PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
პავლე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პავლე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)
პავლე I - კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 337-339, 341-342 და 346-350 წწ. და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 6 ნოემბერი, ახალი სტილით - 19 ნოემბერი. პატრიარქად აირჩიეს წმინდა ალექსანდრეს გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც კვლავ იფეთქა არიანელთა ერესმა. კრებას, რომელსაც ახალი პატრიარქი უნდა აერჩია, მრავალი არიანელი ესწრებოდა. ისინი მღვდელმთავარ პავლეს კანდიდატურის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ ხმების უმრავლესობა მართლმადიდებლებმა მოიპოვეს. იმპერატორი კონსტანტინე II (337-361), რომელიც რომის იმპერიის აღმოსავლეთ ნაწილს განაგებდა, არიანელი იყო. პატრიარქის არჩევნების დროს იგი კონსტანტინოპოლში არ იმყოფებოდა. როდესაც ჩავიდა, მან მოიწვია ახალი კრება, რომელმაც მღვდელმთავარი პავლე ხარისხაყრილად გამოაცხადა და დედაქალაქიდან განდევნა, მის ნაცვლად კი არიანელი ევსები ნიკომედიელი აღასაყდრეს. პატრიარქმა პავლემ რომს მიაშურა, სადაც თავშესაფარი პოვეს ევსების მიერ განდევნილმა სხვა მართლმადიდებელმა ეპისკოპოსებმაც.
ევსები დიდხანს არ დარჩენილა საპატრიარქო ტახტზე. მისი გარდაცვალების შემდეგ მღვდელმთავარი პავლე კონსტანტინოპოლში დაბრუნდა. სამწყსო სიყვარულით შეეგება ნეტარს, მაგრამ კონსტანტინეს დევნამ იგი აიძულა, კვლავ რომს დაბრუნებოდა.
იმპერატორმა კონსტანსმა (337-350) თავის აღმოსავლელ თანამმართველ კონსტანციუსს წერილით მიმართა, დევნილი მღვდელმთავარი კათედრაზე დაებრუნებინა. წმინდა პავლე საპატრიარქო საყდარში დააბრუნეს, მაგრამ მალე, სამეფო კარზე მომხდარი გადატრიალების დროს, მართლმადიდებელთა ქომაგი კეთილმსახური იმპერატორი კონსტანტი მოღალატურად მოკლეს. ამის შემდეგ მღვდელმთავარი პავლე კვლავ განდევნეს დედაქალაქიდან და სომხეთის ქალაქ კუკუზოში გადასახლეს, სადაც იგი მოწამეობრივად აღესრულა: როდესაც პატრიარქი საღვთო ლიტურგიას აღასრულებდა, არიანელები ტაძარში შეიჭრნენ და წმიდანი ომოფორით მოახრჩვეს. ეს მოხდა 350 წელს. 381 წელს წმიდა იმპერატორმა თეოდოსი დიდმა (379-395) ნეტარი აღმსარებლის უხრწნელი ნაწილები პატივით გადააბრძანა კონსტანტინოპოლში. 1326 წელს სიწმიდე ვენეციაში გადაასვენეს.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
წმინდანები
გარდაცვლილი 350
კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსები
აზოვი

აზოვი — ქალაქი როსტოვის ოლქში, მდებარეობს მდინარე დონზე 16 კილომეტრის დაშორებით აზოვის ზღვიდან, მას სახელი ეწოდა აზოვის ზღვის მიხედვით. მოსახლეობის რაოდენობაა 82 937 კაცი (2010 წლის მიხედვით), 82 090 კაცი (2002 წლის აღწერის მიხედვით), 80 297 კაცი (1889 წლის აღწერის მიხედვით).
ისტორია
მდინარე დონის სანაპირო ყოველთვის იყო მნიშვნელოვანი სავაჭრო ადგილი. ძვ. წ. III საუკუნის დასაწყისსი ბერძნებმა დააარსეს კოლონია ბოსფორის სახელმწიფოში, რომელსაც უწოდებდნენ ტანაისს. რამდენიმე საუკუნის შემდეგ ძვ. წ. I საუკუნის პირველ მესამედში იგი გადაწვა პოლემონ I-მა. ბერძნული კოლონიების დანერგვამ აღადგინა ქალაქის კეთილდღეობა, მაგრამ გოთებმა პრაქტიკულად გაანადგურეს III საუკუნეში.
ძველი ტანაისის ტერიტორია ახლა უკავია ხუტორ ნედვიგოვკას XIX საუკუნის შუა წლებიდან.
V საუკუნეში ეს ტერიტორია აკაცირების ტომის ერთ-ერთი ჯგუფის კარადაჩების მიერ იყო დასახლებული, რომელიც ჰუნების მეფე დენგიზიკის ბრძანებით განხორციელდა.
VII საუკუნეში ხანი კუბრატი მართავდა უნოგუნდურის ტომების მიერ დააარსებულ ძველი დიდი ბულგარეთის სამეფოს, რომელიც მისმა მემკვიდრემ ბატბაიანმა ჩააბარა ხაზარებს. X საუკუნეში, როცა ხაზარების სახელმწიფო დაიშალა, ტერიტორია გადავიდა ტმუტარკანის სლავური სამთავროს ხელში.
ყივჩაღები ამ ტერიტორიას იპყობენ 1067 წელს და მას არქმევენ აზაქ-ს, საიდანაც მომდინარეობს ქალაქის თანამედროვე სახელწოდება.
1775 წელს აზოვი გახდა ახლადჩამოყალიბებული აზოვის გუბერნიის ადმინისტრაციული ცენტრი. XIX საუკუნის ბოლოს ქალაქში დაარსდა ოთხკლასიანი ვაჟთა გიმნაზია, მალევე დაარსდა ქალთა გიმნაზიაც, მნიშვნელოვნად დაეცა ვაჭრობის დონე.
1926 წელს აზოვმა მიიღო ქალაქის სტატუსი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში (1941-1945) აზოვი გერმანელი ჯარისკაცების მიერ იყო ოკუპირებული 1942 წლის 27 ივნისიდან. 1943 წლის 7 თებერვალს გაათავისუფლეს სამხრეთის ფრონტის როსტოვის ოპერაციის დროს.
გეოგრაფია
თანამედროვე ქალაქი აზოვი საოლქო დაქვემდებარების ქალაქია, მდებარეობს როსტოვის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე დონის მარცხენა ნაპირზე, ტაგანროგის ყურიდან 12,5 კილომეტრში, ხოლო დონის როსტოვიდან - 35 კილომეტრში. ქალაქის ტერიტორიის ფართობია 66,2 კმ².
მოსახლეობა
ქალაქში ცხოვრობს დაახლოებით 20 ეროვნების ადამიანი. მათ შორის ყველაზე მრავალრიცხოვანია: რუსები — 94 %, უკრაინელები — 3,1 %, ბელარუსები — 0,5 %. მოსახლეობის 55 % შრომისუნარიანია.
ღირსშესანიშნაობა
ქალაქში მდებარე ტაძრებიდან აღსანიშნავია აზოვის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი, რომელიც აგებულია 2005 წელს და აზოვის სამების ეკლესია მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვში, მისი მშენებლობა დასრულდა 2004 წელს. ასევე აღსანიშნავია აზოვის ციხესიმაგრე.
ქალაქში რვა ბიბლიოთეკაა აქედან ორი საბვშვო. აზოვის ცენტრალური ბიბლიოთეკა ატარებს ნ. კრუპსკაიას სახელს.
ქალაქში სულ ოთხი მუზეუმია აზოვის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, აზოვის ისტორიულ-არქეოლოგიური და პალეონტოლოგიური მუზეუმ-ნაკრძალი, სამოილოვიჩის მუზეუმი და სამხედრო მუზეუმი - „თოფის წამლის საწყობი“.
ქალაქში რამდენიმე ძეგლი დგას, მათ შორის აღსანიშნავია პეტრე I-ის ძეგლი, ალექსეი შეინის ძეგლი, სამშობლოსთვის დაღუპულთა მემორიალი, გრიგორ მიროშნიჩენკოს ძეგლი, აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი.
დაძმობილებული ქალაქები
რესურსები ინტერნეტში
Unofficial website of Azov
Soviet topographic map 1:100,000
სქოლიო
როსტოვის ოლქის ქალაქები
ალფონსო II დ’ესტე

ალფონსო II დ’ესტე (დ. 22 ნოემბერი, 1533 — გ. 27 ოქტომბერი, 1597) — ფერარის, მოდენისა და რეჯოს ჰერცოგის — ერკოლე II-ის და მისი მეუღლის ფრანგი პრინცესას რენეს უფროსი ვაჟი და 1559 წლის 3 ოქტომბრიდან მამის მემკვიდრე.
1566 წელს იგი იმპერატორ მაქსიმილიან II-სთან ერთად ოსმალების წინააღმდეგ ომში მონაწილეობდა. 1574 წელს მონაწილეობა მიიღო პოლონეთის ტახტისათვის კენჭისყრაში, თუმც მის ამ წამოწყებას წარმატება არ მოჰყოლია.
ალფონსო II ხელოვნების მეცენატი იყო და მფარველობდა პოეტ ტორკვატო ტასოს. მან 3-ჯერ იქორწინა:
ივნისი 1558 - ლუკრეცია დე’ მედიჩი (1545-1562), ტოსკანას დიდი ჰერცოგის კოზიმო I დე’ მედიჩის ასული.
5 დეკემბერი 1565 - ბარბარა ავსტრიელი (1539-1572). იმპერატორ ფერდინანდ I-ის ასული.
24 თებერვალი 1579 – ელეონორა გონძაგა (1564-1618), მანტუას ჰერცოგის გულიელმო გონძაგას ასული.
ყველა მისი ქორწინება უშვილოდ დარჩა და ალფონსო II-ემ მემკვიდრედ ბიძაშვილი, მონტეკიოს მარკიზი ჩეზარე დ’ესტე დანიშნა. პაპმა კლიმენტი VIII-ემ ჩეზარეს მამის უკანონო წარმოშობის გამო ამ უკანასკნელს ფერარა ჩამოართვა და 1598 წელს თავის სამფლობელოებს შეუერთა.
იხილეთ აგრეთვე
დინასტია დ’ესტე
რესურსები ინტერნეტში
Illustrious people
დ’ესტე
ფერარას ჰერცოგები
მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგები
დაბადებული 22 ნოემბერი
დაბადებული 1533
გარდაცვლილი 27 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1597
ლისოგორკის ბუნების ძეგლი

ლისოგორკის ბუნების ძეგლი — რეგიონალური მნიშვნელობის კომპლექსური დაცული ტერიტორია - ბუნების ძეგლი. მდებარეობს კუიბიშევის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ლისოგორკამ ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო როსტოვის ოლქის მთავრობის 2006 წლის 19 ოქტომბრის № 418 გადაწყვეტილების შესაბამისად.
აღწერა
ლისოგორკის რაიონი მიეკუთვნება სამხრეთრუსული ქსეროფიტების გავრცელების არეალს - ზეგანის მშრალი გარემოს მცენარეები, რომელთაც შეუძლიათ გაუძლონ ხანგრძლივ გვალვას და მაღალ სიცხეს. მრავალი სახეობა, რომელიც ბუნების ძეგლის ტერიტორიაზე გვხვდება იშვიათი სახეობაა და შეტანილია როსტოვის ოლქის წითელ წიგნში. ესენი არიან: ვაციწვერა, ავშანი, რუსული ხახვისთავა, დონის ონოსმა, ტერესკენი და სხვა.
როსტოვის ოლქის ტერიტორია გეოლოგიურ წარსულში წარმოადგენდა ნაოჭა მთათა ქედს. ბუნების ძალების მოქმედების შედეგად ქედი თანდათან დაიშალა. ეს მოვლენები ხდებოდა შუა კარბონულ სისტემაში (311 მლნ წლის წინ) ალბურ სართულზე (103 მლნ წლის წინ) და ნეოგენური სისტემის ბურდიგალურ სართულზე (18 მლნ წლის წინ). ამ პერიოდში ლისოგორკის ტერიტორია, თბილი და თავთხელი ზღვის ფსკერს წარმოადგენდა.
კაინოზოური ერის მეოთხეულ სისტემაში გამყინვარებამ ვერ მიაღწია როსტოვის ოლქის ტერიტორიამდე. მწვერვალებზე ყინულების დნობის შედეგად დაიტბორა ტერიტორია და ჩამოყალიბდა რელიეფი.
ლისოგორკამ სოფელ ლისოგორკასთან ერთად, ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო როსტოვის ოლქის მთავრობის 2006 წლის 19 ოქტომბრის № 418 გადაწყვეტილების შესაბამისად. ბუნების ძეგლს გააჩნია ბუნებისდაცვითი და სასწავლო დანიშნულება.
ლიტერატურა
"О памятниках природы Ростовской области". Постановление Администрации Ростовской области от 19 октября 2006 года № 418.
რესურსები ინტერნეტში
ლისოგორკა
როსტოვის ოლქის დაცული ტერიტორიები
Lasioglossum percingulatum

Lasioglossum percingulatum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1935 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
percingulatum
იგლუ

იგლუ — კანადელი ესკიმოსების ზამთრის საცხოვრებელი.
იგლუ შენდება თოვლის ბლოკებისგან და წარმოადგენს გუმბათისებრ კონსტრუქციას. როგორც წესი იგლუს დიამეტრია 3-4 მეტრი და სიმაღლე 2 მეტრამდე. ღრმა თოვლისას იგლუს შესასვლელი კეთდება თოვლში გათხრილი გვირაბის სახით, ხოლო თუ თოვლის საფარი არაა სქელი, მაშინ გარედან თოვლის ბლოკებისგან კეთდება დერეფანი, ეს იგლუს ქარისგან იცავს. თოვლი კარგი თბოიზოლატორია, ამიტომ როდესაც ჰაერის ტემპერატურა −40 −45 გრადუსია, შიგნით ტემპერატურა შესაძლოა მერყეობდეს −7-დან + 26 გრადუსამდე. იგლუს სპეციალურად არ ათბობენ. ცივი ჰაერის შემოდინება უზრუნველყოფს თოვლის შიდა ზედაპირის გაყინვას, რაც არ იძლევა იგლუს დადნობის საშუალებას.
იგლუს ასაშენებლად აუცილებელია დიდხანს ნადები კარგად გამაგრებული თოვლი. ბლოკების დაჭრა ნებისმიერი მჭრელი ინსტრუმენტით შეიძლება. გამოჭრა იმ მხრიდან იწყება, საიდანაც ქარი უბერავს, რადგან აქ თოვლი უფრო მკვრივია. ხანდახან თოვლის ბლოკებთან ერთად ყინულიც გამოიყენება, რათა იგლუში სინათლემ შეაღწიოს. იგლუს ჭერში ტოვებენ ღია ხვრელს ვინტილაციისთვის და განათებისთვის.
იგლუს არქიტექტურა უნიკალურია. მისი ბლოკები სპირალურად ლაგდება ისე, რომ კედლები თავისუფლად იტანს სახურავის სიმძიმეს, ხოლო ვინტილაცია არ აძლევს თოვლს გადნობის საშუალებას.
იგლუში დასაძინებელი ადგილები ამაღლებულ პლატფორმაზეა, ვინაიდან თბილი ჰაერი ზემოთ ადის, ხოლო ცივი ქვემოთ ჩადის. ზოგი ტონები იგლუში ცხოველთა ტყავებს აფენენ მეტი სითბოსთვის.
ლიტერატურა
Richard Gv. Condon, Julia Ogina and the Holman Elders, The Northern Copper Inuit (ISBN 0-8020-0849-6)
Igloo – the Traditional Arctic Snow Dome
რესურსები ინტერნეტში
Building an Igloo, by Hugh McManners
Field Manual for the U.S. Antarctic Program, Chapter 11: "Snow Shelters", pp. 140-145
Traditional Dwellings: Igloos (1)
არქიტექტურა
თოვლი
ფერადი მუსიკა

ფერადი მუსიკა — მუსიკის შეხამება სინათლისა და ფერის ეფექტთან. ემყარება სინოფსიას. მუსიკის თეორიტიკოსი ლ. ბ. კასტელი შეეცადა შეექმნა აპარატი, რომელიც კლავესინზე აღბეჭდავდა ფერთა ჰარმონიას, ნიუტონის ბგერებისა და ფერის წარმოდგენების შესაბამისად. ალექსანდრე სკრიაბინმა შემოიტანა სიმფონიური პოემის „პრომეთეს“ („ცეცხლის პოემა“) პარტიტურაში „Luce“ (სინათლე) და ფიქრობდა ჩაერთო „სინათლის სიმფონია“ მის მიერ ჩაფიქრებულ „მისტერიის პარტიტურაში“. ფერადი მუსიკის შექმნის ცდები, სათანადო მუსიკის ოპტიკურ საკრავებთან ერთად, ეკუთვნის უნგრელ კომპოზიტორს ა. ლასლოს.
ლიტერატურა
მუსიკა
ტორე-ლა-რიბერა

ტორე-ლა-რიბერა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 62,90 კმ². მოსახლეობა — 96 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
უესკის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ტორე-ლა-რიბერის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - ტორე-ლა-რიბერა
სქოლიო
უესკის მუნიციპალიტეტები
ციურიხის უნივერსიტეტი

ციურიხის უნივერსიტეტი (გერმ.: Universität Zürich) — უმსხვილესი უნივერსიტეტი შვეიცარიაში, ქალაქ ციურიხში. დაარსდა 1833 წლის 29 აპრილს თეოლოგიის, იურისპრუდენციის, მედიცინისა და ფილოსოფიის ფაკულტეტებით. ამჟამად უნივერსიტეტის მიმართულებებია ხელოვნება, ეკონომიკა, იურისპრუდენცია, მედიცინა, მეცნიერება, თეოლოგია და ვეტერინარიული მედიცინა. გაერთიანებულია ევროპის კვლევითი უნივერსიტეტების ლიგაში.
შვეიცარიის უნივერსიტეტები
ციურიხი
ეწერი (სენაკის მუნიციპალიტეტი)

ეწერი (სენაკის მუნიციპალიტეტი)
ეწერი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტში, ზანის თემი (სოფლები: ეწერი, ზანა, საესებუო, სატყებუჩავო, საშურღაიო). მდებარეობს მდინარეების ცივისა და ხობისწყლის შუამდინარეთში. ზღვის დონიდან 130 მ. სენაკიდან 18 კმ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 198 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პაპუნა წერეთელი

პაპუნა წერეთელი
პაპუნა ქაიხოსროს ძე წერეთელი (დ. 1740 ― გ. 1790) — იმერეთის სამეფოს სამხედრო-პოლიტიკური მოღვაწე. ზემო ქვეყნის სარდალი, მოლარეთუხუცესი. სოლომონ I-ის პოლიტიკური მიმდევარი და მისი ერთგული თავადი. მონაწილეობდა სოლომონის მიერ როსტომ რაჭის ერისთავის დამარცხებასა და მისი ოჯახის სასტიკად დასჯაში. 1779 წელს იყო იმერთა ჯარის „სპასალარი“ რუხის ბრძოლაში. დიდი როლი შეასრულა დავით II გიორგის ძის გამეფებაში, შემდეგ ბერი წულუკიძესთან ერთად მეთაურობდა თავადთა იმ ჯგუფს, რომელმაც დავით გიორგის ძე ტახტიდან ჩამოაგდო და სოლომონ II-ის სახელით გაამეფა ტახტის პრედენდენტი დავით არჩილის ძე. პაპუნა წერეთლის სახელთანაა დაკავშირებული მოდინახეს ციხის აშენება.
ლიტერატურა
სოსელია ო., ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან (სათავადოები), ტ. 2, თბ., 1981;
ბურჯანაძე შ., იმერეთის სამეფოს პოლიტიკური ისტორიისათვის 1784-1789 წწ., «ხელნაწერთა ინსტიტუტის მოამბე», 1960;
ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
დაბადებული 1740
გარდაცვლილი 1790
პ
ქართველი თავადები
სამხრეთ-დასავლეთი კუნძულები (პალაუ)

სამხრეთ-დასავლეთი კუნძულები (პალაუ)
სამხრეთ-დასავლეთი კუნძულები — რამდენიმე პატარა კუნძული, რომლებიც მდებარეობენ წყნარ ოკეანეში, დაახლოებით 600 კმ-ში პალაუს რესპუბლიკის მთავარი კუნძულების ჯაჭვიდან სამხრეთ-დასავლეთით და ეკუთვნის ამ სახელმწიფოს. კუნძულები მდებარეობენ პალაუს მთავარ კუნძულ ბაბელდაობთან ახლო მყოფ კუნძულებიდან, რომლებშიც შედიან კორორის, პელელიუს და ანგაურის შტატები და კლდოვანი კუნძულები, რომლებიც არ ითვლებიან სამხრეთ-დასავლეთი კუნძულების ნაწილად, სამხრეთ-დასავლეთით. საერთო ფართობი — 3,93 კმ², მოსახლეობა — 65 ადამიანი (2015 წლის მოსახლეობის აღწერა).
სამხრეთ-დასავლეთი კუნძულები ქმნიან ორ შტატს (ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ):
შტატი სონსოროლი (ფართობი — 3,3 კმ², მოსახლეობა — 40 ადამიანი (2015 წელი))
შტატი ჰატოჰობეი (ფართობი — 0,63 კმ², მოსახლეობა — 25 ადამიანი (2015 წელი))
გალერეა
სქოლიო
პალაუს კუნძულები
წყნარი ოკეანის კუნძულები
ოკეანეთის კუნძულები
ვაშინგტონის მეტროპოლიტენი

ვაშინგტონის მეტროპოლიტენი — აშშ-ში სიდიდით მეორე მეტროსისტემა ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენის შემდეგ. ვაშინგტონის მეტრო მოიცავს როკვილიდან (ჩრდილოეთი) ალექსანდრიამდე (სამხრეთი) მთელს „დიდ ვაშინგტონს“.
ზოგადი მონაცემები
მეტროპოლიტენის ხაზები ორ შტატში გადის (ვირჯინია და მერილენდი) და კოლუმბიის ფედერალურ ოლქში. ყოველდღიური მგზავრთანაკადი 520 ათასი ადამიანია (2004). სავაგონო პარკი 950 ვაგონით არის წარმოდგენილი. ვაგონებსა და სადგურებში სამაგალითო სისუფთავე და წესრიგი სუფევს.
ისტორია
მეტროს გახსნა 1976 წელს მოხდა. ამხნიდან მოყოლებული ქალაქში ხუთი ხაზი აშენდა:
წითელი: მონტგომერის ოლქიდან (Montgomery County), მერილენდი, ქალაქის საქმიანი უბნების გავლით ისევ უკან მონტგომერიში — ყველაზე დატვირთული ხაზი.
ნარინჯისფერი: ფერფაქსის ოლქიდან (Fairfax County), ვირჯინია, არლიგტონის ოლქისკენ (Arlington County), ვირჯინია, ქალაქის ცენტრის გავლით და ბოლო სადგურით პრინც ჯონსის ოლქში (Prince George’s County), მერილენდი.
ლურჯი: ფერფაქსის ოლქიდან ალექსანდრიისა და არლინგტონის გავლით (ვირჯინია), ნარინჯისფერი ხაზის გასწვრივ ვაშინგტონზე გადის პრინც ჯონსის მიმართულებით.
ყვითელი: ლურჯი ხაზის გასწვრივ პენტაგონის მიმართულებით მდინარე პოტომაკის მეორე ნაპირზე, ხაზი ქალაქის საქმიან ნაწილში სრულდება.
მწვანე: პრინს ჯონსიდან ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილის გადაკვეთით და უკან პრინს ჯონსში.
სულ 86 სადგურია, ხაზების საერთო სიგრძე 170,5 კმ. თავდაპირველი პროექტით 83 სადგური და 165,5 კმ გზა იყო, რომელიც 2001 წლის 13 იანვარს დასრულდა.
„დიდი ვაშინგტონი“ ფხვიერ, ჭაობიან ნიადაგზეა გაშენებული, ამიტომ ღრმა სადგურები მხოლოდ ქალაქის ცენტრში აშენდა. ქალაქის მეტროხაზების დიდი ნაწილი მიწისპირის ან მიწისზედაა. გარეუბნებში მიწისპირის გადასარბენები საკმაოდ გრძელია და პრაქტიკულად დაუცველია. ლიანდაგები მავთულიანი მესრით არის შემოზღუდული. მატარებლები საკმაოდ ნელა მოძრაობს — საშუალო სიჩქარით 40 კმ/ს.
ყველაზე ღრმა სადგურები წითელი ხაზის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს: Wheaton (აქ დასავლეთ ნახევარსფეროში ყველაზე გრძელი ესკალატორია ჩაყენებული - 70 მ) და სადგური Forest Glen (60 მ სიღრმეზე), სადაც ესკალატორების ნაცვლად მაღალჩქაროსნული ლიფტები გამოიყენება.
იხილეთ აგრეთვე
მეტროპოლიტენების სია
რესურსები ინტერნეტში
დიდი ვაშინგტონის სატრანსპორტო უწყება ოფიციალური საიტი
Metro Transit Police Official site
StationMasters Online ახლომდებარე ტერიტორიების რუკები და სადგურების პანორამული ფოტოები
MetroRiders.Org Metro Passenger Advocacy Group
Dulles Corridor Metrorail Project
Dulles Corridor Rail Association
Building the Washington Metro
ვაშინგტონის მეტროპოლიტენი
Keto Dzhaparidze

Keto Dzhaparidze
Ketevana Konstantinovna Dzhaparidze (February 11, 1901, Kvishkheti, Kutais Governorate, Russian Empire – September 20, 1968, Tbilisi, Georgian SSR, USSR) was Georgian Soviet singer. People's Artist of the Georgian SSR (1956).
Biography
She went to study at the Tiflis noble gymnasium in 1909, where her powerful voice was noticed by the famous composer Zachary Paliashvili, who worked there as a music teacher and led the school choir.
In 1919, she entered the Tiflis Conservatory.
In 1927, after graduating from the conservatory, she went to Berlin, where she took singing lessons for 3 years. In 1930, she returned to the USSR (Georgia).
In the spring or summer of 1937, Keto made her debut in Moscow, she gave a solo concert on the stage of the Hermitage (Moscow theater of the revolution). Around the same time (in the spring of 1937), she made her debut in Leningrad at the theater of Recreation garden.
In 1939, she was invited to participate in the First all-Union competition of pop artists and received one of the prizes.
During the World War II, Keto had to change her repertoire and started performing patriotic songs. The singer gave many concerts in hospitals and on the front line.
In 1956, Dzhaparidze was awarded the title of People's Artist of the Georgian SSR.
Keto died on September 20, 1968, and was buried in the Didube Pantheon.
References
Burials at Didube Pantheon
1901 births
1968 deaths
20th-century women singers from Georgia (country)
Soviet women singers
20th-century Russian women singers
20th-century Russian male singers
ლოზანის ფედერალური პოლიტექნიკური სკოლა

ლოზანის ფედერალური პოლიტექნიკური სკოლა — უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება შვეიცარიის ქალაქ ლოზანაში. 1969 წლიდან მიენიჭა ტექნიკური უნივერსიტეტის სტატუსი და ევროპის ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ სასწავლებლად ითვლება. ხშირად მას ამერიკის მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტს ადარებენ. 2009 წელს ლოზანის სკოლამ, შანხაის უნივერსიტეტის რეიტინგში, ევროპის უმაღლეს სასწავლებლებს შორის 1-ლი, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით ინფორმატიკის და საინჟინრო მეცნიერებების დარგში უმაღლეს სასწავლებლებს შორის მე-15 ადგილი დაიკავა. The Times Higher Education-ის 2009 წლის რეიტინგში EPFL-მა მსოფლიოს საუკეთესო უმაღლესებს შორის 42-ე, ევროპის ფარგლებში კი მე-12 ადგილი დაიკავა.
ისტორია
ლოზანის სკოლა 1853 წელს დაარსდა, École Spéciale de Lausanne დასახელებით. 1869 წელს მიუერთდა სახელმწიფო აკადემიას ტექნიკური ფაკულტეტის სახით. 1890 წელს ფაკულტეტის სახელი შეიცვალა და დაერქვა École d’ingénieurs de l’Université de Lausanne. 1946 წელს მან კიდევ ერთხელ შეიცვალა სახელი, ამჯერად მას École polytechnique de l’Université de Lausanne დაერქვა. EPUL-ის რეფორმის ფარგლებში 1969 წელს სასწავლებელი გამოეყო ლოზანის უნივერსიტეტს და დამოუკიდებელ უმაღლეს სასწავლებლად ჩამოყალიბდა ამჟამინდელი სახელით EPFL.
ამჟამად EPFL-ი შედგება შვიდი ფაკულტეტისგან:
არქიტექტურა, მშენებლობა და ეკოლოგია
ინფორმატიკა და კომუნიკაციის სისტემები
მათემატიკა, ფიზიკა და ქიმია
ბიოლოგია
მანქანათმშენებლობა, ელექტროტექნიკა, მასალათმცოდნეობა
საზოგადოებრივი მეცნიერებები
ეკონომიკა
სწავლება
სწავლის დასაწყებად გამოცდების ჩაბარება არ მოითხოვება, საკმარისია სრული საშუალო განათლების დამადასტურებელი მოწმობის ქონა.
სწავლების საფასური სემესტრში 633 ფრანკს შეადგენს (დაახლოებით 425 ევრო).
EPFL-ი მონაწილეობას იღებს ERASMUS-ის გაცვლით პროგრამაში.
სტატისტიკა
2008 წლის ზაფხულში ლოზანის ფედერალურ პოლიტექნიკურ სკოლაში 6 909 სტუდენტი ირიცხებოდა. იმავე წელს უმაღლესი სასწავლებელი დაამთავრა 570 ბაკალავრმა, 672 მაგისტრმა და 266 დოკტორმა.
ცნობილი კურსდამთავრებულები
აარტ დე გეუსი — Synopsys-ის დამაარსებელი
ანდრე გორცი — ეკონომისტი
მარტინ ვიტერლი — პროფესორი
დანიელ ბორელი — Logitech-ის დამაარსებელი
ნელი ვენგერი — Nestlé-ს ყოფილი დირექტორი
ფრანკ რიბუდი — Danone-ს დირექტორი
ჟორჟ დე მესტრალი — ტექსტილური შესაკრავის გამომგონებელი
ასკარ ჟუმაგალიევი — ყაზახეთის ინფორმაციის და კავშირგაბმულობის მინისტრი
ცნობილი პროფესორები
კლოდ ნიკოლიე — ასტრონავტი
რესურსები ინტერნეტში
Swiss Federal Institute of Technology (EPFL), Lausanne, Switzerland
სქოლიო
შვეიცარიის უნივერსიტეტები
ესტონეთი 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ესტონეთი 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ესტონეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად იასპარეზა 1920 წელს, ბელგიის ქალაქ ანტვერპენში. ამ თამაშებზე მათ ერთი ოქროსა და 2 ვერცხლის მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ესტონეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საფრანგეთი 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

საფრანგეთი 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საფრანგეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეთორმეტედ იასპარეზა 1952 წელს, ფინეთის დედაქალაქ ჰელსინკიში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 18 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საფრანგეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ახუთის ეკლესია

ახუთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის სოფელ ახუთში. აგებულია X-XI საუკუნეებში.
ძეგლი ერთნავიანი დარბაზული ტიპის ეკლესიაა. აგებულია ადგილობრივი კლდისა და ე. წ. შირიმის ქვით, კირის დუღაბზე. ძეგლი გადახურული იყო ორფერდა სახურავით. მასში დაცულია ოთხკუთხა აფსიდი. შენობას სამხრეთ ფასადზე ერთი კარი, ორი სარკმელი და ერთი ნიშა აქვს. კიდევ ერთი შესასვლელი კარი გაჭრილია დასავლეთიდან.
რესურსები ინტერნეტში
ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სტრატიგრაფიული სკალა

სტრატიგრაფიული სკალა
სტრატიგრაფიული საკალა — სკალა, რომელიც გვიჩვენებს დედამიწის ქერქის ამგები ქანების სტრატიგრაფიულ ქვედანაყოფთა თანამიმდევრობას და ურთიერთდაქვემდებარებას; ასახავს დედამიწის ქერქის განვითარების ისტორიის ეტაპებს. სტრატიგრაფიული სკალის ერთეულებია (უმსხვილესიადან უმცირესამდე): ეონოტემა (აერთიანებს რამდენიმე ჯგუფს), ჯგუფი (ერატემა), სისტემა, ზესექცია, სექცია, ქვესექცია, სართული, ქრონოზონა.
ლიტერატურა
გეოლოგია
დედამიწის ქერქის აგებულება
სუკრეს პროვინცია

სუკრეს პროვინცია
სუკრე — აიაკუჩოს რეგიონის პროვინცია პერუში. პროვინციის დედაქალაქია ხუან-ფაბიო-დე-ლა-კრუს-უამანი. ფართობი შეადგენს 1 785,64 კმ²-ს, მოსახლეობა — 12 595 ადამიანს.
პროვინცია იყოფა 11 რაიონად.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს პროვინციები
რესურსები ინტერნეტში
Sitio Web oficial de la Municipalidad Provincial de Sucre
INEI Perú
Youtube Querobamba
აიაკუჩოს რეგიონის პროვინციები
ანტონიო ბორერო

ანტონიო ბორერო კორტასარი (დ. 29 ოქტომბერი, 1827, კუენკა, ეკვადორი — გ. 9 ოქტომბერი, 1911, კიტო, ეკვადორი) — ეკვადორელი პოლიტიკოსი. ეკვადორის ვიცე-პრეზიდენტი (1863–1864) და პრეზიდენტი (1875–1876)
დაწყებითი განათლება მიიღო მშობლიურ ქალაქში. მისი ადმინისტრაცია მხარს უჭერდა პრესის თავისუფლებას. თანამდებობიდან გადაყენების შემდეგ, იგი დიდი ხანი ცხოვრობდა პერუსა და ჩილეში. იგნასიო დე ვეინტემილიას რეჟიმის დამხობის შემდეგ, 1883 წელს, ბორერო დაბრუნდა სამშობლოში და შეუდგა იურიდიულ პრაქტიკას. ასევე მუშაობდა ჟურნალისტად კიტოში 1911 წლამდე და წერდა წიგნებს.
რესურსები ინტერნეტში
ანტონიო ბორეროს ბიოგრაფია
ეკვადორის პრეზიდენტები
დაბადებული 29 ოქტომბერი
დაბადებული 1817
გარდაცვლილი 9 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1911
ზაალფელდენი

ზაალფელდენი — ქალაქი ავსტრიაში, ზალცბურგის ფედერალურ მხარეში. 16 000 მცხოვრებით, ზაალფელდენი ცელ-ამ-ზეს რაიონის უდიდესი ქალაქი და ზალცბურგის მესამე უდიდესი ქალაქია ზალცბურგისა და ჰალაინის შემდეგ.
მდებარეობს ზღვის დონიდან 744 მეტრზე, მუნიციპალური არეალი 118 კმ²-ს მოიცავს.
გალერეა
იხილეთ აგრეთვე
ავსტრიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ავსტრიის ქალაქები
Shamkirchay

Shamkirchay is one of the tributaries of the Kura River located in northwestern part of Republic of Azerbaijan.
Overview
It starts in Gadabay district and ends in Shamkir. The government is building a water navigation tunnel on the river for irrigation purposes which will be long.
See also
Rivers and lakes in Azerbaijan
Shamkir reservoir
References
Rivers of Azerbaijan
Shamkir District