PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Mirabela

Mirabela is a municipality in the north of the Brazilian state of Minas Gerais. As of 2020 the population was 13,620 in a total area of 721 km2. It became a municipality in 1962.
Location
Mirabela is located at an elevation of 800 meters, 64 km. northwest of the regional center of Montes Claros. It is on highway BR-135, which connects Montes Claros to Januária. It belongs to the statistical microregion of Montes Claros. Neighboring municipalities are Brasília de Minas, Japonvar, Patis, Coração de Jesus, and Montes Claros.
Distances
Belo Horizonte: 483 km.
Patis: 25 km.
Brasília de Minas: 38 km.
Economic activities
The most important economic activities are cattle raising, commerce, and subsistence agriculture. The GDP in 2005 was R$ 33,947,000. Mirabela is in the bottom tier of municipalities in the state with regard to economic and social development. It suffers from isolation, poor soils, and periodic drought. As of 2007 there was 01 banking agency in the town. There was a small retail commerce serving the surrounding area of cattle and agricultural lands. In the rural area there were 814 establishments employing about 2,000 workers. Only 50 of the farms had tractors. There were 550 automobiles in all of the municipality. There were 19,500 head of cattle in 2006. The crops with a planted area of more than 100 hectares were beans, sugarcane, manioc, and corn.
Health and education
In the health sector there were 16 clinics and 01 hospital with 17 beds. In the educational sector there were 12 primary schools and 01 middle school.
Municipal Human Development Index: 0.658 (2000)
State ranking: 717 out of 853 municipalities as of 2000
National ranking: 3,633 out of 5,138 municipalities as of 2000
Literacy rate: 74%
Life expectancy: 67 (average of males and females)
Percentage of population in urban area: 75.49 (2000)
Percentage of urban houses served by sewage system: 2.90
Infant mortality rate: n/a
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha. In more recent statistics (considering 5,507 municipalities) Manari in the state of Pernambuco has the lowest rating in the country—0,467—putting it in last place.
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო

კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს კუზმინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. აგებულია 2005-2007 წლებში.
ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
ისტორია
პირველი ტაძარი სლობოდა ბოლოშოე-კუზმინოში ააგეს 1749 წელს, როცა აქ გადაიტანეს მიძინების ეკლესია სასაფლაოსთან ერთად. გადატანის შემდეგ იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე.
1783 წლის 8 აპრილს მღვდელმა სტეფანე ივანოვმა შეასრულა ახალი ქვის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონია. ტაძარი ააგეს ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1785 წელს. ძველი ტაძარი დაშალეს 1787 წელს.
1923 წლის 17 მარტს დიმიტრი თესალონიკელისა და მარიამ მეგვიპტელის ეკლესიების დახურვის შემდეგ მათი საკურთხეველი გადაიტანეს ხარების ეკლესიაში.
31 მაისის ღამეს ტაძარი გაძარცვეს: დაიკარგა ბევრი ძველი ჭურჭელი და ხატები. ტაძარი იმყოფებოდა სახელმწიფო დაცვის ქვეშ, როგორც არქიტექტურის ძეგლი.
1939 წელს ლენინგრადის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილებით ღვთისმშობლის ხარების ეკლესია დახურეს და 1943-1944 წლებში დაანგრიეს.
1996 წელს დანგრეული ტაძრის ადგილზე აკურთხეს ხის ჯვარი. სამლოცველოს საფუძველი ჩაუყარეს 2005 წელს ტაძრის სარძიკველზე. სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს.
არქიტექტურა
ტაძარი იყო ქვისგან აგებული ნახევარწრიული პორტიკით, რომელიც ეკავა ოთხ სვეტს. ტაძარში იყო სამი შესასვლელი. ტაძრის სიგრძე იყო 30 მეტრი, ხოლო სიგანე — 17 მეტრი. ხის კანკელი იყო მაღალი, ოთხიარუსიანი.
ლიტერატურა
Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 369—376. — ISBN 5-9900655-3-1.
რესურსები ინტერნეტში
Народный каталог православной архитектуры
Храмы Петербурга
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები სანქტ-პეტერბურგში
ბის ოლქი

ბის ოლქი — ოლქი აშშ-ში, ტეხასის შტატში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ბივილი. შეიქმნა 1857 წელს. ოლქის ფართობია კმ². 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ტეხასის ოლქები
Ielmo Marinho

