PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
იობიდაში

იობიდაში — გამომცხადებელი, რომელიც პროფესიონალ სუმოისტს (რიკიშის) მოუხმობს დოჰიოზე უშუალოდ ორთაბრძოლის წინ. ამას იგი ახორციელებს შემდეგი წესის დაცვით: ხელში უჭირავს ტრადიციული იაპონური დასაკეცი მარაო და რიგრიგობით, წამღერებით იძახის ორივე მებრძოლის სახელს და მხარეს, საიდანაც ისინი გამოდიან (დასავლეთი და აღმოსავლეთი).
იობიდაშს აცვია უნიფორმა, რომელიც სტილისტურად ეფუძნება იაპონელი მუშის ტრადიციულ სამოსს. კიმონოზე გამოსახული წარწერები სარეკლამო ხასიათისაა.
გამომდინარე მისი მუშური ჩაცმულობიდან, იობიდაში იაპონიის სუმოს ასოციაციის მუშაა, რომელსაც მრავალი ფუნქცია აქვს დაკისრებული. ორთაბრძოლების დღეს იგი გვის დოჰიოს, ამარაგებს სუმოისტებს რიტუალური მარილით, რომელიმე მებრძოლის გამოუცხადებლობის საფუძველზე დოჰიოზე გამოაქვს სპეციალური ბანერი, რითაც მაყურებელს აცნობებს, რომ მის მეტოქეს უბრძოლველად ჩაეთვალა მოგება. გარდა ამისა, უზრუნველყოფს სუმოისტთა უსაფრთხოებას, რომ დოჰიოდან გადმოვარდნის შემთხვევაში კუთხეში მდგარ ხის სათლს არ დაეცნენ და ტრავმა არ მიიღონ. ასევე, იობიდაშებს გამოაქვთ პოპულარული მებრძოლების სპონსორთა სარეკლამო ბანერები. სატურნირო დღეებში ისინი უკრავენ დოლებსაც არენის გარეთ, რითაც გულშემატკივრებს უხმობენ ორთაბრძოლების სანახავად.
იობიდაშები აშენებენ თიხისგან დოჰიოს ტურნირებისთვის, საჩვენებელი და საწვრთნელი ვარჯიშებისთვის. არსებობს ტრადიცია, რომლის იხედვითაც იობიდაშები თხზავენ და მღერიან სიმღერებს (ე.წ. "ჯინკუ") სუმოისტთა ცხოვრებაზე.
ლიტერატურა
David Shapiro (13 December 2013). Sumo: A Pocket Guide: A Pocket Guide. Tuttle Publishing. pp. 47–. ISBN 978-1-4629-0484-6.
რესურსები ინტერნეტში
Gunning, John (29 August 2018). "Unsung yobidashi keep sumo running smoothly". Japan Times. Retrieved 1 September 2018.
"立呼び出しに出場停止２場所＝暴力問題、退職届受理－大相撲". jiji.com (in Japanese). 25 October 2019. Retrieved 25 October 2019.
სუმოს ტერმინილოგია
Allahyarlı

Allahyarlı or Alakhyarly or Allakhyarly may refer to:
Allahyarlı, Beylagan, Azerbaijan
Allahyarlı, Davachi, Azerbaijan
Allahyarlı, Masally, Azerbaijan
Allahyarlı, Siazan, Azerbaijan
მამია II დადიანი

მამია II დადიანი (გ. 1414) — ოდიშის ერისთავი 1396-1414, ვამეყ I დადიანის ძე. აქტიურად ეხმარებოდა საქართველოს მეფეს გიორგი VII-ს საქართველოს სამეფოს ერთიანობის განმტკიცებაში, რისთვისაც ამ უკანასკნელისაგან მიიღო ცხუმის საერისთავო. 1414 ილაშქრა აფხაზეთის ერისთავის წინააღმდეგ და ბრძოლაში დაიღუპა.
ლიტერატურა
ოდიშის ერისთავები
გარდაცვლილი 1414
მამია II
ტუარეგების ამბოხება

ტუარეგების ამბოხება
ტერმინი ტუარეგების ამბოხება შეიძლება აღნიშნავდეს
ტუარეგების ამბოხება (1916-1917)
ტუარეგების ამბოხება (1962-1964)
ტუარეგების ამბოხება (1990-1995)
ტუარეგების ამბოხება (2007-2009)
ტუარეგების ამბოხება (2012)
ლანსაიტა

