PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Lokhvytsia

Lokhvytsia is a city in Poltava Oblast, central Ukraine. It is the administrative center of Lokhvytsia Raion (district), and is located on the banks of the . Population:
Name
In addition to the Ukrainian (Lokhvytsia), in other languages the name of the city is and .
History
The name of the river Lokhvytsia, as well as the town, comes from the Old Slavonic word lokhve which means "salmon".
At the time of Kievan Rus' the territory where the town is located was part of Principality of Pereyaslavl. The precise date of the foundation is unknown. From written records, it can be determined that Lokhvytsia existed prior to 1320.
In 1644, Magdeburg rights were granted to the town so that all town issues were to be resolved by a city council, elected by the wealthy citizens. In 1648–1658, Lokhvytsia was a Sotnia town of the Myrhorod Cossack Regiment, later (1658-І781 р.р.) of the Lubny Cossack Regiment.
During World War II, Lokhvytsia was occupied by the German Army from September 12, 1941 to September 12, 1943. This was the town where the pincers of 1st Panzer Army (Kleist) and 2nd Panzer Army (Guderian) linked up, encircling more than 600,000 Soviet troops east of Kyiv.
The Hlynsko-Rozbyshiv (Lokhvytsia and Hadyach districts) oil and gas deposits provide large volumes of oil and gas sufficient for the entire Poltava Oblast and beyond. Poltava oil is of high-quality: it contains up to 55 per cent of light oil and is quite low in sulphur. The natural gas consists of almost 70% of propane-butane fractions, which make it a valuable raw material for the chemical industry, such as the production of synthetic fibres and plastics.
Population
Language
Distribution of the population by native language according to the 2001 census:
Gallery
References
External links
The murder of the Jews of Lokhvytsia during World War II, at Yad Vashem website.
Cities in Poltava Oblast
Lokhvitsky Uyezd
Populated places established in 1571
Cities of district significance in Ukraine
1571 establishments in the Polish–Lithuanian Commonwealth
Holocaust locations in Ukraine
დვინის საეკლესიო კრება

დვინის საეკლესიო კრება — სომხეთის საკათალიკოსო რეზიდენციაში ქალაქ დვინში 506 წელს, ბიზანტიის ინიციატივით მოწვეული ქართლის, სომხეთისა და ალბანეთის ეკლესიების საერთო კრება. ქართული ეკლესიის დელეგაცია შედგებოდა 24 ეპისკოპოსისაგან, ხელმძღვანელობდა ქართლის კათალიკოსი გაბრიელი. სომხეთის დელეგაციას სათავეში ედგა ბაბგენ კათალიკოსი. დვინის საეკლესიო კრებამ დაგმო ნესტორიანელობა და მიიღო ზენონ კეისრის დიოფიზიტ-მონოფიზიტთა შემარიგებელი „ჰენოტიკონი“. აქტები შედგა ქართულ, სომხურ, ალბანურ და ბერძნულ ენებზე.
დვინის საეკლესიო კრების მონაწილე ეკლესიებმა ირანის ქვეშევრდომ ქვეყნებში მცხოვრებ მართლმადიდებლებთან თავიანთ ენაზე შედგენილი ეპისტოლეები გაატანეს ნესტორიანელებისაგან თავის დასაცავად ირანიდან ჩამოსულ დელეგაციას. ეპისტოლეებში გადმოცემული იყო ამიერკავკასიის ეკლესიების მრწამსი და მათი რელიგიური პოლიტიკა. ჩვენამდე მოაღწია სომხური დელეგაციის ეპისტოლემ, რომელიც შესულია „ეპისტოლეთა წიგნისა“ (სრულად) და „სარწმუნოების ბეჭდის“ (ფრაგმენტი) სახელით ცნობილ კრებულებში.
ლიტერატურა
საეკლესიო კრებები
Quercus similis

Quercus similis, the swamp post oak or bottomland post oak, is an oak species native to the southeastern and south-central United States. The greatest concentration of populations is in Louisiana and Arkansas, Mississippi, and eastern Texas, with isolated population in Missouri, Alabama, and the Coastal Plain of Georgia and South Carolina.
Quercus similis is a deciduous tree up to tall. It has a straight trunk. The bark is brown and flaky. The branches are gray, and between in diameter. The leaves are between long and wide, more or less closely egg-shaped. The apex is acute or rounded, base shortly indicated. The leaf margins are flat with two or three pairs of shallow lobes apical half, shiny dark green on top but gray underneath between 3 and 5 pairs of veins. The petiole is between 3 and 10 mm long. The flowers appear in spring. The acorns are between long, oblong, and dark brown. It produces acorns one at a time or in groups of three.
References
External links
Photo of herbarium specimen at Missouri Botanical Garden, collected in Missouri in 2012
similis
Trees of the United States
Plants described in 1922
ბოლივარის შტატი

