PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ივანე ბარნაბაშვილი

ივანე ბარნაბაშვილი
ივანე გიორგის ძე ბარნაბაშვილი (დ. 1867 — გ. 1934) — ქართველი პოლიტიკური აქტივისტი, ხალხოსანი.
1880-იანი წლების I ნახევარში იყო თბილისის სასულიერო სემინარიის მოსწავლეთა ხალხოსნური წრის წევრი, რომელსაც გოლა ჩიტაძე ხელმძღვანელობდა. ბარნაბაშვილი მონაწილეობდა წრის სხდომაში, რომელზეც გადაწყდა სემინარიის რექტორის პავლე ჩუდეცკის მოკვლა. იოსებ ლაღიაშვილის მიერ ჩუდეცკის მოკვლის შემდეგ ბარნაბაშვილი დააპატიმრეს, მაგრამ მამხილებელი მასალის უკმარისობის გამო გაათავისუფლეს, სემინარიიდან გარიცხეს და პოლიციის მეთვალყურეობა დაუწესეს. შემდგომში რევოლუციურ მოძრაობას ჩამოშორდა. 1921 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა საზოგადოებრივ საქმიანობაში.
ლიტერატურა
გიორგაძე გ., თვითმპყრობელობა და რევოლუცია. საბუთები რევოლუციური მოძრაობის ისტორიისათვის საქართველოში, წგ. 1, ტფ., 1929.
შველიძე ზ., რევოლუციურ-ხალხოსნური მოძრაობა საქართველოში, თბ., 1960.
ხუნდაძე ა., რექტორ ჩუდეცკის მკვლელი იოსებ ლაღიაშვილი, ტფ., 1932.
დაბადებული 1867
გარდაცვლილი 1934
ქართველი რევოლუციონერები
Camponotus flavocrines

Camponotus flavocrines — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
Camponotus
კორკულიის რაიონი

კორკულიის რაიონი — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის პაუკარ-დელ-სარა-სარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 470 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 555 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 97.05 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები
პაუკარ-დელ-სარა-სარის პროვინციის რაიონები
ალი სასტროამიჯოიო

ალი სასტროამიჯოიო (დ. 21 მაისი, 1903, გრაბაგი, ცენტრალური იავა — გ. 13 მარტი, 1976, ჯაკარტა, ინდონეზია) — ინდონეზიელი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, 1953–1955 და 1956–1957 წლებში ინდონეზიის პრემიერ-მინისტრი. ბანდუნგის კონფერენციის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და თავმჯდომარე. 1957–1960 წლებში ინდონეზიის მუდმივი წარმომადგენელი გაეროში. 1960–1966 წლებში ინდონეზიის ეროვნული პარტიის თავმჯდომარე.
ლიტერატურა
ინდონეზიელები
ინდონეზიელი პოლიტიკოსები
ინდონეზიის პრემიერ-მინისტრები
დაბადებული 21 მაისი
დაბადებული 1903
გარდაცვლილი 13 მარტი
გარდაცვლილი 1976
Kisin House

Kisin House
The Kisin House is an edifice in the of Rostov-on-Don, Russia. The house is located at 72 . The building has the status of an object of cultural heritage of regional significance.
History
In the late 19th century the merchants Venyamin Grigorievich Kisin and Isaak Grigorievich Froimovich decided to build a new trading and revenue house, designed by the city architect , and completed in 1899. The building was reconstructed to the design of city architect between 1902 and 1910. The building was originally U-shaped; one side overlooked Gazetny Lane. This part of the building was destroyed by bombing in the Second World War.
Before the revolution of 1917, the ground floor was occupied by dress shops, while dwellings were on the upper floors.
After the revolution of 1917, the Anastas Mikoyan food market and the local address bureau were located on the ground floor; later, the address bureau occupied the whole floor, and remained there until 1990. This organization was mentioned in Ilf and Petrov's satirical novel The Twelve Chairs. The larger dwellings were subdivided with additional walls, increasing the number of rooms and residents. Street children slept at the house in the 1920s.
As of 2020 the building is in a dilapidated state. There are plans for the rehousing of residents and the construction of a museum.
Description
The Kisin House was designed in the Beaux-Arts style. A symmetrical facade crowned with an arched attic is decorated in the Modern style with elements of сlassicism and irrationalism. The side projections are decorated with exedra. Windows on the second floor are crowned with triangular cornices. Overdoors are set over central windows. The cornice is crowned with parapets established between decorative pedestals. The building has four balconies with balustrades.
References
Tourist attractions in Rostov-on-Don
Buildings and structures in Rostov-on-Don
Cultural heritage monuments in Rostov-on-Don
Beaux-Arts architecture in Russia
Commercial buildings completed in 1899
Residential buildings completed in 1899
Cultural heritage monuments of regional significance in Rostov Oblast
Women's World Chess Championship 1949–50

