PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ადიგეისკი

ადიგეისკი — ქალაქი რუსეთში, ადიღეის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ადიგეისკის საქალაქო ოკრუგის ადმინისტრაციული ცენტრი. 12 728 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე, კრასნოდარის წყალსაცავის სანაპიროზე, რკინიგზის სადგურ პსეკუპსიდან 8 კმ-ში. საავტომობილო კვანძი. დაარსდა 1969 წელს როგორც დაბა ადიგეისკი, 1976 წელს გარდაიქმნა ქალაქად და ტეუჩეჟსკი ეწოდა, 1990 წლიდან ახლანდელ სახელს ატარებს. იყო ტეუჩეჟსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქში მდებარეობს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ცენტრალურ ნაწილში — კრასნოდარის წყალაცავის აშენების შემდეგ დატბორილი აულების ძეგლი (1999). განვითარებულია ასფალტისა და ბეტონის წარმოება; არის ავეჯისა და მეფრინველეობის ფაბრიკა. წარმოადგენს სასოფლო-სამეორნეო რაიონის ცენტრს.
ლიტერატურა
Гладкевич Г. И. АДЫГЕЙСК // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 249
სქოლიო
ადიღეს ქალაქები
ანა სფორცა

ანა სფორცა (დ. 21 ივლისი, 1476 — გ. 20 ნოემბერი, 1497) — სფორცას დინსატიის წარმომადგენელი. მილანის ჰერცოგ გალეაცო მარია სფორცასა და ბონა სავოიელის ასული. ფერარას, მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგ ალფონსო I-ის პირველი ცოლი.
ბიოგრაფია
ანა დაიბადა 1476 წლის 21 ივლისს. იგი იყო მილანის ჰერცოგ გალეაცო მარია სფორცასა და მისი მეორე ცოლის, ბონა სავოიელის ნაბოლარა ასული. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია მილანის ჰერცოგი ფრანჩესკო I და ბიანკა მარია ვისკონტი, ხოლო დედის მხრიდან სავოიის ჰერცოგი ლუდოვიკო სავოიელი და ანა კვიპროსელი ერგებოდნენ. აღსანიშნავია, რომ დეიდამისი იყო საფრანგეთის დედოფალი შარლოტა სავოიელი და მაშასადამე, საფრანგეთის მეფე შარლ VIII მისი დეიდაშვილი იყო. მას სამი ღვიძლი და-ძმა ჰყავდა: მილანის ჰერცოგი ჯან გალეაცო, ტორტონას მარკიზი ერმესი და საღვთო რომის იმპერატრიცა ბიანკა მარია სფორცა. ამას გარდა, მისი ნახევარ-და იყო ე.წ. „ფორლელი ვეფხვი“ კატერინა სფორცა. ასევე ჰყავდა მამიდა, იპოლიტა მარია სფორცა, რომელიც ნეაპოლის მეფეს გაჰყვა ცოლად და ერთი ბიძაც, მომავალში მილანის ჰერცოგი ლუდოვიკო სფორცა, რომელმაც ანას მულზე, ბეატრიჩე დ’ესტეზე იქორწინა.
მისი დაბადებიდან სულ ერთ თვეში, შეთქმულებმა მამამისი მოკლეს, რის გამოც მილანის ჰერცოგი მისი შვიდი წლის ძმა, ჯან გალეაცო გახდა, რომლის ნაცვლადაც ფაქტობრივად ლუდოვიკო სფორცა მართავდა. 1477 წელს ანა დანიშნეს ფერარას, მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგ ერკოლე I-ის ვაჟ ალფონსოზე. მისი და ალფონსოს ქორწილი 1491 წლის 12 იანვარს შედგა, რა დროსაც ანა თოთხმეტი წლის იყო. საქორწინო ცერემონიალს მოჰყვა დიდი ბანკეტი, ზეიმი და თეატრალური პრეზენტაციები. ამის მიუხედავად, ქორწინება უიღბლო იყო. ქერა და ნაკლებად ქალური ანა, თითქმის ყოველთვის კაცივით იცვამდა და ქმართან სარეცელს არ იყოფდა. იგი ყოველთვის ქალთა კომპანიაში ყოფნას ამჯობინებდა, ღამეებს კი პატარა შავკანიან მონასთან ერთად ატარებდა.
ექვსწლიანი ქორწინების შემდეგ, საბოლოოდ ანა დაფეხმძიმდა. 1497 წლის 20 ნოემბერს, ანამ ვაჟი გააჩინა, რომელზე მშობიარობასაც გადაჰყვა 21 წლის ასაკში. ზოგი წყარო მოგვითხრობს, რომ ახალშობილი მონათლეს და მალევე დაიღუპა, ზოგიერთი კი ამბობს, რომ ვაჟს ალესანდრო დაარქვეს და იგი მხოლოდ 1514 წელს გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს სან ვიტოს მონასტერში. ალფონსომ ვერ შეძლო თავისი ცოლის დაკრძალვაზე დასწრება, რადგანაც ამ დროს იგი სიფილისისგან იტანჯებოდა და სახე იმდენად ჰქონდა დამახინჯებული, რომ გარეთ არ გადიოდა.
მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მემკვიდრის გაჩენის მიზნით, 1502 წელს ალფონსო მეორედ დაქორწინდა, მთელს იტალიაში, თავისი სილამაზით სახელგანთქმულ, ორჯერ დაქვრივებულ და შვილებიან ქალზე, ეს იყო რომის პაპ ალექსანდრე VI-ის უკანონო ასული ლუკრეცია ბორჯია.
ლიტერატურა
Alessandro d'Este in: Genealogy Database by Herbert Stoyan Archived December 18, 2014, at the Wayback Machine [retrieved 17 December 2014].
Sarah Bradford, Lucrezia Borgia, Milano, Mondadori, 2005.
დაბადებული 21 ივლისი
დაბადებული 1476
გარდაცვლილი 20 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1497
სფორცები
მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
Teniente Cesar Lopez Rojas District

