PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ლია ელიავა

ლია ელიავა
ლია შალვას ასული ელიავა (დ. 28 მაისი, 1934, თბილისი ― გ. 8 ოქტომბერი, 1998, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1976).
ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში 1934 წლის 28 მაისს. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო მოსკოვის ანატოლი ლუნაჩარსკის სახელობის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1955 წელს. ამავე წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მსახიობია. 1960 წელს მიღებული აქვს საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტის, ხოლო 1976 წელს საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტის წოდება. 1956 წლიდან იღებენ კინოში. ბევრ ფილმში მას პარტნიორობას უწევს მეუღლე — პოპულარული ქართველი მსახიობი ოთარ კობერიძე.
ლია ელიავა გარდაიცვალა 1998 წლის 8 ოქტომბერს.
ფილმოგრაფია
1956: „ჩრდილი გზაზე“ (ნინო) რეჟ. დავით რონდელი
1956: „ბაში-აჩუკი“ (მზისა და მთვარისა)
1957: „ქალის ტვირთი“ (ქეთევან ახატნელი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1958: „მამლუქი“ (ზეინაბი) რეჟ. დავით რონდელი
1959: „განაჩენი“ (ნანი) რეჟ. ლევან ხოტივარი
1960: „შეწყვეტილი სიმღერა“ (ელიკო გელოვანი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1960: „ირისთონის შვილი“ (ანა ცალიკოვა)
1961: „ჭიაკოკონა“ (ირმა) რეჟ. იური ქავთარაძე
1962: „საღამო მშვიდობისა“ (ანა)
1964: „ზღვის შვილები“ (ლეილა) რეჟ. კონსტანტინე პიპინაშვილი
1965: „მე ვხედავ მზეს“ (ქეთო) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1967: „ქალაქი ადრე იღვიძებს“ (მელიტა) რეჟ. სიკო დოლიძე
1967: „მალე გაზაფხული მოვა“ (ნატო) რეჟ. ოთარ აბესაძე
1968: „ბზიანეთი“ რეჟ. ლიანა ელიავა
1969: „ძმები საროიანები“ (თაკუ)
1972: „თეთრი ქვები“ (მარიამი)
1972: „მე და ჩემი მეზობლები“ რეჟ. რევაზ ჭარხალაშვილი
1973: „ლაზარეს თავგადასავალი“ (დედინაცვალი) რეჟისორები ქართლოს ხოტივარი, რამაზ (ბუბა) ხოტივარი
1974: „ღამის ვიზიტი“ (დვალი — გამომძიებელი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1975: „გაქცევა გათენებისას“ (კოწია ერისთავის მეუღლე) რეჟ. სიკო დოლიძე
1975: „სალამურის ხმა“ (საიალი)
1975: „არ დაიჯერო, რომ აღარ ვარ“ (მხატვარი) რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე
1975: „სინემა“ (ელენე) რეჟ. ლიანა ელიავა
1976: „იყო და არა იყო რა“ (ირმისა) რეჟ. ნოდარ ომიაძე
1978: „დათა თუთაშხია“ (თიკო ორბელიანი) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, გურამ (გიზო) გაბესკირია
1981: „მოხუცი მემანქანე“ რეჟ. თენგიზ გოშაძე
1981: „იცოცხლე გენაცვალე“ (მერი) რეჟისორები თამაზ გომელაური, ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე
1982: „სიბრძნის კარავი“ (ჯამბაზი) რეჟ. ოთარ კობერიძე
1982: „ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი“ (მსახიობი) რეჟ. ელდარ შენგელაია
1983: „წიგნი ფიცისა“ (დედოფალი თინათინი) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, ამირან დარსაველიძე
1984: „ჩიორა“ (ნიკას დედა) რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1985: „ვინ არის მეოთხე?“ (თემურის დედა) რეჟ. ოთარ კობერიძე
1985: „ოჯახი“ (გურანდა) რეჟ. ნანა ჯანელიძე
1985: „ბაგრატიონი“ რეჟისორები ყარამან (გუგული) მგელაძე, გიული ჭოხონელიძე
1986: „ორომტრიალი“ (რუსუდანი) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1987: „Как дома, как дела?“
1990: „სპირალი“ (ანა გიორგაძე) რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
1992: „მხოლოდ სიკვდილი მოდის აუცილებლად“ რეჟ. მარინა წურწუმია
2001: „ანთიმოზ ივერიელი“ (მონაზონი) რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
რესურსები ინტერნეტში
ლია ელიავა ეროვნული ფილმოგრაფიის საიტზე
ლია ელიავა — ბიოგრაფია
ლია ელიავას შესახებ
დაბადებული 28 მაისი
დაბადებული 1934
გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1998
ქართველი მსახიობები
საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
თბილისში დაბადებულები
ზინაიდა ლობჟანიძე