Women's World Chess Championship 1949–50
The 8th Women's World Chess Championship took place from 20 December 1949 to 16 January 1950 in Moscow, Russia. The title had been vacant since the death of Vera Menchik in 1944. The round-robin tournament was won by Lyudmila Rudenko. Just as Mikhail Botvinnik's round robin win in 1948 after the death of the previous champion Alexander Alekhine began an era of 24 years of Soviet domination in open chess, so did Lyudmila Rudenko's round robin win in 1950 after the death of the previous champion Vera Menchik began an era of 41 years of Soviet domination in women's chess.
The final results were as follows:
{| class="wikitable"
! !! Player !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! 13 !! 14 !! 15 !! 16 !! Points !! Tie break
|- style="background:#ccffcc;"
| style="background:gold;"| 1 || || - || 1 || 1 || ½ || ½ || ½ || ½ || 1 || 1 || 1 || 1 || 0 || 1 || 1 || ½ || 1 || 11½ ||
|-
| style="background:silver;"| 2 || || 0 || - || 1 || 1 || ½ || ½ || ½ || 0 || ½ || 1 || 1 || 1 || 1 || 1 || 1 || ½ || 10½ ||
|-
| style="background:#cc9966;"| 3 || || 0 || 0 || - || ½ || 1 || 1 || 1 || 1 || 0 || 1 || ½ || 1 || ½ || 1 || ½ || 1 || 10 || 68.25
|-
| 4 || || ½ || 0 || ½ || - || 1 || 1 || 1 || 0 || 0 || 0 || 1 || 1 || 1 || 1 || 1 || 1 || 10 || 67.75
|-
| 5 || || ½ || ½ || 0 || 0 || - || 1 || 0 || 1 || 1 || ½ || 1 || 1 || 0 || 1 || 1 || 1 || 9½ || 62.00
|-
| 6 || || ½ || ½ || 0 || 0 || 0 || - || 1 || 1 || 1 || ½ || ½ || 1 || 1 || 1 || ½ || 1 || 9½ || 61.75
|-
| 7 || || ½ || ½ || 0 || 0 || 1 || 0 || - || 1 || 0 || ½ || 1 || 1 || 1 || 1 || 1 || 1 || 9½ || 60.00
|-
| 8 || || 0 || 1 || 0 || 1 || 0 || 0 || 0 || - || 1 || ½ || ½ || 1 || 1 || ½ || 1 || ½ || 8 ||
|-
| 9 || || 0 || ½ || 1 || 1 || 0 || 0 || 1 || 0 || - || 0 || 0 || 0 || ½ || 1 || 1 || 1 || 7 ||
|-
| 10 || || 0 || 0 || 0 || 1 || ½ || ½ || ½ || ½ || 1 || - || ½ || 0 || 0 || 0 || 1 || ½ || 6 || 44.25
|-
| 11 || || 0 || 0 || ½ || 0 || 0 || ½ || 0 || ½ || 1 || ½ || - || 1 || 1 || 1 || 0 || 0 || 6 || 38.75
|-
| 12 || || 1 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 1 || 1 || 0 || - || 1 || 0 || 0 || 1 || 5 || 32.50
|-
| 13 || || 0 || 0 || ½ || 0 || 1 || 0 || 0 || 0 || ½ || 1 || 0 || 0 || - || ½ || 1 || ½ || 5 || 32.50
|-
| 14 || || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || ½ || 0 || 1 || 0 || 1 || ½ || - || 1 || 1 || 5 || 21.00
|-
| 15 || || ½ || 0 || ½ || 0 || 0 || ½ || 0 || 0 || 0 || 0 || 1 || 1 || 0 || 0 || - || 1 || 4½ ||
|-
| 16 || || 0 || ½ || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || ½ || 0 || ½ || 1 || 0 || ½ || 0 || 0 || - || 3 ||
|}
References
1949 in chess
1950 in chess
Women's World Chess Championships
Chess Championship
Chess in Russia
1949 in Moscow
1950 in Moscow
აგალეგა

