PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ოფერ ბარ-იოზეფი

ოფერ ბარ-იოზეფი (დ. 29 აგვისტო, 1937, იერუსალიმი, — გ. 14 მარტი, 2020) — ებრაელი (ისრაელი) არქეოლოგი და ანთროპოლოგი.
დაამთავრა იერუსალიმის ებრაული უნივერსიტეტი (1963); იქვე მოიპოვა სამაგისტრო და სადოქტორო ხარისხები. 1973 წლიდან იყო იმავე უნივერსიტეტის პრეისტორიული არქეოლოგიის ასოცირებული პროფესორი, 1979 წლიდან — პროფესორი. შემდეგ მიიწვიეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც გახდა ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი (1988), შემდეგ — ემერიტუსი (2013). იყო ამერიკის ეროვნული აკადემიისა (2010) და ბრიტანეთის აკადემიის (2005) წევრი, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უცხოელი წევრი (2003), კალიფორნიის უნივერსიტეტის (ლოს-ანჯელესი) კოცენის პრემიის პირველი ლაურეატი (2013), ბენ-გურიონის უნივერსიტეტის (ისრაელი) საპატიო დოქტორი (2013).
ბარ-იოზეფი სწავლობდა ახლო აღმოსავლეთის, ჩინეთისა და საქართველოს არქეოლოგიურ ძეგლებს, იკვლევდა უძველეს ქვის ინდუსტრიებს, თანამედროვე ადამიანის წარმოშობისა და ბიოლოგიური ადაპტაციის პრობლემებს, ევრაზიაში ნეანდერტალელის და თანამედროვე ადამიანის ურთიერთკავშირებსა და მონადირე-შემგროვებელი საზოგადოების მწარმოებელ მეურნეობაზე გადასვლის საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს 400-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. დიდი როლი მიუძღვის საქართველოში პრეისტორიული კვლევების განვითარებაში. ქართველ კოლეგებთან აქტიურად თანამშრომლობდა 1993 წლიდან. იყო საქართველოში რამდენიმე საერთაშორისო სამეცნიერო პროექტის ინიციატორი. მის სახელთანაა დაკავშირებული საქართველოს პრეისტორიული მეცნიერების ისეთ მნიშვნელოვანი აღმოჩენები, როგორიცაა მსოფლიოში უძველესი დართული სელის ძაფის ძუძუანას მღვიმეში გამოვლენა (2009), ასევე აფრიკიდან გამოსული თანამედროვე ტიპის ადამიანის მიგრაციის ორი, 45,000 და 25,000 წლის წინანდელი, ტალღის დადგენა და თანამედროვე ევროპელების გენეტიკური ჯაჭვის აქამდე უცნობი, ერთ-ერთი მთავარი რგოლის აღმოჩენა (2015).
რესურსები ინტერნეტში
პრესრელიზი: პროფესორი ოფერ ბარ-იოზეფი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი. 18 მარტი, 2020;
Ofer Bar-Yosef (1937-2020): Celebration of Life. კალიფორნიის უნივერსიტეტი, ლოს-ანჟელესი. 16 მარტი, 2020.
დაბადებული 29 აგვისტო
დაბადებული 1937
გარდაცვლილი 14 მარტი
გარდაცვლილი 2020
ებრაელი არქეოლოგები
უცხოელი არქეოლოგები საქართველოში
მიკა ჰაკინენი

