ნიუ-იორკის მე-20 საარჩევნო ოლქის სპეციალური არჩევნები (2009)

ნიუ-იორკის მე-20 საარჩევნო ოლქის სპეციალური არჩევნები (2009)
ნიუ-იორკის მე-20 საარჩევნო ოლქის სპეციალური არჩევნები ჩატარდა 2009 წლის 31 მარტს, რათა შეევსო კონგრესში ოლქის წარმომადგენლის ვაკანტური ადგილი, მას შემდეგ რაც წინა წარმომადგენელი, კირსტენ ჯილიბრენდი დაინიშნა აშშ-ის სენატორად ნიუ-იორკის შტატიდან. ჯილიბრენდმა ჩაანაცვლა ჰილარი კლინტონი, რომელმაც ახლადარჩეული პრეზიდენტის, ბარაკ ობამას კაბინეტში სახელმწიფო დეპარტამენტი ჩაიბარა. ოლქის წარმოდგენისთვის ორი ძირითადი კანდიდატი იბრძოდა: ბიზნესმენი დემოკრატი სკოტ მერფი და ნიუ-იორკის შტატის ასამბლეის უმცირესობის ლიდერი, რესპუბლიკელი ჯიმ ტედისკო. თავიდან, არჩევნებში მონაწილეობას იღებდა ლიბერტარიანული პარტიის კანდიდატი ერის სანდუელიც, თუმცა, საბოლოო ჯამში, ბიულეტენში მისი სახელი აღარ იყო.
ნიუ-იორკის მეოცე საარჩევნო ოლქი ისტორიულად საკმაოდ კონსერვატიული იყო და ამიტომაც, თავდაპირველად, გამოკითხვებში ტედისკო ლიდერობდა, თუმცა უკვე 2009 წლის თებერვლისთვის ექსპერტები ორივე კანდიდატის გამარჯვების შესაძლებლობას თანაბრად მიიჩნევდნენ. რესპუბლიკურ პარტიაში მიიჩნევდნენ, რომ ეს არჩევნები იყო რეფერენდუმი პრეზიდენტ ობამას ეკონომიკურ პოლიტიკასთან დაკავშირებით და ამიტომაც, ტედისკოს კამპანიას დაახმარეს საკმაოდ დიდი თანხა და არაერთი ცნობილი სახე, მათ შორის წარმომადგენელთა პალატის ყოფილი სპიკერი და 1994 წლის „რესპუბლიკური რევოლუციის“ შემოქმედი ნიუტ გინგრიჩი, წარმომადგენელთა პალატის უმცირესობის ლიდერი და მომავალი სპიკერი ჯონ ბეინერი და ნიუ-იორკის ყოფილი გუბერნატორი ჯორჯ პატაკი. დემოკრატებმა, თავის მხრივ, მერფის მხარდასაჭერად კირსტენ ჯილიბრენდი, ვიცე-პრეზიდენტი ჯო ბაიდენი და პრეზიდენტი ბარაკ ობამა გამოიყვანეს ასპარეზზე.
კამპანიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საკითხი იყო ორივე კანდიდატის აზრი ობამას ეკონომიკურ პოლიტიკასთან, განსაკუთრებით კი ეკონომიკის მასტიმულირებელ გეგმასთან დაკავშირებით. მერფი გეგმის მხარდამჭერი იყო, ხოლო ტედისკო კამპანიის ბოლო ეტაპამდე საკუთარ აზრს არ აფიქსირებდა, თუმცა, საბოლოო ჯამში, გეგმის წინააღმდეგ გამოვიდა. ტედისკოს აზრით, მერფის გეგმისადმი მხარდაჭერამ განაპირობა ამერიკული საერთაშორისო ჯგუფის ბონუსებთან დაკავშირებული სკანდალი. ტედისკო აგრეთვე ხშირად უსვამდა ხაზს, რომ მერფის 90-იან წლებში დაარსებულ კომპანიებზე გადასახადები საერთოდ არ გადაუხდია. მერფი, თავის მხრივ, ხშირად იმეორებდა, რომ ტედისკოს საცხოვრებელი ადგილი ოლქში სულ არ მდებარეობდა.