აგალეგა — ორი კუნძული ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში (ჩრდილოეთი და სამხრეთი); მდებარეობს მადაგასკარიდან 800 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით და კუნძულ მავრიკიდან 1100 კმ-ით ჩრდილოეთით. ადმინისტრაციულად შედის ავტონომიურ მავრიკის გარე კუნძულების შემადგენლობაში.
გეოგრაფია
საერთო ფართობია — 24 კმ² (მათ შორის 14,3 კმ² — ჩრდილოეთი კუნძული და 9,7 კმ² — სამხრეთი კუნძული). არსებობს ცნობები კუნძულის 70 კმ² ფართობის შესახებ, მაგრამ კუნძულის თანამგზავრული ფოტოების გათვალისწინებით, ფართობის ეს მონაცემი საკმაოდ გადაჭარბებულია. ჩრდილოეთი კუნძული შეადგენს 12,5 კმ-ს სიგრძეში და 1,5 კმ-ს სიგანეში, ხოლო სამხრეთის კუნძული — 7 კმ-ს სიგრძეში და 4,5 კმ-ს სიგანეში.
კუნძულების კლიმატი — ცხელი და ნოტიოა, საშუალო წლიური ტემპერატურით 26 °C, რომელიც მერყეობს 22,5 °C-დან 30,6 °C-მდე. წლის ყველაზე ცხელი თვეა — აპრილი.
ფლორა წარმოდგენილია მანგროს მცენარეულობით და ქოქოსის პალმებით. კუნძულზე ბინადრობს ფელზუმების სახეობის ხვლიკების ენდემური ქვესახეობა Phelsuma borbonica — Phelsuma borbonica agalegae.
მოსახლეობა
კუნძულის მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს 289 ადამიანს.
ჩრდილოეთის კუნძულზე მდებარეობს ტერიტორიის ადმინისტრაციული ცენტრი — სოფელი ვინტ-სინკი, ასევე სოფელი ლა-ფურში. სამხრეთის კუნძულზე მდებარეობს სოფელი სანტე-რიტა.
ეკონომიკა
კუნძულის ეკონომიკა დაფუძნებულია ქოქოსის პალმის მოყვანაზე და ქოქოსის ზეთის და კოპრის წარმოებაზე.
კუნძულის დასახლებული პუნქტები ერთმანეთთან შეერთებულია ქვიშოვანი და მარჯნული გზებით. კავშირი მავრიკისთან ხორციელდება ზღვით და ჰაერით. ჩრდილოეთის კუნძულზე არსებობს ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი, რომელსაც შეუძლია მიიღოს პატარა თვითმფრინავები. კუნძულზე არ არსებობს რაიმე სახის პორტი, გარდა ჩრდილოეთის კუნძულის ჩრდილოეთ დაბოლოებაზე არსებული პირსისა.
კუნძულზე გარკვეული დროის განმავლობაში არ ხდებოდა ნაღდი ფულის ბრუნვა, ყველა სახის გადახდები ხორციელდებოდა მავრიკის სამთავრობო ჩეკების მეშვეობით, რომლებიც ეძლეოდათ კუნძულზე მომუშავეებს.
ჩრდილოეთ კუნძულზე მდებარეობს სკოლა, პოლიციის განყოფილება, მეტეოროლოგიური სადგური და სამედიცინო პუნქტი. სასმელ წყლად ხმარობენ წვიმის წყალს. სხვა მიზნებისთვის გამოიყენება ჭაბურღილებიდან მიღებული წყალი. ელექტროენერგიას უზრუნველყოფენ დიზელის გენერატორები და მიეწოდება მხოლოდ განსაზღვრულ საათებში.
სქოლიო
მავრიკის კუნძულები
აფრიკის კუნძულები
ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
EliteForsk-ის პრემია