Ielmo Marinho is a municipality in the state of Rio Grande do Norte in the Northeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Rio Grande do Norte
References
Municipalities in Rio Grande do Norte
ვოლკოვო (ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი)

ვოლკოვო (ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი)
ვოლკოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 218 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბლაგოვეშჩენსკიდან დაშორებულია 34 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ზაგოროდნაია, რომელიც დაშორებულია 51 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (76%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
ჯანიქის მთები

ჯანიქის მთები — ქედი თურქეთში, დასავლეთ პონტოსა და აღმოსავლეთ პონტოს მთებს შორის არსებული შუა რგოლი. შემოსაზღვრულია მდინარეების ყიზილ-ირმაქისა და მელეთის ხეობებს შორის. სიგრძე დაახლოებით 200 კმ, სიმაღლე 1971 მ (მთა აიდოღან-თეფე). უმეტესწილად აგებულია ანდეზიტებით, ტრაქიტებითა და ქვიშაქვებით. გაჭრილია იეშილ-ირმაქის გამჭოლი ხეობით. ჩრდილოეთ კალთაზე, 400–700 მ სიმაღლეზე ფართოფოთლოვანი ტყე და ბუჩქნარია, ზედა სარტყელში წიწვოვან-ფართოფოთლოვანი ტყე. სამხრეთის მშრალ კალთაზე გვხვდება ნათელი მუხნარ-ფიჭვნარი, შიბლიაკი, ზედა სარტყელშია ფრიგანა. ხეობებში მისდევენ მევენახეობასა და მეთამბაქოებას.
იხილეთ აგრეთვე
პონტოს მთები
რესურსები ინტერნეტში
თურქეთის ქედები
Uruburetama

Uruburetama is a municipality in the state of Ceará in the Northeast region of Brazil. Its population, according to the census of the Brazilian Institute of Geography and Statistics, IBGE, 2010, is 19,765 people.
Toponymy
"Uruburetama" is a word derived from the Tupi-Guaraní language which means "land of the crows," by combining the terms uru'bu (crow, vulture, buzzard) and retama (land).
History
The municipality is located in the former 'sesmaria' (colonial land allotment) granted to the Captain General Bento Coelho de Morais on November 19, 1720.
These lands were donated to the Father Estevão Velho Cabral de Melo for priestly heritage by Manuel Pereira Pinto, a lieutenant colonel, who received the inheritance of the Captain General Bento Coelho de Morais, his father in law.
In 1761 came the first time, the toponym "Sítio Arraial" (Ranch Hamlet), in a document that Father Estevão reverted the land to its donors, reserving for himself only a quarter of a league.
In 1878, the Fathers João Francisco Dias Nogueira and José Tomaz Albuquerque concluded the current main church thanks to donations from the people.
On 1 August 1890, Decree 34 the settlement was elevated to town with the toponym of St. John of Arraial. But the following year, by court term, the council was dissolved and attached to the municipalities of San Francisco (now Itapajé) and Itapipoca.
On July 28, 1899, through Law 526, the village was restored with the name of St. John Uruburetama.
The village was elevated to city status under the name of Arraial in 1931, under the State Decree 262 of 28 July 1931. However, the name was replaced by Uruburetama in 1938. At the time, the council was made up of districts: Uruburetama (headquarters), Curu (now São Luís do Curu), Natavidade (Cemoaba), Riachuelo (now Umirim) and Tururu, all independent today.
Currently the municipality consists of the districts Uruburetama, Santa Luzia, Itacolomy, Retiro, Severino, Canto Escuro, Bananal and Tamboatá.
Geographical
It is located in the coastal region of the state, with a distance of about 111 km, in line straight from the state capital Fortaleza.
Cities surrounding Uruburetama
The diagram below show the cities 40 km near Uruburetama.
See also
List of municipalities in Ceará
References
Municipalities in Ceará
ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი

ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
კოსტა ხეთაგუროვის სახელობის ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი — უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება ვლადიკავკაზში, ჩრდილოეთ ოსეთში, რუსეთის ფედერაციაში. იგი დაარსდა 1920 წელს და მას კოსტა ხეთაგუროვის სახელი უწოდეს. ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ვლადიკავკაზში არის ერთ-ერთი უდიდესი საჯარო დაწესებულება. დღეისათვის უნივერსიტეტი შედგება 17 ფაკულტეტისგან. უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს მთის ტერიტორიების მდგრადი განვითარების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკა ალანიის ისტორიისა და არქეოლოგიის ინსტიტუტი, ოსური ენის ისტორიისა და განვითარების ინსტიტუტი. 2000 წლიდან უნივერსიტეტმა წამოიწყო და მონაწილეობა მიიღო ერთობლივ კვლევით და აკადემიურ პროექტებში ევროკომისიასთან, გაეროსთან და სტენფორდის უნივერსიტეტის საერთაშორისო კვლევით ინსტიტუტთან თანამშრომობით. ბოლო წლებში 500-ზე მეტმა სტუდენტმა და პროფესორმა მონაწილეობა მიიღო საერთაშორისო კონფერენციებში, სემინარებსა და სამეცნიერო გაცვლით პროგრამებში.
ისტორია
ტერსკის სახალხო განათლების ინსტიტუტი გაიხსნა 1920 წლის 20 აგვისტოს. ინსტიტუტი განთავსებული იყო ყოფილი ოლგინსკაიას ქალთა გიმნაზიის შენობაში, ვლადიკავკაზში, მარიინსკაიას ქუჩაზე. გეორგი კესაევი გახდა ინსტიტუტის პირველი დირექტორი. ინსტიტუტმა თავისი საქმიანობა დაიწყო სოციალურ ისტორიასა და ფიზიკა-მათემატიკაში.
1921 წელს რეგიონი გადაკეთდა მთის ავტონომიურ საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად. ამ მხრივ უნივერსიტეტს ეწოდა მთის პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1922/1923 სასწავლო წლამდე მას ეწოდებოდა სახალხო განათლების მთის პრაქტიკული ინსტიტუტი. ინსტიტუტმა შექმნა ახალი განყოფილებები: პედაგოგიური, ქიმიურ-ტექნიკური, ფიზიკურ-ტექნოლოგიური და სოციალურ-ლიტერატურული განყოფილებები რუსული, ოსური, ყაბარდო-ბალყარული და ყარაჩაი-ჩერქეზული დანაყოფებით.
2017 წელს ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი გახდა რუსეთის განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს პრიორიტეტული პროექტის „უნივერსიტეტები, როგორც ინოვაციების შექმნის ცენტრები“ კონკურსის გამარჯვებული და მიიღო რეგიონის ინოვაციური, ტექნოლოგიური და სოციალური განვითარების უნივერსიტეტის ცენტრის სტატუსი.
განათლება და მეცნიერება
უნივერსიტეტს აქვს 17 ფაკულტეტი და 52 განყოფილება. არსებობს 6 კვლევითი ცენტრი.
კრიტიკა
დისერნეტის კვლევის თანახმად, ჩრდილოეთ ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტში აღმოჩნდნენ არაერთი პროფესორი და პედაგოგი, რომლებიც მონაწილეობდნენ აკადემიური ხარისხის დაუსაბუთებელ მინიჭებაში ან იცავდნენ დისერტაციებს აკადემიური ეთიკის დარღვევით. ამ უნივერსიტეტში მსგავსი 32 შემთხვევაა აღიცხული.
რესურსები ინტერნეტში
უნივერსიტეტის ოფიციალური ვებ-გვერდი
North Ossetian University Rank&Review
NORTH OSETIAN STATE UNIVERSITY AFTER K. L. KHETAGUROV
სქოლიო
ჩრდილოეთ ოსეთის უნივერსიტეტები
რუსეთის უნივერსიტეტები
იაკობ ქაჯაია

იაკობ ქაჯაია (დ. 28 სექტემბერი, 1993, წყალტუბო) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონი (2019, 130 კგ), ახალგაზრდებსა (2013, 120 კგ) და 23 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2016, 130 კგ).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
იაკობ ქაჯაია — ქართული სპორტი
დაბადებული 28 სექტემბერი
დაბადებული 1993
წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში
ი
1193

1193
მოვლენები
გიორგი რუსის მეორე აჯანყება.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
Taihang Mountains

