PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ეტიენ ჟოფრუა სენტ-ილერი

ეტიენ ჟოფრუა სენტ-ილერი (დ. 15 აპრილი, 1772, ეტამპი — გ. 19 ივნისი, 1844, პარიზი) — ფრანგი ზოოლოგი, ევოლუციონისტი, ჩარლზ დარვინის ერთ-ერთი წინამორბედი, საფრანგეთის ინსტიტუტის წევრი (1807). 1791–1801 წლებში მონაწილეობდა ეგვიპტის ექსპედიციაში, რის შედეგადაც აღწერა ძუძუმწოვრების, ამფიბიების, ქვეწარმავლებისა და თევზების მრავალი ახალი გვარი და სახეობა. ხერხემლიან ცხოველთა ცალკეული კლასების შიგნით შედარებით-ანატომიური გამოკვლევების საფუძველზე ამტკიცებდა ორგანიზმთა აღნაგობის ერთიანობას. ხერხემლიანთა სხვადასხვა კლასს შორის მორფოლოგიური ერთიანობის დასადგენად სწავლობდა ჩანასახების შედარებით მორფოლოგიას, რითაც საფუძველი ჩაუყარა ევოლუციურ ემბრიოლების მტკიცებებს, ბიოგენეზურ კანონს, „ანალოგების თეორიას“. შეიმუშავა ე. წ. სინთეზური მორფოლოგია, რომელიც გამოიყენა თავის „ანატომიის ფილოსოფიაში“ (ტ. 1, 1818); ცდილობდა რა ცხოველთა აღნაგობის ერთიანი გეგმის მოძღვრების დასაბუთებას, ჟოფრუა სენტ-ილერმა დაუშვა მთელი რიგი სერიოზული შეცდომები (მაგ., ფეხსახსრიანთა გარეგანი ქიტოვანი ჩონჩხი გააიგივა ხერხემლიანი ცხოველების შინაგან ძვლოვან ჩონჩხთან). ჟოფრუა სენტ-ილერის მოძღვრება ცხოველთა სამყაროს ყველა ტიპის ორგანიზაციის ერთიანი გეგმის შესახებ მეტაფიზიკური იყო, მაგრამ ხელი შეუწყო წარმოშობის ერთიანობის იდეის განმტკიცებას. 1830 წელს გაილაშქრა ჟორჟ კიუვიეს მოძღვრების წინააღმდეგ სახეობათა უცვლელობის შესახებ. მკაცრად გააკრიტიკა კიუვიეს თეორია ცხოველთა სამყაროს აგებულების 4 იზოლირებული ტიპის შესახებ. 1831 წელს ჟოფრუა სენტ-ილერი გამოვიდა ევოლუციური იდეის დასაცავად, რისთვისაც გამოიყენა ემბრიოლები, პალეონტოლები, შედარებითი ანატომიური და სისტემატიკის მონაცემები. მას შექმნა თეორია სიმახინჯეებზე, როგორც ბუნებრივ მოვლენებზე („ანატომიის ფილოსოფია“, ტ. II, 1822). საფუძველი ჩაუყარა ტერატოლოგიას, ცხოველთა აკლიმატიზაციას.
ლიტერატურა
ფრანგი ზოოლოგები
დაბადებული 15 აპრილი
დაბადებული 1772
გარდაცვლილი 19 ივნისი
გარდაცვლილი 1844
ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთი

ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთი — მდებარეობს შუშას ჰაჯი იუსიფლის უბანში. ითვლება, რომ იგი აშენდა მე-18-19 საუკუნეებში. არქიტექტორი მემარ კარბალაი საფიხან ყარაბაღია.
ისტორია
მეჩეთი აშენდა გასიმ ბეი ზაქირისა და გ.ისმაილოვის ქუჩების კვეთაზე, ჰაჯი იუსიფლის უბანში, შუშაში. ჰაჯი იუსიფლის უბანი შუშას ერთ-ერთი უძველესი უბანია. მეჩეთი იყო მე-19 საუკუნეში შუშაში მოქმედი 19 მეჩეთიდან ერთ-ერთი.
მეჩეთი იყო შუშას სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული ნაკრძალის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი ძეგლი. საოკუპაციო პერიოდის დასრულების შემდეგ დაიწყო ისტორიული ძეგლის რესტავრაცია.
მე-19 საუკუნეში აშენებული ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთის გენერალური შესასვლელი შედგებოდა ასიმეტრიული მთავარი ფასადის, ფანჯრებისა და კარების ღიობისაგან. მიუხედავად ამისა, განსაკუთრებული გემოვნებით იყო დამუშავებული ნახევარმთვარის ფორმის თასები, რომლებიც ფარავს ამ ღიობებს და რამდენიმე ქვის წარწერას, რომლებიც განთავსებულია ამ ზოლებზე. ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთის საერთო დარბაზში აშენდა ქალთა სალოცავი ოთახი და მასში შესასვლელად საერთო შესასვლელი კარის გვერდით განთავსდა ცალკე კარი. იმ კარის შიდა ზღურბლიდან დაწყებული კიბეები პირდაპირ ადის ქალთა განყოფილებამდე. საერთო შესასვლელი კარის ზედა მხარეს განთავსებული წყვილი ფანჯარა უზრუნველყოფს ამ ერთეულის ბუნებრივ განათებას.
სქოლიო
აზერბაიჯანის ძეგლები
იოანა ქუჩურადი

იოანა ქუჩურადი (დ. 4 ოქტომბერი 1936, სტამბოლი, თურქეთი) — თურქი ფილოსოფოსი. თურქეთის ფილოსოფოსთა საზოგადოების პრეზიდენტი და მალთეფეს უნივერსიტეტის სრული განაკვეთის აკადემიკოსი.
ბიოგრაფია
წარმოშობით ბერძენი ქუჩურადი დაიბადა 1936 წლის 4 ოქტომბერს, სტამბოლში, თურქეთი. 1954 წელს სტამბოლში ზაპეიონის გოგონებისთვის ბერძნული გიმნაზიის დასრულების შემდეგ, იგი სწავლობდა ფილოსოფიას სტამბოლის უნივერსიტეტში, რომელიც 1959 წელს ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. 1965 წელს მოიპოვა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი ამავე უნივერსიტეტში. იოანა ქუჩურადი მუშაობდა ასისტენტ პროფესორად თავის მშობლიურ და ერზურუმის ათათურქის უნივერსიტეტში.
იგი დამფუძნებელი და ხელმძღვანელია ჰაჯეთეფეს უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დეპარტამენტის, სადაც იგი ასევე ასწავლიდა ფილოსოფიას, როგორც ფილოსოფიის პროფესორი. 1997-2005 წლებში, ქუჩურადი ჰაჯეთეფეს უნივერსიტეტში ადამიანის უფლებათა და ფილოსოფიის კვლევითი ცენტრის დამფუძნებელი დირექტორი იყო. 1998 წლიდან იუნესკოს ფილოსოფიის კათედრის მფლობელია. 2006 წლიდან ქუჩურადი ასწავლის ფილოსოფიას და არის მალთეფეს უნივერსიტეტის ადამიანის უფლებათა და ფილოსოფიის კვლევითი ცენტრის დირექტორი.
თანამდებობები
იოანა ქუჩურადი 1998 წლიდან ჰაჯეთეფეს უნივერსიტეტის იუნესკოს ადამიანის უფლებათა და ფილოსოფიის კათედრის მფლობელია, ხოლო 2009 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის ფილოსოფიის კათედრის დირექტორია.
1959 წლიდან მუშაობდა სტამბოლის, ათათურქის, ჰაჯეთეფესა და იედითეფეს უნივერსიტეტებში.
ჯილდოები
ქუჩურადიმ მიიღო უამრავი ჯილდო, მათ შორის:
Goethe-Medaille (1996)
დოქტორის წოდება, კრეტას უნივერსიტეტი, საბერძნეთი (1996)
თურქეთის მეცნიერებათა აკადემიის ჯილდო (1996)
ჰაჯეთეფეს უნივერსიტეტის პრემია მეცნიერულ მიღწევებში (1994-1995 და 1995–1996 აკადემიური წელი)
დოქტორის წოდება, რიკარდო პალმას უნივესიტეტი, ლიმა, პერუ (2000)
თურქეთის ჟურნალისტთა ასოციაციის პრემია პრესის თავისუფლება 1999 (2000)
იუნესკოს არისტოტელეს მედალი (2003)
რესურსები ინტერნეტში
თურქეთის ფილოსოფოსთა საზოგადოების ოფიციალური ვებ-გვერდი
სქოლიო
დაბადებული 1936
თურქი ფილოსოფოსები
თურქი მეცნიერები
თურქი აკადემიკოსები
Vorotan, Goris

