PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
უფის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტი

უფის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტი
ზაჰირ ისმაგილოვის სახელობის უფის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტი — ერთადერთი მრავალპროფილიანი უმაღლესი სასწავლებელი ქალაქ უფაში, ბაშკირეთი, რუსეთი, რომელი ამზადებს კადრებს ბაშკირეთის კულტურისა და ხელოვნების ორგანიზაციებისათვის. 2003 წლიდან 2015 წლამდე ატარებდა აკადემიის სტატუსს.
ისტორია
ზაჰირ ისმაგილოვის სახელობის უფის ხელოვნების სახელმწიფო აკადემია გაიხსნა 1968 წელს უფის სახელმწიფო პედაგოგიური-მუსიკალური ინსტიტუტის ბაზაზე. აკადემიის შენობა მდებარეობდა ქალაქის ძველ ნაწილში და განთავსებული იყო თავადის ყოფილ სახლში, რომელიც აგებული იყო კლასიციზმის სტილში არქიტექტორ გოპიუსის მიერ.
თავდაპირველად აკადემიაში მოქმედებდა ორი ფაკულტეტი: მუსიკალური და თეატრალური და ხუთი მრავალპროფილიანი კათედრა.
2003 წელს ინსტიტუტს მიენიჭა აკადემიის სტატუსი. 2015 წელს დაუბრუნდა ისტორიული სახელწოდება.
ფაკულტეტები
მუსიკალური
სახალხო ინსტრუმენტების კათედრა
ქოროს დირიჟორობის კათედრა
მუსიკის ისტორიისა და თეორიის კათედრა
საერთო ფორტეპიანოს კათედრა
სპეციალური ფორტეპიანოს კათედრა
კამერული ანსამბლისა და კონცერტმაისტერის ხელობის კათედრა
სიმებიანი და სასულე ინსტრუმენტების კათედრა
სოლო სიმღერისა და ოპერის კათედრა
კომპოზიციის კათედრა
ბაშკირული მუსიკა
ტრადიციული მუსიკალური შესრულების კათედრა
ეთნომუსიკოლოგიის კათედრა
სახვითი ხელოვნება
ხატვის კათედრა
ფერწერის კათედრა
დიზაინის კათედრა
თეატრალური
რეჟისურისა და სამსახიობო ხელობის კათედრა
ხელოვნების თეორიისა და ისტორიის კათედრა
ქორეოგრაფიული ხელოვნების კათედრა
რექტორები
ზაჰირ ისმაგილოვი (1968—1988) — პირველი რექტორი;
ზინურ ნურგალინი (1988—2000);
იშმუხამეთ გალიაუტდინოვი (2000—2010);
ამინა შაფიკოვა (2010—2012);
ამინა ასფანდიაროვა (2013-დან).
რესურსები ინტერნეტში
ზაჰირ ისმაილოვის სახელობის უფის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტი
რუსეთის უმაღლესი სასწავლებლები
Sejerø

Sejerø is a Danish island in the Kattegat sea, north-west of Zealand.
Sejerø with its 400 inhabitants is part of Kalundborg Municipality and covers an area of . The largest village on Sejerø is Sejerby, housing half of the island's population.
South-east of Sejerø is the smaller island of Nekselø, also in the Bay of Sejerø.
See also
Nearby islands:
Nekselø
Samsø
Zealand
References
Sources
Tageo.com, "VESTSJAELLAND DENMARK Geography Population" (coordinates), 2007, webpage: Tageo-Sejero.
Denmark Postal codes, webpage: Postnumre-DK.
Tele.dk Denmark detailed road map, webpage: Tele-DK-Danmark.
Islands of Denmark
Danish islands in Kattegat
Geography of Kalundborg Municipality
ტიროლი (ისტორიული ოლქი)