ზინაიდა ლობჟანიძე (დ. 25 დეკემბერი, 1929, მოხისი) — ქართველი პოეტი, ჟურნალისტი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა ქალაქ გორის ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტი.
ზინაიდა ლობჟანიძე დაბრუნდა სამცხე-ჯავახეთში და იქ გააგრძელა ცხოვრება. 1953 წლიდან მოყოლებული ცხოვრობდა აბასთუმანში. სხვადასხვა დროს მუშაობდა აბასთუმნის საშუალო სკლოლაში მასწავლებლად, დირექტორად კლასგარეშე და სკოლისგარეშე აღმზრდელობითი მუშაობის ორგანიზატორად. ასევე იყო ბავშვთა სანატორიუმ „ცისარტყელას“ საშუალო სკოლის მასწავლებელი და დირექტორი. ხანგრძლივი და ნაყოფიერი პედაგოგიური მოღვაწეობისათვის ზინაიდა ლობჟანიძეს 1982 წელს მიენიჭა რესპუბლიკის დამსახურებული მასწავლებლის წოდება. 1990 წელს დაენიშნა პერსონალური პენსია, ხოლო 2000 წელს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებით იგი დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით.
ზინაია ლობჟანიძემ პირველად ბავშვობის პერიოდში დაიწყო ლექსების წერა. მისი პირველი ლექსები სკოლის კედლის გაზეთებში გამოჩნდა და გაზეთ „ნორჩი ლენინელში“ დაიბეჭდა. ჯერ სტუდენტობის და შემდეგ აბასტუმანში ცხოვრების პერიოდში ლექსებს, ფელეტონებსა და სხვადასხვა ჟანრის წერილებს აქვეყნებდა რაიონულ და რესპუბლიკურ ჟუნალ-გაზეთებში: „ქალთა გაზეთი“, „ნაკადული“, „საქართველოს ბუნება“, „ასავალ-დასავალი“, „ჯორჯიან თაიმსში“, „ლიტერატურულ მესხეთში“, „დილა“, „თბილისი“, „ლიტერატურული საქართველო“, „ნერგი“, „ასპინძა“ და ა.შ. მისი ოთხი ლექსი დაიბეჭდა ალმანახში - „სიტყვაი“. მისი ლექსი „გალაქტიონს“ გამოქვეყნდა გალაქტიონ ტაბიძის 90 წელთან დაკავშირებით გამოქვეყნებულ კრებულში „შენ უკვდავების ხარ ბინადარი.“
გამოსაცემად მომზადებული აქვს ლექსებისა და მოთხრობების კრებული. ზინაიდა ლობჟანიძე არის 500-ზე მეტი ლექსის, ათი მოთხრობისა და 1000-ზე მეტი სტატიის ავტორი. ზინაიდა ლობჟანიძის მრავალმხრივ საქმიანობაში უნდა აღინიშნოს რომ იგი ათწლეულების განმავლობაში იყო გაზეთ „სახალხო განათლების“ საკუთარი კორესპონდენტი. იყო საზოგადოება „ცოდნისა“ და „ზარზმის“ ლექტორი. ზინაიდა ლობჟანიძე იყო აგრეთვე მრავალგზის მონაწილე და გამარჯვებული კონკურსის- „კითხულობს მასწავლებელი.“ შესაბამისაც მიღებული აქვს პრიზები, დიპლომები და მრავალი სიგელები. ზინაიდა ლობჟანიძე წლების განმავლობაში აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს რადიოს მუშაობაში. მისი სტატიები და ლექსები გადაეცემოდა მედეა გეგეშიძის გადაცემაში „თანაგრძნობა“ და ილია კევლეშვილის „ათას ერთი წვრილმანი“ და ასეთ სხვადასხვა გადაცემებში მისი ნაწარმოებებიც ამით უფრო მეტ მკითხველს იზიდავდა. ამ ადამიანის წყალობით საზოგადოებრივ საქმიანობაში მნიშვნელოვანი არის მისი ინიციატივითა და თავჯდომარეობით აბასთუმანში რუსთაველის საზოგადოების დაფუძვნება. აღსანიშნავია ისიც რომ ქალბატონი ზინაიდა ლობჟანიძე 1950 წელს იყო მოწყობილი ალპინიადის მონაწილე. დაპყრობილი აქვს კავკასიონის ქედის ერთ-ერთი მწვერვალი ბრუტსაბძელი. იგი მწვერვალზე 100 ადამიანიდან №6 ავიდა და მიენიჭა „ალპინისტის პირველი სფაეხური“.
ლიტერატურა
ყრუაშვილი ნ., განათლებისა და კულტურის კერები სამცხე-ჯავახეთში, ახალციხე 2019, გვ. 197-198
დაბადებული 25 დეკემბერი
დაბადებული 1929
ქართველი პედაგოგები
ქართველი პოეტები
ქართველი ჟურნალისტები
Soyuqbulaq, Agstafa

