PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Communist Party of Artsakh

Communist Party of Artsakh
The Communist Party of Artsakh is a communist political party in the Republic of Artsakh.
History
The party failed to receive any seats in the National Assembly following the June 2005 elections, the May 2010 elections, and the May 2015 elections.
For the 2005 election, the party fielded 10 candidates for the Proportional Representation seats and candidates in 4 single-member constituencies. For the 2010 election, the party presented a list for the Proportional Representation seats as well as one candidate in one of the 16 single-member seats.
As of 2014, Hrant Melkumyan served as the chairman of the party. Melkumyam contested the 2007 Nagorno-Karabakh presidential election. He obtained 554 votes (0.8%).
The party publishes Artsakhi komunist (Արցախի կոմունիստ), with pages in Armenian and Russian.
Election results
See also
Armenian Communist Party, brother party in Armenia
List of political parties in Artsakh
References
Communist parties in the former Soviet Union
Political parties in the Republic of Artsakh
უჩ-ემჩეკი

უჩ-ემჩეკი — სოფელი ყირგიზეთში, თალასის ოლქში, თალასის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 220 ადამიანს შეადგენდა. SOATO კოდი — 41707 232 860 01 0.
იხილეთ აგრეთვე
ყირგიზეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
თალასის რაიონი
სქოლიო
თალასის ოლქის დასახლებული პუნქტები
ჰერბერტ ბრაუნი

ჰერბერტ ბრაუნი
ჰერბერტ ჩარლზ ბრაუნი (დ. 22 მაისი, 1912 — გ. 19 დეკემბერი, 2004) — ამერიკელი ქიმიკოსი. 1979 წელს, ორგანობორანზე მუშაობით მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიაში.
ბიოგრაფია
ჰერბერტ ბრაუნი 1912 წლის 22 მაისს დაიბადა ებრაელი იმიგრანტების ოჯახში. მისი ოჯახი 1914 წლის ივნისს საცხოვრებლად გადავიდა ჩიკაგოში. ჩიკაგოში სწავლისას იგი შეხვდა სარა ბაილენს, რომელზეც მოგვიანებით დაქორწინდა. 1935 წელს სწავლა განაგრძო ჩიკაგოს უნივერსიტეტში, სადაც ისწავლა ორი წლის განმავლობაში და 1936 წელს მიენიჭა ბაკალავრის წოდება. ამ წელს იგი გახდა ამერიკის კანონიერი მოქალაქე. 1937 წლის 6 თებერვალს, ბრაუნმა იქორწინა ბაილენზე. კურსის დამთავრებიდან ორი წლის შემდეგ, 1938 წელს ჩიკაგოს უნივერსიტეტისგან მიიღო დოქტორის ხარისხი.
1939 წელს გახდა ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ინსტრუქტორი, ამ პოზიციაზე იგი 4 წლის განმავლობაში იმყოფებოდა, შემდეგ კი აკადემიური საქმიანობა ვეინის უნივერსიტეტში, ასისტენტ-პროფესორად განაგრძო. 1947 წელს პერდუის უნივერსიტეტში გახდა არაორგანული ქიმიის პროფესორი. მას პროფესორ ემერიტუსის პოზიცია 1978 წლიდან, გარდაცვალებამდე, 2004 წლამდე ეკავა. პერდუის უნივერსიტეტში ქიმიის ლაბორატორიას, ბრაუნის გარდაცვალების შემდეგ, მისი სახელი და გვარი ეწოდა. იყო მეცნიერების საერთაშორისო აკადემიის საპატიო წევრი.
1969 წელს დაჯილდოვდა მეცნიერების ეროვნული ჯილდოთი.
გარდაიცვალა 2004 წლის 19 დეკემბერს, ინდიანაში, გულის შეტევით. მისი მეუღლე გარდაიცვალა 2005 წლის 29 მაისს, 89 წლის ასაკში.
რესურსები ინტერნეტში
Herbert Brown biography at the Nobel Foundation from Les Prix Nobel, 1979
Herbert Brown obituary in Chemical & Engineering News
Herbert Brown obituary in USA Today
National Academy of Sciences Biographical Memoir
Nobel Lecture 1979
სქოლიო
რესან ჰანიმეფენდი

