PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ირაკლი მეზურნიშვილი

ირაკლი მეზურნიშვილი (დ. 2 აგვისტო, 1985, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, პოლიტიკოსი.
2007 წელს დაამთავრა ქ. მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტი („МГИМО“ „მგიმო“).
მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტში სწავლის პერიოდში დააარსა „დამოუკიდებელი ქართული კლუბი“, რომელშიც ქართველი სტუდენტები გაწევრიანდნენ; 2007 წლიდან აქტიურად ჩაება სამეცნიერო საქმიანობაში, გამოქვეყნებული აქვს არაერთი პუბლიკაცია წამყვან ფინანსურ ჟურნალებში; 2010-2013 წლებში მუშაობდა რუსეთის ერთ-ერთ უდიდეს კვლევით-ანალიტიკურ ცენტრში, საერთაშორისო ფინანსების დეპარტამენტში, უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად; პარალელურად, კითხულობდა ლექციებს რუსეთის ფინანსთა სამინისტროს უნივერსიტეტში; 2013 წელს დაბრუნდა საქართველოში. კითხულობს ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში საერთაშორისო ეკონომიკის თემაზე; 2015 წელს შექმნა სატელევიზიო ფორმატი და ჩაწერა ინტერვიუ მსოფლიოს ცნობილ ტოპმენეჯერებთან ნიუ-იორკში, ვაშინგტონში, ბრიუსელსა და მოსკოვში; დაასრულა მუშაობა დოკუმენტურ ფილმზე, რომელიც საქართველოს და აშშ-ს მრავალწლიან მეგობრობას ეხება. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (კასპის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
სადოქტორო დისერტაციის თემა „ინტეგრაციული პროცესების განვითარება საერთაშორისო სავალუტო სფეროში“.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 2 აგვისტო
დაბადებული 1985
საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
„ქართული ოცნების“ წევრები
მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობების სახელმწიფო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
პომაკოჩის რაიონი (აკობამბა)

პომაკოჩის რაიონი (აკობამბა)
პომაკოჩის რაიონი — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის აკობამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 150 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 965 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 74 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 53.66 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
უანკაველიკის რეგიონის რაიონები
აკობამბის პროვინციის რაიონები
მიხეილ ბახბახაშვილი

მიხეილ ბახბახაშვილი (დ. 22 თებერვალი, 2000, თელავი) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო), ძიუდოში ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2017, კაუნასი, ლიეტუვა, 66 კგ), ჭაბუკებს შორის ევროპის თასის მფლობელი (2017, ბიელსკო ბიალა, პოლონეთი, 66 კგ). სამბოში ჭაბუკებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2016, 66 კგ).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
მიხეილ ბახბახაშვილი — ქართული სპორტი
დაბადებული 22 თებერვალი
დაბადებული 2000
თელავის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი ძიუდოისტები
ქართველი სამბისტები
კარლ ვილჰელმ შეელე

კარლ ვილჰელმ შეელე (დ. 9 დეკემბერი, 1742 — გ. 21 მაისი, 1786) — შვედი ქიმიკოსი, შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1775).
განათლებითა და პროფესიით ფარმაცევტი. მუშაობდა შცვედეთის სხვადასხვა ქალაქის აფთიაქებში, სადაც ატარებდა ქიმიურ კვლევებს. აღმოაჩინა მრავალი არაორგანული და ორგანული ნივთიერება: ქლორი (1774), გლიცერინი (1779, მოლიბდენისა (1778) და ვოლფრამის (1781) ანჰიდრიტები, სილიციუმის ტეტრაფთორიდი (1771), ბარიუმის ჟანგი (1774), დარიშხანწყალბადი (1775), ღვინომჟავა (1769), სილიციუმფთორწყალბადმჟავა და ფთორწყალბადმჟავა (1771), დარიშხანმჟავა (1775), მჟაუნმჟავა (1776), რძემჟავა (1780), ციანმჟავა (1782) და სხვა.
1769 წელს შეელემ შეიმუშავა ნაცრიდან ფოსფორის წარმოების ხერხი. 1774 წელს თავისუფალი სახით გამოყო მანგანუმი და ბარიუმის ოქსიდი. დეტალურად აღწერა ქლორის თვისებები. დაამტკიცა ჰაერის რთული შედგენილობა. მისი სახელობისაა მცირე კრატერი მთვარის ზედაპირზე და მცირე პლანეტა კარლშეელე. მისი სახელობისაა მინერალი შეელიტი.
თხზულებები
Manuskript 1756—1777. Tolkning av С. W. Ossen. [Uppsala, 1942];
Chemische Abhandlung von der Luft und dem Feuer, Lpz., 1894;
Nachgelassene Briefe und Aufzeichnungen, hrsg. von A. E. Nordenskiöld, Stockh., 1892.
ლიტერატურა
სქოლიო
შვედი ქიმიკოსები
დაბადებული 1742
გარდაცვლილი 1786
სურამელი