Soyuqbulaq, Agstafa
Soyuqbulaq (also, Soyuq Bulaq) is a village in the Agstafa Rayon of Azerbaijan. It forms part of the municipality of Köçvəlili.
In 2006, a French–Azerbaijani team discovered nine kurgans at the cemetery of Soyuqbulaq. They were dated to the beginning of the fourth millennium BC, which makes it the oldest kurgan cemetery in Transcaucasia. Similar kurgans have been found at Kavtiskhevi, Kaspi Municipality, in central Georgia.
Several other archaeological sites seem to belong to the same ancient cultural tradition as Soyuq Bulaq. They include Berikldeebi, Kavtiskhevi, Leilatepe, Boyuk Kesik, and Poylu, Agstafa, and are characterized by pottery assemblages "mainly or totally in the North Mesopotamian tradition".
Discoveries
The numerous artifacts discovered at these sites have shed light on the material and spiritual culture of this ancient people during the late Eneolithic period. Amongst the finds are stone and bone tools, metal objects, and a huge cache of clay vessels. There are also anthropomorphic and zoomorphic figurines made of clay or bone. Grain residues were also excavated.
The residents kept cattle and other domesticated animals in these settlements.
Most of these sites are associated with the Leilatepe archeological culture of the first half of the fourth millennium BCE. It is believed that this was the result of the migration of near-eastern tribes from Mesopotamia to South Caucasus, especially to Azerbaijan.
According to the excavators,
Discovery of Soyugbulaq in 2004 and subsequent excavations provided substantial proof that the practice of kurgan burial was well established in the South Caucasus during the late Eneolithic. The roots of the Leylatepe Archaeological Culture to which the Soyugbulaq kurgans belong to, stemmed from the Ubaid culture of Central Asia.
The Leylatepe Culture tribes migrated to the north in the mid-fourth millennium, B.C. and played an important part in the rise of the Maikop Culture of the North Caucasus. A number of Maikop Culture kurgans and Soyugbulaq kurgans display the same northwest to southeast grave alignment. More than that, Soyugbulaq kurgans yielded pottery forms identical to those recovered from the Maikop kurgans. These are the major factors attesting to the existence of a genetic link between the two cultures.
See also
Archaeology of Azerbaijan
References
Populated places in Aghstafa District
Archaeology of the Caucasus
Archaeological sites in Azerbaijan
Leyla-Tepe culture
ხორეთი

ხორეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ჩოჩხათის თემში (სოფლები: გულიანი, კოკათი, მოედანი, შრომისუბანი, ჩოჩხათი, ხორეთი, ჯიხანჯირი). მდებარეობს გურიის ქედის მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 80 მ. ლანჩხუთიდან 30 კმ., სუფსის რკინიგზის სადგურიდან 9 კმ., ჩოჩხათიდან 3 კმ.
სახელწოდება
სახელწოდება ხორეთი ნაწარმოებია ყორეთიდან, ყორე ქვებისგან აშენებულ ღობეს ნიშანვს.
გამოქვაბული
სოფელში არის ორი ხელოვნური გამოქვაბული ზღვის დონიდან 230 მეტრზე. ერთ-ერთი ბერების საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენდა. აქ არის მაგიდა სამი მხრიდან საჯდომით და ბუხარი ნაცეცხლარის კვალით. მეორე მცირე გამოქვაბული სადარაჯოს წარმოადგენდა. მტრის შემოსევისას აქ თავს აფარებდნენ ქალები, ბავშვები და მოხუცები.
ლეგენდის თანახმად მონადირე, რომელსაც ჰყავდა ცოლი და ერთადერთი ვაჟი, ხშირად უგებდა ნადირს ხაფანგს. ერთ დღესაც შვილი ცდილობდა დაესწრო მამისთვის ხაფანგის შემოწმება და თავად გაება მასში. როდესაც ის მამამ იპოვა, უკვე ცოცხალ-მკვდარი იყო. სახლში მიყვანილი ვაჟი გარდაიცვალა და მის დარდს გადაჰყვა დედაც. მარტო დარჩენილმა მონადირემ გამოთხარა გამოქვაბული ხორეთის მთის კალთაზე და აღიკვეცა ბერად. მოგვიანებით მას შეუერთდნენ ბედისგან დაჩაგრული სხვა ადამიანები და ასე წარმოიშვა ხორეთის ეკლესია-მონასტერი.
მოსახლეობა
ლიტერატურა
სქოლიო
ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
იმამ-ზადეს მავზოლეუმი

იმამ-ზადეს მავზოლეუმი (ცნობილია ასევე როგორც გოი-იმამი) — XIV საუკუნის მავზოლეუმი. განლაგებულია აზერბაიჯანში, ქალაქ განჯიდან 5 კილომეტრის მოშორებით, ძველი განჯის მახლობლად. სასაფლაოზე, სადაც აღმართულია მავზოლეუმი ასევე აღმართულია რიგი მეჩეთი, მინარეთი და სხვა ძეგლი.
არქიტექტურა
მავზოლეუმი „იმამ-ზადე“ მართკუთხა ფორმისაა. მისი გუმბათი სრულდება სხვადასხვა ფერის აგურით ცილინდრულ საფუძველზე. ყველა მხრიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთის გარდა მასზე მიშენებულია ნაგებობები. გარეგნულად მას ეტყობა, რომ იგი რამდენჯერმე იყო გარემონტებული. მავზოლეუმი აშენებული იყო ორ სართულად.
მავზოლეუმის ისტორია
რესლერის ვარაუდით, მავზოლეუმი აშენებული იყო X საუკუნეში. ი. შერბინი მიაკუთვნებდა ძეგლს XVII საუკუნეს. მავზოლეუმის ცენტრალური ნაწილი მიეკუთვნება XIII საუკუნის ბოლოს XIV საუკუნის დასაწყისს.
1878-79 წლებში გენერალ-მაიორ ისრაფილ ბეგ იადიგარზადეს ინიციატივით მავზოლეუმი აღდგენილ იქნა. რესტავრაციის დროს გაკეთებული წარწერა მიაკუთვნებს მავზოლეუმს ხიჯრის 120 -ე წელს ანუ 737/8 წ.
საბჭოთა კავშირის დროს მავზოლეუმი დაინგრა. გადარჩა თვითონ მავზოლეუმის ის ნაწილი, რომელიც აშენებული იყო XIV საუკუნის ბოლოს — XV საუკუნის დასაწყისში. 2010 წელს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის განკარგულებით დაიწყო მავზოლეუმის რესტავრაცია. თვითონ პრეზიდენტი ორჯერ დაესწრო მის რეაბილიტაციას და გარკვეული მითითებები და რეკომენდაციები მისცა მშენებელ-რესტავრატორებს.
რესურსები ინტერნეტში
იმამ-ზადეს მავზოლეუმი
სქოლიო
ისლამური არქიტექტურა
აზერბაიჯანის მავზოლეუმები
ვერხნეტავლიკაევო

ვერხნეტავლიკაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბაიმაკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 616 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბაიმაკიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სიბაი, რომელიც დაშორებულია 67 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99 %).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბაიმაკის რაიონის სოფლები
Nikolskoye, Cherepovetsky District, Vologda Oblast

Nikolskoye, Cherepovetsky District, Vologda Oblast
Nikolskoye is a rural locality (a selo) in Abakanovskoye Rural Settlement, Cherepovetsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 46 as of 2002. There are five streets.
Geography
Nikolskoye is located northwest of Cherepovets (the district's administrative centre) by road. Yartsevo is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Cherepovetsky District
ნიკონი (მოსკოვის პატრიარქი)

ნიკონი (მოსკოვის პატრიარქი)
ნიკონი (დ. 1605 – გ. 1681) – სრულიად მოსკოვისა და რუსეთის პატრიარქი 1652-1666 წლებში.
ბიოგრაფია
მღვდლად აკურთხეს 19 წლის ასაკში. 1635 წელს აღიკვეცა ბერად. 1643 წლიდან გახდა კოჟეოზეროს მონასტრის წინამძღვარი, 1646 წლიდან კი მოსკოვის მაცხოვრის ახალი ეკლესიის წინამძღვარი. 1648 წლიდან იყო ნოვგოროდის მიტროპოლიტი.
1652 წელს აკურთხეს პატრიარქად. 1653 წელს დაიწყო საეკლესიო რეფორმა, განიზრახა წმინდა წერილის ხელახალი თარგმნა, X-XII საუკუნეებში ძველ საეკლესიო სლავურზე შესრულებული თარგმანების გასწორება და კორექტირება. რეფორმებს წინააღმდეგობა გაუწია სასულიერო პირების ნაწილმა. მათ ნიკონის რეფორმები ერესად მონათლეს და აპოკალიფსის მოახლოებად მიიჩნიეს. ამ განხეთქილების ნიადაგზე წარმოიჩვნენ ძველმართლმადიდებლები. 1666-1667 წლებში რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის კრებამ მოიწონა ნიკონის რეფორმები. თუმცა, ამავე კრებამ, სახელმწიფოსგან ეკლესიის გამიჯვნის სურვილის გამო ნიკონი გაასამართლა და დასაჯა, ხოლო ეკლესიის მართვის სადავეები მეფე ალექსი I-ს გადასცა. ნიკონი გადაასახლეს ბელოზერსკის მონასტერში. 1681 წელს დართეს ნება გადასულიყო ნოვი-იერუსალიმის მონასტერში. გარდაიცვალა გზაში.
ლიტერატურა
მოსკოვის პატრიარქები
დაბადებული 1605
გარდაცვლილი 1681
XVII საუკუნის ადამიანები
სამეფო ფუზილერები

სამეფო ფუზილერები — ბრიტანეთის არმიის ხაზური ქვეითი ჯარი, რომელმაც იარსება 283 წელი. ჩაილდერსის რეფორმამდე ცნობილი იყო როგორც ქვეითთა მეშვიდე ლეგიონი.
სამეფო ფუზილერების მემორიალი, რომელიც ეძღვნება პირველ მსოფლიო ომში დაღუპულ 22 000 სამეფო ფუზილერს, მდებარეობს ჰოლბორნზე, ლონდონში.
რესურსები ინტერნეტში
ისტორიული ცნობები
ლონდონის ფუზილერების მუზეუმი
ფუზილერების ასოციაცია
სქოლიო
გაერთიანებული სამეფოს შეიარაღებული ძალები
Plays Metallica by Four Cellos