ბოლივარის შტატი — შტატი ვენესუელაში, დედაქალაქი — სიუდად-ბოლივარი. მთლიანი ფართობი 238 000 კმ²-ს შეადგენს (ქვეყნის ტერიტორიის 25,96%), მოსახლეობა კი 2010 წლის ივნისის მონაცემებით 1 620 359 ადამიანს.
შტატი მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში. მისი ტერიტორია თითქმის მთლიანად უკავია გვიანის მასივს. ზედაპირი როგორც წესი გორაკ-ბორცვიანია. სიმაღლის მატებასთან ერთად სუსტდება ცხელი ტროპიკული კლიმატი.
გეოგრაფიული მდებარეობა
ჩრდილოეთით ესაზღვრება მდინარე ორინოკო, რომელზეც გაივლის ბუნებრივი საზღვარი დელტა-ამაკუროს, მონაგასის, ანსოატეგის და გუარიკოს შტატებთან. სამხრეთიდან ესაზღვრება ბრაზილია, სამხრეთ-დასავლეთით — ამასონასის შტატი, აღმოსავლეთით გაიანის ის ნაწილი, რომელსაც ვენესუელა ითხოვს, დასავლეთით კი აპურეს შტატი. სხვა მნიშვნელოვანი მდინარეებია — კარონი, კაურა (ორივე ორინოკოს შენაკადი). კარონზე მდებარეობს გურის დამბა, მეშვიდე უდიდესი წყალსაცავი დედამიწაზე.
ორინოკოს გასწვრივ განვითარებულია მიწათმოქმედება და მეცხოველეობა. შტატის სამხრეთი და სამხრეთ-დასავლეთი მეჩხრადაა დასახლებული და ამ ნაწილში ძირითადად ხშირი ნოტიო ტროპიკული ტყეებია წარმოდგენილი.
აღმოსავლეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი დედამიწის ერთ-ერთ უძველეს გეოლოგიურ ფორმაციას — გვიანის ზეგანს უჭირავს, რომელიც ცნობილია თავის მაგიდა მთებით (ტეპუი). შტატის ტერიტორიაზე მდებარეობს კანაიმის ეროვნული პარკის უდიდესი ნაწილი, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაშია შესული. ბი
მუნიციპალიტეტები
ბოლივარის შტატი შედგება 11 მუნიციპალიტეტისგან, ესენია:
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Datos históricos y geográficos del Estado Bolívar
შტატის ოფიციალური საიტი
ვენესუელის შტატები
ბოლივარის შტატი
შდავლერი

შდავლერი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ კალთაზე, შდავლერის ქედზე. ვრცელდება მდინარე ენგურის მარჯვენა შენაკადის — ნენსკრის აუზში. სიგრძე 3,2 კმ, ფართობი 2,3 კმ². შდავლერის მყინვარის ენის სიმაღლე მდებარეობს ზღვის დონიდან 2680 მ სიმაღლეზე. საზრდოობს მწვერვალ შდავლერის ჩრდილო-დასავლეთ კალთებიდან ჩამონადენი მყინვარების ნაკადებით. მისასვლელი გზაა სოფელ ტიტიდან.
ლიტერატურა
სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მყინვარები
შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტი

შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტი (ასევე: IBSU) — უნივერსიტეტი საქართველოში, ქალაქ თბილისში. დაარსდა 1995 წელს. უნივერსიტეტში სასწავლო ენა არის ქართული და ინგლისური. IBSU გაიხსნა 1995 წელს საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის დადგენილებისა და საქართველოს განათლების სამინისტროს მიერ გაცემული ლიცენზიის საფუძველზე. უნივერსიტეტი საზეიმოდ გახსნეს საქართველოს პრეზიდენტმა და თურქეთის პრემიერ-მინისტრმა.
რესურსები ინტერნეტში
შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტის საიტი
თბილისის უნივერსიტეტები
Zyablikovo (Moscow Metro)