სურამელი
საკუთარი სახელი სურამელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
სურამელი, ბეგა I - დიდგვაროვანი ფეოდალი
სურამელი, ბეგა II - დიდგვაროვანი ფეოდალი
სურამელი, გრიგოლ - დიდგვაროვანი ფეოდალი
სურამელი, რატი I - დიდგვაროვანი ფეოდალი
სურამელი, რატი II - დიდგვაროვანი ფეოდალი
სურამელი, სულა - დიდგვაროვანი ფეოდალი
სურამელი, ჰამადა - დიდგვაროვანი ფეოდალი
გურამ ხეცურიანი

გურამ ხეცურიანი (დ. 28 იანვარი, 1997, ქუთაისი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). 23-წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი(2019, ნოვი-სადი, სერბეთი), ახალგაზრდებს შორის საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (ფრეიდენფელდსის მემორიალი, 2016, რიგა, ლატვია).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
გურამ ხეცურიანი — ქართული სპორტი
დაბადებული 28 იანვარი
დაბადებული 1997
ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
ქუთაისში დაბადებულები
Ganassi, Lanao del Sur

Ganassi, Lanao del Sur
Ganassi, officially the Municipality of Ganassi (Maranao: Inged a Ganassi), is a 4th class municipality in the province of Lanao del Sur, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 30,802 people.
The municipality used to host the 'finest example of a traditional torogan' according to Jesus T. Peralta of the National Commission for Culture and the Arts. In January 2016, a media team found that the Laguindab torogan still stands in Ganassi, though it is badly damaged. A conservation effort is needed to rehabilitate the Laguindab torogan, one of the most outstanding royal houses built in the entire Philippines.
History
Ganassi among to the Nine Princess of Unayan (e.g. in Meranau term Imoda sa ganassi Ayour so Linindingan,Andong so Macadar, etc.)
Geography
Barangays
Ganassi is politically subdivided into 32 barangays. Each barangay consists of puroks while some have sitios.
Bagoaingud
Balintad
Barit
Bato Batoray
Campong a Raya
Gadongan
Gui
Linuk
Lumbac
Macabao
Macaguiling
Pagalongan
Panggawalupa
Pantaon A
Para-aba
Pindulonan
Poblacion
Baya
Sogod Madaya
Tabuan
Taganonok
Taliogon
Masolun
Lumbacaingud
Sekun Matampay
Dapaan
Balintad A
Barorao
Campong Sabela
Pangadapan
Pantaon
Pamalian
Climate
Demographics
Economy
Culture
Torogan Finesse
It was reported in 2015 that the town once hosted what used to be the finest example of a torogan, a huge traditional Maranao house which was the seat of power of the Maranao royalties and Maranao high officials. Unfortunately, for an undisclosed reason, the torogan was demolished by some locals. A group once campaigned for the passage of an ordinance where the architecture of all houses and buildings in Ganassi will follow the okir and the torogan style. Through it, the town would have been the first planned city whose architectural grandeur is inspired by a traditional Maranao vernacular way of building. However, due to lack of funding available, the campaign went into deaf ears.
In January 2016, the media team went to the municipality and found half of the former Laguindab Torogan of Ganassi still intact and badly needs restoration. Once restored, according to the National Commission for Culture and the Arts, the Laguindab Torogan can be declared as a National Cultural Treasure like the Kawayan torogan of Marantao. A group of people are planning to nominate the torogans of Lanao del Sur to the UNESCO World Heritage List, but the nomination is being halted as of the moment due to the lack of restoration in some torogans in the area, specifically in Ganassi. The possible nomination of the Laguindab torogan to the National Cultural Treasure list and the UNESCO list is seen to boost the tourism of the area, if the torogan is conserved properly and evaluated by the local government of Ganassi, with aid request from the National Museum or National Commission for Culture and the Arts.
References
External links
Ganassi Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Municipalities of Lanao del Sur
Populated places on Lake Lanao
Arboletes

