PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბონიფაციუს IX

ბონიფაციუს IX (ერისკაცობაში პიეტრო ტომაჩელი; დ. 1356 — გ. 1 ოქტომბერი, 1404) — რომის პაპი 1389–1404 წლებში.
პიეტრო ტომაჩელი დაიბადა ნეაპოლში, ავინიონში ამ დროს პაპია კლემენტ VII და შემდეგ ბენედიქტე XIII. ბონიფაციუს IX ორჯერ განდევნეს რომიდან. განაგრძობდა თანამდებობებით და ინდულგენციებით ვაჭრობას.
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
რომის პაპები
დაბადებული 1356
გარდაცვლილი 1 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1404
გიორგი ფაღავა

გიორგი ფაღავა
გიორგი (გოგიტა) ფაღავა (დ.1895, ქუთაისი - გ.1924) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ბიოგრაფია
გოგიტა ფაღავა დაიბადა ქუთაისში, 1895 წელს. დაამთავრა ქუთაისის სათავადაზნაურო ქართული გიმნაზია.
სწავლის პერიოდიდან ჩაბმული იყო სოციალ-დემოკრატიული წრეების მუშაობაში. 1913 წლიდან (ფორმალურად) იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის "მენშევიკების ფრაქციის" წევრი. 1913 წელს სწავლა განაგრძო მოსკოვის უნივერსიტეტის იურდიულ ფაკულტეტზე. პოლიტიკური საბაბით დააპატიმრეს 1914 წელს ქუთაისში, ასევე, რამდენჯერმე - მომდევნო წლებში, ადმინისტრაციული წესით. პატიმრობიდან გათავისუფლების შემდეგ სწავლა განაგრძო; 1917 წლისათვის მუშაობდა მოსკოვის სამხედრო-სამრეწველო კომიტეტში და ჩაბმული იყო ადგილობრივი სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაციების საქმიანობაში. 1919 წლის 12 მარტს საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად; იყო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირებისას მონაწილეობდა წითელი არმიის წინააღმდეგ ბრძოლებში; ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1922 წლიდან იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის თავმჯდომარე. 1924 წელს დახვრიტეს სუზდალის პოლიტიზოლატორიდან ეტაპით გადაყვანისას, გაურკვეველ სადგურზე; დასაფლავების ადგილი უცნობია.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1895
გარდაცვლილი 1924
საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები
სიკვდილით დასჯილი ქართველები
საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
Pleurotomella ursula

Pleurotomella ursula — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ნიკარაგუის მუზეუმები

ნიკარაგუის მუზეუმები
ნიკარაგუაში არის მრავალი მუზეუმი .
ნიკარაგუის მუზეუმები და ისტორიული ძეგლები
მთავარი მუზეუმები
ნიკარაგუის ეროვნული მუზეუმი- მანაგუა
სან რაფაელ დელ სურის მუზეუმი-სან რაფაელ დელ სური
ლიტერატურის მუზეუმი-მანაგუა
რივასის ანთროპოლოგიისა და ისტორიის მუზეუმი-რივასი
დებაილეს მუზეუმი-ლეონი
ყავის მუზეუმი-მატაგალპა
ხელოვნების მუზეუმები
ხულიო კორტასარის მუზეუმი-მანაგუა
ეროვნული კინემატოგრაფიის არქივი-მანაგუა
სან ფრანსისკოს მონასტრის მუზეუმი-გრანადა
ორტის გურდიანის ფონდის ხელოვნების ცენტრი-ლეონი
ისტორიის მუზეუმები
რევოლუციის მუზეუმი-მანაგუა
გენერალ სანდინოს მუზეუმი-ხინოტეგა
რუბენ დარიოს სახლ-მუზეუმი-სიუდად დარიო
არქეოლოგიური ძეგლები
ჰუელიას დე აკაუალინკას არქეოლოგიური მუზეუმი-მანაგუა
კებრადა დე არანკაბარდას არქეოლოგიური მუზეუმი-მანაგუა
მონუმენტები/ძეგლები/პარკები
არბოლ ელ გენისაროს მუზეუმი-ლეონი
ლიონ ვიეხოს ისტორიული ძეგლების ნანგრევები-ლეონი
საპატერას არქიპელაგის ეროვნული პარკი-გრანადა
აპოიოს ლაგუნის ეროვნული ნაკრძალი-გრანადა
ვულკან მომბაჩოს ეროვნული ნაკრძალი-გრანადა
ვულკან მასაიას მუზეუმი-მასაია
ვულკან სანტიაგოს ეროვნული პარკი-მასაია
საპატერას კოლექციის ექსპოზიცია-გრანადა
ვულკან კოსაგენსა ეროვნული ნაკრძალი-ჩინანდეგა
მესეტა ტისეის ეროვნული ნაკრძალი-ესტელი
ნიკარაგუის მუზეუმები
დუკები