ლანსაიტა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის არენას-დე-სან-პედროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 33 კმ². მოსახლეობა — 811 კაცი (2021 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ავილის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ლანსაიტის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ავილის მუნიციპალიტეტები
იქინჯი-ჩაილი

იქინჯი-ჩაილი — სოფელი აზერბაიჯანში, შემახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა – 510 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
შემახის რაიონის სოფლები
პილკო-მარკის რაიონი

პილკო-მარკის რაიონი — რაიონი პერუში, უანუკოს რეგიონის უანუკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 930 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 21 017 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 310 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 68.74 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
უანუკოს რეგიონის რაიონები
უანუკოს პროვინციის რაიონები
ნოვოჩერკასკის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია

ნოვოჩერკასკის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია
ნოვოჩერკასკის კონსტანტინესა და ელენეს ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში.
ისტორია
კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია ააგეს 1864 წელს, პოლკის სამლოცველოს ნაცვლად. ტაძარი აკურთხეს 1909 წელს. თავდაპირველი ეკლესია იყო ხის. ძალიან მალე მისი კედლები დალპა და საჭირო გახდა შეცვლა. დაიწყო საჭირო თანხების შეგროვება მრევლში ეკლესიის გასაახლებლად. ახალი ქვის ეკლესიის ასაშენებელი ადგილი აკურთხეს 1906 წლის 5 მარტს. ახალი, ქვის ეკლესიის შენებლობა დაჯდა 15 648 რუბლი. კონსტანტინესა და ელენეს ქვის ეკლესია აკურთხა ვასილი პეტროვმა 1909 წლის 10 მაისს. ეკლესიაში სამი სატრაპეზო იყო: ერთი, ცენტრალური სულიწმინდის სახელობისა, მეორე მარცხენა მხარეს — კონსტანტინესა და მისი დედის, ელენეს სახელობის, ხოლო მარჯვენა — ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკოპოსის სახელობისა.
1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. 1970-1990 წლებში ეკლესია მოქმედებდა. XX საუკუნის 1990-იანი წლების ბოლოს ეკლესია გაარემონტეს. მასზე აღმართეს მოოქრვილი ჯვარი და აღდგა ღვთისმსახურება.
2007 წელს დაიწყო ეკლესიის სახურავის შეკეთება, გამოიცვალა ხის იატაკი, მოაოქროვეს ღვთისმსახურების ჭურჭელი, აღადგინეს და მოაოქროვეს საკურთხევლის სახარება.
2008 წელს გუმბათის ყელში ჩააყენეს მეტალოპლასტმასის ფანჯრები. ეკლესია გაზიფიცირებულია.
ამჟამად ეკლესიაში მღერის ორი პროფესიონალური ქორო, მუშაობს საკვირაო სკოლა, სამხატვრო სტუდია, რეგულარულად იმართება კულტურული ღონისძიებები, რომელიც ეძღვნება რელიგურ დღესასწაულებს. ასევე სპექტაკლები, საქველმოქმედო ვაჭრობები და კონცერტები.
რესურსები ინტერნეტში
История прихода храма свв. Константина и Елены
Новочеркасск. Церковь Константина и Елены
Храм Константина и Елены в г. Новочеркасск
სქოლიო
ნოვოჩერკასკის ეკლესიები
ჭარების ღვთისმშობლის ეკლესია

