PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
პიეზომეტრი

პიეზომეტრი — მოწყობილობა, რომელიც ჰიდროსტატიკური წნევის ზემოქმედებით ზომავს ნივთიერების მოცულობის ცვლილებას. პიეზომეტრიული გაზომვებით ადგენენ ნივთიერებათა კუმშვადობის მონაცემებს, იკვლევენ მათი მდგომარეობის დიაგრამებს, აგრეთვე ფაზურ გადასვლებსა და სხვა ფიზიკურ-ქიმიურ პროცესებს.
განასხვავებენ პიეზომეტრის 2 ძირითად ტიპს:
I ტიპის პიეზომეტრში გამოსაკვლევი ნივთიერების მასა (M) მუდმივია, მისი მოცულობა (V) კი იცვლება წნევისა (p) და ტემპერატურის (T) შეცვლასთან ერთად. მას იყენებენ აირების, სითხეებისა და მყარი სხეულების კუმშვადობის დასადგენად.
II ტიპის პიეზომეტრში M ცვლადია, გამოსაკვლევი ნივთიერების შემცველ ჭურჭლის მოცულობა კი არ იცვლება. დიდი სიბლანტის სითხეებისა და მყარი სხეულების გამოსაკვლევად ამ ტიპის პიეზომეტრს არ იყენებენ.
მაღალი წნევის პირობებში (р ~ 108—1010 პა) სითხეებისა და მყარი სხეულების კუმშვადობის დასადგენად იყენებენ ყვინთას ან დგუშის ტიპის პიეზომეტრს. თუ (р >~ 10-9—1010 პა) კუმშვადობას საზღვრავენ სხვა ხერხით. მაგ. ; რენტგენული სტრუქტურული ანალიზის მეთოდებით. ჰიდროსტატიკური წნევის ქვეშ სხეულის წრფივი ზომების ცვლილებას ზომავენ წრფივი პიეზომეტრით.
იხილეთ აგრეთვე
დილატომეტრი
ლიტერატურა
მოწყობილებები
ჰიდროლოგია
კრევოს ციხესიმაგრე

კრევოს ციხესიმაგრე — ციხესიმაგრე სოფელ კრევოში. ნაგებია ქვითა და წითელი აგურით.
ციხესიმაგრე ააშენა ლიტვის დიდმა მთავარმა გედიმინასმა. 1341 წელს მისი გარდაცვალების შემდეგ ციხესიმაგრე გადავიდა მისი შვილისა და მემკვიდრის ალგირდასის მფლობელობაში. 1382 წელს ამ ციხესიმაგრეში დაატყვევეს და მოკლეს კეისტუტისი. 1385 წელს ციხესიმაგრეში მოაწეეს ხელი კრევოს უნიას. ციხესიმაგრის ფრაგმენტები შემონახულია დღემდე.
იხილეთ აგრეთვე
ბელარუსის ციხესიმაგრეების სია
რესურსები ინტერნეტში
Krevo Castle on official website of the Republic of Belarus
Kreva Castle on globus.tut.by
History of the Kreva Castle
The Kreva Castle Charity Fund
ბელარუსის ციხესიმაგრეები
ავამი ლიგა