Vorotan, Goris
Vorotan is a village in the Goris Municipality of the Syunik Province in Armenia.
Demographics
The Statistical Committee of Armenia reported its population was 307 in 2010, up from 271 at the 2001 census.
References
Populated places in Syunik Province
ნიკოლაი სმეცკოი

ნიკოლაი სმეცკოი
ნიკოლაი ნიკოლაის ძე სმეცკოი (დ. 18 ოქტომბერი, 1852, მოსკოვი — 9 ოქტომბერი, 1931, სოხუმი) — რუსი მეცენატი და მეწარმე. სოხუმის დენდროპარკის შემქმნელი, ტუბერკულოზის სამკურნალო სანატორიუმების დამაარსებელი აფხაზეთში.
ბიოგრაფია
დაიბადა სასწავლებლის დირექტორის ოჯახში. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1882 წელს დაქორწინდა არქეოლოგ გეორგი ფილიმონოვის ასულზე. 7 წლის შემდეგ, ქალის ავადმყოფობის გამო, მათი ოჯახი საცხოვრებლად სოხუმში გადავიდა.
სმეცკოიმ აფხაზეთში ცხოვრებისას მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მხარის მეცნიერების, ეკონომიკისა და კულტურის განვითარებაში. აქ მან 1890-1910 წლებში გააშენა სუბტროპიკული მცენარეების მსხვილი პარკი (თანამედროვე სოხუმის დენდროპარკი) და ააშენა სანატორიუმები ფილტვების დაავადებების სამკურნალოდ (ორი კორპუსი გულრიფშში, ერთიც აგუძერაში).
ის ჩართული იყო საზოგადოებრივ და საქველმოქმედო საქმიანობაში: სმეცკოი იყო სოხუმის საქალაქო საბჭოს ხმოსანი. მან დააფინანსა ქალაქის რიგი საჯარო შენობების მშენებლობა.
გასაბჭოების შემდეგ სმეცკოის და მისი მეუღლეს დენდროპარკრთან მდებარე თავიანთსავე ყოფილ ქონებაში დარჩენის უფლება მისცეს (ისინი პირველ სართულზე ცხოვრობდნენ). ნიკოლაი სმეცკოი გარდაიცვალა ტვინში სისხლჩაქცევით 1931 წელს. 1964 წელს დენდროპარკის შესასვლელში მისი დამაარსებლის ბიუსტი დადგეს.
ლიტერატურა
А. С. Агумаа. Николай Николаевич Смецкой (1852—1931). Сухуми: 2010.
სქოლიო
რუსი მეწარმეები
Rasim Ojagov

Rasim Ojagov (22 November 1933 – 11 July 2006) was a Soviet-Azerbaijani film director and camera operator, Honoured Art Worker of Chechen-Ingush ASSR (1964), People's Artist of the Azerbaijan SSR (1982), laureate of the State Prize of the Azerbaijan SSR.
Biography
Rasim Ojagov was born on 22 November 1933 in Shaki, Azerbaijan. In his youth he dreamed of becoming a geologist. But, appearance of shooting group of “Azerbaijanfilm” film studio in his city made him to revise his choice of profession. After graduating from local school in Sheki in 1951, he attended film Institute in Moscow despite his parents' disapproval. In 1951-1956's, he studied at camera operator faculty of VGIK.
In 1965, he studied at director faculty of Azerbaijan Theatrical Institute named after I.Aliyev. In 1956, he worked as camera operator-director at “Azerbaijanfilm” and in 1973, as a director. In 1964, he conferred Honoured Art Worker of Chechen-Ingush ASSR. In 1950's, a new generation of directors, including Mukhtar Dadashov, Teyyub Akhundov, Alisattar Atakishiyev appeared. In these years Rasim Ojagov began his career. “Her great heart” film was the first film Ojagov. He was considered a professional in describing of psychological scenes. This film is about life of Sumgayit metallurgists. Mental sufferings of the workers are described in this film.
Filmography
Rasim Ojagov shot about 11 multireel films.
Awards
Laureate of the State Prize of the Azerbaijan SSR (1979, for the film “Birthday”);
Laureate of the USSR State Prize (1981, for the film “Interrogation”;
People's Artist of Azerbaijan.
References
1933 births
Soviet screenwriters
Male screenwriters
Azerbaijani writers
Azerbaijani cinematographers
Azerbaijani film directors
Recipients of the USSR State Prize
People from Shaki, Azerbaijan
2006 deaths
20th-century screenwriters
Burials at II Alley of Honor
რობინიო