ჭარების ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭარებში. აგებულია X-XI საუკუნეებში, გადაკეთებულია XIV საუკუნეში.
დარბაზული ეკლესია ნაგებია რიყისა და ფლეთილი ქვით დუღაბზე. ალაგ-ალაგ წყობა შევსებულია წვრილი ქვით. დასავლეთ ფასადზე შემორჩენილია შელესილობის კვალი.
ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით დასრულებული ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი. აფსიდის ჩრდილოეთით ერთი თაღოვანი, სამხრეთით კი ღრმა ნახევარწრიული ნიშაა, რომელშიც გაჭრილია ვიწრო სარკმელი და კიდევ ერთი მცირე ნიშა. აფსიდის კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აფსიდის სამსაფეხურიან მხრებს ეყრდნობა.
საკურთხევლის წინ შემორჩენილია სოლეა და ხის კანკელის მცირე ნაწილი.
გრძივი კედლები სამსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით ორ ნაწილად იყო-ფა. პილასტრების ცენტრალურ საფეხურს, ნახევარცილინდრული კამარის საბრჯენი თაღი ეყრდნობა. გვერდით საფეხურებს კი კედლის თაღები ებჯინება.
ეკლესია ნათდება აღმოსავლეთის, დასავლეთის და სამხრეთის ორი თაღოვანი სარკმლით. სარკმლის წირთხლებისათვის და კედლის თაღებისათვის ქართული აგურია გამოყენებული.
დასავლეთი შესასვლელი შიგნით არქიტრავული, გარეთ - თაღოვანია. კედლები შელესილ-შეთეთრებულია. იატაკზე დასხმულია ბეტონი.
ეკლესიის ფასადები სადაა. დასავლეთ კეხზე მცირე ზომის თაღოვანი სამრეკლოა. სამრეკლო ნაგებია ქართული აგურით.
კარნიზი მარტივპროფილიანია.
ეკლესიის კედლები მრავალ ადგილას დაბზარულია. სახურავი დაზიანებულია. ეკლესიის გარშემო მიწის დონე აწეულია.
ლიტერატურა
შიდა, ქართლი, პატარა და დიდი ლიახვის ხეობების არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. I, თბ., 2002, გვ. 241-242
ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წამწამები (მრავალმნიშვნელოვანი)

წამწამები (მრავალმნიშვნელოვანი)
წამწამები შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
წამწამები — ქუთუთოს ნაწილი.
წამწამები — უჯრედის ზედაპირის გამონაზარდები
სანტანა-დუ-მუნდაუ

სანტანა-დუ-მუნდაუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 961 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 223 615 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 49.02 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი ,
მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
მორონი (ბუენოს-აირესი)

მორონი (ბუენოს-აირესი)
მორონი — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 92 725 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
არგენტინის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
მუნიციპალიტეტის ინფორმაცია
El Diario de Morón (გაზეთი)
ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
ტუპაკ-ამარუს რაიონი

ტუპაკ-ამარუს რაიონი — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კანასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 791 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 423 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 29 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 117.81 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
კუსკოს რეგიონის რაიონები
კანასის პროვინციის რაიონები
კო-პანი

კო-პანი — სოფელი ტაილანდში. მდებარეობს ფანგნგის პროვინციაში. სოფელში დგას ინდონეზიელი მეთევზეების მიერ ოჩოფეხებზე აგებული სახლები. მოსახლეობა შეადგენს 360 ოჯახს ანუ 1 685 ადამიანს.
კო-პანის დასახლება დააარსეს მალაიელმა მეთევზეებმა XVIII საუკუნის ბოლოს. სოფელს მალაურ ენაზე პულაი-პანჯი ეწოდება.
სოფელში არის მუსულმანური სკოლა სადაც ერთად სწავლობენ გოგონები და ვაჟები. ამ განათლების არაფორმალური სახის გამო ზოგიერთი ვაჟი სასწავლებლად დადის ფუკეტში. სოფელში არის მოცურავე საფეხბურთო მოედანი, რომელიც 1986 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შთაგონებით ააშენეს ბავშვებმა ჯართისაგან, ხეებისაგან და ტივებისგან.
XX საუკუნეში მოსახლეობისათვის მეთევზეობა უკვე აღარ იყო შემოსავლიანი და მოთხოვნილებამ განაპირობა ტურიზმის განვითარება.
გალერეა
რესურსები ინტერნეტში
Thailand: Ko Panyi's rooms with a sea view
სქოლიო
ფანგნგის პროვინციის სოფლები
ახეიროპოიეტოს ეკლესია

ახეიროპოიეტოს ეკლესია — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი სალონიკში, საბერძნეთი.ტაძარი აგებულია V საუკუნეში. შედის სალონიკის ადრექრისტიანული და ბიზანტიური მონუმენტების შემადგენლობაში. მდებარეობს ქალაქის ცენტრში, აია-სოფიას ქუჩაზე მაკედონომაჩონის მოედნის მოპირდაპირე მხარეს. 1988 წელს იუნესკომ სალონიკის სხვა ძეგლებთან ერთად შეიყვანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
იხილეთ აგრეთვე
სალონიკის ადრექრისტიანული და ბიზანტიური მონუმენტები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში
ლიტერატურა
Kurt Weitzmann, ed., Age of spirituality: late antique and early Christian art, third to seventh century, no. 587, 1979, Metropolitan Museum of Art, New York,
სქოლიო
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში
სალონიკის ბიზანტიური ეკლესიები
Iskhak

