PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მოტუპეს რაიონი

მოტუპეს რაიონი — რაიონი პერუში, ლამბაიეკეს რეგიონის ლამბაიეკეს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 130 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 532 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 44 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 557.37 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლამბაიეკეს რეგიონის რაიონები
ლამბაიეკეს პროვინციის რაიონები
თათია ლორთქიფანიძე

თათია ლორთქიფანიძე (დ. 11 ივნისი, 1993, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), კახიაშვილის სახელობის ტურნირის გამარჯვებული (2016, თბილისი, საქართველო).
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
თათია ლორთქიფანიძე — ქართული სპორტი
დაბადებული 11 ივნისი
დაბადებული 1993
თბილისში დაბადებულები
ქართველი ძალოსნები
ქალები სპორტში
ქიურდშაბანი

ქიურდშაბანი — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 051 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
გოქჩაის რაიონის სოფლები
პოპასნის რაიონი

პოპასნის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ლუჰანსკის ოლქში. მისი ფართობია 1 466 კმ². 2014 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 39 989 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 27 კაცს კმ²-ზე. პოპასნის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პოპასნა.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
ლუჰანსკის ოლქის რაიონები
ქობულეთის მუნიციპალიტეტის გერბი

ქობულეთის მუნიციპალიტეტის გერბი — ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2013 წლის 29 ნოემბერს №10 დადგენილებით.
აღწერილობა
გერბის ფარი გაკვეთილი და გადაკვეთილია ოთხ ნაწილად:
I ნაწილი — ზურმუხტოვან ველზე ვერცხლის ჰერალდიკური ჯვარი, რომლის ქვემოთაც გამოსახულია ვერცხლის თაღოვანი ხიდი და სამი შემცირებული ვერცხლის ტალღისებური სარტყელი
II და III ნაწილი — ლაჟვარდის ველს მარჯვნიდან მარცხნივ დიაგონალურად კვეთს სამი ვერცხლის სარტყელი.
IV ნაწილი — ზურმუხტოვან ველზე ვერცხლის ციხე-სიმაგრე, რომლის ქვემოთაც მოთავსებულია სამი შემცირებული ვერცხლის ტალღისებური სარტყელი.
გერბის ფარის ცენტრში მოთავსებულია მეწამული ჰერალდიკური ფარი, რომელზეც გამოსახულია ვერცხლის შველი და ვერცხლის ცხრაქიმიანი ვარსკვლავი.
გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის), ნახევრად ღია ჭიშკრით.
ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ზურმუხტოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ქობულეთი“.
რესურსები ინტერნეტში
ქობულეთის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი
სქოლიო
საქართველოს მუნიციპალური გერბები
ქობულეთის მუნიციპალიტეტი
Alazeya

Alazeya
The Alazeya is a river in the northeastern part of Yakutia, Russia which flows into the Arctic between the basins of the larger Indigirka to the west and the Kolyma to the east.
Mount Kisilyakh-Tas is a notable kigilyakh site on the right bank of the Alazeya River at .
Geography
The river is long. The area of its basin is .
The Alazeya is formed at the confluence of the Nelkan and Kadylchan rivers in the slopes of the Alazeya Plateau. It crosses roughly northwards through the tundra meandering among the flat, marshy areas of the Kolyma Lowland, part of the greater East Siberian Lowland. Finally the Alazeya drains into the Kolyma Bay of the East Siberian Sea, close to Logashkino. The river freezes in late September through early October and stays icebound until late May through early June. There are more than 24,000 lakes in its basin.
Tributaries
The biggest tributaries of the Alazeya are the long Rassokha and long Buor-Yuryakh from the left, as well as the long Sloboda River and the long Buor-Yuryakh from the right.
History
Dmitrii Zyryan was the first Russian to reach the Alazeya in 1641, but did not found a permanent settlement.
See also
List of rivers of Russia
References
Rivers of the Sakha Republic
East Siberian Lowland
ლომონოსოვის რაიონი (ლენინგრადის ოლქი)