Teniente Cesar Lopez Rojas District
Teniente César López Rojas District (Spanish teniente lieutenant) is one of six districts of the province Alto Amazonas in Peru. The district was established on 8 September 1964.
References
Districts of the Alto Amazonas Province
Districts of the Loreto Region
1964 establishments in Peru
აფთრისებრი ძაღლი

აფთრისებრი ძაღლი — მტაცებელი ძუძუმწოვარი ძაღლისებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძე 1 მ-მდეა, კუდისა — 40 სმ-მდე, მასა — 25 კგ-მდე. ბალნიანი საფარველი მოხატული აქვს თეთრი, შავი და წითური ლაქებით, რის გამო მას „ჭრელ მგელსაც“ უწოდებენ. გავრცელებულია აფრიკის სავანებში, საჰარის სამხრეთით. აფთრისებრი ძაღლები ცხოვრობენ ხროვად (20-30 ერთად). ანადგურებენ ანტილოპებს, ზებრებს, სირაქლემებს, შინაურ ცხოველებს და სხვა. ნადირობენ როგორც დღისით, ისე ღამით. ძუ ყრის 6-8 ლეკვს. ძნელად თვინიერდება. ტყვეობაში მრავლდება.
რესურსები ინტერნეტში
აფთრისებრი ძაღლი — Lycaon pictus
აფთრისებრი ძაღლი — Lycaon pictus
აფთრისებრი ძაღლი — Lycaon pictus
ლიტერატურა
აფთრისებრი ძაღლები
ბრევიჩენი

ბრევიჩენი — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 36 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 699 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ორჰეის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ორჰეის რაიონის სოფლები
ია ნინიძე