ტიროლი (ისტორიული ოლქი)
ტიროლი — ისტორიული ოლქი ცენტრალურ ევროპაში, ალპების აღმოსავლეთ ნაწილში, მოიცავს ტიროლის ფედერალურ მიწას ავსტრიის შემადგენლობაში და სამხრეთ ტიროლისა და ტრენტინოს ავტონომიურ პროვინციების იტალიაში.
ისტორიული ტიროლის საზღვრებს თითქმის მთლიანად ემთხვევა ტიროლ-სამხრეთი ტიროლ-ტრენტინოს ევრორეგიონის საზღვრები.
ლიტერატურა
Franz X. Bogner: Tirol aus der Luft. Tyrolia, Innsbruck 2012, ISBN 978-3-7022-3214-6.
Michael Forcher: Kleine Geschichte Tirols. Haymon, Innsbruck 2006, ISBN 978-3-85218-519-4.
Horst Schreiber: Wirtschafts- und Sozialgeschichte der Nazizeit in Tirol. Reihe Geschichte und Ökonomie, 3. Studienverlag, Innsbruck 1994 ISBN 3-901160-35-3
საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფოები
ევროპის ისტორიული მხარეები
ავსტრიის ისტორია
სსრკ-ის სამხატვრო აკადემია

სსრკ-ის სამხატვრო აკადემია — უმაღლესი სამეცნიერო დაწესებულება სსრკ-ში. დაარსდა 1947 წელს მოსკოვში სრულიად რუსეთის სამხატვრო აკადემიის რეორგანიზაციის შესახებ სსრკ-ის მინისტრთა საბჭოს 1947 წლის 5 აგვისტოს დადგენილების საფუძველზე. აკადემიის შემადგენლობაში (1983 წლის მონაცემებით) შედიოდა 12 საპატიო აკადემიკოსი, 56 ნამდვილი წევრი, 86 წევრ-კორესპონდენტი. აკადემიის დაწესებულებები მოსკოვში: სახვითი ხელოვნების თეორიისა და ისტორიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, სამეცნიერო ბიბლიოთეკის ფილიალი, სამეცნიერო კვლევითი მუზეუმის ს. კონიონკოვის ბინა-მუზეუმის ფილიალი, ვ. სურიკოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტთან არსებული მოსკოვის საშუალო სამხატვრო სკოლა, „ცარიცინოს“ ანსამბლის აღდგენისა და კეთილმოწყობის კაპიტალური მშენებლობის სამმართველო. აკადემიური დაწესებულებები სანქტ-პეტერბურგში: ი. რეპინის სახელობის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის ინსტიტუტი, ბ. იოგანსონის სახელობის სანქტ-პეტერბურგის საშუალო სამხატვრო სკოლა, სამეცნიერო-კვლევითი მუზეუმი, სახლ-მუზეუმი „პენატები“ დაბა რეპინოში, ი. ბროდსკის ბინა-მუზეუმის ფილიალი, სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, სამეცნიერო-ბიბლიოგრაფიული არქივი, სამხატვროსამმრთველო, სახელოსნოებისა და ლაბორატორიების სამმართველო.
სსრკ სამხატვრო აკადემიას ჰქონდა შემოქმედებითი სახელოსნოები, მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგში, კიევში, თბილისში, ბაქოში. დაჯილდოებული იყო ლენინის ორდენით (1975).
ლიტერატურა
სსრკ-ის აკადემიები
განათლება სსრკ-ში
ზაქარია ფალიაშვილის ქუჩა

ზაქარია ფალიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); კორნელი კეკელიძის ქუჩიდან არჩილ მიშველაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ვაკის ქუჩა ერქვა, თბილისის 1926 წლის ცნობარის მიხედვით — ვაკის პროსპექტი. 1925–1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია ვაკის ახალი ქუჩების სიაში. 30-იან წლებში ზაქარია ფალიაშვილის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა ალექსანდრე თვალჭრელიძის სახელობის კავკასიის მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტი. მისივე სახელობი სკვერში დგას კონსტანტინე გამსახურდიას ძეგლი (მოქანდაკე — თენგიზ კიკალიშვილი, არქიტექტორი — თამაზ თევზაძე).
ლიტერატურა
ფალიაშვილი
ზოოქლორელა

ზოოქლორელა — ზოგიერთი ერთუჯრედიანი მწვანე წყალმცენარის (ქლორელა, კარტერია, პლევროკოკი) საერთო სახელწოდება. ცხოვრობენ უხერხემლო ცხოველების — ინფუზორიების, ღრუბლების და სხვა სხეულში.
ზოოქლორელასა და ცხოველის ურთიერთდამოკიდებულება სიმბიოზურია: ცხოველი ფოტოსინთეზის პროცესში ზოოქლორელას მიერ გამომუშავებული ნახშირწყლებით სარგებლობს, ზოოქლორელა კი ცხოველის აზოტოვან ნივთიერებას და მის მიერ გამოყოფილ ნახშირორჟანგს იყენებს.
ლიტერატურა
მწვანე წყალმცენარეები
NGC 431