Arboletes is a town and municipality in the subregion of Urabá in Antioquia Department, Colombia.
The municipality is bounded by the Caribbean Sea to the north, the department of Córdoba to the north and east, the municipality of San Pedro de Urabá to the south and west, and the municipalities of Turbo and Necoclí. The town is 502 km from the city of Medellin, capital of the department of Antioquia . The municipality covers an area of 710 km².
Arboletes has 8 rural townships (corregimientos): El Carmelo, La Trinidad, Naranjitas, El Guadual, La Candelaria, Buenos Aires, Las Platas and Pajillal.
Place Name
The name "Arboletes" means "land of trees", though this is purely historical. Almost all forests in the area were cleared for a thriving cattle industry, an activity on which the municipality depends. However, there are wilderness areas in the municipality, formed by the rain forests that gave rise to the name of the municipality.
History
Arboletes is now a municipality of the department of Antioquia, born of a land dispute between that department and its neighboring department of Córdoba.
The town of Arboletes was founded in 1920 by José Torres Vargas y José María Reales, and was a township (corregimiento) of the municipality of Turbo, Antioquia. The municipality of Arboletes was established in August 1958.
Economy
Arboletes is primarily a livestock region, and ranching occupies 90% of the land of the municipality. Cattle, swine, goats, and horses are raised in the area. Agriculture in the area includes Bananas, Yams, Cassava, Maize, Rice, and Fruit.
Mud Volcano
Arboletes has a mud volcano located in the Santa Fe de la Plata corregimiento. The mud volcano has had eruptions in 2006 and 2010. The mud density allows people to float and swim on the surface. This place is visited by tourists from around the world and is renowned for its medicinal benefits.
Climate
Arboletes has a tropical savanna climate (Aw) with moderate to little rainfall from December to March and heavy rainfall from April to November.
References
Municipalities of Antioquia Department
Populated places established in 1920
Börü, Azerbaijan

Börü, Azerbaijan
Börü (formerly known as Armyanskiye Borisi, ) is a village and the least populous municipality in the Goranboy District of Azerbaijan. The village had an Armenian majority prior to the First Nagorno-Karabakh War and Operation Ring.
References
External links
Populated places in Goranboy District
ერევნის სახელმწიფო თეატრისა და კინოს ინსტიტუტი

ერევნის სახელმწიფო თეატრისა და კინოს ინსტიტუტი — უნივერსიტეტი სომხეთში, ერევანში. დაარსდა 1944 წელს. თავდაპირველად ის თეატრალური ხელოვნების უნივერსიტეტად იწოდებოდა, 1999 წელს ეწოდა ახლანდელი სახელი.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
სომხეთის უნივერსიტეტები
ხენერალ-მამერტო-ნატივიდადი

ხენერალ-მამერტო-ნატივიდადი (ოფიციალურად ხენერალ-მამერტო-ნატივიდადის მუნიციპალიტეტი) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ესიხის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 311 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
ნუევა-ესიხის მუნიციპალიტეტები
Túcume