დუკები — ბიზანტიის იმპერატორთა დინასტია, მცირეაზიელი პროვინციული არისტოკრატიის შთამომავალნი. მართავდნენ 1059-1067 და 1071-1078 წლებში. დუკები წყაროებში IX საუკუნიდან იხსენიებიან. X საუკუნის დამდეგს იმპერატორის წინააღმდეგ გამოვიდნენ, მაგრამ დამარცხდნენ. X საუკუნის დასასრულს მხარი დაუჭირეს აჯანყებულ ბარდა სკლიაროსს. დუკებს დიდი მამულები ჰქონდათ აგრეთვე ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე, ენათესავებოდნენ სკლიაროსთა, კომნენოსთა, ანგელოსთა ფეოდალურ საგვარეულოებს. 1059-1067 წლებში ტახტზე იყო კონსტანტინე X დუკა, ხოლო 1071-1078 წლებში მისი ვაჟი მიხეილ VII, რომელსაც ცოლად ჰყავდა საქართველოს მეფე ბაგრატ IV-ის ასული მართა - დედოფალი მარიამი. დუკებს ძალაუფლება წაართვა ნიკიფორე III ბოტანიატემ, 1081 წელს დუკებმა მხარი დაუჭირეს ალექსი I კომნენოსს. მიხეილ VII-ის ვაჟი კონსტანტინე 1081-1094 წლებში ალექსი I-ის თანამმართველი იყო. დუკები დედაქალაქის უმაღლესი არისტოკრატიის ინტერესებს გამოხატავდნენ, მათი მმართველობა ბიზანტიის დაცემის ხანა იყო (შინაააშლილობა, აჯანყებები, სელჩუკთა შემოსევები). XIII საუკუნეში ანგელოს-დუკების გვარი ეპირის დესპოტატის ტახტს ფლობდა.
ლიტერატურა
ბიზანტიის დინასტიები
დინასტიები
კაფესი

კაფესი (სიტყვასიტყვით გალია) — ჰარამხანის ნაწილი ოსმალურ სასახლეში, სადაც იმპერიის სულთნის ძმები და ტახტის მემკვიდრენი შინაპატიმრობაში და სასახლის მცველების მუდმივი მეთვალყურეობის ქვეშ იმყოფებოდნენ.
პირველად კაფესი სულთან აჰმედ I-ის ძმის, შეჰზადე მუსტაფასთვის გამოიყენეს. მანამდე არსებული ტრადიციით, როცა სულთანი ტახტზე ავიდოდა სიკვდილით უნდა დაესაჯა ძმები, რათა მის ტახტს საფრთხე არ დამუქრებოდა. სიკვდილით ისჯებოდნენ ჩვილი ბავშვებიც კი, მაგალითად, აჰმედ I-ის მამამ, მეჰმედ III-მ ტახტზე ასვლის შემდეგ 19 ძმა მოაკვლევინა. თავად აჰმედმა უარი განაცხადა ძმის სიკვდილით დასჯაზე, მბრძანებლისთვის ძმის ყოლა კი ტახტისთვის საფრთხეს შეიცავდა, ამიტომ მუსტაფა ჰარამხანაში გამოკეტეს და აქედან დაედო სათავე კაფესში გამოკეტვის ტრადიციას. კაფესის გაჩენამ აგრეთვე, შეცვალა ტრადიცია, რომლის მიხედვითაც მბრძანებლის სიკვდილის შემდეგ ტახტზე მისი უფროსი ვაჟი უნდა ასულიყო. ახალი ტრადიციის მიხედვით კი ტახტზე ყველაზე უფროსი შეჰზადე ადიოდა. 1617 წელს აჰმედ I-ის სიკვდილის შემდეგ ტახტზე მუსტაფა I ავიდა, შეჰზადე ოსმანის ნაცვლად, რომელიც მხოლოდ 13 წლის იყო.
კაფესში გამოკეტილ შეჰზადეებს ეკრძალებოდათ განათლების მიღებაც კი და მათ განკარგულებაში მხოლოდ რამდენიმე მსახური იყო. იმ შემთხვევაში, თუ რომელიმე მათგანს ტახტი ხვდებოდა წილად, მათ წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ, იმპერია როგორ უნდა ემართათ, საერთოდ ვერ ერკვეოდნენ პოლიტიკაში. აგრეთვე, სულთნებში ხშირი იყო წლების განმავლობაში ერთ ოთახში ყოფნის შედეგად გამოწვეული ფსიქიკური აშლილობაც.
ლიტერატურა
Freely, John, Inside the Seraglio: Private Lives of the Sultans in Istanbul Viking 1999 ISBN 978-0670878390
ოსმალეთის იმპერია
ოსმალეთის იმპერიის ისტორია
დეგერესული ცხვრები