რობინიო
რობსონ დე სოუზა, მეტსახელად რობინიო (დ. 25 იანვარი, 1984, სან-ვისენტი, სან-პაულუს შტატი, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, თურქული საფეხბურთო კლუბის „ისტამბულ ბაშაკშეჰირის“ თავდამსხმელი.
პირველი პროფესიონალური კონტრაქტი გააფორმა ბრაზილიურ კლუბ „სანტოსთან“ 2002 წელს, თვრამეტი წლის ასაკში. რობინიოს თამაშმა მადრიდის „რეალის“ ხელმძღვანელობის ყურადღება მიიქცია და ახალგაზრდა ბრაზილიელი 2005 წელს აღმოჩნდა მადრიდის „რეალში“. 2008 წლის 1 სექტემბერს იგი გადავიდა „მანჩესტერ სიტიში“ 42.5 მილიონი ევროს სანაცვლოდ (32.5 მილიონი გირვანქა სტერლინგი), ხოლო 2010 წელს 4 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა „მილანთან“. მილანიდან წასვლის შემდეგ სხვადასხვა დროს თამაშობდა „გუანჩჟოუ ევერგრანდსა“ და „ატლეტიკო მინეიროში“. 2018 წელს გამოდიოდა თურქულ კლუბ „სივასპორში“. 2019 წლიდან „ისტამბულ ბაშაკშეჰირის“ შემადგენლობაშია.
2017 წლის ნოემბერში იტალიის სასამართლომ რობინიოს 22 წლის ალბანელ ქალზე განხორციელებული სექსუალური ძალადობისთვის 9 წლით პატიმრობა მიუსაჯა. მიუხედავად ამისა, ბრაზილიის კონსტიტუციის თანახმად, მისი ექსტრადირება ბრაზილიიდან იტალიაში ვერ მოხდება, რის გამოც რობინიომ შეძლო თავი აერიდებინა სასჯელისთვის.
ტიტულები
საკლუბო
სანტოსი
ბრაზილიის ჩემპიონატი სერია A (2): 2002, 2004
პაულისტას ლიგა (2): 2010, 2015
ბრაზილიის თასი: 2010
რეალ მადრიდი
ლა ლიგა (2): 2006–07, 2007–08
ესპანეთის: 2008
მილანი
სერია A: 2010–11
იტალიის სუპერთასი: 2011
გუანჩჟოუ ევერგრანდი
ჩინეთის სუპერლიგა: 2015
ატლეტიკო მინეირო
მინეიროს ლიგა: 2017
სანაკრებო
ბრაზილია
ფიფა-ს კონფედერაციის თასი: 2005, 2009
კოპა ამერიკა: 2007
კონკაკაფის ოქროს თასი: ვერცხლი, 2003
სუპერკლასიკო დე ლას ამერიკასი: 2014
ინდივიდუალური
სამხრეთ ამერიკის წლის გუნდი: 2002, 2003, 2004
World Soccer-ის წლის ახალგაზრდა ფეხბურთელი: 2005
კოპა ამერიკის ოქროს ბურთი, 2007
კოპა ამერიკის ოქროს ბუცი, 2007
პაულისტას ლიგის წლის გუნდი: 2015
ბრაზილიის ჩემპიონატი სერია A-ს წლის გუნდი
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
რობინიოს პროფილი და სტატისტიკა
რობინიოს სტატისტიკა – Futpédia
რობინიოს პროფილი – sambafoot.com
სქოლიო
დაბადებული 25 იანვარი
დაბადებული 1984
ბრაზილიელი ფეხბურთელები
ბრაზილიის ნაკრების ფეხბურთელები
სანტოსის ფეხბურთელები
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფეხბურთელები
პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები
სერია A-ს ფეხბურთელები
მადრიდის რეალის ფეხბურთელები
მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები
მილანის ფეხბურთელები
გუანჩჟოუ ევერგრანდის ფეხბურთელები
ატლეტიკო მინეიროს ფეხბურთელები
სივასპორის ფეხბურთელები
ჩინეთის სუპერ ლიგის ფეხბურთელები
თურქეთის საფეხბურთო სუპერლიგის ფეხბურთელები
2003 წლის კონკაკაფის ოქროს თასის ფეხბურთელები
2005 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები‎
2006 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2007 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები
2009 წლის ფიფა-ს კონფედერაციის თასის ფეხბურთელები‎
2010 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2011 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები
2015 წლის კოპა ამერიკის ფეხბურთელები
ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
1310-იანები