არჩევნები იმდენად დაძაბული იყო, რომ ადრე მიცემული ხმების დათვლის შემდეგ, ორივე კანდიდატს 77,225 ხმა ჰქონდა. არჩევნების ბედი გადაწყვიტა „Absentee ballot“-ებმა, რომლებსაც 13 აპრილამდე იღებდნენ. თავდაპირველად, ტედისკო წინ იყო, თუმცა, 10 აპრილისთვის მერფი გაიჭრა წინ და უკვე 23 აპრილისთვის მას 401 ხმით მეტი ჰქონდა. მეორე დღეს, ტედისკომ მარცხი აღიარა, ხოლო 29 აპრილს მერფიმ უკვე ფიცი დადო და მოვალეობების შესრულებას შეუდგა. მერფის წარმატების მიზეზად ასახელებენ მის მხარდაწერას ობამასადმი და 2008 წლის არჩევნებში დემოკრატების ტრიუმფალურ ტალღას.
სიტუაცია არჩევნებამდე
2009 წლისთვის, მეოცე საარჩევნო ოლქში გაერთიანებული იყო კოლუმბიის, დათჩესის, დელავერის, ესექსის, გრინის, ოთსეგოს, რენსელაერის, სარატოგას, უორენისა და ვაშინგტონის რაიონები ან მათი ნაწილი. გამომდინარე მოსახლეობის კონსერვატიული განწყობილებებიდან, ოლქს კონგრესში ძირითადად რესპუბლიკელები წარმოადგენდნენ(2002 წელს, ჯონ სუინიმ, იმ დროისთვის მოქმედმა კონგრესმენმა განაცხადა, რომ „რესპუბლიკელს ამ ოლქში დამარცხება არ შეუძლია“), თუმცა, 2006 წლის შუალედურ არჩევნებზე, როცა დემოკრატებმა კონგრესის ორივე პალატის კონტროლი მოიპოვეს, მოქმედი კონგრესმენი სუინი კონსერვატორმა დემოკრატმა კირსტენ ჯილიბრენდმა დაამარცხა. 2008 წლის ნოემბრისთვის, ოლქში რესპუბლიკური პარტიის რეგისტრირებული წევრები და მხარდამჭერები დემოკრატებს 70,632-ით ჭარბობდნენ; თუმცა, 2002 წელს, როცა ოლქის ტერიტორია პირველად მოხაზეს, რესპუბლიკელების უპირატესობა უფრო დიდი, 93,337 ადამიანი იყო. 2004 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში რესპუბლიკელმა ჯორჯ უოკერ ბუშმა დემოკრატი ჯონ კერი 8 პროცენტის სხვაობით დაამარცხა, თუმცა, უკვე 2008 წელს დემოკრატმა ბარაკ ობამამ რესპუბლიკელ ჯონ მაკ-კეინზე 3 პროცენტის სხვაობით იმარჯვა (დაახლოებით 330 000 ხმიდან, ობამამ 10 000-ით მეტი მოიპოვა), ხოლო ჯილიბრენდის უპირატესობა ოპონენტისადმი 2008-ში კიდევ უფრო დიდი იყო და 24 პროცენტი შეადგინა.
პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ, ბარაკ ობამას ერთ-ერთი პირველი გადაწყვეტილება იყო დემოკრატთა პრაიმერში მისი უმთავრესი კონკურენტი, სენატორი ნიუ-იორკის შტატიდან და ყოფილი პირველი ლედი ჰილარი კლინტონი სახელმწიფო მდივნის თანამდებობზე წარედგინა. სახელმწიფო მდივნად გახდომისთვის, კლინტონს სენატორის პოსტის დატოვება მოუწია. 2009 წლის იანვარში, კონგრესში ნიუ-იორკის მეოცე ოლქის წარმომადგენლის პოსტი ვაკანტური გახდა მას შემდეგ, რაც გუბერნატორმა დეივიდ პიტერსონმა ჯილიბრენდი სენატორად კლინტონის მაგივრად დანიშნა. 2009 წლის 23 თებერვალს, იმავე პიტერსონმა გამოაცხადა, რომ სპეციალური არჩევნები 2009 წლის 31 მარტს ჩატარდებოდა; აღსანიშნავია, რომ შტატის კანონმდებლობის თანახმად, პიტერსონს შეეძლო, არჩევნები 2010 წლის ივლისამდე არ დაენიშნა. „Rothenberg Political Report“-მა, ისევე როგორც „Cook Political Report“-მა ორივე კანდიდატის შანსები თანაბრად შეაფასა.