ავამი ლიგა (ბენგ. বাংলাদেশ আওয়ামী লীগ — ბანგლადეშის სახალხო ლიგა) — ბანგლადეშის მემარცხენე ცენტრისტული პოლიტიკური პარტია. დაარსდა აღმოსავლეთ პაკისტანში 1949 წელს.
ისტორია
ავამი ლიგის დამფუძნებლებს შორის იყვნენ ბენგალელი ნაციონალისტები მოულანა აბდულ ჰამიდ ხან ბაშანი და შამსულ ჰუქი. ლიგას მოგვიანებით შეუერთდა ჰუსეინ შაჰიდ სუჰრავარდი (პაკისტანის ყოფილი პრემიერ მინისტრი 1956-1957 წლებში). ავამი ლიგა ჩამოყალიბდა დაკაში მუსლიმთა სახალხო ლიგის სახელწოდებით, როგორც ბენგალური ალტერნატივა დასავლეთ პაკისტანში დომინანტური მუსლიმური ლიგისა, რომელიც დისკრიმინაციას უწევდა აღმოსავლეთ პაკისტანის მოსახლეობას.
პარტიამ სწრაფად მოიპოვა დიდი სახალხო მხარდაჭერა აღმოსავლეთ პაკისტანში ბენგალური ენის სტატუსისადმი წარმოებული კამპანიით. 1953 წელს პარტიის სახელწოდებიდან ამოიღეს სიტყვა "მუსლიმი", რათა არ დაეფრთხოთ ინდუსი მოსახლეობა. 1954 წელს ავამის ლიგის გაერთიანებულმა ფრონტმა, ორ სხვა სოციალისტურ და ერთ მუსლიმურ პარტიასთან ერთად, დიდი გამარჯვება მოიპოვა პროვინციული საკანონმდებლო ასამბლეის არჩევნებში.
მემარჯვენე ფრთა, რომელიც ავამის ლიგის სათავეში იყო, შევიდა მთავრობის შემადგენლობაში, ჯერ აღმოსავლეთ პაკისტანში, ხოლო 1956 წლიდან მთელი ქვეყნის მასშტაბით. თუმცა, მისმა პოლიტიკამ არ დააკმაყოფილა პარტიაში მემარცხენე და დემოკრატიული ელემენტები და 1957 წელს მათ ჩამოაყალიბეს ეროვნული სახალხო პარტია ("ეროვნული ავამის ლიგა") აღმოსავლეთ ბენგალის სულიერი ლიდერის აბდულ ჰამიდ ბ(ჰ)აშანის ხელმძღვანელობით. სუჰრავარდი მალევე გადადგა ცენტრალური მთავრობის მეთაურის პოსტიდან, თუმცა აღმოსავლეთ პაკისტანში ავამი ლიგა დარჩა მმართველ პარტიად 1958 წლის ოქტომბრის სახელმწიფო გადატრიალებამდე, როდესაც ის, სხვა პარტიებთან ერთად, სამხედრო დიქტატურამ აკრძალა. ავამი ლიგამ განაახლა თავისი საქმიანობა 1962 წელს, პარტიების აკრძალვის მოხსნის შემდეგ, გამოეხმაურა მუჰამედ აიუბ ხანის რეჟიმის წინააღმდეგ.
საბოლოოდ, ავამი ლიგა სათავეში ჩაუდგა ბენგალელთა ბრძოლას დამოუკიდებლობისთვის. მუჯიბურ რაჰმანის ხელმძღვანელობით ავამი ლიგამ მოიგო ომი ბანგლადეშის დამოუკიდებლობისთვის. ბანგლადეშის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ჩამოყალიბების შემდეგ, ავამი ლიგამ მოიგო პირველი საერთო არჩევნები 1973 წელს.
1975 წლის ივნისში ავამი ლიგა გაერთიანდა ერთ პარტიად კომუნისტურ და სახალხო პარტიებთან და ეწოდა ბასკალი (ბანგლადეშის კრიშაკ სრამიკ ავამი ლიგა). მისი საბოლოო მიზანი იყო ქვეყანაში სოციალისტური წყობის აშენება. 1975 წლის აგვისტოში მუჯიბურ რაჰმანის მკვლელობის შემდეგ ის ფაქტობრივად დაიშალა. ავამი ლიგის წევრების მიმართ რეპრესიები გატარდა. პარტიის ბევრი ლიდერი დახვრიტეს ან ციხეში ჩააგდეს. 1990 წელს დემოკრატიის აღდგენის შემდეგ, ავამი ლიგა კვლავ გახდა ბანგლადეშის პოლიტიკური ცხოვრების ერთ-ერთი მთავარი მოთამაშე.
1981 წლიდან პარტიის მეთაურია შეიხა ჰასინა ვაზედი, პრემიერ მინისტრი 1996-2001 წლებში და 2009 წლიდან. იგი ა ხელისუფლებაში დაბრუნდა 2008 წლის არჩევნების შემდეგ დიდი ალიანსის სათავეში, რომელშიც ასევე შედიოდნენ კონსერვატიული ნაციონალისტური პარტია ჯატია, ნაციონალ-სოციალისტური პარტია, ბანგლადეშის მაოისტური მუშათა პარტია და ლიბერალ-დემოკრატიული პარტია.
სქოლიო
პოლიტიკური პარტიები
პოლიტიკური პარტიები ქვეყნების მიხედვით
პოლიტიკური პარტიები ანბანის მიხედვით
ბანგლადეშის პოლიტიკური პარტიები
სან-ფრანსისკუ-დი-პაულა (მინას-ჟერაისი)

სან-ფრანსისკუ-დი-პაულა (მინას-ჟერაისი)
სან-ფრანსისკუ-დი-პაულა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 931 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ოლივეირას შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 483 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.46 კმ²-ზე. ფართობი 316 822 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
რისალი (დასავლეთი მინდორო)