ია ნინიძე (დ. 8 სექტემბერი, 1960, თბილისი, სსსრ, საქართველო) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1995.
ბიოგრაფია
დაიბადა ტელევიზიის რეჟისორისა და რუსული ენის მასწავლებლის ოჯახში. ია ნინიძე სწავლობდა თბილისის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში. 1981 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1981-1996 წლებში იყო რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობი.
კინოში მისი დებიუტი შედგა რვა წლის ასაკში, ციცინოს როლი შეასრულა გიორგი დანელიას კომედიაში არ იდარდო! (1968 წელი, პრემიერა 1969 წელი). 1976 წელს გახდა პუპულარული საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში — ბრწყინვალედ ითამაშა დენის ფლორინის როლი ლეონიდ კვინიხიძის სატელევიზიო მუსიკალურ კომედიაში „ზეციური მერცხლები“.
მსახიობს შესრულებული აქვს არაერთი ცნობილი და დასამახსოვრებელი როლი როგორც თეატრში, ასევე კინოში. ფილმოგრაფიიდან საინტერესეოა, შემდეგი როლები: არ იდარდო! (1968 წელი) — ციცინო; ვერის უბნის მელოდიები (1973 წელი) — თამრო; პირველი მერცხალი (1975 წელი) — ელენე; მშობლიურო ჩემო მიწავ (რაიკომის მდივანი) — სალომე; „ცრემლები ცვიოდა“ (1982 წელი); აქედანა და შენამდე (1984 წელი); მონანიება (1985 წელი); „ოპერაცია ვუნდერლანდი“ (1988 წელი); „ომი ყველასათვის ომია“ (1990 წელი); „უბრალო ჭეშმარიტებანი“ ტელესერიალი (1999 წელი) „გამოსათხოვარი ექო“ ტელესერიალი (2004 წელი); „მაძებარი ლიცენზიის გარეშე“ ტელესერიალი (2007 წელი); „ბერიაზე ნადირობა“ ტელესერიალი (2008 წელი) და ასევე „წყნარი საგუშაგო“ ტელესერიალი (2011 წელი).
1997 წლიდან ცხოვრობს რუსეთის დედაქალაქ მოსკოვში, მუშაობდა თეატრ–კაბარე „ღამურაში“. ია ნინიძე 2000 წელს სცენაზე მიღებული მძიმე ტრავმის (პრემიერის რეპეტიციის დროს მსახიობს 300 კილოგრამიანი ნაკრები დაეცა) შედეგად იძულებული გახდა სასცენო კარიერაზე უარი ეთქვა.
ამჟამად იგი ღებულობს მონაწილეობს სატელევიზიო პროგრამებში, კონკურსებში, ფესტივალებში და სერიალებში .
რუსეთის ფედერაციის მიერ ყირიმის ანექსიის მხარდაჭერისთვის, ია ნინიძეს 2015 წლიდან ეკრძალება შესვლა უკრაინაში.
პირადი ცხოვრება
ია ნინიძე სამჯერ იყო დაქორწინებული. მისი პირველი მეუღლე გახლდათ ნიკუშა შენგელაია — რეჟისორ გიორგი შენგელაიას და მსახიობ სოფიკო ჭიაურელის ვაჟი;
მეორე მეუღლე — სერგეი მაკსაჩევი (მსახიობი, მოგვიანებით კურსკის რაიონის ვიცე-გუბერნატორი) მისგან ჰყავს შვილი გიორგი და შვილიშვილი ნიკოლი. ია ნინიძის მესამე მეუღლე კი მიხეილ ბუჩენკოვია, მისგან ჰყავს ქალიშვილი, რომელიც აგრძელებს დედის პროფესიას და შვილიშვილი ალექსანდრე.
რესურსები ინტერნეტში
ია ნინიძე
სქოლიო
დაბადებული 1960
დაბადებული 8 სექტემბერი
ქართველი მსახიობები
პოდიაჩესკის ხიდი