Plays Metallica by Four Cellos is the debut album by Finnish metal band Apocalyptica, released in 1996. It features eight instrumental Metallica covers arranged and played on cellos.
The band was invited to record this album by a label employee after a 1995 show in which they performed some of the songs. The members were initially unsure and thought nobody would listen to such a record, but the employee insisted and they recorded it. On 22 July 2016, a remastered version of the album was released with new bonus tracks. In 2017 to 2019, the band returned as a cello quartet for the first time since 2009 to perform all the Metallica tracks they have covered to celebrate their 20th anniversary of the debut album. In late 2018, a live recording was released in CD, vinyl, and DVD with live footage entitled Plays Metallica by Four Cellos - A Live Performance.
Track listing
Certifications
References
Apocalyptica albums
1996 albums
Metallica tribute albums
Mercury Records albums
აბაჯი

აბაჯი
საკუთარი სახელი აბაჯი შეიძლება აღნიშნავდეს:
აბაჯი — სოფელი თურქეთში, ამასიის რაიონში;
აბაჯი — სოფელი თურქეთში, გიოინიუჯექის რაიონში.
Vaghatin

Vaghatin is a village in the Sisian Municipality of the Syunik Province in Armenia. The Vorotnavank monastery is located close to Vaghatin.
Demographics
The Statistical Committee of Armenia reported its population was 756 in 2010, up from 631 at the 2001 census.
References
Populated places in Syunik Province
არსინოე I

არსინოე I (დ. ძვ. წ. 305 - გ. დაახ. ძვ. წ. 248 ) — პტოლემე II ფილადელფოსის მეორე ცოლი. თრაკიისა და მაკედონიის მეფის, დიადოქოს ლისიმაქეს შვილი. სავარაუდოდ პირველი ცოლის ნიკეას, ან მეორე ცოლის ამესტრიდასაგან.
დაიბადა დაახლ. ძვ. წ. 305-295 წლებს შორის. პტოლემე II-ს ცოლად გაჰყვა დაახლოებით ძვ. წ. 284-281 წლებში. პტოლემე III-ის, ლისიმაქესა (მოკლეს პტოლემე IV-ის ბრძანებით) და ბერენიკეს (ანტიოქე II თეოსის მეორე მეუღლე) დედა.
დაადანაშაულეს ქმრის წინააღმდეგ შეთქმულებაში და გადაასახლეს კოპტში, სამხრეთ ეგვიპტეში. გარდაცვალების თარიღი უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
Ptolemaic Genealogy: Arsinoe I
Britannica Online Encyclopedia – Arsinoe I
Ptolemaic Genealogy: Theoxena
Lysimachus’ article at Livius.org
სქოლიო
ძველი ეგვიპტის დედოფლები
ქალი ფარაონები
ძვ. წ. III საუკუნის ბერძნები
უჩან-სუ (ჩანჩქერი)

უჩან-სუ (ჩანჩქერი)
უჩან-სუ — ჩანჩქერი ყირიმში, მდებარეობს ყირიმის მთების სამხრეთ ფერდობზე. მისი სახელი ყირიმულ ენაზე ითარგმნება, როგორც მფრინავი წყალი.
უჩან-სუ, ყველაზე მაღალი ჩანჩქერია ყირიმში და არის ტურისტებისთვის მიმზიდველი ადგილი. მისი სიმაღლეა 390 მეტრი. ის ყველაზე წყალუხვია გაზაფხულზე, როცა მთებში თოვლი დნება.
ლიტერატურა
Ена В. Г. Заповедные ландшафты Крыма. — Симферополь: «Таврия», 1989.
Кеппен П. И. О древностях Южного берега и гор Таврических. — СПб., 1837.
Олиферов А. Н., Тимченко З. В. Реки и озёра Крыма. — Симферополь: Доля, 2005.
Прусаков А. А., Козлов Е. Д. Крым: Книга рекордов. — Симферополь: Сонат, 1999.
Тимченко З. В. Водопады Крыма. — Симферополь: Доля, 2005.
უკრაინის ჩანჩქერები
კოქსი

