PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მშვიდობის მტრედი

მშვიდობის მტრედი — გამოსახულება, რომელმაც დიდი პოპულარობა მოიპოვა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ და რომელიც უკავშირდება მშვიდობის მომხრეთა მსოფლიო კონგრესს.
მშვიდობის მომხრეთა პირველი მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 1949 წელს პარიზში და პრაღაში. ამ კონგრესის ემბლემა შექმნილია პაბლო პიკასოს მიერ. ემბლემაზე გამოსახულია თეთრი მტრედი, რომელსაც ნისკარტით უჭირავს ზეთის ხილის ხის ტოტი.
არსებობს თეთრი მტრედების აფრენის ტრადიცია - ქორწილებში, დაბადების დღეების აღნიშვნისას და სხვა სადღესასწაულო ღონისძიებებზე.
სიმბოლოს ისტორია
ჯერ კიდევ წინათ მტრედს მიიჩნევდნენ ბარაქის და შესაბამისად მშვიდობის სიმბოლოდ. ძველად ხალხი ფიქრობდა, რომ მტრედს არ აქვს ნაღვლის ბუშტი, ნაღველი კი ითვლებოდა ცუდი და ბოროტი განწყობა-ხასიათის მიზეზად.
მტრედებს, აღმოსავლეთის ქვეყნებში, ოდითგანვე თვლიდნენ წმინდა ფრინველებად და ღმერთების მაცნეებად.
ქრისტიანულ რელიგიაში მტრედი ითვლება სული წმინდის სიმბოლოდ. ბიბლიაში მტრედმა, რომელიც ნოემ გამუშვა - მას მოუტანა ზეთის ხილის ტოტი, როგორც სიმბოლო სტიქიის დაცხრომისა - დარის დადგომისა. ეს ითვლება ადამიანთა პატიების სიმბოლოდ. შუა საუკუნეებში მტრედი იყო აუცილებელი ატრიბუტი ხარების, ნათლობის, წმინდა სულის მოვლენის და სამების რიტუალებზე.
მტრედი ასევე გვხვდება მუჰამედ წინასწარმეტყველის მხარზე, რომელიც განასახიერებს მასზედ გარდმოსულ ღვთიურ სულს.
ითვლებოდა, რომ ეშმაკს და ალქაჯებს/კუდიანებს შეუძლიათ მიიღონ ნებისმიერი იერსახე, გარდა მტრედისა და ცხვრისა.
ძველ რომში მშვიდობის სიმბოლოდ ვენერას მტრედები ითვლებოდა, რომლებმაც ბუდე მოიქსოვეს მარსის გადმოპირქვავებულ ჩაჩქანში/მუზარადში.
საკუთარი ბარტყებისადმი ერთგულების გამო, მტრედი განასახიერებდა დედობრივ გრძნობებს. ზოგჯერ მტრედს მოიხსენიებდნენ სიბრძნის სიმბოლოდ.
მტრესებად მოიხსენიებდნენ ორაკულებსა და წინასწარმეტყველებს. ებრაელები მტრედს ეძახდნენ ”იონა”-ს ან ”იონახ”-ს. წინასწარმეტყველი, რომელიც ღმერთმა მოავლინა ნინევიაში, ატარებდა სახელს - იონა. მ. პ. ჰოლმა დაასაბუთა სახელი იოანე-ს წარმოშობა, რომელიც უკავშირდება წმინდა მტრედს.
ნეოპლატონიზმში მტრედი ასახიერებს ძალას, რომლითაც დამკვიდრდა დაბალი სამყარო. მასონები ამ სიმბოლოთი აღნიშნავენ უბიწოებას, სულის სისუფთავეს, ჩინეთში კი მას იყენებენ სიბერის და ხანგრძლივი სიცოცხლის სიმბოლოდ.
მტრედი გამოსახული იყო ზოგიერთი მმართველის სკიპეტრზე და აღნიშნავდა ღმერთისგან ნაბოძებ ძალაუფლებას.
ურთიერთ-მეამბორე მტრედები - შეყვარებულების სიმბოლოა. აშშ-ში და დიდ ბრიტანეთში იმ პოლიტიკოსებს, რომლებიც სამხედრო მოქმედებებს უჭერენ მხარს - ქორებს ეძახიან (hawks), მშვიდობის მომხრე პოლიტიკოსებს კი მტრედებად (doves) მოიხსენიებენ.
აღსანიშნავია, რომ არა მარტო მტრედი, არამედ ზოგადად, სხვადასხვა სახის ფრინველიც (ხშირად არა მტაცებელი) მიიჩნეოდა სული წმინდის, სიკეთის და მშვიდობის სიმბოლოდ. მაგალითად აკაკი წერეთლის ლექსში ”სულიკო”, რომელიც დღეისთვის ხალხურ სიმღერად დამკვიდრდა, ამ მისიას ბულბული ასრულებს.
იხილეთ აგრეთვე
მტრედი
მშვიდობა
პაბლო პიკასო
რესურსები ინტერნეტში
ეთიმოლოგიური ტერმინები
ფრთიანი გამონათქვამები (რუსულად)
ენციკლოპედია «სიმბოლოები, ნიშნები, ემბლემები»
პიკასო, პაბლო
გვატემალა 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