Zyablikovo (Moscow Metro)
Zyablikovo is a Moscow Metro station in the Zyablikovo District, Southern Administrative Okrug, Moscow. It is located on the Lyublinsko-Dmitrovskaya Line serving as its southern terminus.
The station opened on 2 December 2011.
Zyablikovo is a transfer station to Krasnogvardeyskaya of the Zamoskvoretskaya Line. At the time of opening the transfer, both Krasnogvardeyskaya and Zyablikovo were the terminal stations on their respective lines.
The station is located in the southern part of Moscow, on the border of Zyablikovo and Orekhovo-Borisovo Yuzhnoye districts.
There is a track connection to the Zamoskvoretskaya Line south of this station, where Lyublinsko-Dmitrovskaya Line trains terminate.
Name
The station is named after the village of Zyablikovo, formerly located to the south of the station, which in 1960s became part of Moscow.
References
Moscow Metro stations
Lyublinsko-Dmitrovskaya Line
Railway stations located underground in Russia
Railway stations in Russia opened in 2011
დელა როვერე (დინასტია)

დელა როვერე (დინასტია)
დელა როვერე იტალიური არისტოკრატული საგვარეულო იყო, რომელიც განსაკუთრებით აღორძინების ხანაში დიდ როლს თამაშობდა იტალიის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. ამ საგვარეულომ წარმოშვა 2 პაპი და ურბინოს ჰერცოგები.
ფრანჩესკო დელა როვერე (1414-1484, პაპი სიქსტ IV
ჯულიანო დელა როვერე (1443-1513), პაპი იულიუს II
ფრანჩესკო დელა როვერე უბრალო წარმოშობის იყო. ნათესაობა ტურინელ დელა როვერეებთან, ვივონოს გრაფებთან, რომელსაც ფრანჩესკო ისაკუთრებდა, სიმართლეს არ შეესაბამება.
ოჯახობრივი კავშირები
* ლეონარდო დი სავონა.
* ფრანჩესკო დელა როვერე (1414-1484), პაპი სიქსტ IV.
* რაფაელო დელა როვერე.
* ლეონარდო დელა როვერე -22.02.1472 – რომის პრეფექტი, 30.03.1472 - სორას ჰერცოგი ∞ ჯოვანა დ’არაგონია დი ნაპოლი.
* ჯულიანო დელა როვერე (1443-1513), პაპი იულიუს II.
* ჯოვანი დელა როვერე († 1501), სინიორე დი სინიგალია ∞ ჯოვანა და მონეტფელტრო, ურბინოს ჰერცოგის ფედერიკო და მონტეფელტროს ასული.
* ფრანჩესკო მარია I დელა როვერე (1490-20.10.1538), ურბინოს ჰერცოგი 1508 წლიდან ∞ ელეონორა გონძაგა († 1570), მანტუის მარკიზის ფედრიკო I გონძაგას ასული.
* გუიდობალდო დელა როვერე (1517-1574), ურბინოს ჰერცოგი ∞ 1) 1534 - ჯულია ვარანო († 17.02.1547), ჰერცოგინია დი კამერინო. ∞ 2) ვიტორია ფარნეზე, პარმას ჰერცოგის პიერ ლუიჯი ფარნეზეს ასული.
* ფრანჩესკო მარია II დელა როვერე (20.02.1549-28.04.1631), ურბინოს ჰერცოგი 1574-1621 და 1623 წლებში. 1623 წელს საჰერცოგო პაპს გადასცა. ∞ 1) 1570 - ლუკრეცია დ’ესტე (1535-1598), ფერარას ჰერცოგის ერკოლე II-ის ასული. გაეყარა 1576 წელს. ∞ 2) ლივია დელა როვერე, თავისი გარე ბიძაშილი.
* ფრანჩესკო უბალდო დელა როვერე (1605-1625), ურბინოს პრინჩიპე ∞ კლაუდია დე’ მედიჩი (1604-1648), ტოსკანას დიდი ჰერცოგის ფერდინანდო I-ის ასული.
* ვიტორია დელა როვერე (07.02.1622-06.03.1694) ∞ ტოსკანას დიდი ჰერცოგი ფერდინანდო II, რომელმაც 1644 წელს მემკვიდრეობით მიღებულ ურბინოზე უარი თქვა.
* ჯულიო დელა როვერე († 1578), კარდინალი
* იპოლიტო დელა როვერე († 1620, (იკანონო შვილი), სან-ლორენცოს მარკიზი
* ჯულიო დელა როვერე († 1636)
* ლივია დელა როვერე ∞ ფრანჩესკო მარია II დელა როვერე, ურბინოს ჰერცოგი
* ჯულია დელა როვერე († 04.04.1563 ∞ 1549 - ალფონსო დ’ესტე (1527-1587), მარკიზი დი მონტეკიო, ფერარას ჰერცოგის ნიკოლო III დ’ესტეს ვაჟი.
სამეფო ოჯახები
ბანიალბუფარი