კოქსი (< ) — მყარი ხელოვნური საწვავი; მიიღება სხვადასხვა ბუნებრივი საწვავის ან მათი გადამუშავების შედეგად მიღებული პროდუქტების გახურებისას მაღალ ტემპერატურაზე (950-1050 °C) ჰაერის შეუღწევლად. განარჩევენ ქვანახშირის, ელექტროდულ სქელფისოვან და ნავთობის კოქსს. კოქსს ძირითადად აწარმოებენ ქვანახშირისაგან.
ქვანახშირის კოქსს იყენებენ ძირითადად ბრძმედულ პროცესში თუჯის გამოდნობისას (ბრძმედის კოქსი), კოქსი აქ ერთდროულად საწვავი და რკინის მადნის აღმდგენელია. გაცილებით მცირე რაოდენობით კოქსს იყენებენ სამსხმელო წარმოებაში (სამსხმელო კოქსი), მადნების აგლომერაციისთვის, ქიმიურ მრეწველობაში, ფერად და შავ მეტალურგიაში და სხვა.
ქვანახშირის კოქსის წარმოება დაიწყეს XVIII საუკუნეში, როცა საჭირო გახდა ბრძმედული ღუმელებისთვის საჭირო დეფიციტური ხის ნახშირის შეცვლა.
ქვანახშირის კოქსი წარმოადგენს რუხი ფერის მყარ ნატეხებს; კოქსის ჭეშმარიტი და ფარდობითი სიმკვრივეა 1,80÷1,95, მოჩვენებითი (ფორების ჩათვლით) - 0,8÷1,0, ფორიანობა - საშუალოდ ≈50 %, წვის სითბო - დაახლოებით 29 მეგ.ჯ/კგ (დაახლოებით 7000 კკალ/კგ).
ელექტროდული სქელფისოვანი და ნავთობის კოქსისთვის დამახასიათებელია ქვანახშირის კოქსთან შედარებით დაბალი (არაუმეტეს 0,3 %) ნაცრიანობა (ნავთობის კოქსისთვის 0,8 %-მდე). ელექტროდულ სქელფისოვან კოქსებს იღებენ მაღალლღობადი ქვანახშირის სქელფისის კოქსვით კამერულ დინასურ ღუმელებში; ნავთობის კოქსი კი - ნავთობის თხევადი ნარჩენებისა და სქელფისების კოქსვით ლითონურ საკოქსავ კუბებში ან სპეციალურ ღუმელებში. ნავთობის კოქსი მიიღება აგრათვე ნავთობპროდუქტების პიროლიზისა და კრეკინგის დროსაც.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
კოქსი Zeno.org-ზე
მეტალურგია
საწვავი
2015 Rugby World Cup Pool D

2015 Rugby World Cup Pool D
Pool D of the 2015 Rugby World Cup began on 19 September and was completed on 11 October 2015. The pool was composed of France (the 2011 runners-up), Ireland and Italy – who all qualified automatically for the tournament due to finishing in the top three positions in their pools in 2011 – joined by the top American qualifier, Canada, and the second European qualifier, Romania. The top two teams; Ireland and France qualified for the quarter-finals.
Standings
Matches
All times are local United Kingdom time (UTC+01)
Ireland vs Canada
France vs Italy
Notes:
Martin Castrogiovanni became Italy's most capped player with 114 caps.
France vs Romania
Italy vs Canada
Notes:
Mauro Bergamasco equalled Samoa's Brian Lima record of competing in five consecutive Rugby World Cup tournaments.
Ireland vs Romania
Notes:
The match attendance of 89,267 surpassed the Rugby World Cup's previous record of 89,019, set just seven days earlier during the match between New Zealand and Argentina.
This was the 300th match in Rugby World Cup history.
France vs Canada
Notes:
Rémy Grosso (France) made his international debut.
Ireland vs Italy
Canada vs Romania
Notes:
Mihai Lazăr and Valentin Popârlan (Romania) earned their 50th test caps.
This match was the biggest comeback in Rugby World Cup history.
Italy vs Romania
Notes:
Andrei Rădoi (Romania) earned his 50th test cap.
Tudorel Bratu (Romania) made his international debut.
France vs Ireland
Notes:
Louis Picamoles (France) earned his 50th test cap.
References
External links
Official RWC 2015 Site
Pool D
2015–16 in Irish rugby union
2015–16 in French rugby union
2015–16 in Italian rugby union
2015–16 in Romanian rugby union
2015 in Canadian rugby union
ჩერნიევო