კანდიდატები
პარტიების კანდიდატთა შერჩევისთვის გამოიყენებოდა ტიპური პრაიმერისგან განსხვავებული სისტემა: კანდიდატებს ირჩევდა პარტიის რაიონული კომიტეტი, რომლის არჩევნის მნიშვნელობა დამოკიდებული იყო იმაზე, თუ რამდენი დარეგისტრირებული რესპუბლიკელი ან დემოკრატი ამომრჩეველი ცხოვრობდა რაიონში.
რესპუბლიკური პარტია
კანდიდატობისთვის იბრძოდენ ნიუ-იორკის შტატის სენატის წევრი ბეთი ლიტლი და ჯონ ფასო, შტატის ასამბლეაში უმცირესობის ყოფილი ლიდერი და 2006 წელს გუბერნატორობის კანდიდატი. აგრეთვე დადიოდა ხმები, რომ კენჭს იყრიდა ქალაქ ნიუ-იორკის მერის, მილიარდერ მაიკლ ბლუმბერგის ყოფილი თანაშემწე რიჩარდ ვაგერი და შტატის სენატის წევრი სტიფენ სალანდი. ალექსანდრე „სენდი“ ტრედუელმა, შტატის ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა და 2008 წელს კონგრესის წევრობის კანდიდატმა გამოაცხადა, რომ ბრძოლაში ჩართვას არ აპირებდა. 24 იანვარს, შტატის ასამბლეის უმცირესობის მოქმედმა ლიდერმა ჯიმ ტედისკომ მხარდაჭერა მიიღო სარატოგის რაიონის რესპუბლიკური პარტიის თავმჯდომარისგან, ხოლო გრინის რაიონმა მხარი დაუჭირა ფასოს.
საბოლოო გამარჯვებული 2009 წლის 27 იანვარს გამოვლინდა და ეს ჯიმ ტედისკო აღმოჩნდა. ასამბლეაში იგი წარმოადგენდა 110-ე ოლქს, რომელიც მოიცავდა სარატოგას რაიონის დიდი ნაწილს. ტედისკოს საცხოვრებელი ადგილი უშუალოდ მე-20 ოლქში არ მდებარეობდა, თუმცა, მის ტერიტორიაზე ის უძრავ ქონებას ფლობდა და გარდა ამისა, მისი წინა, 110-ე ოლქი საზღვრებში 20-ს დიდად ემთხვეოდა. კამპანიის დროს ტედისკოს საცხოვრებელი ადგილის საკითხს მაინც დიდი ყურადღება დაეთმო.
დემოკრატიული პარტია
31 იანვარს, „The Post-Star“-მა დაწერა, რომ დემოკრატიული პარტიის შესაძლო კანდიდატთა სიაში ექვსი ადამიანიღა იყო დარჩენილი. 1 თებერვალს, პარტიის რაიონული განყოფილებების თავმჯდომარეები ექვსივეს ალბანიში შეხვდნენ და საბოლოო ჯამში, ნიუ-იორკის შტატის ზემო ნაწილის ბიზნესმენთა ასოციაციის პრეზიდენტი, სკოტ მერფი აირჩიეს. ცნობილია, რომ კანდიდატობის სურვილი აგრეთვე ჰქონდათ სარატოგის რაიონის დემპარტიის თავმჯდომარეს, ლარი ბულმანს, „New York Rangers“-ის ყოფილ მოთამაშეს მაიკ რიხტერს, ქალაქ ქოქსაქის საზედამხედველო საბჭოს წევრ ალექს ბეტკესა და ტრეისი ბრუქსს.
სხვა პარტიები
ნიუ-იორკის შტატის კანონმდებლობის მიხედვით, ბიულეტენში შეიძლება ერთი და იმავე ადამიანი სხვადასხვა პარტიის კანდიდატი იყოს. ნიუ-იორკის კონსერვატიულმა პარტიამ თავის კანდიდატად ჯიმ ტედისკო 9 თებერვალს დაასახელა, ხოლო 17 თებერვალს მშრომელ ოჯახთა პარტიამ მხარი მერფის დაუჭირა. 1 მარტს, მე-20 ოლქში რესპუბლიკურისა და დემოკრატიულის შემდეგ ყველაზე გავლენიანმა დამოუკიდებლობის პარტიამ მხარი მერფის დაუჭირა. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა პარტიამ ამ ოლქში მხარი დემოკრატს დაუჭირა.