Taihang Mountains
The Taihang Mountains are a Chinese mountain range running down the eastern edge of the Loess Plateau in Shanxi, Henan and Hebei provinces. The range extends over from north to south and has an average elevation of . The principal peak is Mount Xiaowutai. The Taihang's eastern peak is Mount Cangyan in Hebei; Baishi Mountain forms its northern tip.
Background
The Taihang Mountains were formed during the Jurassic. Brown forest and Cinnamon soils are found here.
The name of Shanxi Province, meaning "west of the mountains", derives from its location west of the Taihang Mountains. The name of Shandong Province (east of the mountains) originally applied to the area east of the Xiao Mountains, but by the Tang dynasty it refers to the area east of the Taihang Mountains; this entity evolved into the modern-day Shandong Province, though the actual border of the province has moved considerably to the east.
The Hai River system runs through the Taihang Mountains. The Red Flag Canal is located on the south edge of the Taihang Mountains.
The Shijiazhuang–Taiyuan high-speed railway crosses under the Taihang Mountains via the Taihang Tunnel, which, at almost , is the third longest railway tunnel in China.
Many references to this range in “Fanshen” by William Hinton, with their significance in the Chinese Socialist revolution.
Gallery
See also
The Foolish Old Man Removes the Mountains (Chinese: 愚公移山), One of the two mountains mentioned in the ancient Chinese myth, the other is Mount Wangwu.
Taihangshan Gorge of China
References
External links
Mountain ranges of China
Landforms of Hebei
Landforms of Henan
Mountain ranges of Shanxi
North China Plain
მერაბ კაჭახიძე

მერაბ კაჭახიძე (დ. 25 ივლისი, 1966, სამტრედია) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
1990 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამშენებლო ნაკეთობათა და კონსტრუქციების წარმოების სპეციალობით. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 25 ივლისი
დაბადებული 1966
საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები (1990)
სამტრედიაში დაბადებულები
მერაბ
კანი, რომელშიც ვცხოვრობ

კანი, რომელშიც ვცხოვრობ — 2011 წლის ესპანური ფსიქოლოგიური ტრილერი, რომლის სცენარის ავტორი და რეჟისორია პედრო ალმოდოვარი. დაფუძნებულია მწერალ ტიერი ჟონკეს ნაწარმოებზე „ტარანტული“. ფილმის პრემიერ შედგა კანის 64-ე კინოფესტივალზე. მიიღო გოიას ოთხი და BAFTA-ს ერთი ჯილდო
სიუჟეტი
რობერტო ლედგრადი პლასტიკური ქირურგია. ის კოლეგებს რევოლუციურ გამოგონებას, ხელოვნურ კანს წარუდგენს. რობერტოს შექმნილი კანი უძლებს ცეცხლს და აფრთხობს მწერებს. კოლეგები მოხიბლულები არიან, მაგრამ ხელმძღვანელობა, იგებს რა რომ ლედრადმა გენური ინჟინერია გამოიყენა, მას სამუშაოების შეწყვეტას სთხოვს. რობერტოს ეს ძალიან არ აწუხებს, რადგან მას შინ მოწყობილ ლაბორატორიაში ერთგული მოახლის მეთვალეყურეობის ქვეშ ჰყავს მომხიბვლელი ქალი ვერა, რომელიც რობერტოსთან წლებია, ცხოვრობს და რომლის კანიც მთლიანად ხელოვნურია.
როლებში
ანტონიო ბანდერასი - რობერტ ლედგრადი
ელენა ანაია - ვერა კრუზი
მარისა პარედესი - მარილია
რესურსები ინტერნეტში
(Spain)
(US)
სქოლიო
პედრო ალმოდოვარის ფილმები
2011 წლის ფილმები
ესპანური ფილმები
ესპანურენოვანი ფილმები
რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
კრუშე

კრუშე — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ველესის თემში (ვარდარის რეგიონი). მდებარეობს ზღვის დონიდან 417 მეტრზე. 2002 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
ვარდარის რეგიონი
ველესის თემი
სქოლიო
ველესის თემის სოფლები
თესლოვანი მცენარეები