NGC 431 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1827 წლის 22 ნოემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
ანდრომედას თანავარსკვლავედი
Gülgəzli

Gülgəzli (also, Gyul’gezli) is a village and municipality in the Barda Rayon of Azerbaijan. It has a population of 472.
References
Populated places in Barda District
ტრანსპორტირი

ტრანსპორტირი, საკუთხარი (– გადამაქვს) — ნახაზზე კუთხის ასაგები და მისი გასაზომი ხელსაწყო. ძირითადად შედგება სახაზავისა და ნახევარწრისაგან, რომელიც დაყოფილია გრადუსებად 0-იდან 180°-მდე. ტრანსპორტირის სიზუსტე იზრდება მისი ზომების გადიდებასთან ერთად, რადგან მცირდება დანაყოფის ფასი. ტრანსპორტირი რომ ძალიან ზუსტი იყოს, უკეთებენ (მაგალითად, ნავიგაციაში) კუთხესაზომი ნონიუსის (ვერნიერის) მქონე გამჭვირვალე სახაზავს, რომელიც ბრუნავს ცენტრის ირგვლივ.
გალერეა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
More printable protractors
How to measure angles with a protractor An interactive animation
How to draw angles with a protractor An interactive animation
Angle definition pages with interactive applets that are also useful in a classroom setting. Math Open Reference
Picture of bevel protractor.
Different bevel protractors.
Inspection Methods - Angular Measurement
Kha's protractor
the Angler protractor
მათემატიკური ხელსაწყოები
Ranked list of French regions

Ranked list of French regions
The following are ranked lists of French regions.
Population figures are from the 2016 census, with the exception of Mayotte, whose statistics are as of 2017.
Region boundaries are as of 2018.
By population
These figures are from the census in 2016. Statistics for Mayotte are from 2017.
By area
The total area of France is 632,734 km², of which 543,940 km² (86.0%) is in Europe (Metropolitan France).
By density
In 2016, the official population of France had a density of 104.8 people per square kilometre, including the overseas regions, and 118.5 people per square kilometre excluding them.
See also
List of French regions and overseas collectivities by GDP
References
France
List ranked
Regions, ranked
გირეის დინასტია