დეგერესული ცხვრები — ნახევრად წმინდამატყლიანი ცხვრის ჯიშების ჯგუფი. გამოყვანილია ყაზახეთის ასსრ-ში ყაზახური დუმიანი ნერბის შეჯვარებით შროპშირისა და პრეკოსის ჯიშის ერკემლებთან. მაგარი კონსტიტუციისანი არიან, ჩონჩხი კარგადაა განვითარებული. ტანი კომპაქტურია, ოდნავ წაგრძელებული. დუმა რამდენადმე მცირე აქვს, ვიდრე — ყაზახურ ცხვარს. ერკემლის მასაა 100–115 კგ (უდიდესი უდიდესი 135 კგ), ნერბისა — 60–65 კგ (უდიდესი 90 კგ). ნაპარსი ერკემლისა 3,5–4 კგ (საუკეთესოსი 8 კგ), ნერბისა 2,5–3 კგ (საუკეთესოსი 4,5). მატყლის სიგრძეა 12–15 სმ, ნაპარსის გამოსავალი 65–68%. მატყლი მცირედ ცხიმოფლიანია. ყოფილ სსრკ-ში მისი მოშენების მთავარი რაიონი იყო ყაზახეთის სსრ; საუკეთესო სანაშენო ფარა მდებარეობდა ალმა-ათის ოლქის ბალხაშის რაიონის საბჭოთა მეურნეობა „ბაკანასკი“-ში («Баканасский»).
რესურსები ინტერნეტში
ცხვრის ჯიშები
მეტელუს სციპიონი

მეტელუს სციპიონი
კვინტუს ცეცილიუს მეტელუს სციპიონი (Quintus Caecilius Metellus Pius Scipio Nasica; დ. ძვ. წ. 100 – გ. ძვ. წ. 46), რომის კონსული და გვიანდელი რესპუბლიკის ერთ-ერთი მთავარსარდალი.
სამოქალაქო ომში სციპიონი იბრძოდა რესპუბლიკელთა მხარეზე. სციპიონი იყო გნეუს პომპეუსის სიმამრი (პომპეუსის მეორე მეუღლის - კორნელიას მამა). პომპეუსის დაღუპვის შემდეგ მთავარსარდლობისათვის ერთმანეთს ედავებოდნენ სციპიონი და ვარუსი. ლეგიონები კი მთავარსარდლად კატონს მოითხოვდნენ. კატონმა უარი განაცხადა და მხარი დაუჭირა სციპიონს, რომელთანაც მას ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა. ჯარმა კატონის აზრს ანგარიში გაუწია და სციპიონი მთავარსარდლად აღიარეს. სამოქალაქო ომის განმავლობაში სციპიონის ფარსალოსის და თაფსუსის ბრძოლებს ხელმძღვანელობდა. თაფსუსის ბრძოლაში დამარცხებული სციპიონი იბერიის ნახევარკუნძულზე აპირებდა გადასვლას, მაგრამ კეისრის ფლოტმა ალყაში მოაქცია და იძულებული გახდა სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაესრულებინა.
რომაელი მხედართმთავრები
დაბადებული ძვ. წ. 100
გარდაცვლილი ძვ. წ. 46
ძვ. წ. I საუკუნის რომაელები
ანეკდოტი

ანეკდოტი — მოკლე მოთხრობა, რომელშიც აღწერილია პიროვნების ცხოვრეიდან უმნიშვნელო, მაგრამ დამახასიათებელი ფაქტი. ამ მნიშვნელობით ტერმინი „ანეკდოტი“ პირველად გამოყენებულ იქნა პროკოპი კესარიელის სატირული „საიდუმლო ისტორიის“ მიმართ. მოგვიანებით ანეკდოტი ეწოდა მცირე ფორმის თხრობით ჟანრს, სადაც მოცემულია გასართობი შინაარსი, მახვილგონივრული შეფასება, ქალაქური ფოლკლორის მოკლე ზეპირი მოთხრობა და სხვა.
ლიტერატურა
ტრადიციული ისტორიები
თხელიძე

თხელიძე
საკუთარი სახელი თხელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
თამაზ თხელიძე — თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი
მალხაზ თხელიძე — მეტალურგი
ქართული გვარები
სალხინო (მარტვილის მუნიციპალიტეტი)