პოდიაჩესკის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 19 მეტრი, ხოლო სიგანე — 20,6 მეტრი. ხიდზე მდებარე ობელისკებს ფანარებით იცავს სახელმწიფო.
მდებარეობა
პოდიაჩესკის ხიდი აკავშირებს დიდ პოდიაჩესკის ქუჩასა და ფანარების შესახვევს.
დინების ზემოთ მდებარეობს ამაღლების ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ლომების ხიდი.
უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“.
სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო დიდი პოდიაჩესკის ქუჩის მიხედვით, რომელმაც თავის მხრივ, ისევე როგორც მცირე და შუა პოდიაჩესკის ქუჩებმა სახელი მიიღეს XVIII საუკუნეში პეტერბურგის ამ რაიონში მცხოვრები დაბალი თანამდებობის პირებისაგან, რომლებსაც ზოგჯერ პოდიაჩებს ეძახდნენ. სახელწოდება ცნობილია 1910 წლიდან და 1920 წლამდე გამოიყენებდა ტერმინი პოდიაჩესკის საფეხმავლო ხიდი.
ისტორია
1906 წელს ამ ადგილზე ინჟინერ პ. ა. ლიხაჩევის პროექტის მიხედვით ააგეს ხის ერთმალიანი საფეხმავლო ხიდი.
1938 წელს ხის თაღების ნაგებობა შეცვალეს მეტალის საყრდენებით, ამის შემდეგ ხიდის სიგრძე გახდა 20 მეტრი, ხოლო სიგანე — 2,25 მეტრი.
1971-1972 წლებში „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინრის ლ. ნ. სობოლევისა და არქიტექტორ ლევ ნოსკოვის პროექტის მიხედვით ააგეს ერთმალიანი რკინა-ბეტონის ხიდი. ხიდზე დააყენეს გრანიტის ობელისკები ფანრებით, რომელიც ადრე ამშვენებდა ვედენის არხზე მდებარე ალექსანდროვსკის ხიდს, რომელიც აგებული იყო 1808-1814 წლებში არქიტექტორ უილიამ გესტეს პროექტის მიხედვით. არხის ამოვსების შემდეგ ალექსანდროვსკის ხიდი დაშალეს და მხატვრული ღირებულების მქონე ობელისკები გადაიტანეს პოდიაჩესკის ხიდზე.
1998 წლის რემონტის დროს აღადგინეს ვარაყი და ასევე ფანრების მინები.
კონსტრუქცია
ხიდი ამჟამად ერთმალიანია, აქვს ორი სავალი ზოლი ავტომობილებისათვის და ასევე ტროტურები ფეხით მოსიარულეებისათვის. ორივე სავალი ნაწილი მოასფალტებულია.
ლიტერატურა
Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с.
Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 161. — 511 с.
Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 111. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1.
რესურსები ინტერნეტში
Подьяческий мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
სანქტ-პეტერბურგის ხიდები
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტები
მოწამეთა (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

მოწამეთა (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)
მოწამეთა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (კურსების თემი). მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. მდინარე წყალწითელის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 450 მეტრი, ტყიბულიდან 33 კილომეტრი.
სოფლის მიდამოებშია მოწამეთას სამონასტრო ანსამბლი. სოფელში პერიოდულად იმართება სახალხო დღესასწაული მოწამეთობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 187 ადამიანი.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
მოწამეთას რუკა
სქოლიო
ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სონარგაონი

სონარგაონი (ბენგ. সোনারগাঁও, ინგლ. Sonargaon) — ქალაქი ცენტრალურ ბანგლადეშში, სონარგაონის უპაზილას ადმინისტრაციული ცენტრი.
სახელწოდება სონარგაონი ნიშნავს ოქროს სოფელს. ის იყო ბენგალიის ისტორიული, ადმინისტრაციული, კომერციული და საზღვაო ცენტრი. განლაგებულია მდ. განგის დელტას ცენტრში. სონარგაონი შუა საუკუნეებში წარმოადგენდა მუსლიმი მმართველებისა და აღმოსავლეთ ბენგალიის ცენტრს. აქ უმოგზაურია მრავალ მოგზაურს, მათ შორის იბნ-ბატუტას, მა ჰუანს, ნიკოლო დე კონტის, რომლებიც აღწერენ სონარგაონის დაწინაურებულ მდგომარეობას შუა საუკუნეებში.
ის იყო ჯერ ფახრუდინ მუბარაქ შაჰის სასულთნოს, შემდეგ ბენგალიის სასულთნოს, ბოლოს ბჰატის სამეფოს ადმინისტრაციული ცენტრი. გიგი მდებარეობს ნარაიანგანჯის პორტის ინდუსტრიულ სანაპიროზე. დღსდღეობით, სახელწოდება სონარგაონი შემონახულია სონარგაონის უპაზილას სახით.
სონარგაონი პატარა დასახლებაა. მისი ფართობი სულ რაღაც 0,73 კმ² შეადგენს. 2001 წლის აღწერის მონაცემების მიხედვით, ქალაქში ცხოვრობს 4039 ადამიანი, რომელთა შორის 53,31 % არის მამრობითი სქესი და შესაბამისად, მდედრობითი სქესი 46,69 %. მოსახლეობის განათლების დონე შეადგენს 51 %, რაც ქვეყნის საერთო მაჩვენებლის 43,1 %-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სონარგაონი. ბანგლაპედია
ბანგლადეში
ბანგლადეშის ქალაქები
აზია
ისტორიული ქალაქები
ალმისერატი