Túcume is a pre-Hispanic site in Peru, south of the La Leche River on a plain around La Raya Mountain. It covers an area of over and encompassing 26 major pyramids and mounds. The area is referred to as Purgatorio (purgatory) by local people.
The site was a major regional center, maybe even the capital of the successive occupations of the area by the Lambayeque/Sican (800-1350 AD), Chimú (1350–1450 AD) and Inca (1450–1532 AD). Local shaman healers (curanderos) invoke power of Tucume and La Raya Mountain in their rituals, and local people fear these sites.
The vast plains of Túcume are part of the Lambayeque region, the largest valley of the north coast of Peru. The Lambayeque Valley is the site of scores of natural and man-made waterways and is also a region containing the remains of about 250 decaying and heavily eroded mud-brick pyramids.
See also
Iperu, tourist information and assistance
Tourism in Peru
References
External links
Túcume Archaeological Site
Pyramids in Peru
Archaeological sites in Lambayeque Region
Archaeological sites in Peru
Tourist attractions in Lambayeque Region
San Pedro de Huacarpana District

San Pedro de Huacarpana District is one of eleven districts of the province Chincha in Peru.
References
1951 establishments in Peru
States and territories established in 1951
ფათალი-ხანი

ფათალი-ხანი — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. სოფელს სახელი აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრის ფათალი ხან ხოისკის პატივსაცემად დაერქვა.
სქოლიო
ყუბის რაიონის სოფლები
სოფია ავგუსტა ჰოლშტაინ-გოტორპელი

სოფია ავგუსტა ჰოლშტაინ-გოტორპელი (დ. 5 დეკემბერი, 1630 — გ. 12 დეკემბერი, 1680) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ისა და მარია ელიზაბეთ საქსონიელის ასული. ანჰალტ-ცერბსტის მთავარ იოჰან VI-ის მეუღლე. რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე II-ის დიდი ბებია.
ბიოგრაფია
სოფია ავგუსტა დაიბადა 1630 წლის 5 დეკემბერს, გოტორპში. იგი იყო ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ფრედერიკ III-ისა და მისი მეუღლის, მარია ელიზაბეთ საქსონიელის უფროსი ქალიშვილი. 1649 წლის 16 სექტემბერს, იგი ცოლად გაჰყვა ანჰალტ-ცერბსტის მთავარ იოჰან VI-ს, რომელთანაც შეეძინა თოთხმეტი შვილი. 1667 წელს, მისი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, იგი თავისი ვაჟის, კარლ ვილჰელმის რეგენტი გახდა 1674 წლამდე, სანამ იგი სრულწლოვანი გახდა. სოფია ავგუსტა გარდაიცვალა 1680 წლის 12 დეკემბერს, კოშვიგში, 50 წლის ასაკში.
შვილები
იოჰან ფრიდრიხი (1650-1651), გარდაიცვალა ჩვილი;
გეორგ რუდოლფი (1651-1652), გარდაიცვალა ჩვილი;
კარლ ვილჰელმი (1652-1718), ანჰალტ-ცერბსტის მთავარი, ცოლად შეირთო სოფია საქსენ-ვაიზენფელი;
ანტონი გიუნტერი (1653-1714), ანჰალტ-მიუნლინგენის მთავარი, ცოლად შეირთო ავგუსტა ანტონია ბიებრშტენელი;
იოჰან ადოლფი (1654-1726), გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
იოჰან ლუდვიგ I (1656-1704), ანჰალტ-დორნბურგის მთავარი;
იოჰაკიმ ერნესტი (1657-1658), გარდაიცვალა ჩვილი;
მაგდალენა სოფია (1658-1659), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრიდრიხი (1660), გარდაიცვალა ჩვილი;
ჰედვიგ მარია ელეონორა (1662), გარდაიცვალა ჩვილი;
სოფია ავგუსტა (1663-1694), ცოლად გაჰყვა საქსენ-ვაიმარის ჰერცოგ იოჰან ერნესტ III-ს;
მკვდარშობილი გოგონა (1664);
ალბრეხტი (1665), გარდაიცვალა ჩვილი;
ავგუსტი (1666-1667), გარდაიცვალა ჩვილი;
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 5 დეკემბერი
დაბადებული 1630
გარდაცვლილი 12 დეკემბერი
გარდაცვლილი 1680
ოლდენბურგები
ანჰალტ-ცერბსტის მმართველები
ქალი რეგენტები
ქურთები სომხეთში

