კორეული კალიგრაფია

კორეული კალიგრაფია-მხატვრული მწერლობის კორეული ტრადიცია. კორეული კალიგრაფია ცნობილია როგორც Seoye. კორეის კულტურაში კალიგრაფია მოიცავს როგორც ჰანჯას (ჩინური ლოგოგრაფი) და ჰანგულს (კორეული მშობლიური ანბანი).
ადრეული კორეული კალიგრაფია იყო ექსკლუზიურად ჰანჯაში, ან ჩინურზე დაფუძნებული ლოგოგრაფია, რომელიც პირველად გამოიყენებოდა კორეული ენის დასაწერად. გორიეოსა და ჯოსონის დინასტიების დროს უტილიტარულ ობიექტებს ხშირად აწერდნენ კალიგრაფიით, როგორიცაა ფუნჯების სადგამები, ბოქლომები, საკმევლის საცეცხლე, ფაიფური, ლაქი და საფირმო უთოები. 1443 წელს კორეული ანბანის ჰანგულის გამოგონების შემდეგაც კი, კორეელი კალიგრაფები უპირატესობას ანიჭებდნენ ჩინურ ასოებს, რადგან ისინი უფრო პრესტიჟულად თვლიდნენ. ჰანჯა მე-19 საუკუნის ბოლომდე გაგრძელდა ოფიციალურ დამწერლობად. ეს შეიცვალა, როდესაც ჩრდილოეთ კორეამ და სამხრეთ კორეამ, მათი განხეთქილების შემდეგ, ცალ-ცალკე დააწესეს ჰანგული, როგორც კორეულის ოფიციალური ორთოგრაფია. დღეს ბევრი კალიგრაფი, განსაკუთრებით სამხრეთ კორეაში, ატარებს ექსპერიმენტებს ჰანგულის ახალ სტილზე, რომელიც გახდა კორეული კალიგრაფიის პრაქტიკის მნიშვნელოვანი ნაწილი.
ისტორია
ჩინური კალიგრაფია კორეაში შემოვიდა მე-2 ან მე-3 საუკუნეებში და პოპულარული გახდა VII საუკუნეში. მე-8 საუკუნეში კიმ საენგი ცნობილი გახდა, როგორც ყველაზე ადრეული კორეელი კალიგრაფიის ოსტატი, რომელმაც შექმნა ნამუშევარი, რომელიც შედარებულია ჩინელი კალიგრაფის ოსტატთან ვანგ ქსიჟისთან. მე-9 საუკუნეში პოეტი ჩოე ჩივონი ცნობილი გახდა თავისი კალიგრაფიით როგორც მშობლიურ ქვეყანაში სილაში, ასევე ტანის დინასტიაში.
ადრეული ტანის ოსტატების, იუ შინანის, ოუიან ქსუნისა და იან ჟენკინგის კუთხური კალიგრაფიის სტილები პოპულარობით სარგებლობდნენ მე-14 საუკუნემდ. შემდეგ მოდაში შემოვიდა ჟაო მენფუს უფრო მომრგვალებული სტილი. მომდევნო წლებში კორეული კალიგრაფია სულ უფრო ფორმალისტური გახდა. გიმ ჯონგ-ჰუი (1786–1856), ასევე ცნობილი როგორც კიმ ჯონგ-ჰუი, ითვლება ჯოსონის დინასტიის უდიდეს კალიგრაფად და ის ასევე იყო მეცნიერი და თანამდებობის პირი, მხატვარი, ეპიგრაფი და ბუდისტი. ის იყო მრავალი კალიგრაფიული ფორმის ოსტატი, მაგრამ ყველაზე ცნობილია ჩუსაჩე, თამამი, თავისუფალი ფორმის სტილით. რომელიც მან სრულყო კუნძულ ჩეჯუს ემიგრაციაში ყოფნისას. იგი ცნობილია როგორც ჩუსას სტილი მისი კალმის სახელით 秋史, რომელიც შთაგონებულია ძველი ჩინური ლიშუ დამწერლობით.
ვინაიდან მეცნიერთა კლასები იყენებდნენ ჩინურ სიმბოლოებს, კორეული კალიგრაფია იყენებდა ჰანჯას 1910–1945 წლებში იაპონიის მიერ კორეის ოკუპაციამდე. ნაციონალისტურმა განწყობამ განაპირობა მშობლიური ჰანგულის ანბანის პოპულარიზაცია და ჰანგულის გამოყენებით კალიგრაფიული ნაწარმოებები მას შემდეგ აღორძინდა, თუმცა ჰანჯა კალიგრაფია დღესაც პოპულარულია.
კორეული კალიგრაფია ავითარებს საკუთარ სტილს. შრიფტები, რომლებიც არ არის კვადრატული, მუშავდება, ჯონგ-სუნგის ან ხმოვანთა შემდეგ მოსული ბგერის გათვალისწინებით.
იარაღების „ოთხი მეგობარი“
"ოთხი მეგობარი" კორეულ კალიგრაფიაში ნიშნავს ქაღალდს, ფუნჯს, მელნის ჯოხს და მელნის ქვას. მათ კორეულად Munbangsawoo (文房四友) ჰქვია. კორეულ კალიგრაფიაში გამოიყენება ტრადიციული ჰანჯი, რომელიც დამზადებულია კორეული თუთისგან. იგი კარგად შთანთქავს მელანს და მისი ფერები ნათლად აისახება. ჯაგრისისთვის ირჩევენ იმავე სიგრძის ცხოველის თმებს და აკეთებენ სწორ და მკვეთრად წვეტიან წვერს. მელნის ჯოხი მზადდება დამწვარი ხეებისა და წებოსგან. კარგი მელნის ჯოხს აქვს ძალიან წვრილი ნაწილაკები. დაბოლოს, მელნის ქვა უნდა იყოს დამზადებული მყარი ქვისგან, რომელიც არ იშლება მელნის ჯოხით ან ნეფრით. ოთხი ხელსაწყოს გარდა, კალიგრაფიას სხვა ნივთები ესაჭიროება: იონჯეოკი, წყლის კონტეინერი, რომელიც გამოიყენება მელნის დასამზადებლად, ჩექმის მაშები, ფუნჯების დასაჭერი კონტეინერი გამოყენების შემდეგ, მუნჯინი და ჯაგრისის სარეცხი თასი.
სქოლიო
კორეული კალიგრაფია
აზიური კალიგრაფია