ალმისერატი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის საფორის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 7,4 კმ². მოსახლეობა — 265 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ალმისერატის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
Agios Georgios, Limassol

Agios Georgios, Limassol
Agios Georgios is a village located in the Limassol District of Cyprus, approximately 20 km north of Limassol.
References
Communities in Limassol District
ვანესა მეი

ვანესა მეი (დ. 27 ოქტომბერი, 1978) — ბრიტანელი ვირტუოზი მევიოლინე და კომპოზიტორი, რომელიც ძირითადად ცნობილია ვიოლინოს ტექნო-აკუსტიკური შერწყმით, კლასიკური მუსიკის შესრულებით. მისმა ალბომების გაყიდვების მაჩვენებელმა რამდენიმე მილიონს მიაღწია, რამაც ის ერთ-ერთ ყველაზე მდიდარ არტისტად აქცია დიდ ბრიტანეთში 2006 წელს. ის ვანესა ვანაკორნის (მამის გვარი) სახელით მონაწილეობას იღებდა 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიადაში ტაილანდის სახელით. საბოლოოდ ის დისკვალიფიცირებული იქნა, ვინაიდან მიიჩნიეს, რომ ლიცენზიის მინიჭებისას შესაძლოა სახეზე ყოფილიყო კორუფციის ელემენტები, თუმცა, მოგვიანებით სპორტის არბიტრაჟის სასამართლომ გადაწყვეტილება გააუქმა მისი დანაშაულის დასამტკიცებლად საქმეში არასაკმარისი სამხილის (რითაც დამტკიცდებოდა რაიმე მანიპულაციები) არსებობის გამო.
ვანესა მეი დაიბადა 1978 წლის 27 ოქტომბერს სინგაპურში, მამამისის — ტაილანდური წარმოშობის და დედამისის — ეროვნებით სინგაპურელი ოჯახში. ვანესა მეი 4 წლის იყო, როდესაც მისი მშობლები ერთმანეთს გაშორდნენ, დედამისი ცოლად გაჰყვა ბრიტანელ ადვოკატს გრემ ნიკოლსონს და ოჯახი საცხოვრებლად დიდ ბრიტანეთში გადავიდა.
ვანესა ქალაქ ლონდონში გაიზარდა, აქვს ბრიტანეთის მოქალაქეობა. ფორტეპიანოზე დაკვრა 3 წლიდან დაიწყო, ხოლო ვიოლინოზე 5 წლიდან უკრავს. 8 წლიდან ლონდონში ესწრებოდა ფრენსის ჰოლანდის სკოლას, 11 წლისას ჩააბარა სამეფო მუსიკის კოლეჯში. 2006 წელს პირველად მოინახულა შვეიცარიის კურორტი ცერმატი. შემდეგ წლებში იგი რეგულარულად სტუმრობდა ამ ადგილს, ხოლო 2009 წელს ცერმატში სახლი იყიდა. 2011 წელს იმყოფებოდა ჩეჩნეთში, სადაც აღინიშნებოდა რამზან კადიროვის დაბადების დღე. მეიმ შეასრულა წელიწადის დრონის ერთ-ერთი ნაწყვეტი, რისთვისაც გავრცელებული ინფორმაციით გადაეცა 500,000 დოლარი. ვანესა მეი იყო 2014 წლის სოჭის ზამთრის ოლიმპიადის მონაწილე თხილამურებით რბოლაში.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ბრიტანელი მევიოლინეები
დაბადებული 1978
დაბადებული 27 ოქტომბერი
ინაუაიის რაიონი

ინაუაიის რაიონი — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის უკაიალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 131 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 120 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 646.04 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლორეტოს რეგიონის რაიონები
უკაიალის პროვინციის რაიონები
Huluboaia