ბანიალბუფარი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბალეარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სიერა-დე-ტრამონტანის კომარკაში, მდებარეობს კუნძულ მალიორკაზე. ფართობი — 18,5 კმ². მოსახლეობა — 523 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ბალეარის კუნძულების მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ბანიალბუფარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ბალეარის კუნძულების მუნიციპალიტეტები
ზემო კაჭრეთის მთავარანგელოზის ეკლესია

ზემო კაჭრეთის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო კაჭრეთის ჩრდილოეთ–აღმოსავლეთით 1,5 კმ–ზე, მთაზე.
ეკლესია საძირკვლამდეა დანგრეული და მისი გეგმა ბოლომდე არ იკითხება (მიახლოებითი ზომები – 11,9x7,5 მ). ნაეკლესიარზე ხეებია ამოსული.
ძეგლი ნაგები ყოფილა მსხვილი რიყის ქვითა და დუღაბით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდი ჰქონია.
ლიტერატურა
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მექსიკის ტბების სია

მექსიკის ტბების სია – აქ წარმოდგენილია მექსიკის ტბების სია.
ჩიაუაუა
არარეკო
ბუსტილიოსი
დურანგო
პალმიტო
სანტიაგილიო
ხალისკო
ჩაპალა
საიულა
მეხიკო
ჩაპულტეპეკი
შოჩიმილკო
მეხიკოს შტატი
ჩალკო
ეკატეპეკი
ტესკოკო
შალტოკანი
სუმპანგო
მიჩოაკანი
კუიტსეო
პაცკუარო
სირაუენი
ნაიარიტი
აგუა-მილპა
ნუევო-ლეონი
სერო-პრიეტო
კუჩილიო
პუებლა
ალჩიჩიკა
ალხოხუკა
ატეშკასი
ლა-პრესიოსა
კეჩულაკი
ტეკუიტლაპა
ტეპეიაუალკო
ტოტოლსინკო
კინტანა-როო
ბაკალარი
ჩიჩანკანაბი
სინალოა
ბაკარასი
კომედერო
დომინგესი
იდალგო
უიტესი
მატეოსი
ტამაულიპასი
გერერო
ვერაკრუსი
კატემაკო
რესურსები ინტერნეტში
მექსიკის ტბები. World Lakes Website.
Ikarus 55

Ikarus 55
The Ikarus 55 is a high-floor coach designated for long-distance as well as interurban traffic, and the first rear-engine Ikarus bus. It was made from 1952 – 1973, alongside the technically related Ikarus 66, by the Hungarian bus maker Ikarus. In total, 8,350 Ikarus 55 and 66 were delivered to East-Germany.
Technical description
Designed as a high-floor two-axle bus, the Ikarus 55 has a semi-self supporting body, with the engine installed behind the rear seats at the back. Both front and rear axles are leaf-sprung beam axles, with the rear axle being a live planetary axle. Only the front axle has hydraulic shock absorbers. Twin tyres are fitted on the rear axle, whilst single tyres are fitted on the front axle. Their dimension is . The steering system is fully mechanical and not power assisted. A pneumatic braking system is installed, all four wheels have drum brakes. The parking brake is foot-operated.
The Ikarus 55 is powered by a water-cooled, naturally aspirated, Csepel D-614 swirl chamber injected straight-six Diesel engine. This engine is a modified Steyr WD 613 engine with an enlarged cylinder bore, that was built under licence by Csepel. It is rated DIN with a maximum torque of . The torque is transmitted to a partial synchromesh five-speed gearbox via a single-disc dry clutch. Depending on the gear ratio, the top speed is in between . The engine's best fuel consumption is rated approximately 190 g·PS−1·h−1 (258 g·kW−1·h−1)
Bibliography
References
External links
Ikarus buses
Coaches (bus)
Step-entrance buses
Vehicles introduced in 1952
მცხეთის ებრაული ეპიტაფია (1938)