1310-იანები
პოლიტიკა
ეკონომიკა
კულტურა
პარაგვაის სენატი

პარაგვაის სენატი — პარაგვაის ორპალატიანი კონგრესის ზედა პალატა. შედგება 45 წევრისგან, რომლებსაც 5 წლით პროპორციული წარმომადგენლობით სისტემით ირჩევენ.
რესურსები ინტერნეტში
THE PARAGUAYAN SENATE
პარაგვაის პოლიტიკა
მიხეილ ფრუნზე

მიხეილ ფრუნზე
მიხეილ ვასილის ძე ფრუნზე (დ. 1885 — გ. 31 ოქტომბერი, 1925) — მოლდოვური წარმომავლობის რუსი რევოლუციონერი, საბჭოთა სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე.
ბიოგრაფია
1904 წლიდან იყო რსდმპ წევრი. იყო 1905 წლის 9 იანვრის „სისხლიანი კვირის“ მანიფესტაციისა და 1905-07 წლების რევოლუციის აქტიური მონაწილე. იყო სტოკჰოლმში გამართულ რსდმპ მე-4 ყრილობის დელეგატი. პირველი მსოფლიო ომის დროს იმყოფებოდა გადასახლებაში, სადაც ეწეოდა რევოლუციურ აგიტაციას. 1917 წლიდან იყო მინსკის გუბერნიის გლეხთა საბჭოების აღმასკომის თავმჯდომარე და ქალაქ მინსკის რსდმპ ქალაქკომის ორგანიზატორი. 1918 წლის აგვისტოდან იაროსლავლის სამხედრო ოლქის სამხედრო კომისარია. 1919 წლის თებერვლიდან ბოლშევიკთა მე-4 არმიის სარდალია, მაის-ივნისში თურქესტანის არმიის სარდალი. 1919-20 წლებში მისი სარდლობისას მოხდა ბუხარის საამიროს ოკუპაცია და გასაბჭოება. შემდეგ იყო სამხრეთის ფრონტის სარდალი. 1920 წლის 3 დეკემბრიდან სამხედრო რევოლუციური საბჭოს რწმუნებული უკრაინაში, უკრაინისა და ყირიმის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი, ამავე დროის უკრაინის კომუნისტური პარტიის ცკ-ს წევრი. 1922 წლიდან უკრაინის სსრ-ს სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. 1924 წლის მარტიდან სსრკ სამხედრო რევოლუციური საბჭოს თავმჯდომარისა და სამხედრო და საზღვაო საქმეთა სახალხო კომისრის მოადგილე. იმავე წლის აპრილიდან წითელი არმიის მთავარი შტაბის უფროსი. 1925 წლის იანვრიდან ლევ ტროცკის გადაყენების შემდეგ ინიშნება სამხედრო რევოლუციური საბჭოს თავმჯდომარედ და სამხედრო და საზღვაო საქმეთა კომისრად. გარდაიცვალა ოპერაციის დროს.
რესურსები ინტერნეტში
Prominent Russians: Mikhail Frunze Russiapedia
Frunze's writings on military theory
სქოლიო
დაბადებული 1885
გარდაცვლილი 31 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1925
რუსი სამხედრო მოღვაწეები
რუსი რევოლუციონერები
ბოლშევიკები
რსდმპ-ის წევრები
დისკავერი (შატლი)