EliteForsk-ის პრემია — ელიტური სამეცნიერო-კვლევითი პრემია 45 წლამდე ასაკის მსოფლიო მნიშვნელობის გამოჩენილი მკვლევრებისთვის. ჯილდოს გასცემს დანიის უმაღლესი განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დამოუკიდებელი კვლევების დანიური საბჭო 1,2 მილიონი DKK-ს ოდენობით. 200,000 DKK არის პირადი ჯილდო, ხოლო მილიონი DKK შეიძლება გამოყენებულ იქნას კვლევითი საქმიანობისთვის. პრემია ყოველწლიურად ენიჭებათ საერთაშორისო უმაღლესი კლასის ახალგაზრდა მკვლევრებს. ჩვეულებრივ გაიცემა ხუთი პრიზი და 20-მდე სამოგზაურო გრანტი 300,000 DKK-ს ოდენობით. ჯილდოს მიმღებები ცხადდებიან EliteForsk-ის ყოველწლიურ კონფერენციაზე, სადაც სამეფო ოჯახის წარმომადგენლები და მინისტრები მიაგებენ მათ პატივს 2006 წლიდან.
განათლებისა და კვლევის სამინისტროს EliteForsk-ის ინიციატივა არის კოლექტიური ბრენდი რიგი ინიციატივებისთვის, რომლებიც მიზნად ისახავს კვლევითი ნიჭის მხარდაჭერას და განვითარებას და გამოჩენილი მკვლევართა შედეგების შესახებ ცნობიერების ამაღლებას. გარდა ამისა, EliteForsk-მა ასევე უნდა გამოყოს მკვლევრები, როგორც მისაბაძი მაგალითი, რათა მიიზიდოს მეტი ახალგაზრდა სტუდენტი კვლევით კარიერაში. ეს ხდება როგორც ნაწილი ამბიციისა, რომ დანია გახდეს მსოფლიოს ერთ-ერთი წამყვანი და ყველაზე კონკურენტუნარიანი ცოდნის საზოგადოება.
პრიზის მიმღებთა შორის იყვნენ ლასე ჰეჯე პედერსენი (2015), ესკე ვილერსლევი (2011), მილენა პენკოვა (2009), ბიორკ ჰამერი (2009), ვინსენტ ფ. ჰენდრიქსი (2008), მორტენ ბენედსენი (2008) და დენ ზაჰავი (2007). 2011 წელს მილენა პენკოვას ჯილდო ჩამოართვეს მას შემდეგ, რაც იგი გაასამართლეს.
რესურსები ინტერნეტში
www.eliteforsk.dk დაარქივებული
განათლებისა და კვლევის სამინისტრო დაარქივებული
სქოლიო
ჯილდოები ანბანის მიხედვით
დანიის ჯილდოები
ბლიზნიუკის რაიონი

ბლიზნიუკის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ხარკივის ოლქში. მისი ფართობია 1 380 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 19 974 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 15 კაცს კმ²-ზე. ბლიზნიუკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბლიზნიუკი.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
ხარკივის ოლქის რაიონები
რანო-რარაკუ

რანო-რარაკუ — ვულკანური კრატერი აღდგომის კუნძულზე, ჩამქრალ ვულკან ტერევაკას დაბალ მთისწინეთში. ჩამოყალიბებულია ვულკანური ფერფლისა და ტუფის შერწყმით. 500 წლის მანძილზე, XVIII საუკუნის ადრეულ წლებამდე, წარმოადგენდა სამტეხლოს, რომლის ქვებისგანაცაა გამოკვეთილი კუნძულის მთავარი ღირსშესანიშნაობა, მონოლითური ქანდაკებები (მოაი). კრატერის მიდამოებში დარჩენილია 397 ქანდაკება. რანო-რარაკუ რაპა-ნუის ეროვნული პარკის მსოფლიო მემკვიდრობის ძეგლია. მისი სახელი ასევე ეწოდება პარკის შვიდი სექციიდან ერთ-ერთს.
კრატერის ნაპირები მაღალი და სტეპურია, გარდა ჩრდილოეთი და ჩრდილო-დასავლეთ მხარისა, სადაც ბევრად უფრო დაბალია და ოდნავ ამოზნექილი. ინტერიერი მოიცავს კუნძულის სამი კრატერული მტკნარი ტბიდან ერთ-ერთს, რომლის სანაპიროებზეც ტოტორას ლერწმები იზრდება. ეს მცენარე, რომელიც ერთ დროს იმის მტკიცებულებად მიიჩნეოდა, რომ კუნძულს კონტაქტები ჰქონდა სამხრეთ ამერიკის კონტინენტთან (რადგან ის ასევე უხვად იზრდება ანდებში), დამტკიცდა რომ კუნძულზე უკვე ბოლო 30 000 წელია რაც იზრდება. რაპანუის ხალხი მას სახლებისა და თავშესაფრების გადასახურად იყენებდა.
რანო-რარაკუს სამტეხლოს დაუსრულებელი ქანდაკებები გამორჩეულია როგორც რაოდენობით, ისე ზოგიერთი მათგანის მიუდგომელი მდებარეობით კრატერის კედლებს მიღმა სიმაღლეზე და მათი ზომებით — მათ შორის უდიდესის სიმაღლე 21,6 მეტრია, თითქმის ორჯერ მეტი ვიდრე ნებისმიერი დასრულებული მოაი, მისი წონა კი 270 ტონას შეადგენს.
როგორც ჩანს, ზოგიერთი ქანდაკება დაუსრულებელი დაუტოვებიათ იმის გამო, რომ კლდე, რომლისგანაც კვეთდნენ საკმაოდ მტკიცეა.
სამტეხლოს გარეთ, მიმდებარე არეალში განლაგებულია გარკვეული რაოდენობის ქანდაკებები, რომელთაგან ზოგიერთი მხრებით მიწაშია ჩაფლული, რადგან ისინი სამტეხლოშივე დაზიანდნენ. ისინი იმითაცაა განსხვავებული, რომ ამოკვეთილი არ აქვთ თვალები, არ ახურავთ პუკაო (ქუდი) და ისინი წაქცეულები არ არიან კუნძულის სამოქალაქო ომის დროს.
იხილეთ აგრეთვე
ტერევაკა
რაპა-ნუის ეროვნული პარკი
აღდგომის კუნძული
ლიტერატურა
P.E. Baker (1968) "Preliminary Account of Recent Geological Investigations on Easter Island." Geological Magazine 104 (2): 116-122
J.R. Flenley, S.M. King, J.T. Teller, M.E. Prentice, J. Jackson and C. Chew (1991). "The Late Quaternary Vegetational and Climatic History of Easter Island." Journal of Quaternary Science 6:85-115.
Jo Anne Van Tilburg (1994). "Easter Island Archaeology, Ecology and Culture." London and Washington, D.C. British Museum Press and Smithsonian Institution Press ISBN 0-7141-2504-0 http://www.sscnet.ucla.edu/ioa/eisp/
Alfred Metraux
Katherine Routledge. 1919. The Mystery of Easter Island. The story of an expedition. London.
აღდგომის კუნძულის ვულკანები
ჰირიავი-ისკივცი