რისალი (დასავლეთი მინდორო)
რისალი (ოფიციალურად რისალის მუნიციპალიტეტი) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი დასავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 40 429 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Rizal Profile at PhilAtlas.com
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
დასავლეთ მინდოროს მუნიციპალიტეტები
თეიშებაინი

თეიშებაინი — ურარტუს სახელმწიფოს მსხვილი ადმინისტრაციულ-სამეურნეო ცენტრი. ციხესიმაგრე აგებულია ძვ. წ. VII საუკუნის I ნახევარში მეფე რუსა II-ის დროს. შიდაციხის ნანგრევები მდებარეობს კარმირ-ბლურზე, ერევნის მახლობლად. სისტემატიური გათხრები მიმდინარეობს 1939 წლიდან. აღმოჩენილია მონუმენტური ნაგებობის ნაშთები, დაახლოებით 150 სათავსი: სახელოსნოები, საწყობები, ბეღელი და მარნები. გათხრებმა გამოავლინა, რომ ურარტუს მოსახლეობა მისდევდა მიწათმოქმედებას, მებაღეობასა და მეცხოველეობას. თეიშებაინის მშენებლობის დროს მდინარე რაზდანიდან გაუყვანიათ კლდეში ნაკვეთი არხი, რომელიც დღესაც რწყავს მდინარის მარჯვენა სანაპიროს მინდვრებს. შემორჩენილია არხის სამშენებლო წარწერა. თეიშებაინის შიდა ციხის გარშემო გეგმაზომიერად გაშენებული ქალაქი იყო, რომელიც შედგებოდა განსხვავებული სოციალური ფენებისათვის განკუთვნილი სხვადასხვა ტიპის ნაგებობათაგან. თეიშებაინში იყო ურარტუს მეფისნაცვალი, იდგა გარნიზონი, ცხოვრობდნენ ხელოსნები და მიწათმოქმედნი. თეიშებაინში შედიოდა აკრეფილი ხარკი, ხელოსნობისა და სოფლის მეურნეობის პროდუქტები, რომლებიც გადამუშავების შემდეგ ურარტუს ცენტრში - ტუშფაში იგზავნებოდა.
ლურსმულდამწერლობიანი ფირფიტები (ციხესიმაგრის არქივი) გვამცნობს ურარტუს მეფის ბრძანებებს თავისი ნაცვლისადმი. 1962-1963 წლებში აღმოჩენილი ტაძრის საძირკვლის წარწერაში მოთხრობილია თეიშებაინში 5 ტაძრის აშენებისა და ღმერთ ხალდისადმი „წმინდა იარაღის“ შეწირვის ამბავი. არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩნდა ამ იარაღის დიდი ნაწილი: ფარები, რომლებზეც გამოსახულია ლომები და ხარები, მუზარადებზე საბრძოლო ეტლები და მეომრები, რკინის სატევრები, ბრინჯაოსა და რკინის ისრისპირები და შუბისპირები, რომელთა უმრავლესობას ღმერთ ხალდისადმი შეწირვის წარწერა აქვს. აღმოჩენილია აგრეთვე ურარტული ხელოვნების ნიმუშები (ბრინჯაოს ქანდაკებები, ცხენის თავი, მხატვრული კერამიკა, ქვის ნაკეთობანი, ვერცხლის ამულეტები, ოქროს სამკაული, ქსოვილის ნარჩენები), ეგვიპტური, ასურული და აზიური ნაკეთობანი. თეიშებაინის საწყობებში ინახებოდა სკვითური ნაწარმიც (იარაღი, ცხენის აღკაზმულობა, სამკაული), რაც მოწმობს ურარტუს ცენტრების კავშირს ჩრდილოეთ კავკასიისა და დნესტრისპირეთის სკვითებთანაც.
დაახლოებით ძვ. წ. 585 წელს ამიერკავკასიის ტომებმა სკვითებთან ერთად იერიშით აიღეს, დაწვეს და დაანგრიეს თეიშებაინი. კარმირ-ბლურზე დიდი ხნით შეწყდა ცხოვრება. ქალაქის ნანგრევებზე ელინისტური ხანის სამარხებია. XI-XIII საუკუნეებში აქ მცირე დასახლება გაჩნდა. არქეოლოგიური მასალა ინახება სომხეთის ისტორიულ მუზეუმში (ერევანი) და ერმიტაჟში (სანქტ-პეტერბურგი).
ლიტერატურა
ურარტუს ქალაქები
ფრენსის კრიკი