დისკავერი (შატლი)
კოსმოსური შატლი დისკავერი (ორბიტალური აპარატის აღნიშვნით: OV-103) — აშშ-ის კოსმოსური სააგენტო ნასას ხმარებიდან ამოღებული ერთ-ერთი ორბიტალური აპარატი, რომელიც ნაწილი იყო ნასას კოსმოსური შატლების პროგრამისა. იგი წარმატებით ასრულებდა ოპერაციებს მისი პირველი მისიიდან, STS-41-D, მოყოლებული (30 აგვისტო, 1983) მის დაბრუნებამდე დედამიწაზე, STS-133-ის დროს (9 მარტი, 2011). დისკავერიმ იფრინა უფრო მეტი ვიდრე ნებისმიერმა სხვა კოსმოსურმა შატლმა, შეასრულა 39 წასმატებული მისია 27 წლის განმავლობაში.
1984 წელს დისკავერი გახდა მესამე ოპერირებადი ორბიტალური კოსმოსური აპარატი, კოლუმბიასა და ჩელენჯერთან ერთად, და განახორციელა თავისი საბოლოო დაჯდომა კენედის კოსმოსურ ცენტრში 2011 წლის 9 მარტს, 10:57:17 CST დროით. შატლი ახორციელებდა როგორც სამეცნიერო-კვლევით, ასევე საერთაშორისო კოსმოსური სადგურის სამონტაჟო მისიებს. დისკავერიმ ასევე ორბიტაზე გაუშვა ჰაბლის კოსმოსური ტელესკოპი. იგი იყო ასევე პირველი ოპერირებადი კოსმოსური შატლი, რომელიც ხმარებიდან ამოიღეს, მას მიჰყვა ინდევორი, ხოლო შემდგომ — ატლანტისი.
რესურსები ინტერნეტში
დაბრუნება საფრენი მისიებიდან STS-114 და STS-121
კოსმოსური ორბიტალური შატლი დისკავერი (OV-103)
დისკავერის გაშვების მოსამზადებელი სამუშაოების ფოტოები
სქოლიო
პილოტირებადი კოსმოსური აპარატები
კოსმოსური ხომალდები
ინჰულივკა

ინჰულივკა — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 274 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ბერისლავის რაიონის სოფლები
თოხლიაურის მეოთხე ეკლესია

თოხლიაურის მეოთხე ეკლესია (ასევე ცნობილი როგორც ღამურის საყდარი) — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურის ჩრდილოეთით, 3-3,5 კილომეტრის მოშორებით. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით, სავარაუდოდ აგებულია უფრო ძველი ეკლესიის ადგილზე, რომლის აღმოსავლეთ კედლის ნაწილი ახალი ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელშია ჩასმული.
ეკლესია დარბაზულია, 5,7 მეტრი 4,3 მეტრზე. ნაგებია დაუდევრად, რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობაშე ასევე გამოყენებულია შირიმის ქვები.
შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ეკლესიის დარბაზი მოკლე და დაბალია, სიგრძეში 2,9 მეტრი, სიგანე 3,3 მეტრი, სიმაღლე იატაკიდან კამარის წვერამდე 3,5 მეტრი. აღმოსავლეთიდან ეკლესიას ერთვის აფსიდა, რომელსაც გეგმით გაგანიერებული ნახევარწრის ფორმა აქვს. აფსიდში მოწყობილია დაბალი სარკმელი, რომელიც აფსიდის ღერძიდან ოდნავ ჩრდილოეთითაა. სარკმლის ორივე მხარეს მცირე ზომის თითო ნიშია. სარკმლის ქვემოთ კი ოთხწახნაგა ტრაპეზია. აფსიდი ტალანქად ნაწყობი კონქითაა გადახურული.
დარბაზის დასავლეთის ორივე კუთხე ოდნავ მომრგვალებულია. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო-თითო ოთხკუთხა სარკმელია.
გარედან აღმოსავლეთ კედლის წყობაში შესამჩნევია ძველი ეკლესიის საპირე წყობის ქვედა რიგების მცირე ნაწილი, რომელიც შირიმის ქვებითაა გამოყვანილი.
ლიტერატურა
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ხარტუმის შტატი