მცხეთის ებრაული ეპიტაფია (1938)
მცხეთის ებრაული ეპიტაფია — ებრაული დამწერლობით შესრულებული წარწერა საფლავის ქვაზე, აღმოჩენილი მცხეთაში ბებრის ციხესთან 1938 წლის შემოდგომაზე. წარწერები ნაპოვნია საბეითლო პუნქტისათვის შენობის საძირკვლის ჩასაყრელად მუშაობის დროს. წარწერის პირვანდელი ადგილსამყოფელი დადგენილი არ არის.
აღწერა
წარწერა მოთავსებულია საფლავის ქვაზე, რომლის სიგრძე 82 სმ-ს აღწევს. სიგანე მერყეობს 36-46 სმ შორის. ქვის სისქე 12 სმ-ია. ქვა, რომელზედაც წარწერაა მოთავსებული, თავის ზედა ნაწილში წააგავს სამკუთხედს, რომელიც ბოლოვდება ზევით აშვერილი, დაახლოებით 2 სმ სიმაღლის მქონე წაწვეტილი თავებით.
ქვაზე ქვევით, მარცხენა მხარეს, ამოკვეთილია გამოსახულება პურისა, თასისა და სურისა. ქვის ზედა ნაწილში გამოსახული უნდა იყოს ხონჩა, რომლის ფარგლებშიაც მოთავსებულია წარწერა.
წარწერა, რომელსაც 18X21 სმ სივრცე უჭირავს, ხუთი სტრიქონისაგან შედგება. სტრიქონების სიგრძე თანაბარი არ არის, მაშინ როდესაც პირველი ორი სტრიქონის სიგრძე 23-24 სმ-ს უდრის, მესამე სტრიქონის სიგრძე 22 სმ-ს არ აღემატება, ხოლო მეოთხისა — 16-ს. ყველაზე მოკლეა უკანასკნელი (მეხუთე) სტრიქონი, რომლის სიგრძე 12 სმ-ს უდრის.
הדן קברה דיוסף
בר האון (?) דבור
למב ואף שלום
אההו דכור
בשלמה
ეს საფლავი (არის) იოსებ
ბარ ჰაზანისა (?). ხსენებულ (იყავნ იგი)
ნეტარად; და აგრეთვე შალლუმ,
ძმა მისი, ხსენებულ (იყავნ)
მშვიდობით.
აღნიშნული წარწერები გაშიფრულია აკადემიკოს გიორგი წერეთლის მიერ, რომელმაც მართლწერაში რიგი სხვაობები შეამჩნია და თავისსავე კვლევაში აღნიშნა.
იხილეთ აგრეთვე
მცხეთის ებრაული ეპიტაფია (1872)
ლიტერატურა
გ. წერეთელი, „მცხეთის ახლადაღმოჩენილი ებრაული წარწერა“, თბ., 1940, გვ. 419-425
სქოლიო
ებრაული დამწერლობა
მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ველვიჩია

ველვიჩია (Welwitschia bainesil, Welwitschia mirabilis) — შიშველთესლოვანი ორსახლიანი მცენარე ველვიჩიასებრთა ოჯახისა.
იზრდება მხოლოდ სამხრეთ-დასავლეთ ანგოლის ქვიან ნიადაგზე, ნამიბისა და კალაჰარის უდაბნოებში. მისი გრძელი და მძლავრი ფესვი ნიადაგში გრუნტის წყლებამდე ეშვება, აქვს დაბალი და მსხვილი ღერო (დიამეტრი 1,2 მ), რომლის დიდი ნაწილი ნიადაგშია ჩამალული, მიწის ზემოთ კი მხოლოდ 50 სმ-ითაა ამოწეული. ღერო წვერში უნაგირივით არის ჩაზნექილი და მასზე ორი 3 მ-მდე სიგრძის ღვედისებრი ფოთოლია.
ველვიჩია 100 წელზე მეტს ცოცხლობს და ფოთლებსაც ბოლომდე ინარჩუნებს.
ლიტერატურა
შიშველთესლოვნები
ოსკარ ფელცმანი

