PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Briceni

Briceni is a city in northern Moldova. It is the seat of Briceni District.
Demographics
At the 2004 census, the city had a population of 8,765. At the 1930 census, there were two localities: Briceni Târg (literally Briceni Fair), and Briceni Sat (literally Briceni village), and at the time they were part of Plasa Briceni of Hotin County.
Etymology
The town has been also called: Berchan, Bricheni, Bricheni Târg, Bricheni Sat, Britchan, Britchani, Britsiteni.
A village, approximately to the east to the city, is also known as Briceni. It is at 48° 22´ north latitude and 27° 42´ east longitude, which puts that town north northwest of Chişinău.
Climate
Jewish community
The Jewish cemetery of Briceni contains some 3,250 remaining tombstones though it is heavily overgrown and many are illegible. It is located in the eastern vicinities of the town, left of the road R11 leading to Ocnița.
History
On 5 December 2022, during a Russian bombing campaign against Ukraine during the 2022 Russian invasion of Ukraine, a missile fell within the borders of Moldova into an orchard near Briceni. This was only the second such incident in Moldova, as previously on 31 October, a Russian rocket had fallen into the village of Naslavcea. Later, on 14 January 2023, another missile fell into the village of Larga and again on the same village on 16 February of the same year. As a result of the latter incident, residents of Briceni expressed fear. On 25 September, a missile crashed into Chițcani, for the first time in Moldovan territory controlled by Transnistria.
Media
Radio Chișinău 102,6 FM
International relations
Twin Towns – Sister Cities
Briceni is twinned with:
Rădăuți, Romania
References
2004 Moldovan Census
1930 Romanian census
External links
briceni.com
rich.md
briceni.at.ua
briceni.md
'Jewish Cemetery'
Cities and towns in Moldova
Ukrainians in Moldova
Khotinsky Uyezd
Hotin County
Ținutul Suceava
Historic Jewish communities in Moldova
Holocaust locations in Moldova
Massacres in Moldova
Briceni District
ტიბეტი (წიგნი)

ტიბეტი (წიგნი)
ტიბეტი (არ არის შორს) — დათო ტურაშვილის წიგნი. 2000-2010 წლებში სამჯერ გამოიცა „ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის“ მიერ.
წიგნის შესახებ
წიგნი დოკუმენტურ მასალაზეა აგებული და ტიბეტის შესახებ ავტორის რიგით მეორე ნაწარმოებია (სამგზავრო წერილების კრებული „კატმანდუ“, 1998). წიგნი 18 მოკლე თავისგან შედგება და ავტორი იმ კინოექსპედიციაში გატარებული დღეების შესახებ მოგვითხრობს, სადაც რეჟისორ გიო მგელაძესთან, ოპერატორ გიორგი ბერიძესთან და სცენარისტ რეზო თაბუკაშვილთან ერთად იმყოფებოდა.
ავტორი თხრობას მოსკოვიდან იწყებს, სადაც ექსპედიციის მონაწილეები ჩინეთში გაფრენამდე გაჩერდნენ. ჩინეთის შემდეგ იყო კატმანდუ, იქიდან კი ტიბეტისაკენ აიღეს გეზი. სწორედ კატმანდუდან ჰიმალაისაკენ მიმავალ გზას მიუყვება მკითხველი ავტორთან ერთად და იგებს ბევრ საინტერესო ინფორმაციას, როგორც თავად ავტორის ნანახს და აღწერილს, ისე ტიბეტის ხანგრძლივი ისტორიიდან.
ტენზინ გიაცო და „ტიბეტი (არ არის შორს)“
წიგნის პირველი გამოცემა ჟურნალისტმა ნათია აბრამიამ ტიბეტელების XIV დალაი ლამას აჩუქა, როცა მას დარამსალას რეზიდენციაში ესტუმრა და სპეციალურად ტიბეტელების სულიერი ლიდერისათვის ნათარგმნი ეს წიგნი, თავადვე წაუკითხა.
სქოლიო
დათო ტურაშვილის ნაწარმოებები
ტიბეტი
ქართული ლიტერატურა
ქართული რომანები
ვოტკურზია

ვოტკურზია — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბურაევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 30 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბურაევოდან დაშორებულია 38 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია იანაული, რომელიც დაშორებულია 106 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (96 %).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბურაევოს რაიონის სოფლები
ლოსკოსი

ლოსკოსი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის ხილოკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 71,783128 კმ². მოსახლეობა — 125 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ლოსკოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - ლოსკოსი
სქოლიო
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ბრეთის მეურნეობა

ბრეთის მეურნეობა — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, გიგანტის თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 700 მეტრზე.
სქოლიო
ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნეკრესის ნაქალაქარის კომპლექსი

ნეკრესის ნაქალაქარის კომპლექსი — არქეოლოგიური ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდაში.
მდებარეობს სოფლიდან აღმოსავლეთით 4-6 კილომეტრ მანძილზე, ნეკრესის ანტიკური და ადრეული შუა საუკუნეების ხანის ნაქალაქარი თარიღდება ძვ.წ. II - ს - ახ. წ. IV-VII საუკუნით. ნაქალაქარი შედგება შემდეგი ნაგებობებისგან: ცეცხლის ტაძარი, „ჭაბუკაურის“ სატაძრო კომპლექსი, „ნაგებების“ უბნის სამეკლესიანი ბაზილიკა „ნაგებების“ უბნის მარანი და მასთან დაკავშირებული სამეურნეო სათავსები და ქვითკირის ზღუდე.
რესურსები ინტერნეტში
ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
პუერტო-რიკოს გეოგრაფია

პუერტო-რიკოს გეოგრაფია მოიცავს არქიპელაგს კარიბის ზღვასა და ჩრდილო ატლანტის ოკეანეს შორის, დომინიკელთა რესპუბლიკის აღმოსავლეთით და ვირჯინის კუნძულების დასავლეთით. მთავარი კუნძული, პუერტო-რიკო, დიდი ანტილის კუნძულების ყველაზე პატარა და ყველაზე აღმოსავლეთით მდებარე კუნძულია. კუნძულის ფართობი 8 710 კმ²-ია. იგი აშშ-ის მესამე უდიდესი კუნძულია, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით 82-ე ადგილზეა ფართობის მიხედვით. არქიპელაგის დანარჩენ ნაწილს პატარა კუნძულები: ვიეკესი, კულებრა, მონა, დესეჩეო და კახა-დე-მუერტოსი შეადგენენ, რომელთაგანაც მთელი წლის მანძილზე მხოლოდ კულებრაა დასახლებული. წლის განმავლობაში მონა დაუსახლებელია და მხოლოდ პუერტო-რიკოს ბუნებრივი რესურსების დეპარტამენტის დასაქმებულები სახლობენ.
მთავარი კუნძული აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 96 საზღვაო მილსა და ჩრდილოეთიდან სამხრეთით 35 საზღვაო მილზეა გადაჭიმული. ფართობით აღემატება როდ-აილენდს და ჩამორჩება კონექტიკუტის შტატს. მეტწილად მთიანი კუნძულია. დიდი სანაპირო ტერიტორიები ჩრდილოეთ და სამხრეთ რეგიონებშია. მთავარ ქედს ცენტრალური ქედი ჰქვია. უმაღლესი წერტილი, სერო-დე-პუნტა, ზღვის დონიდან 1 338 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. მნიშვნელოვანი მწვერვალი ელ-იუნკე, რომელიც სიერა-დე-ლუკილიოზე, ელ-იუნკეს ეროვნულ ტყეში მდებარეობს, ზღვის დონიდან 1 065 მეტრის მანძილზე. დედაქალაქი სან-ხუანი კუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროზე მდებარეობს.
ფიზიკური გეოგრაფია
პუერტო-რიკოს არქიპელაგი კარიბის ზღვასა და ჩრდილო ატლანტის ოკეანეს შორის, დომინიკელთა რესპუბლიკის აღმოსავლეთით და ვირჯინის კუნძულების დასავლეთით. მთავარი კუნძულის ტოპოგრაფია სამ ძირითად რეგიონს მოიცავს: მთიან რეგიონს, რომელიც მოიცავს ცენტრალური ქედი, სიერა-დე-ლუკილიო და სიერა-დე-კაიეი; სანაპირო ვაკეები და ჩრდილოეთ კარსტული რეგიონი. ცენტრალური ქედი მთელ კუნძულზეა გადაჭიმული და მას ჩრდილოეთ და სამხრეთ რეგიონებად ყოფს. მთებს კუნძულის დაახლოებით 60% უკავია.
პუერტო-რიკოს აღმოსავლეთით, ვიეკესის ჩრდილოეთით და ვირჯინის კუნძულების დასავლეთით კულებრის არქიპელაგი მდებარეობს, რომელიც მთავარ კუნძულ კულებრასა და 28 პატარა დაუსახლებელ კუნძულს მოიცავს.
პოლიტიკური გეოგრაფია
პუერტო-რიკო აშშ-ის ტერიტორიაა და აშშ-ის მთავრობის დადგენილებით, პირველი დონის ადმინისტრაციული დანაყოფები არ აქვს. მეორე დონის ადმინისტრაციული დანაყოფები მუნიციპალიტეტებია, რომლებიც თავის მხრივ ბარიოებად, ეს უკანასკნელები კი სექტორებად იყოფა. ყოველ მუნიციპალიტეტს 4 წლით არჩეული მერი და მუნიციპალური საკანონმდებლო ორგანო ჰყავს.
პუერტო-რიკოს პირველი მუნიციპალიტეტი, სან-ხუანი, 1521 წელს დაფუძნდა. XVI საუკუნეში კიდევ ორი მუნიციპალიტეტი დაარსდა: კოამო (1570) და სან-ხერმანი. XVII საუკუნეში კიდევ 3 მუნიციპალიტეტი შეიქმნა: არეკიბო (1614), აგვადა (1692) და პონსე (1692). XVIII საუკუნეში კიდევ 30 მუნიციპალიტეტი, ხოლო XIX საუკუნეში 34 მუნიციპალიტეტი დაარსდა. XX საუკუნეში კიდევ 6 მუნიციპალიტეტი შეიქმნა, რომელთაგან ბოლო, ფლორიდა, 1971 წელს დაარსდა.
სქოლიო
პუერტო-რიკოს გეოგრაფია
ყარაჩინარი

ყარაჩინარი — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 816 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
გორანბოის რაიონის სოფლები
Porteiras

Porteiras is a municipality in the state of Ceará in the Northeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Ceará
References
Municipalities in Ceará
სიუდად-დე-ლა-კოსტა

სიუდად-დე-ლა-კოსტა — ქალაქი ურუგვაიში, კანელონესის დეპარტამენტში, რიო-დე-ლა-პლატის ნაპირზე. მიიჩნევა მონტევიდეოს მეტროპოლიის გაგრძელებად, რომელიც მას დასავლეთით ესაზღვრება, აღმოსავლეთიდან კი კოსტა-დე-ორო აკრავს. ამჟამინდელი სახელი ეწოდა და ქალაქად გამოცხადდა 1994 წლის 19 ოქტომბერს. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, სიუდად-დე-ლა-კოსტა ურუგვაის სიდიდით მესამე ქალაქია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ.
სიუდად-დე-ლა-კოსტა ეწოდება მუნიციპალიტეტსაც, რომელსაც ის მიეკუთვნება.
ისტორია
ეს ტერიტორია, რომელსაც 16 კმ სიგრძის ქვიშიანი პლაჟი აკრავს, XIX საუკუნეში რინკონ-დე-კარასკოს სახელით იყო ცნობილი. დასახლება თანდათან XX საუკუნიდან დაიწყო და წარმოიქმნა კურორტები. არეალის მოსახლეობის დიდი ნაწილი აქ მხოლოდ ზაფხულში და უქმე დღეებში ცხოვორბს, დანარჩენ ნაწილს კი მონტევიდეოში ატარებს. მკვიდრი მოსახლეობის დიდი ნაწილიც მონტევიდეოშია დასაქმებული.
იხილეთ აგრეთვე
ურუგვაის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ქალაქის ოფიციალური საიტი
კანელონესის დეპარტამენტის ოფიციალური საიტი
ურუგვაის ქალაქები
Inquisitor varicosa

Inquisitor varicosa — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
არბათანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

არბათანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
არბათანი შეიძლება აღნიშნავდეს:
აზერბაიჯანი
არბათანი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შარურის რაიონში.
არბათანი — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, სალიანის რაიონში.
ირანი
არბათანი — სოფელი ირანში, ჰარისის შაჰრესტანში.
არბათანი — სოფელი ირანში, მარენდის შაჰრესტანში.
ქარი ტირიფებში