ხარტუმის შტატი — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. შედგება 7 ოლქისაგან.
ფართობი 22 142 კმ².
მოსახლეობა 5 274 321 კაცი (2008).
ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ხარტუმი, რომელიც ამავდროულად არის ქვეყნის დედაქალაქიც.
რესურსები ინტერნეტში
სუდანის შტატები
სუდანის შტატები
Norabak

Norabak is a village in the Vardenis Municipality of the Gegharkunik Province of Armenia. The village was populated by Azerbaijanis before the exodus of Azerbaijanis from Armenia after the outbreak of the Nagorno-Karabakh conflict. In 1988-1989 Armenian refugees from Azerbaijan settled in the village.
Etymology
The village was also previously known as Azizli. The village was renamed Norabak following Armenia's independence.
References
External links
Populated places in Gegharkunik Province
ლეახალე

ლეახალე — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში, ნაკიანის თემი (სოფლები: ლეახალე, ლექარჩე, ნაკიანი). მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე, მდინარე ზანის (ხობისწყლის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 240 მ, ჩხოროწყუდან 10 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 58 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის სოფლები
Davyd Saldadze

Davyd Saldadze
Davyd Tengizovich Saldadze (born February 15, 1978) is an Uzbekistani wrestler of Georgian origin, he also wrestled for Ukraine and won the Silver medal in the Men's Greco-Roman 97kg in the 2000 Summer Olympics in Sydney for Ukraine. He was born in Kutaisi, Georgian SSR and is the brother of Georgiy Saldadze.
References
External links
1978 births
Living people
Sportspeople from Kutaisi
Ukrainian male sport wrestlers
Uzbekistani male sport wrestlers
Olympic wrestlers for Ukraine
Olympic wrestlers for Uzbekistan
Olympic medalists in wrestling
Olympic silver medalists for Ukraine
Wrestlers at the 2000 Summer Olympics
Wrestlers at the 2004 Summer Olympics
Wrestlers at the 2008 Summer Olympics
Medalists at the 2000 Summer Olympics
Asian Games bronze medalists for Uzbekistan
Asian Games medalists in wrestling
Wrestlers at the 2010 Asian Games
Medalists at the 2010 Asian Games
World Wrestling Championships medalists
European Wrestling Championships medalists
Ukrainian people of Georgian descent
Uzbekistani people of Georgian descent
Austrodaphnella yemenensis

Austrodaphnella yemenensis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
Perateia

Perateia ("place beyond [the sea]", cf. peraia) was the overseas territory of the Empire of Trebizond, comprising the Crimean cities of Cherson, Kerch and their hinterlands. The territory was probably administered during Byzantine rule from Trebizond before the Comneni established a separate empire a few weeks before the Crusader sack of Constantinople in 1204.
Trapezuntine control over Perateia had been weak almost from the beginning, subjected to pressure from the Genoese and Tatars by the time of Alexius I's death in 1222. The year after, the Seljuk Turks raided Perateia's coasts, and built the fortress of Sudak to try and channel the Crimean trade from Trebizond into Seljuk-held Sinope. After that, the area was administered by the Gabras family, Trapezuntine magnates who later established the Principality of Theodoro.
External links
Brief history of Theodoro Principality (Mangup) ENG
Empire of Trebizond
Medieval Crimea
Political history of Crimea
უწლევი

უწლევი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ალის თემი), მდინარე ჭერათხევის (სურამულას მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, ხაშურიდან 29 კმ. 2006 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ოჯახი, სულ 25 ადამიანი. სოფლის სასაფლაოზე დგას ღვთისმშობლის ეკლესია.
დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 23 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, სოფელში ცხოვრობს 15 კაცი, საიდანაც 10 მამაკაცია, ხოლო 5 ქალი
ლიტერატურა
სქოლიო
ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ივანე ბოლტინი

ივანე ბოლტინი (დ. 1 იანვარი, 1735 ― გ. 6 ოქტომბერი, 1792, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი ისტორიკოსი, გენერალ-მაიორი. მისი მთავარი ნაშრომებია ორტომეულები „შენიშვნები ბ. ლეკლერკის ძველი და თანამედროვე რუსეთის ისტორიაზე“ (1788-1794) და „კრიტიკული შენიშვნები თავად შჩერბატოვის ისტორიის პირველ და მეორე ტომებზე“ (1793-1794).
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
გარდაცვლილი 1608
გარდაცვლილი 6 ოქტომბერი
რუსი ისტორიკოსები
რუსეთის იმპერიის გენერალ-მაიორები
დაბადებული 1 იანვარი
დაბადებული 1735
რეზო ჩხეიძე

