PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Crassispira turricula

Crassispira turricula — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ნამდვილი ზაფრანა

ნამდვილი ზაფრანა — ბალახოვანი მრავალწლოვანი მცენარე ზამბახისებრთა ოჯახისა. ველურად არ გვხვდება და ადამიანის ჩარევის გარეშე ვერ მრავლდება. მხოლოდ კულტურაშია ცნობილი და იყენებენ სუნელ-სანელებლად; მისი წითელი დინგები შეიცავს ძვირფას საღებავს — კროცინს. გავრცელებული თეორიის თანახმად, Crocus sativus გამოყვანილია კრეტაზე მინოსის ცივილიზაციის წარმომადგენლების მიერ.
სქოლიო
სანელებლები
ზამბახისებრნი
კჰაო-პჰრა-ვიჰანის ეროვნული პარკი

კჰაო-პჰრა-ვიჰანის ეროვნული პარკი (ტაი: อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร) — დაცული ტერიტორია სისაკეტის პროვინციაში, ტაილანდში, რომელიც XI საუკუნის კჰმეერების იმპერიის არაერთ ნანგრევს მოიცავს. პარკი ქალაქ სისაკეტისგან სამხრეთით 98 კმ²-ზეა გადაჭიმული. ეროვნული პარკი მდებარეობს წითელი ქვის კლიფზე, რომელიც ხორაკის პლატოს სამხრეთ საზღვარზე მდებარე დანგრეკის მთიანეთში შედის. ეროვნული პარკი ტაილანდის სისაკეტის პროვინციისა და კამბოჯის პრეაჰ ვიჰეარის პროვინციის საზღვარზე მდებარეობს. კლიფის სახელწოდება ტრანსკრიფციის ტაილადის სამეფო გენერალურ სისტემაში პჰა მო ი დაენგია (ผามออีแดง).
კარიბჭე პრასატ კჰაო-პჰრა-ვიჰანისკენ
პჰა მო ი დაენგის ზემოთ მდებარე კარიბჭე პრეაჰ-ვიჰეარის ტაძრისკენ მიემართება. კარიბჭე საზოგადოებისთვის ღიაა და გადასახადის გადახდის შემთხვევაში პარკში შესვლა ყველა მუსრველს შეულძლია. როდესაც ორ ქვეყანას შორის მშვიდობიაი ურთიერთობაა, ტაძრის ნანგრევების ნახვა ტაილანდის მხრიდანაცაა შესაძლებელი. ორივე მხარე დამატებით გდასახადს აწესებს, თუმცა კამბოჯაში მოსახვედრად ტაილანდელებს ვიზა არ სჭირდებათ. 1962 წელს გაეროს საერთაშორისო სასამართლომ ტაძრის ნანგრევები კამბოჯას მიაკუთვნა, თუმცა 4.6 კმ² ტერიტორია ჯერ კიდევ ტაილანდის დაქვემდებარებაშია. 2008 წელს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 32-ე სესიაზე ტაძარი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაში შეიტანეს, რასაც შეიარაღებული დაპირისპირება მოჰყვა.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
IUCN კატეგორია II
ტაილანდის ეროვნული პარკები
ტაილანდის ტურისტული ღირსშესანიშნაობები
Nəsimi

Nəsimi may refer to:
Nəsimi, Bilasuvar, Azerbaijan
Nəsimi, Sabirabad, Azerbaijan
Nəsimi raion, a settlement and raion of Baku, Azerbaijan
See also
Nasimi (disambiguation), including uses of Nesimi
საღვთო რომის იმპერატორთა სია