გირეის დინასტია — მონღოლურ-თურქული დინასტია. ჩინგიზ-ყაენის უფროსი ვაჟის, ჯუჩის მეცამეტე შვილის შთამომავალმა, მუსლიმმა ჰაჯი-გირეიმ, 1441 წელს დააარსა ყირიმის სახანო და გირეის დინასტია, რომელიც მართავდა ყირიმს 1441 წლიდან მის დაცემამდე, 1783 წლამდე. გვარის წარმომადგენლები გარკვეული პერიოდით ფლობდნენ ასტრახანის, ყაზანისა და ქასიმის სახანოებსაც. 1783 წელს რუსეთის მიერ ყირიმის ანექსიის შემდეგ გირეიები გადასახლდნენ ოსმალეთის იმპერიაში, რუსეთსა და სხვა ევროპულ ქვეყნებში.
მემკვიდრეობის წესი
გირეის დინასტიის პირველი მემკვიდრეობითი კანონის მიხედვით, ყირიმის ხანის გარდაცვალების შემდეგ, მას შეცვლიდა მის მიერ დანიშნული კალგა (მემკვიდრე), რომელიც აუცილებლად გირეის გვარის უნდა ყოფილიყო. ასევე არსებობდა მეორე მემკვიდრე - ნურედინი, რომელიც სახანოში მე-3 პირად ითვლებოდა. XVI საუკუნის ბოლოდან ოსმალების გავლენით კანონი შეიცვალა, რომლის მიხედვითაც მემკვიდრეობა სულთნის მიერ უნდა დადგენილიყო. ამან დინასტიური ომები და ხანების თითქმის მუდმივი ცვლა გამოიწვია, რაც ყირიმის სტაბილურობაზე მძიმედ აისახა.
ოსმალეთის ვასალობა
1475 წელს, ოსმალეთის სულთანმა, მეჰმედ II-მ ყირიმის სახანო დაიპყრო. გირეის დინასტიის სახანო დიდი იმპერიის განუყოფელი ნაწილი გახდა 1774 წლამდე. ამ ხნის მანძილზე გირეიების უმეტესობა სპეციალურად იგზავნებოდა ოსმალეთში მძევლებად, სულთნის კარზე, სადაც იღებდნენ გამოცდილებას და ხშირად ხანის რანგში ბრუნდებოდნენ ყირიმში (მაგ. საჰიბ I გირეი, დევლეთ I გირეი, ისლამ II გირეი, მეჰმედ III გირეი და სხვ.).
XVI საუკუნის 80-იან წლებამდე ყირიმის ხანი ითვლებოდა ოსმალეთის სულთნის შემდეგ მეორე პირად იმპერიაში. მისი და დიდი ვეზირის უფლებები თანასწორი იყო. თუმცა შიდა დინასტიური ომებისა და ოსმალეთის წინააღმდეგ ხშირი აჯანყებების შემდეგ, მურად III-მ ყირიმის ხანს წაართვა გავლენა. მიუხედავად ამისა, გირეის დინასტიის წევრები თავიანთ სახანოზე მაინც დიდ გავლენას ახდენდნენ და მოქმედებდნენ სულთნების თანხმობის გარეშე.
რუსეთის ვასალობა და ანექსია
რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომის შემდეგ დაიდო ქუჩუკ-კაინარჯის საზავო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ყირიმის სახანო რუსეთის იმპერიის ხელში გადავიდა. რუსეთი ყირიმის ანექსიას გეგმავდა და ეს კარგად იცოდნენ გირეის დინასტიის წევრებმაც. ისინი აჯანყდნენ თითქმის 4-ჯერ, თუმცა უშედეგოდ.
1783 წელს რუსეთის იმპერიის ჯარები ყირიმის დედაქალაქ ბახჩისარაიში შევიდნენ, გირეიების ბოლო წარმომადგენელი, შაჰინ გირეი გადააყენეს და სახანო გააუქმეს. გირეის დინასტია ამის შემდეგ გადაიხვეწა ოსმალეთსა და ევროპაში, საიდანაც რამდენიმეჯერ აჯანყდნენ, თუმცა ეს ყველა აჯანყება რუსების მიერ სასტიკად იქნა ჩახშობილი.
შაჰინ გირეის შთამომავლები და გირეის გვარის სხვა წარმომადგენლები ამჟამად ცხოვრობენ თურქეთისა და რუსეთის ტერიტორიებზე.
ცნობილი წარმომადგენლები
ჰაჯი I გირეი
მენლი I გირეი
მეჰმედ I გირეი
საჰიბ I გირეი
დევლეთ I გირეი
გაზი II გირეი
მეჰმედ III გირეი
სელიმ I გირეი
შაჰინ გირეი
იხილეთ აგრეთვე
ყირიმის სახანო
ყირიმის ხანების სია
ყირიმის კალგების სია
ყირიმის ნურედინების სია
კალგა
ნურედინი
რესურსები ინტერნეტში
Олекса Гайворонский «Созвездие Гераев»
Ибраим Абдулла — Предки Гераев: исторические версии и факты
დინასტიები
ყირიმის სახანო
ჩინგიზ-ყაენის შთამომავალი დინასტიები
585

585
მოვლენები
მერსიის სამეფოს დაარსება
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ბიდაცუ — იაპონიის იმპერატორი (დ. 538 )
Vilavila District

Vilavila District
Vilavila (in Hispanicized spelling) or Wila Wila (Aymara wila red, blood-red, the reduplication signifies that there is a group or a complex of something, "a complex of red color") is one of ten districts of the province Lampa in Peru.
Geography
One of the highest peaks of the district is Pariwana at . Other mountains are listed below:
Achuqallani
Llanqirani
Pukarani
Salla Pata
Wallatani
Wisa Wisa
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (98.12%) learnt to speak in childhood, while only 1.25% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
References
ბლანკა ნავარელი