ჰირიავი-ისკივცი — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ლოხვიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1040 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ლოხვიციის რაიონის სოფლები
ვოლგოგრადის ოლქი

ვოლგოგრადის ოლქი - ოლქი რუსეთში, შედის სამხრეთის ფედერალურ მხარის შემადგენლობაში.
ადმინისტრაციული ცენტრი - ვოლგოგრადი.
მოსახლეობა
2006 წლის მონაცემების მიხედვით ოლქში ცხოვრობდა 2 635 ათ. კაცი.
რუსები – 2378,7 ათ. კაცი (88,1 %)
უკრაინელები – 56,3 ათ. კაცი (2,1 %)
ყაზახები – 45,3 ათ. კაცი (1,7 %)
თათრები – 28,6 ათ. კაცი (1,1 %)
სომხები - 27,0 ათ. კაცი (1,0 %)
რესურსები ინტერნეტში
ვოლგოგრადის ოლქის ადმინისტრაციის ოფიციალური საიტი
რუსეთის ფედერაციის ოლქები
რუსიანის ნაგებობა

რუსიანის ნაგებობა — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ რუსიანში, სოფლის ზემოთ, 300-350 მეტრზე. სავარაუდოდ თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
შენობა გეგმით ოთხკუთაა. დგას მთის ფერდობზე, ისე რომ მისი ჩრდილოეთ მხარე ფერდობშია შეჭრილი. ძლიერ დაზიანებულია. ნაგებობის ოთხივე კედელი დიდი დანაკარგებითაა მოღწეული. კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი კი მცენარეულობით ისეა დაფარული, რომ გათხრა-გასუფთავების გარეშე, გეგმის ზუსტად დადგენა არ ხერხდება. შენობიდანა ყველაზე დიდ სიმაღლეზე, სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხე დგას. შემორჩენილი არქიტექტურული ელემენტების კვალი არ ეტყობა. ისინი სხვდასხვა ზომის ქვიშაქვის ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარითაა ნაგები. წყობა ირეგულარულია.
აღმოსავლეთიდან შენობას ეკვროდა ორჯერ უფრო მოკლე გეგმით ოთხკუთხა მინაშენი. მინაშენისგან მხოლოდ აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებიღაა შემორჩენილი. მინაშენის ჩრდილოეთ კედელი ნაგებობის შესაბამისი კედლის ხაზზეა, სამხრეთისა კი მიწის პირამდეა დანგრეული, რის გამოც მინაშენის სიგანის დადგენა არ ხერხდება.
ლიტერატურა
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ალექსანდროვკა (ფლორეშტის რაიონი)

ალექსანდროვკა (ფლორეშტის რაიონი)
ალექსანდროვკა — სოფელი მოლდოვაში, ფლორეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 99 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 453 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ფლორეშტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ფლორეშტის რაიონის სოფლები
უოლტერის პიკი

უოლტერის პიკი — მთა ახალ ზელანდიაში, ქალაქ კუინზტაუნის სიახლოვეს, სამხრეთ კუნძულზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე.
სქოლიო
ახალი ზელანდიის მთები
გრაბენი