ლიბერტარიანული პარტიის კანდიდატი ნიუ-იორკის განყოფილების თავმჯდომარე ერიკ სანდუელი იყო. თუმცა, 25 მარტს იგი ბიულეტენიდან ამოიღეს, რადგანაც მის მიერ შეგროვებული 6,730 ხელმოწერიდან 3,786 ხარვეზით იყო. შტატის კანონმდებლობის მიხედვით, კონგრესის არჩევნებში მონაწილე უპარტიო კანდიდატებმა ბიულეტენში მოსახვედრად მინიმუმ 3,500 უხარვეზო ხელმოწერა უნდა შეაგროვონ. სანდუელის 6000 ხელმოწერასთან დაკავშირებით პრეტენზია გამოთქვა სატაროგას რაიონის ორმა მცხოვრებმა; სანდუელმა მის წინააღმდეგ კამპანიის წარმართვაში ტედისკო დაადანაშაულა. ხარვეზიანად მიჩნეული ხელმწერების უმრავლესობის პრობლემა იყო ის, რომ ადამიანები, რომლებმაც ხელი მოაწერეს, თავიანთ მისამართად წერდნენ ადგილს, სადაც ფოსტას იღებდნენ და არა ადგილს, სადაც იმ პერიოდისთვის რეალურად ცხოვრობდნენ. „Absentee Ballot“-ები, რომლებიც სანდუელის მხარდასაჭერად გაგზავნეს, ანულირებული იყო. 27 მარტს, სანდუელმა გამოაცხადა რომ არჩევნებში ხმას მერფის მისცემდა და მხარდაჭერებს მოუწოდა, ასევე გაეკეთებინათ.
საარჩევნო კამპანია
საარჩევნო შტაბები ოთხ დებატზე შეთანხმდნენ. პირველი ჩატარდა 2 მარტს ტედისკოსა და მერფის შორის. მეორე, რომლის სპონსორებიც WHMT და „Times Union“ იყვნენ, 19 მარტს ჩატარდა და მასში მონაწილებოა მერფიმ და ლიბერტარიანელმა სანდუელმა მიიღეს. ტედისკო ამ დროს ამომრჩევლებთან შეხვედრა ჩაატარა და დებატებს არ დაესწრო, რის მიზეზადაც დაასახელა, რომ ფორმატი არ შეეფერებოდა იმას, რაზეც თავდაპირველად შეთანხმდნენ. მესამე დებატი 23 მარტს, ხოლო საბოლოო 26 მარტს შედგა.
ორივე პარტიის სტრატეგოსები მიიჩნევდნენ, რომ არჩევნების შედეგი იქნებოდა „პრეზიდენტ ობამას ეკონომიკური პოლიტიკის რეფერენდუმი“. რესპუბლიკური ნაციონალური კომიტეტის თავმჯდომარემ, მაიკლ სტილმა განაცხადა, რომ ეს არჩევნები იყო პირველი იმ სამი „უმნიშვნელოვანესი არჩევნებიდან“, რომელიც რესპუბლიკელებს უნდა მოეგოთ. რესპუბლიკელთა ხელმძღვანელობისთვის არჩევნები მართლაც მნიშვნელოვანი იყო და ტედისკოს კამპანიისთვის სახსრების მოძიებაში ეხმარებოდნენ მაიკლ სტილი, ნიუ-იორკის ყოფილი გუბერნატორი ჯორჯ პატაკი, წარმომადგენელთა პალატის უმცირესობის ლიდერი ჯონ ბეინერი და წარმომადგენელთა პალატის ყოფილი სპიკერი ნიუტ გინგრიჩი. სტილი ოლქს ორჯერაც კი ეწვია. მერფის სახსრების მოძიებაში სენატორი ჩაკ შუმერი დაეხმარა, ხოლო კირსტენ ჯილიბრენდი მის სასარგებლოდ აგიტაციაში იყო ჩართული. არჩევნებამდე ერთი კვირით ადრე, ბარაკ ობამამ წერილი მისწერა მხარდამჭერებს და მოუწოდა, მერფისთვის მიეცათ ხმა და მის კამპანიას დახმარებოდნენ. 25 მარტს, გამოვიდა რადიორეკლამა, სადაც მხარდაჭერა მერფის ვიცე-პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა აღუთქვა. იმავე დღეს, დემოკრატიული ნაციონალური კომიტეტის თავმჯდომარემ, ტიმ კეინმა პარტიის 500 უმსხვილეს შემომწირველს მისწერა და მერფის დახმარება სთხოვა.
რესპუბლიკურმა ნაციონალურმა კომიტეტმა ტედისკოს კამპანიაზე 100 000 აშშ დოლარი დახარჯა, ხოლო დემოკრატთა საკონგრესო კამპანიის კომიტეტმა მერფის კამპანიისთვის 150 000 დოლარი გაიღო. მომსახურების სფეროს საერთაშორისო პროფკავშირმა მერფის 315 000 შესწირა, ხოლო ნიუ-იორკის შტატის მასწავლებელთა გაერთიანებამ წევრებს მისი მხარდაჭერისკენ მოუწოდა. ცხოვრების უფლების ეროვნულმა ორგანიზაციამ, რესპუბლიკელთა ნდობის ეროვნულმა ორგანიზაციამ და ნიუ-იორკის შტატის ცეცხლსასროლი იარაღის ორგანიზაციამ ტედისკოს მხარდასაჭერი რეკლამები და წერილები დააფინანსა.
ორივე კანდიდატი ცდილობდა ოპონენტის ნაკლზე გაემახვილებინა ყურადღება. რესპუბლიკელები ხშირად იხსენებდნენ, რომ მერფიმ 1990-იან წლებში, პროგრამული უზრუნველყოფის მიმართულებით დაარსებული კომპანიის გადასახადების გადახდა ვერ მოახერხა და ადარებდნენ მას ობამას ადმინისტრაციის სამ მაღალჩინოსანს, რომელთაგანაც არც ერთს გადასახადები არ გადაუხდია. ტედისკო აგრეთვე აღნიშნავდა, რომ მერფი ხშირად არჩევნებზე სულაც არ დადიოდა. ეს მოხდა მას შემდეგ, რაც რესპუბლიკელთა ნაციონალურმა საკონგრესო კომიტეტმა გამოაცხადა, რომ მერფის პოზიცია არ დაუფიქსირებია 2000 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში და 2000-03 წლებში შვიდ სხვადასხვა პრაიმერსა თუ არჩევნებში. მალევე, ტედისკომ გამოაცხადა, რომ მისი შტაბი თავად იზრუნებდა სარეკლამო კამპანიაზე და ამის უფლებამოსილებას საკოგრესო კომიტეტისგან გადმოიბირებდა. მიზეზი გახდა ის, რომ საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვაში ტედისკო პოზიციებს კარგავდა და პრობლემას კომიტეტის სარეკლამო საქმიანობაში ხედავდა.
კამპანიის პირველ თვეებში, მერფი ხშირად აკრიტიკებდა ტედისკოს იმის გამო, რომ უკანასკნელი თავდაპირველად უარს ამბობდა, დაეფიქსირებინა პოზიცია ბარაკ ობამას ეკონომიკურ პოლიტიკასთან დაკავშირებით. როდესაც 16 მარტს ტედისკომ გამოაცხადა, რომ ეწინააღმდეგებოდა ობამას „ამერიკის აღორძინებისა და რეინვესტირების“ პროექტს, მერფიმ დაწერა: „უბრალოდ სამარცხვინოა, რომ ასამბლეის წევრ ტედისკოს თვეზე მეტი დასჭირდა, რათა ბოლოს და ბოლოს ეღიარებინა, რომ ხმას „არას“ მისცემდა“. მერფის კამპანია აგრეთვე ცდილობდა, ტედისკო კარიერისტ პოლიტიკოსად გაესაღებინა.