ქურთები სომხეთში — ეთნიკური უმცირესობა ხოხეთში, რომლებიც ძირითადად განხახლებულნი არიან სომხეთის დასავლეთ ნაწილებში. ერევანის აღმოსავლეთმცოდნეობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში არსებობს ქურთული განყოფილება. სომხეთიში მხოვრები ქურთები პირველები იყვნენ, რომელთაც მიუწვდებოდა ხელი მედიაზე, როგორიცაა რადიო, ასევე განათლებასა და პრესაზე თავიან მშობლიურ ენაზე, მაგრამ ძირითადად ქურთი მოსახლეები, 1939 წლიდან 1959 წლამდე აღწერილნი იყვნენ როგორც აზერბაიჯანელები ან როგორც სომხები.
ქურთები სომხეთში
1918–1920 წლების სომხეთის პირველ რესპუბლიკაში ქურთებმა მიიღეს პოლიტიკური უფლებები, ქურთი წარმომადგენელი აირჩიეს სომხეთის პარლამენტში, ზოგიერთი ქურთი გახდა სომხური არმიის ოფიცერი და ამის შემდეგ შეიქმნა მოხალისე ქურთთა რაზმები.
საბჭოთა პერიოდის დროს სომხეთში გამოიცა დიდი რაოდენობით ქურთული ლიტერატურა, გაიხსნა ეროვნული სკოლები და ქურთული რადიო. დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის თანახმად, საბჭოთა სომხეთი ქურთული ლიტერატურის მთავარი ცენტრი იყო. 1925 წელს ორმოცზე მეტი სკოლა გაიხსნა სომხეთში სპეციალურად მათთვის.
1937 წელს, სტალინიზმის პერიოდში, სომხეთში მცხოვრები ქურთები იძულებითი მიგრაციის მსხვერპლნი გახდნენ და ათასობით ქურთი მოსახლე იძულებული იქნა დაეტოვებინა სომხეთის ტერიტორია.
1992-1994 წლების განმავლობაში აზერბაიჯანის ლაჩინისა და ქალბაჯარის რაიონებში მცოვრები ქურთული უმცირესობა იძულებული გახდა დაეტოვებინა რეგიონები და გაქცეულიყვნენ, მთიანი ყარაბაღის ომის დროს სომეხთა შემოსევის გამო. სომხეთმა ეფექტურად დაიპყრო ყოფილი რეგიონი რომელსაც „წითელი ქურთისტანი“ ეწოდებოდა (1923-1929 წლებში), რადგან ეს ტერიტორია წარმოადგენდა მნიშვნელოვან დერეფანს, რომელიც აკავშირებდა სომხებსა და დანარჩენ არმიის სომხეთის რესპუბლიკას.
ქურთების კვლევების ცენტრის დირექტორის თქმით, დღევანდელ პირობებში სომხეთში ქურთების მდგომარეობა ნორმალურია და არ არსებობს რაიმე დისკრიმინაციული ქმედებები მათ მიმართ. სომხეთის საარჩევნო კოდექსის თანახმად პარლამენტში ერთ ადგილს უტოვებენ ქურთი უმცირესობის წარმომადგენელს.
ამჟამად ქურთები გაერთიანებული არიან სომხეთის ოთხ საზოგადოებრივ გაერთიანებაში. სომხეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის განყოფილების გარდა, სომხეთში სომეხ მწერალთა კავშირში ასევე არსებობს ქურთი მწერლების განყოფილება.
კულტურული ურთიერთობები
გამოჩენილმა სომეხმა კომპოზიტორმა კომიტასმა შეაგროვა მრავალი სომხური, ქურთული და თურქული ხალხური სიმღერა, და 1897 წელს მან ბერლინის ვილჰელმ ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტში მიიღო ქურთული მუსიკის სწავლების ხარისხი.
რესურსები ინტერნეტში
Ermənistan kürdləri
სქოლიო
სომხეთის დემოგრაფია
ქურთები
სომხეთის დახურული ბაზარი (ერევანი)