Huluboaia is a village in Cahul District, Moldova, By the 2014 census the village has a population of 794 people.
Until 1912 it was called Novohrad, in 1912 it was renamed Goluboje (Russian: Голубое). It was founded by Czechs, and has a Czech minority, which calls it Holuboje. By the fall of the Soviet Union, most Czechs returned to the Czech Republic.
Geography
Huluboaia lies about northeast of Cahul, approximately from the Romanian border. It is located on the elevation 164 meters above sea level on the river Salcia Mare.
Demographics
By the last census (2014) 794 people lived here.
According to the 2004 census, 1011 people lived here (494 male, 517 female).
Ethnic makeup (2004):
History
Huluboaia was founded in the 1880s by Czechs from Ukrainian Novhorodkivka (also a Czech settlement). Because in Ukraine, there was a small amount of soil for harvesting crops, 153 migrants moved to the then Bessarabia, where they established the village Novohrad. In the year 1912 the village renamed to Holuboje (meaning „dove“ or „blue“). From the year 1934 a school functioned, where Czech was being learned.
Huluboaia today is the center of Czech countryman in Moldova. Surnames like Karásek, Pluhař or Lněnička are common here, even if the young generation speaks Czech more advisedly and use Russian.
Present
From the year 2004 a Czech countryman association Novograd, is registered here, under the presidency of Ivan Lauda. The association has more than 120 members.
Most of the people, live from own agricultural activities, mostly harvesting corn and grapevine. In school functions a Czech language course (Kroužek českého jazyka Novohrádek); in the summer students from the Czech Republic arrive here, to teach Czech. The current mayor is Valeriu Oboroc.
Local russified Czechs, have worries from the alleged Moldovan nationalism, watch mainly Russian television and have a Russian stance on the Russo-Ukrainian War and the role of the US in it. Local schoolchildren are either from mixed Czech-Moldovan or Czech-Bulgarian wedlock and the Russian environment caused, that they view Russian as native.
References
External links
Milena Štráfeldová: Olga Granici je první Češka z moldavského Holuboje, která se vypravila studovat do Prahy, Radio Prague, 6. 3. 2010
Holuboje, česká vesnice v Moldavsku – short informational video on YouTube
Villages of Cahul District
Jorge Chávez District

Jorge Chávez District is one of twelve districts of the province Celendín in Peru.
References
ჩერქეზთა გენოციდის დღე

ჩერქეზთა გენოციდის დღე, ასევე კავკასიის ომის მსხვერპლთა ხსოვნის დღედ — აღინიშნება ყოველი წლის 21 მაისს.
ჩერქეზებთან რუსეთის იმპერიის ომი 1864 წელს 21 მაისს სოჭის მახლობლად დაასრულა, სადაც რუსეთის იმპერიამ დაამარცხა უბიხები. რუსეთის გამარჯვების აღსანიშნავად 21 მაისს გენერალმა გრაბბემ მოაწყო სამხედრო აღლუმი იმ ადგილას, რომელსაც დღეს კრასნაია-პოლიანა ეწოდება.
საქართველოს პარლამენტმა 2011 წელს მიიღო დადგენილება, რომლითაც გენოციდის აქტად აღიარა მე–19 საუკუნეში რუსეთის იმპერიის მიერ ჩერქეზი ხალხის „მასობრივი განადგურება და მათი იძულებით განდევნა ისტორიული სამშობლოდან“. გადაწყვეტილებით, რომელიც 95 ხმით ერთხმად იქნა მიღებული, საქართველო პირველი ქვეყანა გახდა, რომელმაც ჩერქეზთა გენოციდი აღიარა.
ლიტერატურა
სიმ. ჯანაშია, შრომები.
Дроздов И. Последняя борьба с горцами на Западном Кавказе // Кавказский сборник.
სქოლიო
კავკასიის ისტორია
21 მაისი
San Borja, Bolivia

