PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Zviad Tsikolia

Zviad Tsikolia (born July 14, 1971) is a Georgian industrial designer. Since 2010 he is a leading in-house designer at the design bureau STC Delta.
Biography
Zviad Tsikolia was born in Tbilisi, Georgia. Zviad studied at the Tbilisi State Academy of Arts, faculty of Industrial Design.
His first success was at the republic-wide competition at Poti in 1986, where his truck design won the Grand Prix. In 1987, Zviad was awarded the bronze medal on the Exhibit of People's Achievements in Moscow, where he presented his trailer design. In 1993 he became a leading designer at Air Georgia. One of the milestone achievements was the Frankfurt Auto Show in 1997, where Zviad presented his Bugatti Concept Car. In 2001, Zviad received an invitation from Peugeot on the position of a consultant. His Luxury Russo-Baltique Impression was exhibited in Villa d'Este in 2006 and at the Geneva Auto Show in 2007. He was hired as a leading designer by the Japanese company DCI in the same year. Zviad moved to a Georgian design bureau Delta in 2010 where he designed first Georgian armored vehicle Didgori. Zviad regularly takes part in a number of projects. He founded his own watch company UNIQ in 2011. In 2013–2014 he worked as a consultant to the company SAIC Motor, where he designed interior for the car concepts in development.
Tsikolia lives in Tbilisi. He is married to Marina Khorava, also a Georgian designer. They have two children, Buba and Iva.
Awards
1987 – Bronze medal awarded on the Exhibit of People's Achievements, Moscow;
1993 – Winner of the competition Air Georgia;
2001 – Winner of the Russo-Baltique competition;
2006 – Red Dot Design Award for the design of the Fashion Watch;
2011 – Medal of Honor (Georgia);
2013 – Vakhtang Gorgasali medal of 2nd degree;
2014 – Red Dot Design Award for the packaging design.
External links
Official site
Industrial designers from Georgia (country)
Georgian designers
Living people
1971 births
Engineers from Tbilisi
Tbilisi State Academy of Arts alumni
გიორგი III (იმერეთის მეფე)

გიორგი III (იმერეთის მეფე)
გიორგი III (გ. 1639) — იმერეთის მეფე 1604-1639 წლებში, კონსტანტინე ბატონიშვილის ძე.
მძიმე ბრძოლა უხდებოდა ოდიშის ძლიერი მთავრის ლევან II დადიანის წინააღმდეგ. ეს ბრძოლა განსაკუთრებით გამწვავდა მას შემდეგ, რაც დადიანის მხარეზე გადავიდა გიორგი III-ის მიერ შერისხული თავადი პაატა წულუკიძე. 1623 გოჭოურის ბრძოლაში (ქუთაისის მახლობლად) დადიანმა დაამარცხა გიორგი III. დადიანის წინააღმდეგ დაუახლოვდა გიორგი სააკაძეს, რომელსაც 1626 ბაზალეთის ბრძოლაში ზემო იმერეთის ლაშქარი მიაშველა, შემდეგში დაუმოყვრდა თეიმურაზ I-ს. 1629 მისმა ვაჟმა, ტახტის მემკვიდრე ალექსანდრემ, ცოლად შეირთო თეიმურაზ I-ის ასული დარეჯანი (ზურაბ არაგვის ერისთავის ქვრივი). მაგრამ ლევან დადიანი ამის შემდეგაც სისტემატურად არბევდა იმერეთის სამეფოს. გიორგი III-ის დროს იმერეთში ფართო ხასიათი მიიღო ადამიანებით ვაჭრობამ (ტყვის სყიდვა). შექმნილი ვითარებიდან თავის დასაღწევად 1619-1621 გიორგი III-მ სცადა რუსეთის მეფის მფარველობა მოეპოვებინა. მაგრამ ამ ცდას რეალური შედეგი არ მოჰყოლია.
ლიტერატურა
იმერეთის მეფეები
გარდაცვლილი 1639
იმერეთის სამეფოს ბაგრატიონები
ომიაძე

ომიაძე
საკუთარი სახელი ომიაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ალექსანდრე ომიაძე — მსახიობი
სალომე ომიაძე — ენათმეცნიერი
ქართული გვარები
Ashot the Immature