ბლანკა ნავარელი (დ. 1330 — გ. 5 ოქტომბერი, 1398) — ნავარის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი ცოლის, ნავარის დედოფალ ჟანა II-ის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1350 წლის იანვრიდან აგვისტომდე როგორც ფილიპ VI-ის მეორე ცოლი.
ბიოგრაფია
ბლანკა დაიბადა 1330 წელს პამპლონაში. იგი იყო ნავარის მეფე ფილიპ III-ისა და მისი ცოლის, ნავარის დედოფალ ჟანა II-ის მესამე შვილი. ბლანკას ბავშვობის შესახებ ცნობები თითქმის არ არსებობს.
თავდაპირველად იგეგმებოდა მისი მითხოვება კასტილიისა და ლეონის მეფე ალფონსო XI-ის უფროს ვაჟ პედროზე. მაგრამ კასტილიელებთან ნიშნობა ჩაიშალა, რის შემდეგაც მისი დანიშვნა საფრანგეთის მეფე ფილიპ VI-ის უფროს ვაჟ ჟანზე მოისურვეს. იმ პერიოდის ევროპაში, საყოველთაოდ იყო ცნობილი ბლანკას სილამაზისა და გონიერების შესახებ. თუმცა მიუხედავად ამისა ჟანმა მისი ცოლად შერთვა არ ისურვა და მის ნაცვლად ბონა ბოჰემიელზე იქორწინა. 1349 წელს გარდაიცვალა საფრანგეთის დედოფალი ჟანა ბურგუნდიელი, რის შემდეგაც დაქვრივებულმა ფილიპ VI-მ თავად მოისურვა ბლანკაზე დაქორწინება და დაინიშნა კიდეც მასზე. 1350 წლის 29 იანვარს ბლანკა მასზე 40 წლით უფროს ფილიპეს შერთეს ცოლად.
ეს ქორწინება ძალიან ხანმოკლე აღმოჩნდა. ქორწილიდან სულ რაღაც შვიდ თვეში, 1350 წლის 22 აგვისტოს მეფე ფილიპი გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი ვაჟი ჟან II ავიდა. როგორც მემატიანეები გადმოგვცემენ, დაქვრივებისას ბლანკა ორსულად ყოფილა, 1351 წლის მაისში კი მან გოგონა გააჩინა, რომელსაც ჟანა დაარქვეს. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ახალგაზრდა ბლანკა ნორმანდიაში მდებარე ციხესიმაგრეში გადასახლდა. ახალგაზრდა, გონიერ და მომხიბლავ ქვრივ ბლანკას ცხადია თავისუფლად შეეძლო ევროპის ნებისმიერ სახელმწიფოში ბედნიერად გათხოვილიყო, თუმცა ასე არ მოქცეულა და გარდაცვალებამდე ფილიპს გლოვობდა. დაქვრივებიდან მალევე მისი ხელი კასტილიის მეფის ვაჟმა პედრომ კვლავ ითხოვა, თუმცა ბლანკამ მას უარი თავისი ლეგენდარული ფრაზით უპასუხა: "საფრანგეთის დედოფლები მეორედ არ თხოვდებიან". საუკუნეების შემდეგ ეს ფრაზა კვლავ გამოიყენა მეფე შარლ IX-ის ქვრივმა ელიზაბეთ ავსტრიელმა, რომელმაც უარი ესპანეთის მეფეს უთხრა. დაქვრივებული ბლანკა საფრანგეთის სამეფო კარზე ძალიან იშვიათად ჩნდებოდა. ერთ-ერთი ასეთი ღირსშესანიშნავი მოვლენა, რის გამოც იგი სამეფო კარზე ჩავიდა, იყო დედოფალ იზაბელა ბავარიელის კორონაცია. ბლანკამ ასევე ითამაშა დიდი პოლიტიკური როლიც, როდესაც მან შუამავლის როლი შეასრულა საფრანგეთის მეფესა და თავის ძმას, ნავარის მეფე შარლ II-ს შორის.
1371 წელს არაგონის მეფე პედრო IV-მ ბლანკას ერთადერთი ქალიშვილის, პრინცესა ჟანას ხელი ითხოვა, რაზეც ყველამ ერთხმად განაცხადა თანხმობა, თუმცა ჟანა 1371 წლის 16 სექტემბერს არაგონისკენ მიმავალ გზაზე დაიღუპა.
ბლანკა ნავარელი გარდაიცვალა 1398 წლის 5 ოქტომბერს, 67-68 წლის ასაკში. დაკრძალულია სენ-დენის სამეფო ბაზილიკაში ფილიპის გვერდით.
წინაპრები
ბლანკა ნავარელის წინაპრები
ლიტერატურა
Patrick Van Kerrebrouck, Les Capetiens 987-1328, Villeneuve d'Ascq, 2000,184.
Marguerite Keane, Material Culture and Queenship in 14th-century France: The Testament of Blanche of Navarre (1331-1398), (Brill, 2016), 43-44.
Mortimer, Ian (2008). The Perfect King The Life of Edward III, Father of the English Nation. Vintage. p. 276.
დაბადებული 1330
გარდაცვლილი 5 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1398
საფრანგეთის დედოფლები
სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
Lucena, Paraíba