გრაბენი — დედამიწის ქერქის დაძირული უბანი, რომელიც მომიჯნავე, შედარებით აზევებული მონაკვეთებისაგან განცალკევებულია ნასხლეტებითა და იშვიათად, შესხლეტვებით. როგორც წესი გრაბენს ართულებს მსხვილი თაღისებური აზევება. წარმოიქმნება დედამიწის ქერქის ბლოკის აქტიური დაძირვისა და მომიჯნავე უბნის აზევების შედეგად. გეგმაში ჩვეულებრივ აქვს წაგრძელებული მოხაზულობა.
მისი სიგრძე რამდენიმე ასეული კმ-ია, ხოლო სიგანე მრავალი ათეული კმ. ნასხლეტით გამოყოფილი გრაბენი წარმოიქმნება აქტიური დაძირვის შედეგად, ხოლო მსხვილი ჰორსტი ართულებს შესხლეტვებით შემოზღუდულ გრაბენს. მსხვილ გრაბენს რიფტი ეწოდება. ახალგაზრდა მსხვილი გრაბენი დედამიწის ზედაპირის რელიეფში გამოხატულია ღრმულებისა და მდინარეთა ხეობების სახით.
პირვანდელი განსაზღვრებით იგი განიხილებოდა როგორც სუბპარალელურ ნასხლეტებს შორის დაძირული დედამიწის ქერქის წაგრძელებული ბლოკი, მოგვიანებით, ასეთი ცნება უფრო ფართოდ გაიშალა: ნაწევებით შემოზღუდულ გრაბენს ნაწევისპირა გრაბენი, ხოლო ციცაბო შესხლეტვებიანს რამპული გრაბენი ეწოდა. ამასთან, გრაბენი მთლიანობაში განისაზღვრება უპირველესად, რიფტულ ზონებში, ანტიკლინების თაღზე განვითარებული ჰორიზონტული გაჭიმვის სტრუქტურა, რომელშიც ცენტრალური ბლოკი დაწეულია.
აგლეჯილი საფარველის, გადაწეული ბლოკების უკანა მხარესა და აგრეთვე ოროგენების თაღზე წარმოიქმება ოროგენის ღერძული ზონის გრაბენი. თანამედროვე რიფტოგენეზის არეალში ტროგისებრი გრაბენი რიტმულად ენაცვლება ჰორსტებს, რითაც განაპირობებს აუზებისა და ქედების სტრუქტურას. ჰორსტები და გრაბენები ხშირად ერთმანეთის მიყოლებით ფართოდაა გავრცელებული დედამიწაზე.
სიდიდით მნიშვნელოვანია აღმოსავლეთ აფრიკის რიფტული სისტემა, რომელმაც განვითარება მიოცენის დასაწყისში, 22–25 მლნ. წლის წინ დაიწყო. აღსანიშნავია აგრეთვე ბაიკალის რიფტული ზონა, რომლის ცენტრალურ ნაწილში ჩამდგარია მსოფლიოს უღრმესი ტბა ბაიკალი (1642 მ).
გეგმაში არსებული ხაზობრივი როფი, რომელიც ერთი მხრიდან ნასხლეტით, ხოლო მეორე მხრიდან ფლექსურის ფუძითაა შემოზღუდული ნახევრად გრაბენის სახელწოდებით არის ცნობილი.
გრაბენი გავრცელებულია დედამიწის მიღმაც. მარსზე, ვენერასა და მთვარეზე გვხვდება ეგრეთ წოდებული „ვიწრო გრაბენები“, რომელთა ტიპური სიგანეა 2–5 კმ, ხოლო სიგრძე ასეული და ათასეული კმ.
„გრაბენი“ გერმანული ენიდან ნასესხები სიტყვაა, რომელიც ნიშნავს „ღრმულს“, „თხრილს“. ტერმინი პირველად გეოლოგიურ კონტექსტში გამოიყენა ავსტრიელმა გეოლოგმა ედუარდ ზიუსმა 1883 წელს.
სქოლიო
სტრუქტურული გეოლოგია
ესპარცეტი