საღვთო რომის იმპერატორთა სია
საღვთო რომის იმპერატორი — ტერმინი, რომლითაც ისტორიკოსები აღნიშნავენ შუა საუკუნეების იმ მმართველებს, რომლებიც პაპისგან იღებდნენ რომის იმპერატორის ტიტულს. XVI საუკუნის შემდეგ საღვთო რომის იმპერიას განაგებდა არჩეული მონარქი. ფეოდალურ იერარქიაში საღვთო რომის იმპერატორი იყო პირველი სხვა კათოლიკე მონარქებთან მიმართებაში — primus inter pares (პირველი თანასწორთა შორის). ის იყო „უფროსი მონარქი კათოლიკურ სამყაროში“ და „კათოლიკური ეკლესიის საერო მხარი“.
კაროლინგები
კარლოს დიდი — 800-814
ლუი I ღვთისმოსავი — 813-840
ლოთარ I — 823-855
ლუდვიგ II — იტალიის მეფე (844-875); იმპერატორი 850—875
შარლ II — იმპერიის ნაწილის — ბავარიის მეფე (876-880).
შარლ III — იმპერიის ნაწილის — ალემანიის მეფე (876-882), მეფე (882-887), იმპერატორი (881-888).
გვიდო III — იმპერატორი 891-894
ლამბერტ II — 892-898
არნულფ ფონ კერნტენი — მეფე (887-899), იმპერატორი (896-899).
ლუდვიგ III უსინათლო — იმპერიის ნაწილის — ფრანკონია-საქსონიის მეფე (876-882) და ბავარიის მეფე (880-882).
ბერენგარ I — იტალიის მეფე 888—924; იმპერატორი 916—924
ლიუდოლფინგები
ოტო I — მეფე (936-961), იმპერატორი (962-973)
ოტო II — მეფე (961-983), იმპერატორი (973-983).
ოტო III — მეფე (983-1002), იმპერატორი (996-1002).
ჰაინრიხ II — მეფე (1002-1024), იმპერატორი (1014-1024).
სალიური დინასტია
კონრად II — მეფე (1024-1028), იმპერატორი (1027-1039).
ჰაინრიხ III — მეფე (1028-1056), იმპერატორი (1039-1056).
ჰაინრიხ IV — მეფე (1056-1099), იმპერატორი (1083-1106).
ჰაინრიხ V — მეფე (1099-1125), იმპერატორი (1106-1125).
ზუპლინბურგები
ლოთარ II — მეფე (1125-1137), იმპერატორი (1133-1137).
ჰოენშტაუფენები
ფრიდრიხ I — მეფე (1152-1190), იმპერატორი (1155-1190).
ჰაინრიხ VI — მეფე (1190-1197), იმპერატორი (1191-1197).
ველფები
ოტო IV ბრაუნშვაიგელი — მეფე (1198-1212), იმპერატორი (1209-1218).
ჰოენშტაუფენები
ფრიდრიხ II — მეფე (1212-1250, იმპერატორი (1220-1250).
სხვადასხვა დინასტიები
ჰაინრიხ VII — მეფე (1308-1313), იმპერატორი (1312-1313).
ლუდვიგ IV ფონ ვიტელსბახი — მეფე (1314-1347), იმპერატორი (1328-1347).
კარლ IV ფონ ლუქსემბურგი — მეფე (1346-1378), იმპერატორი (1355-1378).
სიგიზმუნდ I — მეფე (1411-1437), იმპერატორი (1433-1437).
ჰაბსბურგები
ფრიდრიხ III — მეფე (1440-1493), იმპერატორი (1452-1493).
მაქსიმილიან I — მეფე (1486-1519), იმპერატორი (1508-1519).
კარლ V — მეფე (1519-1531), იმპერატორი (1530-1556).
ფერდინანდ I — მეფე (1531-1564), იმპერატორი (1558-1564).
მაქსიმილიან II — იმპერატორი (1564-1576).
რუდოლფ II — იმპერატორი (1576-1612).
მათე — იმპერატორი (1612-1619).
ფერდინანდ II — იმპერატორი (1619-1637).
ფერდინანდ III — იმპერატორი (1637-1657).
ლეოპოლდ I — იმპერატორი (1658-1705).
იოზეფ I — იმპერატორი (1705-1711).
კარლ VI — იმპერატორი (1711-1740).
ვიტელსბახები
კარლ VII ალბრეხტი — იმპერატორი (1742-1745).
ჰაბსბურგ-ლოთარინგიელები
ფრანც I შტეფანი — იმპერატორი (1745-1765).
იოზეფ II — იმპერატორი (1765-1790).
ლეოპოლდ II — იმპერატორი (1790-1792).
ფრანც II — იმპერატორი (1792-1806).
სქოლიო
მმართველთა სიები
იმპერატორების სიები
დიღმის კარი

დიღმის კარი, შუა კარი — კარიბჭე ფეოდალური ხანის თბილისის გალავნის დასავლეთ კედელში, დღევანდელი ვერცხლის და პუშკინის ქუჩების გადაკვეთის ადგილზე. აქედან იწყებოდა დიღმის გზის ერთ-ერთი განშტოება. დიღმის კარი აკავშირებდა კალას გარეთუბანთან. აქ იწყებოდა ძველი თბილისის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საგზაო არტერია, რომელიც მიუყვებოდა ვერცხლის და ლესელიძის ქუჩების ხაზს. დიღმის კარი უკავშირდებოდა კოჯრის კარს კვირაცხოვლის (ახლანდ. ალ. დიუმას) ქუჩით და მეიდნის, ანუ მუხრანის კარს — დღევანდელი ნიშნიანიძის ქუჩით.
დიღმის კარი ცნობილიიყო ასევე „შუა კარის“ სახელით „ქვემო კარსა“ და „მაღლა კარს“ შორის მდებარეობის გამო.
ლიტერატურა
კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, გვ. 32, 91. «საბჭოთა საქართველო», თბ., 1985
თბილისის ისტორია
ფრელიმო

ფრელიმო (მოზამბიკის განმათავისუფლებელი ფრონტი) — პოლიტიკური პარტია მოზამბიკში.
დაარსდა 1962 წელს ტანზანიაში, ქვეყნის პორტუგალიისაგან დამოუკიდებლობის მოპოვების მიზნით. 10-წლიანი შეიარაღებული ბრძოლის შედეგად ორგანიზაციის წარმომადგენლებმა დაამყარეს კონტროლი ქვეყნის ტერიტორიის ერთ მეასმედზე. თუმცა ფრონტის წარმატების ძირითადი მიზეზი იყო 1974 წლის აპრილში მიხაკების რევოლუციის შედეგად პორტუგალიის დიქტატორული რეჟიმის დამხობა. ახალმა ხელისუფლებამ კურსი კოლონიალიზმის პოლიტიკის წინააღმდეგ აიღო. ლუსაკაში, ფრელიმოს მმართველებსა და პორტუგალიის მთავრობის წარმომადგენლებს შორის მოლაპარაკების შემდეგ 1974 წელს, მიიღეს გადაწყვეტილება მოზამბიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შესახებ. 1975 წლის 25 ივნისს გამოცხადდა ქვეყნის დამოუკიდებლობა.
დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ პარტია გახდა ერთადერთი პოლიტიკური ძალა ქვეყანაში. დამყარდა ერთპარტიული მმართველობა. მოზამბიკმა კურსი აიღო სოციალიზმის მშენებლობაზე. ფრელიმოს ოპოზიციას მხარს უჭერდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა და სამხრეთი როდეზია (ზიმბაბვე), რომელთა დახმარებითაც შეიქმნა წინააღმდეგობის მოძრაობა რენამო, რასაც მოჰყვა 17-წლიანი სამოქლაქო ომი.
პარტიის ლიდერი და ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი 1975-1986 წლებში იყო სამორა მაშელი.
რესურსები ინტერნეტში
FRELIMO ოფიციალური საიტი
Special Report on Mozambique 2004 Elections by the Carter Center
Final Report of the European Union Election Observation Mission
მოზამბიკის ისტორია
მონღოლეთის გერბი

მონღოლეთის გერბი — ქვეყნის ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო. მიიღეს 1992 წელს, მას შემდეგ რაც მონღოლეთში კომუნისტური მმართველობა დასრულდა.
გერბი ჩაწერილია წრეში. ლურჯი ფერი ცის სიმბოლოა. ხოლო გარშემო შემორტყმული ოქროსფერი ზოლი ერთიანობის სიმბოლოა. ცენტრში გამოსახულია ეროვნული სიმბოლო სოიომბო და ქარში მორბენალი ცხენი. ეს სიმბოლოები აღნიშნავენ დამოუკიდებლობას, სუვერენიტეტს და მონღოლეთის სულს. გერბის ზედა ნაწილში ჩინტამანის თილისმაა, რომელიც მონღოლურ ფოლკლორში წარსულს, აწმყოსა და მომავალს აღნიშნავს. ცენტრის ქვემოთ გამოსახულია მთები და ბუდისტური ბორბალი დჰარმაჩაკრა. ბორბალზე გადადებულია რიტუალური ყელსახვევი ხადაგი. გერბის ძირითადი ბაზისია ლოტოსი ბუდიზმის ერთ-ერთი სიმბოლო.
ისტორიული გერბები
რესურსები ინტერნეტში
მონღოლეთის ეროვნული სიმბოლოები
მონღოლეთის ეროვნული სიმბოლოები
სახელმწიფო გერბები
გერბები ცხენის გამოსახულებით
გერბები მთების გამოსახულებით
Rick Jaffa and Amanda Silver