ოსკარ ფელცმანი
ოსკარ ბორისის ძე ფელცმანი (დ. 18 თებერვალი, 1921, ოდესა, უკრაინის სსრ, საბჭოთა კავშირი — გ. 3 თებერვალი, 2013, მოსკოვი, რუსეთი) — უკრაინაში დაბადებული საბჭოთა და რუსი კომპოზიტორი, ვლადიმირ ფელცმანის მამა.
ბიოგრაფია
ოსკარ ფელცმანი დაიბადა 1921 წლის 18 თებერვალს ოდესაში. არის ბორის ოსიპოვის ძე ფელცმანის ვაჟი (ლიტველი ებრაელი ორთოპედიული ქირურგი, რომელიც ასევე ფორტეპიანოზე პროფესიონალურად უკრავდა). ხუთი წლის ასაკიდან სწავლობდა მუსიკას. ვიოლინოს სწავლობდა პიოტრ სტოლიარსკი ასწავლიდა, ხოლო ფორტეპიანოს ბერტა რეინბალდთან, რომელიც ასევე ასწავლიდა ემილ გილელსს და ტატიანა გოლდბარკს. 6 წლის ასაკში, მან პირველი მუსიკალური კომპოზიცია შექმნა ფორტეპიანოსთვის სახელად „შემოდგომა“.
ფელცმანმა 1939 წელს დაამთავრა ოდესის პიოტრ სტოლიარსკის მუსიკალური სკოლა, სადაც კომპოზიტორ ნიკოლაი ვილინსკისთან ერთად სწავლობდა კომპოზიციებს. შემდეგ ფელცმანი ჩაირიცხა მოსკოვის კონსერვატორიაში, სწავლობდა ვიისარიონ შებლინის ზედამხედველობის ქვეშ, რომელმაც ფელცმანის კომპოზიციის სწავლებისთვის ვილისკის მოსკოვის კონსერვატორიის სახელით მადლობის წერილი დაწერა.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, ფელტსმანი ევაკუირებულ იქნა ნოვოსიბირსკში, 20 წლის ასაკში გახდა ციმბირის კომპოზიტორთა კავშირის აღმასრულებელი მდივანი, სადაც მან დაწერა მუსიკა ფილარმონიის, ლენინგრადის ალექსანდრიინსკის თეატრისა და ბელორუსის ებრაული თეატრისათვის. ამავე პერიოდში ფელცმანმა დაწერა ოპერეტა, რომელიც დაფუძნებულია ვალენტინ კატაევის პიესის მიხედვით „ცისფერი შარფი“; იგი გაზეთ „პრავდაში“ გააკრიტიკეს. 1941 წელს ოსკარ ფელცმანი დაქორწინდა ევგენია კაიდანოვკაიაზე — მოსკოვის კონსერვატორიის საგუნდო დირიჟორული ფაკულტეტის სტუდენტზე. იგი მოსკოვში ნოვისბირსკიდან 1945 წელს დაბრუნდა.
1948 წელს მოსკოვში მდებარე ოპერეტა თეატრში შედგა მისი მუსიკალური კომედია Air castle-ის პრემიერა, ხოლო 1952 წელს შედგა კიდევ ორი პრემიერა: ოპერეტა თეატრში Suvorochka და სტანისლავკის თეატრში Mediterranean Sea Make a Noise. ამ ხნის განმავლობაში ფელცმანმა ასევე დაიწყო მუსიკის დაწერა ცირკებისა და ბავშვთა მრავალფეროვანი შოუსთვის. ასევე 1952 წელს, ფელცმანმა თავისი ვიოლინოს კონცერტი სამ ნაწილად დაწერა. ამის შემდეგ მან დაწერა რამდენიმე სიმღერა - პირველი მათგანი კრუიზი იყო, რომელიც ეყრდნობოდა ბ. დრაგუნსკის და ლ. დავიდოვიჩის ლექსებს/პოემებს და შესრულდა ლეონიდ უტიოსოვის მიერ. შემდგომში ფელმანი თანამშრომლობდა არაერთ გამოჩენილ რუს პოეტთან, მათ შორის: ანდრეი ვოზნესენსკისთან, რასულ გამზატოვთან, ევგენი დოლმატოვსკისთან, მიხაილ მატუსოვსკისთან, ი. კოანოვსკისთან, მარკ ლისიანსკისთან, ლევ ოშანინთან, რობერტ როჟდესტვენსკისთან, ვ. ხარიტონოვთან, ი შაფარანთან, მ. ტანიჩთან , ვ. ორლოვი, ნ. ოლევი, მ. რიაბინინი. მის მუსიკას ასრულებდნენ შესანიშნავი მომღერლები, მათ შორის: ლ. უტესოვი, მარკ ბერნსი, ვლადიმერ ტროშინი, იოსებ კობზონი, მუსულმან მაგომაევი, ედიტა პიეხა, ედუარდ ხილი, ვ. ტოლკუნოვა, იური გულიაევი, გ. ოცი, ლევ ლეშჩენკო, ო. ანოფრიევი, მ. პაჰომენკო და ლეონიდ სერებრენიკოვი.
მისი ყველაზე პოპულარული სიმღერა იყო „ხეობის შროშანი“ («Ландыши»), რომელიც ოლგა ფადეევას ლექსებით დაიწერა და პრემიერაზე ჟელენა ელიკანოვამ იმღერა.
ოსკარ ფელცმანი გარდაიცვალა 2013 წლის 3 თებერვალს, 91 წლის ასაკში, მოსკოვში.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 18 თებერვალი
დაბადებული 1921
გარდაცვლილი 3 თებერვალი
გარდაცვლილი 2013
მოსკოვში გარდაცვლილები
რუსი კომპოზიტორები
საბჭოელი კომპოზიტორები
ჯალუ

