'Acteur“-ში სამსახიობო ტექნიკის შესწავლით დაიწყო. 17 წლის ასაკში გამოაქვეყნა თავისი პირველი რომანი, სახელწოდებით „მარტივი კაცი“. საფრანგეთის ხელისუფლებამ ის 18 წლამდე ასაკის მკითხველისათვის დაბლოკა.
კინო-კარიერა და სტილი
1972 წელს, როგორც მსახიობს, დებიუტი ჰქონდა ბერნარდო ბერტოლუჩის ფილმში „უკანასკნელი ტანგო პარიზში“, სადაც ასევე მისი და, მარი-ჰელენიც თამაშობს.
1976 წელს ბრეიამ თავისი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, თავისი მეოთხე რომანის ადაპტაცია გადაიღო, სახელწოდებით „ნამდვილი გოგონა“ (Une vraie jeune fille). პროდუსერების გაკოტრებისა და ფილმის ნუდისტური კონტენტის გამო, რამაც მისი დაბლოკვა გამოიწვია, ის მხოლოდ ოცი წლის შემდეგ, 2000 წელს გამოვიდა.
2007 წელს, მისმა ფილმმა, სახელწოდებით „საიდუმლო საყვარელი“, მსოფლიოს მასშტაბით კრიტიკოსებისა და მაყურებლების დიდი მოწონება დაიმსახურა. ფილმი მეცხრამეტე საუკუნეში მცხოვრები ფრანგი ავტორის, ჟულ ამედე ბარბე დ'ორევილის ცხოვრებას ეფუძნება. ფილმის შესახებ ბრეია ამბობს: „არიან ადამიანები, რომლებსაც ვძულდი, ახლა კი ამბობენ, რომ კი, ახლა მართლა ძალიან კარგი ფილმი გადავიღე, რომ, თურმე, დავმშვიდდი. მაგრამ არა, არ დავწყნარებულვარ! ისინი ცდებიან. არასწორი ადამიანები ყოველთვის არასწორებად დარჩებიან.“
ბრეია ქალების სექსუალობას იკვლევს, ფილმებში მთავარ როლებს ქალები ასრულებენ და ნარატივიც მათ გარშემო მიმდინარეობს. მაყურებელი მოვლენებს ქალების თვალებიდან აკვირდება. ფილმებში ბრეია ხშირად კონცენტრირდება ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა პირველი სექსი („ნამდვილი ახალგაზრდა გოგო“, 1976; „36 ზომის ქალიშვილი“, 1988), მაზოხიზმი („რომანი“, 1999), რომანტიკული ურთიერთობა ხანშიშესულ ქალსა და ახალგაზრდა კაცს შორის („იდეალური სიყვარული!“, 1996; „მოკლე გადაკვეთა“, 2001).
კატრინ ბრეიას კინოზე გავლენა მოახდინა იტალიურმა ნეორეალიზმმა.
2014 წელს მან თავისი საყვარელი ფილმები ჩამოთვალა: „ვანდა“ (1970, რეჟ. ბარბარა ლოდენი), „პერსონა“ (1966, რეჟ. ინგმარ ბერგმანი), „პატარა თოჯინა“ (1956, რეჟ. ელია კაზანი), „ივან IV მრისხანე“ (1944, რეჟ. სერგეი ეიზენშტეინი), „გრძნობათა იმპერია“ (1976, რეჟ. ნაგისა ოსიმა), „მეტროპოლისი“ (1927, რეჟ. ფრიც ლანგი), „დაკარგული გზა“ (1997, რეჟ. დევიდ ლინჩი), „მკვლელობის განზრახვა“ (1964, რეჟ. სოჰეი იმამურა).
ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
ბრეია IMDB-ზე
BFI კატრინ ბრეიას შესახებ
კატრინ ბრეიას ინტერვიუ
ბრეიას ინტერვიუ The Guardian-თან
კატრინ ბრეიას ფილმების შესახებ
ბრეიას ბიოგრაფია
სქოლიო
ფრანგი კინორეჟისორები
დაბადებული 13 ივლისი
დაბადებული 1948
ფრანგი ქალი სცენარისტები
ფრანგი რეჟისორები
ქალი რეჟისორები
ფრანგი ქალი რომანისტები
ფრანგი მწერლები
ფრანგულენოვანი კინორეჟისორები
ფრანგი ქალი კინორეჟისორები
ფრანგი ქალი კინორეჟისორები
XX საუკუნის ფრანგი სცენარისტები
XXI საუკუნის ფრანგი სცენარისტები