ფრენსის კრიკი (დ. 8 ივნისი 1916, ნორტჰემპტონი, ინგლისი — გ. 28 ივლისი 2004, სან-დიეგო, კალიფორნია, აშშ) — ბრიტანელი მოლეკულური ბიოლოგი, ბიოფიზიკოსი და ნეირობიოლოგი. 1962 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი მედიცინაში ჯეიმზ უოტსონსა და მორის უილკინსთან ერთად „ნუკლეინის მჟავების მოლეკულური სტრუქტურისა და ცოცხალ ორგანიზმში მათი ინფორმაციის გადაცემის ფუნქციის აღმოჩენისთვის“.
კრიკი აგრეთვე ცნობილია მოლეკულური ბიოლოგიის ცენტრალური დოგმის ჩამოყალიბებით.
რესურსები ინტერნეტში
ფრენსის კრიკის სტატიები ჟურნალ „Nature-ში“
ფრენსის კრიკი. ცხოვრება, როგორიც ის არის: მისი ჩასახვა და არსი. მ.: კომპიუტერული გამოკვლევების ინსტიტუტი, 2002, 160 გვ.
სქოლიო
ბრიტანელი მედიკოსები
ბრიტანელი ნეირობიოლოგები
მოლეკულური ბიოლოგები
ნობელის პრემიის ლაურეატები ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში
ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრები
აშშ-ის ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის წევრები და წევრი-კორესპონდენტები
საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრები
დაბადებული 8 ივნისი
დაბადებული 1916
გარდაცვლილი 28 ივლისი
გარდაცვლილი 2004
ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
თაკო ჩარკვიანი

თაკო ჩარკვიანი
თამარ (თაკო) ჩარკვიანი (დ. 22 სექტემბერი, 1962) — ქართველი მუსიკოსი, პოლიტიკოსი და პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
1980 წელს დაამთავრა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ცენტრალური მუსიკალური სკოლა. 1980-1986 წლებში სწავლობდა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო განყოფილებაზე. 1986-2005 წლებში მუშაობდა ტელე-რადიო მაუწყებლობის კომიტეტში მუსიკალურ რედაქტორად. მუსიკალური რედაქციის მთავარი რედაქტორის მოადგილედ და მუსიკალური განყოფილების კოორდინატორად. იყო ავტორი და წამყვანი გადაცემებისა – „კოლაჟი“ და „მუსიკალური შეხვედრები“. 1987-2012 წლებში მუშაობდა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიის, ესთეტიკისა და ხელოვნებათმცოდნეობის კათედრაზე, ასევე ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის სპეციალურ მუსიკალურ სკოლაში, საფორტეპიანო კათედრის პედაგოგად.
1995 წელს გაზეთ „ლიტერატურულ საქართველოში“ პირველად გამოქვეყნდა მისი მოთხრობები. 2008 წელს გამოიცა მისი პუბლიცისტური წერილებისა და მოთხრობების პირველი კრებული – „რა ჟამს აღსდგე ძილისაგან“. 2009 წელს, ჯანსუღ ჩარკვიანთან ერთად დააფუძნა გაზეთი „ქართული სიტყვა“. 2012 წელს იყო შპს „მორკინალის“ ვიცე-პრეზიდენტი. 2012-2015 წლებში იყო შპს „პირველი საავადმყოფოს“ დირექტორის მოადგილე და საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი. 2008-2011 წლებში იყო ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფონდის „ოქროს ფრთა“ პრეზიდენტი.
2019 წელს დააფუძნა პოლიტიკური პარტია „კანონი და სამართალი“. 2020 წელს გახდა საარჩევნო ბლოკის „სტრატეგია აღმაშენებლის“ თანადამფუძნებელი, რომლებშიც შედიოდნენ „კანონი და სამართალი“ და ამავე სახელწოდების პარტია.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „გიორგი ვაშაძე — სტრატეგია აღმაშენებელი“. იგი ოპოზიციასთან ერთად ბოიკოტს უცხადებდა ამ პარლამენტს, რადგან არჩევნებს გაყალბებულად თვლიდა. მას შემდეგ, რაც ბლოკის ლიდერმა გიორგი ვაშაძემ შარლ მიშელის შეთავაზებულ დოკუმენტზე ხელის მოწერა და ბოიკოტის დასრულება გადაწყვიტა, ჩარკვიანმა განაცხადა, რომ ეს მიუღებელია და ბლოკი დატოვა. 8 ივნისს განაცხადა პარლამენტში შესვლის შესახებ. მისი თქმით, საკანონმდებლო ორგანოში შეცვლილი ვითარების გამო შევიდა, შარლ მიშელის დოკუმენტს კი ხელი არ მოაწერა, რადგან 20 ივნისის საქმეების ამნისტიას არ ეთანხმებოდა.
რესურსები ინტერნეტში
ბიოგრაფია „სტრატეგია აღმაშენებლის“ საიტზე
სქოლიო
ქართველი პუბლიცისტები
ქართველი პოლიტიკოსი ქალები
ქართველი მუსიკოსები
საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები
დაბადებული 1962
დაბადებული 22 სექტემბერი
თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კურსდამთავრებულები
თამარ
წითელწყაროს წმინდა ბარბარეს ეკლესია