Ashot the Immature
Ashot I also known as Ashot Kukhi (died 918) was a Georgian prince of the Bagratid dynasty of Tao-Klarjeti and hereditary ruler of Tao with the title of eristavt-eristavi, "duke of dukes". He was nicknamed kukhi, meaning "the Immature".
Ashot was the younger son of Gurgen I of Tao. After the death of his elder brother Adarnase in 896, he probably stepped in and co-reigned with his nephew David who was still underage at that time. When David died in 908, Ashot became a sole ruler which he remained until his own death in 918.
The Georgian chronicles Kartlis Tskhovreba and contemporary hagiography such as the Vita of Grigol Khandzteli by Giorgi Merchule evidence that Ashot was a keen supporter of monasticism and cultural projects in Tao-Klarjeti. He sponsored the construction of a cathedral at Tbeti in Shavsheti (now Cevizli, Turkey) and installed as its first bishop Stepane Mtbevari from whom Ashot commissioned the hagiographic novel Martyrdom of Mikel-Gobron. A statue purportedly showing Ashot Kukhi which was removed from Tbeti towards the end of World War I is now on display at the Art Museum of Georgia in Tbilisi.
References
Grand dukes of Tao
9th-century births
918 deaths
Year of birth unknown
10th-century monarchs of Georgia
Bagrationi dynasty of Tao
ელაბანის ჩანჩქერი

ელაბანის ჩანჩქერი
ელაბანა — ჩანჩქერი აღმოსავლეთ ავსტრალიაში, კვინსლენდის შტატში. ეს ადგილი მდებარეობს ლამინგტონის ეროვნული პარკში. ჩანჩქერი წარმოიქმნება მდინარე ბინაზე. ელაბანას ჩანჩქერიდან 29 კილომეტრში მდებარეობს ტასმანიის ზღვა, ხოლო ჩანჩქერიდან 82 კილომეტრში მდებარეობს შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი ბრიზბენი.
იხილეთ აგრეთვე
ავსტრალიის ჩანჩქერების სია
კუინზლენდის ჩანჩქერები
როგოვსკოე

როგოვსკოე — რეგიონალური მნიშვნელობის კომპლექსური ბუნების ძეგლი. მდებარეობს როსტოვის ოლქის კაშარის რაიონში. ადგილმა ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო კაშარის რაიონის აღმასკომის 1979 წლის 14 სექტემბრის № 233 დადგენილების შესაბამისად. ბუნების ძეგლ როგოვსკოეს აქვს უდიდესი ბუნებისდაცვითი, სასწავლო და საგანმანათლებლო მნიშვნელობა.
აღწერა
ბუნების ძეგლი როგოვსკოე წარმოადგენს ბუნებრივ ტყის მასივს ხელოვნური ჭალის მუხნარით. ხეების ნაწილი როგოვსკოეში დარგეს XIX საუკუნის 50-იან წლებში. ბუნების ძეგლის საერთო ფართობი შეადგენს 386 ჰა-ს.
ბუნების ძეგლი როგოვსკოე მდებარეობს სოფელ სარინოვკასა და ხუტორ მიხაილოვკას შორის, მდინარე ბოლშაიას სანაპიროდან, მისი და მდინარე ნაგოლნაიას შეერთების ადგილამდე. ბუნების ძეგლს უკავია კიევის სატყეო მეურნეობის კაშარის ტერიტორიული სატყეოს 19, 22, 25 და 26 კვარტალი.
ბუნების ძეგლი შეიქმნა 1979 წელს კაშარის რაიონის აღმასკომის 1979 წლის 19 სექტემბრის № 233, საოლქო აღმასკომის 1985 წლის 23 აგვისტოს № 313, საოლქო საბჭოს 1992 წლის 22 აპრილის № 87 დადგენილებების და როსტოვის სატყეო მეურნეობის სამმართველოს 1985 წლის 17 სექტემბრის № 111 ბრძანების შესაბამისად. ბუნებრივი ძეგლის მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელია.
ბუნების ძეგლის ლანდშაფტის ფორმირებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს ჭალის ტყეებს, რომელიც წარმოდგენლია ბუნებრივი ტყით. მცენარეთა ძირითადი სახეობებია: მუხა, თელა, იფანი და მასთან დაკავშირებული ჯიშები - მთრთოლავი ვერხვი, ნეკერჩხალი, აკაცია, კვრინჩხი, ჭანჭყატი.
როგოვსკოეში ბინადრობს მრავალი მცირე ზომის ძუძუმწოვარი ცხოველები, რაც თავის მხრივ იზიდავს მტაცებლებს.
ბუნების ძეგლ როგოვსკოეს აქვს უდიდესი ბუნებისდაცვითი, სასწავლო და საგანმანათლებლო მნიშვნელობა.
რესურსები ინტერნეტში
Урочище Роговское
Памятники и достопримечательности
Урочище Роговское
როსტოვის ოლქის დაცული ტერიტორიები
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი

იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი (იტალიურად L'Istituto Italiano per l'Africa e l'Oriente, შემოკლებით IsIAO) — იტალიის საზოგადოებრივი არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც იტალიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დაქვემდებარებაშია. იგი შექმნილია წევრადობის პრინციპზე და აერთიანებს 300 წევრს.
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი არის ქვეყნის ყველაზე დიდი ცენტრი აფრიკანისტიკისა და აღმოსავლეთმცოდნეობის დარგებში. ინსტიტუტი დიდ როლს ასრულებს იტალიის სახელმწიფოს აფრიკისა და აღმოსვლეთის ქვეყნებთან კულტურული ურთიერთობების განვითარების საქმეში.
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტი აერთიანებს სამეცნიერო-კვლევით ცენტრებს, ეწევა გამოფენების, კონფერენციებისა და სპეციალური სემინარების ორგანიზებას, აქვეყნებს ჟურნალებსა და სამეცნიერო გამოცემებს. 1950 წლებიდან მოყოლებული ატარებს აფრიკული და აღმოსავლური ენებისა და კულტურების კურსებს, აწარმოებს არქიტექტურული ძეგლების რესტავრაციას (მაგ.; პერსეპოლისი, ირანი), და ახორციელებს ძეგლთა რესტავრაციისადმი მიძღვნილ თემატურ პროგრამებს.
ინსტიტუტი მდებარეობს ქალაქ რომში, Via Ulisse Aldrovandi, 16-ში.
იხილეთ აგრეთვე
აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი (თბილისი)
აზიისა და აფრიკის ქვეყნების ინსტიტუტი (მოსკოვი)
აზია-აფრიკის ინსტიტუტი (ჰამბურგი)
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლურ ხელნაწერთა ინსტიტუტი
სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლური ფაკულტეტი
რესურსები ინტერნეტში
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტის ოფიციალური საიტი
იტალიის აფრიკისა და აღმოსავლეთის ინსტიტუტის მედია ჟურნალი
აღმოსავლეთმცოდნეობა
ალიქენდი (გოქჩაი)

ალიქენდი (გოქჩაი)
ალიქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
გოქჩაის რაიონის სოფლები
ქაშმირი