სომხეთის დახურული ბაზარი (ერევანი)
სომხეთის დახურული ბაზარი — სავაჭრო კომპლექსი ერევანში, სომხეთის დედაქალაქში. მდებარეობს მესროპ მაშტოცის გამზირზე, ლურჯი მეჩეთის მახლობლად. აშენდა 1952 წელს. ეს არის არქიტექტორის გრიგორ აღაბაბიანის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი. 2010 წლის დასაწყისში რეკონსტრუქციის შემდეგ, ის სავაჭრო კომპლექსის ნაწილი გახდა. ის ითვლება ერთ-ერთი გამორჩეული ადგილი, რომელსაც ერევანში ჩამოსული ტურისტები ხშირად სტუმრობენ. შედის სომხეთის ისტორიული და კულტურული ძეგლების სიაში.
ისტორია
ბაზარი აშენდა 1952 წელს სტალინის გამზირზე (მოგვიანებით - ლენინის გამზირი, ამჟამად მესროპ მაშტოცის გამზირი), იმ ადგილას, სადაც ადრე სავაჭრო ფართი იყო განთავსებული. ბაზრის გახსნა მოხდა 1952 წლის 29 აპრილს. აღნიშნული ბაზრის პროექტი მოამზადა არქიტექტორმა გრიგორ აღაბაბიანმა, რომლის დიზაინერი იყო ა. არაყელიანი. საცალო სივრცესთან, საწყობთან და სარდაფის სამაცივრე ოთახთან ერთად, სავაჭრო ბაზარზე შედიოდა საერთო საცხოვრებელი, ბიბლიოთეკა, ფოსტა და რადიო ცენტრი.
ერევნელები ბაზარს შეხვედრებისა და კომუნიკაციის ადგილს უწოდებენ. გამყიდველებმა იცოდნენ თავიანთი მომხმარებლები. შემდგომში მან მოიპოვა "ბოჰემანის", "ინტელექტის" რეპუტაცია.
პოსტსაბჭოთა პერიოდში, ბაზრის მფლობელი გახდა სამველ ალექსანიანი. ახალი მფლობელის პირობებში დაიწყო ბაზრის რეკონსტრუქციაზე მუშაობა. შემოთავაზებული იქნა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის შენობა. 2012 წლის 1 იანვარი ბაზარი დაიხურა. რეკონსტრუქციამ გამოიწვია ერევნის მკვიდრთა პროტესტი. სამუშაოს დასრულების შემდეგ, ბაზარი გახდა სავაჭრო კომპლექსის ნაწილი.
შენობა გეგმით სწორკუთხაა, აქვს ერთი თაღოვანი სიგრძე, რომელიც მოიცავს მის მთელ ტერიტორიას. არქიტექტურაში გამოყენებულ იქნა ტრადიციული, შუა საუკუნეებისთვის დამახასიათებელი სტილი, რომელიც ზუსტად ასახავს აღმოსავლური ბაზრის იდეას. შენობისთვის დამახასიათებელი გარეგანი ელემენტია უზარმაზარი თაღი, რომელსაც ამშვენებს მეტალის ვიტრაჟი, რომელზეც დატანებული არის ცხოველების გამოსახულებები. მშენებლობა მიმდინარეობდა სვეტების გარეშე, რომელიც შედგებოდა 19 რკინაბეტონის თაღისგან, თავის დროზე იშვიათი მოვლენა იყო და ხაზს უსვამდა შენობის მასშტაბებს, რაც შეესაბამება ქალაქის მთავარი ქუჩის მასშტაბებს, რომელზეც იგი მდებარეობს. მშენებლობის დროს გამოყენებული იქნა ნამყენი, რომელიც დარჩა ლენინგრადისა და კიევის ქუჩებს დამაკავშირებელი კიევის (ბოლშოი ჰრაზდანკის) ხიდის მშენებლობის ერთ–ერთი ეტაპის დასრულების შემდგომ.
ინტერიერი, რომელიც დამზადებულია იმავე სტილით, ინტერიერის დიზაინთან ერთად, ამავე დროს აკმაყოფილებს ესთეტიკურ და პრაქტიკულ მიზნებს, რაც დიდ ფართობს უქმნის სავაჭრო არკადებს. სავაჭრო სართული 70 მეტრის სიგრძისა და 32 მეტრი სიგანის იყო. ამის შემდეგ, ბაზრის დიზაინი გახდა მოდელი ერევნის კოლექტიური მეურნეობის ბაზრებისთვის, რომლებიც შემდგომ პერიოდში აშენდა სომხეთის სხვა რაიონებში. ადრე დაფარული ბაზრის კომერციული ფართი იყო 50-60 ჯიხურითა და კაფეებით. ბაზრის შიგნით იყო პატარა შადრევანი აუზი და არსებობდა მონეტების გადაყრის ტრადიცია. 1968 წელს, ცენტრალური ბაზრის შენობა იქცა მნიშვნელოვან არქიტექტურულ ძეგლად. ახლა ის კერძო საკუთრებაშია, მოქმედებს როგორც სავაჭრო ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
ბაზარი
ცენტრალური ბაზარი
კავკასია სომხეთი
ინაიეთ გირეი