Lucena, Paraíba
Lucena is a municipality in the state of Paraíba in the Northeast Region of Brazil.
See also
List of municipalities in Paraíba
References
External links
Municipalities in Paraíba
Populated places established in 1961
Populated coastal places in Paraíba
840

840
მოვლენები
დაიბადნენ
იანვარი
19 იანვარი: მიხეილ III — ბიზანტიის იმპერატორი. (გ. 867)
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
კლიმენტ ოჰრიდელი — ძველი ბულგარული ლიტერატურის ერთ-ერთი ფუძემდებელი (გ. 916)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
14 მარტი: ეინჰარდი — ფრანკი სწავლული (დ. 775)
აპრილი
მაისი
ივნისი
20 ივნისი: ლუი I ღვთისმოსავი — ფრანკთა მეფე (დ. 778)
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
Alay District

Alay District
Alay is a district of Osh Region in south-western Kyrgyzstan. The capital lies at Gülchö. The Alay District borders with China in the east, Tajikistan in the south, Chong-Alay District in the west, Nookat District in the north-west, Kara-Suu District and Özgön District in the north, and Kara-Kulja District in the north-east. Its area is , and its resident population was 87,398 in 2021.
Demographics
According to the Population and Housing Census of 2009, the resident population of Alay District was 72,170. 1,427 people lived in urban areas, and 70,743 in rural ones. According to the 2009 Census, the ethnic composition of the Alay District (de jure population) was 99.6% Kyrgyz and 0.4% other groups.
Rural communities and villages
In total Alay District include 65 settlements in 14 rural communities. Each rural community can consist of one or several villages. The rural communities in Alay District are:
K. Belekbaev (seat: Sopu-Korgon; incl. Askaly, Jerge-Tal, Kolduk, Targalak, Terek and Chiy-Talaa)
Budalyk (seat: Kara-Suu; incl. Kaynama, Tamga-Terek, Kum-Shoro, Oktyabr and Oro-Döbö)
Bülölü (seat: Koshulush; incl. Kichi-Bülölü, Köl-Chaty and Chong-Bülölü)
Gülchö (seat: Gülchö; incl. Kara-Bulak, Jyly-Suu, Tash-Koroo, Chakmak and Kurmanjan Datka)
Jangy-Alay (seat: Jangy-Alay; incl. Jangy-Aryk)
Josholu (seat: Jangy-Turmush; incl. Ayuu-Tapan, Kommunizm, Lenin-Jol, Miyazdy, Orto-Suu, Osoaviakhim and Kara-Toktu)
Kabylan-Kol (seat: Kabylan-Kol; incl. Künggöy, Kara-Jygach and Kurulush)
Kongur-Döbö (seat: Boz-Karagan; incl. Jar-Kyshtak, Kara-Shoro, Arpa-Tektir and Kyzyl-Oy)
Korul (seat: Toguz-Bulak; incl. Keng-Jylga, Birinchi May and Aral)
Lenin (seat: Sogondu; incl. Gagarin, Kün-Elek and Murdash)
Sary-Mogol (seat: Sary-Mogol)
Sary-Tash (seat: Sary-Tash; incl. Kök-Suu and Nura)
Taldy-Suu (seat: Taldy-Suu; incl. Archa-Bulak, Kök-Bulak, Kurgak and Sary-Mogol)
Üch-Döbö (seat: Kichi-Karakol; incl. Ak-Bosogo, Ak-Jay, Gejige, Kyzyl-Alay and Chong-Karakol)
References
Districts of Osh Region
ირინე ათენელი (ბიზანტია)

ირინე ათენელი (ბიზანტია)
ირინე (დ. დაახლ. 752, ათენი — გ. 9 აგვისტო, 803, კ. ლესბოსი) — ბიზანტიის დედოფალი 797–802 წლებში. იმპერატორ ლეონ IV-ის ცოლი. ქმრის სიკვდილის შემდეგ იყო თავისი ვაჟის კონსტანტინე VI-ის მეურვე და თანამმართველი. 797 წელს დააბრმავებინა შვილი და ერთპიროვნული მმართველი გახდა. გამოდიოდა ხატმებრძოლეობის წინააღმდეგ. 787 წელს ირინემ მოიწვია ნიკეის მსოფლიო საეკლესიო კრება, რომელმაც აღადგინა ხატების თაყვანისცემა. მის დროს ბიზანტიამ რამდენიმე მძიმე მარცხი განიცადა არაბებთან და გაძლიერებულ ბულგარელებთან ბრძოლაში. ირინე ტახტიდან ჩამოაგდეს სასახლის კარზე მომხდარი გადატრიალების შედეგად.
ლიტერატურა
ბიზანტიის დედოფლები
დაბადებული 752
გარდაცვლილი 9 აგვისტო
გარდაცვლილი 803
ისავრიელთა დინასტია
ეგილს ლევიტსი

ეგილს ლევიტსი (30 ივნისი 1955, რიგა, ლატვიის სსრ, სსრკ) — ლატვიის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, იურისტი, პოლიტოლოგი. ლატვიის იუსტიციის მინისტრი 1993-1994 წლებში. ლატვიის არჩეული პრეზიდენტი 2019 წლის 29 მაისიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1955 წელს ლატვიელი ებრაელების ოჯახში. 1972 წელს მშობლებთან ერთად დატოვა საბჭოთა კავშირი და გადასახლდა გფრ-ში. 1993-1994 წლებში იყო ლატვიის იუსტიციის მინისტრი. 1995-2004 წლებში ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მოსამართლე, ხოლო 2010 წლამდე ევროკავშირის სასამართლოს მოსამართლე. 1992-1993 წლებში იყო ლატვიის ელჩი გერმანიასა და შვედეთში, 1994-1995 წლებში კი ავსტრიაში, უნგრეთსა და შვეიცარიაში. 1993-1994 წლებში იყო ლატვიის სეიმის დეპუტატი. არის 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი.
2019 წლის 29 მაისს სეიმმა აირჩია ქვეყნის პრეზიდენტად.
რესურსები ინტერნეტში
Справки о судьях СЕС, включая Левитса
Эгилс Левитс: нужна пошлина солидарности
სქოლიო
დაბადებული 30 ივნისი
დაბადებული 1955
ლატვიის პრეზიდენტები
ლატვიელი იურისტები
ლატვიელი პოლიტოლოგები
ლატვიელი დიპლომატები
ბალიქჩილარი

ბალიქჩილარი — დაბა აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,455 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ლენქორანის რაიონის დაბები
სიმონ ვრაციანი

სიმონ ვრაციანი (დ. 1882 — გ. 1969) — სომეხი პოლიტიკური მოღვაწე, სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის უკანასკნელი პრემიერ-მინისტრი (25 ნოემბერი-2 დეკემბერი, 1920).
ბიოგრაფია
დაიბადა სოფელ ბოლშიე-სალში. განათლება მიიღო დონის ნახიჩევანში. 1906 წელს ეჩმიაძინის სასულიერო სემინარიის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა ნახიჭევანში. ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში, მაგრამ დევნის გამო გადავიდა ჯერ ბათუმში, შემდეგ ტრაპიზონში და ბოლოს კონსტანტინოპოლში. 1908 წელს დაბრუნდა რუსეთში და სწავლა განაგრძო სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტში იურიდიულ და პედაგოგიურ ფაკულტეტებზე. 1911-1913 წლებში იყო ამერიკაში გამომავალი გაზეთ „სამშობლო“-ს რედაქტორი. პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში იმყოფებოდა თბილისში, იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე.
1918 წელს აირჩიეს ამიერკავკასიის სეიმის წევრად. სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ კი - ქვეყნის პარლამენტში. მოგვიანებით გახდა დაშნაკური მთავრობის სოფლის მეურნეობისა და შრომის მინისტრი.
1920 წლის 25 ნოემბერს დანიშნეს ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად, მაგრამ რსფსრ-ს მიერ ქვეყნის გასაბჭოების გამო 2 დეკემბერს დატოვა თანამდებობა. 1921 წელს დააარსა სამშობლოს ხსნის კომიტეტი. აქტიურად მონაწილეობდა ანტისაბჭოთა აჯანყებებში, რომელშიც დამარცხების გამო დატოვა ქვეყანა და თან გაიყოლა ქვეყნის პირველი დროშა, რომელსაც 8 დღე ფლობდა, როგორც პრემიერ-მინისტრი.
სამშობლოდან წასვლის შემდეგ ცხოვრობდა საფრანგეთში, აშშ-ში, ახლო აღმოსავლეთში და ა. შ. 1951 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ბეირუთში სომხური სემინარიის დირექტორი. გარდაიცვალა 1969 წელს ბეირუთში.
რესურსები ინტერნეტში
სიმონ ვრაციანის ბიოგრაფიული მონაცემები სომხეთის მთავრობის ვებგვერდზე
ენციკლოპედია Genocide.ru
სომხეთის პრემიერ-მინისტრები
დაბადებული 1882
გარდაცვლილი 1969
გროსერ-არბერი