ჩერნიევო — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ბოგოროდსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 1 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
Itaguaru

Itaguaru is a municipality in central Goiás state, Brazil.
Location
The distance to the regional center of (Anápolis) is 127 km.
Highway connections are made by GO-070 / Goianira / Inhumas / Itauçu / GO-154 / Taquaral de Goiás / Itaguari. For a complete list of distances in the state of Goiás see Seplan
Neighboring municipalities are Jaraguá, Itaguari, Itaberaí and Uruana
Demographics
Demographic Density: 22.79 inhabitants/km2 (2007)
Number of voters: 4,924 (December/2007)
Population growth rate: 0.12% 1996/2007
Total population (2007): 5,467
Total population (1980): 7,130
Urban population (2007): 4,288
Rural population (2007): 1,179
The economy
The economy is based on services, small industries, cattle raising (32,000 head in 2004), and modest agriculture.
Number of industrial establishments: 15
Number of retail establishments: 50
Banking establishments: Banco do Brasil S.A. (August/2007)
Dairies: Divino Cézar Ribeiro e Cia Ltda. (22/05/2006)
Number of automobiles: 582
Agricultural data 2006
Farms: 489
Total area: 12,133 ha.
Area of permanent crops: 3,530 ha. (bananas with 1,100 ha. hearts of palm, and coffee)
Area of perennial crops: 431 ha.
Area of natural pasture: 7,323 ha.
Area of woodland and forests: 652 ha.
Persons dependent on farming: 1,200
Farms with tractors: 25
Number of tractors: 34
Cattle herd: 32,000 head IBGE
Health and education
Hospitals: 2 (2007)
Hospital beds: 40
Health clinics (Sistema Único de Saúde): 1
Schools: 5 (2006)
Classrooms: 34
Teachers: 80
Number of students: 1,540
Infant mortality rate: 26.30
Literacy rate: 86.0
Itaguaru had a ranking of 0.746 (2000) on the Municipal Human Development Index, giving it a state ranking of 90 (out of 242 municipalities)
and a national ranking of 1,997 (out of 5,505 municipalities). For the complete list see frigoletto.com.br
See also
List of municipalities in Goiás
Microregions of Goiás
References
Frigoletto
Municipalities in Goiás
პარტიზანსკეს რაიონი

პარტიზანსკეს რაიონი — რაიონი სლოვაკეთში. მდებარეობს ტრენჩინის მხარეში. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პარტიზანსკე. რაიონის ფართობი — 301 კმ², მოსახლეობა — 48 005 ადამიანი (2001 წლის აღწერის მონაცემები). რაიონი მოიცავს 1 ქალაქსა და 22 სოფელს.
სტატისტიკური მონაცემები (2001)
ეროვნული შემადგენლობა:
სლოვაკები 98,2 %
ჩეხები 0,6 %
კონფესიური შემადგენლობა:
კათოლიკეები 83,1 %
ლუთერანები 1,9 %
რესურსები ინტერნეტში
პარტიზანსკეს რაიონი
ტრენჩინის მხარის რაიონები
დიდი მცრა

დიდი მცრა — ტბა საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სოხუმის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აფხაზეთის კავკასიონზე, ზღვის დონიდან 2184 მ სიმაღლეზე. სარკის ფართობი 0,15 კმ², აუზის ფართობი 1,66 კმ². საშუალო სიღრმე 17,9 მ, მაქსიმალური სიღრმე 42 მ. წყლის მოცულობა 2,68 მლნ. მ³.
სქოლიო
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ტბები
ტომას მარშალი

ტომას მარშალი
ტომას რაილ მარშალი (ინგლ.: Thomas Riley Marshall ) (დ. 14 მარტი, 1854 — გ. 1 ივნისი, 1925) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი 1913–1921 წლებში, დემოკრატი. 1909-1913 წლებში ინდიანის გუბერნატორი.
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტები
ინდიანის გუბერნატორები
დაბადებული 14 მარტი
დაბადებული 1854
გარდაცვლილი 1 ივნისი
გარდაცვლილი 1925