ქაშმირი — ინდოსტანის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე სადავო ტერიტორია. ჰიმალაის მთებში მდებარე ისტორიული სამთავრო. ქაშმირის გაყოფა არ არის ოფიციალურ დონეზე დადასტურებული, იგი წარმოადგენს დაძაბულობის კერას მის მფლობელ ქვეყნებს, განსაკუთრებით კი ინდოეთსა და პაკისტანს შორის.
ქაშმირს ჩრდილოეთიდან ავღანეთი, აღმოსავლეთიდან ჩინეთი, სამხრეთიდან ინდოეთი და დასავლეთიდან პაკისტანი ესაზღვრება.
დღესდღეობით ქაშმირი იყოფა ინდოეთის შტატ ჯამუ და ქაშმირად, ფართობი 101 387 კმ², მოსახლეობა 10,1 მლნ კაცი. თვითგამოცხადებული აუღიარებელი ქვეყანა აზად-ქაშმირი, ფართობი 13 000 კმ² და მოსახლეობა 3,6 მლნ კაცი, აკონტროლებს პაკისტანი. „ჩრდილოეთის ტერიტორია“ ფართობი 72 500 კმ² და მოსახლეობა 1 მლნ კაცი, აკონტროლებს პაკისტანი და მცირე ტერიტორია ჩინეთის კონტროლის ქვეშ, რომლის ფართობია 37 555 კმ², ხოლო მოსახლეობა რამდენიმე ათასია. ქაშმირის საერთო ფართობია 222 236 კმ².
ინდოეთ-პაკისტანის დაპირისპირება
ქაშმირში ინდოეთ-პაკისტანის დაპირისპირების ისტორია:
1947 წელი, ინდოეთმა და პაკისტანმა დამოუკიდებლობა მოიპოვეს.
1949 წელი, მხარეები ცეცხლის შეწყვეტაზე შეტანხმდნენ. პაკისტანმა ქაშმირის 1/3 მიიღო.
1965 წელი, იწყება ომი პაკისტანის მიერ ინსპირირებულ ამბოხებაზე ინდოეთის საპასუხო ქმედების შედეგად.
1971 წელი, ქაშმირში სერიოზული ბრძოლებია ბანგლადეშის დამოუკიდებლობის გამო ინდოეთ-პაკისტანის ომის დროს.
1989 წელი, მზარდი სეპარატისტული მოძრაობა იწყებს შეიარაღებულ გამოსვლებს ინდოეთის მიერ კონტროლირებად ქაშმირში.
1998 წელი, ინდოეთი და პაკისტანი ბირთვული იარაღის ტესტებს აწარმოებენ.
1999 წელი, იწყება ქარგილის ორთვიანი კონფლიქტი პაკისტანის მიერ საკონტროლო ხაზის დარღვევის შედეგად.
2001 წელი, ბრძოლები განახლდა ექსტრემისტული დაჯგუფებების გააქტიურების გამო.
2002 წელი, სეპარატისტები ინდოეთის სამხედრო ბაზას თავს დაესხნენ.
ლიტერატურა
„24 საათი“ 2002 წ. N1.
რესურსები ინტერნეტში
Instrument of Accession
Наблюдатели Совбеза ООН в Кашмире
Official website of the Jammu and Kashmir Government
Official website of the Azad Jammu and Kashmir Government
ინდოეთის გეოგრაფია
პაკისტანის გეოგრაფია
ჩინეთის გეოგრაფია
აზიის სადავო ტერიტორიები
Alikram Bayramov