ჯალუ — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ლიბიაში, ელ-ვახატის რაიონში, ჯალუს ოაზისში. 2001-2007 წლებში მიეკუთვნებოდა აჯდაბიის რაიონს. 1983-1987 წლებში იყო ჯალუს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ქალაქი გაშენებულია ლიბიის უდაბნოში მდებარე ოაზისში, სიდრის ყურიდან 250 კმ-ის მოშორებით. მისგან 30 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს ავჯილის ოაზისი.
რეგიონის მთავარი ეკონომიკური საქმიანობაა სოფლის მეურნეობა და ნავთობის სექტორში მომუშავე კომპანიებში საქმიანობა. მოყავთ ფინიკის პალმა, პომიდორი და ხორბლეული.
ლიბიის სამოქალაქო ომის დროს ჯალუ კირენაიკის უდაბნოს კამპანიის ობიექტი იყო.
იხილეთ აგრეთვე
ლიბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Satellite map at Maplandia.com
Search for Jalu in the MSN Encarta atlas
სქოლიო
ლიბიის ქალაქები
შავი გედი (ფილმი)

შავი გედი (ფილმი)
„შავი გედი“ — 2010 წლის ამერიკული ფსიქოლოგიური თრილერი, რომლის რეჟისორია დარენ არონოფსკი. მასში მონაწილეობენ ნატალი პორტმანი და ვენსან კასელი. ფილმის პრემიერა გაიმართა ვენეციის 67-ე კინოფესტივალზე 2010 წლის 1 სექტემბერს. 3 დეკემბერს ამერიკაში მისი შეზღუდული ჩვენება დაიწყო. კრიტიკოსებმა განსაკუთრებით აღნიშნეს ნატალი პორტმანის თამაში, რომელმაც ქალის საუკეთესო როლისთვის ოსკარის, BAFTA-სა და ოქროს გლობუსის ჯილდოები მიიღო.
სიუჟეტი
მოქმედება ვითარდება ნიუ-იორკის ერთ-ერთ პრესტიჟულ საბალეტო სტუდიაში წამყვანი ბალერინას, ნინას, გარშემო. მან გედების ტბაში მთავარი როლი უნდა შეასრულოს, თუმცა კონკურენტი გამოუჩნდება ლილის სახით. ორ ბალერინას შორის დაძაბულობა მატულობს პრემიერის მოახლოებასთან ერთად.
როლებში
ნატალი პორტმანი — ნინა სეიერსი / ოდეტა
მილა კუნისი — ლილი / ოდილია, შავი გედი
ვენსან კასელი — თომა ლეროი / ჯენტლმენი
ბარბარა ჰერში — ერიკა სეიერსი / დედოფალი
უინონა რაიდერი — ბეთ მაკინტაირი / მომაკვდავი გედი
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ამერიკული ფილმები
2010 წლის ფილმები
დარენ არონოფსკის ფილმები
დრამატული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
ფილმები ბალეტის შესახებ
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1940

საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1940 — საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის მეექვსე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა მოსკოვის „დინამო“, მეორე ადგილზე გავიდა თბილისის „დინამო“, მესამეზე – მოსკოვის „სპარტაკი“. დაიწყო 2 მაისს და დასრულდა 17 ნოემბერს.
შედეგები
ჯგუფი „А“: ცხრილი
ჯგუფი „Б“: ცხრილი
რესურსები ინტერნეტში
The Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
1940
1940 წელი ფეხბურთში
აბედათის ციხესიმაგრე