მიკა ჰაკინენი
მიკა პაული ჰაკინენი (დ. 28 სექტემბერი 1968, ვანტაა, ფინეთი) — ფინელი ფორმულა 1-ის მრბოლელი (1991-2001), ორგზის მსოფლიო ჩემპიონი (1989 და 1999) და ვიცეჩემპიონი (2000).
ბიოგრაფია
მიკა ჰაკინენი დაიბადა 1968 წლის 28 სექტემბერს ქალაქ ვანტააში ჰარი და აილი ჰაკინენების ოჯახში. 1991 წლიდან მიკა ცხოვრობს მონტე-კარლოში, თუმცა სახლები აქვს ფინეთსა და საფრანგეთში.
მიკა ჰაკინენი ავტორბოლებში მონაწილებიბს 1987 წლიდან.
ფორმულა ერთი
ლოტუსი (1991–1992)
მაკლარენ ფორდი (1993)
მაკლარენ პეჟო (1994)
მაკლარენ მერსედესი (1995–2001)
1995 წელს ავსტრალიის გრან-პრიზე მიკის მანქანას საბურავი გაუსკდა და მისი ბოლიდი მაღლი სიჩქარით შეეჯახა კედელს. მრბოლელმა თავის ქალის მოტეხლობა მიიღო და რამდენიმე ხანი იმყოფებოდა კომაში. გამოჯანმრთელების შემდგომ მან კვლავ გააგრძელა ავტორბოლის კარიერა. ფორმულა ერთში.
DTM (2005–2007)
2004 წელს დაბრუნდა ავტოსპორტში DTM ჩემპიონატზე. 2007 წელს სეზონის დამსრულებისთანავე მიიღო ავტოსპორტიდან წასვლის გადაწყვეტილება. აღნიშნულ სეზონზე მოიგო სამი რბოლა და სამი სეზონი.
პირადი ცხოვრება
1998 წელს დაქორწინდა ერიე ჰონკანენზე. 2000 წლის 11 დეკემბერს შეეძინათ შვილი ჰიუგო რონანი, 2005 წლის 12 მაისს — ქალიშვილი აინა ჯულია. 2008 წელს წყვილი დაშორდა. 2010 წლის 30 ნოემბერს მიკის და მის მეგობარ გოგონას მარკეტა რემეშოვას შეეძინათ ქალიშვილი ელა.
გამარჯვებები
მოპოვებული გრანპრები
საიტი
9o|მიკა მიკა ჰაკინენი Top Gear-ში
ფინელი ავტომრბოლელები
ფორმულა 1-ის ფინელი მრბოლელები
დაბადებული 1968
ფორმულა 1-ის მსოფლიო ჩემპიონები
ლოტუსის მრბოლელები (ფორმულა 1)
დაბადებული 28 სექტემბერი
Dancin' Homer

Dancin' Homer
„“ — სერიალ „სიმფსონების“ მეორე სეზონის მეხუთე ეპიზოდი. იგი ეთერში 1990 წლის 8 ნოემბერს გავიდა. სიუჟეტის მიხედვით, ჰომერ სიმფსონი ხდება Springfield Isotopes-ს ბეისბოლის გუნდის თილისმა, რასაც მოჰყვე ამისი შემდგომი წარმატება და წარუმატებლობაც.
რესურსები ინტერნეტში
სიმფსონების ეპიზოდები (სეზონი 2)
Eteri Liparteliani

Eteri Liparteliani (born 23 September 1999) is a Georgian judoka. She competed in the women's 57 kg event at the 2020 Summer Olympics held in Tokyo, Japan.
Liparteliani is the silver medalist of the 2021 Judo Grand Slam Tbilisi in the 57 kg category.
References
External links
1999 births
Living people
Female judoka from Georgia (country)
Judoka at the 2019 European Games
Judoka at the 2020 Summer Olympics
Olympic judoka for Georgia (country)
21st-century women from Georgia (country)
Place of birth missing (living people)
Judoka at the 2023 European Games
European Games gold medalists for Georgia (country)
European Games medalists in judo
ოსმანი (თევზი)

ოსმანი (თევზი)
ოსმანი — თევზების გვარი კობრისებრთა ოჯახისა. გვარში 3 სახეობაა. გავრცელებულია შუა და ცენტრალური აზიის მთის წყალსატევებში. დსთ-ს ქვეყნებში 2 სახეობაა: ქერცლიანი ოსმანი (Diptychus maculatus), რომლის სიგრძე 50 სმ, მასა — 1 კგ აღწევს. იკვებება მცენარეებით და უხერხემლო ცხოველებით. მისი ჯუჯა ფორმაა სევერცოვის მეჩხერქერცლიანი ოსმანი, რომლის სიგრძე 25 სმ, მასა 200 გ აღწევს. შიშველი ოსმანის (Diptychus dybowskii) სიგრძეა დაახლოებით 60 სმ, მასა 3 კგ-მდე. მისი ქვირითი შხამიანია. ისიქ-ქოლის ტბაში რეწვის ობიექტია. იყენებენ ნედლს, დამარილებულს, შებოლილს და გამხმარს. სააკლიმატიზაციო ობიექტია.
ლიტერატურა
კობრისებრნი
კიევის ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი

კიევის ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი
ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი (რუს. Ближневосточный институт), რომელიც ცნობილია აგრეთვე აღმოსავლურ ენათა ინსტიტუტის სახელითაც, დაარსებულ იქნა 1918 წელს, ხოლო რეორგანიზებული კი იქნა 1920 წელს.
შექმნა
ახლოაღმოსავლეთის ინსტიტუტი შეიქმნა 1918 წლის გაზაფხულზე, კიევში. მისი დააარსებლები, მოგვიანებით ამავე ინსტიტუტის რექტორად მოღვაწე მეცნიერები გახდნენ პროფესორები ე. სტაშევსკი, პ. ბოგაევსკი და ი. ბაბატა.
პროფილი
თავდაპირველად იგეგმებოდა, რომ კიევის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი დაკავებული იქნებოდა დიპლომატიური კადრების მომზადებით ახლადშექმნილი უკრაინის რესპუბლიკისათვის. ინსტიტუტის ჰქონდა საკონსულო და კომერციული ფაკულტეტები. სწავლების პროგრამა ითვალისწინებდა სტუდენტების მიერ ახლო და შუა აღმოსავლეთის რეგიონების, ასევე ბალკანეთის ქვეყნების ენების, ისტორიისა და კულტურის შესწავლას. არაბულ და თურქულ ენებს ასწავლიდა ტ. კეზმა, სპარსულს - მ ჯაფარი და პ ლოზიევი, ხოლო ისტორიას კი - ა. კრიმსკი.
შემოდგომი ისტორია
1920 წელს ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი რეორგანიზდა საგარეო ურთიერთობათა ინსტიტუტად შეიქმნა შესაბამისი ციკლები: ახლო აღმოსავლეთის, ანგლოსაქსური, გერმანიკული, რომანული და სლავური.
ისტორია
1. Алексеев В. О состоянии востоковедения в Киеве. «Восток», 1923, кн. 2.
2. І. Ф. Черніков. БЛИЗЬКОСХІДНИЙ ІНCТИТУТ // Енциклопедія історії України : у 10 т. : [укр.] / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2003. — Т. 1 : А — В. — 688 с. : іл. — ISBN 966-00-0734-5.
3. Гурницкий К. И. Агафангел Ефимович Крымский. М., 1980.
4. Фалькович И. М. К истории советского востоковедения на Украине. «Народы Азии и Африки», 1966, № 4.
უკრაინის უმაღლესი სასწავლებლები
აღმოსავლეთმცოდნეობის სკოლები
ვასო აბაშიძე

ვასო აბაშიძე
ვასილ (ვასო) ალექსის ძე აბაშიძე (დ. , დუშეთი — გ. 9 ოქტომბერი, 1926, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. ქართული რეალისტური სამსახიობო სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. საქართველოს სსრ პირველი სახალხო არტისტი (1922).
ბიოგრაფია
სწავლობდა ჯერ თბილისის, მერე ქუთაისის გიმნაზიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ მასწავლებლობდა ქუთაისში (1872–1877), შუშასა და ყაზახში (აზერბაიჯანი, 1877–1879). გიმნაზიაში სწავლის დროს მონაწილეობდა საოჯახო წარმოდგენებში (ალექსანდრე სუმბათაშვილსა და ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკოსთან ერთად, შემდეგ — ქუთაისის სცენისმოყვარეთა სპექტაკლებში, 1879-იდან კი, როცა მუდმივი ქართული თეატრი აღადგინეს, პროფესიული მსახიობი გახდა.
აბაშიძე ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის გამოჩენილ მოღვაწეთა წრეში იზრდებოდა და აგრეთვე ეზიარა რევოლუციურ-დემოკრატიულ იდეებს. ხშირად გამოდიოდა დაბებისა და სოფლების, მუშათა სახალხო თეატრების სცენაზე; მისი აზრით, მსახიობი მოწინავე საზოგადოების იდეების გამომხატველი უნდა ყოფილიყო, თეატრს კი რეალიზმისა და „განცდის ხელოვნების" გზით ევლო (იხილეთ მისი სტატია „მოკლე ცნობები დრამატული ხელოვნების შესახებ“, გაზეთ „ივერია“, 1894, NN 171,172).
აბაშიძე სცენიდან ამხელდა მის დროინდელ საზოგადოებას, მის გახრწნილებას და ფარისევლობას. შექმნა მრავალი კოლორიტული სახე: კუმუხტი, ტრდატოვი, დაბაღოვი (გიორგი ერისთავის „დავა“, „გაყრა“, „ძუნწი“), გეურქა (ზურაბ ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში“), ავეტიკა, აკოფა, მაზუთიანი, გასპარა, ოსეფა, გრიქულა (ავქსენტი ცაგარელის, „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ!“, „ხანუმა“, „ციმბირელი“, „ბაიყუში“, „მათიკო“, „ჭკუისა მჭირს“), საქო (იოსებ გედევანიშვილის „მსხვერპლი“), ზიმზიმოვი, ისაია (გაბრიელ სუნდუკიანის „პეპო“, „ხათაბალა“), ბესო (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი „ღალატი“), გრზშნევსკი (ტრიფონ რამიშვილის „მეზობლები“). კლასიკური რეპერტუარიდან განასახიერა ფამუსოვის (ალექსანდრე გრიბოედოვის „ვაი ჭკუისაგან“), ხლესტაკოვის, გოროდნიჩის (ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“), ბელოგუბოვის, შმაგის (ალექსანდრე ოსტროვსკის „შემოსავლიანი ადგილი“, „უდანაშაულო დამნაშავენი“), სკაპენისა და ორგონის (მოლიერის „სკაპენის ოინები“, „ტარტიუფი“), ფიგაროს (პიერ ბომარშეს „სევილიელი დალაქი“) და სხვა როლები.
მონაწილეობდა ოპერეტებში: შარლ ლეკოკის „რაინდი უშიშარი და გულმართალი“ (ლარგი), უზეირ ჰაჯიბეკოვის „არშინ-მალ-ალან“ (ასკარი) და სხვა. ეწეოდა რეჟისორულ მოღვაწეობას. დაწერა რამდენიმე პიესა, თარგმნა და გადმოაკეთა მრავალი კომედია, ვოდევილები და ოპერეტა. 1885 წელს დააარსა გაზეთი „თეატრი“. შეადგინა და გამოსცა პიესათა და საესტრადო მასალათა კრებულები („ჩანგი“, თბილისი, 1888, 1892; ოზურგეთი, 1892; ფოთი, 1893; ბათუმი, 1900).
აბაშიძის სახელი მიკუთვნებული აქვს თბილისის მუსიკალური კომედიის თეატრს. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
ფილმოგრაფია
1918: „ქრისტინე“ რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა
1921: „არსენა ჯორჯიაშვილი“ (გენერალი) რეჟ. ივანე პერესტიანი
1923: „არსენა ყაჩაღი“ (თავადი ბარათაშვილი) რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი
1926: „ხანუმა“ (პაპა) რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ვასო აბაშიძე - ცხოვრება, შემოქმედება
დაბადებული 4 დეკემბერი
დაბადებული 1854
გარდაცვლილი 9 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1926
ქართველი მსახიობები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ვასო
მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალულები
ორბი

ორბი — ფრინველთა გვარი ქორისნაირთა რიგისა. ტანად დიდი ფრინველია. მათი სხეულის სიგრძე 1 მ აღწევს, ფრთების შლილი 2,5 მ, მასა 8 კგ. გავრცელებულია ევროპაში, აზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. ბუდეები როგორც წესი ახლოს მდებარეობენ ერთმანეთთან და ზოგჯერ მცირე დაჯგუფებებს წარმოქმნიან. საქართველოში გავრცელებული ორბი მთამაღალის მკვიდრია, ცხოვრობს მთის მშრალ და ღია ლანდშაფტებში, ბუდობს კლდეებზე, ხევებსა ან ბორცვებზე. ვერტიკალურად აღწევს 3400 მეტრს. ხშირად ბუდობს კოლონიებად. დედალი დებს 1 კვერცხს, კრუხობს ორივე მშობელი 48-54 დღეს. იკვებება დიდი ცხოველების მძორით. მიუხედავად დიდი ზომისა ცოცხალ ცხოველებს თავს არ ესხმის. ამის მიზეზი ისაა, რომ აღჭურვილია ბლაგვი ბრჭყალებითა და სუსტი ნისკარტით, რომელითაც შეუძლებელია ცხოველის ტყავის გახევა. ამიტომ მკვდარი ცხოველის ჭამას იწყებს იმ ნაწილიდან, სადაც მისი ტყავი დაზიანებულია. ცხოვრების ასეთი ნირის გამო წარმოადგენს ბუნების სანიტარს. ორბის რაოდენობა თანდათან კლებულობს. შეტანილია საქართველოს "წითელ წიგნში", როგორც სპორადულად გავრცელებული სახეობა.
ლიტერატურა
სქოლიო
ქორისებრნი
მუსტაფა III

მუსტაფა III (დ. 28 იანვარი 1717 — გ. 21 იანვარი 1774) — ოსმალეთის იმპერიის სულთანი 1757-1774 წლებში. სულთან აჰმედ III-ის შვილი. ტახტის მემკვიდრე მისი ძმა აბდულჰამიდ I იყო.
ბიოგრაფია
მუსტაფა III ტახტზე ასვლამდე 27 წლის მანძილზე იზოლირებული იყო თოფქაფის სასახლეში. მისი მმართველობის წლები გამოირჩეოდა ოსმალთათვის წარუმატებელი რუსეთ-ოსმალეთის ომით. ასევე აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ 1757 წლის დეკემბერში, ხრესილის ბრძოლაში ქართველებმა, სოლომონ l-ის მეთაურობით სასტიკად დაამარცხეს ოსმალები და განდევნეს იმერეთიდან. ხოლო 1768 წელს, საბოლოოდ შეუწყვიტეს მათ ხარკი.
მუსტაფა იყო ენერგიული და წინდახედული პოლიტიკოსი. მას სურდა არმიისა და სახელმწიფო აპარატის განახლება, რათა შეემცირებინა სხვაობა ოსმალეთის იმპერიის და ევროპის ძლიერ სახელმწიფოებს (მათ შორის რუსეთს) შორის.
ამის მიუხედავად მის მმართველობაში გაგრძელდა იმპერიის შესუსტება, რომელიც ასი წლის წინ იყო დაწყებული. მოდერნიზების მცდელობა არ იყო საკმარისი იმისათვის, რომ შეეჩერებინათ ეს ვარდნა. ნებისმიერი რეფორმა თუ გეგმა , შეეცვალათ ადმინისტრაციული სტატუს-კვო იწვევდა კონსერვატულად განწყობილი იანიჩარების და იმამთა დიდ წინააღმდეგობას. მუსტაფა III იძულებული გახდა მხარი დაეჭირა დასავლელი მრჩეველებისთვის, რათა არმიაში გაეტარებინა ფეხოსანთა და არტილერისტთა ნაწილების რეფორმა. ამის პარალელურად სულთნმა ბრძაენბა გასცა დაეარსებინათ მათემატიკის, ზღვაოსნობის და მეცნიერების აკადემია.
მუსტაფა უფრთხოდა ომს, რადგან კარგად ჰქონდა გააზრებული თავისი სამხედრო ძალების სისუსტე. თუმცა რუსეთის კომპანიამ პოლონეთში და ასევე საფრანგეთის დიპლომატიურმა გავლენამ მუსტაფა იძულებული გახადა გამოეცხადებინა რუსეთისთვის ომი, რომელშიც სასტიკად დამარცხდა.
მუსტაფა III-ს ჰყავდა ორი ვაჟი — სელიმ III და მეჰმედი და ხუთი ქალიშვილი.
1774 წელს, მისი გარდაცვალების შემდეგ, ოსმალეთის საიმპერატორო ტახტზე ავიდა მისი ძმა, აბდულჰამიდ I.
იხილეთ აგრეთვე
ოსმალეთის სულთნების სია
რესურსები ინტერნეტში
A more detailed profile of Mustafa III
ოსმალეთის სულთნები
ოსმანების დინასტია
დაბადებული 28 იანვარი
დაბადებული 1717
გარდაცვლილი 21 იანვარი
გარდაცვლილი 1774
ხატია წილოსანი

ხატია წილოსანი (დ. 10 ოქტომბერი, 1984, ლანჩხუთი) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2020 წლიდან.
ბიოგრაფია
2011 წელს იყო საერთაშორისო საქმეთა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის საპარლამენტო პროგრამის თანამშრომელი. 2011-2012 წლებში იყო საერთაშორისო საქმეთა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის პარლამენტის კომუნიკაციის ცენტრის პროგრამის ასისტენტი. 2012-2017 წლებში სხვადასხვა დროს იკავებდა სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ევროინტეგრაციისა და საერთაშორისო ურთიერთობების სამმართველოს უფროსი, საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის უფროსის მოადგილისა და უფროსის თანამდებობას. 2017-2020 წლებში იყო გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის პირველადი სტრუქტურის ერთეულის ხელმძღვანელი, მინისტრის მოადგილე.
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 1984
დაბადებული 10 ოქტომბერი
საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრი ქალები
„ქართული ოცნების“ წევრები
დიდღვაბუნის ციხე

დიდღვაბუნის ციხე — ადრინდელი ფეოდალური ხანის ხუროთმოძღვრების ძეგლი, ციხე მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში (ხონის მუნიციპალიტეტი). მდებარეობს მდინარეების ოხვირისა და ცხენისწყლის შესაყარში. მის ჩრდილო-დასავლეთით პატარა ბორცვზე შემორჩენილია მომცრო ციხის ნაშთი, როგორც ჩანს იგი დიდღვაბუნის ციხის მისადგომებს იცავდა. დიდღვაბუნის ციხე კონტროლს უწევდა ცხენისწყლის ხეობაზე გამავალ გზას, რომელიც ლეჩხუმსა და სვანეთს ბართან აკავშირებდა. ზოგიერთი მკვლევარი მას უქიმერიონის ციხესთან აკავშირებს.
ლიტერატურა
ხონის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
რუბიელოს-დე-ლა-სერიდა

რუბიელოს-დე-ლა-სერიდა — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის ხილოკის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 66,898317 კმ². მოსახლეობა — 39 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
Gran Enciclopedia Aragonesa - რუბიელოს-დე-ლა-სერიდა
სქოლიო
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ვერხნეარმეტოვო

ვერხნეარმეტოვო — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება არმეტოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 49 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 47 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 382 ადამიანი.
სქოლიო
იშიმბაის რაიონის სოფლები
Liturgical fan in Eastern Christianity

Liturgical fan in Eastern Christianity
The ripidion, or hexapterygon is a ceremonial fan used in Eastern Christian worship.
In the Eastern Churches, liturgical fans have been used from the first centuries to the present day. A fan is generally made of metal, round, having the iconographic likeness of a six-winged seraphim and is set on the end of a pole. Fans of carved, gilded, or painted wood are also found. Fans are usually made in pairs.
Byzantine Rite
At ordination of a deacon
Upon ordination, a deacon is vested with a certain protocol for each vestment, and then with the same protocol is given a fan and "places himself by the Holy Table, and fans the Holy Things."
Fanning the gifts at the liturgy
Other uses
Fans are carried by the altar servers at all processions with Eucharistic gifts and the Gospel Book.; in the Russian tradition they are often also used to honour a particularly sacred icon or relic. When not in use, the fans are usually kept in stands behind the Holy Table, although in Slavic traditions they may be kept out of sight elsewhere in the altar, especially in northern Russia, where icons of Christ and the Theotokos are usually placed behind the Holy Table.
Other rites
Fans used in the Maronite and Oriental traditions are distinctive, having little hoops of metal or bells all around the circumference of the disks, symbolizing the hymns of the angels to God. At particularly solemn points of the liturgy, these are shaken gently to produce a tinkling and jingling sound, akin to the sound of multiple altar bells.
Further reading
Enhanced Strong's Lexicon, James Strong, Oak Harbor, WA, Logos Research Systems, 1995. (Αρ. λέξης 03742).
The Anchor Bible Dictionary, Freedman, David Noel, New York, Doubleday, 1997/1992.
Pseudo-Dionysius Areopagita, De coelesti hierarchia, [Patristische Texte und Studien 36. Berlin: De Gruyter, 1991]
Εγκυκλοπαίδεια, «Πάπυρος, Larousse, Britannica», Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1976/2006
Catholic Encyclopedia
Ο κόσμος των αγγέλων Αρχιμανδρίτου Ιωάννου Καραμούζη
Footnotes
References
Eastern Orthodox liturgy
Eastern Christian liturgical objects
მეგან ფოქსი

მეგან ფოქსი
მეგან დენიზ ფოქსი (დ. 16 მაისი, 1986, როკვუდი, ტენესი, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი და მოდელია, მეგანს აქვს ირლანდიური, იტალიური და ფრანგული ფესვები. მან სახელი გაითქვა ფილმ ტრანსფორმერების შემდეგ, სადაც ასრულებდა მიკაილას როლს. მეგანი 5 წლიდან დადიოდა ცეკვებზე და სამსახიობო წრეზე, 13 წლის ასაკში მოდელობას მიჰყო ხელი და რამდენიმე კონკურსზე გამარჯვებაც მოიპოვა, მისი დებიუტი შედგა ახალგაზრდულ ფილმში „მზიანი არდადეგები“ (2001), სადაც ითამაშა მერი-კეით და ეშლი ოლსენებთან ერთად, შემდეგ იყო კვლავ ახალგაზრდული ფილმი „სცენის ვარსკვლავი“ ლინდზი ლოჰანთან ერთად.
ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
Megan Fox at Her Sexiest – slideshow by Life
Megan Fox at FHM
ამერიკელი მსახიობები
ამერიკელი მოდელები
დაბადებული 16 მაისი
დაბადებული 1986
დიდი დანიური ენციკლოპედია

დიდი დანიური ენციკლოპედია (დან. Den Store Danske Encyklopædi) — ყველაზე მრავლისმომცველი დანიურენოვანი ენციკლოპედია დღეისათვის. ენციკლოპედიის 20-ტომელი 1994 წლიდან 2001 წლებში გამოიცემოდა. დამატებითი ერთი ტომი 2002 წელს, ხოლო საინდექსო 2 ტომიც 2003 წელს გამოვიდა. ენციკლოპედიაში 115 000 სტატიაა, დაწყებული ერთხაზიანი ინფორმაციული შენიშვნით, დამთავრებული 130 გვერდიანი სტატიით დანიის შესახებ. სტატიები შექმნილია 4000 აკადემიკოს-ექსპერტის მიერ მთავარ რედაქტორ Jørn Lund-ის ხელმძღვანელობით. ვრცელ სტატიებს ქვეშ ავტორის ხელმოწერა აქვს. სტატიათა უმრავლესობა ილუსტრირებულია.
ენციკლოპედია დაიბეჭდა დანიის ეროვნული ენციკლოპედიის რედაქციის (Danmarks Nationalleksikon A/S) მიერ დანიის უდიდეს და უძველეს საგამომცემლო სახლ Gyldendal-ში, რომელიც საგანგებოდ იქნა მომზადებული ამ მიზნით. ენციკლოპედია, ფაქტობრივად, შექმნილია თანადროული შვედური ენციკლოპედიური ლექსიკონის მიხედვით და ფინანსურად სუბსიდირებულია Augustinus Foundation-ის მიერ. გარდა ამისა, ხელისუფლებამ ხელმომწერთა წინასწარი გადასახადიც საენციკლოპედიო ფონდში გადარიცხა. შედეგად, 35 000 ეგზემპლარი გაიყიდა პირველივე წლებში.
არსებობს ენცკლოპედიის CD და ონლაინ ვერსიები, რომლებიც 2008 და 2009 წლებში შეიქმნა.
იხილეთ აგრეთვე
ენციკლოპედიები ენების მიხედვით
რესურსები ინტერნეტში
Den store Danske
ენციკლოპედიები
დანიური ენციკლოპედიები
სელამეთ I გირეი

სელამეთ I გირეი (‎; დ. ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1568 — ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1610) — ყირიმის ხანი 1608–1610 წლებში, დევლეთ I გირეის უმცროსი, მე-12 ვაჟი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ბახჩისარაიში. 9 წლის იყო, როდესაც მამა გარდაეცვალა. 1584-1585 წლებში, თავის უფროს ძმებს შორის გამართულ ომებში იბრძოდა ისლამ II გირეის მხარეს. 1588 წელს, გაზი II გირეი-მ დანიშნა ნურედინად.
1591 წელს თან ახლდა ფეთიჰ I გირეის მოსკოვზე გალაშქრების დროს. 1594 წელს აუჯანყდა თავის ძმას, გაზი გირეის, მაგრამ მისი ამბოხი მარტივად ჩაახშვეს და იძულებული გახდა ოსმალეთის იმპერიაში გადახვეწილიყო.
1594-1605 წლებში, როგორც დევნილი, ცხოვრობდა სტამბოლში, ოსმალეთის სულთნების, მეჰმედ III-ისა და აჰმედ I-ის კარზე. 1606 წელს სულთან აჰმედმა დანიშნა ყირიმის სახანოს კალგად. თუმცა მისი უფროსი ძმის, გაზი II გირეის გარდაცვალების შემდეგ ყირიმის ხანის ტიტული მიიღო სელამეთის ძმისშვილმა, 18 წლის თოხთამიშ გირეიმ.
ამის გამო სელამეთმა ვერ შეძლო სამშობლოში დაბრუნება. ის დახმარების სათხოვნელად დაუკავშირდა თავისი ძმის, მეჰმედ II გირეის დევნილ შვილიშვილებს, მეჰმედ III გირეისა და შაჰინ გირეის. მათი და ოსმალეთის დახმარებით, 1608 წელს ყირიმის ტახტი დაიკავა. იმავე წელს, თოხთამიშ გირეი სტამბოლში ჩავიდა იმ მიზნით, რომ აჰმედ I დაეყოლიებინა მისთვის ხანის ტიტულის დაბრუნებისათვის, მაგრამ უშედეგოდ.
ყირიმისკენ მიმავალ თოხთამიშს თავს დაესხნენ მეჰმედ III გირეი და ოსმალები. მცირე ბრძოლის შემდეგ თოხთამიში და მისი ძმა, სეფერ გირეი, დაიღუპნენ. სელამეთ გირეი მშვიდად შეუდგა სახანოს მართვას. მადლობის ნიშნად, კალგად სწორედ მეჰმედ III გირეი დანიშნა, ხოლო ნურედინობა შაჰინ გირეის უბოძა.
2 წლიანი მმართველობის შემდეგ გარდაიცვალა 1610 წელს, ბახჩისარაის სასახლეში, 42 წლის ასაკში. მის შემდეგ ყირიმის სახანოში ისევ დაიწყო დინასტიური ომი ტახტზე ასასვლელად, რომელიც დამთავრდა მისი ძმისშვილის, ჯანიბექ გირეის გამარჯვებით. მოგვიანებით მისი ვაჟებიც გახდნენ ყირიმის ხანები: ბაჰადირ I გირეი 1637-1641 წ.წ, ისლამ III გირეი 1644-1654 წ.წ, და მეჰმედ IV გირეი 1641-1644 და 1654-1666 წლებში. ყირიმის სახანოს მმართველთა დინასტია სწორედ სელამეთის შთამომავლებმა გააგრძელეს და დაასრულეს.
იხილეთ აგრეთვე
ყირიმის სახანო
გირეის დინასტია
ყირიმის ხანების სია
ლიტერატურა
Гайворонский Алексей. Созвездие Гераев. — Симферополь, 2003 г.
Олекса Гайворонский «Повелители двух материков», том 1, Киев-Бахчисарай, 2007 г. ISBN 978-966-96917-1-2
ყირიმის ხანები
ყირიმის სახანო
გირეის დინასტია
დაბადებული 1568
გარდაცვლილი 1610
Conayca District

Conayca District is one of nineteen districts of the province Huancavelica in Peru.
See also
Llaqta Qulluy (Conayca)
References
საქართველო-ბიზანტიის ომი (1028)

საქართველო-ბიზანტიის ომი (1028)
საქართველო-ბიზანტიის ომი — ომი, რომელიც მიმდინარეობდა ბიზანტიასა და საქართველოს შორის 1028 წელს ისტორიული სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიების დასაკავებლად.
ბასილი II-მ 1025 წელს ბიზანტიაში მძევლად მყოფი ბაგრატი პირობისამებრ საქართველოში გამოისტუმრა. იმავე წელს კეისარი გარდაიცვალა და ახალმა იმპერატორმა კონსტანტინე VIII-მ სცადა ბაგრატის უკან დაბრუნება, მაგრამ უფლისწულმა საქართველოს ფარგლებში შეასწრო. 1027 წელს ახალგამეფებულ ბაგრატ IV-ს უღალატეს ტაოელმა აზნაურებმა და ბიზანტიის მხარეზე გადავიდნენ.
1028 წელს იმპერატორმა საქართველოს წინააღმდეგ დიდძალი ჯარი გამოგზავნა. ბიზანტიის ჯარმა კვლავ მოაოხრა არტაანი, ჯავახეთი, თრიალეთში შეიჭრა და კლდეკარის ციხის აღება სცადა, მაგრამ ერისთავ ლიპარიტ ლიპარიტის ძემ შეძლო თავისი რეზიდენციის დაცვა. მდგომარეობა გაართულა იმ გარემოებამ, რომ ბაგრატს კვლავ უღალატეს ადგილობრივმა აზნაურებმა და თავიანთი ციხეები მტერს გადასცეს. ასევე მტრის მხარეზე გადავიდნენ შავშეთის აზნაურებიც. მაგრამ ამ მხარეში შემოსეულ მტრის წინააღმდეგ ბრძოლა ითავა ტბეთის ეპისკოპოსმა საბამ და შავშეთი დაიცვა. მაშინ ბიზანტიის სარდალმა სცადა ბაგრატ IV-თვის დაეპირისპირებინა ბაგრატიონთა გვარის ერთ-ერთი წარმომადგენელი — ბიზანტიაში გადახვეწილი დემედტრე გურგენის ძე და მოსყიდვითა და დაპირებებით, „წვრილი ერის”, ე. ი. მწარმოებელი მოსახლეობის გადაბირებაც კი შეძლო. მდგომარეობა ძალზე გართულდა, მაგრამ ამ დროს გარდაიცვალა კონსტანტინე VIII, ხოლო ახალმა იმპერატორმა რომანოზმა სხვა პოლიტიკური გეზი აირჩია და საქართველოდან ჯარი გაიწვია. 1029-1030 წლებში კონსტანტინეპოლს გაემგზავრა ბაგრატის დედა მარიამ დედოფალი და ბიზანტიასთან სამშვიდობო ურთიერთობას მიაღწია.
წყარო
მატიანე ქართლისა, წგნ.: ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც. ტ. 1, თბ., 1955;
სუმბატ დავითის ძე, ცხოვრება და უწყება ბაგრატონიანთა, იქვე;
არისტაკეს ლასტივერტეცი, ისტორია, ე. ცაგარეიშვილის გამოც. თბ., 1974;
გიორგი კედრენე, წგნ., გეორგიკა, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 5, თბ., 1963;
იაჰია ანტიოქიელი, მატიანის გაგრძელება, წგნ.: Розен В. Р., Император Василий Болгаробойца, СПб., 1883;
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორია, ტ. 1, თბ., 2008;
კოპალიანი ვ., საქართველოსა და ბიზანტიის პოლიტიკური ურთიერთობა 970—1070 წლებში, თბ., 1969;
ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ., 2, თბ., 1965;
XI საუკუნის ომები
საქართველოს ომები
ბიზანტიის იმპერიის ომები
en:Byzantine–Georgian wars#Georgian civil wars