წითელწყაროს წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელწყაროში.
დარბაზული ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის და ჯიშის ნაწილობრივ დამუშავებული და ნატეხი ქვით დუღაბზე. წყობის ხაზოვნება არაა დაცული. სიმაღლის მატებასთან ერთად მცირდება ქვის ზომები. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი არქიტრავულია. არქიტრავის ქვაზე ჯვარია ამოკაწრული. აფსიდა ნახევარწრიულია მხრით გამოყოფილი დარბაზისგან. აფსიდის ღერძზე სარკმელია გაჭრილი (თავის ფორმა არ ირკვევა). საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშია გაკეთებული. ეკლესიის ძლიერი დაზიანების და ნაშალი ფენით დაფარვის გამო სხვა დეტალები არ ირკვევა.
რესურსები ინტერნეტში
გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
როუზ ბირნი

როუზ ბირნი
მერი როუზ ბირნი (დ. 24 ივლისი, 1979, სიდნეი) — ავსტრალიელი კინომსახიობი. მონაწილეობა აქვს მიღებული კინოფილმებში: „ტროა“ (2004), „შეპყრობილი“ (2004), „მარი ანტუანეტი„ (2006), „მზის ნათება“(2007), „28 კვირის შემდეგ“ (2007), „ცოდნა“ (2009), „გაქცევა ვეგასიდან“ (2010), „იქს-ადამიანები: პირველი კლასი“ (2011), „გოგოების წვეულება ვეგასში“ (2011), „კადრები“ (2013), „კურდღელი პიტერი“ (2018) და სხვა. ნომინირებული იყო ოქროს გლობუსსა და ემის პრემიაზე.
მერი როუზ ბირნი დაიბადა ავსტრალიის ქალაქ სიდნეის ერთ-ერთ გარეუბანში, ირლანდიური და შოტლანდიური წარმოშობის ოჯახში.
დედამისი ჯეინ ბირნი — მუშაობს ადმინისტრატორად დაწყებით სკოლაში, ხოლო მამამისი — რობინ ბირნი მარკეტოლოგია. 8 წლიდან ავსტრალიის ახალგაზრდულ თეატრში იღებდა სამსახიობო ხელოვნების გაკვეთილებს. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა დაიწყო ჯერ კოლეჯსა და შემდეგ სიდნეის უნივერსიტეტში. 1999 წლიდან სწავლა განაგრძო დევიდ მამეტისა და უილიამ მეისის ატლანტის თეატრში.
როუზს ჰყავს უფროსი ძმა ჯორჯ ბირნი და ასევე უფროსი ორი და — ელის ბირნი და ლუსი ბირნი. სამივე მათგანი ასე თუ ისე ჩაბმულია ხელოვნების სფეროში. მისი ძმა ფოტოგრაფია, ხოლო დებიდან ერთი მხატვარია, მეორე კი ლონდონის ერთ-ერთი ფირმის გამომცემლობაში მუშაობს.
მისი მშობლები ათეისტები არიან, ხოლო ბირნი საკუთარ თავს აგნოსტიკოსად თვლის. ორი წლის განმავლობაში იყო კომპანია Max Factor-ის სახე.
როუზ ბირნის სამსახიობო კარიერა ათვლას 1989 წლიდან იწყებს და დღემდე გრძელდება. 1990-იან წლებში ძირითადად სერიალებში იღებდნენ. თავდაპირველად თავი მოსინჯა ერთ-ერთ სერიალში („ჯი-პი“, G.P.), რომელსაც 7 წელი იღებდნენ. პირველი როლი კინოში („დალასის თოჯინა“, 1994) მიიღო 12 წლის ასაკში. შემდეგ წლებში როლებს იღებდა ავსტრალიურ ტელესერიალებში. 1999 წელს როლი მიიღო კრიმინალური ჟანრის ფილმში „ორი ხელი“, სადაც მასთან ერთად ითამაშა ჰით ლეჯერმა. დაახლოებით 6 წლის განმავლობაში ურთიერთობაში იმყოფებოდა ბრენდან კოუელთან. ხვდებოდა აგრეთვე გრეგორ ჯორდანს. 2012 წლიდან ხვდება ბობი კანავალეს.
ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
როუზ ბირნი — Emmys.com
სქოლიო
დაბადებული 1979
დაბადებული 24 ივლისი
XX საუკუნის ავსტრალიელი ქალი მსახიობები
XXI საუკუნის ავსტრალიელი ქალი მსახიობები
ავსტრალიელი ანტაგონისტები
ავსტრალიელი ქალი კინომსახიობები
ავსტრალიელი თეატრის მსახიობი ქალები
ავსტრალიელი ქალი ტელემსახიობები
AACTA Award-ის მფლობელები
სიდნეის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
Bagbanlar, Ganja

Bagbanlar, Ganja
Bağbanlar is a mahallah (district) in Ganja, Azerbaijan. Bagbanlar was constituted as an urban-type settlement in 1946. In 1963 the Bangbanlar urban-type settlement was merged into the city of Kirovabad (i.e. present-day Ganja).
References
Populated places in Azerbaijan
Ganja, Azerbaijan
ისაბელ II (ესპანეთი)

ისაბელ II (ესპანეთი)
ისაბელ II (დ. 10 ოქტომბერი, 1830, მადრიდი — გ. 19 აპრილი, 1904, პარიზი) — ესპანეთის დედოფალი 1833-1868 წლებში, 1837 წლიდან იგი იყო ესპანეთის კონსტიტუციური მონარქიის პირველი მონარქი.
ბიოგრაფია
ფერდინანდ VII-ისა და მარია კრისტინა სიცილიელის შვილი. სამეფო ტახტი დაიკავა ფერდინანდის მიერ სალიკური სამართალის შეცვლის შედეგად. მცირეწლოვან დედოფალს ტახტს ეცილებოდა ბიძამისი დონ კარლოსი, რამაც გამოიწვია პირველი კარლისტური ომი.
დედოფალ ისაბელის ბრძანებით 1850 წელს მადრიდში სამეფო თეატრი ააშენეს.
დაამხეს 1968 წელს და ქვეყნიდან გაიქცა. 1870 წელს ემიგრაციაში ყოფნის დროს უარი თქვა ტახტზე შვილის ალფონსო XII-ის სასარგებლოდ. შვილისა და შვილიშვილის მეფობის პერიოდში ცხოვრებას მაინც პარიზში ატარებდა და 1904 წელს იქვე გარდაიცვალა.
ოჯახი
1846 წელს დააქორწინეს საკუთარ ბიძაშვილზე ფრანსისკო ბურბონზე (1822-1902 წწ.), რომელსაც იმპოტენტისა და ჰომესექსუალის რეპუტაცია ჰქონდა. დედოფალი სულაც არ აპირებდა თავისი სიამოვნება ქვეყნის ინტერესებისათვის შეეწირა. მისი მრავალრიცხოვანი საყვარლები ძირითადად დაბალი ფენებიდან იყვნენ. მისმა შვილებმა მამების სახელების მიხედვით მიიღეს ზედწოდებები. მაგალითად: მარია ისაბელას უწოდებდნენ არანუელას, რადგან მამამისი იყო ოფიცერი ლუდვიგ არანი. ალფონსოს, მამის, ოფიცერ პუიგა მოლტოს მიხედვით პუიგმოლტეხოს უწოდებდნენ. ფრანსისკო დე ასის ბურბონმა დედოფლის ყველა შვილი თავისად აღიარა:
მარია ისაბელა (1851–1931) — ასტურიის პრინცესა, ჯიჯენტოს გრაფის, გაეტანის ცოლი.
მარია კრისტინა (1854–1897),
ალფონსო XII (1857–1885) — ესპანეთის მეფე 1874–1885 წლებში
მარია დე პილარი (1861–1879),
მარია დე ლა პას ესპანელი (1862–1946) — ლუდვიგ ფერდინანდ ბავარიელის ცოლი;
ეულალია (1864–1958) — ინფანტ ანტონიო ორლეანელის ცოლი.
ლიტერატურა
Barton, Simon. A History of Spain (2009) excerpt and text search
Carr, Raymond, ed. Spain: A History (2001) excerpt and text search
Esdaile, Charles J. Spain in the Liberal Age: From Constitution to Civil War, 1808–1939 (2000) excerpt and text search
ესპანეთის მეფეები
დაბადებული 10 ოქტომბერი
დაბადებული 1830
გარდაცვლილი 19 აპრილი
გარდაცვლილი 1904
ესპანეთის ბურბონები
დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
წმინდა იზაბელის ორდენის კავალრები
ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
ესკორიალის მეფეთა პანთეონში დაკრძალულები
ასტურიის პრინცები
A Passion Play

A Passion Play — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯგუფ ჯეთრო ტალის მეექვსე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1973 წელს. ალბომი კონცეპტუალურია, მასში მიმოიხილება ადამიანის ცხოვრება სიკვდილის შემდგომ. ყველა სიმღერა ერთმანეთს ერწყმის, გარდა სიმღერის „The Story Of The Hare Who Lost His Spectacles“. ტექსტებში უამრავი ალეგორია და სიტყვების თამაშია. 1973 წელს ალბომმა ბევრი ნეგატიური შეფასება მიიღო, მაგრამ აშშ-ში მაინც მოხვდა ჩარტების #1 ადგილზე. ბრიტანეთში მას ასეთი წარმატება წილად არ ხვდა.
კონცეფციის სიუჟეტი
მოქმედება 1: რონი პილგრიმის დასაფლავება: ზამთრის დილა სასაფლაოზე.
მოქმედება 2: მოგონებების ბანკი: მცირე, მაგრამ კომფორტული თეატრი ეკრანით (მეორე დილით)
მოქმედება 3: ჯ. ოდისა და მისი შვილის ბიზნეს-ოფისი (ორი დღის შემდეგ)
მოქმედება 4: მაგუს პერდეს ოთახი შუაღამით
გამოცემები
1973 წლის ორიგინალური გამოცემის შემდეგ ალბომი CD-ზეც გამოიცა. 1988 წელს Mobile Fidelity Sound Lab-მა გამოსცა CD, რომელზეც სიმღერები ინდექსირებული იყო რადიო სადგურებისთვის განკუთვნილი პრომოს თანახმად (იხ. ქვემოთ). 2003 წელს გამოვიდა რემასტერი დამატებითი ვიდეო ტრეკით.
ალბომის ორიგინალური გამოცემის შემთხვევაში, პირველი ნაწილი მთავრდება „The Story of the Hare Who Lost His Spectacles“-ის შუაში და ჟღერს სიგნალი, რომელიც საბავშვო გრამფირფიტებზე მშობლებისთვის იყო განკუთვნილი. ასეთი სიგნალის მოსმენისას მშობელი ფირფიტას მეორე მხარეს რთავდა. მხარე 2 იწყება იქ, სადაც წყდება წინა. თუმცა, 2003 წლის რემასტერზე, მეორე ნაწილი იწყება სრული ამბით და ამიტომ იგი არსად წყდება.
2014 წელს ალბომი გამოვიდა სათაურით A Passion Play (An Extended Performance), სტივენ უილსონის ახალი (სტერეო და 5.1) ხმის მიქსებით. აგრეთვე შეტანილია სტივენ უილსონის მიერ მომზადებული Chateau Disaster ჩანაწერები, რომლებიც წინ უსწრებდნენ ალბომის მომზადებას. გამოცემას ახლავს 80 გვერდიანი წიგნი და ცოცხალი ჩანაწერები.
სიმღერების სია
1973 წლის ორიგინალური გამოცემა
1998 წლის ოქროსფერი CD (Mobile Fidelity Sound Lab UDCD 720)
2003 წლის რემასტერი (30 წლის იუბილე)
2014 წლის გამოცემა - An Extended Performance
პოზიციები ჩარტებში
რესურსები ინტერნეტში
ტექსტების ინტერპრეტაცია The Ministry of Information-ზე.
სქოლიო
ჯეთრო ტალის ალბომები
1973 წლის ალბომები
Chrysalis Records-ის ალბომები
ბულგარეთის პირველი იმპერია

ბულგარეთის პირველი იმპერია — შუა საუკუნეების ბულგარული სახელმწიფო. მდებარეობდა ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბალკანეთში.
680 წელს ბულგარებმა ასპარუხის მეთაურობით და სამხრეთ სლავური სახელმწიფოების დახმარებით ბალკანეთიდან განდევნეს ბიზანტიელები და დააარსეს ბულგარეთის პირველი იმპერია. მისი ძლიერების მწვერვალზე სამეფო მოიცავდა ტერიტორიას ბუდაპეშტიდან შავ ზღვამდე და თანამედროვე უკრაინის ტერიტორიაზე დნეპრიდან ადრიატიკის ზღვამდე. ბულგარების სამეფო ბიზანტიისთვის ჩრდილოეთით მდებარე მთავარ მოწინააღმდეგეს წარმოადგენდა, რის გამოც მათ შორის რამდენიმე ომი მოხდა. მათ შორის ასევე იყო თანამშრომლობის პერიოდებიც, განსაკუთრებით არაბების მიერ კონსტანტინოპოლის ალყის დროს, როდესაც ბულგარეთმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა არაბების დამარცხებაში.
ბულგარეთის პირველი იმპერია განიცდიდა ბიზანტიური კულტურის ძლიერ გავლენას, რამაც განაპირობა ბულგარეთის გაქრისტიანება 864 წელს. დასავლეთ ბალკანეთში არსებული ავარიის საკაგანოს დაშლის შემდეგ ბულგარეთის ტერიტორიები ჩრდილო-დასავლეთით გაფართოვდა და მის ფარგლებში შუა დუნაის დაბლობიც მოექცა (დღევანდელი უნგრეთი). ბულგარებმა ასევე წარმატებას მიაღწიეს პაჭანიკების, ყივჩაღების და მადიარების წინააღმდეგ.
IX-X საუკუნეებში სიმეონ I-მა ბიზანტიელების წინააღმდეგ ბრძოლებში რამდენიმე გამარჯვებას მიაღწია და ქვეყნის საზღვრები მაქსიმმალურად გააფართოვა. ბულგარებმა 917 წელს ახელოსის ბრძოლაში ბიზანტიის არმიის განადგურების შემდეგ 923-924 წლებში კონსტანტინოპოლსაც შემოარტყეს ალყა. ბიზანტიამ შეძლო მდგომარეობის გამოსწორება და 1014 წელს ბასილი II-ს მეთაურებით კლიუჩთან ბრძოლაში ბულგარელები სასტიკად დაამარცხეს. 1018 წელს ბოლო ბულგარული ციხე-სიმაგრეებიც დანებდნენ ბიზანტიას და ბულგარეთის პირველმა იმპერიამ არსებობა შეწყვიტა. ის 1185 წელს ბულგარეთის მეორე იმპერიამ ჩაანაცვლა.
იხილეთ აგრეთვე
ბულგარები
სლავები
თრაკიელები
დიდი ბულგარეთი
ბულგარეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
ბიზანტიურ-ბულგარული ომები
ლიტერატურა
(История на българската държава през средните векове. Том I., История на Първото българско царство. Част I. Епоха на хуно-българското надмощие (679–852), София 1918)
სქოლიო
ბულგარეთის ისტორია
ყოფილი სლავური სახელმწიფოები
კუენკის რაიონი (უაროჩირი)

კუენკის რაიონი (უაროჩირი)
კუენკის რაიონი — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაროჩირის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 780 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 381 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 60.02 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლიმის რეგიონის რაიონები
უაროჩირის პროვინციის რაიონები
ფაღავა

ფაღავა
საკუთარი სახელი ფაღავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
აკაკი ფაღავა – რეჟისორი, პედაგოგი, თეატრმცოდნე
ალექსანდრე ფაღავა – ინჟინერი, პოლიტიკოსი
გიორგი ფაღავა – პოლიტიკოსი, რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე
ეთერი ფაღავა – ფრანგი ბალეტის მოცეკვავე, ქორეოგრაფი
ვერა ფაღავა – მხატვარი, ემიგრანტი
ირაკლი ფაღავა – ექიმი, პედიატრი
იური ფაღავა – დიპლომატი, იურისტი
კონსტანტინე ფაღავა – აღმოსავლეთმცოდნე
სერაპიონ ფაღავა – მეტეოროლოგ-სინოპტიკოსი
ქართული გვარები
სპორტლოტო

სპორტლოტო (რუს. «Спортлото») — სახელმწიფო ლატარეა, ერთ-ერთი დაშვებულ აზარტულ თამაშთაგან სსრკ-ში. თამაშდებოდა სისტემები «5 из 36» (5 36-დან), «6 из 45» (6 45-დან) და «6 из 49» (6 49-დან). სპორტლოტოს პირველი ტირაჟი შედგა 1970 წლის 20 ოქტომბერს. გათამაშებები სახელმწიფოსთვის მომგებიანი იყო. შემოსავლით ფინანსდებოდა საბჭოთა სპორტი.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტლოტოს არქივი
ლატარიის ბილეთების მაგალითები
ლოტო