PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ელფის გამომცემლობა

ელფის გამომცემლობა — 1996 წლის აპრილში დაარსებული ქართული გამომცემლობა. მისი დამფუძნებელია პროფესიით ჟურნალისტი და მთარგმნელი, თინათინ დიდებულიძე. გამომცემლობა დაფუძნების დღიდანვე ჩართულია საერთაშორისო პროექტებში, რისთვისაც ბიზნეს ინიციატივების საერთაშორისო ასოციაციამ სპეციალური პრიზი გადასცა.
დღესდღეობით ელფის გამომცემლობა თანამშრომლობს მსოფლიოში ცნობილ და უმსხვილეს გამომცემლობებთან, ასევე ყოველწლიურად წარმოდგენილია ფრანკფურტის (გერმანია) წიგნის მსოფლიო და ბოლონიის (იტალია) საბავშვო წიგნის მსოფლიო ფესტივალებზე.
ელფის საგამომცემლო პრიორიტეტებს წარმოადგენს მხატვრული, საბავშვო, სამეცნიერო-პოპულარული და საგანმანათლებლო-შემეცნებითი ლიტერატურა; ენციკლოპედიები, ატლასები და სხვა. სერიაში „მსოფლიო ლიტერატურის კლასიკოსები“ ქართულ ენაზე პირველად ითარგმნა ალბერ კოენის „დედაჩემი“, მარგარეტ დიურასის „საყვარელი ჩრდილოეთ ჩინეთიდან“, შოდერლო დე ლაკლოს „სახიფათო კავშირები“ და ა.შ.
ელფის გამომცემლობა დიდ ყურადღებას უთმობს პატარა მკითხველს და ძველ, საყვარელ ნაწარმოებებთან ერთად მუდმივად ინოვაციურ პროექტებს სთავაზობს: „ჩემი პირველი ფოკუსების წიგნი“, „ჩემი პირველი კინო-ზღაპრები“, საბავშვო ენციკლოპედია „რა არის რა“-ს ტომეულები, „მე ვსწავლობ ხატვას“ და სხვა.
2012 წლის გაზაფხულზე ჩატარდა კონკურსი, რომელშიც გამარჯვებულმა ბავშვებმა თამარ ადამიას „შემეცნებითი ზღაპრები“ დაასურათეს.
აგრეთვე, საქართველოში პირველად ცალკეულ წიგნად გამოიცა ახალი საშობაო ზღაპარი. მისი ავტორია მწერალი ვასილ გულეური, რომელმაც „ელფისა“ და „რადიო 1“-ის ერთობლივ პროექტში გაიმარჯვა. წიგნის პრეზენტაცია 2012 წლის დეკემბერში, წინასაახალწლოდ გაიმართა, შობის ღამეს კი მოწვეულ მსახიობთა ჯგუფმა სპეციალურად ბავშვებისთვის ამ ნაწარმოების მიხედვით რადიოდადგმა განახორციელა.
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს გამომცემლობები
ნოვა-კრუსი

ნოვა-კრუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 73 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 490 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 127.82 კმ²-ზე. ფართობი 277 658 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის მუნიციპალიტეტები
კლაიპედის რაიონი

კლაიპედის რაიონი — რაიონი ლიეტუვაში, კლაიპედის მაზრაში.
დასახლებული პუნქტები
2 ქალაქი – გარგჟდაი და პრეკულე;
7 დაბა– დოვილაი, ენდრეიავასი, იუდრენაი, კრეტინგალე, პლიკიაი, ვევირჟენაი და ვეჟაიჩიაი;
303 სოფელი.
მოსახლეობის რაოდენობა (2001):
გარგჟდაი – 15 212
ვეჟაიჩიაი – 1 749
პრეკულე – 1 725
დოვილაი– 1 231
კრეტინგალე– 977
ვევირჟენაი– 964
ენდრეიავასი– 718
აგლუოენენაი – 653
დერცეკლიაი – 641
დრევერნა – 617
ლიეტუვის რაიონები
კარატაელები

კარატაელები — დასავლეთ დაღესტნის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე ანდიისყოისუს მარჯვენა შენაკადებზე ზღვის დონიდან 1800 მეტრზე ცხოვრობენ.
ისტორია
ისინი ანთროპოლოგიურად კავკასიური რასის ტიპური წარმომადგენლები არიან. რაც შეეხება კარატაული ენა ჩრდილოეთ-კავკასიურ ენათა ოჯახის ნახურ-დაღესტნურ ენათა შტოს ანდიურ ქვეჯგუფს მიეკუთვნება. კარატაული ენა ორი დიალექტის (კარატაულის და ტუკიტიურის) შემცველია. ამ ენაში გამოიყოფა აგრეთვე რამდენიმე კილო-თქმა. კარატაელების დიდმა ნაწილი ფლობს ასევე, რუსულ და ხუნძურ ენებს, ბარში გადასახლებულებმა ასევე კარგად იციან ყუმუხური ენაც.
კარატაიში განვითარებული იყო მატყლის, ხის, ლითონისა და ქვის დამუშავება, ხოლო აქ რეწვას ძირითადად საოჯახო ხასიათი ჰქონდა, თუმცა კარატაულ მაუდს კავკასიის ფარგლებს გარეთაც ჰქონდა გასავალი. ხალხის სამეურნეო ცხოვრებაში დიდი ადგილი ეკავა ბოთლიხის ბაზარს. კარატაელები ყიდდნენ (ცვლიდნენ) მაუდს, ფარდაგებს, ხურჯინებს, ნაქსოვ წინდებს, საუნაგირე ხალიჩებს, აგრეთვე ქურქებს, ტყავებს, ყველს, ერბოს. ყიდულობდნენ მარცვალს, სამჭედლო და სპილენძისაგან გამოჭედილ საგნებს, კერამიკულ ნაწარმს.
კარატაელთა მთავარი სატრანსპორტო საშუალებები იყო სახედრები, ცხენები და ჯორები.
აქ ცხენები და ჯორები საჯდომი და სასაპალნე ცხოველები იყვნენ, სახედრები კი მხოლოდ სასაპალნე. შემოდგომიდან გაზაფხულის დადგომამდე კარატაელთა დიდი ნაწილი გარე სამუშაოზე გადიოდა ზღვისპირეთის დაღესტანში, აზერბაიჯანში, საქართველოში, რუსეთის გუბერნიებსა და ჩრდილოეთ კავკასიაში.
კარატაელთა ტანსაცმელი დაღესტნის სხვა ხალხების ტანსაცმელთა მსგავსი და ანალოგიური იყო. მამაკაცთა ტანსაცმლის აუცილებელი ატრიბუტი კი იყო ხანჯალი. აღსანიშნავია, რომ აქ მამაკაცები თავს იპარსავდნენ, წვერ-ულვაშს კი არა. ქალები სამკერდე მოკაზმულობას ატარებდნენ, რომლებსაც ყუბაჩელი და ყაზიყუმუხელი (ლაკი) ოსტატებისაგან იძენდნენ.
კარატაელები ძირითადად გარიგებითი ქორწინებოდნენ. ქორწინების სხვა ფორმები, ისეთები როგორებიცაა ქალის მოტაცება, გაცვლითი ქორწინება, ლევირატი და სორორატი იშვიათად ხდებოდა.
ტრადიციულ საჭმელს კარატაელები ძირითადად ფქვილის, ხორცისა და რძისაგან აკეთებდნენ. კარატაელები სარწმუნოებით მუსლიმი-სუნიტები არიან. შემორჩენილი იყო წვიმის და სეტყვის გამოწვევის, საქონლის ჭირის შეწყვეტის რიტუალები. ფართოდ იყო გავრცელებული საღამოს გასართობი თავყრილობები, მამაკაცთა მრავალდღიანი და მკაცრად რეგლამენტირებული კრებები. ხალხური პოეტური შემოქმედება ორენოვანი (კარატაული და ხუნძური) იყო. სახალხო მკურნალებს შეეძლოთ ავადმყოფობების დიაგნოსტირება და მკურნალობა, რთული ქირურგიული ოპერაციების გაკეთება. კარატაელ მკურნალებს დაღესტნის სხვა ხალხებიც იწვევდნენ. აქ შემორჩენილი იყო წარმართული რწმენა-წარმოდგენების გადმონაშთები, ბუნების, წინაპრების, ცხოველების კულტი.
ლიტერატურა
როლანდ თოფჩიშვილი კავკასიის ხალხთა ეთნოლოგია, თბ.,2012
კავკასიის ხალხები
დაღესტანი
ლიგურია

ლიგურია (Liguria) — ჩრდილო-დასავლეთ იტალიის სანაპირო რეგიონი გენუის ყურესთან. წარმოადგენს იტალიის მესამე ყველაზე პატარა რეგიონს. დედაქალაქია გენუა. მოიცავს იტალიური რივიერის კურორტებს, რომლებიც პოპულარულია ტურისტებში თავის ულამაზესი პლაჟებით, თვალწარმტაცი პატარა ქალაქებითა და კარგი სამზარეულოთი.
გეოგრაფია
ლიგურიას დასავლეთით საფრანგეთი ესაზღვრება, ჩრდილოეთით — პიემონტის რეგიონი, აღმოსავლეთით — ემილია-რომანია და ტოსკანა. გადაჭიმულია ლიგურიის ზღვის სანაპიროზე და წარმოადგენს ხმელეთის ვიწრო ზოლს, რომელსაც ესაზღვრება ზღვა და ალპებისა და აპენინის მთები, რომელთა ზოგიერთი მწვერვალიც სიმაღლეში 2000 მეტრს აღწევს.
ლიგურიის ფართობი მხოლოდ 5 422 კმ²-ია, რაც მთელი იტალიის ფართობის 1.18%-ია. აქედან, 3 524,08 კმ² მთიანია (65%) და 891,95 კმ² გორაკ-ბორცვიანი (35%). ლიგურიის ბუნებრივი ნაკრძალები რეგიონის 12%-ს მოიცავს (60 000 ჰა) და შედგება ერთი როვნული ნაკრძალის, ექვსი მოზრდილო პარკის, ორი მცირე პარკის და სამი ბუნების ნაკრძალისგან.
კონტინენტური შელფი საკმაოდ ვიწროა და ფრიალო კლდეები პირდაპირ ზღვაში ეშვება მისი 315 კმ-იანი სანაპირო ზოლის გასწვრივ. დიდი მდინარეების შესართავებთან, გადაჭიმულია პატარა პლაჟები, მაგრამ არსადაა ღრმა უბეები და ბუნებრივი ნავსადგურები, გარდა გენუისა და სპეციისა.
გორაკების რკალი გადაჭიმულის სანაპირო ზოლის მიღმა, რომელიც ზღვასთან ერთად რბილ კლიმატს განაპირობებს მთელი წლის მანძილზე. ზამთრის საშუალო ტემპერატურაა 7 — 10 °C (45 to 50 °F), ზაფხულის კი 23 — 24 °C (73 to 75 °F). საკმაოდ უხვად მოდის ნალექები, რისი მიზეზიც სანაპიროსთან ძალიან ახლოს მდებარე მთებია, რაც ოროგრაფიულ ეფექტს ქმნის. გენუისა და ლა-სპეციის ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 2 000 მმ-ია, დანარჩენ ადგილებში კი შეიმჩნევა ნალექების ნორმალური, ხმელთაშუაზღვიური ნორმა 500 — 800 მმ-ით წელიწადში.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ლიგურიის რეგიონი ადმინისტრაციულად 4 პროვინციად იყოფა:
იხილეთ აგრეთვე
იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფა
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Map of Webcams in Liguria
ტურისტული გზამკვლევი
იტალიის რეგიონები
დაშტაქარი

დაშტაქარი — სოფელი სომხეთში, არარატის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 970 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 682 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 176 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3.87 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
სქოლიო
არარატის პროვინციის სოფლები
მაისის სოკო

მაისის სოკო — კალოციბეს გვარის სოკო ლიოფილუმისებრთა ოჯახისა, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში.
საჭმელი სოკოა, გამოიყენება ახალი, დამარინადებული და ნედლი.
სოკო პირველად აღწერა შვედმა მიკოლოგმა და ბოტანიკოსმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1821 წელს როგორც Agaricus gambosus. მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა ნიდერლანდელმა მიკოლოგმა მარინუს ანტონ დონკმა 1962 წელს.
სამეცნიერო სინონიმები:
აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 4-6 სმ, ბრტყლად ამოზნექილი, კუზისებური, შემდეგ ნახევრად გაშლილი, ოდნავ ფანტელისებრ-ბოჭკოვანი. თავიდან მოკრემისფრო, შემდეგ — თეთრი. სიბერეში ზოგჯერ სოკოს ქუდი ჟანგმიწისფერი შეფერილობისაა.
რბილობი თეთრია, მსხვილი, მკვრივი, ფქვილის სუნითა და გემოთი.
ფირფიტები — ვიწრო, ხშირი, შეზრდილი, მოთეთრო, შემდგომში კრემისფერი ან ღია ჟანგმიწისფერი, 5-10 მმ სისქის, თხელი.
ფეხი სიგრძე — 4-9, სისქე — 1,5-3,5, ცილინდრული, ძირში გაწვრილებული ან გაგანიერებული, მოთეთრო, მცირედ ყვითლებადი, ძირისკენ ხშირად ჟანგმიწისფერი ან ჟანგისფერ-ჟანგმიწისფერი.
სპორები — ელიფსისებრი, უფერული, 4-6x2-3,5 მკმ.
ეკოლოგია და გავრცელება
ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში. ასევე გვხვდება აზიაში (ციმბირი, კორეა, იაპონია), ჩრდილოეთ ამერიკასა (სამხრეთ-დასავლეთ კანადა, აშშ) და ჩრდილოეთ აფრიკაში (მაროკო).
იზრდება ფოთლოვან ტყეებში, ნიადაგზე, ასევე ტყის პირებში, მინდვრებზე, ბაღებში, გზის პირებსა და საძოვრებზე. ხშირად ქმნის „ქაჯის წრეს“.
სეზონი — აპრილის ბოლოდან ივლისამდე, გარკვეულ შემთხვევებში გვიან შემოდგომამდე.
მსგავსი სახეობები
კვებითი ღირებულება
საჭმელი სოკოა. იგი მეტად პოპულარულია ევროპის ბევრ ქვეყანაში. უმჯობესია მისი მოკრეფვა მშრალ ამინდში. გამოიყენება ახალი, დამარინადებული და ნედლი. სოკოს აგრეთვე ხმარობენ სხვადასხვა სახის სოუზებისა და სალათების მოსამზადებლად.
გალერეა
ლიტერატურა
Сергеева М. Н. Грибы, Москва, Изд-во „Культура и традиции“, 2003. ISBN 5-86444-080-9
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
საჭმელი სოკოები
ლიოფილუმისებრნი
Leptomyrmex flavitarsus

Leptomyrmex flavitarsus is a species of ant in the genus Leptomyrmex. Described by Smith in 1859, the species is endemic to Indonesia and New Guinea.
References
Dolichoderinae
Hymenoptera of Asia
Insects of Indonesia
Insects of New Guinea
Insects described in 1859
Itainópolis

Itainópolis is a municipality in the state of Piauí in the Northeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Piauí
References
Municipalities in Piauí
ბერიჯვარის ეკლესიის ნანგრევები

ბერიჯვარის ეკლესიის ნანგრევები — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბერიჯვარში, სასაფლაოზე. აგებულია შუა საუკუნეებში.
სოფლის სასაფლაოზე შემორჩენილია ეკლესიის ნანგრევი. ძეგლი ნაგებია ფლეთილი ქვით; ალაგ-ალაგ წყობა შევსებულია წვრილი ქვით. მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში ვიწრო, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, ჩრდილოეთით სწორკუთხა ნიშია. სატრიუმფო თაღი კედლის წყობაში იძირება. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით. ეკლესიის კამარა ნახევარცილინდრულია. დარბაზი ნათდება დასავლეთის სწორკუთხა სარკმლით. იატაკი მიწურია. სამხრეთის თაღოვან შესასვლელს ტიმპანი აქვს. ეკლესიის ფასადები სადაა. სამხრეთ ფასადზე შემორჩენილია მარტივპროფილიანი კარნიზის ფრაგმენტი. ეკლესიის კედლები დეფორმირებულია. სამხრეთი ფასადის დასავლეთი ნაწილი პერანგშემოცლილია. დასავლეთ ფასადის ჩრდილოეთი ნაწილი ჩამონგრეულია. საბურავი აცვენილია. კამარა დაზიანებულია.
ლიტერატურა
შიდა, ქართლი, პატარა და დიდი ლიახვის ხეობების არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. I, თბ., 2002, გვ., 35-36
გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაკა

პაკა — ტბა პერუში. მდებარეობს ქალაქ ხაუხადან 3,5 კმ-ზე, ზღვის დონიდან 3418 მეტრ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 21,40 კმ².
იხილეთ აგრეთვე
პერუს ტბების სია
რესურსები ინტერნეტში
La Laguna paca
პერუს ტბები
2С1

2С1
2ს1 გვოზდიკა — საბჭოთა თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი. შექმნილია მსუბუქ ამფიბიურ გამწევ მანქანა МТ-ЛБ -ის ბაზაზე. ქვემეხად კი აქვს 122მმ D-30. 2С1 შექმნილია GRAU-ს მიერ.
კონსტრუქცია
თვითმავალი ჰაუბიცა 2C1 აგებულია თანამედროვე თვითმავალი არტილერიისთვის დამახასიათებელი ტრადიციული სქემით — წინა ნაწილში განლაგებულია მართვისა და ძრავა-ტრანსმისიული განყოფილებები. საბრძოლო განყოფილება კორპუსის შუა და ბოლო ნაწილებშია მოთავსებული. ამავე ნაწილში დაყენებულია დაჯავშნული კოშკურა საარტილერიო შეიარაღებით. ეკიპაჟი ოთხი ადამიანისგან შედგება. მძღოლი-მექანიკოსი იმყოფება მართვის განყოფილებაში; მეთაური, დამმიზნებელი და გადამტენი — იმყოფებიან კოშკურაში. ჰაუბიცის კორპუსი და კოშკურა ერთმანეთთან შედუღებული ჯავშნიანი ფოლადის ფილებისგან არის აწყობილი. ჯავშანი იცავს ხელის ცეცხლსასროლი იარაღის ტყვიებისა და საარტილერიო ჭურვების ნამსხვრევებისგან. ასევე — მცირე სიმძლავრის ნაღმებისგან. სროლისთვის შეიძლება გამოყენებულ იქნეს ყველა სახის ჭურვი, რომელიც შედის ჰაუბიცა Д-30-ის საბრძოლო კომპლექტში: მსხვრევადი, მსხვრევად-ფუგასური, კუმულაციური, კვამლის, მანათობელი ჭურვები.
ისტორია
პირველი პროტოტიპი შეიქმნა 1969 წელს, ხოლო წითელი არმიის შეიარაღებაში მიიღეს 1970 წელს. თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი პირველად გამოჩნდა პოლონეთის სამხედრო აღლუმზე 1974 წელს. დასავლეთში 2С1-ს M1974 უწოდეს. თვითმავალი საარტილერიო დანადგარის წარმოება მიმდინარეობდა პოლონეთში, ბულგარეთსა და რუსეთში.
საარტილერიო დანადგარის დადებითი და უარყოფითი მხარეები
2С1-ის უპირველესი ნაკლი იყო მისი სუსტი ჯავშანი, ხშირად ჭურვის მოხვედრის შემდეგ ეკიპაჟი ყველა წევრი იღუპებოდა.
ასევე ძალიან დაბალი არის მისი ამფიბიური შესაძლებლობები, თუმცა ეფექტურია თოვლში და ჭაობებიან ადგილებში.
ვარიანტები
საბჭოთა კავშირი
UR-77 "Meteorit" — გამნაღმელ ტრალებიანი მოდიფიკაცია
RKhM-K — სამეთაურო ვარიანტი
პოლონეთი
2S1M — გაძლიერებული ამფიბიური საკიდრებით
2S1T Goździk — გაუმჯობესებული ვარიანტი, რომელსაც გაძლიერებული აქვს ცეცხლის მართვის სისტემა, ასევე დამატებული აქვა რადიოები, ჯიპიესი
Rak carrier — მას ჰქონდა 120მმ ნაღმსატყორცნი, რომელიც იყო 2S1-ის შასზე
LPG (LPG for Lekkie Podwozie Gąsiennicowe – Light Tracked Chassis) — 2S1 Goździk გადაკეთებული იყო ქვეითთა საბრძოლო მანქანად, მისი 122მმ ქვემეხი იყო მოხსნილი, ასევე შეცვალეს ძრავა და დააყენეს ახალი გერმანული მტუ-ს
რუმინეთი
Model 89 — მოდიფიცირებული ვარიანტი რომელსაც კორპუსი ჰქონდა MLI-84-ის მსგავსი
ირანი
Raad-1 — ირანელების მიერ მოდიფიცირებული ვარიანტი, რომელსაც ჰქონდა Boragh დეტალებით გამოყენებული კორპუსი
ბულგარეთი
BMP-23 (bojna mashina na pekhotata) — მისი 122მმ ქვემეხი იყო მოხსნილი და მის მაგივრად დაყენებული ჰქონდა 23მმ 2A14 ტიპის ქვემეხი, ასევე ტანკსაწინააღმდეგო მალიუტკა
BMP-23D — დამატებული ჰქონდა კვამლის ყუმბარები და 9K111 "Fagot"-ი
BRM-23 — სადაზვერო მოდიფიკაცია
BMP-30 — შეიარაღებაში ჰქონდა ბმპ-2-ის ქვემეხი. ასეთი ქვეითთა საბრძოლო მანქანა მხოლოდ 10 ცალი აიგო
სუდანი
Abu Fatma — ლიცენზირებული ასლი
რესურსები ინტერნეტში
http://www.enemyforces.net/artillery/gvozdika.htm
http://www.svsm.org/gallery/2S1 (სურათები)
სქოლიო
საბჭოთა თვითმავალი საარტილერიო დანადგარები
პროკოფი შერვაშიძე

პროკოფი შერვაშიძე
პროკოფი ლევანის ძე შერვაშიძე (დ. 8 ივლისი, 1840 — გ. 31 დეკემბერი, 1915) — რუსეთის იმპერიის გენერალ მაიორი. იყო რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატი ბათუმის ოლქისა და სოხუმის ოკრუგიდან, იყო რუსეთის იმპერიის III მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატი ბათუმის, ყარსის ოლქისა და სოხუმის ოკრუგიდან. იყო ქალაქ ბათუმის სათათბიროს ხმოსანი.
ლიტერატურა
Боиович М. М., «Члены Государственной Думы» (портреты и биографии) первый созыв, М., 1906, ст. 452
Боиович М. М., «Члены Государственной Думы» (портреты и биографии) третий созыв, М., 1913, ст. 420
დაბადებული 8 ივლისი
დაბადებული 1840
გარდაცვლილი 31 დეკემბერი
გარდაცვლილი 1915
რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
რუსეთის იმპერიის III მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატები
შარვაშიძეები
სეკრეცია (მრავალმნიშვნელოვანი)

სეკრეცია (მრავალმნიშვნელოვანი)
სეკრეცია შეიძლება აღნიშნავდეს:
სეკრეცია – სეკრეტების გამომუშავება და გამოყოფა ჯირკვლების მიერ
სეკრეცია – მინერალური აგრეგატი
Aşağı Güzlək

Aşağı Güzlək (also, Ashagy Gyuzlyak, Kyuzlyak, and Yukhary Gyuzlyak) is a village in the Fuzuli District of Azerbaijan.
References
Populated places in Fuzuli District
ქანდაბილი

ქანდაბილი — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 786 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ზარდაბის რაიონის სოფლები
Camponotus wellmani wellmani

Camponotus wellmani wellmani — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
კრომფორლენდერი

კრომფორლენდერი — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში 1940-იან წლებში.
1945 წელს ამერიკელი ჯარისკაცები ქრუმე-ფერხეში (ვესტფალია) გავლით იყვნენ და ვინმე შლაიფენბაუმს მოყვითალო-ყავისფერი ძაღლი აჩუქეს. ახალმა პატრონმა ის ხუთჯერ შეაჯვარა თავის ძაღლთან, რომელიც გარეგნულად ჟღალ ბრეტონულ გრიფონს ჰგავდა. ამ შემთხვევებში დაბადებულმა, სიმპათიურმა ლეკვებმა სათავე დაუდეს ახალ ჯიშს. 1953 წელს ამ ჯიშმა ოფიციალური აღიარება მიიღო, თუმცა დღესდღეობით გადაშენება ემუქრება.
ეს ძალიან სამწუხაროა, რადგან კრომფორლენდერი გამოირჩევა მშვიდი ხასიათით და კიდევ ბევრი დადებითი თვისება აქვს: ის ძალიან კარგად ეგუება სხვა ძაღლებს და ბავშვებს, კარგად იწვრთნება, არ იკბინება და კარგი მოდარაჯეა. ერთადერთი სნეულება, რომლის მიმართ ამ ტერიერებს აქვთ მიდრეკილება - სახსრის დაავადება. კრომფორლენდერი პროპორციულად აგებული ძაღლია, ბალანი შეიძლება იყოს უხეში, დახვეული, ან სწორი და გლუვი. ბალანს განსაკუთრებული მოვლა არ სჭირდება, ადვილად უძლებს სიცივეს. აქვს საშუალო ზომის, ოვალური, მუქი თვალები.
რესურსები ინტერნეტში
კრომფორლენდერი (შვედური)
ტერიერები
გერმანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
იულიუსის ალპები

იულიუსის ალპები — კირქვიანი ალპების სამხრეთით მდებარე მთათა მასივი, რომელიც შედგება ორი ნაწილისაგან — სლოვენიის ზემო და შიდა კრაინასა და იტალიის რეგიონის ფრიული-ვენეცია-ჯულიასაგან.
იულიუსის ალპები გაიუს იულიუს კეისრის სახელს უკავშირდება. სწორედ იულიუს კეისარს ფრიულისა და დასავლეთ კრაინას შორის დაუარსებია პროვინცია და მისი დედაქალაქი ჩივიდალე-დელ-ფრიული. ანტიკურ ხანაში ეს სახელი ერქვა ასევე სამხრეთით მთებს და ასე მოიცავდა ტირნოვისა და ხრუშიცას ტყეებს. დღესდღეობით ისინი დამოუკიდებელ რეგიონებს წარმოადგენენ.
ზოგადი დახასიათება
იულიუსის ალპები არის ციცაბო მთათა მასივი, რომლის სიმაღლე არის დაახლ. 2.750 მ. ყველაზე მაღალი მთა არის ტრიგლავი (2.864 მ.). ტრიგლავი წარმოადგენს ყველაზე მაღალ მთას სლოვენიაში და შესაბამისად ყოფილ იუგოსლავიაში. აქა–იქ გვხვდება მყინვარი. იულიუსის ალპებს შუაზე – აღმოსავლეთ და დასავლეთ ჯგუფად ჰყოფს დიდი პრედილის, ან რაბელის ხეობა (იტალ.: Cave del Predil) და ნევეას უნაგირა მთა (იტალ.: Sella Nevea).
სხვა მნიშვნელოვანი მწვერვალები არის მოტაში, ვიშბერგი, კანინი, მანგარტი, იალოვეცი, პრისოინიკი, რაზორი და სკრლატიცა.
მოსახლეობა და ისტორია
იულიუსის ალპებზე გადიოდა და გადის საზღვარი სლოვენურ და ფრიაულურ ენობრივი სივრცეებს შორის. იმის გამო, რომ ეს ტერიტორია ერთ ხანს ჰაბსბურგთა მონაქიას ეკუთვნოდა გერმანულმა მოიკიდა ფეხი, კერძოდ კი ცარცსა და კანალტალში.
1866 წელს ავსტრიისაგან იტალიას ერგო ფრიულის ნაწილი.
პირველ მსოფლიო ომის ერთი ფრონტი იულიუსის ალპებშიც იყო, სადაც ბუნებრივი პირობების გამო უსასტიკესი პოზიციური ბრძოლები გაიმართა, რომლის მასშტაბების წარმოდგენა დღემდე შემორჩენილი მავთულხლართების და აუფეთქებელი ჭურვების გამო არც ახლაა რთული. (შდრ. სამთო ომი 1915–1918)
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ იტალიას დარჩა იულიუსის ალპების დიდი ნაწილი, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ერთი მხრივ ტალიამენტოსა და ჟილიცას, ხოლო მერეს მხრივ კი სავესა და ისონცოს შორის არსებულ წყალგამყოფთან უკანდახევა მოუწიათ ისევ იტალიელებს და ერთი ნაწილი იუგოსლავიას ხვდა წილად (იხ. ტრიესტის თავისუფალი მხარე).
სწორედ იმის გამო, რომ ეს მიწები გამუდმებით დიდ სახელმწიფოთა შორის ხელიდან ხელში გადადიოდა ისტორიულად მრავალენოვან მხარედ ჩამოყალიბდა.
ტურისტული ცენტრები
ბლედი (ზაფხულში; სამორინე, ტბა)
ბოჰინი (ზაფხულსა და ზამთარში; სამთო–სათხილამურო მხარე
კრანისკა გორა (ზაფხულსა და ზამთარში; სათხილამურო მხარე სამორინე)
რატეჩე (სათხილამურო კურორტი პლანიცაში)
თარვისი (გაზაფხულსა და ზამთარში)
ნევეას უნაგირა მთა (სათხილამურო მხარე)
რესურსები ინტერნეტში
იულიუსის ალპები - Hribi.net
იულიუსის ალპების ოფიციალური საიტი
ტრიგლავის ეროვნული პარკი
იულიუსის ალპების ტურის აღწერილობა
მცირე ფოტო–მოთხრობა იულიუსის ალპების შესახებ
მოლაშქრეთა ტურის ერთი ანგარიში
ალპების ქედები
იტალიის ქედები
სლოვენიის ქედები
შავი იანვარი

შავი იანვარი, აგრეთვე ცნობილი როგორც შავი შაბათი ან იანვრის ხოცვა — ბაქოში მშვიდობიან აზერბაიჯანელ მომიტინგეთა დარბევა საბჭოთა არმიის მიერ, 1990 წლის 20 იანვარს, რის შედეგადაც 130 ადამიანი დაიღუპა. აზერბაიჯანში შავ იანვარს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დაბადების თარიღად მიიჩნევენ.
რესურსები ინტერნეტში
Parliamentary Assembly of the Council of Europe - Working Papers - 2008 Ordinary Session 21. Written Declaration No. 405. Doc. 11499 - 21 January 2008. Massacre of Azerbaijanis by Soviet troops
Black January: Baku (1990) / Azerbaijan International (Spring 1998)
http://www.january20.net
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/1477933.stm
საბჭოთა აზერბაიჯანის ისტორია
სსრკ-ის დაშლა
აზერბაიჯანული ნაციონალიზმი
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი

ტომსკის ისტორიის მუზეუმი — მუზეუმი ქალაქ ტომსკში. დაარსდა 1997 წლის 16 ივლისს ტომსკის საქალაქო ადმინისტრაციის გადაწყვეტილების საფუძველზე.
ისტორია
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი შეიქმნა 1997 წელს. 6 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა მოსამზადებელი სამუშაოები: შენობის რეკონსტრუქცია, კოლექციის ფორმირება და ა. შ. 2003 წლის 7 ივნისს საზეიმო ღონისძიების შემდეგ მუზეუმი გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. სტუმრების ყურადღება მიიპყრობ პირველმა დროებითმა გამოფენამ „ძველი ტომსკის პორტრეტი“, ერთი წლის შემდეგ მუზეუმში გაიხსნა მუდმივი ექსპოზიცია „ტომსკის პირველი საუკუნე“.
ამჟამად მუზეუმში განთავსებულია ექსპონატების ფართო კოლექცია, სულ 4 206 ერთეული. მუზეუმი სტუმრებისთვის გახსნლია ყოველდღე 10:00-დან 19:00-მდე, გარდა ორშაბათისა. ბილეთის ღირებულებაა 15-დან 105 რუბლამდე.
ტომსკის ციხესიმაგრე
ტომსკის ციხესიმაგრე დაარსდა 1604 წელს რუსეთის მეფე ბორის გოდუნოვის ბრძანებით, რამდენჯერმე გადააკეთეს და XVIII საუკუნეში დაანგრიეს საჭრიოების არ ქონის გამო. 2004 წელს მუზეუმის ტერიტორიაზე ააგეს ტომსკის ციხესიმაგრის სპასკის კოშკის რეკონსტრუქცია და ასევე კედლის ნაწილი.
შენობა
მუზეუმის შენობა აგებულია 1856 წელს ინჟინერ ვ. კ. ფადეევის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო პოლიციის სამმართველო.
რესურსები ინტერნეტში
Официальный сайт
Музей истории Томска на официальном портале МО «Город Томск»
Музей истории Томска на Яндекс Афише
Музей истории Томска сайте http://relax.ngs70.ru
Музей истории Томска на сайте http://gorod70.ru/
Музей истории Томска на портале http://tomsk.ru/
სქოლიო
ტომსკის მუზეუმები
რაშამი დესაი

რაშამი დესაი (დ. 13 თებერვალი, 1986) — ინდოელი მსახიობი, მოდელი და მოცეკვავე, რომელიც ყველაზე მეტად ცნობილია ტაპასია რათჰორის როლით Colors TV-ის პოპულალურ სატელევიზიო საპნის ოპერაში „ორი ბედი“ და პრიტის როლით სერიალში „ჩვენი არასრული ისტორია“. სანამ დესაი ტელევიზიის მსახიობი გახდებოდა, მან რამდენიმე დაბალბიუჯეტიან ფილმში მიიღო მონაწილეობა. 2012 წელს მონაწილეობა მიიღო საცეკვაო რეალითი შოუს „ეძებე“ 5-ე სეზონში. ის ასევე 2015 წელს მონაწილეობდა საცეკვაო რეალით შოუში „ცეკვის პარტნიორი 7“ თავის ყოფილ მეუღლე ნანდიშ სანდუსთან ერთად. 2017-2018 წლებში დესაი თამაშობდა შორვორის როლს Colors TV ის პოპულალურ შოუში „გულიდან გულამდე“, სიდჰარტ შუკლასთან ერთად. 2018 წელს იგი დასახელდა ინდოეთის ყველაზე მაღალანაზღაურებად სატელევიზიო მსახიობ ქალად.
ბიოგრაფია
რაშამი დესაი დაიბადა მუმბაიში 1986 წლის 13 თებერვალს, გუჯარათელების ოჯახში. რაშამის დედა რასილა დესაი მასწავლებელი იყო, ხოლო მამა ლატე აჯაი დესაი ბავშვობაში გარდაეცვალა.
მან სამსახიობო მოღვაწეობა ადრეულ ასაკში დაიწყო. 2006 წელს მისი პირველი სატელევიზიო დებიუტი შედგა Zee TV-ის სერიალში „რავანა“ და Sony TV-ის სერიალში „გაიცანი ჩვენი საყვარელი მონა “. 2008 წელს მონაწილეობა მიიღო Colors TV პოპულალურ საპნის ოპერაში „ორი ბედი“. 2012 წლის მარტში ის წავიდა სერიალიდან, რადგან ფიქრობდა, რომ არ შეეძლო თავისზე უფროსი ადამიანის როლის შეესრულება, თუმცა 2012 წლის ნოემბერში გადაღებებს დაუბრუნდა.
2012 წელს საცეკვაო რეალითი შოუს „ეძებე“ მეხუთე სეზონში დაიკავა მეორე ადგილი, 2015 წელს საცეკვაო შოუს „ცეკვის პარტნიორის“ მეშვიდე სეზონში თავის მეუღლესთან ერთად მიიღო მონაწილეობა და მეორე ადგილის მოპოვებაც მოახერხა. 2015 დესაიმ მონაწილეობა მიიღო შოუს „Fear Factor: Khatron Ke Khiladi“ (საშიში მოთამაშე) მე-6 სეზონში, თუმცა მალევე გავარდა, მაგრამ ის კვლავ დააბრუნეს ველური ბარათის მეშვეობით. დესაი Colors TV-ზე გამართული შოუს „Kitchen“ მეორე სეზონის გამარჯვებულია.
პირადი ცხოვრება
რაშამი დესაი დაქორწინდა მსახიობ ნანდიშ სანდჰუზე 2012 წლის 12 თებერვალს. მათ ეყოლათ ქალიშვილი მანია სინქი.
2014 წელს დესაი და სანდჰუ დროებით ერთმანეთს დაშორდნენ, თუმცა მალევე შერიგდნენ. ერთი წლის შემდეგ კი წყვილი განქორწინდა. ამჟამად დესაი არის სიდჰარტ შუკლას პარტნიორი.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 13 თებერვალი
დაბადებული 1986
ინდოელი მსახიობები
ინდოელი მოცეკვავეები
საკრედიტო საზოგადოების შენობა

საკრედიტო საზოგადოების შენობა — ასე ერქვა სამსართულიან ნაგებებობას თავისუფლების მოედანზე, ალექსანდრე პუშკინისა და კონსტანტინე ლესელიძის ქუჩების კუთხეში(1870 წლიანი წლებში, არქიტ. ალბერტ ზალცმანი). XIX საუკუნის ბოლოს ჩაუტარდა არსებითი რეკონსტრუქცია. ამჟამად აქ განთავსებულია სხვადასხვა სავაჭრო და სახელმწიფო დაწერებულება. შენობის მარცხენა ნაწილში ჩატარდა დიდი სარეკონსტრუქციო სამუშაო. ადმინისტრაციულ კორპუსს დააშენეს ერთი სართული და მანსარდი ორი სფერიული გუმბათით.
ლიტერატურა
ენციკლოპედია „თბილისი“, გვ. 796, თბ., 2002
თბილისის შენობა-ნაგებობები