ინაიეთ გირეი (დ. ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1597 — ოსმალეთის იმპერია, 1637) — ყირიმის ხანი 1635–1637 წლებში, გაზი II გირეის მე-3 ვაჟი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ბახჩისარაიში, მამამისის, გაზი II გირეის მმართველობის პერიოდში. 1608 წელს, მისი უფროსი ძმის, თოხთამიშ გირეისა და სეფერ გირეის ოსმალეთში მკვლელობის შემდეგ აწგარდაცვლილი გაზი II გირეის ერთგულმა მსახურებმა გადამალეს სუდაკში, საიდანაც მალევე ოსმალეთის სულთანს, აჰმედ I-ს გადასცეს მძევლად. ბიძამისმა, ყირიმის ახალმა ხანმა, სელამეთ გირეიმ სულთანს ინაიეთისა და მისი 2 უმცროსი ძმის, ჰუსამ და საადათ გირეიების გადაცემა მოთხოვა, მაგრამ უარი მიიღო.
მიუხედავად იმისა, რომ მისი ძმები მეჰმედ III გირეი-მ მოკლა, პირადი ინტერესების გამო, 1620-იან წლებში ინაიეთი დაეხმარა მას და შაჰინ გირეის ტახტისათვის გაჩაღებულ ბრძოლებში. ოსმალეთში აღზრდილი ინაიეთი თავის ძმებთან ერთად, დიდხნიანი პაუზის შემდეგ, 1635 წელს გააგზავნა სულთან მურად IV-მ ყირიმში ტახტის დასაკავებლად. მან ბაჰადირ I გირეის დამარცხების შემდეგ მიიღო ხანის ტიტული.
მმართველობის დაწყებიდანვე შეეცადა რეფორმების გატარებასა და სტაბილიზაციის პროცესის დაჩქარებას. კალგად და ნურედინად დანიშნა ჰუსამი და საადათი. ის აქტიურად ჩაერთო საგარეო პოლიტიკაში. მონაწილეობა მიიღო ირან-ოსმალეთის ომში, 1636 წელს დაამარცხა დონის კაზაკები, იმავე წელს სამშვიდობო ხელშეკრულებები დადო რუსეთის სამეფოსთან და პოლონეთ-ლიტვასთან.
ინაიეთის დროს მაინც ვერ დასტაბილურდა სახანო, რადგან ხანობის პრეტენდენტი გახდა მანსურების კლანის ბელადი, უზ-თემური, რომელმაც სასტიკად დაამარცხა ყირიმელი თათრების არმია და დიდი საფრთხე შეუქმნა გირეის დინასტიას. პარალელურად, ოსმალეთის სულთანი, მურად IV კავკასიაში გასალაშქრად ინაიეთისგან ჯარის გამოყვანას ითხოვდა. ინაიეთ გირეი საგონებელში ჩავარდა. მაშინვე გაემგზავრა სტამბოლში სულთნისთვის პრობლემების ასახსნელად.
1637 წელს, თოფქაფის სასახლეში მისულმა ინაიეთ გირეიმ სულთანს მოთხოვა მეომრებით დახმარება, რის გამოც მურად IV-მ სიკვდილით დასაჯა. ეს იყო პირველი შემთხვევა ყირიმის სახანოს ისტორიაში, როდესაც ოსმალთა სულთანმა ხანი მოაკვლევინა. ამ ფაქტმა დიდი არეულობა გამოიწვია სახანოში, რის გამოც თურქებმა ყირიმის ტახტზე აიყვანეს ოსმალური ორიენტაციის მქონე ბაჰადირ I გირეი.
იხილეთ აგრეთვე
ყირიმის სახანო
გირეის დინასტია
ყირიმის ხანების სია
ლიტერატურა
О. Гайворонский «Созвездие Гераев»
О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2
Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов)
ყირიმის ხანები
ყირიმის სახანო
გირეის დინასტია
დაბადებული 1597
გარდაცვლილი 1637
სიკვდილით დასჯილი მონარქები
ჰიპარიონი