მარტის შუა პერიოდში, გამოაშკარავდა, რომ ეკონომიკის სტიმულირების პროგრამით გათვლილი სასხრები, რომელიც სახელმწიფო ბიუჯეტიდან მიდიოდა და ეკონომიკური კრიზისის შედეგად დაზარალებული კომპანიების დახმარებას ისახავდა მიზნად, ზოგიერთი კომპანიის ტოპ-მენეჯმენტისთვის დიდ ბონუსებსაც ითვალისწინებდა. 19 მარტს, ტედისკო აშშ-ის ფინანსთა მინისტრის, ტიმოთი გეიტნერის გადადგომის თხოვნით გამოვიდა, ხოლო მერფიმ განაცხადა, რომ სტიმულირების პროგრამა აუცილებელი იყო სამუშაო ადგილების შესაქმნელად.
მედიასაშუალებების მხარდაჭერა
2009 წლის 22 მარტს ქალაქ კინგსტონში მდებარე გაზეთმა „Daily Freeman“-მა გამოაცხადა: „სპეციალური არჩევნები მე-20 საარჩევნო ოლქში არის რეფერენდუმი ობამას სტიმულირების პროგრამასთან დაკავშირებით“ და მერფის გამოუცხადა მხარდაჭერა, რადგანაც იგი ამ შემთხვევაში ობამას მომხრე იყო.
2009 წლის 22 მარტს „Poughkeepsie Journal“-მა გამოთქვა სურვილი, „ნებისმიერ პოლიტიკურ ინსტიტუტში ყოფილიყო გულწრფელი, დისიდენტური აზროვნების ხალხი, რომელიც უმრავლესობას გზიდან აცდენის საშუალებას არ მისცემს“ და მხარი ტედისკოს დაუჭირა.
2009 წლის 26 მარტს გლენ ფოლზში მდებარე „The Chronicle“-მა ფავორიტად ტედისკო დაასახელა და მას „არა იდეალური, თუმცა უკეთესი კანდიდატი“ უწოდა.
2009 წლის 26 მარტს „The New York Post“-მა ტედისკოს დაუჭირა მხარი და უწოდა მას „ბევრად უფრო უკეთესი არჩევანი ძირითადად კონსერვატიული ოლქისთვის“.
2009 წლის 26 მარტს საკუთრების გადასახადის შემცირებისა და „STAR“-ის პროგრამის ტედისკოს მიერ მხარდაჭერის გამო, „The Times Union“ გვერდით დაუდგა მერფის, „კანდიდატს, რომელიც ბატონ ობამასთან იმუშავებს დასახული მიზნების მისაღწევად“.
2009 წლის 29 მარტს „The Post-Star“-მა აღნიშნა, რომ „კონგრესში საჭირო იყო გამოცდილი და ეფექტიანი წევრი“ და მხარი ტედისკოს დაუჭირა.
2009 წლის 29 მარტს „The Saratogian“-მა, მოხიბლულმა მისი „საჯარო სამსახურით, გამოცდილებითა და პოლიტიკური ფილოსოფიით“ ტედისკოს დაუჭირა მხარი.
2009 წლის 29 მარტს „Troy Record“-მა დაწერა, რომ „ტედისკოს ისტორია გვიჩვენებს, რომ ვაშინგტონში იგი კონტროლისა და ბალანსის მომტანი იქნება“ და მხარი მას დაუჭირა.
საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები
† ჩატარდა ტედისკოსა და რესპუბლიკური ნაციონალური საკონგრესო კომიტეტის დაკვეთით
‡ ჩატარდა დემოკრატიული საკონგრესო კამპანიების კომიტეტის დაკვეთით
არჩევნების დღე
ყველა უბნის თავდაპირველი დათვლის შემდეგ, მერფი დაახლოებით 150,000 დაფიქსირებული ხმიდან 60-ით იყო წინ. მეორე დღეს, კოლუმბიის რაიონის საარჩევნო კომისიამ მონაცემები შეცვალა და მერფის უპირატესობა 25 ხმამდე შემცირდა. კანდიდატებს შორის სხვაობა იმდენად მცირე იყო, რომ ერთ მომენტში შტატის საარჩევნო კომისიის მონაცემებით, მათ ხმათა თანაბარი რაოდენობა (77,225) ჰქონდათ. 2 აპრილისთვის, ტედისკო 12 ხმით იყო წინ. 5 აპრილს, იგი გადადგა შტატის ასამბლეის უმცირესობის ლიდერის თანამდებობიდან, რათა კონგრესში გადასასვლელად დაეწყო მომზადება., ახალი ლიდერი ბრაიან კოლბი გახდა. 7 აპრილისთვის, ტედისკო 97 ხმით იყო წინ. ამდენად მცირე სხვაობა ნიშნავდა, რომ არჩევნების ბედს „Absentee ballot“-ები გადაწყვეტდა.
ყველა ბიულეტენი, „Absentee ballot“-ები და ხმისმიცემის აპარატები სასამართლოს განჩინებითა და ადგილობრივი რესპუბლიკელების მოთხოვნით ცალკეული უბნებიდან ამოიღეს. სასამართლოს განჩინებით, „Absentee ballot“-ები დაითვალეს რაიონების ცენტრში და არა ცალკეულ უბნებში. ამომრჩეველთათვის გაგზავნილი 10 000 „Absentee ballot“ უბნებმა უკან მიიღეს. აშშ-ში „Absentee ballot“-ები 7 აპრილამდე უნდა მიეღოთ, ხოლო დედლაინი საზღვარგარეთ მყოფი ამერიკელებისთვის 13 აპრილამდე იყო. ამ ხმების დათვლა დაიწყო 8 აპრილს, ნიუ იორკის შტატის უზენაესი სასამართლოს განჩინებითა და მერფის კამპანიის მოთხოვნით.
ხმების დათვლისას, დაახლოებით 600-ის ლეგიტიმურობა ეჭვქვეშ დააყენეს, მათ შორის იყო სენატორ კირსტენ ჯილიბრენდისაც. 23 აპრილს, მერფი 401 ხმით გაიჭრა წინ, ტედისკომ კი მარცხი მეორე დღეს აღიარა. მერფიმ ფიცი 29 აპრილს დადო. საბოლოო შედეგები მაისში გამოქვეყნდა – მერფის ხმა 80,833 ამომრჩეველმა (50.23%) მისცა, ხოლო ტედისკომ 80,107 (49.77%) ამომრჩევლის ნდობა დაიმსახურა..
არჩევნების შემდეგ
მერფის გამარჯვებას მიაწერდნენ 2008 წელს ბარაკ ობამასა და დემოკრატების საარჩევნო წარმატებების ინერციულ ეფექტს, ეკონომიკის სტიმულირების გეგმისადმი მის მხარდაჭერას და ტედისკოს გაუგებარ პოზიციას ამავე გეგმასთან დაკავშირებით. რესპუბლიკელთა მარცხს აგრეთვე მიაწერდნენ იმას, რომ ტედისკო პარტიის კანდიდატი გახდა საარჩევნო პროცესის მანიპულაციის გზით. „Wall Street Journal“-მა თავის სტატიაში დაწერა, რომ „ალბანის კარიერისტის“ რეპუტაციამ და დამაბნეველმა საარჩევნო რეკლამებმა ტედისკოს ხელი შეუშალა. მისი მარცხის შემდეგ, დემოკრატებს გაუჩნდათ იმედი, რომ შემდეგ არჩევნებზე მოახერხებდნენ ასამბლეაში ტედისკოს ადგილის დაკავებასაც.
ფიცის დადების შემდეგ, მერფიმ თავისი ადმინისტრაციის ხელმძღვანელად კამპანიის მენეჯერი ტოდ შულტე დანიშნა. გუბერნატორ დეივიდ პატერსონის ერთ-ერთი დამხმარე, მეგი მაკ-კონი მან კომუნიკაციების დირექტორად აირჩია. ოლქში თავის რწმუნებულად მერფიმ რესპუბლიკელი რობ შოლცი მიავლინა. არჩევიდან ერთი თვის შემდეგ, მერფიმ ოფისები გახსნა ქალაქებში სარატოგაში, სპრინგზში და ჰადსონში. მერფის მოღვაწეობა პალატაში მოკლე აღმოჩნდა: 2010 წლის შუალუდერ არჩევნებში იგი გადამდგარმა პოლკოვნიკმა, კრის გიბსონმა დაამარცხა.
კომენტარები
სქოლიო
არჩევნები აშშ-ში
აშშ-ის ისტორია
აშშ-ის პოლიტიკა