თესლოვანი მცენარეები, სპერმატოფიტები — უმაღლესი მცენარეები, რომლებიც თესლით მრავლდებიან და ვრცელდებიან. განეკუთვნება შიშველთესლოვნები და ფარულთესლოვნები (ანუ ყვავილოვანი მცენარეები).
თესლოვანი მცენარეებში თაობათა მორიგეობა მკვეთრად არ არის გამოხატული; გამეტოფოტი (სქესიანი თაობა) ძალზე ღედუცირებულია და ვითარდება სპოროფიტზე (უსქესო თაობა). თესლით გამრავლება სპორებით გამრავლებასთან შედარებით მცენარეთა პროგრესულ შეგუებად ითვლება. ევოლუციურ პროცესში თესლოვანი მცენარეები წარმოიშვნენ სპოროვანი მცენარეებისაგან, რასაც ცხადყოფს მათი და უმაღლესი სპოროვანი მცენარეების გამრავლების ორგანოების ჰომოლოგია. ტიპური თესლოვანი მცენარეების წინაპრები ალბათ გადაშენებული პრომიტიული თესლოვანი ლიკოპოდიუმები და გვიმრები იყო. თესლოვანი მცენარეები მცენარეთა დიდი ჯგუფია. სახეობათა რაოდენით იგი ბევრად აღემატება სპოროვან მცენარეებს, დიდი მნიშვნელობა აქვს დედამიწაზე მცენარეული საფრის შექმნისა და ადამიანის სამეურნეო საქმიანობაში. ადრე, როდესაც ჯერ კიდევ კარგად არ იცნობდნენ მცენარეთა სქესობრივ პროცესს, თესლოვანი მცენარეებს, სპოროვანი მცენარეებისაგან — ე. წ. ფარულმექორწინეებისაგან განსხვავებით, ცხადმექორწინეებს უწოდებდნენ.
ლიტერატურა
მცენარეები
სანებლის წმინდა გიორგის ეკლესია

სანებლის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ სანებელში. მდებარეობს სოფლის ჩრდილოეთით 300 მეტრზე, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ეკლესია ჯვარ-გუმბათოვანი ნაგებობაა (12,7 X 7,8 მ), ნაგებია რიყის ქვით და აგურით, გამოყენებულია ნატეხი ქვაც; შენობის კუთხეები ამოყვანილია ქვიშაქვის მოზრდილი კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთით და სამხრეთითაა. აღმოსავლეთის მკლავი ღრმა ბემით და ნახევარწრიული აფსიდით მთავრდება. აფსიდში ერთი, ხოლო ბემში ორი სარკმელია. აფსიდის სარკმლის მარცხენა მხარეს თითო წრიული და სწორკუთხა ნიშია. დასავლეთის მკლავი ღრმა და სწორკუთხაა. სამხრეთის და ჩრდილოეთის მკლავები მოკლე სწორკუთხედებს წარმოადგენს. დასავლეთ მკლავის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში, სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავების აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სარკმელია. ეკლესიის შესასვლელები და სარკმლები ფართოა და დასრულებულია აგურის წყობით გამოყვანილი ნახევაწრიული თაღებით. ღიობები შიგნიდან გარეთ ოდნავ ვიწროვდება. გუმბათქვეშა კვადრატი მკლავებზე გადაყვანილი თაღების გადაკვეთით იქმნებოდა. ფასადები დასრულებული იყო აგურის თაროსებრი ლავგარდნით. აღმოსავლეთ ფასადის ფრონტონის კეხთან ქვის წყობით გამოყვანილია ჯვარი.
ლიტერატურა
ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
კოსტა-რიკა 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

კოსტა-რიკა 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კოსტა-რიკამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 1992 წელს, ესპანეთის ქალაქ ბარსელონაში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კოსტა-რიკა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
შანტიი

შანტიი ― ქალაქი საფრანგეთში, უაზას დეპარტამენტში. სახელი გაუთქვა ციხე-დარბაზმა, რომელიც ფრანგული რენესანსის სტილით 1527-1530 წლებში ააშენა პ. შამბიჟმა. 1643 წლიდან ციხე-დარბაზი კონდეს ოჯახის საკუთრებაა.
ლიტერატურა
სქოლიო
საფრანგეთის ქალაქები
აფშილები

აფშილები, აფსილები — ისტორიული კოლხეთის სამეფოს ტერიტორიაზე მოსახლე ტომი. პირველად იხსენიებს რომაელი მწერალი გაიუს სეკუნდუს პლინიუსი (I საუკუნე). სებასტოპოლისის (ახლანდელი სოხუმის) ახლოს, მის სამხრეთით. II საუკუნიდან ჰქონდათ საკუთარი სამთავრო, რომლის გამგებელს რომის იმპერატორი ამტკიცებდა. მათი ეთნიკური კუთვნილების შესახებ წყაროებში ცნობები არ მოგვეპოვება. სახელწოდების მიხედვით მკვლევართა ნაწილი მათ მიიჩნევს თანამედროვე აფხაზთა (აფსუების) წინაპრებად, ხოლო ნაწილი — ქართველურ ტომად. IV საუკუნიდან შედიოდნენ ლაზიკის სამეფოში. VII საუკუნის I ნახევარში აბაზგებთან გაერთიანდნენ, მათი ნაწილი კი დასავლურ-ქართულ ტომებს შეერწყა. VIII საუკუნის შემდეგ წყაროებში მათ ცალკე აღარ იხსენიებენ.
იხილეთ აგრეთვე
აფშილეთი
ლიტერატურა
ანჩაბაძე ზ., ქსე, ტ. 2, გვ. 28, თბ., 1977
ლომოური ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1,გვ. 248, თბ., 1997
ქართული ტომები
აფხაზური ტომები
ელია

ელია შეიძლება აღნიშნავდეს:
ელია — წინასწარმეტყველი (IX საუკუნე ქრისტეს შობამდე)
ელია — ქართული წარმართული ღვთაება
ელია — მთა საქართველოში
ელია — თბილისის ერთ-ერთი უბანი
რიოსუსიო

რიოსუსიო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ჩოკოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 27.000 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 5.822 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
ჩოკოს დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
statoids.com-ის მონაცემები
კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები
ჩოკოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
Podomyrma maculiventris

Podomyrma maculiventris — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Podomyrma-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
მზის საათი

მზის საათი — ხელსაწყო, რომ ლითაც საზღვრავენ დროს მზის მიხედვით.
მზის საათი შედგება ღერძისაგან ან ფირფიტისაგან, რომლებიც ჩრდილს იძლევიან, და ციფერბლატისაგან. ჩრდილი ეცემა ციფერბლატს და აჩვენებს ჭეშმარიტ მზისიერ დროს. ყველა ტიპის მზის საათში ღერძი (ან ფირფიტის კიდე) სამყაროს ღერძის პარალელურია და ციფერბლატის ღერძში გადის, ხოლო შუადღის შესაბამისი დანაყოფი ცენტრზე გამავალ მერიდიანის სიბრტყეშია. ეკვატორულ მზის საათში ციფერბლატის სიბრტყე ცის ეკვატორის სიბრტყის პარალელურია, დანაყოფები თანაბარია.
ჰორიზონტალურ მზის საათში კი ციფერბლატის სიბრტყე ჰორიზონტალურია, დანაყოფები კი — არათანაბარი, სპეციალურად გაანგარიშებული. 6 სთ და 18 სთ შესაბამისი დანაყოფები საშუადღეო ხაზის მართობულ წრფეზეა. ვერტიკალურ მზის საათში ციფერბლატი კედელზე მაგრდება და ნებისმიერ აზიმუტზე შეიძლება იყოს ორიენტირებული.
საშუალო მზისიერი დროის მისაღებად დროის სწორება უნდა გამოვიყენოთ. ზოლური დროის მისაღებად — შესაბამისი შესწორებანი. მზის საათის სიზუსტე რამდენიმე წუთია.
გალერეა
იხილეთ აგრეთვე
გნომონი
საათი
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
The Ancient Vedic Sun Dial
Analemmatic Sundial at Tanglewood
Derbyshire Sundials
ასტრონომიული ხელსაწყოები
საათები
დრო
მზე
ანა ფრანკის დღიური

ანა ფრანკის დღიური, ანუ დღიური სახელწოდებით „თავშესაფარი“() — ებრაელი გოგონა ანა ფრანკის, ჩანაწერები, რომლებსაც იგი აკეთებდა ნიდერლანდების ნაცისტური ოკუპაციის დროს, კერძოდ კი 1942 წლის 12 ივნისიდან 1944 წლის 1 აგვისტომდე.
დღიური პირველად გამოიცა ნიდერლანდებში 1947 წელს, შემდგომ აშშ-სა და გაერთიანებულ სამეფოში 1952 წელს სახელწოდებით „ნორჩი გოგონას დღიური“. ამ ჩანაწერების საფუძველზე შექმნილია რამდენიმე მხატვრული ნაწარმოები. გოგონას ოჯახი ამსტერდამის ერთ-ერთ შენობაში დაემალა ნაცისტებს და ისინი ორი წლის მანძილზე ძველი ოფისის შენობაში, გარემოს მოწყვეტილები იმალებოდნენ. ოჯახმა მრავალი გასაჭირი გადაიტანა. დღიურში ანა ფრანკი სწორედ ამ პერიოდს და ამასთან საკუთარ პიროვნულ განცდებს აღწერს.
დღიურის ბოლო ჩანაწერი დათარიღებულია 1944 წლის 1 აგვისტოთი, სამ დღეში გესტაპომ დააპატიმრა ყველა, ვინც თავშესაფარში იმალებოდა. თვით ანა კი ბერგენ-ბელზენის საკონცენტრაციო ბანაკში გარდაიცვალა. ჩანაწერები მამამისს, ოტო ფრანკს გადაეცა, რომელიც იყო ერთადერთი ებრაელი ვინც გადაიტანა ის ომი.
დღიურის ანალიზის დროს აღმოჩნდა, რომ რამდენიმე ჩანაწერი გაკეთებული იყო ბურთულოვანი კალმით, რომელიც გამოიგონეს შვიდი წლის შემდეგ, 1951 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
ანა ფრანკის დღიური
ანა ფრანკის დღიური (ელექტრონული წიგნი)
ჰოლოკოსტი
დღიურები
ნიდერლანდების ისტორია
ცენზურის მიერ აკრძალული წიგნები
he:אנה פרנק#יומנה של אנה פרנק
ალკიფე

ალკიფე — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების გრანადის პროვინციის გუადიქსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12 კმ². მოსახლეობა — 580 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
გრანადის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ალკიფის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
გრანადის მუნიციპალიტეტები
კრაკოვის ხანძარი (1850)

კრაკოვის ხანძარი (1850)
1850 წლის კრაკოვის ხანძარი — 18 ივლისს დაიწყო და რამდენიმე დღე გაგრძელდა. ვარაუდობენ, რომ მან გაანადგურა ქალაქ კრაკოვის დაახლოებით 10 პროცენტი, რომელიც მაშინ ავსტრიის იმპერიის ოლქის ნაწილი იყო.
ფონი
1850 წელს ქალაქი კრაკოვი კვლავ დიდწილად იყო დამოკიდებული ხეზე, როგორც სამშენებლო მასალაზე. ქალაქის 1700 შენობის უმეტესობა ხის იყო, ქვის შენობებში კი ბევრი ხის ელემენტი იყო. ქალაქს ჰქონდა ცუდი წყლის ინფრასტრუქტურა და არ იყო სრულ განაკვეთზე სახანძრო სამსახური.
ხანძარი
ხანძარი 18 ივლისს გაჩნდა ქალაქის გარეუბანში, კრუპნიცას ქუჩის მიმდებარედ, მარცვლეულის ქარხანაში. ხანძარი ავარიის შედეგი, რომელიც გამოიწვია წისქვილმა და მჭედელმა, რომლებმაც ტექნიკის შეკეთებისას ცეცხლი წისქვილის შენობაში გააჩინეს, რომელიც შემდეგ უკონტროლო გახდა. ხანძარი გაჩნდა ძლიერი ქარის გამო, რომელმაც ის მიმდებარე შენობებზე გაავრცელა და ქალაქის ცენტრიც დაზარალდა. რამდენიმე საათში იგი რვა ქუჩაზე გავრცელდა, თუმცა შემდგომში შეჩერდა. იაგელონის უნივერსიტეტის სტუდენტებმა თავიდან აიცილეს უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის დაზიანება. ხანძრის გავრცელება ერთ დღეში შეჩერდა, თუმცა მის სრულად ლიკვიდაციას კიდევ რამდენიმე დღე და სამხედროების დახმარება დასჭირდა.
ხანძარმა გაანადგურა ქალაქის დაახლოებით ერთი მეათედი: 153 შენობა, ორი სასახლე, ორი ან სამი მონასტერი და ოთხი ეკლესია.
შედეგი
ხანძარმა გამოიწვია ქალაქის შემდგომი ეკონომიკურ სტაგნაცია. ხანძარმა ასევე აიძულა ქალაქის მთავრობას გაეზარდა ხანძარსაწინააღმდეგო ბიუჯეტი, თუმცა პირველი (ნებაყოფლობითი) სახანძრო სამსახური 1865 წლამდე არ შეიქმნა. ყველა დაზარალებული შენობის საბოლოო რესტავრაცია დასრულდა მხოლოდ 1912 წელს.
დანგრეული ან დაზიანებული ღირშესანიშნაობები
ეპისკოპოსების სასახლე
ვიელოპოლსკის სასახლე
წმინდა ფრანცისკე ასიზელის ეკლესია
წმინდა სამების ბაზილიკა
სქოლიო
კრაკოვი