რესან ჰანიმეფენდი დაბადების სახელი აიშე, სხვა სახელი — რეზანი (დ. 28 მარტი, 1860 — გ. 31 მარტი, 1910) — ოსმალეთის 33-ე სულთნის, მურად V-ის ქართველი ცოლი.ფატმა სულთნის და ალიე სულთნის დედა.
ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება და ქორწინება
რესან ჰანიმეფენდი დაიბადა ომერ-ბეის და ფატმა ჰანიმის ოჯახში. მისი დაბადების სახელი იყო აიშე. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ იგი ქართული წარმოშობისაა. რესანი მიიყვანეს სასახლეში ერთი წლის ასაკში თავის დასთან, გიულთენ ჰანიმთან ერთად. რესანს ასევე ჰყავდა ნახევარდა სახელად შაიესთე ჰანიმი. იგი მიიყვანეს აბდულმეჯიდ I-ის ქალიშვილის, სენიჰა სულთნის სასახლეში, სადაც მან და მისმა დამ მიიღეს განათლება. დის მსგავსად რესანიც მსახურობდა სასახლის კარზე. თუმცა მალე რესანი სულთან მურად V-მ შეამჩნია და 1877 წლის 2 ნოემბერს მასზე დაქორწინდა. მისი ქორწილის შემდეგ გიულთენი რესენის სეფექალი გახდა. მურად V-ის სხვა ცოლი, ფლიზთენ ჰანიმეფენდი შემდეგნაირად იხსენებს რესენს:
უკანასკნელი წლები და გარდაცვალება
მურად V-ის გარდაცვალების შემდეგ 1904 წელს რესანი ცხოვრობდა ჩირაგანის სასახლეში იქამდე სანამ 1908 წლის 16 დეკემბერს დაიწყებოდა მეორე კონსტიტუციური ერა. ჩირიგანის სასახლის დატოვების შემდეგ ის ცხოვრობდა თავის ქალიშვილთან, ფატმა სულთანთან ერთად. რესან ჰანიმეფენდი გარდაიცვალა 1910 წლის 31 მარტს სტამბოლში. დაკრძალულია ეიუფის სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5.
რესურსები ინტერნეტში
ოსმალეთის სულთნების ცოლები
რესან ჰანიმეფენდი
ოსმალეთის სულთნების მეუღლეები
დაბადებული 28 მარტი
დაბადებული 1860
გარდაცვლილი 31 მარტი
გარდაცვლილი 1910
ალ-ჰადი

ალ-ჰადი
აბუ მუჰამად მუსა იბნ მაჰდი ალ-ჰადი (არაბ. أبو محمد موسى بن المهدي الهادي) (დ. 764 [ ჰიჯრით 147 ] — გ. 14 სექტემბერი, 786 [ ჰიჯრით 170 ]) — აბასიანთა სახალიფოს მეოთხე ხალიფა 785-786 წლებში, მამის, ალ-მაჰდის გარდაცვალებიდან სიკვდილამდე.
მამის მსგავსად, ალ-ჰადისაც ღია ურთიერთობა ჰქონდა სახალიფოს ხალხთან. მოქალაქეებს შეეძლოთ მას ბაღდადის სასახლეში მისამართად სწვეოდნენ. ზოგადად, ხალიფას მმართველობა წარმოადგენდა მისი აბასიანი წინამორბედების პროგრესული პოლიტიკის გაგრძელებას.
ლიტერატურა
Al-Tabari, volume XXX "The Abbasid Caliphate in Equilibrium," transl. C.E. Bosworth, SUNY, Albany, 1989
Al-Masudi, The Meadows of Gold, The Abbasids, transl. Paul Lunde and Caroline Stone, Kegan Paul, London and New York, 1989
სქოლიო
აბასიანთა ხალიფები
დაბადებული 764
გარდაცვლილი 14 სექტემბერი
გარდაცვლილი 786
VIII საუკუნის ხალიფები
კაციაშვილი

კაციაშვილი
საკუთარი სახელი კაციაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
გიორგი კაციაშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო)
ნიკოლოზ კაციაშვილი — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში
ქართული გვარები
Evgeni Gegechkori

Evgeni Gegechkori (20 January 1881, in Martvili – 5 June 1954, in Paris) was a Georgian nobleman, politician, and Social Democratic revolutionary.
Born of a noble family, he entered the Social Democratic student movement in 1903 during his studies at the Moscow University and soon joined the Menshevik wing of the Russian Social Democratic Labour Party. He was involved in the 1905 revolution in Georgia and was elected a member to the Third State Duma for the Kutais Governorate from 1907 to 1912. During the February Revolution in 1917, Gegechkori became commissar for the Russian Provisional Government in western Georgia. From 28 November 1917 to 26 March 1918 he chaired the Transcaucasian Commissariat and served as minister of labor before leading the Transcaucasian Sejm and becoming its minister of war. After the establishment of the Democratic Republic of Georgia in May 1918, he became its Minister of Foreign Affairs. In 1921, he briefly served as a Minister of Justice. After the Red Army invasion of Georgia, Gegechkori left for France in March 1921. From 1953 until his death, he headed the Georgian government in exile.
References
Mikaberidze, Alexander (ed., 2007), Gegechkori, Evgeni. Dictionary of Georgian National Biography. Retrieved on April 29, 2007.
Jones, Stephen F. (2005), Socialism in Georgian Colors: The European Road to Social Democracy, 1883-1917. Harvard University Press, .
The history of the Ministry of Justice of Georgia. Ministry of Justice of Georgia. Accessed on November 20, 2007.
Bibliography
External links
(French) Evguéni Guéguétchkori.
(French) Ière République de Géorgie .
(French) Ière République de Géorgie en exil .
1881 births
1954 deaths
People from Samegrelo-Zemo Svaneti
People from Kutais Governorate
Mingrelians
Russian Social Democratic Labour Party members
Mensheviks
Members of the 3rd State Duma of the Russian Empire
Russian Constituent Assembly members
Social Democratic Party of Georgia politicians
Foreign Ministers of Georgia
Diplomats of Georgia (country)
Revolutionaries from Georgia (country)
Members of the Grand Orient of Russia's Peoples
Imperial Moscow University alumni
Georgian exiles
Emigrants from Georgia (country) to France
Burials at Leuville cemetery
Antiplanes thalaea

Antiplanes thalaea — მუცელფეხიანთა (ლოკოკინათა) კლასის, Turridae ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
წყარო
;შემოწმდა 2010 წლის 1 ივნისს
მუცელფეხიანები
ძვ. წ. 334

ძვ. წ. 334
მოვლენები
ალექსანდრე მაკედონელი გრანიკოსთან ამარცხებს სპარსელებს
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ფცის ნასახლარი

ფცის ნასახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფცის საჯარო სკოლის ეზოში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. მიწის სამუშაოების დროს აღმოჩნდა წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლისა და ქვევრის ნამტვრევები, წყალსადენის თიხის მილები, რიყის ქვით ნაგები შენობათა საძირკვლის ნაშთები.
ლიტერატურა
ქარელის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
შჩუკინსკაია (მოსკოვის მეტრო)

შჩუკინსკაია (მოსკოვის მეტრო)
შჩუკინსკაია — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ტაგანსკო-კრასნოპრესნენსკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1975 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი
მოსკოვის მეტროსადგურები
Maghali Etseri

Maghali Etseri is a village in the Ozurgeti Municipality of Guria in western Georgia.
References
Populated places in Ozurgeti Municipality
ახმეტის კვირიკესა და ივლიტას ეკლესია

ახმეტის კვირიკესა და ივლიტას ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში ქალაქ ახმეტაში. დგას ჟალურის უბანში, განეკუთვნება XVIII საუკუნეს.
ეკლესია დარბაზულია (10,6 X 7,2 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. კედლები ძირითადად რიყის ქვისაა. კამარა, კონქი, საბჯენი თაღი, კარ-სარკმლების წირთხლები და თაღები აგურითაა ნაწყობი. შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. ორივე კარი თაღოვანია და შიგნიდან ღრმა თაღოვან შეღრმავებაშია ჩასმული. ნახევარწრიული ასფიდის ღერძზე, თაღოვანი სარკმელია, რომლის ჩრდილოეთით ორი, ხოლო სამხრეთით ერთი ნიშია. ჩრდილოეთ ნიშებს შორის, კედელში, ჩასმულია პატარა ქვევრი. სამხრეთ ნიშსა და სარკმელს შორის, იატაკის დონეზე, კედლის სისქეში მოწყობილ სამალავში შესაძრომი ხვრელია. საკურთხეველში აგურის ტრაპეზი დგას. საკურთხევლის ბაქანი, შუაში წინწამოწეული ნახევარწრიული ამბიონით, დარბაზის იატაკზე ორი საფეხურით მაღალია.
დარბაზის გრძივ კედლებზე თითო მარტივი პილასტრია, რომლებსაც შეისრული საბჯენი თაღი ეყრდნობა. მსგავსი ფორმისაა კამარაც. ჩრდილოეთ პილასტრის ორივე მხარეს თითო ფართო შეისრული ნიშია. ერთი ასეთივე ნიში სამხრეთ კედელშიცაა. დასავლეთ და გრძივი კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში თითო თაღოვანი სარკმელია. ეკლესიის იატაკზე კვადრატული აგურია მოგებული. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. ფასადები შელესილია. ორივე შესასვლელი სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული. აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადების ფრონტონზე და სამხრეთ შესასვლელის ზემოთ წყობით თითო შეღრმავებული ჯვარია გამოსახული. აღმოსავლეთ ფასადის ჩრდილოეთ ნაწილში კონქისზედა სივრცეში შესაძვრომი სწორკუთხა ხვრელია. დასავლეთ ფასადზე, სარკმლის მარჯვნივ, შირიმის ქვაზე ამოკვეთილი ცხრასტრიქონიანი მხედრული წარწერის თანახმად, ეკლესია აუგიათ ძმებს — დემეტრე, ივანე, დავით და ზურაბ იაშვილებს.
ლიტერატურა
ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გარაიოა

გარაიოა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ნავარის პროვინციის აუნიამენდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21,42 კმ². მოსახლეობა — 94 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ნავარის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
გარაიოის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ნავარის მუნიციპალიტეტები
ნავარის ქალაქები
აღნჯაძორი

აღნჯაძორი — სოფელი სომხეთში, ვაიოცძორის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 610 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 485 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 30.5 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ვაიოცძორის პროვინციის სოფლები
ჩერლინა

ჩერლინა — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 40 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 300 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
სოროკის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
სოროკის რაიონის სოფლები
დიუნიამალილარი

დიუნიამალილარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 5 968 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ბეილაგანის რაიონის სოფლები
იამი

იამი — მონღოლთა მიერ დაპყრობილ ქვეყნებში (მ. შ. საქართველოში) გზებზე აგებული სამხედრო სტრატეგიული საფოსტო სადგური. იამი დააარსა უგედეი-ყაენმა 1236 წელს, სახელმწიფოში მიმოსვლის საშუალებათა მოწესრიგების მიზნით. იამის თითოეულ უფროსს (იამჩის) მუდმივად უნდა ჰყოლოდა 20 ცხენოსანი გამყოლი, ცხენები, ჰქონდა ხარშებმული ურმები და აუცილებელი სანოვაგე. ყველაფერი ეს ადგილობრივ მოსახლეობას უნდა გაეღო.
იხილეთ აგრეთვე
საიამე
ლიტერატურა
მონღოლთა იმპერია
კვინტუს პედიუსი

კვინტუს პედიუსი (გ. ძვ. წ. 43) — გვიანდელი რომის რესპუბლიკის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. მარკუს ან კვინტუს პედიუსის ვაჟი და იულიუს კეისრის დისშვილი ან დისშვილიშვილი.
ძვ. წ. 57 წელს კეისრის მიერ გალიის დაპყრობისას იგი ლეგატის თანამდებობას იკავებდა. ძვ. წ. 55 წელს ედილის არჩევნებში მიიღო მონაწილეობა, თუმცა დამარცხდა.
ძვ. წ. 49 წელს კეისარსა და პომპეუსს შორის დაწყებული სამოქალაქო ომის დროს პედიუსმა კეისრის მხარე დაიკავა. ძვ. წ. 48 წელს იგი რომში პრეტორად დააწინაურეს. იმავე წელს იგი მეთაურობდა ლეგიონს და წარმატებით ჩაახშო კეისრის წინააღმდეგ მიმართული ამბოხება კომპსაში, რასაც შეეწირნენ მარკუს ცელიუს რუფუსი და ტიტუს ანიუს მილონი, ამ მარცხიანი ამბოხების მეთაურები. ძვ. წ. 45 წლის დასაწყისში პედიუსი ლეგატად მსახურობდა და ესპანეთში სექსტუს პომპეუსის წინააღმდეგ იბრძოდა. მან მოწინააღმდეგეზე გამარჯვების მოპოვება შეძლო და კეისართან ერთად რომში დაბრუნდა. ამ უკანასკნელმა იგი ტრიუმფითა და პროკონსულის ტიტულით დააჯილდოვა.
ძვ. წ. 44 წლის მარტში კეისარი რომში მოკლეს და მისი ანდერძის თანახმად პედიუსი მის ერთ-ერთ მემკვიდრედ დასახელდა. თავისი ბიძაშვილის, ლუციუს პინარიუსის მსგავსად, მასაც დიქტატორის მემკვიდრეობის ერთი მერვედი ნაწილი უნდა მიეღო, თუმცა მასზე კეისრის მთავარი მემკვიდრის, ოქტავიანეს (მომავალი იმპერატორი ავგუსტუსი) სასარგებლოდ თქვა უარი. ძვ. წ. 43 წლის აგვისტოში ოქტავიანე და პედიუსი კონსულებად აირჩიეს მას შემდეგ, რაც რომისაკენ არმიით გაემართნენ.
თავისი კონსულობისას პედიუსმა მიიღო კანონი, რომელიც ლექს პედიას სახელით გახდა ცნობილი, რომელიც სჯიდა კეისრის ყველა მკვლელსა და ამ საქმეში გარეულ ყველა პიროვნებას. როდესაც ოქტავიანე მეორე ტრიუმვირატის შესაქმნელად ჩრდილოეთ იტალიაში გაემგზავრა მარკუს ანტონიუსსა და მარკუს ემილიუს ლეპიდუსთან შესახვედრად, რომზე მეთვალყურეობა პედიუსს დაევალა.
სენატმა პედიუსის კანონი დაამტკიცა. ამის შემდეგ მალევე ბოლონიასთნ მეორე ტრიუმვირატი ჩამოყალიბდა. როდესაც რომში ოქტავიანეს, ანტონიუსსა და ლეპიდუსს შორის დამყარებული პოლიტიკური კავშირისა და პროსკრიფციების შესახებ ხმებმა ჩააღწია, პედიუსი ძალიან განაწყენებული დარჩა. მას მოვლენების შეჩერება არ შეეძლო და მხოლოდ ჩვიდმეტი ადამიანის სიკვდილით დასჯის წინადადებით გამოვიდა. იგი რომის მოქალაქეთა დასაცავად მათ თავდებადაც კი დაუდგა, თუმცა ამ მოვლენებიდან მცირე ხნის შემდეგ, ასე დამღლელი პოლიტიკური საქმიანობის გამო გარდაიცვალა.
პედიუსი დაქორწინებული იყო წარჩინებულ რომაელ ქალზე, ვალერიაზე, რომელიც სენატორ მარკუს ვალერიუს მესალა კორვინუსის და იყო და ამდენად, მარკუს ვალერიუს მესალა ნიგერისა და მისი ცოლის, პოლას ქალიშვილი. პედიუსსა და ვალერიას სულ მცირე ერთი შვილი ჰყავდათ, ვაჟი, სახელად კვინტუს პედიუს პუბლიკოლა. იგი რომის სენატორი გახდა და სახელი გაითქვა თავისი ორატორული ნიჭით. პლინიუს უფროსი თავის ბუნების ისტორიაში აღნიშნავს, რომ კვინტუს პედიუსს ჰყავდა შვილიშვილი, რომელსაც აგრეთვე კვინტუს პედიუსი ერქვა, რომელიც ყრუ იყო და პირველია წერილობით წყაროებში მოხსენიებულ ყრუ პიროვნებებს შორის.
ლიტერატურა
სვეტონიუსი, თორმეტი კეისრის ცხოვრება, ღვთაებრივი იულიუსი
Ronald Syme, The Augustan Aristocracy
William Smith, text of Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, v. 3 p. 163
Addison Hart, Dreams of Empire: The Fall of the Roman Republic, Military History Online
სქოლიო
რომის რესპუბლიკის კონსულები
რომის რესპუბლიკის პრეტორები
გარდაცვლილი ძვ. წ. 43
ჩინეთი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ჩინეთი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩინეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ იასპარეზა 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 63 მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩინეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აზიის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
პარმენი (სამოცდაათთაგანი)

პარმენი (სამოცდაათთაგანი)
პარმენი — I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი, ქრისტეს სამოცდაათ მოციქულთაგანი, შვიდი წმინდა დიაკვნიდან ერთ-ერთი. ხსენიების დღეა 10 აგვისტო (ძველი სტილით 28 ივლისი).
ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა პარმენი გულმოდგინედ იღვწოდა სახარების სწავლების გასავრცელებლად მაკედონიაში. ერთი ცნობით, იგი სნეულებამ იმსხვერპლა, სხვა წყაროთა მოწმობით კი, ტრაიანეს (98-117) მეფობის უკანასკნელ წელს წამებით ამოჰხადეს სული.
რესურსები ინტერნეტში
სამოცდაათთაგანნი მოციქულნი: პროხორე, ნიკანორი, ტიმონი და პარმენ დიაკონნი (I) – orthodoxy.ge
სქოლიო
I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული
მალჰოლანდ დრაივი (ფილმი)

მალჰოლანდ დრაივი (ფილმი)
„მალჰოლანდ დრაივი“ — 2001 წლის ამერიკული ნეო-ნუარული თრილერი, რომლის სცენარის ავტორი და რეჟისორია დევიდ ლინჩი. მთავარ როლებს ფილმში ასრულებენ ნაომი უოტსი, ლორა ჰერინგი, ჯასტინ თერუ. „მალჰოლანდ დრაივმა“ ხელი შეუწყო უოტსისა და ჰერინგის კარიერის წინსვლას. ფილმი უკანასკნელი იყო ჰოლივუდის ვეტერან მსახიობ ენ მილერისთვის.
სიუჟეტი
ფილმი გვიყვება ამომავალი მსახიობის - ბეტი ელმსის ისტორიას, რომელიც ახალი ჩასულია ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში, იქ ნახულობს და უმეგობრდება ამნეზიით შეპყრობილ ქალს - რიტას, რომელიც მისი დეიდის სახლში იმალება. რიტა ავტოავარიაში მოყვა და მეხსიერება დაკარგა. მას სახელი არ ახსოვს, ამიტომ სახელ რიტას შეირჩევს. ის ამ სახელს ფილმ „ჯილდას“ პოსტერზე ამოიკითხავს, სადაც რიტა ჰეივურთია გამოსახული. რიტა ახალი ცხოვრების დაწყებას ცდილობს, მაგრამ წარსული თან სდევს. ამბავი ასევე შეიცავს რამდენიმე გარეგნულად დაუკავშირებელ მოკლე იმპრესიონისტულ სცენას, რომლებიც საბოლოოდ ერთმანეთს უკავშირდებიან სხვადასხვა გზებით, ისევე როგორც, რამდენიმე სიურრეალისტურ სცენასა და მეტაფორას, რომლებიც მიანიშნებენ შეფარულ სიუჟეტურ ხაზზე.
გადაღება
ფილმი ეძღვნება ჯენიფერ საიმს, რომლის ცხოვრებაც მთავარი გმირის, ბეტის ცხოვრებას ჰგავს. თავდაპირველად ჩაფიქრებული იყო სატელევიზიო სერიალის შექმნა და რეჟისორის გეგმის მიხედვით, ფილმის დიდი ნაწილი ასეც იქნა გადაღებული 1999 წელს. ეს არის ფილმის პირველი ორი საათი, რომელზეც 8 მლნ დოლარი დაიხარჯა. ნამუშევრის ნახვის შემდეგ, ტელევიზიის ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა, რომ ის გაეუქმებინა. ამის შემდეგ ლინჩმა შექმნა ამ პროექტის დასასრული და გადააკეთა მხატვრულ ფილმად. ბოლო 26 წუთის გადაღებას 7 მლნ დოლარი დასჭირდა. მისი დამახასიათებელი სტილით გაჯერებულმა ნახევრად სატელევიზიო პილოტმა და ნახევრად მხატვრულმა ფილმმა შექმნა ერთგვარი საზოგადო აზრი ფილმის შინაარსის განმარტებასთან დაკავშირებით. რეჟისორმა უარი თქვა, რომ აეხსნა თუ რა იყო მისი განზრახვა სიუჟეტთან მიმართებაში, რითაც მაყურებელი, კრიტიკოსები და სამსახიობო კოლექტივი დაბნეული დატოვა იმასთან დაკავშირებუთ თუ რა ხდება.
შეფასება
კრიტიკოსებმა ეს სიურრეალისტური ფილმი დადებითად შეაფასეს და 2001 წელს ლინჩმა მიიღო კანის კინოფესტივალის ჯილდო საუკეთესო რეჟისორისათვის, ასევე ოსკარის ნომინაცია ამავე კატეგორიაში. ფილმმა მიიღო BAFTA საუკეთესო მონტაჟისთვის. დევიდ ლინჩის 1977 წლის „საშლელი თავისა“ და 1986 წლის „ლურჯი ხავერდის“ გვერდით, „მალჰოლანდ დრაივიც“ ფართოდაა აღიარებული, როგორც მისი ერთ-ერთი ყველაზე კარგი ნამუშევარი.
ნიუ-იორკ ტაიმზი წერს, რომ სანამ ეს სიუჟეტი ბევრმა შესაძლოა განიხილოს, როგორც „მთხრობელობითი წყობის შეურაცხყოფა... თავად ფილმი არის გონებიდან წამოსული გამაბრუებელი თავისუფლება, ისეთი მომენტებით, რომელშიც იგრძნობ არაცნობიერების ბნელი ღამის სამყაროდან მთელი სიძლიერის სააშკარაოზე მოჩვენებით გამოსვლას“.
რესურსები ინტერნეტში
Lost on Mulholland Dr., ანალიზი
Deciphering David Lynch's 10 Clues , შეტანილი DVD გამოცემაში
Mulholland Drive / lynchnet.com - ინტერვიუები, პრეს-რელიზი და ნაწყვეტები
სქოლიო
დეივიდ ლინჩის ფილმები
2001 წლის ფილმები
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
სიურრეალისტური ფილმები
ბარეკამავანი

ბარეკამავანი — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 500 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ტავუშის პროვინციის სოფლები
ქარტია

ქარტია (და — ქაღალდი) — სახელმწიფო ან სახალხო მნიშვნელობის დოკუმენტი, რომელიც რისამე (მაგალითად: ქვეყანა, ქალაქი, უნივერსიტეტი, ორგანიზაცია და ა.შ.) კონსტიტუციური შინაარსის კანონებს ან უფლებებს შეიცავს.
იხილეთ აგრეთვე
თავისუფლების დიდი ქარტია
გაეროს ქარტია
პორტუგალიის 1826 წლის საკანონმდებლო ქარტია
იურიდიული დოკუმენტები
ტოკეპალა

ტოკეპალა
ტოკეპალის მღვიმე — გამოქვაბული ტაკნის რეგიონში, პერუს სამხრეთ ნაწილში. გამოქვაბული მდებარეობს 10 მეტრის სიღრმეზე, სიგანე 5 და სიმაღლე 3 მეტრი. მღვიმის კედლებზე გვხვდება კედლის მხატვრობის ნიმუშები, რომლებიც აღწერენ ნადირობის სცენებს.
სურათები შესრულებულია წითელი, ყვითელი, მწვანე და შავი ფერის საღებავებით. ნახატები თარიღდება ძვ. წ. 7600 წლით.
რესურსები ინტერნეტში
La mine de Toquepala vue de l'espace
პერუს არქეოლოგიური ძეგლები
Arioso

Arioso
In classical music, arioso (also aria parlante ) is a category of solo vocal piece, usually occurring in an opera or oratorio, falling somewhere between recitative and aria in style. Literally, arioso means airy. The term arose in the 16th century along with the aforementioned styles and monody. It is commonly confused with recitativo accompagnato.
Arioso is similar to recitative due to its unrestrained structure and inflexions, close to those of speech. It differs, however, in its rhythm. Arioso is similar to aria in its melodic form, both being closer to singing than recitative; however, they differ in form, arioso generally not resorting to the process of repetition.
Well-known examples
At the start of the finale in the first act of Mozart's The Magic Flute, the andante of the priest (Sprecher) "Sobald dich führt der Freundschaft Hand ins Heiligtum zum ew'gen Band" is an example of arioso. "Amor ti vieta", sung by Loris at Giordano's Fedora could be a modern arioso example.
In 1927 Sir Thomas Beecham referred to Frederick Delius's Sea Drift as 'the finest example in all music of the Arioso recitativo.'
Instrumental arioso
Though originally a vocal form, the term arioso was extended to instrumental compositions of the same melodic character, the same way the terms aria and recitative were used in the case of the instrumental aria and instrumental recitative.
One of the most famous instrumental ariosos was composed by Johann Sebastian Bach, and serves as the sinfonia of his cantata, Ich steh mit einem Fuß im Grabe, BWV 156, as well as the middle movement of the Harpsichord Concerto, BWV 1056.
See also
Cantata
Oratorio
References
External links
Bach's Arioso played by cellist Julian Lloyd Webber
Betrachte, mein Seel' – arioso from Bach's St John Passion sung by baritone Derek Welton
16th-century music genres
Italian opera terminology
Singing
უოსაჩი

უოსაჩი, უოსატჩი — ქედი აშშ-ში, იუტისა და აიდაჰოს შტატებში. კლდოვანი მთების დასავლეთი და დიდი აუზის რეგიონის აღმოსავლეთი კიდე.
ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 396 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 118 კმ-ზე. ვრცელდება დიდი მლაშე ტბისა და სოლტ-ლეიკ-სიტის აღმოსავლეთით და უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში შეიცავს ბეარ-რივერის ქედს.
სოლტ-ლეიკ-სიტის სამხრეთით და აღმოსავლეთით მდებარე მრავალი მწვერვალის სიმაღლე 3400 მ-ს აღემატება, რომელთა შორის აღსანიშნავია: ტიმპანოგოსი (3582 მ) და ნიბო (3637 მ), რომელიც უოსაჩის უმაღლეს წერტილს წარმოადგენს.
დანაწევრებულია რამდენიმე გამჭოლი ხეობით. აგებულია ფიქლებითა და კონგლომერატებით. დასავლეთი კალთა ციცაბოა, აღმოსავლეთი დამრეცი. მდინარე ოგდენის სათავის რეგიონი მოიცავს კეშის, იუინტისა და უოსაჩის ეროვნული ტყის ნაწილსა და ტიმპანოგოსის მღვიმის ეროვნულ ძეგლს. განვითარებულია სამთო მრეწველობა და ტურიზმი.
მორმონები, რომლებიც ხეობაში 1847 წლიდან ცხოვრობდნენ, ქედის მდინარეებს სარწყავად იყენებდნენ. ადგილობრივი იუტების ენაზე უოსაჩი ნიშნავს „უღელტეხილს“ ან „დაბალ უღელტეხილს მაღალ ქედზე“.
სქოლიო
აშშ-ის ქედები
ალჟუბაროტის ბრძოლა

ალჟუბაროტის ბრძოლა — ბრძოლა, რომელიც გაიმართა 1385 წლის 14 აგვისტოს ჟუან I-ისა და ხუან I-ის ძალებს შორის ცენტრალურ პორტუგალიაში.
წინაპირობები
1383 წელს პორტუგალიის მეფე ფერნანდუ I გარდაიცვალა, ისე რომ კანონიერი მემკვიდრე არ დარჩენია. მისი ერთადერთი ქალიშვილი ბეატრიზა ცოლად ჰყავდა კასტილიის მეფე ხუან I-ს და ცხოვრობდა კასტილიაში. ქვეყანას მართავდა რეგენტი ლეონორა და მისი საყვარელი ანდეირო. თავადების ნაწილმა პედრუ I-ის არაკანონიერი შვილი ჟუან I აირჩიეს მეფობის კანდიდატად, ხოლო ანდეირო მოკლეს. ჟუან I-ის გამეფების მზადებისთანავე ხუან I კასტილიელმა დაიწყო პორტუგალიაში ლაშქრობისათვის მზადება.
ბრძოლა
1385 წლის 6 აპრილს ჟუან I მეფედ აკურთხეს, ხოლო ივნისში ხუან I ფრანგულ ძალებთან ერთად შეიჭრა პორტუგალიაში. პორტუგალიელების მხარეს იბრძოდა 600 ინგლისელი მშვილდოსანი და არბალეტიდან მსროლელი. ბრძოლა გაიმართა ალჟუბაროტასთან 1385 წლის 14 აგვისტოს, რომელშიც გადამწყვეტ გამარჯვებას მიაღწიეს პორტუგალიელებმა.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
პორტუგალიის ბრძოლები
XIV საუკუნის ბრძოლები