რეზო ჩხეიძე
რევაზ (რეზო) დავითის ძე ჩხეიძე (დ. 8 დეკემბერი, 1926, ქუთაისი — გ. 3 მაისი, 2015, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966), სსრკ სახალხო არტისტი (1980), პროფესორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა საბჭოთა რეჟიმის მიერ 1937 წელს დახვრეტილი ცნობილი მწერლის დავით ჩხეიძის (ლიტერატურული ფსევდონიმი — დია ჩიანელი) ოჯახში.
1943-1946 წლებში სწავლობდა რუსთაველის სახელობის თეატრალურ ინსტიტუტში, 1953 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ს. იუტკევიჩისა და მ. რომის სახელოსნო). რეჟისორ თენგიზ აბულაძესთან ერთად გადაიღო კინონარკვევები: „ჩვენი სასახლე“ (1953), „ქართული ხალხური ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლი“ (1954) და მხატვრული ფილმი „მაგდანას ლურჯა“ (1955; კანის IX საერთაშორისო კინოფესტივალის მთავარი პრიზი - „ოქროს რტო“ და I პრემია ედინბურგის X საერთაშორისო კინოდესტივალზე, ორივე 1956).
გადაიღო მხატვრული ფილმები: „ჩვენი ეზო“ (1956, ოქროს მედალი, I პრემია და დიპლომი მოსკოვის ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VI მსოფლიო ფესტივალზე 1957), „მაია წყნეთელი“ (1959), „განძი“ (1961; დიდი პრიზი დელის II საერთაშორისო კინოფესტივალზე, 1961), „ზღვის ბილიკი“ (1962), „ჯარისკაცის მამა“ (1964, პრემია კორკში (ირლანდია) X საერთაშორისო კინოფესტივალზე, დიპლომი სან-ფრანცისკოსა და სალონიკის საერთაშორისო კინოფესტივალებზე, პრიზი რომის II საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ოთხივე 1965), „ღიმილის ბიჭები“ (1969 საქართველოს კომკავშირის პრემია „ჯარისკაცის მამასთან“ ერთად, 1970), „ნერგები“ (1972; დიპლომი მოსკოვისა და ტაშკენტის საერთაშორისო კონოფესტივალებზე, ორივე 1973), „მშობლიურო ჩემო მიწავ!“ (1980; მთავარი პრიზი და დიპლომი ვილნიუსის XIV საკავშირო კინოფესტივალზე, 1981; ლენინური პრემია, 1986; 1991 - უარი განაცხადა) და სხვა.
ჩხეიძის ფილმებს ახასიათებს მაღალი იდეურობა, სიახლის გრძნობა, სისადავე, მოქალაქეობრივი ჟღერადობა. ყოფილი სსრკ უმაღლესი საბჭოს IX-XI მოწვევების დეპუტატი. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, ორი სხვა ორდენითა და მედლებით. 1963-1981 წლებში საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირის მდივანი. 1974 წლიდან რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის პედაგოგი, 1973-2005 წლებში კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ დირექტორი იყო.
რეზო ჩხეიძე 2015 წლის 3 მაისს გარდაიცვალა თბილისში. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
ჯალაღანია რ., სიმაღლე, თბ., 1981;
Бровченко Г., В центре событий — человек, «Советский экран», 1965, № 14;
Тиканадзе Р., Единение народов, единение поколений, «Искусство кино», 1972, № 8;
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 8 დეკემბერი
დაბადებული 1926
გარდაცვლილი 3 მაისი
გარდაცვლილი 2015
ქუთაისში დაბადებულები
საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ქართველი კინორეჟისორები
საბჭოთა კინორეჟისორები
ქართველი სცენარისტები
ლენინის ორდენის კავალრები
შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
ლენინური პრემიის ლაურეატები
თბილისის საპატიო მოქალაქეები (2001)
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
სსრკ-ის სახალხო არტისტები
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრები
სსრკ-ის IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
სკკპ-ის XXVI ყრილობის დელეგატები
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
რეზო