ჰიპარიონი — ამომწყდარი სამთითა ცხენის გვარი. ტანად პატარა ცხენის ტოლია (1,5 მ მინდაოში). დამახასიათებელია საკმაოდ მაღალგვირგვინიანი ძირითადი კბილები, რომლებსაც ძლიერ დანაოჭებული მინანქარი აქვს და ხშირად მეტად განვითარებული თვალბუდის წინა ფოსო. ფართოდ იყო გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკის, აფრიკისა და ევრაზიის გვიანდელ მიოცენსა და პლიოცენში. ჰიპარიონის ნაშთები გვხვდება აღმოსავლეთ საქართველოს (ელდარი, უდაბნო, იაღლუჯა, ქვაბები) მესამეულ ნალექებში. მის ამოწყდომას უკავშირებენ თანამედროვე ცხენის (Eguus-ის გვარი) სწრაფ გავრცელებას გვიანდელ პლიოცენში. ბინადრობდა ნახევრად სტეპურ გარემოში, ნათელ ტყეში.
ლიტერატურა
გადაშენებული ძუძუმწოვრები
ცხენი
სან-ბენედიტუ-დუ-რიუ-პრეტუ

სან-ბენედიტუ-დუ-რიუ-პრეტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 37 მეტრზე. მიეკუთვნება მარანიანის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 799 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.11 კმ²-ზე. ფართობი 931 480 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მარანიანი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Scheda del comune dall'IBGE - Censimento 2010
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ტკეჩადობა

ტკეჩადობა — მინერალის გახლეჩის უნარი ამა თუ იმ მიმართულებით, რომლის შემდეგ მინარალზე წარმოიქმნება ბრტყელი ზედაპირები. ტკეჩადობის სიბრტყე კრისტალური სტრუქტურის ყველაზე მჭიდრო ბადეების პარალელურია, ვინაიდან ქიმიური ბმის ძალები ასეთ ბადეებს შორის ყველაზე სუსტია. ტკეჩადობის სიბრტყის ორიენტაციაზე გავლენას ახდენს აგრეთვე ქიმიური ბმის ტიპიც (მაგ. ალმასისა და სფალერიტის სტრუქტურები მსგავსია, მაგრამ მათი ტკეჩადობის მიმართულება განსხვავდება იმის გამო, რომ ალმასში გვაქვს ბმის კოვალენტური ტიპი, სფალერიტში - კი ნაწილობრივი იონური).
მინერალოგიაში განასხვავებენ ტკეჩადობის 5 სახეს: ფრიად სრულს (მაგ. ქარსები, ქლორიტები), სრულს (მაგ. გალენიტი, კალციტი), საშუალოს (მაგ. მინდვრის შპატები), არასრულს (მაგ. აპატიტი, კასიტერიტი) და ფრიად არასრულს (მაგ. კორუნდი, ოქრო). ტკეჩადობა მინერალთა ერთ-ერთი დიაგნოსტიკური თვისებაა.
ლიტერატურა
კრისტალოგრაფია
მინერალოგია