სალხინო (მარტვილის მუნიციპალიტეტი)
სალხინო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მარტვილის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ვახა, ლეგულორდავე, ლესხულუხე, ლეცავე, პატარა ჟინოთა, სალხინო, წაჩხური). მდებარეობს მდინარე ტეხურის მარცხენა ნაპირიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით ქვიბიის მთების კალთებამდე გაშლილ ვაკე-ბორცვიან სივრცეზე. სამხრეთ-აღმოსავლეთით მას ეკვრის სოფლები გაჭედილი და ბალდა, ხოლო ჩრდილოეთით ნობულევი. სამხრეთ-დასავლეთით დიდი ჭყონისა და ტალერისაგან ჰყოფს ტეხური. ზღვის დონიდან 250 მეტრზეა. მარტვილიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1335 ადამიანი.
ლევან დადიანის სასახლე
სოფელში დგას ლევან დადიანისეული სასახლე. სასახლე მდებარეობს მდინარე წაჩხურას ნაპირზე. 1825-1826 წლებში იქ უბრალო ხის ოდა იდგა. მიუხედავად რეზიდენციის ღარიბულობისა აქ სამეგრელოს დედოფალი, ქვრივი ანა ცხოვრობდა. სალხინოშივე იჯდა სალიაპარტიანოს მფლობელი მანუჩარ დადიანი. ლევან V დადიანმა (1804-1840) აქ ორსართულიანი ქვის სასახლის მშენებლობა არჩილ ბატონიშვილისა და გიორგი გეგელიას რჩევით დაიწყო. საბოლოო სახე შენობამ სალომე მიურატის დროს მიიღო. სასახლეს ზუგდიდის მსგავსად თურქები და ბერძნები აშენებდნენ, ლეცავედან საჭირო მასალა გლეხებს მოჰქონდათ.
სასახლის ქვედა სართულზე განლაგებული იყო 35 მეტრი სიგრძისა და 10 მეტრი სიგანის მუხის სვეტებითა და ლამაზი ორნამენტებით მორთული მარანი. დიდ დარბაზში ჩაშენებული იყო ქვევრი და მასიური, მდიდრულად გაფორმებული ბუხარი, რომლის თავზედაც ბახუსის ქანდაკება იყო წამომჯდარი. კედლები მუხისა და წაბლის პანელებით იყო მოპირკეთებული.
ბოლო დიდი ზეიმი სასახლეში 1897 წელს ლუსიენ მიურატისა და ჰერცოგინია დე როანის ჯვრისწერის დროს იყო.
სქოლიო
მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფლები
დედუმოს I

დედუმოს I — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეთექვსმეტე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა მეორე გარდამავალი პერიოდის დროს. უცნობია თუ როდის დაიწყო და დასრულდა დედუმოს I-ის მმართველობა, ან რამდენს ხანს იმეფა. დედუმოს I სამეფო ტახტზე ბებიანხის ან მონტემსაფის შემდეგ ავიდა, დედუმოს I-ის შემდეგ კი ეგვიპტის სამეფო ტახტზე დედუმოს II ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
მეთექვსმეტე დინასტია
ეგვიპტის მეთექვსმეტე დინასტია
ეგვიპტის ფარაონები
ეგვიპტის მეთექვსმეტე დინასტიის ფარაონები
Pesqueira, Pernambuco

Pesqueira, Pernambuco
Pesqueira (formerly known as Cimbres) is a Brazilian municipality in the state of Pernambuco. It had an estimated population in 2020 according to the IBGE, of 67,735. Its area is 980.876 km².
History
The municipality was created in 1762 under the name Cimbres. In 1836, the seat of the local authority was transferred from the town of Cimbres to that of Poço de Pesqueira. In 1880 the village was renamed with the saint's name Águeda de Pesqueira. In 1913 the whole municipality started to be called Pesqueira, instead of Cimbres. In 1918, the city was made the seat of the Roman Catholic Diocese of Pesqueira.
Marian apparition
The district of Cimbres, old seat of the municipality, was the site of the Cimbres Marian apparition, in 1936 and 1937.
Languages
The unattested indigenous languages Tchili and Walêcoxô were formerly spoken in Cimbres. The extinct Paratió language, originally spoken on the Capibaribe River, was reported by Loukotka (1968) to have been spoken by a few individuals in Cimbres. Various Xukuruan languages were also spoken in the Serra do Urubá (also known as the Serra do Arorobá or Serra do Ororubá) of Pesqueira municipality.
Geography
State - Pernambuco
Region - Agreste Pernambucano
Boundaries - Paraiba and Poção (N); Venturosa and Alagoinha (S); Arcoverde and Pedra (W); Belo Jardim, São Bento do Una, Capoeiras and Sanharó (E)
Area - 1000.2 km2
Elevation - 654 m
Hydrography - Ipanema, Ipojuca and Una rivers
Vegetation - Caatinga Hipoxerófila.
Climate - Semi desertic, hot and dry
Annual average temperature - 22.4 c
Main road - BR 232
Distance to Recife - 214 km
Economy
The main economic activities in Pesqueira are based in general commerce, services and primary sector.
Economic Indicators
Economy by Sector
2006
Health Indicators
References
Municipalities in Pernambuco
ბლეიკი

ბლეიკი
საკუთარი სახელი ბლეიკი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბლეიკი, რობერტ — ინგლისელი ადმირალი
ბლეიკი, რობერტ პირპონტ — ამერიკელი ორიენტალისტი, ქართველოლოგი
ბლეიკი, უილიამ — ინგლისელი პოეტი და მხატვარი
კიშლა (ტელენეშტის რაიონი)

კიშლა (ტელენეშტის რაიონი)
კიშლა — სოფელი მოლდოვაში, ტელენეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 102 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 845 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ტელენეშტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ტელენეშტის რაიონის სოფლები
რუდოლფ ჰესი

რუდოლფ ჰესი (: დ. 26 აპრილი, 1894, ალექსანდრია, ეგვიპტე — გ. 17 აგვისტო, 1987, ბერლინი, დასავლეთ გერმანია) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე, „ნსდაპ“-ის ერთ-ერთი ლიდერი და ადოლფ ჰიტლერის მოადგილე 1933-1941 წლებში. 1941 წელს მარტო გადაფრინდა გაერთიანებულ სამეფოში, ბრიტანელებსა და ნაცისტურ გერმანიას შორის მშვიდობის დამყარების მცდელობით მეორე მსოფლიო ომში, მაგრამ იგი შეპყრობილი იქნა ბრიტანეთის მთავრობის მიერ და ომის დამთავრებამდე იმყოფებოდა ტყვეობაში, რის შემდეგაც გადასცეს საერთაშორისო სამხედრო ტრიბუნალს.
ჰესი პირველ მსოფლიო ომში მონაწილეობისას რამდენიმეჯერ დაიჭრა, რისთვისაც დაჯილდოვდა მეორე ხარისხის რკინის ჯვრით. ომის დამთავრებამდე ცოტა ხნით ადრე ჩაირიცხა მფრინავად. 1918 წლის ოქტომბერში მიიღო ლეიტენანტის წოდება.
1919 წელს გახდა მიუნხენის უნივერსიტეტის სტუდენტი, სადაც ეუფლებოდა გეოპოლიტიკას. მისი მასწავლებელი იყო კარლ ჰაუსჰოფერი, რომელიც შემდგომში იქცა ნაცისტური იდეოლოგიის ერთ-ერთ საყრდენად. ჰესი ნსდაპ-ის შეუერთდა 1920 წლის 1 ივლისს. 1923 წელს ლუდის პუტჩის დროს მიემხრო ჰიტლერს . სახელმწიფო გადატრიალების წარუმატებელი მცდელობის და ორგანიზატორების დაპატიმრების შემდეგ, ციხეში ყოფნის პერიოდში, სწორედ ჰესი ეხმარებოდა ჰიტლერს „ჩემი ბრძოლის“ (Mein Kampf) დაწერაში, რაც იქცა ნსდაპ-ის ძირითად პოლიტიკურ პლატფორმად. ნაცისტების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ 1933 წელს, ჰესი დაინიშნა ჰიტლერის მოადგილედ, ხოლო უახლოეს დროში მიიღო მინისტრის პოსტი პორტფელის გარეშე.
ჰესი დაინტერესებული იყო ავიაციით და ხშირად სწავლობდა თანამედროვე თვითმფრინავებზე ფრენას, რომელთა წარმოებას საფუძველი მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში ჩაეყარა. 1941 წლის 10 მაისს იგი მარტო გაფრინდა შოტლანდიაში, იმ იმედით, რომ შესძლებდა სამშვიდობო მოლაპარაკებების წარმოებას ჰერცოგ ჰამილტონთან, რომელიც ბრიტანეთის მთავრობის ოპოზიციად მიიჩნეოდა. ჩაფრენისთანავე ჰესი დაუყონებლივ დააპატიმრეს და ომის დამთავრებამდე იმყოფებოდა ტყვეობაში. ომის შემდეგ ჰესი წარსდგა ნიურნბერგის პროცესზე. მთელი პროცესის განმავლობაში ირწმუნებოდა რომ იტანჯებოდა ამნეზიით, თუმცა მოგვიანებით აღიარა, რომ ეს იყო უბრალო ხრიკი. სასამართლომ ჰესი დამნაშავედ სცნო და მიუსაჯა სამუდამო პატიმრობა. სასჯელს იხდიდა შპანდაუს ციხეში 1947 წლიდან. მიუხედავად ოჯახის წევრებისა და გავლენიანი პოლიტიკოსების მიერ ჰესის განთავისუფლების არაერთი მცდელობისა, მისი დროზე ადრე გათავისუფლება დაბლოკა საბჭოთა კავშირმა. ის იმყოფებოდა დაცვის კონტროლის ქვეშ. 1987 წელს რუდოლფ ჰესმა სიცოცხლე თვიმკვლელობით დაასრულა. სიცოცხლის ბოლომდე ჰიტლერისა და მისი იდეების ერთგული დარჩა. ჰესის გარდაცვალების შემდეგ ციხე დაანგრიეს, რათა ეს ადგილი არ ქცეულიყო ნეონაცისტების სიწმინდედ.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
რუდოლფ ჰესის გვამის გაკვეთის შედეგები (იტალიური და ინგლისური)
ფაქტები რუდოლფ ჰესზე — ნაციონალური არქივი
ამონარიდები გაზეთებიდან რუდოლფ ჰესზე — 20th Century Press Archives
სქოლიო
დაბადებული 26 აპრილი
დაბადებული 1894
გარდაცვლილი 17 აგვისტო
გარდაცვლილი 1987
სამხედრო დამნაშავე
რაიხსტაგის დეპუტატები (ვაიმარის რესპუბლიკა)
რაიხსტაგის დეპუტატები (მესამე რაიხი)
როკუნოჰე

როკუნოჰე
— დასახლება იაპონიაში, რომელიც მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, კამიკიტა მაზრში.
გეოგრაფიული მდებარეობა
დასახლება განთავსებულია კუნძულზე ჰონსიუ. დასახლებული პუნქტი მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, ტოჰოკუს რეგიონში. მას ესაზღვრება ქალაქები ტოვადა, მისავა, დასახლებები ტოჰოკუ, ოირასე, გონოჰე.
მოსახლეობა
დასახლების მოსახლეობა შეადგენს , ხოლო სიმჭიდროვე — ადამიანი/კმ².
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
დასახლებები (პრეფექტურა აომორი)
ჯორდან პიკფორდი

ჯორდან პიკფორდი
ჯორდან ლი პიკფორდი (დაბადების გვარი: ლოგანი; დ. 7 მარტი, 1994) — ინგლისელი ფეხბურთელი. ინგლისის პრემიერლიგის გუნდ „ევერტონისა“ და ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მეკარე.
პიკფორდმა კარიერა „სანდერლენდის“ აკადემიაში დაიწყო ხოლი პირველი პროფესიონალური კონტრაქტი 2011 წელს მიიღო. 2011 წელს, მას შემდეგ რაც გახდა „სანდერლენდის“ წევრი, იჯარით თამაშობდა 6 ინგლისურ კლუბში. 2017 წლის ივნისში პიკფორდი გახდა „ევერტონის“ წევრი. გუნდმა მის სანაცვლოდ £25 მილიონი გადაიხადა.
პიკფორდი სხვადასხვა დროს იყო ინგლისის 16, 18, 18, 19, 20 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების წევრი. მისი დებიუტი ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში 2017 წლის ნოემბერში, გერმანიის წინააღმდეგ გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში შედგა. პიკფორდი იყო ნაკრების ძირითადი მეკარე 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატსა და 2020 წლის ევროპის ჩემპიონატზე.
მიღწევები
სანაკრებო
ინგლისი:
ევროპის ჩემპიონატი: ფინალისტი: 2020
რესურსები ინტერნეტში
პროფილი „ევერტონის“ საიტზე
დაბადებული 7 მარტი
დაბადებული 1994
ინგლისელი ფეხბურთელები
სანდერლენდის ფეხბურთელები
ევერტონის ფეხბურთელები
პრემიერ ლიგის ფეხბურთელები
2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელები
2022 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
დიმიტრის ქრისტოფიასი

დიმიტრის ქრისტოფიასი (დ.25 აგვისტო, 1946 — გ. 21 ივნისი, 2019) — კვიპროსელი პოლიტიკოსი, ქვეყნის პრეზიდენტი 2008-2013 წლებში.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1946 წელს სოფელ დიკომოში, რომელიც კუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს. 1964 წლიდან მშრომელი ხალხის პროგრესული პარტიის წევრია. 1969-1974 წლებში სწავლობდა მოსკოვში და დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია ისტორიაში. 1988 წლიდან მშრომელი ხალხის პროგრესული პარტიის ლიდერია. 2001 წლის 7 ივნისიდან კვიპროსის პარლამენტის თავმჯდომარეა, 2006 წელს მეორედ აირჩიეს ამ თანამდებობაზე. 2008 წლის 24 თებერვალს აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად. მეორე დღეს მან ნიქოზიაში პირობა დადო, რომ გააერთიანებდა კვიპროსს. ინაუგურაციაზე მან განაცხადა, რომ კვიპროსის მთავრობის უმთავრესი პრობლემა ქვეყნის გაერთიანებაზე ზრუნვაა. აქტიურ მოლაპარაკებებს აწარმოებდა ჩრდილოეთ კვიპროსის ლიდერ მეჰმედ ალი თალათისთან.
2012 წელს განაცხადა, რომ არ აპირებდა მეორე ვადით ქვეყნის სათავეში ყოფნას. 2014 წლის ოქტომბერში მოსკოვში შეხვდა თვითგამოცხადებული ყირიმის პრემიერ-მინისტრ სერგეი აქსიონოვს და მხარი დაუჭირა ყირიმის რუსეთთან მიერთებას.
თავისუფლად ლაპარაკობს რუსულ ენაზე, ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი.
იხილეთ აგრეთვე
კვიპროსის პრეზიდენტი
რესურსები ინტერნეტში
Profile in House of Representatives web site
სქოლიო
დაბადებული 1946
დაბადებული 25 აგვისტო
გარდაცვლილი 21 ივნისი
გარდაცვლილი 2019
კვიპროსის პრეზიდენტები
კვიპროსის პარლამენტის თავმჯდომარეები
უჯარმის კვირაცხოვლის ეკლესია

უჯარმის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უჯარმის განაპირას, თავმოსწორებულ ბორცვზე. ძეგლი სხვადასხვა პერიოტის თითქმის თანაბარი ზომის, ორი დარბაზული ეკლესიისაგან შედეგება, რომელბიც ერთმანეთზე გრძივი კედლებითაა მიყრდნობილი. მათგან სამხრეთით მდებარე, შედარებით უფრო ადრინდელი და სავარაუდოდ, შუა საუკუნეებით თარიღდება. სამხრეთით მდგარი ეკლესიის ქვეშ კამაროვანი სათავსია მოწყობილი, რომლის კედლების მაწილი მიწის ზემოთაა. ამის გამო, ეკლესიის იატაკი მიწის დონიდან დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზეა. შესასვლელის წინ, როგროც ჩანს, ხის კიბე იყო მოწყობილი.
ორივე შენობა ქვიშაქვის სრულიად დამუშავებული ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბითაა ნაგები. გარეთა კუთხეები ამოყვანილია ოდნავ მოზრდილი ქვებით. ჩრდილოეთით მდგარ ეკელსიაში, არქიტექტურული ელემენტების წყობაში, ქვიშაქვასთან ერთად, კვადრატული აგურიცაა გამოყენებული. ორივე ეკლესიის ფასადები გასწორებულია წმინდა დუღაბით, რომელიც ქვებს შორის არსებულ არეეს ავსებს და წვრილი ქვების ზედაპირის მნიშვნელოვან ნაწილს ფარავს.
სამხრეთით მდგარ ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთით ოდნავ ნალისებრი აფსიდაა, რომლის ღერძზე ვიწრო, გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელია გაჭრილი. სარკმელი შიგნიდან ბრტყელი თაღითაა გადახურული, გარედან კი ოთხკუთხაა. სარკმლის რაფა ღარისებრია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ოთხწახნაგა წახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდი კონქითაა გადახურული, ხოლო დარბაზი კამარით, რომელშიც კრამიტის ნატეხები და რიყის ქვაცაა შერეული. დარბაზის გრძივ კედლებს, მცირე სიმაღლის, უსწორმასწორო ხარისხი გაუყვება. დასავლეთ კედლთან დაახლოებით 40 სანტიმეტრის დიამეტრის მქონე ხვრელია, რომლის მეშვეობითაც ეკლესიის ქვემოთ მოწყობილ წყალსაცავში ვხვდებით.
ჩრდილოეთით მდგარ ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს, რომელიც ღერძიდან ოდნავ სამხრეთითაა გადაადგილებული. კარი გარედან აგურით ნაწყობი, ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. შიგნიდან კი ფიცრით. აფსიდა ოდნავ გაბრტყელებული ნახევარწრიული ფორმისაა. აფსიდაში გაჭრილია ოთხკუთხა, ბრტყლად გადახურული სარკმელი, რომელიც გერეთკენ მკვეთრად ვიწროვდება და თითქმის თარაზული ძირი აქვს. აფისდას გვერდებში, სხვადასხვა ზომის, თითო ოთხკუთხა ნიშია, რომელთა შორის ჩრდილოეთისა თითქმის ოთხჯერ უფრო დიდია. აფსიდაში, სარკმლის ქვემოთ, მოზრდილი ტრაპეზი დგას. დარბაზის სამივე კედელი ყრუა. სამივე კედელს დაახლოებით 30 სანტიმეტრის სიმაღლის ხარისხი გაუყვება. აფსიდი ტლანქად სხმული, უსწორმასწორო კონქითაა გადახურული. უსწორმასწორო ზედაპირი აქვთ კედლებსაც. კონქის თაღი კვერცხისებრი ფორმისაა. მსგავსი ფორმისაა კამარაც. იგი ნატეხი, თხელი ქვებითაა გამოყვანილი და შელესილია. იატაკი თითქმის მთლიანად თანამედროვე აგურითაა მოგებული. ასევე გამოყენებულია ბაზალტის ფილები.
გარედან ორივე ეკლესიის კედლები სადაა და მოკლებულია დეკორატიულ სამკაულს.
ჩრდილოეთით მდგარი ეკლესიის საკურთხევლის სარკმლის ღიობის გვერდები სხვადასხვა სიგრძის მქონე აგურითაა ნაწყობი.
1990-იანი წლების მეორე ნახევარში, ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია თვითნებურად განაახლა, რის გამოც ეკლესიამ დაკარგა საყურადღებო დეტალები.
ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე საფლავის ქვებია. ეკლესიის აღმოსავლეთით ოციოდე მეტრზე გალავნის ნაშთია. გალავნის გარეთ ათიოდე მეტრზე შეიმჩნევა კედლის კვალი.
ლიტერატურა
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თბილისის ძველი სამების ეკლესია

თბილისის ძველი სამების ეკლესია
თბილისის წმიდა სამების სახელობის ეკლესია — XVIII-XIX საუკუნეების ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში, ქალაქის ძველ ნაწილში (კალოუბანი). მდებარეობს ეროსი მანჯგალაძის ქუჩაზე (№6), საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის შენობის უკან. სახელწოდება „ძველი სამების ეკლესია“ გავრცელდა თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის აგების (1995–2004 წლები) შემდეგ.
ეკლესია რამდენჯერმე არის მნიშვნელოვნად გადაკეთებული. ამ ადგილზე ტაძარი XVIII საუკუნეშიც მდგარა; თბილისის გეგმაზე ვახუშტის აღნიშნული აქვს „ქართული ეკლესია კალოუბანი“. დღევანდელი ტაძრის წინამორბედი ეკლესიის მშენებლობა 1790 წელს დასრულდა. პლატონ იოსელიანის მიხედვით, მისი აგება პეტრე „ყარაულას“ — პეტრე აღნიაშვილს მიეწერება (აღნიაშვილი მეფე ერეკლე II-ის მიერ ღართისკარის დარაჯად იყო დანიშნული). პეტრეს შვილმა, მღვდელმა შიო აღნიაშვილმა 1836 წელს ტაძარს დასავლეთის მხრიდან სვეტებიანი კარიბჭე და სამრეკლო მიუშენა, ხოლო 1850 წელს კარიბჭეზე სამრეკლო დააშენეს; მცირე ხნის შემდეგ ეკლესიის შენობა ისევ განაახლეს. ტაძარი 1863 წელს აკურთხეს. 1863 წლის 10 აპრილს აქ ჯვარი დაიწერეს ილია ჭავჭავაძემ და ოლღა გურამიშვილმა. XIX საუკუნის 60-იან წლებში კი შემოწირულობითა და საკუთარი სახსრებით დეკანოზმა პეტრე არდაზიანმა (მწერალ ლავრენტი არდაზიანის მამა) ტაძარი არქიტექტურულად განაახლა და ჯვარ-გუმბათოვანი ეკლესიის სახე მისცა. 1988 წელს სამრეკლოს გუმბათი ქართული ხურმოთმოძღვრული ტრადიციების მიხედვით გადააკეთეს.
სამების ეკლესია „ჩახაზული ჯვრის ტიპის“ ნაგებობაა. აგურით ნაშენი ეკლესიის ფასადების გაფორმება სადაა. ზოგადი ფორმები და სამრეკლო შუა საუკუნეების ქართული საეკლესიო არქიტექტურის ტრადიციებს მიჰყვება, კარიბჭეს კი კლასიცისტური სტილის გავლენა ემჩნევა. ინტერიერის მხატვრობა 1890-იან წლებში იტალიელმა მხატვარმა ლუდვიგ ლონგომ შეასრულა.
წყაროები
სამების პატარა ტაძრის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები წლის ბოლომდე დასრულდება. ინტერპრესნიუსი, 29.06.2010.
ლიტერატურა
მცხეთა-თბილისის ეპარქიის ტაძრები: ენციკლოპედიური ცნობარი / ირაკლი გუნია; რედ.: გ. კოპლატაძე. თბილისი: საქართველოს საპატრიარქოს გამომცემლობა, 2002. — გვ. 150–151.
კვირკველია, თ. ძველთბილისური დასახელებანი. - თბ. : საბჭ. საქართველო, 1985. — გვ.
თბილისის ეკლესიები
ეტა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ეტა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ეტა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ეტა (ასო) — ბერძნული ანბანის ასო
ეტა — ბასკური ტერორისტული ორგანიზაცია