ესპარცეტი — ბალახოვანი და ეკალბუჩქოვანი მცენარის გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. აერთიანებს 80-მდე სახეობას.
გავრცელებულია ევროპაში, ჩრდილოეთ აფრიკასა და დასავლეთ აზიაში. ფესვი მთავარღერძიანია, ღერო სწორმდგომი ან გართხმული, 40-80 სმ სიმაღლისა. ფოთოლი რთული კენტფრთისებრია. მოწითალო-ვარდისფერი ყვავილები შეკრებილია მტევნებად. ნაყოფი ერთთესლიანი პარკია, ნაპირებზე დაკბილული ან სადა, პარკი არ იხსნება.
ესპარცეტს თესავენ შემოდგომაზე ან ადრე გაზაფხულზე უსაფროდ ან ხორბლისა და ქერის საფარქვეშ. ფართოდ იყენებენ ხელოვნური ბალახთესვისათვის როგორც წმინდა, ისევე სხვა მრავალწლოვან ბალახებიანი ნარევის სახით, განსაკუთრებით ტენით ნაკლებად უზრუნველყოფილ ადგილებში.
ითიბება მეორე წელს. სეზონზე შეიძლება გაითიბოს 2-ჯერ. თივის მოსავალი ჰა-ზე 50-90 ც. იყენებენ პირუტყვის საკვებად. მწვანე მასა შეიცავს (მშრალ მასაზე %-ობით): 24 პროტეინს, 8 ცხიმს, 20 უჯრედისს; თივა — 22 პროტეინს, 3 ცხიმს, 25-იდან 30-მდე უჯრედისს. საქართველოში დარაიონებულია ესპარცეტი ახალქალაქური და სისიანური 34. მრავალი სახეობის ესპარცეტი თაფლოვანი მცენარეა.
ლიტერატურა
ფარვანასებრნი
გალერასი

გალერასი (ასევე ურსუნინა XVI საუკუნის ადგილობრივ ინდიელთა ენაზე) — მოქმედი სტრატოვულკანი კოლუმბიის ნარინიოს დეპარტამენტში, ადმინისტრაციულ ცენტრ სან-ხუან-დე-პასტოსთან. მისი მწვერვალი ზღვის დონიდან 4276 მ-ს აღწევს. არემარის ესპანელების მიერ დაპყრობიდან ვულკანი რამდენიმეჯერ ამოიფრქვა, რომელთაგან პირველი დაფიქსირდა 1580 წლის 7 დეკემბერს.
1993 წლის ამოფრქვევამ 9 ადამიანი იმსხვერპლა, მათ შორის 6 მეცნიერი, რომლებიც ვულკანის კრატერში იყვნენ ჩასული ამონაფრქვევი აირების ნიმუშების ასაღებად. ამჟამად გალერასი ყველაზე აქტიური ვულკანია კოლუმბიაში.
სქოლიო
კოლუმბიის ვულკანები
სამხრეთ ამერიკის ვულკანები
მოქმედი ვულკანები
საფრანგეთის მანდატი სირიასა და ლიბანში

საფრანგეთის მანდატი სირიასა და ლიბანში — ფრანგულ-ბრიტანული სან-რემოს კონფერენციის (1920 წ.) გადაწყვეტილების შედეგი, რომელიც ერთა ლიგამ დაამტკიცა 1923 წლის 29 სექტემბერს.
ფრანგული მანდატი გავრცელდა თანამედროვე ლიბანის, სირიისა და თანამედროვე თურქეთის პროვინცია ჰათაის ტერიტორიაზე.
მანდატი გამოსცეს პირველი მსოფლიო ომისა და ოსმალეთის იმპერიის დაშლის შემდეგ. საიქს-პიკოს შეთანხმების თანახმად, რომელიც დაიდო დიდ ბრიტანეთსა და საფრანგეთშ შორის, დიდმა ბრიტანეთმა მიიღო მესოპოტამიის სამანდატო ტერიტორია თანამედროვე ერაყის ფარგლებში და ბრიტანეთის მანდატი პალესტინაში, რომელიც მოიცავა ოსმალეთის პროვინცია სირიის სამხრეთ ნაწილს (სირია, პალესტინა და იორდანია). საფრანგეთმა კი მიიღო ოსმალეთის სირიის დარჩენილი ნაწილი (სირია, ლიბანი და ჰათაი).
სირია დაყვეს ექვს ნაწილად: დამასკის სახელმწიფო, ალეპოს სახელმწიფო, ალავიტების სახელმწიფო, დიდი ლიბანი, დრუზების სახელმწიფო და სანჯაყი ისქენდერუნი.
დიდი ლიბანი მოგვიანებით გახდა თანამედროვე ლიბანი. 1924 წლის 1 დეკემბერს ალავიტების სახელმწიფო გამოეყო ფედერაციას, ხოლო ალეპო და დამასკი აყალიბებენ სირიის რესპუბლიკას.
ფრანგული მანდატი მოქმედებდა 1943 წლამვე, მაგრამ ფრანგული ჯარები სირიასა და ლიბანში დარჩა 1946 წლამდე.
რესურსები ინტერნეტში
Mandat Syria-Liban (1920—1946) (19 кБ)
La Syrie et le mandat français (1920—1946)
Les Relations franco-libanaises dans le cadre des relations Internationales
Отчёт комиссии, которой было поручено изучить границу между Сирией и Ираком
სირიის ისტორია
ლიბანის ისტორია
ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები
ხვარხვარა

ხვარხვარა — ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ჯიჯლაყასებრთა ოჯახისა. სიმაღლეში 40 სმ-მდე აღწევს. ღერო სწორად მდგომი ან წამოწეულია, ძირიდან დატოტვილი, ტოტები მოპირისპირედ განლაგებული და მიტკეცილი ბეწვით მოფენილია. ფოთლები მომსხოა, ხაზური ან ნახევრად ცილინდრული ფორმის. ყვავილები დამოკლებულ ტოტებზე სხედან, თანაყვავილაკები წვერში გადაღუნულია. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს ივნის-ოქტომბერში. გავრცელებულია კავკასიაში, სამხრეთ ევროპაში, შუა და მცირე აზიაში, ირანში. საქართველოში გვხვდება შიდა და ქვემო ქართლსა და კახეთში. იზრდება მთის ქვედა სარტყელში მლაშობ და რუდერალურ ადგილებში.
ქიზიყში შოროქნის კატკატო, უშუ და სილქანი ეწოდება.
სქოლიო
ჯიჯლაყასებრნი
კუზმინოვკა (სტერლითამაქის რაიონი)

კუზმინოვკა (სტერლითამაქის რაიონი)
კუზმინოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 251 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტერლითამაქიდან დაშორებულია 38 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 38 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (32 %).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
სტერლითამაქის რაიონის სოფლები
ისლანდიის ოლქები

ისლანდიის ოლქები
ისლანდია ტრადიციულად იყოფა 23 ოლქად და 25 დამოუკიდებელ ქალაქად. ამჟამად ისლანდია 26 მაგისტრატებს შორის იყოფა, რომლებიც ახორციელებენ ხელისუფლებას სხვადასხვა თანამდებობაზე, მათ შორის: ადგილობრივი პოლიციის მოვალეობა, გადასახადების აკრეფა, ბანკროტად გამოცხადება და ქორწინება ეკლესიის გარეთ.
დამოუკიდებელი ქალაქები პირველად შექმნილი იქნა XVIII საუკუნეში და ეს პრაქტიკა ახლაც გრძელდება. ბოლო ქალაქი, რომელიც დამოუკიდებელი ქალაქად გამოაცხადეს იყო ოულაფსვიკი 1983 წელს. ამ დროიდან შეიცვალა კანონი მუნიციპალიტეტებს შორის ურთიერთობის შესახებ, რომლის მიხედვითაც ქალაქისა და სოფელის მუნიციპალიტეტებს შორის არავითარი სხვაობა აღარ არსებობს.
ოლქების სია
აურნესსისლა
ბარდასთრანდარსისლა
აუსტურ-ჰუნავატნი
აუსთორ-სკაფთაველლსსისლა
ბორგარფიარდარსისლა
დალასისლა
ეიაფიარდარსისლა
გულლბრინგუსისლა
რეიკიავიკი
მირასისლა
ნორდურ-ისაფიარდარსისლა
ნორდურ-მულასისლა
ნორდურ-პინგეიარსისლა
რანგაურვალლასისლა
სკაგაფიორდური
სნეაფელლსნეს-ოგ ჰნაპპადალსსისლა
სტრანდასისლა
სუდურ-მულასისლა
სუდურ-პინგეიარსისლა
ვესთურ-ბარდასტრანდარსისლა
ვესტურ-ჰუნავატნი
ვესთურ-ისაფიარდარსისლა
ვესთურ-სკაფთაველლსსისლა
დამოუკიდებელი ქალაქები
აულფთანესი
აკრანესი
აკურეირი
ბოლუნგარვიკი
დალვიკი
ესკიფიორდური
გარდაბეარი
გრინდავიკი
ჰაბნარფიორდური
ჰუსავიკი
ისაფიორდური
კებლავიკი
კოიპავოგური
ნებსკაუსტადური
ოულაფსფიორდური
ოულაფსვიკი
რეიკიავიკი
საუდარკროუკური
სელფოსი
სელტიარნარნესი
სეიდისფიორდური
სიგლუფიორდური
ვესთმანნაეიარი
იხილეთ აგრეთვე
ისლანდიის ადმინისტრაციული დაყოფა
ისლანდიის სათემოები
რესურსები ინტერნეტში
ისლანდიის ოლქები
ისლანდიის ოლქები
ისლანდიის ადმინისტრაციული დაყოფა