გვატემალა 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
გვატემალამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მესამედ იასპარეზა 1972 წელს, დასავლეთ გერმანიის ქალაქ მიუნხენში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
გვატემალა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ტოლსტოის სახლი

ტოლსტოის სახლი — არაოფიციალური, თუმცა სახლის ფართოდ გავრცელებული სახელწოდება სანქტ-პეტერბურგში (რუსეთი). არქიტექტორი თედორე ლიდვალი. აშენდა 1910-1912 წლებში გრაფის — გენერალ-მაიორის მიხეილ ტოლსტოის განკარგულებით. 1913 წელს, გრაფის გარდაცვალების შემდეგ, სახლის მეპატრონე გახდა მისი ქვრივი გრაფინია ოლგა ტოლსტოი.
შენობა აღჭურვილია ლიდვალის შემოქმედებისათვის დამახასიათებელი მაღალი რენესანსული თაღებით, ზედა სართულებზე არსებული ლოჯიებით, მკაცრი და დახვეწილი გაფორმებით, კომფორტითა და საცხოვრებელი სახლების განათებით. შენობის აშენებისთანვე გათვალისწინებული იყო სამრეცხაოს, წყლის მილისა და ლიფტის დამონტაჟება. საცხოვრებელი სახლი სხვადასხვა ფენის ხალხისთვის იყო კანკუთვნილი. არქიტექტურული სტილი მოდერნი.
შენობის რთული გეგმა შეიცავს თაღებით შეერთებულ 3 ქუჩას, რომლებიც ფასადების მსგავსად გულმოდგინეთ არის გაფორმებული. შენობის სიახლოვეს ნაკლებად დეკორირებული ქუჩებია. ფასადი ნაგებია კირქვით, აგურითა და ბათქაშით. თავდაპირველი გასასვლელები მდებარეობდა ქუჩების ცენტრში, ხოლო პატარა გაზონებით დაკავებული იყო მხოლოდ თავისებური ქუჩის გასწვრივი ადგილი. საბჭოთა დროს ქუჩების იერ-სახე მნიშვნელოვნად შეიცვალა; ქუჩების შუაგულში გაჭრეს გაზონები, სადაც ვერხვი ხარობდა, ხოლო კლუმბის ნაცვლად დაიდგა შადრევანი.
2008 წელს შეიქმნა კონდომინიუმი — ტოლსტოის სახლი, რომლის თავმჯდომარე 2009 წლიდან არის ხელოვნებათმცოდნე მარინა კოლოტილო. კონდომინიუმი ახორციელებს რესტავრაციასა და შენობის იერ-სახის შენარჩუნებას. ამჟამად ტოლსტოის სახლი არქიტექტურული თვალსაზრისით, დამახინჯებულია. დაგეგმილია მუზეუმის შექმნა და მზადდება შენობის 100 წლისთავთან დაკავშირებული პროგრამის მომზადება.
ტოლსტოის სახლი კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტია. იგი როგორც პარამეტრი გაშუქებულია მრავალ რუსულ ფილმში. ეძღვნება აგრეთვე დოკუმენტური ფილმი. გარდა ამისა, ზოგიერთი რუსული ლიტერატურული ნაწარმოებებისა და პოეზიის ნაწილია. მასვე მიეძღვნა რამდენიმე წიგნი. ტოლსტოის სახლში ცხოვრობს მრავალი ცნობილი ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
ტოლსტოის სახლი და მისი პირველი მფლობელი მიხეილ ტოლსტოი
ტოლსტოის სახლის პირველი მფლობელი სანქტ-პეტერბურგში
ტოლსტოის სახლის პირველი მფლობელი ქალი სანქტ-პეტერბურგში
ტოლსტოის სახლი და ცნობილი მკვიდრნი
თედორე ლიდვალი „პეტერბურგული“ ნაგებობები
ტოლსტოის სახლის შესახებ
ტოლსტოის სახლის ლეგენდა
სანქტ-პეტერბურგი
სანქტ-პეტერბურგის შენობა-ნაგებობები
მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (ვლადიკინო)

მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (ვლადიკინო)
მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ოტრადნოეს რაიონში, ყოფილ სოფელ ვლადიკინოში (1653 წლამდე ერქვა ველიამინოვო).
ეკლესია არის არქიტექტურის ფედერალური ძეგლი. თანამედროვე შენობა ააგეს 1850-იან წლებში, მაგრამ ქვის ტაძრის შენებლობა დაიწყო ჯერ კიდევ 1770 წელს.
ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის შობის სახელზე. ეგვტერები კი მთავარანგელოზ მიქაელისა და მთავარანგელოზ გაბრიელის სახელზე.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ეკლესიის მისამართია: მოსკოვი, ალტუფიევის შოსე, 4.
ისტორია
პირველი ეკლესია ღვთისმშობლის შობის სახელზე (რომელმაც შეცვალა მოძველებული წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია) ააგეს დაახლოებით 1627 წელს, როდესაც სოფლის მფლობელი იყო თავადი ივან ივანეს ძე შუისკი.
165 წელს სოფელი გახდა პატრიარქის სამემკვიდრეო მამული და ეწოდა სოფელი ვლადიკინო. 1690 წლის 19 მაისს ვლადიკინოს სტუმრობდა მეფე პეტრე I დიდი და პატრიარქ ადრიანესთან ერთად ილოცა სოფლის ტაძარში ლიტურგიის დროს.
პირველი ქვის ეკლესია ააგეს 1770 წელს. სამრეკლო ააგო მეზობელი სოფლის, პეტროვსკოეს მფლობელმა გრაფმა კირილ რაზუმოვსკიმ.
1854-1858 წლებში ეკლესია სრულიად გადააკეთა არქიტექტორმა ალფრედ იაროშევსკიმ. 1859 წელს ახალი სამსაკურთხევლიანი (მთავარანგელოზ მიქაელისა და მთავარანგელოზ გაბრიელის ეგვტერებით) ეკლესია აკურთხეს. მთავარი საკურთხეველი ღვთისმშობლის შობის სახელზე აკურთხა მიტროპოლიტმა ფილარეტმა.
საბჭოთა პერიოდში ეკლესია ღვთისმსახურებისათვის არ დახურულა.
1970-იან წლებში შეიმუშავეს ტაძრის დანგრევის გეგმა, რათა აეშენებინათ ესტაკადა, მაგრამ მრევლმა შეძლო ტაძრის დაცვა.
2017 წლისათვის ეკლესიაში მსახურობდა: ეკლესიის წინამძღვარი სერგეი ტკაჩენკო, დიაკვანი ვლადიმირ ალექსანდროვი, დიაკვანი ილია კოსტიცინი, იერარქები ანდრეი კუდრინი და დიმიტრი ბონდარენკო.
ეკლესიაში დაცულ ხატებს შორის ყველაზე ძველია XVI-XVII საუკუნეების მიჯნის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატი. ასევე ინახება პატრიარქ ადრიანეს მიერ ნაჩუქარი XVII საუკუნის სახარება.
რესურსები ინტერნეტში
Храм Рождества Пресвятой Богородицы во Владыкине
Церковь Рождества Пресвятой Богородицы во Владыкино
Запись передачи: «Москва. Мифы и легенды (ТК Столица 2007-07-17): Храм Рождества Пресвятой Богородицы во Владыкине».
მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მოსკოვის ტაძრები
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
David II of Lori

David II of Lori
David II succeeded his father to the throne of the Kingdom of Tashir-Dzoraget. He ruled with his brother Abbas I. Faced with expansion of Seljuq Turks and Bagratid Georgians, he transferred his capital to Matsnaberd in 1111, where he ruled till 1118.
He was succeeded by his son Kiurike III and grandson Abbas II. However, they did not have the prestige or strength of their ancestors. Upon the death of Abbas II, his sister Borin raised her son Agsartan to be heir. He in turn fathered the last member of the family Kiurike IV, who died without being succeeded.
References
Further reading
11th-century births
12th-century deaths
Kings of Tashir-Dzoraget
Kiurikian dynasty
Year of birth unknown
აფანდილარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

აფანდილარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აფანდილარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
აფანდილარი — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში
აფანდილარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯაბრაილის რაიონში
ნაუელ-უაპის ეროვნული პარკი

ნაუელ-უაპის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში, ჩილეს საზღვართან. მდებარეობს ნაუელუაპის ტბის ირგვლივ, პატაგონიის ანდებში. ფართობი 7050 კმ². შეიქმნა 1934 წელს.
პარკის ტერიტორიაზე მდებარე მთავარი ქალაქი და ტურიზმის ცენტრია სან-კარლოს-დე-ბარილოჩე. ასევე პარკის ტერიტორიაზე, ნაუელ-უაპის ტბის სანაპიროსთან მდებარეობს მეორე მნიშვნელოვანი ქალაქი ვილა-ლა-ანგოსტურა.
პარკი ცნობილია ველური ბუნების მრავალფეროვნებით. აქ წარმოდგენილია ფლორისა და ფაუნის არაერთი სახეობა.
პარკის ტერიტორიაზე არაერთი ტბაა, რის გამოც მას არგენტინის ტბების რაიონსაც უწოდებენ. მათ შორის აღსანიშნავია ნაუელუაპის ტბა, რომელშიც მრავალი კუნძულია. მის ერთ-ერთ კუნძულზე, 1949-1952 წლებში მიმდინარეობდა არგენტინის საიდუმლო ბირთვული კვლევები (უემულის პროექტი). აღსანიშნავია, რომ ამ ტბაში შეჭრილ კეტრიუეს ნახევარკუნძულზე 1971 წელს შეიქმნა სხვა, ლოს-არაიანესის ეროვნული პარკი.
ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ლანინის ეროვნული პარკი.
იხილეთ აგრეთვე
არგენტინის ეროვნული პარკების სია
რესურსები ინტერნეტში
პარკის ოფიციალური საიტი
არგენტინის ეროვნული პარკების ადმინისტრაცია
არგენტინის ეროვნული პარკები
ნაუელ-უაპის ეროვნული პარკი
რიო-ნეგროს პროვინციის დაცული ტერიტორიები
ნეუკენის პროვინციის დაცული ტერიტორიები
1934 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები
არგენტინის ბიოსფერული ნაკრძალები
ფიჭვნარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ფიჭვნარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი ფიჭვნარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ფიჭვნარი — ნათელი წიწვოვანი ტყე;
ფიჭვნარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქალაქ ქობულეთში.
პინიორი

პინიორი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ორენსეს პროვინციის კარბალინოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 52,7 კმ². მოსახლეობა — 1183 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ორენსეს მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
პინიორის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ორენსეს მუნიციპალიტეტები
ორენსეს ქალაქები
განითყაუ

განითყაუ — სოფელი საქართველოში, ქარელის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე დასავლეთის ფრონის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ყორნისიდან 15 კილომეტრი.
ლიტერატურა
თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Camponotus ligniperdus afer

Camponotus ligniperdus afer — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
ძვ. წ. 33

ძვ. წ. 33
მოვლენები
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
იუანი – ჩინეთის იმპერატორი, ხანის დინასტიის წარმომადგენელი
სინაგური

სინაგური — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში, ჭალის თემში. მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ყვირილის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1150 მეტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 36 კაცი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ჯავის რაიონში და იყო სასოფლო საბჭოს ცენტრი. მასში შედიოდა სოფლები თედელეთი, ტბეთი, ქვემო ქარზმანი, ზემო ქარზმანი, ხახეთი და ჯალაბეთი, სულ 204 კვადრატული კილომეტრი ტერიტორია. 1991 წელს სინაგურის სასოფლო საბჭო გადაეცა საჩხერის რაიონს. ამან გამოიწვია 2008 წლის აგვისტოს ომის დროს ოსური მხარის პრეტენზიები ამ სოფლის მიმართ. ამის გამო სინაგური სოფელ პერევთან ერთად 2 წლის მანძილზე, 2008 წლის აგვისტოდან 2010 წლის ოქტომბრამდე ოკუპირებული იყო რუსეთისა და ე. წ. „სამხრეთ ოსეთის“ სამხედრო ძალების მიერ.
ლიტერატურა
სქოლიო
საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საქართველოს ოკუპირებული სოფლები
აითაირა

აითაირა — სოციალურ-პოლიტიკური მოძრაობა სეპარატისტულ აფხაზეთის რესპუბლიკაში. დაარსდა 2001 წელს, როგორც პირველი ოპოზიციური მოძრაობა, აფხაზეთის ყოფილი ე. წ. პრეზიდენტის, ალექსანდრე ანქვაბის მიერ. მოძრაობის დღევანდელი ლიდერია ყოფილი ე. წ. პრემიერმინისტრი ლეონიდ ლაკერბაია.
აითაირა, 2004 წლის სეპარატისტების საპრეზიდენტო არჩევნებში, ალექსანდრე ანქვაბს უჭერდა მხარს, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ე. წ. ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ ანქვაბი კანდიდატთა სიიდან ამოიღო, იგი "ერთიანი აფხაზეთის", "ამცახარა"-ს და აფხაზეთის დამოუკიდებელი პროფკავშირების ფედერაციის სერგეი ბაგაფშის მხარდამჭერ ბლოკს შეუერთდა. არჩევნების შედეგად წარმოშობილი კრიზისის შემდეგ, მიღწეულ იქნა კომპრომისი, რის შედეგადაც, ალექსანდრე ანქვაბმა ბაგაფშის მთავრობაში პრემიერმინისტრის პოსტი დაიკავა.
მოძრაობის პოლიტიკური საბჭო შედგება 23 ადამიანისგან. პოლიტსაბჭოს პრეზიდიუმში შედიან: ლეონიდ ლაკერბაია, ოლეგ დამენია, ირინა აგრბა, ვიაჩესლავ კოკოსკირი, დაურ ნაჭყებია და რომან გერია.
აითაირას აქვს რეგიონალური ორგანიზაციები აფხაზეთის მთელ ტერიტირიაზე.
სქოლიო
აფხაზეთის სეპარატისტული პოლიტიკური პარტიები
კამპანარიუ (მინას-ჟერაისი)

კამპანარიუ (მინას-ჟერაისი)
კამპანარიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 268 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ გოვერნადორ-ვალადარისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 564 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.06 კმ²-ზე. ფართობი 442 398 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Yenisey Gulf

Yenisey Gulf
The Yenisey Gulf (Yeniseysky zaliv) is a large and long estuary through which the lower Yenisey flows into the Kara Sea.
The Yenisey Gulf and its islands belong to the Krasnoyarsk Krai administrative division of the Russian Federation and is part of the Great Arctic State Nature Reserve, the largest nature reserve of Russia.
The Willem Barents Biological Station is a Polar station located northeast of Meduza Bay, at the northern end of the mouth of the Yenisey.
Geography
The Yenisey Gulf is formed by the river widening to an average of for up to in a roughly north-south direction, between a latitude of 70° 30′ N in the area around Munguy settlement, north of Dudinka. The whole region of the lower Yenisey is bleak and sparsely inhabited, and the settlements are built on permafrost ground. There is no vegetation except for mosses, lichens and some grass. Coastal waters are habitats for beluga whales.
The maximum depth of the Yenisey Gulf is . The mouth of the gulf is roughly located at 72° 30′ N, in the area of Sibiryakov Island, in the Kara Sea.
Islands
The Yenisey has some flat, low-lying islands at its southern end, the Brekhovsky Islands (Бреховские острова) . They stand where the river flows into the estuary. Lakes and swamps surround this area, which features many arms through which lesser rivers of the tundra flow across wetlands into the Yenisey basin.
Further northwards the Yenisey widens and becomes a clear expanse. The water turns brackish at this point. There are three small islands located almost in the middle of the gulf, the Bolshoi Korsakovsky Islands (острова Большой Корсаковский). The largest one is long and wide. . Burnyy Island is located right in the middle of the gulf. Chaishnyy is the closest to the shore.
Krestovskiy or Krestovsky Island (Остров Крестовский) lies a further to the NNW, close to the eastern shore of the Yenisey Gulf. It is long and wide.. This island takes its name from the Russian writer Vsevolod Vladimirovich Krestovskiy (1840–1895).
Climate
The weather pattern in this desolate area is severe, with long and bitter winters and frequent blizzards and gales. The Yenisey estuary is frozen for about nine months in a year and even in summer it is never quite free of ice floes. During the winter the shipping lanes are kept open by icebreakers.
Further reading
References
Dissolved organic matter (DOM) in the estuary of the Yenisei
Salt intrusions in Siberian river estuaries
Freight map
Pictures
German-Russian project on Siberian River Run-off
Estuaries of Russia
Gulfs of the Kara Sea
Bodies of water of Krasnoyarsk Krai
Yenisei River
რომანია

რომანია (Romagna) — ისტორიული ოლქი იტალიის ცენტრში, თანამედროვე ემილია-რომანიის რეგიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მარკეს ჩრდილოეთით. დასავლეთიდან შემოსაზღვრულია აპენინებით, აღმოსავლეთით — ადრიატიკის ზღვით. რომანიის (რაც ნიშნავს „რომის“) ოლქის ცნება გაჩნდა ლანგობარდების მეფე აისტულფისა და ფრანკთა მეფე პიპინ მოკლეს რავენისთვის კონფლიქტის დროს.
რესურსები ინტერნეტში
Artikel in Meyers Großes Konversationslexikon von 1909, abgerufen am 25. August 2011
იტალიის ისტორიული რეგიონები
ემილია-რომანია
ოვჩულუ (აღდაში)

ოვჩულუ (აღდაში)
ოვჩულუ — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
აღდაშის რაიონის სოფლები
ალექსანდრე ჯავახიშვილის მემორიალური მუზეუმი

ალექსანდრე ჯავახიშვილის მემორიალური მუზეუმი — მემორიალური მუზეუმი საქართველოში, გორის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ძევერაში. მემორიალური მუზეუმი შეიქმნა კობა ხარაძის უშუალო ხელმძღვანელობითა და აქტიური მონაწილეობით. მუეუმში დაცულია ალექსანდრე ჯავახიშვილისა და მისი შვილის ნინო ჯავახიშვილის მემორიალური ნივთები, სამეცნიერო მასალები და პუბლიკაციები.
სქოლიო
გორის მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
შილდის პირველი კოშკი

შილდის პირველი კოშკი— არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის თავში, ჩრდილოეთ განაპირას, მდინარე ჩელთის მარცხენა ნაპირას. თარიღდება გვიანდელი შუა სუკუნეებით.
კოშკი გეგმით კვადრატულია (6.5 x 6.5 მეტრი), ოთხსართულიანი, ნაგებია ძირითადად წვრილი რიყის კვით. არქიტექტორულიი ელემენტების (ძირითადად თაღების) გამოსაყვანათ გამოყენებულია კვადრატული აგური. კოშკის გარეთა კედლების წყობაში აშკარად შესამჩნევია ქრონოლოგიურად განსხვავებული ორი სამშენებლო ფენა, რომლებიც ერთმანეთისგან, როგორც ფერით, ისე წყობის ხასიათითაც განსხვავდება. კოშკის ოთხივე კედლის ზედაპირი (დაახლოებით ორი სართულის სიმაღლეზე) გასწორებულია ბათქაშით, რის გამოც უფრო ღია ფერისა ჩანს. კედლების ზედა ნაწილები შეულესავია. აქ ქვა თითქმის იგივე ზომისაა, მაგრამ ქვედა ნაწილებისგან განსხვავებით,ფორმისა და ზომის მიხედვით შერჩეულია და დაწყობილია ჰორიზონტალურ რიგად.
შესასვლელი ორია - პირველ და მეორე სართულზე, ჩრდილოეთით, ორივე კარი თაღოვანია, გამოყვანილია აგურით. შიგნით კი, ფიცრული გადახურვა აქვთ. კოშკის პირველი სართულის შესასვლელის პირდაპირ, სამხრეთ კედელში, გეგმით ნახევარწრიული, თაღოვანი ბუხარია. რომლის ორივე მხარეს თითო, სწორკუთხა ნიშაა მოწყობილი. აღმოსავლეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი ცალმაგი სათოფურია. ერთი შეწყვილებული სათოფურია სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, ნიშის ქვემოთ.
მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელში ორი ცალმაგი სათოფურია, დასავლეთისაში - ერთი, თითო შეწყვილებული სათოფური სამხრეთით და ჩრდილოეთითაა. აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილში აგურით გამოყვანილი შეისრულთაღიანი ბუხარია. ბუხრის მარჯვნივ, ოდნავ ზემოთ, სწორკუთხა ნიშა. მსგავსი ნიშა დასავლეთითაცაა, სართულის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხესთან, კედლებში, თიხის სამი მცირე ქოთანია ჩადგმული (ორი სამხრეთით, ერთი - დასავლეთით), რომლებსაც, სავარაუდოდ, ტყვიისა და თოფის წამლის შესანახად იყენებდნენ.
მესამე სართულის თითოეულ კედლებში თითო შეწყვილებული სათოფურია. აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში - თითო სწორკუთხა ნიშიც.
მეოთხე სართულის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში თითო სწორკუთხა ღიობია (სიმაღლე - 80 სანტიმეტრამდე, სიგანე - 60 სანტიმეტრამდე). აღმოსავლეთ კედელი ყრუა, ხოლო დასავლეთისაში ერთი შეწყვილებული სათოფურია მოწყობილი. კოშკის სართულშუა გადახურვა ხის ყოფილა (შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდეები)
ლიტერატურა
ყვარლის მუნიციპალიტეტის კოშკები
კუარტე-დე-უერვა

კუარტე-დე-უერვა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სარაგოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8,946382 კმ². მოსახლეობა — 13450 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კუარტე-დე-უერვის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - კუარტე-დე-უერვა
სქოლიო
სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
სარაგოსის ქალაქები
El Doncello

El Doncello is a town and municipality in Caquetá Department, Colombia with a population, according to a 2018 census, of 17,775. There is evidence that it was first settled in the 1930s, but most large-scale official building occurred from the 1950s onwards. The immigrant families that first settled El Doncello came from various neighbouring regions and were mainly avoiding the monopolization of land in the country's centre; the colonization was more or less spontaneous, as there was no institution overseeing the process.
References
Municipalities of Caquetá Department
The Man and The Journey

The Man and The Journey is a suite of music performed in concert by Pink Floyd during their 1969 tour. It consisted of several of their early songs, some unreleased songs, and material later included on More and Ummagumma. The concerts featured visual performance elements such as the sawing and construction of a table, and consumption of afternoon tea onstage. The themes of insanity and everyday life are similar to what would later be explored in the album The Dark Side of the Moon.
Background
The concept was first performed 14 April 1969 at the Royal Festival Hall in a show billed as The Massed Gadgets of Auximenes – More Furious Madness from Pink Floyd. A truncated version of the show was recorded 12 May 1969 for the Top Gear radio programme. The 17 September performance at the Concertgebouw in Amsterdam is the most widely bootlegged of the shows on the tour (however, incomplete) because it was broadcast by radio station VPRO. Plans for an official live album release of The Man and The Journey were considered, but abandoned in favour of Ummagumma.
Track list and release
A live recording of The Man and The Journey was released for the first time in 2016 as part of the boxset, The Early Years 1965–1972, included in the 1969: Dramatis/ation volume. This was recorded in Amsterdam on 17 September 1969. "The End of the Beginning" features Rick Wright playing the Concertgebouw's pipe organ, instead of his Farfisa organ, which was usually used.
The track list for this version is as follows (as given in the Early Years set):
See also
The Man and The Journey Tour
List of unreleased songs recorded by Pink Floyd
References
"The Man and The Journey" Amsterdam-recording (Podcast)
Discussion, Track list
The Auximines Project, which gives instructions on how to recreate the set using tracks from various Floyd albums
Man and the Journey, The
ვარდის სახელი

ვარდის სახელი — იტალიელი მწერლის, უმბერტო ეკოს პირველი რომანი, გამოიცა 1980 წელს. ნაწარმოები წარმოადგენს, როგორც ისტორიულ მისტიკას 1327 წელს იტალიურ მონასტერში მომხდარი მკვლელობის შესახებ, აგრეთვე ინტელექტუალურ მისტიკას, რომელიც პროზის სემიოტიკას, ბიბლიურ ანალიზს, შუა საუკუნეების კვლევას და ლიტერატურულ თეორიას მოიცავს.
„ვარდის სახელი“ 1982 წელს სტრეგას პრემიის მფლობელი გახდა. ის 47 ენაზეა თარგმნილი. იტალიურ ენაზე გაყიდულია წიგნის 6 მილიონ ნახევარზე მეტი, ხოლო მსოფლიოს მასშტაბით 50 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი. გაზეთმა Le Monde რომანი XXI საუკუნის 100 ძირითადი წიგნის სიაში შეიტანა. 1983 წელს კი New York Times-მა ის წლის პირველ ბესტსელერად დაასახელა. 1986 წელს გამოვიდა რომანის ეკრანიზაცია, რომელიც ჟან-ჟაკ ანომ გადაიღო.
სიუჟეტი
რომანის მთხრობელია მელქელი ბერი ადსო, რომელიც საკუთრი სიყმაწვილის პერიოდის 1327 წელს იტალიის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე ბენედიქტელთა მონასტერში მომხდარ ამბავს იხსენებს. ადსო ფრანცისკელი ბერის, უილიამ ბასკერვილელის თანამგზავრია. უილიამმა მონაწილეობა უნდა მიიღოს ავინიონელი პაპისა და მწვალებლებად შერაცხილი უმცირესობის წარმომადგენელთა თეოლოგიურ დავაში ქრისტეს სიღარიბის შესახებ. მონასტერში ყოფნისას უილიამი იქ მომხდარი უცნაური მკვლელობების გამოძიებას ცდილობს. მკვლელობები მონასტრის ბიბლიოთეკაში შენახულ აკრძალულ წიგნს უკავშირდება. წიგნის ხელში ჩაგდების ყველა მსურველი გაურკვეველ ვითარებაში იღუპება. ესაა არისტოტელეს „პოეტიკის“ მეორე ტომი, რომელიც დაკარგულად ითვლება. საკუთარი გამჭრიახობის წყალობით უილიამი აღმოაჩენს წიგნსა და დამნაშავეს, თუმცა წიგნის გადარჩენას ვერ მოახერხებს და ბიბლიოთეკასა და მონასტერს ხანძარი გაანადგურებს.
რესურსები ინტერნეტში
უმბერტო ეკოს “ვარდის სახელი”
ლიტერატურა
უმბერტო ეკო, ვარდის სახელი— თბილისი, „დიოგენე“, 2011, ISBN 978-9941-11-225-6
1980 წლის რომანები
იტალიური რომანები
ფილმებად ადაპტირებული რომანები
უმბერტო ეკოს ნაწარმოებები