Rick Jaffa and Amanda Silver
Rick Jaffa (born May 8, 1956) and Amanda Silver (born May 24, 1963) are an American husband and wife screenwriting and film production duo.
They are best known for having written and co-produced the 2011 science-fiction film Rise of the Planet of the Apes, a commercially and critically successful reboot of the Planet of the Apes franchise for which they were nominated for the Saturn Award for Best Writing. They were also co-writers/producers of its 2014 sequel Dawn of the Planet of the Apes, and they produced the third installment, War for the Planet of the Apes, in 2017.
They co-wrote Jurassic World and the screen story of In the Heart of the Sea, both 2015 films. In 2013, they were announced to be the co-writers of all 4 sequels to James Cameron's Avatar, starting with Avatar: The Way of Water, which was theatrically released in 2022.
Personal lives
Jaffa and Silver have been married since 1989 and have two children. Silver is the sister of actor Michael B. Silver and the granddaughter of screenwriter and producer Sidney Buchman. In 2015, she was named one of the "Most Influential Women In Hollywood" by Elle Magazine.
Filmography
References
External links
Place of birth missing (living people)
Year of birth missing (living people)
American male screenwriters
American women screenwriters
American film producers
Married couples
Screenwriting duos
Living people
Jewish American screenwriters
21st-century American Jews
Dolichoderus lujae

Dolichoderus lujae is a species of ant in the genus Dolichoderus. Described by Felix Santschi in 1923, the species is endemic to Brazil.
References
Dolichoderus
Hymenoptera of South America
Insects described in 1923
პლასენსუელა

პლასენსუელა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის სიერა-დე-მონტანჩესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 36,67 კმ². მოსახლეობა — 487 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
კასერესის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
პლასენსუელის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
კასერესის მუნიციპალიტეტები
David Malyan

David Malyan
David Melkumovich Malyan (17 April 1904 – 17 July 1976) was a Soviet and Armenian film and stage actor, theater director and pedagogue.
Education and career
David Malyan studied at Armenian Drama studio in Tbilisi from 1922-23 and worked in theaters in Yerevan, Tbilisi, Leninakan. He was one of the leading actors of the Sundukyan Drama Theatre of Yerevan since 1932.
Awards
Honored Artist of the Armenian SSR (1936)
People's Artist of the Armenian SSR (1943)
People's Artist of the USSR (1974)
Two Stalin Prizes (1950, 1952)
Two Orders of the Red Banner of Labour (1944, 1956)
Medal "For the Defence of the Caucasus"
Medal "For Valiant Labour in the Great Patriotic War 1941–1945"
Filmography
Shor and Shorshor (1926) – Satan
Pepo (1935) – Kakuli
Zangezur (1938) – Makich
David Bek (1944) – Stepan Shaumian (voice dubbed by Alexander Khvylya)
References
External links
1904 births
1976 deaths
20th-century Armenian male actors
People from Zaqatala
Communist Party of the Soviet Union members
People's Artists of Armenia
People's Artists of the USSR
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Recipients of the Stalin Prize
Armenian male film actors
Armenian male stage actors
Armenian theatre directors
Soviet drama teachers
Soviet male film actors
Soviet male stage actors
Soviet theatre directors
ზემო აჭარა

ზემო აჭარა — მხარე დასავლეთ საქართველოში, აჭარაში. მდინარე აჭარისწყლის ხეობის ზემო წელი. ზემო აჭარა „ზეგანის“ სახელითაც არის ცნობილი.
ლიტერატურა
აჭარა
საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები
ვილნიცია

ვილნიცია — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის ჩუტოვეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 459 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ჩუტოვეს რაიონის სოფლები
Lasioglossum mediopolitum

Lasioglossum mediopolitum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1914 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
mediopolitum
La Victoria, Valle del Cauca

La Victoria, Valle del Cauca
La Victoria is a town and municipality located in the Department of Valle del Cauca, Colombia.
References
Municipalities of Valle del Cauca Department
Dmitry Nalbandyan

Dmitry Nalbandyan
Dmitry Arkadyevich Nalbandyan (15 September 1906, Tiflis – 2 July 1993, Moscow) was a Soviet and Armenian painter and animator.
Awards and honors
Stalin Prize, 1st class (1946) – for Joseph Stalin's portrait
Stalin Prize, 2nd class (1951) – for paintings "Great Friendship" and "Power to the Soviets – Peace to the People"
Honored Art Worker of the RSFSR (1951)
People's Painter of the Armenian SSR (1965)
People's Painter of the USSR (1969)
Hero of Socialist Labour (1976)
Order of Lenin (1976)
Lenin Prize (1982) – for paintings dedicated to Vladimir Lenin
Order of the October Revolution (1986)
Medal "For Valiant Labour in the Great Patriotic War 1941–1945"
Medal "In Commemoration of the 800th Anniversary of Moscow"
Order of the Red Banner of Labour
References
Энциклопедия фонда "Хайазг" - Налбандян Дмитрий Аркадьевич
1906 births
1993 deaths
20th-century Armenian painters
Artists from Tbilisi
Communist Party of the Soviet Union members
Full Members of the USSR Academy of Arts
Tbilisi State Academy of Arts alumni
Heroes of Socialist Labour
People's Artists of the USSR (visual arts)
Recipients of the Lenin Prize
Recipients of the Order of Lenin
Recipients of the Order of the October Revolution
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Recipients of the Stalin Prize
Genre painters
Landscape painters
Socialist realist artists
Armenian animators
Armenian caricaturists
Armenian painters
Armenian portrait painters
Armenian still life painters
Soviet animators
Soviet caricaturists
Soviet painters
Burials at Novodevichy Cemetery
მოსკოვის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (ალექსეევო)

მოსკოვის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (ალექსეევო)
მოსკოვის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ალექსეევკის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1673-1680 წლებში. აგებულია რუსულ სტილში.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ეგვტერები სერგი რადონეჟელის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი ღვთისკაცისა და წმინდა ტრიფონის სახელზე.
ტაძართან მოქმედებს საკვირაო და საგუნდო სკოლა ბავშვებისათვის.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ტაძრის მთავარი სიწმინდეებია სასწაულმოქმედი ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი და ქრისტეს საფლავის ზუსტი ასლი.
ისტორია
1673 წელს რუსეთის მეფე ალექსი მიეილის ძემ გადაწყვიტა სასახლის კუთვნილ სოფელ ალექსეევოში (ადრე კოპიტოვო), საგზაო სასახლის გვერდით აეშენებინა ეკლესია ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. სოფელში უკვე არსებობდა ეკლესია ალექსი ღვთისკაცის სახელზე ნაკურთხი, რომელიც სოფლის უკანასკნელმა მფლობელმა ანა ვასილის ასულმა ტრუბეცკაიამ ააგო 1646-1648 წლებში.
1680 წელს, ალექსი I-ის გარდაცვალებიდან ოთხი წლის შემდეგ, შედგა ტიხვინის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის კურთხევა. კრემლიდან ლიტანიობით გაემართა ტაძრისკენ მეფე თედორე III და პატრიარქი, რომლებმაც ეკლესიას აჩუქეს მთავარი სიწმინდე - ტიხვინის ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი. 1824 წელს ტაძართან სამრეკლო ააშენეს 1824 წელს.
ეკლესიის ეზოში მდებარეობს ალექსეევოს სასაფლაო.
XX საუკუნე
XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესიას ღობე შემოავლეს და ააშენეს ეკლესიის მსახურთათვის სახლი. 1922 წელს ტაძრის ქვედა სართულზე განათვასეს იერუსალიმში ქრისტეს აღდგომის წმიდა ტაძრის განახლების სახელობის ეკლესია.
საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. 1922 წელს ეკლესიიდან გაიტაცეს საეკლესიო ფასეულობები და ჩამოართვეს ქვედა ეკლესია, რომელშიც განათავსეს ბოსტნეულის ბაზა, ხოლო შემდეგ 1998 წლამდე სამხატვრო სახელოსნო. ზარები სამრეკლოზე კი ეკიდა, მაგრამ დიდი ხნის მანძილზე არავინ რეკავდა.
პეტრე პალამარჩუკი თავის წიგნში „ორმოცი კაჭკაჭი“ წერს, რომ ლეგენდის თანახმად სასწაულმოქმედმა ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატმა მოსკოვი 1941 წელს გადაარჩინა გერმანელებისაგან. თუმცა ისტორიკოს მიხეილ შკაროვსკის აზრით ეს ლეგენდა ცუდად შეესაბამება ისტორიულ სინამდვილეს.
1945 წელს ეკლესია გაარემონტეს. 1970-1980 წლებში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები, რომლის მშენელობის პერიოდშიც აღმოჩნდა ძველი კედლის მხატვრობის კვალი.
რესურსები ინტერნეტში
Официальный сайт
Храм Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском на официальном сайте РПЦ
Xрам Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском на сайте «Храмы России»
Храм Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском на russian-church.ru
Московская церковь Тихвинской иконы Божией Матери в селе Алексеевском
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
მოსკოვის ტაძრები
ალექსანდრე შჩერბინა

ალექსანდრე შჩერბინა (დ. 17 იანვარი, 1931, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (მძლეოსნობა), XVII ოლიმპიური თამაშების მონაწილე (1960, რომი, IV ადგილი, 50 კმ სპორტული სიარული).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
ალექსანდრე შჩერბინა — ქართული სპორტი
დაბადებული 17 იანვარი
დაბადებული 1931
ქართველი მძლეოსნები
თბილისში დაბადებულები
გიორგი პერტაია

გიორგი პერტაია (დ. თარიღი უცნობია, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). ახალგაზრდებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2018, 55 კგ). ჭაბუკებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი (2018, ზაგრები, ხორვატია).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
გიორგი პერტაია — ქართული სპორტი.
თბილისში დაბადებულები
ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
ლოპანი

ლოპანი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ბალთის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონში. მდებარეობს მდინარე ლოპანისწყლის (დასავლეთ ფრონის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ყორნისიდან 12 კილომეტრი.
ლიტერატურა
ბალთის თემის სოფლები
მდენარი

მდენარი — ქართული ლექსის სახეობა. საერთო რითმაზე გაწყობილი 16-მარცვლიანი ლექსი, რომელიც 7 ტაეპისაგან შედგება. ბოლო ტაეპში მოხსენებულია ავტორის სახელი. მდენარს დავით გურამიშვილი „დინარს“ უწოდებს, ხოლო მამუკა ბარათაშვილი — „გრძელშეწყობილს“.
ლიტერატურა
მიქაძე გ., ნარკვევები ქართული პოეტიკის ისტორიიდან, თბ., 1974;
ლექსთწყობა
მოეჩე

მოეჩე — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ლა-კორუნიის პროვინციის ფეროლის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 48,5 კმ². მოსახლეობა — 1186 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
მოეჩეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები
ლა-კორუნიის ქალაქები
ზედა ალისუბანი

ზედა ალისუბანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში. ალისუბნის თემის ცენტრი (სოფლები: ზარნაძეები, თხილთაწყარო, მაჩიტაური, ქვედა ალისუბანი). მდებარეობს მდინარე ჩხარის სათავეში. ზღვის დონიდან 300 მეტრი, თერჯოლიდან 12 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 603 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჯულია პასტრანა

ჯულია პასტრანა (დ. 1834 — გ. 1860) — წვერიანი ქალი.
ბავშვი იყო, როდესაც იპოვეს მექსიკაში, დასახლებული პუნქტებისგან მოშორებით. ის თუ როგორ აღმოჩნდა ჯულია პასტარნა იქ, უცნობია. 1850-იან წლებში იგი დემონსტრირებულ იქნა ევროპაში, მათ შორის 1858 წელს რუსეთის იმპერიაში. თავისუფლად ფლობდა ორ ენას — ესპანურს და ინგლისურს. გარდაიცვალა მშობიარობის დროს მოსკოვში, სხვა მონაცემებით — გერმანიაში. დღეს მისი სხეული ინახება ნორვეგიის ერთ-ერთ უნივერსიტეტში.
მოხსენიებულია არკადი ავერჩენკოს მოთხრობაში „ფრანგულ გამოფენაზე ასი წლით ადრე“ («На Французской выставке за сто лет»), აგრეთვე ლევ ტოლსტოის მოთხრობაში „პოლიკუშკა“ («Поликушка»)
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Двадцать четыре часа из жизни бородатой женщины
Чудо-женщина Юлия Пастрана
მშობიარობის დროს გარდაცვლილები
დაბადებული 1834
გარდაცვლილი 1860
ჩაბარუხის განძი

ჩაბარუხის განძი — ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეების ბრინჯაოს ნივეთების განძი. აღმოჩნდა 1961 წელს ყოფილ სოფელ ჩაბარუხში, მდინარე ჩაბარუხის (მთიულეთის არაგვის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. 1,5 მეტრ სიღრმეზე. ნივთები მოთავსებული იყო ბრინჯაოს განიერ, დახვეულ სარტყელში. აღმოჩნდა ბრინჯაოს გრავირებული ცულები. ალისებურპირიანი სატევრები, ფარი, გრავირებული სარტყლები, სადა სარტყელი, აბზინდები, ბალთები, მშვილდსაკინძები, დუგმები, სამაჯურები, თასები, ტოლჩა, რკინის მახვილი და შუბისპირები, სარდიონის მძივები და სხვა. სულ 133 ნივთი.
ჩაბარუხის განძი დაცულია სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ლიტერატურა
საქართველოში აღმოჩენილი განძები
Václav Dobruský

Václav Dobruský (Vatslav Dobruski; 11 August 1858 – 24 December 1916) was a Czech archaeologist, epigrapher and numismatist who was mostly active in Bulgaria. The first director of the National Archaeological Museum of Bulgaria from 1893 to 1910, he is regarded as one of the founding fathers of archaeology in that country.
Biography
Dobruský was born in the small eastern Bohemian town of Heřmanův Městec (Hermannstädtel), then in eastern Bohemia, Austrian Empire (today in Pardubice Region, Czech Republic). He graduated from the Faculty of Philosophy at Charles University in Prague, where he studied Ancient Greek and Latin. Upon his graduation, he was invited to newly liberated Eastern Rumelia to work as a teacher. From 1880 to 1886, he taught Latin at the high school in Plovdiv, the capital of Eastern Rumelia. It was during this time that he began his research on the archaeology of Thrace and medieval Bulgarian epigraphy.
A year after the Bulgarian unification in 1885, Václav Dobruský moved to Sofia, the capital of the Principality of Bulgaria. Between 1886 and 1893, he was teacher of Latin at the Sofia High School for Boys. From 1890 to 1910, he read lectures on ancient archaeology at what is today Sofia University. In 1893, he was appointed director of the newly established National Archaeological Museum and organized the museum's first exhibitions based on the Prague and Vienna museums.
As an archaeologist, Dobruský personally headed the excavations of the Zlatna Panega asclepieion in 1903–1906, the Ognyanovo nymphaeum in 1904 and the ancient cities of Oescus (1904–1905) and Nicopolis ad Istrum (1906–1909). These and other discoveries increased the National Archaeological Museum's collection from the initial 343 items and 2,357 coins to 5,504 items and 16,135 coins by 1 February 1910, when Dobruský retired as director of the museum to be replaced by Bogdan Filov. In 1907, Dobruský had laid the foundations of Bulgarian archaeology periodicals with his journals on the archaeological museum's findings. He authored over 50 articles on ancient archaeology, epigraphy and history.
In 1911, Dobruský returned to Prague. From 1912 to 1914, he taught Latin and Greek numismatics at Charles University. From 1916 to his death, he headed the library of the Royal Czech Society of Sciences.
References
1858 births
1916 deaths
Bulgarian archaeologists
Archaeologists from Austria-Hungary
Emigrants from Austria-Hungary
People from Eastern Rumelia
People from Heřmanův Městec
Charles University alumni
Academic staff of Charles University
Czech numismatists
Medieval-Bulgarian epigraphers
კიევის ოლქი

კიევის ოლქი — ოლქი ცენტრალურ უკრაინაში. მისი დედაქალაქია კიევი. კიევის ოლქის სრული ფართობი შეადგენს 28,100კმ2-ს. 2009 წლის აღწერით ოლქში ცხოვრობს 1,727,800 მოსახლე.
დედაქალაქი — კიევი
რაიონები — 25;
დასახლებები — 1183;
სოფლები — 1127;
ქალაქები — 56;
სოფლის საბჭოები — 605.
რესურსები ინტერნეტში
kyiv-obl.gov.ua – Official website of Kyiv Oblast Administration
patent.net.ua – Symbols of Kyiv Oblast
Wormwood Forest – a commercial site, however, containing free-access Chernobyl-related maps and photogallery
Kyiv Oblast from website Ukraine-CityGuide
Kyiv real estate - a noncommercial site with detailed information on all residential complexes of Kyiv Oblast
Kyiv Oblast from website Ukraine-CityGuide
The Official Site of the Radomysl Castle
უკრაინის ოლქები