San Borja, Bolivia
San Borja is a city in the Beni Department in northern Bolivia, It is the most populous city in the province of General José Ballivián.
Location
San Borja is the seat of the San Borja Municipality, the second municipal section of the José Ballivián Province. The city is located at an elevation of on the left bank of Río Maniqui, a tributary of Río Rapulo which flows into Río Mamoré.
Geography
San Borja sits on the far southwestern edge of the Llanos de Moxos. San Borja straddles the transition zone from flat mosaics of floodplains and forest islands, to Southwestern Amazonian Rainforest. San Borja's orography is generally homogenous and flat.
San Borja has a tropical monsoon climate, type (Am) in the Köppen classification system bordering on a tropical rainforest climate. Rain is plentiful but divided between a distinct wet and dry season. Like many areas in Bolivia and Latin America generally, San Borja is subject to considerable fluctuations in seasonal and annual precipitation, particularly as a consequence of climate-change related anomalies.
Transport
By road, San Borja is situated west of the department's capital, Trinidad.
San Borja is connected towards the southwest with Yucumo situated on the road and a bus route La Paz - Yolosa/Coroico - Caranavi - Rurrenabaque. Yucumo is halfway between Caranavi and Rurrenabaque. Towards the east of San Borja Route 3 leads to San Ignacio de Moxos and farther to Trinidad, the capital of the Beni Department.
The airport of San Borja has regular services from two airlines: Línea Aérea Amaszonas and TAM - Transporte Aéreo Militar (the Bolivian Military Airline)
Population
The town's population has increased strongly over the past three decades:
1976: 4,613 inhabitants (census)
1992: 11,072 inhabitants (census)
2001: 16,273 inhabitants (census)
2010: 24,610 inhabitants (est.)
In spite of high migration figures over the past decades, the city still has a noteworthy percentage of indigenous population; 17.7 percent of the San Borja Municipality population speak local indigenous languages.
Maps
www.mirabolivia.com/mapas (four different types)
www.mirabolivia.com/mapa_muestra.php?id_mapa=12 (road map sheet showing San Borja and Yucumo)
References
External links
Map of Ballivián Province
Satellite map at Maplandia.com
Populated places in Beni Department
Jesuit Missions of Moxos
ბოლივიის დიპლომატიური მისიები

ბოლივიის დიპლომატიური მისიები
მოცემულია ბოლივიის დიპლომატიური მისიების სია. აღსანიშნავია, რომ ბოლივიის საგარეო ურთიერთობები ჩილესთან შემოიფარგლება მხოლოდ გენერალური საკონსულოების არსებობით ჩილეში.
ევროპა
ვენა (საელჩო)
ბრიუსელი (საელჩო)
კოპენჰაგენი (საელჩო)
პარიზი (საელჩო)
ბერლინი (საელჩო)
ჰამბურგი (გენერალური საკონსულო)
ვატიკანი (საელჩო)
რომი (საელჩო)
გენუა (გენერალური საკონსულო)
ტურინი (გენერალური საკონსულო)
ჰააგა (საელჩო)
მოსკოვი (საელჩო)
მადრიდი (საელჩო)
ბარსელონა (გენერალური საკონსულო)
მურსია (საკონსულო)
სტოკჰოლმი (საელჩო)
ჟენევა (საელჩო)
ლონდონი (საელჩო)
ჩრდილოეთი ამერიკა
ოტავა (საელჩო)
სან-ხოსე (საელჩო)
ჰავანა (საელჩო)
მეხიკო (საელჩო)
პანამა (საელჩო)
ვაშინგტონი (საელჩო)
ლოს-ანჯელესი (გენერალური საკონსულო)
მაიამი (გენერალური საკონსულო)
ნიუ-იორკი (გენერალური საკონსულო)
სამხრეთი ამერიკა
ბუენოს-აირესი (საელჩო)
კორდოვა (საკონსულო)
ლა-კიაკა (საკონსულო)
მენდოსა (საკონსულო)
პოსიტო (საკონსულო)
როსარიო (საკონსულო)
სალტა (საკონსულო)
ორანი (საკონსულო)
სან-სალვადორ-დე-ხუხუი (საკონსულო)
სან-მიგელ-დე-ტუკუმანი (საკონსულო)
ბრაზილია (საელჩო)
რიო-დე-ჟანეირო (გენერალური საკონსულო)
სან-პაულუ (გენერალური საკონსულო)
ბრაზილეია (საკონსულო)
კამპო-გრანდე (საკონსულო)
კორუმბა (საკონსულო)
კუიაბა (საკონსულო)
გუაჟარან-მირიმი (საკონსულო)
სალვადორი (საკონსულო)
სანტიაგო (გენერალური საკონსულო)
არიკა (გენერალური საკონსულო)
ანტოფაგასტა (საკონსულო)
კალამა (საკონსულო)
იკიკე (საკონსულო)
ვალპარაისო (საკონსულო)
ბოგოტა (საელჩო)
სანტიაგო-დე-კალი (საკონსულო)
კიტო (საელჩო)
გუაიაკილი (საკონსულო)
ასუნსიონი (საელჩო)
ლიმა (საელჩო)
ტაკნა (გენერალური საკონსულო)
ილო (საკონსულო)
მოლიენდო (საკონსულო)
პუნო (საკონსულო)
მონტევიდეო (საელჩო)
კარაკასი (საელჩო)
აფრიკა
კაირო (საელჩო)
აზია
პეკინი (საელჩო)
ტოკიო (საელჩო)
ახლო აღმოსავლეთი
თეირანი (საელჩო)
მრავალპროფილიანი ორგანიზაციები
ბრიუსელი (მისია ევროკავშირში)
ჟენევა (მისია გაეროში)
მონტევიდეო (მისის ლათინური ამერიკის ინტეგრაციის ასოციაციასა მერკოსურში)
ნიუ-იორკი (მუდმივი მისია გაეროში)
პარიზი (მუდმივი მისია იუნესკოში)
რომი (მუდმივი მისია გაეროს სურსათისა და სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციაში)
ვაშინგტონი (მუდმივი მისია ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციაში)
რესურსები ინტერნეტში
ბოლივიის საგარეო საქმეთა სამინისტრო
ბოლივიის პოლიტიკა
გრან-პლასი