ლომონოსოვის რაიონი (ლენინგრადის ოლქი)
ლომონოსოვის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლომონოსოვი. ლომონოსოვის რაიონი ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში ერთადერთ ადმინისტრაციულ ერთეულს წარმოადგენს, რომლის თვითმმართველი ორგანო ფედერაციის სხვა ადმ. სუბიექტში — ქალაქ ლომონოსოვში მდებარეობს, რომელიც პეტროდვორცოვის რაიონის შემადგენლობაშია (სანქტ-პეტერბურგი). 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 70 347 ადამიანს შეადგენდა.
ლომონოსოვის რაიონს აღმოსავლეთით — ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — გატჩინის, სამხრეთით — ვოლოსოვის და სამხრეთ-დასავლეთით — კინგისეპის რაიონები ესაზღვრება, ასევე ჩრდილო-დასავლეთით — სოსნოვი-ბორის საქალაქო ოკრუგი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით — ფინეთის ყურის წყლები აკრავს. რაიონის ფართობია 1919,1 კმ², რაც ლენინგრადის ოლქის საერთო ფართობის 2,69 %-ია.
ისტორია
1927 წელს ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში შეიქმნა ორანიენბაუმის რაიონი (ადმ. ცენტრი ქალაქი ორანიენბაუმი). 1930 წელს რაიონების გაუქმების შედეგად მისი ტერიტორია უშუალოდ ოლქის დაქვემდებარებაში გადავიდა. დიდი სამამულო ომის დროს რაიონის ტერიტორიის სამხრეთი ნაწილი ოკუპურებული იყო, ხოლო ჩრდილოეთი ნაწილი ორანიენბაუმის პლაცდარმის ნაწილს შეადგენდა. 1996 წელს ადმინისტრაციული კანონის მიხედვით რაიონს მიენიჭა მუნიციპალური სტატუსი. 2006 წელს იგი დაიყო 2 საქალაქო და 13 სასოფლო დასახლებად.
დემოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
ლომონოსოვის რაიონი ლენინგრადის ოლქის საიტზე
ლენინგრადის ოლქის არქიტექტურის ძეგლები, მოკლე სია: ლომონოსოვის რაიონი
ლომონოსოვის რაიონი
სქოლიო
ლენინგრადის ოლქის რაიონები
ხადურიანთუბნის ციხე

ხადურიანთუბნის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხადურიანთუბანში. აგებულია XVIII საუკუნეში.
სიმაგრე შედგება ორი ცილინდრული კოშკისა და გალავნისაგან. დასავლეთით მდებარე კოშკი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. სიმაგრე მდებარეობს მდ. პატარა ლიახვის მარცხენა ნაპირზე, მდინარეში შეჭრილ კლდოვან კონცხზე, რომელსაც სამი მხრიდან მდინარე შემოუყვება. აღმოსავლეთის კოშკი ოთხი სართულის დონეზე შემორჩა.
პირველ სართულს გარედან შესასვლელი არ გააჩნია. მასში მოხვედრა შეიძლება მეორე სართულიდან, კედელში ჩატანებული 10 საფეხურიანი კიბით. ჩრდილოეთით სწორკუთხა კარებია. კოშკის შიდა ფორმები იმეორებს გარეთა ფორმებს, სათავსები მრგვალი გეგმისაა. ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში დაბალი და განიერი, სწორკუთ-ხა ნიშია, რომლის კუთხეებში ორი სათოფურია გაჭრილი. კედლის დასავლეთ და აღმოსავლეთ ნაწილში გაჭრილია ირიბი სარკმლები, რომლის გარეთა ღიობები ცერად მიემართებიან და საკმაოდ მაღლა გამოდიან გარეთა ზედაპირზე. სამხრეთ-აღმოსავლეთით და დასავლეთით ისეთივე ნიშებია, როგორიც ჩრდილო-აღმოსავლეთით. სართული გადახურული იყო ბრტყელი, კოჭოვანი ჭერით, რომელიც ჩამონგრეულია.
მეორე სართული გადახურულია კონუსისებრი გუმბათით. ჩრდილოეთით თაღოვანი შემოსასვლელია. გარედან შემოდიოდნენ მისადგმელი კიბით. კარს აქვს საურდულე. ჩრდილო-აღმოსავლეთით თაღოვანი კარებია, საიდანაც იწყება მესამე სართულზე ასასვლელი კიბე. აღმოსავლეთით თაღოვანი ნიშაა შეწყვილებული სათოფურით. ანლოგიური ნიშებია სამხრეთ-აღმოსავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით. სამხრეთით თაღოვანი ბუხარია, დასავლეთით სარკმლები. ჩრდილო-დასავლეთით თაღოვანი კარე-ბია, რომლისგანაც იწყება პირველ სართულზე ჩამავალი, კედელში ჩატანებული კიბე. კიბის ბაქანში სამი სათოფურია, მის შუა სექტორში კი ერთი.
მესამე სართულს გადახურვა არ შემორჩა. სართულზე ამოსასვლელი (კედელში ჩატანებული) კიბე ჩრდილოეთით მოთავსებულ თაღოვან კარებში შემოდის. დასავლეთ კედელში დატანებულია სწორკუთხა ნიშა, რომელშიც გაჭრილია ვიწრო სარკმელი. მის ქვემოთ შეწყვილებული სათოფურია. ასეთივე ნიშები (უსარკმლოდ) არის ჩრდილო-დასავლეთით, სამხრეთ-დასავლეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სამხრეთით მდებარე ნიშა განგრეულია. აღმოსავლეთით კედელში ჩატანებულია ტუალეტი. ტუა-ლეტის აღმოსავლეთ კედელში ერთი სარკმელი და სათოფურია. ჩრდილო-აღმოსავლეთით მოთავსებული კარიდან იწყება IV სართულზე ამავალი კიბის ბაქანი.
მეოთხე სართულის კედლები 1 მეტრის სიმაღლისა შემორჩა. ნიშები და სათოფურები მოშლილია. მესამე სართულიდან ამომავალი კიბე ჩრდილოეთით მდებარე კარებთან მთავრდება.
კოშკის დასავლეთით ხუთიოდე მეტრში დგას ანალოგიური კოშკის ნანგრევი. კოშკებს შორის იყო გალავანი. ისიც დანგრეულია. სხვა მხარეს გალავნის ნაშთები არ შეიმჩნევა, თუმცა მათი არსებობა არც იყო საჭირო, ვინაიდან კონცხი ფაქტობრივად მიუდგომელია. დასავლეთი კოშკიდან გადარჩა პირველი სართულის ფრაგმენტი. მისი ინტერიერის აღწერა შეუძლებელია ხშირი ბუჩქნარის გამო.
ლიტერატურა
Закарая П. КрепостныесооруженияКартли. Тбилиси, «Мецниереба», 1968, стр. 65-68.
შიდა, ქართლი, პატარა და დიდი ლიხვის ხეობების არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. I, თბ., 2002, გვ. 245-247
ერედვის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
მთიანი ლიბანის მუჰაფაზა

მთიანი ლიბანის მუჰაფაზა — ლიბანის ერთ-ერთი მუჰაფაზა. მისი დედაქალაქია ბააბდა. მოსახლეობის უმრავლესობა ქრისტიანია. ეს მუჰაფაზა მოიცავს ლიბანის მთიანეთს, გარდა ბეირუთისა. მთიანი ლიბანის მუჰაფაზა მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის ლიბანის სანაპიროზე, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მუჰაფაზებს შორის.
რაიონები
რელიგიური შემადგენლობა
ქრისტიანები - 70%
დრუზები - 20%
მუსლიმები - 7%
არელიგიურები - 3%
ლიბანის მუჰაფაზები
ფაკატანე

ფაკატანე (მაორ. Whakatane) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე, ბეი-ოვ-პლენტის რეგიონის აღმოსავლეთ ნაწილში. მდებარეობს ქალაქ ტაურანგიდან 90 კმ-ით აღმოსავლეთით და როტორუიდან 89 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მდინარე ფაკატანეს შესართავთან.
2013 წლის აღწერის მონაცემებით ფაკატანეს მოსახლეობა 32 691 ადამიანს შეადგენს, რომელთაგან 39,86 % (13 032 ადამიანი) მაორული წარმოშობისაა.
ფაკატანეში მდებარეობს ბეი-ოვ-პლენტის რეგიონული საბჭოს ადმინისტრაცია, რომელიც აირჩიეს, როგორც კომპრომისი რეგიონის ორ უმსხვილეს ქალაქს — ტაურანგასა და როტორუას შორის.
ქალაქი დააზიანა 1987 წლის მიწისძვრამ.
იხილეთ აგრეთვე
ახალი ზელანდიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Whakatane District Council
Whakatane Information
Whakatane Information Centre
Radio 1XX
სქოლიო
ახალი ზელანდიის ქალაქები
ფლორენსიო-ვარელა (ბუენოს-აირესი)

ფლორენსიო-ვარელა (ბუენოს-აირესი)
ფლორენსიო-ვარელა — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 120 678 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
არგენტინის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
მუნიციპალიტეტის ინფორმაცია
ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
გველეთი (ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი)

გველეთი (ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი)
გველეთი — სოფელი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, სტეფანწმინდის თემში. მდებარეობს დარიალის ხეობაში, მდინარე დევდარაკის (თერგის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1560 მეტრი, სტეფანწმინდიდან 9 კილომეტრი.
ისტორია
სოფელში შემორჩენილია ფეოდალური ხანის ციხე, რომელსაც იხსენიებენ ჟამთააღმწერელი (XIV საუკუნე) და „ძეგლი ერისთავთას“ ავტორი (XIV საუკუნე). მონღოლების წინააღმდეგ აჯანყებულმა მეფე დავით VIII-მ 1301 წელს თავი გველეთის ციხეს შეაფარა. 1888 წლის მაისში რუსეთის ხელისუფლებამ გზებზე ყაჩაღობის საბაბით გველეთის ძირითადი მოსახლეობა, 50-მდე ქისტური კომლი, ახალქალაქისა და ახალციხის მაზრებში გადაასახლა.
ვახუშტი ბაგრატიონის ცნობით, სოფლის სახელწოდება მომდინარეობს დევდარაკის ხევის ადრინდელი სახელიდან, რომელსაც ადრე გელათის ხევი ერქვა. სოფელი ისტორიული ხევის ერთ-ერთი უძველესი სამოსახლო იყო. მას ჯერ კიდევ ადრინდელ შუა საუკუნეებში ენიჭებოდა დიდი მნიშვნელობა დარიალის ხეობის დაცვაში. ამ დროს განეკუთვნება სათავდაცვო ნაგებობების შემორჩენილი საძირკველი. მაშინ სოფელი სამეფო საკუთრება იყო. გველეთის ციხესიმაგრემ განვითარებულ შუა საუკუნეებში დიდი როლი შეასრულა ქვეყნის მიერ წარმოებულ თავდაცვით ბრძოლებში. როდესაც მონღოლთა დიდმა ყაენმა ყაზანმა ხუტლუბუღა ნოინის მეთაურობით ქართლის მოსაოხრებლად თავისი ჯარი გამოგზავნა, საქართველოს მეფე დავით VIII-მ 1301 წელს გველეთის ციხეს შეაფარა თავი. გველეთზე ორგზის წარუმატებელი ლაშქრობის შემდეგ, მონღოლთა მესამე ლაშქრობა წარმატებით დასრულდა. დავით VIII იძულებული გახდა ჯავახეთისა და ალასტანის სანაცვლოდ გველეთის ციხე მისი ძმისთვის, მონღოლთა ხელშეწყობით გამეფებული ვახტანგისათვის დაეთმო.
გველეთის მოსახლეობა უძველესი დროიდანვე ქართული იყო. 1439 წლის საბუთის მიხედვით, გერგეტელ საყდრისშვილთა მძევლებს შორის გველეთელებიც არიან დასახელებული. XVII-XVIII საუკუნეებში სოფელში ჩამოსახლებულან ინგუშები, რომლებიც შემდეგ რუსეთის მთავრობამ გაასახლა და მხოლოდ ხუთი კომლი დატოვა. ინგუშთა ცხოვრებამ თვისი კვალი დააჩნია ადგილობრივ ტოპონიმიკას. XX საუკუნის 30-იანი წლებისთვის სოფელში ოთხი კომლი ინგუშიღა ცხოვრობდა. 1944 წელს გველეთში სოფელ ცდოდან და ყაზბეგიდან მოხევეთა თხუთმეტი კომლი ჩაასახლეს. გველეთზე გადიოდა მყინვარწვერისკენ მიმავალი გზა. გველეთის მიდამოებში გ. ხატისოვის მიერ 1882 წელს ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრებისას აღმოჩნდა მუხლზამბარიანი საკინძები, სამაჯურები, მძივები და სხვა. არქეოლოგიური მასალა თრიღდება გვიანდელი რომაული და ადრინდელი შუა საუკუნეებით და ინახება სანქტ-პეტერბურგში — ერმიტაჟში.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 კაცი.
1926 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 14 კაცი, რომელთაგან 6 ქართველი და 8 ქისტი იყო.
გალერეა
ლიტერატურა
სქოლიო
ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ოთხი კვარტეტი

ოთხი კვარტეტი
„ოთხი კვარტეტი“ — ბრიტანელი პოეტის, მწერლის, დრამატურგის და კრიტიკოსის ტომას სტერნზ ელიოტის ოთხი ლექსის კრებული. „ოთხ კვარტეტს“ მრავალი თანამედროვე ინტელექტუალი თუ კულტურის მოღვაწე განიხილავს, როგორც XX საუკუნის ყველაზე ფილოსოფიურ ნაშრომს.
„ოთხ კვარტეტში“ განხილულია ისეთ უკიდურესობათა ურთიერთკავშირი, როგორც სიცოცხლე დროში და კონტინუუმში; მონობა და თავისუფლება; მწუხარება და ბედნიერება; დროებითობა და მარადისობა და ა. შ.
მიუხედავად ელიოტის ტრადიციული ქრისტიანული მსოფლმხედველობისა, „ოთხი კვარტეტის“ ინსპირაციაზე მნიშვნელოვნად იმოქმედეს ძველინდურმა მოძღვრებებმა. მრავლისმომცველი ვედური მოძღვრება აღმოსავლურ ფილოსოფიაში ყველაზე უფრო ფართედ და თვალსაჩინოდ განიხილავს მრავალ ფილოსოფიურ პრობლემას და მათ ურთიერთშეფარდებას.
„ოთხი კვარტეტის“ პირველი ოთხი სტრიქონი წარმოაჩენს ელიოტისეულ დროის გაგებას, მის სულიერ მნიშვნელობას და რთულ ფილოსოფიურ ბუნებას, რომელსაც პოეტი განსჭვრეტს სტრიქონში: „...დრო მარად აწმყოა“. ამ ფრაზაში მოიაზრება დროის როგორც ფარდობითი, ისე აბსოლუტური თვისებები; მასში ერთიანდება განსხვავებული ფორმები — წარსული, რომელიც მარად გვშორდება, მომავალი, რომელიც მარად იბადება, და აწმყო, რომელიც მარად ახლდება ცალკეულ მომენტებში. აერთიანებს რა დროს და მარადისობას, ელიოტი ყურადღებას ამახვილებს მათ ახლო ურთიერთკავშირზე. მაგრამ, აერთიანებს რა წარსულს, აწმყოს და მომავალს, ელიოტი გვიხატავს მარადიულ აწმყოს - ფართობით და აბსოლუტურ რეალობას.
„ოთხ კვარტეტში“ გამოთქმულია უკვდავების შესაძლებლობა — დროის მარადისობასთან ლოგიკური გაერთიანება. თუ ევროპული აკადემიური მოაზროვნისთვის უკვდავება ტრანსცენდენტური მოვლენაა, ან მხოლოდ პოეტური მეტაფორა — შთამაგონებელი, თუმც არარეალური — ელიოტის შემოქმედებაში ის უბრალო მეტაფორაზე გაცილებით დიდ მნიშვნელობას იძენს.
რესურსები ინტერნეტში
The Four Quartets Online
ტ. ს. ელიოტის აუდიო ჩანაწერი
მოდერნისტული პოემები
ტომას სტერნზ ელიოტის ნაწარმოებები
ალირზალარი

ალირზალარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ.
სქოლიო
ქალბაჯარის რაიონის სოფლები
იოვანე ფუკარალისძე

იოვანე ფუკარალისძე — XII საუკუნის II ნახევრის ქართველი კალიგრაფი, ე.წ. ტბეთის მეორე ოთხთავისა და წყაროსთავის სახარების ერთ-ერთი გადამწერი.
მოღვაწეობდა სამხრეთ საქართველოში. ოთხთავი გადაწერილია 1161 წლის ახლო ხანებში, გიორგი III-ის მეფობაში, ტბეთის ეპისკოპოსის პავლე მტბევარის დაკვეთით. იოვანე ფუკარალისძეს წიგნის ბოლო ნაწილი, 279-318 ფურცლები, გადაუწერია, რომლებიც ზანდუკს (სარჩევს) შეიცავს. წყაროსთავის სახარება (25,1x17,9 სმ) გადაწერილია 1195 იოანე საფარელ-მტბევარის ბრძანებით. გადაწერაში გიორგი სათაჲსძეც მონაწილეობდა. წიგნში ჩართული მახარებელთა გამოსახულებები სხვას შეუსრულებია. სახარება ბექა ოპიზრის მიერ მოჭედილ ვერცხლის ყდაშია ჩასმული. ორივე კალიგრაფის ხელი ძალიან ჰგავს ტბეთის ოთხთავის იოვანესეულ ნაწილს და მათი გარჩევა ერთმანეთისაგან ძნელია. სახარების ტექსტი „კლასიკური“ ნუსხურით ორ სვეტადაა გადაწერილი, ზომიერად დახრილი ხელით. ასოები მკაფიოა, ნაწერი — მშვიდი.
ლიტერატურა
ქართველი კალიგრაფები
Curt Prüfer

Curt Prüfer
Curt Max Prüfer (July 26, 1881 in Berlin-Friedenau - January 30, 1959 in Baden-Baden) was a German diplomat.
Life
Prüfer studied Semitic languages at the University of Erlangen-Nuremberg and graduated in 1906. He received his doctorate in the same year with his dissertation on the art of Egyptian shadow play. In 1907 he was hired as an interpreter for his exceptional Arabic language skills in the Foreign Service in Cairo. Early in his tenure in Cairo, Prüfer worked under the supervision and mentorship of eccentric statesman and archaeologist Max von Oppenheim, who instilled in Prüfer anti-British ideology, and a strategy of sabotage against British rule in Egypt. Until 1919 he was in Cairo and Constantinople. In 1928 he wrote an introductory level textbook on Egyptian Arabic.
During the first two years of First World War, he ran Germany's espionage, propaganda and sabotage operations in the Ottoman territories of Palestine, Lebanon and Syria in preparation for the two Turco-German attacks on the Suez Canal in Sinai in 1915 and 1916. During the summer of 1916, he served as an aerial intelligence observer with the German air unit Fliegerabteilung (Flight Detachment) 300 in southern Palestine and Sinai. His two years of service left him in ill health, so he returned to Berlin in September 1916, after which he returned to Constantinople in April 1917 as head of Germany's propaganda operation in the Middle East. He finished out the war as the government minder for Abbas II of Egypt, that country's former khedive, or ruler, during the latter's visit to Germany and Belgium.
From 1926-27 he was posted in Tbilisi.
From 1930 to 1936 Prüfer worked for the government administration in Berlin as Deputy Head of Anglo-America and the Orient. From 1936 to 1939, he was head of the Foreign Office on Wilhelmstrasse. In December 1937 he joined the Nazi Party, and was tasked with removing officials with Jewish ancestry and wives. Early in the Second World War, Prüfer was sent to Brazil to confer with President Getúlio Vargas. By mid-1943 he had returned to the Reich and was promoted to head of the Oriental Department of the Ministry of Foreign Affairs, and directly oversaw the Grand Mufti of Jerusalem Haj Amin al-Husseini. In September 1943 Prüfer retired with his family to Switzerland.
References
Maria Keipert (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871–1945. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 3: Gerhard Keiper, Martin Kröger: L–R. Schöningh, Paderborn u. a. 2008, .
Donald M. McKale, Rewriting History: The Original & Revised World War II Diaries of Curt Prüfer, Nazi Diplomat. Kent State University Press, Ohio 1989.
Donald M. McKale, Curt Prüfer: German Diplomat from the Kaiser to Hitler. Kent State University Press, Ohio 1987,
Kevin Morrow (ed.): Germany's Covert War in the Middle East: Espionage, Propaganda and Diplomacy in World War I. I.B. Taurus, London, UK, 2018.
External links
1881 births
1959 deaths
German diplomats
University of Erlangen-Nuremberg alumni
ადრიანე VI

ადრიანე VI (ერისკაცობაში ადრიან ფლორენსზოონ ბუიენსი; დ. 2 მარტი 1459 — გ. 14 სექტემბერი 1523) — გერმანელი რომის პაპი 1522–1523 წლებში.
ადრიანე ბუიენსი დაიბადა 1459 წლის 2 მარტს უტრეხტში (ნიდერლანდები), ღარიბ ოჯახში.
იმპერატორმა მაქსიმილიან I-მა მას დაავალა აღეზარდა მისი შვილიშვილი, მომავალი იმპერატორი კარლ V. 1516 წელს ადრიანმა დაიკავა ესპანეთის კო-რეგენტის თანამდებობა და მიიღო კარდინალის წოდება.
იხილეთ აგრეთვე
გერმანელი პაპების სია
ლიტერატურა
უნივერსალური ენციკლოპედიური ცნობარი, ტ. 2, თბ. 2008 წ. გვ. 245-246
რომის პაპები
დაბადებული 2 მარტი
დაბადებული 1459
გარდაცვლილი 14 სექტემბერი
გარდაცვლილი 1523
გერმანელი პაპები
ესპანეთის რეგენტები
მელანიასეული

მელანიასეული — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, თხელი. მარცვალი საშუალო ზომის, მომრგვალო, შავი ფერის. კანი საკმაოდ უხეშია, ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი წვნიანი და მდნარია. მტევნის საშუალო წონა 150 გრამია. ვაზი მცირემოსავლიანია.
მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 236
იმერეთის ვაზის ჯიშები
ვაზის წითელყურძნიანი საღვინე ქართული ჯიშები
Pityusic Islands

Pityusic Islands
The Pityusic Islands, often referenced simply as the Pityuses (from the Greek πιτύα pitýa, pine tree), or commonly but informally (and ambiguously) as the Pine Islands, is the name given collectively to the Balearic Islands of Ibiza (Catalan: Eivissa), Formentera, S'Espalmador and other small islets in the Mediterranean Sea.
Geography
The islands are situated approximately southwest of the island of Majorca, and approximately east of the Cap de la Nau in the Iberian Peninsula.
History
The first known name of the islands was the Ancient Greek geonym Πιτυοῦσσαι Pityûssai ("covered in pine trees").
From about 200 BCE, the islands were used as a base by Cilician pirates. They and a renegade Roman general, Quintus Sertorius, who had formed an alliance with the pirates, were driven out by a large Roman fleet, commanded by Caius Annius Luscus.
The two largest of the islands, under the names Ebyssus (Ibiza) and Ophiusis (Formentera), were listed in Claudius Ptolemy's Geography (2nd century CE). Ptolemy noted that Ebyssus had a town by the same name.
Administration
The Pine Islands are sometimes grouped together as part of the Balearic Islands, or else considered separate with the Balearics proper being Mallorca and Menorca (which together with their islets form the Gymnesian Islands). Politically, they are part of the autonomous community of the Balearic Islands.
Initially, they were administratively part of the same insular council (of Ibiza and Formentera), but since 2007 they are now separated between the insular council of Ibiza and the insular council of Formentera (each one is also assimilated to a single comarca), which are two of the four main administrative subdivisions of the province (and autonomous community) of the Balearic Islands.
Gallery
Flags and coats of arms
See also
Gymnesian Islands (Illes Gimnèsies)
Further reading
External links
Islands of the Balearic Islands
მოთემე

მოთემე — თემის კაცი, რომელსაც ძველ საქართველოში სასამართლო იყენებდა რაიმე გარემოების გამოსაღკვევად. მოთემეს ევალებოდა აგრეთვე ნაკლებმნიშვნელოვანი დავა-საჩივრების „გარიგება“. საფიქრებელია, რომ მოთემე იგივე ადგილობრივი (უპირატესად მომრიგებელი) მოსამართლე იყო, რომელსაც სოფელი გარკვეული ვადით ირჩევდა. ასეთ მოსამართლეს „სოფლის კაცს“, „ხევის კაცს“ და „ბჭესაც“ უწოდებდნენ.
ლიტერატურა
კეკელია მ., სასამართლო ორგანიზაცია და პროცესი საქართველოში რუსეთთან შეერთების წინ, ტ. 1, თბ., 1970, გვ. 243-252;
კეცხოველი ნ., ხევისკაცობა, «საბჭოთა სამართალი», 1975, № 2;
ძველი ქართული სამართალი
3-D The Catalogue

3-D The Catalogue is the second official live album and most recent release by German electronic music band Kraftwerk. It was released on 26 May 2017 and was released on several formats, including a four-disc Blu-ray box set, an eight-disc CD box set and a nine-disc vinyl box set. It consists of live versions of every studio album Kraftwerk song from Autobahn (1974) to Tour de France Soundtracks (2003). The performances were recorded between April 2012 and October 2016 at venues around the world. The album was nominated for Best Surround Sound Album and won Best Dance/Electronic Album at the 60th Annual Grammy Awards, marking the band's first Grammy win.
Contents
According to the liner notes, the album documents Kraftwerk's 1 2 3 4 5 6 7 8 tour at various museums and concert halls around the world:
Museum of Modern Art in New York City (9–17 April 2012)
Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen in Düsseldorf (11–20 January 2013)
Tate Modern in London (6–14 February 2013)
Akasaka Blitz in Tokyo (8–16 May 2013)
Sydney Opera House (24–27 May 2013)
Walt Disney Concert Hall in Los Angeles (18–21 March 2014)
Burgtheater in Vienna (15–18 May 2014)
Fondation Louis Vuitton in Paris (6–14 November 2014)
Neue Nationalgalerie in Berlin (6-13 January 2015)
Paradiso in Amsterdam (16–23 January 2015)
DR Koncerthuset in Copenhagen (26 February – 1 March 2015)
Oslo Opera House (4–7 August 2016)
Guggenheim Museum Bilbao (7–14 October 2016)
Track listing
CD
Awards and achievements
Grammy Awards
|-
| rowspan="2"| 2018
| rowspan="2"| 3-D The Catalogue
| Best Dance/Electronic Album
|
|-
| Best Surround Sound Album
|
|}
Charts
Weekly charts
Year-end charts
References
2017 live albums
Kling Klang Studio albums
Kraftwerk live albums
Parlophone live albums
Grammy Award for Best Dance/Electronica Album