აბედათის ციხესიმაგრე
აბედათის ციხე-დარბაზი — შუა საუკუნეებში აგებული ციხესიმაგრე სოფელ აბედათში, (მარტვილის მუნიციპალიტეტი). ერთ-ერთი ვერსიით, ლეგენდარული „ონოგურისი“.
ისტორია
სოფელი აბედათი მდებარეობს მდინარე აბაშის მარჯვენა სანაპიროზე. აბედათის ციხის ტერიტორიაზე გასულ საუკუნეში, პარმენ ზაქარაიას ხელმძღვანელობით, ჩატარდა არქეოლოგიური გათხრები. ციხის ტერიტორიაზე არქეოლოგიური ნაშთები მრავლად იპოვეს. პარმენ ზაქარაია ვარაუდობდა, რომ ნოქალაქევის საკონტროლო ზონაში’’ იყო აგებული აბედათის ძველი ციხე, ონოგურისი და მას IV-VI საუკუნეებით ათარიღებდა, ხოლო აბედათის უკვე შუა საუკუნეებში აგებული ციხე-დარბაზსა და კოშკს დადიანების საგვარეულოს მიაკუთვნებენ. მდებარეობს ზღვის დონიდან 130 მეტრზე.
არქეოლოგიური გათხრები
ციხის ტერიტორიაზე ჩატარებული გათხრების შედეგად დადგინდა, რომ იგი მინიმუმ სამი ფენისგან შედგება, არქიტექტურული მასალა ძირითადად ადრეფეოდალური ხანისაა. ფლეთილი ქვით ნაგები ციხე ორი გალავნისგან შედგება, მთავარი გალავანი, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია 10-12 მეტრი სიმაღლისაა, გალავნის ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი კედლები მომრგვალებულია და უერთდება სამხრეთის გალავანს. ციხის სამხრეთისა და აღმოსავლეთის მონაკვეთები, მთის რელიეფის შესაბამისად, მეორე გალავნითაა შემოფარგლული. ფერდობს მიმყოლი ეს მეორე გალავანი ზემოდან მიწის დონეზეა დარღვეული. ფერდობზე გამავალი გალავანი მასში ჩართული კოშკით, ციხის თავდაპირველ ფენას უნდა მიეკუთვნებოდეს. ციხის დათარიღება, ცხადია IV-VI საუკუნით შეიძლება, მაგრამ იგი ალბათ მთელ შუა საუკუნეებში მოქმედი იყო ვიდრე XVIII საუკუნის ბოლომდე. ამ ხნის განმავლობაში მას მრავალი დიდი და მცირე გადაკეთება განუცდია. გალავნის ტერიტორიაზე გათხრების შედეგად აღმოჩენილია ელინისტური ხანის ძვ. წ. III-I საუკუნეების კერამიკული მასალა, ასევე დასავლეთ საქართველოს XIII-XIV საუკუნეების კირმანეული და XVII-XVII საუკუნეების თურქული ვერცხლის მონეტები და ჩიბუხები.
ციხის შიგნით, აღმოსავლეთის კედელში ჩაშენებულია ეკლესია, რომელიც არ უნდა იყოს ციხის თანადროული. თავდაპირველად ციხეს შეუძლებელია საკუთარი ეკლესია არ ჰქონოდა, მაგრამ აღმოჩენილი ეკლესია უფრო გვიანდელია და პარმენ ზაქარაიასა და თამილა კაპანაძის აზრით IX საუკუნის უნდა იყოს. იგი საშუალო ზომის დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენი ოდნავ დამუშავებული ქვით. საშენად ძირითადად გამოყენებულია მოთეთრო კირქვა. ეკლესია წინა საუკუნის ბოლოს განუახლებიათ და იატაკი მოუწყვიათ კარგად თლილი ქვით. ეკლესიას დასავლეთით სწორკუთხა კარიბჭე აქვს და შესასვლელიც კარიც მხოლოდ ამ მხრიდან არის.
ციხე ამჟამად კეთილმოწყობილია, ეკლესია მოქმედია. დასავლეთის კედელთან აგებულია ძველი სტილის მეგრული ოდა.
ლიტერატურა
გ. ელიავა, „აბაშისა და ტეხურის ხეობების ისტორიული ღირსშესანიშნაობანი“, თბ., 1971
სქოლიო
მარტვილის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები