PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მონგუი

მონგუი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.249 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 901 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 60.51 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 81 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კოლუმბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი
statoids.com-ის მონაცემები
ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ნარუჯა

ნარუჯა — დაბა საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარეების ჩოლოქისა და ნატანების შუამდინარეთში, ქალაქ ოზურგეთიდან სამხრეთ-დასავლეთით, 10 კმ დაშორებით, ლაითურის აღმოსავლეთით. ნარუჯაში არის საჯარო სკოლა და საბავშვო ბაღი. დაბაში გაშენებულია ლურჯი მოცვის პლანტაციები. დაბა დაყოფილია რაიონებად. ნარუჯაში მოქმედებს ერთი მეჩეთი და ერთი მულიმური სამლოცველო.
ისტორია
ტოპონიმი ნარუჯა (ნავრუჯა) უკავშირდება რკინის ხანაში აქ რკინის წარმოებას. ნარუჯის ახლოს, ანასეულში აღმოჩენილია ნამოსახლარი, სადაც დადასტურებულია რკინის გამოდნობა.
1890 წლის მონაცემებით ნარუჯა-იაკობის ტერიტორიაზე მოიპოვებოდა ბიტუმიანი ქვიშა და გუდრონი. ნარუჯის დასახლება გაჩნდა 1929-30 წლებში. 1949 წლის ბოლოს დასახლება გამოეყო ლაითურს და ჩამოყალიბდა ცალკე მეურნეობად, რომელიც ფლობდა 230 ჰექტარ ჩაის პლანტაციას. 1966 წელს დაიდგა რუსთაველის ძეგლი. 1980-იანი წლების დასაწყისში ჩაის უკვე 550 ჰა ეკავა. 1986 წელს ნარუჯამ უკვე დაბის სტატუსი მიიღო.
მოსახლეობა
გალერეა
ლიტერატურა
ლ. სიმონიშვილი, ნარუჯა — დღევანდელი, აღორძინებული // ლენინის დროშა N99, გვ. 2 — 1979 წ.
რესურსები ინტერნეტში
ნარუჯის საჯარო სკოლის მასწავლებლის ბლოგი
სქოლიო
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის დაბები
სუიძეი

სუიძეი
იმპერატორი სუიძეი (დ. ძვ. წ. 669 — გ. ძვ. წ. 548) — იაპონიის მეორე ლეგენდარული იმპერატორი ძვ. წ. 581 — ძვ. წ. 549 წლებში.
ბიოგრაფია
სანდო ინფორმაცია მისი დაბადების, გარდაცვალების და მმართველობის შესახებ არ მოიპოვება. ამის გამო ისტორიკოსების მიერ სუიძეი მოიხსენიება, როგორც „ლეგენდარული იმპერატორი“, რაც სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ის არ არსებობდა. მეცნიერები სინანულს გამოთქვამენ, რომ დღეისათვის არ არსებობს საკმარისი მონაცემები მის შესახებ კვლევა-ძიების ჩასატარებლად.
კოძიკიში და ნიჰონ შოკიში ნახსენებია მისი სახელი და გენიოლოგია. იაპონელები აღიარებენ სუიძეის არსებობის ფაქტს და უვლიან იმპერატორის საფლავს. მიჩნეულია, რომ იგი იყო რვა იმპერატორიდან ერთ-ერთი, რომლზეც არ დაწერილა რაიმე ლეგენდა. ეს იმპერატორები ასევე ცნობილები არიან, როგორც „რვა არადარეგისტრირებული მონარქი“.
ძიენი წერდა, რომ სუიძეი იყო იმპერატორ ძიმუს ვაჟი და ის მართავდა „ტაკაოკა ნო მიას“ სასახლიდან კაცურაგის, რომელსაც მოგვიანებით მოიხსენიებენ, როგორც იამატოს პროვინციას.
იმპერატორის გარდაცვალების შემდგომი სახელი სიტყვასიტყვით ნიშნავს „ბედნიერ ჯანმრთელ სამყაროს“. საკამათო არ არის, რომ ფორმით ეს სახელი ჩინურია, ხოლო მნიშვნელობით ბუდისტური, რაც მიანიშნებს იმაზე, რომ სახელი მოფიქრებულია იმპერატორის გარდაცვალებიდან ასი წლის შემდეგ. შესაძლებელია ეს მოხდა იმ დროს, როცა ლეგენდა იამატოს დინასტიის წარმოშობის შესახებ შეგროვილ იქნა და დაიწერა კოძიკიში.
დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ სუიძეის მმართველობა თარიღდება ძვ. წ. IV საუკუნის დასაწყისით.
იხილეთ აგრეთვე
იაპონიის იმპერატორების სია
ლიტერატურა
Суровень Д. А. Проблема периода «восьми правителей» и развитие государства Ямато в царствование Мимаки (государя Судзина) // Известия Уральского государственного университета: гуманитарные науки. — Вып. 2. — Екатеринбург, 1999. — № 13. — С. 89—113.
დაბადებული ძვ. წ. 669
გარდაცვლილი ძვ. წ. 548
იაპონიის მითური იმპერატორები
27

27
მოვლენები
დაიბადნენ
თარიღი უცნობია
ვან ჩუნი — ჩინელი ფილოსოფოსი (გ. 104)
გარდაიცვალნენ
Rurrenabaque Municipality

Rurrenabaque Municipality
Rurrenabaque is a municipality in the José Ballivián Province in the Beni Department of Bolivia. The seat of the municipality is the town of Rurrenabaque. At the 2001 census the municipality had 14,000 inhabitants, of which 8,000 lived in the town of Rurrenabaque.
References
Municipalities of Beni Department
ბურდაძორი

ბურდაძორი — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის მარნეულის მუნიციპალიტეტში, ხოჯორნის თემში. მდებარეობს ლოქის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ბურდაძორზე (დებედის აუზი). ზღვის დონიდან 760 მ სიმაღლეზე. ქალაქ მარნეულიდან დაშორებულია 45 კილომეტრით, სადახლოდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 6 კილომეტრით.
ბურდაძორში ნაპოვნია V-VI სს. ქვის სტელა, რომელზედაც წმინდანთა ცხოვრების ამსახველი რელიეფური სიუჟეტები, რელიეფური ორნამენტი და ჯვარია გამოსახული.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 38 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Shaghat

Shaghat is a village in the Sisian Municipality of the Syunik Province in Armenia.
Demographics
The Statistical Committee of Armenia reported its population was 1,219 in 2010, up from 1,049 at the 2001 census.
Gallery
References
Populated places in Syunik Province
კულმინაცია

კულმინაცია: (მწვერვალი) — მხატვრული ნაწარმოების სიუჟეტის ერთ-ერთი ძირითადი ელემენტი; მოქმედების განვითარების უმაღლესი წერტილი, საფეხური, რომლის შემდეგ წინააღმდეგობა ვერ გართულდება. კულმინაციის შემდეგ ბრძოლა ნელდება, იხსნება კვანძი და ნაწარმოების შინაარსი ფინალისკენ მიემართება. (მაგ.: „ალუდა ქეთელაურში“ ალუდას მიერ ხევისბერის წინაშე მოზვრისთვის საჯაროდ თავის მოკვეთა და სხვა).
რესურსები ინტერნეტში
კულმინაცია — სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი
სქოლიო
ტერმინები
ჟან ლანი

ჟან ლანი (ფრანგ.: Jean Lannes), სიევერის თავადი, მონტებელოს ჰერცოგი (ფრანგ.: prince de Sievers, duc de Montebello) (დ. 11 აპრილი, 1769, ლეკტური, საფრანგეთი — გ. 31 მაისი, 1809, ებერსდორფი, ავსტრია) — ფრანგი სამხედრო მოღვაწე, საფრანგეთის მარშალი.
ლიტერატურა
საფრანგეთის მარშლები
დაბადებული 11 აპრილი
დაბადებული 1769
გარდაცვლილი 31 მაისი
გარდაცვლილი 1809
Closer to Home

Closer to Home — ჯგუფ Grand Funk Railroad-ის მესამე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1970 წლის ივლისში. დისკი გამოსცა ლეიბლმა Capitol Records.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - მარკ ფარნერი.
სქოლიო
1971 წლის ალბომები
Grand Funk Railroad-ის ალბომები
Capitol Records-ის ალბომები
ჰაფსიდები

ჰაფსიდები — ბერბერული წარმოშობის დინასტია, რომელიც განაგებდა ტუნისს 1229-1574 წლებში; სახელწოდება მიიღო შეიხ აბე ჰაფსის სახელიდან, რომელიც ალმოჰადების მოძრაობის ერთ-ერთი დამაარსებელი იყო. იფრიკიის ალმოჰადმა ნაცვალმა აბუ ზაქარიამ (განაგებდა 1229-1249), რომელიც აბუ ჰაფსის შვილიშვილი იყო, დააარსა ფაქტობრივად დამოუკიდებელი სახელმწიფო. ჰაფსიდების ძლიერების პერიოდი ემთხვევა ალ-მუსთანსირის (1249-1277), ასევე აბუ ფარისის (1394-1434) და უსმანის (1435-1488) გამგებლობას. 1574 წელს ტუნისი თურქებმა მიიტაცეს და ჰაფსიდების დინასტია დაამხეს.
ლიტერატურა
ტუნისი
დინასტიები
ღრმა ჩაწოლის ერთთაღიანი სადგური

ღრმა ჩაწოლის ერთთაღიანი სადგური — დიდ სიღრმეზე მდებარე მეტროსადგური, რომელიც წარმოადგენს ერთიან დარბაზს, კუნძულოვანი ბაქნით, ლიანდაგებითა და ბაქნის ქვეშ არსებული დამხმარე სათავსებით.
ერთთაღიანი სადგურის პროექტი ყოფილ საბჭოთა კავშირის მეტროპოლიტენებს შორის, პირველად შემუშავდა და განხორციელდა 1975 წელს, პეტერბურგის მეტროპოლიტენში.
სადგური შედგება შემდეგი სტრუქტურული ერთეულებისგან: ზედა გუმბათოვანი თაღი, აგებული დამონოლითებული რკინაბეტონის ასაწყობი ბლოკებისგან, საყრდენი გვირაბები ბეტონის ბალიშებით და ქვედა შებრუნებული თაღი. საერთო ჯამში, იგი წარმოადგენს დიდ ერთიან დარბაზს, ყოველგვარი სვეტებისა და პილონების გარეშე, რაც უზრუნველყოფს მაღალ მგზავრგამტარუნარიანობას.
ამ სახის სადგური საჭიროებს მნიშვნელოვან მექანიზებულ სამუშაოებს მშენებლობამდე. თავდაპირველად, გვირაბგამყვანი კომბაინი (TBM) გადასარბენი გვირაბით მიდის ასაშენებელ სადგურამდე, სადაც მთავარი ღერძიდან გადაადგილდება ქვემოთ და მარჯვნივ, რომ გაიყვანოს სადგურის საყრდენი გვირაბი, შემდეგ კი ისევ უბრუნდება გადასარბენ გვირაბს, უკვე მომდევნო სადგურისკენ გზის გასაკვალავად. ორ საყრდენ გვირაბს შორის კი მუშავდება კამაროვანი ფორმის გამაგრება, მომავალი თაღის მთელ პერიმეტრზე. რკინაბეტონის სამაგრები ქმნის რკალისებურ თაღს, რომელიც გრუნტს აწვება სპეციალური ჰიდრავლიკური დომკრატების მეშვეობით. თაღი საბოლოო ჯამში ებჯინება ბეტონის ბალიშებს, განთავსებულს საყრდენ გვირაბებზე. მისი სრულად აწყობის შემდეგ კი სამუშაოები გრძელდება სადგურის შიგნით არსებულ ნიადაგზე.
ერთთაღიანი სადგურის ერთგვარ ვარიაციას წარმოადგენს ორიარუსიანი გადასაჯდომი სადგური. ამ სახის ერთადერთი სადგური აშენდა ასევე პეტერბურგში — სადგური „სპორტივნაია“, მაგრამ ამჟამად არ გამოიყენება გადასაჯდომ სადგურად.
მსგავსი სახის სადგური პეტერბურგის მეტროპოლიტენში სულ თოთხმეტია. გამომდინარე იქიდან, რომ ასეთი სადგურის მშენებლობა საჭიროებს სამუშაოების უწყვეტ მიმდინარეობას, ხოლო სამშენებლო თანხების რეგულარული მოძიება რთულია, ბოლო ორი ათეული წელია, არჩევანი ძირითადად კეთდება კოლონური და პილონური სადგურების სასარგებლოდ, რადგან ასეთი სადგურების მშენებლობის დროებით დაკონსერვება ნებისმიერ დროსაა შესაძლებელი.
ამგვარი დიზაინის მქონე სადგურები უმეტესად წარმოდგენილია ვაშინგტონისა და მონრეალის მეტროპოლიტენებში, ხოლო მოსკოვისა და პრაღის მეტროპოლიტენებში, მხოლოდ თითო-თითოა. ასევე გვხვდება ეკატერინბურგის, ჩელიაბინსკისა და ფხენიანის მეტროპოლიტენებშიც.
1970-იან წლების ბოლოს, თბილისში შემუშავდა ერთთაღიანი სადგურის ნაირსახეობა, რომელიც განკუთვნილი იყო ადგილობრივი კლდოვანი ქანებისთვის.1979 წელს, საბურთალოს ხაზზე გაიხსნა პირველი ორი ასეთი სადგური, ვაგზლის მოედანი-2 და პოლიტექნიკური. 1985 წელს კი მათ დაემატა სამი მსგავსი სახის სადგური დიდუბე-სამგორის ხაზზე — ვარკეთილი, ღრმაღელე და გურამიშვილი. ხოლო 2017 წელს, გაიხსნა კიდევ ერთი ერთთაღიანი ღრმა ჩაწოლის სადგური — უნივერსიტეტი. ჯამში თბილისის მეტროპოლიტენში, ასეთი სახის ექვსი სადგურია.
თბილისური ტიპის პროექტის მიმსგავსებული ვარიანტი იყო გამოყენებული დნეპრის მეტროპოლიტენშიც, სადაც მაღალი ნაპრალოვნების მქონე ადგილობრივი გრანიტის ქანებში აშენდა ოთხი ერთთაღიანი ღრმა ჩაწოლის სადგური, მონოლითური ბეტონის გამოყენებით.
რესურსები ინტერნეტში
ღრმა ჩაწოლის ერთთაღიანი სადგურები
სქოლიო
მეტროპოლიტენის სადგურის სახეები
Iziaslav, Ukraine

Iziaslav, Ukraine
Iziaslav or Zaslav is one of the oldest cities in Volhynia. Situated on the Horyn river in western Ukraine, the city dates back to the 11th century. Iziaslav belongs to Shepetivka Raion of Khmelnytskyi Oblast. It hosts the administration of Iziaslav settlement hromada, one of the hromadas of Ukraine. Population:
History
Izyaslav was first mentioned in 1390. It was a private town in Poland, owned by the Zasławski and Sanguszko families. It was part of the Polish Volhynian Voivodeship. In 1583 it was granted Magdeburg city rights.
After the Partitions of Poland Izyaslav was part of the Russian Empire – Volhynian Governorate.
At the beginning of World War II, the town had a Jewish population representing 28% of the inhabitants. As soon as the Germans occupied the town, Jews were kept imprisoned in a ghetto and were later murdered in mass executions perpetrated by Einsatzgruppen.
Until 18 July 2020, Iziaslav was the administrative center of Iziaslav Raion. The raion was abolished in July 2020 as part of the administrative reform of Ukraine, which reduced the number of raions of Khmelnytskyi Oblast to three. The area of Iziaslav Raion was merged into Shepetivka Raion.
Historical demographics of Iziaslav
Monuments
Starozaslavsky Castle
Novozaslavsky Castle
St. John Cathedral
Great Synagogue
Church of St. Michael and Bernardine monastery
Church of St. Joseph and Lazarists monastery
Lazarists Hospital
Palace of Sanguszko
Cloth Hall
Novozaslavsky Synagogue
Notable people
Anatoliy Aleksandrov (born 1951), rector of the Bauman University, Moscow
Dmytro Chyhrynskyi (born 1986), Ukrainian professional footballer
(1838–1926), Polish historian
(1696–1765), Italian-Polish Baroque architect
Nathan ben Moses Hannover (17th century), Ruthenian Jewish historian, Talmudist, and kabbalist
Bill Mazer (1920–2013), American television and radio personality
(b. 1914 in Iziaslav; d. 1988 in the US), architect and artist
Leonard Nimoy (1931–2015), American actor (played Spock in Star Trek); parents born in Iziaslav, emigrated to Boston, USA
Myroslav Popovych (1930–2018), Ukrainian philosopher
Tzvi Tzur (1923–2004), Israeli officer, IDF Chief of Staff (1961–1963)
Aleksander Zasławski (died 1629), Polish-Lithuanian noble, voivode of Bracław
Władysław Dominik Zasławski (c. 1616–1656), Polish nobleman of Ruthenian stock, prince of the princely houses of Poland
References
External links
Zaslav in Internet Encyclopedia of Ukraine
Iziaslav Castle
International Association of Jewish Genealogical Societies (Izyaslav, Ukraine)
The murder of the Jews of Iziaslav during World War II, at Yad Vashem website.
Cities in Khmelnytskyi Oblast
Zaslavsky Uyezd
Volhynian Voivodeship (1569–1795)
Cities of district significance in Ukraine
Populated places established in the 11th century
Holocaust locations in Ukraine
Yauca del Rosario District

Yauca del Rosario District is one of fourteen districts of the province Ica in Peru.
References
1855 establishments in Peru
ბაბუინი

ბაბუინი (Papio cynocephalus) — მაიმუნი ანთრისებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძე საშუალოდ 75 სმ, კუდისა — 60 სმ-მდე. ბალანი მოყვითალოა. გავრცელებულია ცენტრალურ და აღმოსავლეთ აფრიკაში. იკვებება მცენარეებითა და პატარა ცხოველებით. ზოგან დიდ ზიანს აყენებს სასოფლო-სამეურნეო კულტურებს. ხშირად ჰყავთ ზოოპარკებსა და სამხეცეებში.
რესურსები ინტერნეტში
Papio cynocephalus – ბაბუინი
ლიტერატურა
ანთრისებრნი
მანჩა-რეალი

მანჩა-რეალი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ხაენის პროვინციის ხაენის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 97 კმ². მოსახლეობა — 11 328 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ხაენის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
მანჩა-რეალის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ხაენის მუნიციპალიტეტები
სოიუზ ტმა-11

სოიუზ ტმა-11 (რუს. Союз ТМА-11) — მიმდინარე კოსმოსური მისია, რომელიც სოიუზის კოსმოსურ საფრენ ხომალდს იყენებს კოსმონავტების გადასაყვანად დედამიწიდან საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურზე და პირიქით. მისი დაიწყო 2007 წლის 10 ოქტომბერს ბაიკონურის კოსმოდრომიდან სოიუზ ფგ სასატარტო გამშვები მექანიზმით. მან სადგურზე აიყვანა საერთაშორისო ექსპედიცია 16-ის ორი წევრი და ბორტის ექიმი შეიხ მუზაფარი, პირველი მალაიზიელი კოსმოში. ტმა-11 სავარაუდო დედამიწაზე დაბრუნების თარიღია 2008 წლის აპრილი, ამ პერიოდისთვის მას შეცვლის სოიუზ ტმა-12.
კოსმოსური ხომალდები
სოიუზი
2007 წლის კოსმოსური პროგრამები
Lasioglossum lithuscum

Lasioglossum lithuscum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1853 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
lithuscum
აზამ ალი

აზამ ალი (დ. 3 ოქტომბერი, 1970, თეირანი) — ირანული წარმოშობის ამერიკელი მუსიკოსი, ვოკალისტი.
ბიოგრაფია
აზამ ალი დაიბადა ირანის დედაქალაქ თეირანში. ისლამური რევოლუციის შემდეგ მისმა ოჯახმა დატოვა სამშობლო და ინდოეთში დასახლდა, სადაც იზრდებოდა აზამიც. 1985 წელს დედასთან ერთად მიემგზავრება ანჯელესში, სადაც სხვადასხვა აღმოსავლურ მუსიკალურ ინსტრუმენტებზე იწყებს დაკვრას.
90-იანებში ქმნის ვოკალურ პროექტს სახელად Vas, ხოლო შემდგომში ხდება ბენდ Niyaz-ის ვოკალისტი. განსაკუთრებით ცნობილია ვოკალური დიაპაზონით, ასევე იმით, რომ მღერის სუფიურ და ეთნიკურ მუსიკას აბსოლუტურად განსხვავებულ ჟანრში.
ასრულებს სიმღერებს სპარსულად, თალიშურად, თურქულად, აზერბაიჯანულად, ქურთულად, არაბულად, სერბო-ხორვატულად, ურდუზე და ა.შ.
რესურსები ინტერნეტში
ვებ-გვერდი
ირანელი მუსიკოსები
დაბადებული 1970
დაბადებული თეირანში
ამერიკელი მუსიკოსები
კანადელი მუსიკოსები
დაბადებული 3 ოქტომბერი
კომუნისტი (გაზეთი)

კომუნისტი (გაზეთი)
„კომუნისტი“ — ყოველდღიური გაზეთი, საქართველოს კპ ცკ-ის, საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოსა და მინისტრთა საბჭოს ორგანო. პირველი ნომერი გამოვიდა 1920 წლის 3 ივნისს თბილისში როგორც საქართველოს კპ ცენტრალური და თბილისის კომიტეტების ორგანო. 10 ნომრის გამოცემის შემდეგ გაზეთი დაიხურა თბილისის გენერალ-გუბერნატორის განკარგულებით. დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი მთავრობის დროს გაზეთი გამოდიოდა „საქართველოს კომუნისტის“ (21 ნომერი) სახელწოდებით. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1921 წლის 2 მარტიდან კვლავ „კომუნისტის“ სახელწოდებით გამოდიოდა.
„კომუნისტი“ ასახავდა საქართველოს სსრ ისტორიის ყველა მნიშვნელოვან პერიოდს, იბრძოდა სკკპ-სა და საჭოთა მთავრობის გადაწყვეტილებათა შესასრულებლად. აშუქებდა პოლიტიკის, ეკონომიკის, მრეწველობის, სოფლის მეურნეობის, ლიტერატურის, ხელოვნების, განათლებისა და სხვა საკითხებს. გაზეთს ჰქონდა დამატებები - ჟურნალები „ჩირაღდანი“ (1923–1925), „მეცნიერება და ტექნიკა“ (1925–1926), „დროშა“ (1929–1934), გაზეთი „სოფლის მეურნეობა“ (1958). სხვადასხვა დროს „კომუნისტის“ რედაქტორები იყვნენ ი. (მამია) ორახელაშვილი, ფ. მახარაძე, ა. ქურიძე (ს. ეული), ვ. სუხიშვილი, ა. თუმანოვი, ვ. ბახტაძე, გ. მუშიშვილი (გ. ხოფერია), ნ. კიკნაძე, დ. მჭედლიშვილი, გ. ბედინეიშვილი. 1950 წელს დაარსების 30 წლისთავთან დაკავშირებით „კომუნისტი“ დაჯილდოვდა შრომის წითელი დროშის ორდენით. ტირაჟი 700 ათ. ცალი (1980). გაზეთმა თავისი არსებობა შეწყვიტა ...
ლიტერატურა
ქართულენოვანი გაზეთები
საქართველოს გაზეთები
აბულეთაურთ ციხე

აბულეთაურთ ციხე — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კისტანის სამხრეთით, წყალგამყოფ ქედზე, სამანქანო გზიდან 1,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ნაგებია ნატეხი ქვით. ციხეში შედის კოშკი, ციხე-სახლი და კედლებით შემოზღუდული შიდა ეზო. კოშკი (3,6 x 3,6 მეტრი) ხუთსართულიანია (სიმაღლე 14,5 მეტრი), I სართულის შიდა ზომებია 2,5 x 2,3 მეტრი, ბოლოსი — 2,1 x 2,1 მეტრი. კოშკის ერთადერთი კარი აღმოსავლეთ კედელშია, მიწის დონიდან 3,3 მეტრ სიმაღლეზეა გაჭრილი. კარის წინ 1,1 მეტრი სიმაღლის ქვის სწორკუთხა ბაქანია, რომელსაც შესასვლელთან მისადგმელი ხის კიბე აკავშირებდა. I სართული სამალავი იყო. II, III და IV — საცხოვრებელი. თითოეულ სართულს ჩრდილოეთით თითო სარკმელი აქვს, დანარჩენ კედლებში — თითო სათოფური. V (სათავდაცვო) სართულის საფასადო მხარეს სალოდეების კონსოლებია შემორჩენილი. სართულშუა გადახურვა გამართულია ხის კოჭებზე. V სართული ძლიერ შემაღლებული, წვერწაკვეთილი გუმბათოვანი კამარითაა გადახურული. გარედან სახურავი პირამიდული ფორმისაა, საფეხურებიანი. ციხე-სახლი სამსართულიანია. თითოეულ სართულზე თითო ოთახია. I სართული (4,4 x 4 მეტრი, სიმაღლე 3 მეტრი) საქონლის სადგომია. თაღოვანი შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თითო პატარა სწორკუთხა ნიშია. II სართული საცხოვრებელია, სართულის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი კარია, მის აღმოსავლეთით ვიწრო სათოფურია მოწყობილი. III სართული სათავდაცვოა. სართულის ჩრდილოეთ კედელში სალოდე და ერთი სათოფურია, აღმოსავლეთ კედელში — ორი სათოფური. დასავლეთ კედელში ერთი სათოფური და ორი სარკმელი. სამხრეთ კედელი შუა ნაწილში გახსნილია. კედლის განაპირა ნაწილებზე შემორჩენილია ღიობების კვალი. კოშკსა და ციხე-სახლს შორის მოქცეულია ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან სწორი კედლით შემოზღუდული შიდა ეზო. ჩრდილოეთ კედლის მაქსიმალური სიმაღლეა 2,8 მეტრი. მის შუა ნაწილში თაღოვანი შესასვლელია. აღმოსავლეთ კიდესთან კი — ღრმა სწორკუთხა ნიში.
ლიტერატურა
დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
ეკლესია ძუძუხატი

ეკლესია ძუძუხატი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინარეხის სამხრეთით 4 კმ-ზე, პარატისისა და ქვათახევის გზის გასაყართან, მთის ტყიან ფერდობზე. სავარაუდოდ თარიღდება X-XI საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (7X5 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. არ აქვს გადახურვა, კედლები მცირე სიმაღლეზეა შემორჩენილი, შიდა სივრცე ქვაყრილითა და მცენარეულობითაა ამოვსებული. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნახევაროვალური აფსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით. საკურთხეველში ორი ნიშია. ისინი გადახურულია ერთ ქვაში ამოკვეთილი შეისრული თაღით. შემორჩენილია მინაშენის კვალი.
ლიტერატურა
კასპის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ივაიპორანი

ივაიპორანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 692 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ივაიპორანის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 816 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 73.73 კმ²-ზე. ფართობი 431 502 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პარანა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
მეკრენჩხი

მეკრენჩხი, მეკურენჩხი, მეკერენჩხი, მეკრენჩხალა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში აჭარიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან მცირედ ოვალური ფორმის, მცირედ ან საშუალოდ დანაკვთული, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ქეჩისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან კონუსური ფორმის. თხელია ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე მსხვილია, მომრგვალო, ლამაზი მუქი ლურჯი შეფერილობის. სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქიო უსვად დაფარული. რბილობი ხორციანია და მცირეწვნიანი, ძალიან სასიამოვნო ტკბილი გემოთი.
მეკრენჩხი საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 199 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევრიდან შედის. მტევნის საშუალო წონა 180 გრამამდეა, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 5.0-5.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17.5-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.2 გ/ლ-ს.
დასავლეთ საქართველოში გავრცელებულ სუფრის ჯიშთა შორის მეკრენჩხი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანია. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. ყურძენი კარგად ინახება და იტანს ტრანსპორტირებას.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 233
აჭარის ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი სასუფრე ქართული ჯიშები
მერაბ კვირიკაშვილი

მერაბ კვირიკაშვილი
მერაბ (მეკო) კვირიკაშვილი (დ. 27 დეკემბერი, 1983) — ქართველი მორაგბე, საქართველოს ნაკრების წევრი. იგი ამჟამად თამაშობს საფრანგეთში. ეროვნულ გუნდში მერაბ კვირიკაშვილის დებიუტი შედგა 2003 წელს, თამაშობს 10 ნომრის პოზიციაზე.
მონაწილეობა აქვს მიღებული 2003, 2007, 2011 და 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატებზე.
2017 წლის 19 თებერვალს კვირიკაშვილმა გერმანიის ნაკრებთან გამართულ შეხვედრაში მე-100 კეპი მოიპოვა და პირველი ქართველი ცენტურიონი გახდა.
პირადი ცხოვრება
მერაბს ჰყავს 4 შვილი. მისი მეუღლე ანა ბუაძე გარდაიცვალა 2016 წლის 21 ივლისს ავტოავარიის შედეგად, მათი ქორწინების 14 წლის თავზე.
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი მორაგბეები
დაბადებული 27 დეკემბერი
დაბადებული 1983
სანქტ-პეტერბურგის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია — მოქმედი ლუთერანული კირხე სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1859-1860 წლებში ჰარალდ ბოსეს პროექტის მიხედვით. ეკუთვნის ქალაქის ესტონურ-გერმანული წარმომავლობის მრევლს. ამჟამად მიეკუთვნება ინგრიის ევანგელისტურ-ლუთერანულ ეკლესიას.
ისტორია
ლუთერანული საზოგადოება ჩამოყალიბდა 1731 წელს კადეტთა პირველი კორპუსის შენობაში. 1834 წელს საზოგადოებას ეწოდა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელი. 1841 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამოსცა ბრძანება გადაეტანათ ეკლესია კერძო შენობაში. ამავე დროს შედგა ერთიანი საზოგადოების გაყოფა გერმანულ და ესტონურ საზოგადოებად. ესტონური მრევლი ფორმალურად ჩამოყალიბდა 1842 წლის მაისში, ბიუჯეტის თანხით მათ იქირავეს სახლი შეკრებებისთვის.
ეკლესიის შენობას ოფიცრების ქუჩაზე საფუძველი ჩაეყარა 1859 წლის 24 ივნისს. შენობა გათვლილი იყო 800 ადამიანზე. არქიტექტორი იყო ჰარალდ ბოსე, ხოლო მშენებელი კ. ციგლერ ფონ შაფჰაუზენი. ეკლესია აკურთხეს 1860 წლის 27 ნოემბერს. შენობა ააგეს ფსევდორომანულ არქიტექტურულ სტილში. ეკლესიას ჰქონდა დიდი კოშკური სამრეკლო. მშენებლობისათვის მნიშვნელოვანი თანხა გამოყვეს ბიუჯეტიდან, ხოლო ნაწილი თავად მრევლმა გაიღო, რომელთა შორის აქტიურობდნენ ბარონი ე. მეიენდორფი და ლეიბ-ექიმი შოლცი. ეკლესიის მშენებლობა 65 ათასი ვერცხლის რუბლი დაჯდა.
მრევლს ასევე ეკუთვნოდა მთელი რიგი კარის ეკლესიები, მათ შორის ციხეებში. სამრევლოში მოქმედებდა საეკლესიო სკოლა, თავშესაფარი და ბავშვთა სახლი.
1930 წელს ეკლესია დახურეს. შემდეგ შენობა გადააკეთეს კონსტრუქტივიზმის არქიტექტურულ სტილში, სამრეკლო დაანგრიეს, მთავარ ფასადზე მიაშენეს კიბე, შიგნით სართულებს შორის გადახურვა გააკეთეს. ფასადი შელესეს. შენობის შიგნით კი განათავსეს კლუბი.
1993 წელს სანქტ-პეტერბურგში დარეგისტრირდა ლუთერანების ესტონური საზოგადოება, რომელსაც 1997 წლის 29 მაისს გადაეცა შენობა. 2000 წლის 25 ნოემბრიდან აქ იმართებოდა რეგულარული ლოცვა ესტონურ ენაზე. მრევლი მიეკუთვნება ინგრიის ევანგელისტურ-ლუთერანულ ეკლესიას.
2009 წელს დაიწყო ეკლესიის რესტავრაცია, აღადგინეს სამრეკლო და ფასადი, რომელსაც დაუბრუნდა ისტორიული სახე. რესტავრაციისათვის 3,1 მლნ კრონი გამოყო ესტონეთის კულტურის სამინისტრომ.
2011 წლის 20 თებერვალს, სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ შედგა იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესიის გახსნა და კურთხევა. ცერემონიალში მონაწილეობა მიიღო ესტონეთის პრეზიდენტმა ტოომას ილვესმა.
ლიტერატურა
Е. Е. Князева, Г. Ф. Соколова «Лютеранские церкви и приходы России XVIII—XX вв.», Санкт-Петербург, «Литера», 2001, ISBN 5-89319-048-3
Церковь св. Иоанна в Энциклопедии Петербурга (здание)
Церковь св. Иоанна в Энциклопедии Петербурга (приход)
რესურსები ინტერნეტში
Концертный зал «Яани Кирик» — церковь Святого Иоанна
В Петербурге на Церкви Святого Иоанна установлена маковка // Novosti ERR, 07.03.2010
Реставрация церкви Св. Яна в Петербурге будет завершена // DELFI, 29.03.2010
В Петербурге освятили церковь Святого Иоанна // Радио Балтика, 20.02.2011
სქოლიო
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
სანქტ-პეტერბურგის ლუთერანული ეკლესიები
ნეორომანული არქიტექტურა
ინგრიის ეკლესიები