Iskhak (İsxaq) is a rural locality (a village) in Novoartaulsky Selsoviet, Yanaulsky District, Bashkortostan, Russia. The population was 12 as of 2010. There is 1 street.
Geography
Iskhak is located 31 km northwest of Yanaul (the district's administrative centre) by road. Bulat-Yelga is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Yanaulsky District
Cephalotes serratus

Cephalotes serratus is a species of arboreal ant of the genus Cephalotes, characterized by an odd shaped head, and the ability to "parachute" by steering their fall if they drop off of the tree they're on. Giving their name also as gliding ants.
References
serratus
Tapo District

Tapo District is one of nine districts of the province Tarma in Peru.
References
ფედერიკო გარსია ლორკა

ფედერიკო გარსია ლორკა (დ. 5 ივნისი, 1898 — გ. 19 აგვისტო, 1936)— ესპანელი პოეტი და დრამატურგი,
დაიბადა 1898 წლის 5 ივნისს ანდალუსიის, გრანადის პროვინციის, სოფელ ფუენტე ვაკეროში. 1914 წელს ჩააბარა გრანადის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის, ლიტერატურისა და სამართალმცოდნების ფაკულტეტზე. ამ პერიოდს უკავშირდება მისი პირველი შემოქმედებითი ნაბიჯები Impresiones y Paisajes და Libro de Poemas (თუმცა მისი დაბეჭდვა მხოლოდ 1921 წელს მოახერხა). დაუახლოვდა გრანადის მაშინდენ ინტელექტუალებს და ხელოვანებს. მასზე დიდი ზეგავლენა იქონია კომპოზიტორმა მანუელ დე ფალამ. 1919 ბინა დაიდო მადრიდის სტუდენტთა საერთო საცხოვრებელში (Residencia de Estudiante de Madrid). მადრიდში დაუახლოვდა მისი ეპოქის ისეთ გამოჩენილ ადამიანებს როგორებიც იყვნენ: ანტონიო მაჩადო, პაბლო ნერუდა, ხუან რამონ ხიმენესი და სხვ. განსაკუთრებული მეგობრული ურთიერთობა აკავშირებდა მას კატალონიერ სიურეალისტ სალვადორ დალისთან და რეჟისორ ლუის ბუნუელთან. 1929, როგორც სტიპენდიანტი, ნიუ-იორკს გაემგზავრა. მისი იქაური ცხოვრება და მოღვაწეობა ასახულია Poeta en Nueva York-ში, რომელიც მისი სიკვდილის შემდეგ დაიბეჭდა. ესპანეთში დაბრუნების შემდეგ ჩამოაყალიბა მოხეტიალე სტუდენტთა თეატრი "La Barranca". შემოიარეს მთელი ესპანეთი და შემდეგ იმოგზაურეს სამხრეთ ამერიკაში. სცენაზე გააცოცხლეს გამოჩენილი ესპანელი ოსტატების შემოქმედება. 1936 წელს დაიწყო ესპანეთის სამოქალაქო ომი. ლორკა აღზევებული მემარჯვენეების სამიზნე გახდა თავისი პროგრესული აზროვნებისა და მათ მიერ მანკიერად მიჩნეული სექსუალური გამოხატულების გამო. 1936 წლის 19 აგვისტოს ფედერიკო გარსია ლორკა სასტიკად იქნა ნაწამები და დახვრეტილი ფალანგისტების მიერ.
შემოქმედება
ლექსები და კრებულები
Impresiones y paisajes (შთაბეჭდილებები და პეიზაჟი, 1918)
Libro de poemas (ლექსების წიგნი, 1921)
Oda a Salvador Dalí (ოდა სალვატორე დალის, 1926)
Romancero gitano (ბოშური რომანსერო, 1928)
Poeta en Nueva York (პოეტი ნიუ-იორკში, 1930)
Poema del cante jondo (პოემა კანტე ხონდოზე, 1931)
Llanto por Ignacio Sánchez Mejías (1935)
Diván del Tamarit (დივან ტამარიტი, 1936)
Sonetos del amor oscuro (სონეტები სიყვარულზე, 1936)
პიესები
Mariana Pineda (1927)
La zapatera prodigiosa (1930)
Retablillo de Don Cristóbal
El público (1930)
Así que pasen cinco años (ხუთი წლის შემდეგ, 1930)
Amor de don Perlimplín con Belisa en su jardín (დონ პერლიმპლინის სიყვარული, 1933)
Bodas de sangre (სისხლიანი ქორწილი, 1933)
Yerma (იერმა, 1934)
Doña Rosita la soltera o el lenguaje de las flores
La casa de Bernarda Alba (ბერნარდა ალბას სახლი, 1936)
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ესპანელი მწერლები
ესპანელი დრამატურგები
დაბადებული 1898
გარდაცვლილი 1936
XX საუკუნის ესპანელი პოეტები
XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები
XX საუკუნის ესპანელი დრამატურგები
კოლუმბიის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ფედერიკო გარსია ლორკა
ესპანურენოვანი მწერლები
გალისიურენოვანი მწერლები
გეი მწერლები
ლგბტ დრამატურგები
მოდერნისტული თეატრი
ანდალუსიელი მწერლები
გრანადის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ესპანელი მამაკაცი პოეტები
ესპანელი მამაკაცი დრამატურგები
ნასარი (ნავარა)

ნასარი (ნავარა)
ნასარი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის ესტელია-ორიენტალის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9 კმ². მოსახლეობა — 30 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ნავარის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ნასარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ნავარის მუნიციპალიტეტები
ნავარის ქალაქები
Stanislava Staša Zajović

Stanislava Staša Zajović (Cyrillic: Станислава Сташа Зајовић; born 25 January 1953) is a peace activist and feminist writer. She is the co-founder and coordinator of Women in Black in Belgrade, Serbia.
Biography
She graduated Spanish and Italian language at Belgrade University and joined feminist movement in 1980s in Belgrade.
She is engaged in many feminist activities from organizing street actions to working with refugees, women, etc. She initiated several women's networks, like Women’s Peace Network,The International Network of Women’s Solidarity against War/International Women in Black Network, Network of Conscientious Objectors and Anti militarism in Serbia, The Coalition for a Secular State, etc.
She organized numerous educational activities focusing on women’s human rights, women’s peace politics, inter-ethnic and inter-cultural solidarity, women and power, women and anti-militarism. She was instrumental in expanding the network of Women in Black in the world. For example, in her book Mujeres en pie de paz, Carmen Magallón relates that Staša's visit to Spain in 1993, her ideas and commitment, influenced the creation of the group Women in Black in that country.
Staša Zajović is the author of numerous essays, articles and supplements in local, regional and international media, magazines and publications on women and politics, reproductive rights, war, nationalism and militarism, women’s resistance to war, and anti militarism (1992–present).
In 2017, Staša Zajović signed the Declaration on the Common Language of the Croats, Serbs, Bosniaks and Montenegrins.
She was part of Women in Black representation at commemoration events to war victims in Vukovar (Croatia) and speaker for the protest that marked anniversary of start of the war in Bosnia, highlighting the lack of visibility of these events, victims and processing of war crimes.
She has been nominated for and she won a range of prizes and awards. Among these are the following: Millennium Peace Prize for Women, Honorary Citizenship of Tutin, Honorary Citizenship of Granada, etc. She was nominated for The Nobel Peace Prize as part of the 1,000 Women for the Nobel Peace Prize campaign in 2005, also in 2005 and 2007 she was nominated for Newspaper Person of the Year by the daily Danas.
References
External links
Žene u crnom - Women in Black
Interview for Deutsche Welle (in Croatian)
Interview for Al Jazeera (in Serbo-Croatian)
1953 births
Living people
People from Nikšić
Ethnic Montenegrin people
Serbian activists
Serbian women activists
Serbian feminists
European feminists
University of Belgrade Faculty of Philology alumni
Signatories of the Declaration on the Common Language
მორის ალე

მორის ალე (დ. 31 მაისი, 1911, პარიზი — გ. 2010, სენ-კლუ) — ფრანგი ეკონომისტი, პარიზის ნივერსიტეტის ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი. დაამთავრა პარიზისი უმაღლესი ნაციონალური სკოლა. 1970-1985 წლებში ასწავლიდა ნანტერ-ლია-დეფანსის უნივერსიტეტში.
1988 წელს გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი. ალეს სახელს ატარებს პარადოქსი გადაწყვეტილების მიღების თეორიიდან.
ბიოგრაფია
მორის ალე დაიბადა მცირე მეწარმის ოჯახში. მისი მამა მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში და დაიღუპა გერმანელთა ტყვეობაში, როცა მორისი ოთხი წლის იყო.
ალემ დაამთავრა პოლიტექნიკური სკოლა, 1936-ში კი პარიზის სამთო სკოლა. იმ დროს იგი დაინტერესებული იყო ისტორიითა და ფიზიკით. 1940-იანი წლებიდან უკვე ინტერესდება ეკონომიკით და კავდება ეკონომიკური პრობლემების ანალიზით. 1944 წელს ახალგაზრდა ეკონომისტი იწყებს პედაგოგიურ საქმიანობას და უძღვება ეკონომიკური თეორიის კურსს პარიზის სამთო ინსტიტუტში. ის წერდა:
1944-1968 წელს ალე იწყებს მუშაობას პარიზის უნივერსიტეტში. ერთდროულად იგი ატარებდა რამდენიმე კვლევას სამეცნიერო კვლევების ნაციონალურ ცენტრში და ეკონომიკური ანალიზის ცენტრში. 1976-1970 წლებში ასწავლიდა ჟენევაში, საერთაშორისო კვლევით ცენტრში. 1958-1959 წლებში მოწვეული ლექტორის სტატუსით მუშაობდა ტომას ჯეფერსონის სახელობის უნივერსიტეტში, ვირჯინიის შტატში, [აშშ]].
ნაშრომები
წიგნები
ეკონომიკა, როგორც მეცნიერება / Пер. с, И. А. Егорова. — Наука для общества, РГГУ, 1995. — გვ. 168 . — ISBN 5-88870-002-9
Глобализация: разрушение условий занятости и экономического роста. Эмпирическая очевидность. — М.: 2003. — გვ. 314.
Growth and Inflation, 1969
L’import sur le capital et la réforme monétaire, 1976
სტატია
თანამედროვე ეკონომიკური მეცნიერება და ფაქტები
რესურსები ინტერნეტში
მორის ალეს ბიოგრაფია ნობელის საიტზე
მორის ალე
საკუთარი ვებ-გვერდი
ბიოგრაფია
სქოლიო
დაბადებული 31 მაისი
დაბადებული 1911
ფრანგი ეკონომისტები
ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
იოშოკუ

იოშოკუ
იაპონურ სამზარეულოში აღნიშნავს დასავლეთის გავლენის ქვეშ მყოფი სამზარეულოს სტილს, რომელიც წარმოიშვა მეიძის აღდგენის დროს. ეს ძირითადად ევროპული კერძების იაპონიზებული ფორმებია, რომლებსაც ხშირად დასავლური სახელები აქვთ და ჩვეულებრივ კატაკანაში იწერება. ეს არის შერწყმული სამზარეულოს მაგალითი.
ისტორია
მეიძის აღდგენის დასაწყისში (1868 - 1912) ეროვნული განმარტოება აღმოიფხვრა და მეიძის იმპერატორმა დასავლეთის იდეები გამოაცხადა იაპონიის სამომავლო პროგრესისთვის აუცილებელ მიმართულებად. რეფორმების ფარგლებში, იმპერატორმა გააუქმა წითელი ხორცის აკრძალვა და ხელი შეუწყო დასავლურ სამზარეულოს, რაც დასავლელების უფრო დიდი ფიზიკური ზომის მიზეზად მიიჩნეოდა. ამრიგად, იშოკუ ეყრდნობა ხორცს, როგორც ინგრედიენტს, მაშინდელი ტიპური იაპონური სამზარეულოსგან განსხვავებით. გარდა ამისა, ბევრმა დასავლელმა, ვინც იმ დროს იაპონიაში დაიწყო ცხოვრება, უარი თქვა ტრადიციული იაპონური კერძების მომზადებაზე და ამიტომ იაპონელმა შეფებმა ისწავლეს როგორ ამზადებდნენ სხვადასხვა კერძებს დასავლური სტილის სამზარეულოში, ხშირად იაპონურ ელემენტებსაც უმატებდნენ.
ტერმინ "yōshoku" - ის პირველი ჩაწერილი ბეჭდვითი გამოცემა თარიღდება 1872 წელს. წარსულში, ტერმინი იყო დასავლეთ სამზარეულოსთვის განკუთვნილი, მიუხედავად იმისა, რომელ ქვეყანაში წარმოიშვა იგი რეალურად (ფრანგული, ინგლისური, იტალიური და ა.შ. საწინააღმდეგოდ), მაგრამ ცნობილი გახდა განსხვავებები ევროპული სამზარეულოსა და yōshoku-ს შორის 1980-იან წლებში. მრავალი ევროპული რესტორნის გახსნის გამო, რომლებიც უფრო ავთენტურად ევროპულ (არაიაპონიზირებულ) საკვებს ამზადებდნენ.
მიმოხილვა
1898 წელს გამოსული "იაპონური სამზარეულოს სრული წიგნაკი" (日本 料理 法 大全) ავტორი ჯიჰეი იშიი ამბობს, რომ: ”Yōshoku იაპონური საკვებია”.
ეს სტილი შეიქმნა მეიძის ეპოქაში და მას შეიძლება არც ისე დიდი ხნის ისტორია ჰქონდეს, როგორც ვაშოკუს (იაპონური ტრადიციული კერძები), მაგრამ არსებობს yushoku კერძები, რომლებიც ტრადიციულ იაპონურ კერძად იქცა. Yōshoku ითვლება იაპონურ სამზარეულოსთან ადამტირებულ კვების სტილად, მათ შორის შედის ისეთი ტიპური ადაპტირებული კვება, როგორიცაა კაცუ, beefsteak, korokke, naporitan, Hayashi ბრინჯი და კარის ბრინჯი (იაპონური კარი). ამ კერძებიდან ბევრს იგი ვოშოკუდაც კი მიაჩნიათ.
იოშოკუმ დაიწყო დასავლური რეცეპტების შეცვლა უცხო ქვეყნების სამზარეულოს შესახებ ინფორმაციის ნაკლებობის გამო ან ადგილობრივი გემოვნების შესატყვისი ადაპტაციისთვის, მაგრამ დროთა განმავლობაში იშოკუმ ასევე შეიმუშავა კერძები, რომლებიც საერთოდ არ ემყარებოდა ევროპულ საკვებს, როგორიცაა ქათამი ბრინჯით და ომურსი (ომლეტის ბრინჯი). დახვეწილი სოუსები მეტწილად აღმოიფხვრა და ისინი ჩაანაცვლეს პომიდვრის კეტჩუპმა, დემი – გლასის სოუსმა და ვოსტერმა.
იოშოკუს ტიპური კერძები
კასტელა
კარი
სტიუ
ჰაიაშის ბრინჯი
კრემაინი სტიუ
ნიკუიაგა 肉じゃが
კაროკე
: შემწვარი ქათამი ტარტარის სოუსითა და ძმრით.
პიროშიკი
: სტეიკი იაპონურ სოუსთან ერთად.
მეუნიერი
სპაგეტი
ხორცის კატლეტი
შემწვარი ქათამი (ქათამი კატცუ)
კატცუ - ღორის ხორცით
სქოლიო
იაპონური სამზარეულო
დასავლური სამზარეულო
ხარინსკაია (ვოლოგდის ოლქი)

ხარინსკაია (ვოლოგდის ოლქი)
ხარინსკაია — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 8 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 41 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 5 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: ლედინინო, ერემეევო, მიხაილოვო.
იხილეთ აგრეთვე
ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
სქოლიო
ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ქრისტეს ვნებანი (თხზულება)