გრან-პლასი — ბრიუსელის ცენტრალური, ისტორიული მოედანი. შედგება ორი მნიშვნელოვანი შენობისაგან - ქალაქის ცენტრალური ჰოლისა (რატუშა) და პურის სახლისაგან. მოედანი ბრიუსელის მთავარ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. ანსამბლი ასევე შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
მოედანი სათავეს იღებს XII საუკუნიდან, ამ დროს მის ადგილას აქ ჭაობი იყო. XIII საუკუნეში აშენდა პურის სახლი, რომელიც მოგვიანებით, მეფის სახლის სახელით გახდა ცნობილი. საინტერესოა, რომ გერმანულ ენაში, იგი დღემდე ძველი სახელით, „პურის სახლით" მოიხსსენიება, ფრანგულში კი „მეფის სახლით". 1402-1455 წელს აშენდა ქალაქის ცენტრალური, გოთიკური ჰოლი.
1695 წლის 13 აგვისტოს, ბრიუსელს საფრანგეთის 70 000 -იანი მძლავრი არმია მოადგამ. ფრანგებმა ქალაქი ცეცხლის ალში გაახვიეს. ქალაქის ცენტრალური ჰოლისგან ნანგრევებიღა შემორჩა.
1998 წელს, იუნესკომ გრან-პლასი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
Panorama 360° of "Grand Place from Brussels"
UNESCO page related to the Grand Place
Virtual visit, photos and webcam of the Grand Place
The Maison-du-Roi or Broodhuis
Brussels' Flowercarpet official website
ბელგიის შენობა-ნაგებობები
ადალბერო ფონ ეპენშტაინი

ადალბერო ფონ ეპენშტაინი (დ. დაახ. 980 — გ. 29 ნოემბერი 1039) — კერნტენის ჰერცოგი 1012–1039 წლებში.
სალიურ დინასტიასთან დაპირისპირებისა და საღვთო რომის იმპერატორის ჰაინრიხ II-ის წინააღმდეგ მოწყობილი წარუმატებელი აჯანყების შემდეგ ადალბერო ფონ ეპენშტაინი იძულებული გახდა უარი ეთქვა ყველა მის მიერ დაკავებულ თანამდებობაზე და სამფლობელოებზე. იგი იმპერიიდან გაძევებულ იქნა და ემიგრაციაში გარდაიცვალა.
მისი მეუღლე იყო ბეატრიქსი (გ. 1125), შვაბების ჰერცოგის ჰერმან II-ის ასული. ადალბეროს ასული ვილიბირგი ცოლად ჰყავდა შტაეირის მარკგრაფს ოტოკარ I-ს.
ლიტერატურა
Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms (Denise A. Kaiser, trad.). Pennsylvania University Press.
კერნტენის ჰერცოგები
დაბადებული 980
გარდაცვლილი 29 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1039