ქარი ტირიფებში — საბავშვო ლიტერატურის კლასიკური ნაწარმოები, რომლის ავტორია კენეთ გრემი. იგი პირველად 1908 წელს დაიბეჭდა. რომანის მთავარი მოქმედი გმირები არიან ანთროპომორფული ცხოველები, რომლებიც ინგლისში, პასტორალურ გარემოში ცხოვრობენ. რომანი აღსანიშნავია მისტიურობის, თავგადასავლების, მორალის და მეგობრული სულისკვეთების თემებით. იგი აღინიშნება თემზის ველის ბუნების აღწერით.
1908 წელს გრემმა დატოვა ინგლისის ბანკში დაკავებული თანამდებობა. იგი დაბრუნდა კუკჰემში (ბერკშირი), სადაც გაიზარდა და თემზის ნაპირთან ხანგრძლივი პერიოდი გაატარა. ისევე, როგორც წიგნის პერსონაჟები, იგი მოგზაურობდა ნავებით და თავის შვილს, ალისტერს, სხვადასხვა გამოგონილ ამბავს უამბობდა, შემდეგ კი მათ იწერდა.
1909 წელს თეოდორ რუზველტმა გრემს მისწერა, რომ მას იმდენად ხშირად ჰქონდა წაკითხული ეს წიგნი, რომ მისი პერსონაჟები მეგობრებად იქცნენ. ალან მილნის მიერ რომანი ადაპტირებული იქნა სპექტაკლად Toad of Toad Hall, 1929 წელს. 2003 წელს BBC-ის გამოკითხვაში The Big Read რომანმა მე-16 პოზიცია დაიკავა.
2014 წელს წიგნი რობერტ ინგემის ფერადი ილუსტრაციების თანხლებით ქართულ ენაზე ქარჩხაძის გამომცემლობამ გამოსცა.
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ბოდლეანური ბიბლიოთეკის საიტზე
სურათები და ნაწყვეტები ამერიკული სპექტაკლიდან
სქოლიო
1908 წლის რომანები
ბრიტანული საბავშვო რომანები
ლიტერატურა ანთროპომორფული პერსონაჟებით
აპლიტი

აპლიტი — მაგმური, ღიად შეფერილი, ძარღვოვანი ქანი, წვრილმარცვლოვანი გრანიტი. ძალიან ღარიბია ქარსითა და სხვა ფერადი კომპონენტებით. მეტწილად დაკავშირებულია გრანიტებთან და აგებულია კვარცით, ტუტე მინდვრის შპატებითა და იშვიათად მჟავა პლაგიოკლაზებით. აპლიტის აქცესორული მინერალებია: გრანატი, ცირკონი, ტურმალინი, აპატიტი, ორთიტი და სხვა. აპლიტის სტრუქტურა წვრილმარცვლოვანია, მინერალურ მარცვლებს არა აქვთ სწორი მოხაზულობა. აპლიტი — მაგმის დიფერენციაციის პროდუქტია. იყენებენ კერამიკულ წარმოებაში.
რესურსები ინტერნეტში
მაგმური ქანები
დიმიტრი მურატოვი

დიმიტრი მურატოვი
დიმიტრი ანდრიას ძე მურატოვი (დ. 29 ოქტომბერი, 1961) — რუსი ჟურნალისტი, ტელეწამყვანი და რუსულ გაზეთ „ნოვაია გაზეტას“ მთავარი რედაქტორი. 2021 წელს მარია რესასთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში „გამოხატვის თავისუფლების დაცვისთვის, რაც დემოკრატიისა და ხანგრძლივი მშვიდობის წინაპირობაა“.
მურატოვმა 1993 წელს რამდენიმე სხვა ჟურნალისტთან ერთად დააარსა პროდემოკრატიული გაზეთი „ნოვაია გაზეტა“. ის გაზეთის მთავარი რედაქტორი იყო 1995 წლიდან 2017 წლამდე, აღნიშნული თანამდებობა ხელმეორედ 2019 წელს დაიკავა. გაზეთი ცნობილია ისეთი სენსიტიური თემებით, როგორიცაა სამთავრობო კორუფცია და ადამიანის უფლებების დარღვევა. როგორც მთავარმა რედაქტორმა, გამოაქვეყნა ანა პოლიტკოვსკაიას სტატიები, რომლებიც ამოწმებდნენ პუტინის ადმინისტრაციას. ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტის თანახმად, მურატოვმა ხელი შეუწყო „ერთადერთ მართლაც კრიტიკული გაზეთის შექმნას, რომელსაც დღესდღეობით რუსეთში ეროვნული გავლენა აქვს“.
ადრეული ცხოვრება და განათლება
დიმიტრი მურატოვი დაიბადა 1961 წლის 30 ოქტომბერს, ქალაქ კუიბიშევში (1991 წლიდან — სამარა). ხუთი წელი სწავლობდა კუიბიშევის (ახლანდელი სამარა) სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, სადაც დაინტერესდა ჟურნალისტიკით. კოლეჯში სწავლის დროს დაუკავშირდა ადგილობრივ გაზეთებს და ნახევარ განაკვეთზე მუშაობდა ჟურნალისტიკის სამყაროში.
1983 წლიდან 1985 წლამდე, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, მსახურობდა საბჭოთა არმიაში საკომუნიკაციო ტექნიკის უსაფრთხოების სპეციალისტად.
ადრეული კარიერა
1987 წელს მურატოვმა მუშაობა გაზეთ „ვოლჟსკი კომსომოლეცის“ კორესპონდენტად დაიწყო. მან მის ზემდგომებზე ისეთი შთაბეჭდილება მოახდინა, რომ პირველი წლის ბოლოს მურატოვი დანიშნეს „კომსომოლსკაია პრავდას“ ახალგაზრდული განყოფილების ხელმძღვანელად, შემდეგ კი ახალი ამბების სტატიების რედაქტორად დააწინაურეს. მურატოვმა „კომსომოლსკაია პრავდა“ 1992 წელს დატოვა.
ჯილდოები
მურატოვს მრავალი ჯილდო მიუღია ჟურნალისტიკაში შეტანილი წვლილისთვის. მან ჟურნალისთა დაცვის კომიტეტისგან 2007 წელს მიიღო CPJ-ის პრესის თავისუფლების საერთაშორისო ჯილდო, პრესის თავისუფლების დაცვისას გამოჩენილი სიმამაცისთვის. 2010 წლის 29 იანვარს საფრანგეთის მთავრობამ ჟურნალისტების თავისუფლებისადმი ერთგულებისთვის აღიარა. მას მიენიჭა საპატიო ლეგიონის ორდენი; 2010 წლის მაისში გაემგზავრა ნიდერლანდებში, რათა მიეღო ოთხი თავისუფლების ჯილდო „ნოვაია გაზეტასთვის“. 2016 წელს მურატოვმა მიიღო თავისუფლების ოქროს კალმის ჯილდო გაზეთებისა და ახალი ამბების გამომცემელთა მსოფლიო ასოციაციისგან.
მურატოვს მიენიჭა 2021 წლის ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში, ფილიპინელ მარია რესასთან ერთად, „გამოხატვის თავისუფლების დასაცავად, რაც დემოკრატიისა და ხანგრძლივი მშვიდობის წინაპირობაა“. წევრია დემოკრატიული პოლიტიკური პარტიისა „იაბლოკო“.. მოსკოვის კრემლმა მურატოვს ნობელის პრემიის მოპოვება მიულოცა. მურატოვმა განაცხადა, რომ პრიზს ალექსეი ნავალნის გადასცემდა, მისი არჩევანი რომ ყოფილიყო.
გაზეთ „მედუზასთვის“ მიცემულ ინტერვიუში მურატოვმა განაცხადა, რომ მისი ნობელის პრემია ეკუთვნის „ნოვაია გაზეტას“ ყველა ჟურნალისტს, რომლებიც მოკლეს გამოძიებების ჩატარების გამო.
რესურსები ინტერნეტში
მურატოვი Nobelprize.org-ზე
დიმიტრი მურატოვი
სქოლიო
რუსი ნობელის პრემიის ლაურეატები
ნობელის პრემიის ლაურეატები მშვიდობის განმტკიცებაში
რუსი მამაკაცი ჟურნალისტები
საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალრები
რუსი ჟურნალისტები
დაბადებული 1961
Tsarevets, Kardzhali Province

Tsarevets, Kardzhali Province
Tsarevets is a village in Kardzhali Municipality, Kardzhali Province, southern Bulgaria.
References
Villages in Kardzhali Province
Misti

Misti, also known as Putina or Guagua Putina, is a stratovolcano of andesite, dacite, and rhyolite located in southern Peru near the city of Arequipa. With its seasonally snow-capped, symmetrical cone, Misti stands at above sea level and lies between the Chachani massif and Pichu Pichu volcano. Its last eruption was in , 198 years after its previous documented eruption.
Description
Misti has three concentric craters. Active fumaroles (volcanic gas vents) can be seen in the inner crater. Near the inner crater, six Inca mummies and rare Inca artifacts were found in 1998 during a month-long excavation directed by archaeologists Johan Reinhard and Jose Antonio Chavez. These findings are currently stored at the Museo de Santuarios Andinos in Arequipa.
The volcano has two main climbing routes. The Pastores route starts at . Usually a camp is made at at Nido de Aguilas. The Aguada Blanca route starts at near the Aguada Blanca reservoir, and a camp is made at at Monte Blanco (the camp is named after Mont Blanc, the summit of which is approximately the same elevation as the camp). Neither climbing route presents technical difficulties, but both are considered strenuous because of the steep loose sand slopes.
Surrounding area
A long history of eruptions from Misti and its neighboring volcanoes has caused the local soil to be extremely fertile, making the surrounding area one of the most agriculturally productive in Peru. Locals also make extensive use of a white volcanic rock called sillar, which is strong but easily workable. The city of Arequipa has a significant number of buildings constructed with sillar, resulting in the nickname la ciudad blanca ("the white city").
Gallery
See also
List of volcanoes in Peru
References
Bibliography
External links
Stratovolcanoes of Peru
Mountains of Arequipa Region
Andean Volcanic Belt
Subduction volcanoes
Mountains of Peru
Holocene stratovolcanoes
Quaternary South America
Five-thousanders of the Andes
ბრეიგელი (ინსტიტუტი)

ბრეიგელი (ინსტიტუტი)
ბრეიგელი (BRUEGEL - ნაწარმოები Brussels European and Global Economic Laboratory-დან) — ევროპული კვლევითი ორგანიზაცია, ანალიტიკური ინსტიტუტი. კვლევის ძირითადი მიმართულება საერთაშორისო ეკონომიკაა. დაარსდა 2004 წელს, ბრიუსელში, არაკომერციული კვლევითი ორგანიზაციის სახით.
კვლევის ძირითად მიმართულებებს კოორდინაციას უწევს ორგანიზაციის სამეცნიერო საბჭო, რომელშიც 8 დამოუკიდებელი მეცნიერია გაერთიანებული. ძირითად მიმართულებებს წარმოადგენს: ევროკავშირის მაკროეკონომიკა, ფინანსური ბაზრების რეგულირების საკითხები, ინოვაციები (კონკურენციის განვითარება საბაზრო ურთიერთობების პირობებში).
წევრები
ამ ანალიტიკური ინსტიტუტის მოღვაწეობა თავის მხრივ უნიკალურია. მასში გაერთიანებულები არიან როგორც სახელმწიფოები, ასევე მსხვილი საერთაშორისო კორპორაციები და საერთაშორისო ეკონომიკური ორგანიზაციები.
2015 წლის მონაცემებით, ორგანიზაციის წევრები არიან:
1. სახელმწიფოები: ავსტრია, ბელგია, კვიპროსი, დანია, ფინეთი, საფრანგეთი, გერმანია, უნგრეთი, ირლანდია, იტალია, ლუქსემბურგი, მალტა, პოლონეთი, სლოვაკეთი, ესპანეთი, შვედეთი, ნიდერლანდები, დიდი ბრიტანეთი.
2. კომპანიები: BBVA, BLACKROCK, Deutsche Bank, T-Mobile , eBay, eDF, Enel, EURONEXT, GENERALI, Goldman Sachs, Google, HSBC, Huawei, IBERDROLA, ING, MECM Ltd, MetLife, Microsoft, Moody's, Morgan Stanley, NOVARTIS, Pfizer, Prudential, Qualcomm, Schroders, Shell Oil Company, Société Générale, Standard & Poor's, Standard Chartered, Telefónica, Toyota, Tudor Funds, UniCredit.
3. საერთაშორისო ეკონომიკური ორგანიზაციები: ევროპის საინვესტიციო ბანკი, ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკი.
რესურსები ინტერნეტში
ბრეიგელის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ეკონომიკური ორგანიზაციები
სამი სიცოცხლე (ფილმი)

სამი სიცოცხლე (ფილმი)
სამი სიცოცხლე — 1925 წლის ქართული საბჭოთა ორსერიიანი ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ივანე პერესტიანის მიერ, გადაღებულია გიორგი წერეთლის რომან „პირველი ნაბიჯის“ მიხედვით. ფილმი 1966 წელს აღადგინა და გაახმოვანა რეჟისორმა გიგა ლორთქიფანიძემ. პერესტიანი ამ ფილმს თავის საუკეთესო ნამუშევრად მიიჩნევდა.
სიუჟეტი
ფილმში აღწერილია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ერთი ქართული ოჯახის დრამატული თავგადასავალი. ფოთელ ვაჭარს, ბახვა ფულავას ღარიბი მკერავი ქალი, ესმა შეუყვარდება და ცოლად მოიყვანს. ლამაზი ესმას ცდუნების სურვილი აზნაურ იერემია წარბას მოსვენებას დაუკარგავს, ბედნიერ ოჯახს თავს დაესხმება და ესმას გაიტაცებს. მდევრებისგან შევიწროებული იერემია, საწადელს რომ ვერ მიაღწევს, ქალს დაუნდობლად მოკლავს. გავლენიანი თავადის ქალის, ვალიდას წყალობით იერემია სასჯელს თავს დააღწევს. ბახვა მართლმსაჯულების იმედს დაკარგავს, იერემიას საძინებელში შეიპარება და დამნაშავეს თვითონ გაუსწორდება.
როლებში
ნატო ვაჩნაძე — ესმა
მიხეილ გელოვანი — ბახვა ფულავა
დიმიტრი ყიფიანი — იერემია წარბა
ანა ლაგზდე — ქალბატონი სალომე
ზაქარია ბერიშვილი — მეირა
თამარ ბოლქვაძე — ვალიდა
კოტე მიქაბერიძე — ბათუ
ვლადიმერ ობოლენსკი — პოლკოვნიკი ლებოვი
ივანე კრუჩინინი — სასამართლოს პალატის თავმჯდომარე
ცეცილია წუწუნავა — სასამართლოს მოსამსახურე
პატვაკან ბარხუდარიანი — შელია
გადაღება
იერემია წარბას როლზე პერესტიანმა არაპროფესიონალი მსახიობი დიმიტრი ყიფიანი ცოლის რეკომენდაციით აიყვანა. რეჟისორი ყიფიანის გამოხედვამ მოხიბლა. ესმას დაკრძალვის მასობრივი სცენები აბაშაში იქნა გადაღებული ხალხის უშუალო მონაწილეობით.გადაღებები მიმნდინარეობდა გურიაში, სამეგრელოში, ფოთსა და თბილისში.
შეფასება
ლიტერატურული პირველწყაროსგან განსხვავებით ფილმში გამარტივებულია მხატვრული სახეები. ნაჩვენებია ორი სოციალური კლასის, არისტოკრატიისა და ვაჭართა ჭიდილი, რასაც ეწირება პატიოსანი მშრომელი ქალი ესმა, რომლის უბრალოება და სისადავე მაყურებელში თანაგრძნობას და სიყვარულს იწვევს.
მთავარმა სარეპერტუარო კომისიამ ფილმი თავიდან დაიწუნა. ფილმის ნაკლად ებრაელი მეირას სახეში დანახული ანტისემიტური ტენდენციები დასახელდა., მაგრამ ფილმი ბევრმა დაიცვა, მათ შორის სსრკ განათლების პირველმა კომისარმა ანატოლი ლუნაჩარსკიმ., რომელმაც ფილმს გზა გაუკვალა კინოეკრანებისკენ. ფილმში ისეთმა მახასიათებლებმა, როგორებიცაა სექსუალობა, ძალადობა, მკვლელობა და მოვლენათა სინქრონულობა, განაპირობა მისი პოპულარობა.ფილმის შემოსავლებმა სამჯერ გადააჭარბა დანახარჯებს.
ლიტერატურა
სქოლიო
სსრკ-ის მუნჯი ფილმები
1925 წლის ქართული ფილმები
ივანე პერესტიანის ფილმები
მუნჯი ფილმები
შავ-თეთრი ფილმები
მელოდრამები
ქართულ რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
პაშა ბანკი საქართველო

პაშა ბანკი საქართველო
პაშა ბანკი — ბაქოში სათაო ოფისის მქონე ფინანსური ინსტიტუტი, რომელიც ოპერირებს აზერბაიჯანში, საქართველოსა და თურქეთში. პაშა ბანკი მსხვილ და საშუალო ზომის საწარმოებს სთავაზობს კორპორატიული და საინვესტიციო საბანკო მომსახურების სრულ სპექტრს.
ისტორია
პაშა ბანკი 2007 წელს დაარსდა აზერბაიჯანში. ის სააქციო კაპიტალის მიხედვით ქვეყნის საბანკო სექტორში პირველია, ხოლო აქტივების სიდიდით კი — ხუთეულში შედის. Standard and Poor’s-ის მიერ ბანკს მინიჭებული აქვს გრძელვადიანი ‘BB-’ და მოკლევადიანი ‘B’ რეიტინგი სტაბილური პროგნოზით. Fitch Ratings-ის მიერ კი პაშა ბანკს მიენიჭა ‘B+’ რეიტინგი სტაბილური პროგნოზით. პაშა ბანკი შედის PASHA Holding-ის შემადგენლობაში, რომელიც თავის მხრივ წარმოადგენს აზერბაიჯანის ერთ-ერთ უმსხვილეს საინვესტიციო ჯგუფს. PASHA Holding ფლობს აქტივებს ეკონომიკის შემდეგ სექტორებში: დაზღვევა, საბანკო საქმიანობა, უძრავი ქონების მართვა, მშენებლობა, ტურიზმი და სხვა. პაშა ბანკმა საქართველოში ოპერირება 2013 წელს დაიწყო, ხოლო თურქეთში — 2015 წლის დასაწყისში.
პროდუქტები და მომსახურება
პაშა ბანკი მსხვილ და საშუალო ზომის საწარმოებს სთავაზობს კორპორატიული და საინვესტიციო საბანკო მომსახურების სრულ სპექტრს: კორპორატიულ სესხებს, დეპოზიტებს, სავაჭრო ოპერაციების დაფინანსებას, სახაზინო ოპერაციებს, ფასიანი ქაღალდების ემისიას და სხვა პროდუქტებს.
მოგებული ნომინაციები
პაშა ბანკი საქართველოს მოგებული აქვს სხვადასხვა ადგილობრივი და საერთაშორისო ნომინაცია:
„2015 წლის ყველაზე სწრაფად მზარდი კორპორატიული ბანკი საქართველოში“ - International Finance Magazine;
„2015 წლის ყველაზე სწრაფად მზარდი კორპორატიული ბანკი საქართველოში“ - Global Banking and Finance Review Awards;
„წლის ბანკი“ - Caspian Energy Group, 2014;
„წლის ახალი მოთამაშე ქართულ მარკეტინგში“ - EGO 2014 Awards.
პაშა ბანკი ფლობს სხვადასხვა ჯილდოს შემდეგ ნომინაციებში:
„საუკეთესო სოციალური პასუხისმგებლობის პროგრამა (CSR) ევროპაში“ - emeafinance magazine, 2012;
„აზერბაიჯანის საუკეთესო საინვესტიციო ბანკი“ - International Finance Magazine, 2013;
„საუკეთესო კომერციული ბანკი აზერბაიჯანში“ - World Finance Magazine, 2013;
რესურსები ინტერნეტში
PASHA Bank Georgia
PASHA Bank
PASHA Holding
International Finance Magazine – 2015
Global Banking & Finance Review Awards – 2015
CSR Projects
Presentation
Financial Indices as per II Quarter of 2015
Georgian Banks
საქართველოს ბანკები