ქრისტეს ვნებანი (თხზულება)
ქრისტეს ვნებანი (ლათ. Christus patiens) — ბიზანტიური საეკლესიო დრამატული თხზულება. დრამა იწყება ქრისტეს ასვლით გოლგოთაზე და მთავრდება მისი აღდგომით.
მოქმედი პირები არიან: ღვთისმშობელი მარიამი, ქრისტე, ანგელოზი, იოსებ არიმათიელი, იოანე ღვთისმეტყველი, დარაჯი, მღვდელმთავარნი, პილატე. გუნდი შედგება გალილეველი ქალწულებისგან. ქრისტეს ვნებანი დაწერილია ბიზანტიური თორმეტმარცვლოვანი ლექსით და შეიცავს 2640 კარედს. შეთხზვის დრო დაუდგენელია (სავარაუდოა VI-XI სს შუა ხანა).
ლიტერატურა
ბიზანტიური ლიტერატურა
რელიგიური ლიტერატურა
ისპაჰანის შაჰის მეჩეთი

ისპაჰანის შაჰის მეჩეთი
შაჰის მეჩეთი, ასევე იმამის მეჩეთი — ყველაზე დიდი მეჩეთი ისპაჰანში, ირანი, ნაღშ-ი ჯაჰანის მოედნის სამხრეთით. მეჩეთი აიგო საფავიდთა მმართველობის პერიოდში, ირანის ისლამური არქიტექტურის ბრწყინვალე ნიმუშია და სპარსული არქიტექტურის ხელოვნების ქმნილებად მიიჩნევა. მეჩეთზე მშენებლობა დაიწყო 1611 წელს და რამდენიმე ათეული წელი გრძელდებოდა. მეჩეთის ფასადის დიდებულება მეტწილად განპირობებულია შვიდფერი მოზაიკური ფილების სილამაზითა და კალიგრაფიული ორნამენტული წარწერებით. ნაღშ-ი ჯაჰანის მოედანთან ერთად მეჩეთი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ირანის მეჩეთები
შაჰის მეჩეთი
ფლავიო რომა

ფლავიო რომა
რომა ფლავიო(191სმ 83კგ) დაიბადა 1974 წლის 21 ივნისს იტალიაში კერძოდ რომში.მისი კარიერა დაიწყო რომაულ ლაციოში.ეს იყო 1993 წელი.იგი მესამე მეკარედ ითვლებოდა ლაციოში.ლაციოში მან თავი ვერაფრით დაგვამახსოვრა და ამიტომ ამავე წელს გადავიდა არენდით მანტოვაში. იგი იქ ერთი წლით იყო.მან მანტოვაში მხოლოდ 3 თამაში ითამაშა.1995 წელს იგი ისევ დაბრუნდა ლაციოში.მაგრამ მაინც ვერაფერს აკეთებდა.ამის გამო ის გადავიდა სერია ც–ს გუნდ ვენეციაში.ეს იყო 1995 წელი.ვენეციაში მან 7 თამაში ჩაატარა.და არც ისე ცუდად როგორც მანტოვაში.შემდეგ იგი გადავიდა 1996 წელს ფიორენზუოლაში სადაც იგი ძირითად მეკარედ ითვლებოდა.მან ფიორენზუოლაში ნამდვილად კარგად ითამაშა.ამის შემდეგ 1997 წელს იგი გადავიდა ფოგიაში.მან იქ 36 მატჩი წარმატებით ჩაატარა.შემდეგ ის 1998 წელს გადავიდა კიევოში.ალბათ დააკვირდით თუ რა მალე იცვლიდა გუნდებს ფლავიო.მან კიევოში 30 თამაში წარმატებით ჩაატარა.1999 წელს იგი გადავიდა პიაჩენცაში სადაც მან 70 თამაში ჩაატარა და ძალიან კარგადაც.2001 წელს იგი გადავიდა პიაჩენცადან მონაკოში,იქ იგი 8 წელი თამაშობდა, ანუ 2009 წლამდე.მონაკოში ფლავიო ძალიან კარგად თამაშობდა და 8 წლის განმავლობაში მონაკოს ერთ–ერთ ძირითად მეკარედ ითვლებოდა.მონაკოში მან 205 თამაში ჩაატარა.2009 წელს იგი მილანში გადავიდა და მეოთხე მეკარედ ითვლებოდა სანამ,გუნდს მარკო სტორარი დატოვებდა.როდესაც მარკო სტორარიმ გუნდი დატოვა ფლავიო მესამე მეკარედ ჩაითვალა.დღესაც ასეა, იგი დღესაც მილანშია, დღესაც მესამე მეკარეა და 31 ნომრიან მაისურს ატარებს.