Alikram Bayramov (22 December 1968, Yukhary Dzhuraly, Bilasuvar, Azerbaijan SSR, USSR), is a popular Azerbaijani singer.
Biography
Alikram Bayramov was born December 22, 1968 in Yukhary Dzhuraly in Bilasuvar District.
When Bayramov was a child, his father died.
Because of his ambitions for music since childhood, he always crooned and it was consolation for him, he also made the people happy by crooning.
After he grew up, he did not waste his life and, Alikram started being familiar with music.
By creating his own group, he composed the music to acquit the sympathy of the people
Finally, with the composition of Asrin gozali he gained the sympathy of people and became the favorite of people.
He handles with his job at the moment.
Family
Bayramov is married. He has two children, and one grandchild.
Career
Since his adolescent age, he created his musical group and worked as a chief of The Culture Group of Bilasuvar town. In 1989, he started being invited to sing at weddings.
In 1997, during the concert, in Gachgin town of Bilasuvar, he was caught by our great leader H.Aliyev, then he went to the capital, and he started collaborating with a few poets and composers.
In 1997, he professionally started appearing in TV. Before the public, he participated in the creative concert of Zemfira Alishqizi for the first time.
Then he sang the compositions of a few favorite composers, and his compositions turned into people's favorite songs and he went on composing.
He is the author of Asrin Gozali, Gozlayacayam, Yaz chichayi, Yashayiram sanin uchun, Daniz arzularim, Ugur meleyim and other songs like these.
Repertoire
Darıxmışam
Nəfəsim
Nə yaxşı varsan
Sevgi cinayətdirmi ?
Sənə nə deyim
Həsrətim
Ay ömrüm
Bu dünyanı sevək
Həyatıma xoş gəldin
Fərəh qızım
Son sevgi
Yaraşıqlım
Sevənlərə nəğmə deyək
Uğur mələyim
Küsmüşəm
Mən sənin yanına qışda gəlirdim
Neyləyim 2
Sevgi mahnisi (Baladadaşın ilk məhəbbəti filmindən)
Yalan deyil
Zalım dostlar
Biləsuvar
Neyləmişəm
Unudub getmə
Alagöz yarım
Azərbaycan
Bu gözəl öldürdü məni
Çıx get
Evlən mənimlə
Gəl apar məni
Gözlə məni gələcəyəm
Günahkarsan
Kiçik qız
Qərib oğlanlar
Mübarəkdir
Niyə gəlmir
Şad olmuşam
Yanan mən olum
Son vida
Bilmirəm
Neyləyim
Sultan yarım
Alça
Azərbaycan qızları
Bu gül
Dalğalar
Evlən mənimlə
Gəl bəri
Gözlər danışır
Xallıda olar (Aşıq mahnısı)
Kimim var ki
Qış günəşi (2017)
Nazın öldürəcək
Öldü var, döndü yox
Təki, sən səslə məni
Yaşamam sənsiz
Çadralı qız
Sarı qız
Ay Ana o qızı al mənim üçün
Bəxt ulduzum
Bu sevgi
Dünyanın gözəli
Evlənmirəm
Gəl, sənə sevmək öyrədim
Gözləyəcəm
Xəzəllərin rəqsi
Küsmüşəm
Mən sənin yanına qışda gəlirdim
Neyləyim 2
Sevgi mahnisi (Baladadaşın ilk məhəbbəti filmindən)
Toy olsun
Yaşayıram sənin üçün
Ölərəm elə
Əminə
Sən də səndə
Ay işığında
Bəylə gəlin toyunda
Canan
Durna Qatar
Əlvida
Görüşə gəl
Gözləyir
İcazə ver
Qapımı bağlı saxlama
Mən tənha qaldım
Nə boran, nə tufan (xalq mahnısı)
Soruşuram Necəsən
Vurulmuşam
Yaz çiçəyim
Ağlayaq bir yerdə ölək bir yerdə
Qayıt
Sübhədək
Ölmərəm daha
References
1968 births
People from Bilasuvar District
20th-century Azerbaijani male singers
Living people
21st-century Azerbaijani male singers
მუჰამად რიზა აგაჰი

მუჰამად რიზა აგაჰი (დ. 1809, ხივა — გ. 1874, იქვე) — უზბეკი მწერალი, მთარგმნელი, ისტორიკოსი. ხივის სასახლის კარის მემატიანე. წერდა უზბეკურ და ტაჯიკურ ენებზე. განაგრძო თავისი წინამორბედის შრომა და ხვარაზმის ისტორია 1839-1840 წლებიდან 1872 წლებამდე გაასრულა. მისი მატიანე დაწერილია მაღალფარდოვანი სტილით, გადატვირთულია შედარებებითა და მეტაფორებით. ტექსტში ჩართულია ლექსები, არაბული და სპარსული ციტატები. მუჰამად რიზა აგაჰი ავტორია დივანისა „შეყვარებულთა თილისმა“, რომელშიც სამიჯნურო ჰანგებს სოფლის სამდურავიც ერთვის. უზბეკურ ენაზე თარგმნა აღმოსავლეთის კლასიკოსთა 20-ზე მეტი ისტორიული და მხატვრული თხზულება, მათ შორის საადის „გოლეთსანი“ („ვარდნარი“), ჯამის „ბეჰარესთანი“ („გაზაფხულის ბაღი“) და სხვა.
ლიტერატურა
სქოლიო
უზბეკი მწერლები
ქაჯის ციხე

ქაჯის ციხე
ქაჯისციხე — ციხესიმაგრე საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიულ მხარე — ერუშეთში.
მდებარეობს თურქეთის რესპუბლიკის ქალაქ ჩილდირიდან რამდენიმე კილომეტრში, სოფელ ილდირიმთეფესთან (ძველი სახელი რაბათი).
ისტორია
ვახუშტი ბატონიშვილი ქაჯისციხეს შეცდომით ციხე-ქალაქ წუნდასთან აიგივებდა.
ეს ციხე მოუნახულებია ექვთიმე თაყაიშვილს და მისთვის „მრისხანე ციხე“ უწოდებია. ციხესთან რაბათის არსებობას ადასტურებს ექვთიმე თაყაიშვილიც. აქვე უნდა ყოფილიყო სოფელი საბადური. ამჟამად ეს ტოპონიმი დაკარგულია.
ჯერ კიდევ 1943 წელს ლევონ მელიქსეთ-ბეგი ვარაუდობდა, რომ ეს ციხე უნდა ყოფილიყო „ვეფხისტყაოსნის“ ქაჯეთის ციხის პროტოტიპი და არა – ალამუთის ციხე.
ციხეს გარს აკრავს დაახლოებით 30-35 მეტრი სიმაღლის მასიური გალავანი.
„მესხური დავითნის ქრონიკაში“ ქაჯისციხე აქტიურ მოქმედებათა ობიექტია: სწორედ ლაპარაკია ამ ქაჯისციხეზე, რომელმაც, როგორც ექვთიმე თაყაიშვილმა შენიშნა, დიდი როლი ითამაშა თურქების მიერ საქართველოს ამ ნაწილის დაპყრობის დროს.
საბოლოოდ ქაჯისციხე დაიპყრეს ლალა-ფაშას საქართველოში გამოლაშქრების დროს — 1578 წ., როდესაც ციხის მთელი გარნიზონი განადგურებულ იქნა. ამ დროიდან არის, ალბათ, ქაჯისციხე აოხრებული და მისი რაბათი უმოსახლოდ დარჩენილი.
თურქებმა, როგორც ექვთიმე თაყაიშვილი შენიშნავს, ქართული „ქაჯის-ციხე“ თარგმნეს და უწოდეს მას Šeytān-kal‘a ქაჯეთის ციხე პირველად ასურულ ლურსმულ წყაროებში იხსენიება, როგორც „ქარმანი“ ისინი მას ურჩხულთა ციხეს ეძახდნენ. შემდეგ იგი მოხსენიებულია ძველ ბერძნულ წყაროებში ძვ. წ. VI საუკუნის ანონიმი ავტორი მას ახასიათებს როგორც მსოფლიოს უმძლავრეს ციხეს „მასთან ტროას ლეგენდარული კედლებიც ვერ მოვა ახლოს“ ასე ახასიათებს ის ამ ციხეს და მას „აპორდუსს“ მაგიის მცოდნე ხალხით დასახლებულ ციხს უწოდებს. ის ასევე ამბობს, რომ ამ ციხის მცხოვებნი ფლობენ უძლიერეს სამხედრო ტექნიკას და ნებაყოფლობით არიან კოლხეთის სამეფოს ვასალები. თვითონ კოლხები ციხეს „საარონს“ „ქაჯთა ციხეს“ ეძახდნენ. ამ ხანის წყაროების მიხედვით ქაჯეთის ციხე სამხრეთ კოლხეთის მთიანეთში (მესხეთი და ჭანეთი) მდებარეობდა.
გალერეა
ლიტერატურა
ს. ჯიქია. გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი. წიგნი III. გამოკვლევა. თბილისი, 1958, გვ. 403-404.
ბ. კუდავა, ბ. კუპატაძე, გ. საითიძე, ჯ. სამუშია. სამეცნიერო ექსპედიცია ართვინის, არდაჰანის, ყარსისა და არზრუმის ვილაიეთებში (2003 წლის 15-29 აგვისტო)
სქოლიო
თურქეთის ციხესიმაგრეები
ერუშეთი
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში.
ისტორია
XVIII საუკუნი დასაწყისში ამ ადგილიდან შორიახლოს განთავსებული იყო იამბურგისა და კოპორსკის პოლკები. აქვე მდებარეობდა წმინდა ელიას სამლოცველო. 1732 წელს სამლოცველოს ადგილზე გახსნეს პოლკის ხის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ტაძარი, რომელსაც 1740 წლიდან მიაშენეს ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ეგვტერი.
მის სიახლოვეს 1763-1766 წლებში ააგეს ქვის ტაძარი ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
1793-1810 წლებში ამ ორი ტაძრის ადგილზე არქიტექტორ ივან ლეიმის პროექტის მიხედვით ააგეს ქვის ტაძარი ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ტაძარი ააგეს კლასიციზმის სტილში. მას მიაშენეს ელიას და ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეგვტერები, ჰქონდა ხის სამრეკლო. 1838 წლიდან ტაძარი სამრევლო გახდა.
1839-1840 წლებში არქიტექტორმა ვასილი მორგანმა ააგო ქვის სამრეკლო, ორი სამლოცველო, მიტროფანე ვორონეჟელისა და ანდრეა კრეტელის სახელობის ეგვტერები.
ელიას სახელობის ეგვტერში გადაიტანეს კანკელი ელიას სახელობის სამლოცველოდან. კანკელი შექმნეს XVIII საუკუნის დასაწყისში ბაროკოს სტილში.
1857 წლიადან ტაძარში გათბობის სისტემა დაამონტაჟეს. 1903 წელს იგი მოხატა პავლე ვეჩტომოვმა.
1920-იან წლებში ეკლესია ობნოვლენცებს ეკუთვნოდათ. ტაძარი დახურეს და დაანგრიეს 1932 წელს, ხოლო მის ადგილზე გააშენეს მეზრბაზნეების ბაღი (არაოფიციალურად ტაძარად მიყვანების სკვერი).
ტაძრის სახელისაგან მიიღო სახელწოდება ტაძრად მიყვანების ქუჩამ.
ტაძარს ეკუთვნოდა საშემოსავლო სახლი, რომელიც აგებული იყო 1912-1913 წლებში ანდრეი აპლაქსინის მიერ.
ადგილი სადაც იდგა ეკლესია (ფუნდამეტი), სანქტ-პეტერბურგის ძეგლთა დაცვის კომიტეტმა შეიტანა გარკვეული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ლიტერატურა
Панов И. И. Столетие Введенской на Петербургской стороне церкви, 1806 15/VII 1906. СПб., 1906
Антонов В. В., Кобак А. В. Святыни Санкт-Петербурга: Ист.-церков. энцикл. СПб., 1994. Т. 1. С. 160—162.
რესურსები ინტერნეტში
Энциклопедия Санкт-Петербурга
Энциклопедия Санкт-Петербурга
Церковь во имя Введения во храм Пресвятой Богородицы.
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
სანქტ-პეტერბურგის დაკარგული ტაძრები
სვიმონიშვილი

სვიმონიშვილი
საკუთარი სახელი სვიმონიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ამირან სვიმონიშვილი — პოეტი, მთარგმნელი, პედაგოგი
დავით სვიმონიშვილი — სპორტსმენი (სამბო)
მიხეილ სვიმონიშვილი — მეწარმე, პოლიტიკოსი
ქართული გვარები
ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია

ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულზე. ეკლესია აგებულია 1811-1823 წლებში.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია იოანე პაშკევიჩი.
ისტორია
1745 წლიდან ტაძრის ადგილზე განთავსებული ყაბარდოული პოლკის იყო წმინდა სამების გადასატანი ეკლესია. პოლკის გადაადგილების შემდეგ ტაძრის ადგილზე ააშენეს ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც არხანგელსკის დრაგუნთა პოლკს ეკუთვნოდა. 1760-იან წლებში ტაძარი გადავიდა კეკსგოლმის ფეხოსანთა პოლკის კუთვნილებაში და აკურთხეს წმინდა ეკატერინეს სახელზე.
1809 წლის შობას მთელი ეკლესია დაიწვა ჭურჭელთან და საეკლესიო ტანსაცმელთან ერთად. გადარჩა მხოლოდ წმინდა ეკატერინეს ხატი.
წმინდა ეკატერინეს თანამედროვე მართლმადიდებლურ ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1811 წლის 8 ოქტომბერს არქიტექტორ ანდრეი მიხაილოვის პროექტის მიხედვით. მშენებლობა გაგრძელდა 12 წელი, რაც განაპირობა სამამულო ომმა, რომლის დროსაც მკვეთრად შემცირდა შემოწირულობები. ტაძარი აკურთხეს 1823 წლის 4 ნოემბერს.
1861-1863 წლებში არქიტექტორ ანდრეი ბოლოტოვის პროექტის მიხედვით მიაშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო.
1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია გაძარცვეს, ხოლო მისი უკანასკნელი წინამძღვარი მიხეილ იავორსკი სტალინისეულ საკონცენტრაციო ბანაკში გარდაიცვალა 1937 წელს.
1996 წელს ტაძრის ნაწილი დაუბრუნდა მორწმუნეებს და ამავე წლის 1 დეკემბერს შედგა ამ ნაწლის კურთხევა. რეგულარული ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა სამრეკლოს ქვეშ. 2000 წლის 1 დეკემბერს სამრეკლოს დაადგეს მოოქროვილი ჯვარი.
2004 წელს ტაძრის გუმბათიდან ჩამოხსნეს მოძველებული ანგელოზის ფიგურა, რომელიც განახლებული დააბრუნეს 2017 წლის 2 დეკემბერს.
ლიტერატურა
Тихомиров Л. М., прот. Церковь святой Великомученицы Екатерины на Васильевском острове. — СПб., 1911.
Бронштэн В. А. Разгром Общества Любителей Мироведения // Природа : журнал. — 1990. — № 10. — С. 122—126.
Миловидова Е. В пяти годах от праздника // Вода живая : журнал. — 2018 (февраль). — № 2.
რესურსები ინტერნეტში
Церковь вмц. Екатерины // Энциклопедия Санкт-Петербурга
Святой Екатерины храм // russian-church.ru
Церковь Святой Великомученицы Екатерины // citywalls.ru
Церковь во имя Святой Великомученицы Екатерины // al-spbphoto.narod.ru
სანქტ-პეტერბურგის ტაძრები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
კლდისწყაროს წმინდა გიორგის ეკლესია

კლდისწყაროს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ კლდისწყაროში, მდებარეობს სოფლის დასავლეთით, სასაფლაოზე. აგებულია 1894 წელს. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ხის კამაროვანი გადახურვა, კედლების ზედა ნაწილი და ლავგარდანი.
ეკლესია დარბაზულია (13X7 მ), ნაგებია ქვიშაქვის კვადრებით. სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთით (გაგანიერებულია) და დასავლეთითაა. დასავლეთის შესასვლელს პატარა ცრუ ტიმპანი აქვს. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ფართო თაღოვანი სარკმელია. დარბაზის გრძივ კედლებში ორ-ორი ასეთივე სარკმელია. ეკლესიის კამარა და კონქი ხის იყო. შემორჩენილია კარგად გათლილი ქვის იატაკის ნაწილი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებზე ფრონტონის წყობაში გამოსახულია ჯვარი. აღმოსავლეთით, ჯვრის მარცხენა მკლავის ქვემოთ, ეკლესიის აგების თარიღია ამოკვეთილი. სამხრეთის შესასვლელის თავზე აგურის წყობით გამოყვანილია ტოლმკლავა ჯვარი. კედლები დასრულებული იყო სამსაფეხურიანი ლავგარდნით.
ლიტერატურა
ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
სეპია

სეპია (ბერძნ. sepia — თავფეხიანი მოლუსკი) — ღია ყავისფერი საღებავი, რომელიც მზადდებოდა ზღვის მოლუსკებისაგან და რომელსაც იყენებენ კალმითა და ფუნჯით ხატვისას. XVIII საუკუდიდან სეპიას უწოდებენ გრაფიკის ერთ-ერთ ტექნიკურ სახეობას.
ფერები
უნგრეთი 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

უნგრეთი 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
უნგრეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთერთმეტედ იასპარეზა 1952 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 42 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
უნგრეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ყაზარაშვილი

ყაზარაშვილი
საკუთარი სახელი ყაზარაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
ბაჩანა ყაზარაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი)
თემურ ყაზარაშვილი — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა)
ქართული გვარები
ფარულთავიანი ხოჭოები

ფარულთავიანი ხოჭოები — ხოჭოების გვარი ფოთლიჭამიასებრთა ოჯახისა. ტანი ცილინდრულია, სიგრძეში 2–9 მმ, ჩვეულებრივ ღია ფერისა, ხშირად ლითონისებრი ბზინვარებით. თავი შეიძლება შეწეული იყოს (აქედან სახელწოდება). ცნობილია 1000-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან მთელ მსოფლიოში. იკვებებიან ფოთლებით; ყვითელი ფიჭვის ფარულთავიანი ხოჭო (Cryptocephalus pini) ზიანს აყენებს ფიჭვის ხეებს.
სქოლიო
ფოთლიჭამიასებრნი