უილიამ კელინი

უილიამ კელინი
უილიამ კელინ უმცროსი (დაიბადა 1957 წლის 23 ნოემბერს) - ამერიკელი ნობელის პრემიის ლაურეატი ფიზიოლოგ-მეცნიერი. იგი არის ჰარვარდის უნივერსიტეტის და დანა-ფარბერის კიბოს ინსტიტუტის მედიცინის პროფესორი . მისი ლაბორატორია სწავლობს სიმსივნეების სუპრესორულ ცილებს. 2016 წელს კელინმა მიიღო ალბერტ ლასკერის ჯილდო ფუნდამენტური სამედიცინო კვლევებისთვის და AACR პრინცესა ტაკამაცუს ჯილდო . მან ასევე მოიპოვა ნობელის პრემია ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში 2019 წელს, პიტერ რედკლიფთან და გრეგ სემენზასთან ერთად .
ადრეული ცხოვრება და განათლება
კელინი დაიბადა ნიუ იორკში 1957 წლის 23 ნოემბერს. კელინმა მიიღო ბაკალავრის ხარისხი მათემატიკასა და ქიმიაში დიუკის უნივერსიტეტში, ხოლო მაგისტრის ხარისხი მიიღო 1982 წელს. მან რეზიდენტურა გაიარა ჯონს ჰოპკინსის მედიცინის სკოლაში, ხოლო ონკოლოგიური პრაქტიკა მიიღო დანა – ფარბერის კიბოს ინსტიტუტში (DFCI). ბაკალავრის ხარისხის მიღების შემდეგ აღმოაჩინა, რომ სამეცნიერო კვლევები არ იყო მისი ძლიერი მხარე, ამიტომ გადაინაცვლა ლაბორატორიული კვლევის მიმართულებით DFCI-ის , დევიდ ლივინგსტონის ლაბორატორიაში, სადაც მან წარმატებას მიაღწია რეტინობლასტომას შესწავლაში. 1992 წელს მან დააარსა საკუთარი ლაბორატორია DFCI– ში, სადაც მან გამოიკვლია კიბოს მემკვიდრეობითი ფორმები, როგორიცაა ფონ ჰიპელ – ლინდაოს დაავადება. იგი გახდა პროფესორი ჰარვარდის სამედიცინო სკოლაში, 2002 წელს.
კარიერა
იგი გახდა ასისტენტ-დირექტორი, ძირითადი მეცნიერებების დანა-ფარბერ / ჰარვარდის კიბოს ცენტრში 2008 წელს. დანა – ფარბერში ჩატარებული კვლევისას ყურადღება გაამახვილა სუპრესიულ გენებში მუტაციების განვითარებაზე კიბოს მიმდინარეობისას. მისი შრომა, ძირითადად, ეფუძნებოდა რეტინობლასტომის, ფონ ჰიპელ – ლინდაოს და p53 -ის სიმსივნეების სუპრესიული გენის საკითხებს.
მისი ნამუშევრები დაფინანსებულია ჯანმრთელობის ეროვნული ინსტიტუტის, ამერიკული კიბოს საზოგადოების, დორის დუკის საქველმოქმედო ფონდის და სხვების მიერ.
ის მსახურობს სამეცნიერო პროგრამების ვიცე-თავმჯდომარედ დეიმონ რუნიონის კიბოს კვლევის ფონდის საბჭოში
კვლევა
დოქტორის ხარისხის მიღების შემდეგ, კელინმა 1993 წელს დანა-ფარბერის ინსტიტუტში შექმნა ლაბორატორია, რათა გაეგრძელებინა კვლევა სიმსივნის ჩახშობის შესახებ. იგი დაინტერესდა ფონ ჰიპელ – ლინდაოს დაავადებით (VHL). VHL სიმსივნეები, რომლებიც გამოწვეული იყო გენის მუტაციით, ანგიოგენეზური იყო, ქმნიდა სისხლძარღვებს, რომლებიც გამოყოფდა ერითროპოეტინს (EPO), ჰორმონი, რომელიც სხეულის მექანიკის ნაწილია, ჰიპოქსიაზე, ან სისხლში ჟანგბადის დაბალ დონეზე რეაგირების მომხდენი. კელინმა ჰიპოთეზა წამოაყენა, რომ შეიძლება არსებობდეს კავშირი VHL სიმსივნეების წარმოქმნასა და ორგანიზმში ჟანგბადის დეფიციტის გამოვლენას შორის. კელინის სამუშაო შეესაბამებოდა პიტერ რედკლიფის და გრეგ სემენზას შრომებს(hypoxia-inducible factors (HIF)). კელინის ნაშრომში დადგინდა, რომ VHL ცილა ხელს შეუწყობს HIF- ის რეგულირებას, ხოლო იმ საგნებში, სადაც VHL ცილები არ იყო წარმოდგენილი, HIF წარმოქმნიდა EPO- ს და მიგვიყვანდა კიბოს წარმოქმნამდე. კელინის, რედკლიფისა და სემენზას ერთობლივი მუშაობის შედეგად გამოვლენილია გზა- უჯრედები როგორ გამოავლენენ და რეაგირებენ სისხლში ჟანგბადის დონეზე. მათმა შრომამ საფუძველი ჩაუყარა ანემიით და თირკმელების უკმარისობით დაავადებული პაციენტებისთვის წამლების შექმნას.
პირადი ცხოვრება
უილიამ კელინი დაქორწინებული იყო მკერდის კიბოს ქირურგ კაროლინ კელინზე, 1988 წლიდან, მის გარდაცვალებამდე, 2015 წლამდე. მათ ორი შვილი ჰყავთ.
ჯილდოები
ცნობები
გარე ბმულები
Nobelprize.org including the Nobel Lecture 7 December 2019 The von Hippel-Lindau Tumor Suppressor Protein: Insights into Oxygen Sensing
ნობელის პრემიის ლაურეატები ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში
ამერიკელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
დაბადებული 1957