გროსერ-არბერი — მთა გერმანიაში. შუმავის მთების უმაღლესი მწვერვალი. სიმაღლე 1456 მ. გერმანიის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სამთო კურორტი. მწვერვალზე არის ორი სამხედრო რადიოლოკაციური სადგური, რომელიც ცივი ომის პერიოდში აშენდა. სიახლოვეს აღმართულია მთა კლეინერ-არბერი (1384 მ).
რესურსები ინტერნეტში
გროსერ-არბერი – ოფიციალური საიტი
გერმანიის მთები
ალეკო ნინუა

ალეკო ნინუა
ალეკო (ალექსანდრე) ნინუა (დ. 27 თებერვალი, 1934, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 17 იანვარი, 2012) — ქართველი რეჟისორი, მსახიობი, სცენარისტი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1980). ღირსების ორდენის კავალერი (2003).
ბიოგრაფია
1957 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი.
1958 წლიდან მუშაობდა თბილისის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო ქართული თეატრში დამდგმელ რეჟისორად. 1961 წლიდან საქართველოს ტელევიზიის საბავშვო გადაცემათა რედაქციის რეჟისორია, 1968 წლიდან კი კომპანია „ქართული ტელეფილმის“ დამდგმელი კინორეჟისორი. 1980 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. დამდგმელი რეჟისორი და სცენარის ავტორია ფილმებისა: „საქართველოს გზებით“ (დოკუმენტური, 1969), „მე მოვედი“ (1981), „პოეზია უსიტყვოდ“ (დოკუმენტური, 1988), „დილა მშვიდობისა“ (დოკუმენტური, 1974). გადაღებულია ფილმში: „აბეზარა“ (1956)
1966 წლიდან იყო საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი.
ჯილდოები და აღიარება
1980 — საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
2003 — ღირსების ორდენი
ფილმოგრაფია
დამდგმელი რეჟისორი
1962 — „ლევანის დღიური“
1963 — „მეტოქეები“
1965 — „თოჯინების სამყაროში“
1966 — „კედელი“
1968 — „ერთი შეხვედრის ქრონიკა“
1969 — „ცაბუნია“
1969 — „საქართველოს გზებით“ (დოკუმენტური)
1973 — „მსურველებს შეუძლიათ ჩაეწერონ“
1974 — „დილა მშვიდობისა“ (დოკუმენტური)
1975 — „ბერიკაცები“
1977 — „ოთხი შარვალი და ერთი ჩითის კაბა“
1979 — „ზღარბი“
1981 — „მე მოვედი“
1983 — „მოუსვენარი ზაფხული“
1988 — „პოეზია უსიტყვოდ“
1989 — „ლუარსაბ თათქარიძე“
1990 — „ცეცხლთან თამაში“
1992 — „ხაფანგი“
1995 — „ანა კალანდაძე“ (დოკუმენტური)
სცენარის ავტორი
1969 — „საქართველოს გზებით“ (დოკუმენტური)
1974 — „დილა მშვიდობისა“ (დოკუმენტური)
1981 — „მე მოვედი“
1988 — „პოეზია უსიტყვოდ“
მსახიობი
1956 — „აბეზარა“
რესურსები ინტერნეტში
ალეკო ნინუა — ეროვნული ფილმოგრაფია
დაბადებული 27 თებერვალი
დაბადებული 1934
გარდაცვლილი 17 იანვარი
გარდაცვლილი 2012
ქართველი მსახიობები
ქართველი რეჟისორები
ქართველი სცენარისტები
თბილისში დაბადებულები
საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები