PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბაჰარლი (ტომი)

ბაჰარლი (ტომი)
ბაჰარლი — აზერბაიჯანელთა ეთნოგრაფიული ჯგუფი, რომლებიც ძირითადად ცხოვრობენ აზერბაიჯანში და ფარსის, კერმანისა და ხორასანის ოსტანებში ირანში. ისინი საუბრობენ აზერბაიჯანული ენის ერთ-ერთ სამხრეთ დიალექტზე.
ისტორია
ტომის სახელწოდება უკავშირდება ტოპონიმ „ბაჰარს“ ჰამადანის მახლობლად არებულ ადგილს. ეს იყო ოღუზ-ივების ტომის ცენტრი. ბაჰარლის ეთნიკური ჯგუფი წარმოიშვა ივეს ტომისგან, რომელიც წარმოადგენდა ოღუზურ-თურქმენულ ტომს. ბაჰარლი იყო ყიზილბაშთა ერთ-ერთი ტომი.
ყარა ყოიუნლუს დროს ბაჰარლის ტომი ცხოვრობდა ჰამადანის მიდამოებში. აღმოსავლეთმცოდნე ვლადიმერ მინორსკი გამოთქვამდა ვარაუდს, რომ ტომის სახელი მომდინარეობდა ბაჰარის ციხის სახელიდან, რომელიც მდებარეობს ჰამადანიდან ჩრდილო-დასავლეთით 14 კილომეტრში. მაგრამ ფაქტი, რომ ტომი სახელად ბაჰარლი არსებობდა ცენტრალურ ანატოლიაში მე-18 საუკუნეში, ვარაუდობს, რომ ტომის ის ნაწილი დარჩა, როცა ირანიდან ბაჰარლის წინაპრები ჰამადანში გადავიდნენ. შესაბამისად ტომის ეს სახელწოდება უკვე არსებობდა ამ მოვლენამდე.
არსებობს ვარაუდი, რომ ბაჰარლის ტომი შეუერთდა ყარა ყოიუნლუს ტომობრივ კონფედერაციას მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ეს უკანასკნელი უკვე ჩამოყალიბდა, სავარაუდოდ, 1408 წელს ყარა იუსუფის მიერ ჰამადანის დაპყრობის შემდეგ, ბაჰარლის ლიდერებმა მიაღწიეს გარკვეულ პოპულარობას. იმ დროს ტომის მეთაური იყო ალი შაქარ-ბეკი ბალალის კლანიდან.
ალი შაქარ-ბეკის ვაჟი, პირალი-ბეკი (შირალი ბეკსაც უწოდებენ), ბაჰარლის ტომის წინამძღოლი გახდა. ჯეჰანშაჰის ერთ-ერთი ოფიცერი იყო. ხოლო პირალი-ბეკის მემკვიდრე ხორასანში ბაჰარლის მეთაურად გახდა მისი ვაჟი ჯანალი ბეკი.
ყარა ყოიუნლუს იმპერიის დაშლის შემდგომ პერიოდში, დასავლეთ ირანში დარჩენილი ბაჰარლის ტომი ყარა ყოიუნლუს რამდენიმე სხვა ტომთან ერთად თანდათან აზერბაიჯანში დასახლდნენ. მათ შორის იყო ჰასან-ბეკ შაქაროღლუ, აყ-ყოიუნლუს მმართველის ალვენდ მირზას მოკავშირე. აღსანიშნავია, რომ ბაჰარლი არ თამაშობდა მნიშვნელოვან როლს სეფიანთა პერიოდში. ჰასან ბეკ რუმლუ ახსენებს იმ პერიოდის მხოლოდ ორ ცნობილ ბაჰარლის ტომის წარმომადგენელს, კერძოდ მუჰამედ ბაჰარლის, რომელიც იყო ბალხის ციხესიმაგრის მეთაური 1516 წელს, და ველი ბეკ ბაჰარლი, რომელიც სხვა მრავალ ყიზილბაშ ლიდერებთან ერთად მხარს უჭერდა ისმაილ II-ს ტახტზე ასასვლელად შაჰ თამაზ I-ის გარდაცვალების შემდეგ 1576 წელს.
განსახლება
ბაჰარლი ცხოვრობს ირანის გეოგრაფიული ოლქის სამხრეთ აზერბაიჯანის პროვინციებში ფარსში, კერმანსა და ხორასანში.
თურქეთში, დიარბაქირის პროვინციაში არის სოფელი ბაჰარლი. ბაჰარლი ცხოვრობდა შუშისა და ზანგეზურის რაიონებში.
1860-იან წლებამდე ფარსში დასახლებული ბაჰარლის ტომი სრულიად მომთაბარე იყო. 1912 წელს ბაჰარლის 2500 ოჯახი ცხოვრობდა, რომელთა ნახევარი ცხოვრობდა სამხრეთ აზერბაიჯანში, ხოლო მეორე ნახევარი ფარსში. 1933 წელს ფარსის ბაჰარლი შედგებოდა 8000 ოჯახისაგან, რომლებიც ქმნიდნენ ოც კლანს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ბაჰარლი სრულიად მკვიდრი მოსახლეობა გახდა და მთელი წლის განმავლობაში ცხოვრობდა დარაბას რეგიონში, ფასარუდის, ჰოსუიასა და კარიატ ალ-ხაირის ქვერაიონებში. ოლივერ გაროდი, ბრიტანელი ექიმი, რომელიც ომის ბოლოს ეწვია ფარსს, აღნიშნა: „ბაჰარლი, ოდესღაც საუკეთესო მხედრები და აღმოსავლეთ ფარსის ყველაზე საშიში მეომრები და ბანდიტები იყვნენ. სამწუხაროდ, გადაგვარდნენ მალარიისა და დაგროვილი სიბინძურისგან გამოწვეული დაავადებების შედეგად“. 1957 წლისთვის ტომის მოსახლეობა 4000 კაცამდე შემცირდა.
სქოლიო
თურქულენოვანი ხალხები
ირანის ეთნიკური ჯგუფები
ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი

ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი, ეოკ (ინგლ. „NOC“) — საერთაშორისო ოლიმპიური მოძრაობის მონაწილე ქვეყნის ექსკლუზიური წარმომადგენლობითი ორგანიზაცია, რომლის დანიშნულებაა ოლიმპიური ქარტიის საფუძველზე უზრუნველყოს ოლიმპიური მოძრაობის განვითარება, ხელშეწყობა და დაცვა ეოკ-ის ქვეყნებში. ესა თუ ის ქვეყანა ოლიმპიურ თამაშებზე დაიშვება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც მისი ეოკ ოფიციალურად აღიარებულია საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ (IOP).
ეოკ-ის აღიარებისთვის მის შემადგენლობაში უნდა იყოს გაერთიანებული მინიმუმ 5 ეროვნული ფედერაცია, რომლებიც თავის მხრივ გაწევრიანებული უნდა იყონ საერთაშორისო ფედერაციებში, რომლებიც ხელმძღვანელობენ ოლიმპიური თამაშების პროგრამაში შესულ სპორტის სახეობებს.
თითოეული ეოკ წარმოდგენილია შესაბამის საკონტინენტო ასოციაციაში (ANOC):
ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტები, წელიწადში ორჯერ მაინც იკრიბებიან ასოციაციის ფარგლებში გამოცდილების გაზიარების და საერთაშორისო ოლიმპიურ მოძრაობაში თავიანთი მოქმედებებისკორდინაციის მიზნით.
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი;
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტი
ოლიმპიური თამაშები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტი
Sour Milk Sea

Sour Milk Sea
— ჯეკი ლომექსის მიერ შესრულებული სიმღერა, რომელიც მას ჯორჯ ჰარისონის მიერ გადაეცა. სიმღერა ჯორჯმა 1968 წელს დაწერა.
ფრედი მერკურის ერთ-ერთ პირველ ჯგუფს სახელწოდება ამ სიმღერის მიხედვით დაერქვა.
რესურსები ინტერნეტში
The Beatles Bible - ინფორმაცია ჩანაწერებზე
სქოლიო
The Beatles-ის სიმღერები
1968 წლის სიმღერები
ლავრენტი არდაზიანი

ლავრენტი არდაზიანი
ლავრენტი პეტრეს ძე არდაზიანი (დ. 1815, თბილისი ― გ. 13 იანვარი [ძვ. სტ. 1 იანვარი], 1870, იქვე) — ქართველი მწერალი, ქართული კრიტიკული რეალიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
არდაზიანის მამა, დეკანოზი პეტრე, და დედა, სოფიო, განათლებული და ქართული მწერლობის მოყვარული პირები იყვნენ. არდაზიანმა დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია (1837). 1846 წლიდან მსახურობდა საქართველო-იმერეთის გუბერნიასაქართველო-იმერეთის გუბერნიის სამმართველოში, „ამიერკავკასიის პრიკაზში“, გენერალურ-გუბერნატორის კანცელარიაში, თბილისის საოლქო სასამართლოში და სხვა.
სამწერლო ასპარეზზე არდაზიანი გამოვიდა შექსპირის „ჰამლეტის“ პროზაული თარგმანით („ცისკარი, 1858“) და მალე „ცისკრის“ წამყვანი თანამშრომელი გახდა. არდაზიანმა ადრევე გამოამჟღავნა ცხოვრების მოვლენების შეცნობის უნარი (ლექსი „ფულები“ — „ცისკარი“, 1859), ხოლო ცნობილ რომანში „სოლომონ ისაკიჩ მეჯღანუაშვილი“ („ცისკარი“, 1861) დამაჯერებლად ასახა ძველი სოციალური ყოფის და ბურჟუაზიული ურთიერთობების დამკვიდრების გარდაუვალობა საქართველოში. თუმცა მწერალი ლიბერალური თავადაზნაურობის პოზიციებზე იდგა, მისი რომანის წარმატება თავად-აზნაურთა რომანტიკულმა სახეებმა კი არ განაპირობა, არამედ სავაჭრო ბურჟუაზიის წარმომადგენლის - მეჯღანუაშვილის ცხოვრებისა და ფსიქოლოგიის დაკვირვებულმა, რეალისტურმა ანალიზმა. ბატონყმური ურთიერთობის დრომოჭმულობა არდაზიანმა გვიჩვენა რომანში „მორჩილი“ („ცისკარი“,1862).
იმდროინდელი ქართული ჟურნალისტიკის საყურადღებო მოვლენა იყო არდაზიანის პუბლიცისტური და კრიტიკული წერილები: „Белый обзор 12 книжек журнала „Заря“. С января по декабрь 1858 г. ნ. ბერძენოვისა“ („ცისკარი“, 1859), „პასუხი უ. ბერძენოვის პასუხისგებაზე“ („ცისკარი“, 1859), „ორიოდე სიტყვა შესახებ თერგდალეულის სტატიისა“ („ცისკარი“, 1863). ამ წერილებში არდაზიანმა პირველმა მიაქცია ყურადღბა ქართული პროზის ჩამორჩენის მიზეზებს, შეეხო სამწერლო ენის სასაუბრო ენასთან დაახლოების აუცილებლობას. მხატვრულ ნარკვევში „მოგზაურობა ტფილისის ტროტუარზედ“ („ცისკარი“, 1862) არდაზიანმა ამხილა ტრაბახა დილეტანტები, „ცრუგანათლებულნი“. არდაზიანის ფსევდონიმების „ბიძია თონიკე“, „ალექსი ელბაკიძე“.
თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.
ლიტერატურა
გამეზარდაშვილი დ., ნარკვევები ქართული რეალიზმის ისტორიიდან, ტ. 1, თბ., 1953;
გაჩეჩილაძე ა., ნარკვევები XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის ისტორიიდან, ტ. 1, თბ., 1952;
კოტეტიშვილი ვ., ქართული ლიტერატურის ისტორია (XIX ს.), თბ., 1959;
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი მწერლები
ქართველი ჟურნალისტები
დაბადებული 1815
გარდაცვლილი 1870
გარდაცვლილი 13 იანვარი
თბილისის ფოლკლორული საღამოები

თბილისის ფოლკლორული საღამოები — ხალხური პოეზიის საღამოები, რამაც დასაბადი მისცა ფართო ეროვნულ მოძრაობას ღვენი ქვეყნის კულტურულ ცხოვრებაში, პირველი ასეთი საღამო გაიმართა თბილისში, ფილარმონიის დიდ საკონცერტო დარბაზში, 1979 წლის 14 აპრილს ქართველი ახალგაზრდობის მიერ ქართული ენის სახელმწიფოებრივი სტატუსის დაცვის დღესასწაულის წლისთავზე, ფილოლოგების ვ. კოტეტიშვილისა და ა. ჭინჭარაულის, მხატვარ თ. მირზაშვილი და ფილარმონიის იმჟამინდელი დირექტორი დ. კიტიას თაოსნობით. საღამო ჭეშმარიტ სახელმწიფო დღესასწაულად გადაიქცა, რაც დიდად განაპირობა ცოდნამ, გემოვნებამ, იუმოორმა და უშუალობამ, რომლითაც საღამოს უძღვებოდნენ ე. კოტეტიშვილი და ა. ჭინჭარაული. ფოლკლორული საღამოებმა ჩვენს საზოგადოებას შეახსენა მრავალსაუკუნოვანი კულტურის ფესვები. ტელევიზიაში საგანგებოდ შეიქმნა ხალხური შემოქმედების მთავარი რედაქცია, რამაც ღირსეულად იკისტრა ამ მოვლენის გაშუქება და გაძღოლა.
ფოლკლორული საღამოები თბილისში ტარდებოდა ყოველ წელს, 1983-იდან კი თბილისიდან გადაინაცვლა საქართველოს სხვა ქალაქებში, რაიონულ ცენტრებში, სოფლებში, სადაც "სცენა ირთვებოდა ძველი ხალიჩა-ფარდაგებით, მოჩუქურთმებული საკარცხულებით, თიხისა და სპილკენძის ჭურჭლით, ძველი სამეურნეო იარაღებით. სხვენებიდან ჩამოალაგეს დამტვერილ-დააბლადებული ჯარა და ყდანი, გობი თუ ვარცლი, გარა თუ საბეჭველი. ისევ გაიმართა საქსოვი დაზგები და აბრუნდა მეთუნეთა ჩარხები. ყელი მოიღერეს დოქებმა და ხელადებმა, კოკებმა და ჭინჭილები; ჩამოწკრივდნენ დერგები და ქოთნები.
ფოლკლორული საღამოებმა გამოავლინა ბევრი ნიჭიერი შემოქმედი და ბიძგი მისცა ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების მივიწყებული დარგების აღდგენა-განვითარებას.
ლიტერატურა
ენციკლოპედია თბილისი, თბ., 2002, გვ. 874.
თბილისი
პორტუ-ვალტერი

პორტუ-ვალტერი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, აკრის შტატში. მიეკუთვნება ვადი-დუ-აკრის მეზორეგიონს.
2007 წლის მონაცემებით, 8 170 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 6 136 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.3 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
Resultado para prefeito nas eleições 2012 em todo o Acre.
აკრის შტატის მუნიციპალიტეტები
ნარშავი

ნარშავი — ეკლიანი ბალახოვანი მცენარეების გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა.
ცნობილია 120-მდე სახეობა, რომელიც გავრცელებულია ევრაზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. საქართველოში 9-მდე სახეობაა. უმრავლესობა იზრდება მთის შუა სარტყლამდე; თითო-ოროლა ალპურსაც აღწევს; 3 სახეობა კავკასიის ენდემია.
ნარშავის თითქმის ყველა სახეობა თაფლოვანია, ზოგი კი მინდვრის სარეველაა.
ლიტერატურა
რთულყვავილოვანნი
ბორნოსის ბრძოლა (1811)

ბორნოსის ბრძოლა (1811) — 1811 წლის 5 ნოემბერს ბორნოსის ბრძოლაში ესპანურმა ძალებმა ფრანსისკო ბალესტეროსის მეთაურობით შეუტიეს საფრანგეთის იმპერიის კოლონას, რომელსაც ჟან-ბატისტ პიერ დე სემელე მეთაურობდა. ეს ბრძოლა იყო უფრო დიდი ოპერაციის ნაწილი, რომელშიც ფრანგები ცდილობდნენ ბალესტეროსის ხაფანგში ჩაგდებას, მაგრამ მათ ეს ვერ შეძლეს. სამაგიეროდ, ესპანელმა გენერალმა ერთ-ერთ ფრანგულ სვეტს დაარტყა. ფრანგები გადაურჩნენ კატასტროფას, როდესაც ისინი იბრძოდნენ, მაგრამ საფრანგეთის მოკავშირე ესპანეთის ბატალიონი ან დანებდა ან სხვის მხარეს გადავიდა. ბორნოსი არის დაახლოებით 40 მილი (64 კმ) ხერეს-დე-ლა-ფრონტერას ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ბრძოლა მოხდა ნახევარკუნძულის ომის დროს, იგი არის ნაპოლეონის ომების ნაწილი.
წინა მოვლენები
1811 წლის შემოდგომაზე ბრიტანეთის საზღვაო ფლოტმა ფრანსისკო ბალესტეროსი და მცირე ჯარი ალგესირასში გადაიყვანა. ესპანეთის არმია კიდევ მრავალ შეტევაზე გაემართა. ფრანგი სარდალი ანდალუსიაში, მარშალი ნიკოლა ჟან დე დიე სულტი გააღიზიანა ბალესტეროსის მიერ მისი ტერიტორიის მუდმივი დარბევით და მან გადაწყვიტა დაეჭირა ჭკვიანი ესპანელი გენერალი.
ბრძოლა
ბალესტეროსის ხაფანგში სულტმა თავისი ჯარი განალაგა სამ სვეტად, ჯარები იყვნენ დივიზიის გენერალ ნიკოლას გოდინოტის, პიერ ბარუას და ბრიგადის გენერალი ჟან-ბატისტ პიერ დე სემელიეს მეთაურობის ქვეშ. 1811 წლის ივლისში გოდინოტი მეთაურობდა I კორპუსის მე-2 დივიზიას. 8133 კაცით, რომლებიც გადანაწილებულები იყვნენ 13 ბატალიონში. გოდინოტი გაემგზავრა სევილიიდან, ხოლო ბარუამ და სემელემ დატოვეს კადისის ალყა. ბალესტეროსმა გაიგო ფრანგული ძალების შეკრებაზე და სამხრეთით გიბრალტარისკენ გაემართა, სადაც
მან თავშესაფარი იპოვა. 14 ოქტომბერს გიბრალტარში 10000 ფრანგი ჯარისკაცი ჩავიდა. ალყისთვის საჭირო მარაგის არქონის გამო, ფრანგებმა მეორე დღეს უკან დაიხიეს.
გოდინოტმა სცადა ლაშქრობა ტარიფაზე, მაგრამ მისი ჯარები დაიბომბა ბრიტანული ხომალდების მიერ, მაშინ როდესაც ისინი სანაპირო გზაზე მიდიოდნენ. ამ ფაქტის შემდეგ მან უარი თქვა ახალ მცდელობაზე და ის სევილიაში გავიდა. ოპერაციის წარუმატებლობაში ბრალდებულმა გოდინოტმა მოგვიანებით თავი მოიკლა. 5 ნოემბერს ბალესტეროსი გაემართა ბორნოსში, სადაც მან გააოცა სემელი, რომელიც მეთაურობდა არმიას, სახელად მეთექვსმეტე ნათება, მასში შედიოდა 1500 მსუბუქი ქვეითი და საფრანგეთის მოკავშირე იურამენტადოსის ბატალიონი. სემელემ და მეთექვსმეტე არმიამ გაწყვიტეს გზა ხაფანგიდან, მაგრამ იურამენტადოსი ან დანებდა ან მასობრივად დაშორდნენ ბრძოლის დროს. მეთექვსმეტე ნათებამ ბრძოლაში 100 კაციანი მსხვერპლი განიცადა. სემელი 2300 კაცს მეთაურობდა, მათ შორის იყვნენ 1500 ფრანგი და სავარაუდოდ დაკარგული იურამენტადოსის ბატალიონი 800 კაცს ითვლიდა. ბალესტეროსი ხელმძღვანელობდა ძალას, რომელიც შედგებოდა როგორც რეგულარული, ისე არარეგულარული ელემენტებისაგან. ესპანეთის ძალები და მსხვერპლი მოქმედებაში არ იყო მოცემული.
ბორნოსის მეორე ბრძოლა
ბორნოსის მეორე ბრძოლა გაიმართა 1812 წლის 31 მაისს, როდესაც ბალესტეროსმა გააოცა ნიკოლას ფრანსუა კონრუს ჯარები ქალაქში. რიცხობრივად უპირატესმა ფრანგებმა ეფექტურად იბრძოლეს და ესპანეთის ჯარები სერიოზული დანაკარგებით განდევნეს.
ლიტერატურა
სქოლიო
ნაპოლეონის ომების ბრძოლები
ესპანეთის ბრძოლები
ბრძოლები
NGC 7275

NGC 7275 — გალაქტიკა პეგასის თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1863 წლის 9 სექტემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
პეგასის თანავარსკვლავედი
სალვადორ მაჩადო

სალვადორ მაჩადო ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 23-ე პრეზიდენტი კონსერვატორთა რიგებიდან.
ნიკარაგუის პრეზიდენტები
თომას კენილი

თომას კენილი
თომას მაიკლ კენილი (დ. 7 ოქტომბერი, 1935) — ავსტრალიელი რომანისტი, დრამატურგი და ესეისტი. ცნობილია ბიოგრაფიული რომანით „შინდლერის კიდობანი“, რომელიც ჰოლოკოსტის პერიოდში ოსკარ შინდლერის მიერ ებრაელთა გადარჩენის შესახებ მოგვითხრობს. რომანისთვის ავტორმა 1982 წელს ბუკერის პრემია მიიღო. 1993 წელს წიგნის მიხედვით სტივენ სპილბერგმა გადაიღო ფილმი „შინდლერის სია“, რომელმაც მიიღო ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
Tom Keneally at Random House Australia
თომას კენილის ცხოვრება და შემოქმედება
Tom Keneally Centre
Australian Republic Movement
Ross Sea Reprise
1983, 1989, 1991, 1993 RealAudio interviews with Thomas Keneally at Wired for Books.org
Radio interview with Michael Silverblatt
სქოლიო
დაბადებული 7 ოქტომბერი
დაბადებული 1935
ავსტრალიელი მწერლები
ავსტრალიელი რესპუბლიკელები
ლიტერატურის სამეფო საზოგადოების წევრები
Logie Awards-ის მფლობელები
რომის კათოლიკური ეკლესიის მწერლები
წაღვლის მესამე სამაროვანი

წაღვლის მესამე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ წაღვლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ორ კილომეტრზე, მდინარე წაღვლურის მარცხენა ნაპირზე, ადგილ მიქელაანთ ვენახებში. თარიღდება შუა ბრინჯაოს ხანიდან გვიანდელზე გარდამავალი პერიოდით და გვიანდელი ბრინჯაოს ხანით.
გაითხარა 93 სამარხი, რომელთა უმრავლესობა ინჰუმაციურია, არის კენოტაფიც. ინჰუმაციური სამარხებიდან ერთ-ერთში დაკრძალულია ორი მიცვალებული, ხოლო დანარჩენი ინდივიდუალურია. მიცვალებულები დამარხულია მარჯვენა ან მარცხენა გვერდზე, ხელფეხმოხრილი, თავით ჩრდილოეთის ან სამხრეთისაკენ.
აღმოჩენილია ბრინჯაოს 4 სატევარი, 8 შუბისპირი, ობსიდიანის 14 ისრისპირი, ბრინჯაოს 100 საკინძი, 50 საკინი, 12 სამაჯური, რამდენიმე ასეული სარდიონის, ანთიმონის, პასტისა და სხვა მასალის მძივები; 332 თიხის ჭურჭელი, რომელიც დამზადებულია წვრილმინარევიანი თიხისაგან, აქვს მეტნაკლებად ფხვნადი კეცი, შავპრიალა ზედაპირი და რუხი-მოწითალო შიდა მხარე. არის დიდი და საშუალო ზომის დერგები, ქოთნები, კოჭობები, ღრმა ცალყურა ბადიები, ყურიანი და უყურო სასმისები.
შუა ბრინჯაოს მიწურულის და გვიანდელი ბრინჯაოს ხანაზე გარდამავალი პერიოდის ინვენტარი თითქმის ერთმანეთის მსგავსია. ჭურჭელი დამზადებულია ცუდად გარჩეული თიხისაგან, გამომწვარია რუხ-მოწითალოდ და დაღარულია უსისტემოდ, რაც დამახასიათებელია გარდამავალი პერიოდისათვის. მოპოვებული მასალა ინახება ხაშურის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
ლიტერატურა
ხაშურის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მოსკოვის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (იზმაილოვო)

მოსკოვის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (იზმაილოვო)
მოსკოვის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის იზმაილოვოს რაიონში. აგებულია 1671-1679 წლებში.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის კვართის სახელზე.
ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.
ისტორია
ღვთისმშობლის კვართის ტაძრის ადგილზე ჯერ კიდევ XV-XVI საუკუნეებში იდგა ხის ტაძარი. სავარაუდოდ, იგი დაიწვა ყირიმის ხანის დევლეთ I გირეის თავდასხმის დროს. ახალი ხის ტაძარი ააგო ბოიარინმა ნიკიტა რომანოვმა 1610-იანი წლების დასასრულს და 1620-იანი წლების დასაწყისში.
ქვისგან აგებული ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია შენდებოდა სამეფო მამულში, იზმაილოვოში მეფეების ალექსი მიხეილის ძისა და თევდორე ალექსის ძის მეფობის პერიოდში. ტაძარი ააშენეს კოსტრომელმა ხელოსნებმა, ძმებმა მედვედევებმა. ტაძრის კურთხევა შედგა 1679 წელს პატრიარქ იოაკიმეს ხელმძღვანელობითა და მეფე თედორე III-ის მონაწილეობით. სამნავიანი ნაგებობა აგებული იყო აგურისაგან. ცენტრალური გუმბათის დიამეტრი 8,5 მეტრი იყო.
1812 წლის ფრანგთა თავდასხმის შემდეგ ტაძარი ძლიერ დაზარალდა. ამავე წელს ტაძართან ააგეს სათნოების სახლი სამამულო ომის ინვალიდებისათვის. 1840 წელს გაარემონტეს კანკელი. 1854-1922 წლებში იზმაილოვოს ტაძარში ინახებოდა იერუსალიმის ხატი.
საბჭოთა პერიოდში, 1918 წელს, ტაძარი დახურეს სათნოების სახლთან ერთად. 1928 წლიდან ტაძრის შენობაში განათავსეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის არქივი, რამდენიმე ძვირფასი ხატი დაიკარგა. შემდეგ ეკლესიის შენობაში განთავსეს ხილის საწყობი, კანკელის კონსტრუქცია განადგურდა, შედარებით დიდ ხატებს იყენებდნენ ხილის დასაწყობად. 1970-1980 წლებში ტაძარში განთავსებული იყო „ინფორმელექტროს“ საწყობი, შემდეგ კი ინტერიერის რესტავრაციია მოხდა და მას გამოიყენებდნენ, როგორც საკონცერტო დარბაზს.
ტაძარი კვლავ ამოქმედდა 1990-იან წლებში და დააბრუნეს საბჭოთა პერიოდს გადარჩენილი ხატები. 2001-2002 წლებში დააყენეს ახალი კანკელი. ტაძრის წინამძღვარია ვლადიმირ (ბუშუევი).
გალერეა
ლიტერატურა
Памятники архитектуры Москвы, состоящие под государственной охраной. — Москва, 1980.
რესურსები ინტერნეტში
Официальный сайт храма Покрова Пресвятой Богородицы в Измайлове
История храма на hramy.ru
Покровский храм на russian-church.ru
Покровский храм на sobory.ru
სქოლიო
მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მოსკოვის ტაძრები
რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები მოსკოვში
ვილია-გარსონი

ვილია-გარსონი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, პუტუმაიოს დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20.885 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1.250 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პუტუმაიოს დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
statoids.com-ის მონაცემები
კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები
პუტუმაიოს დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
პარაფილური ინფანტილიზმი

პარაფილური ინფანტილიზმი — პარაფილიის სახეობაა, რომლის დროსაც ადამიანი სექსუალურ აღგზნებას განიცდის მაშინ, როდესაც ბავშვის საფენები აცვია და ბავშვივით ან ჩვილივით ეპყრობიან. ადამიანს, რომელსაც ბავშვის როლი სექსუალურად აღაგზნებს, „ზრდასრული ბავშვი“ ეწოდება (ზბ). ზრდასრულ ბავშვებს შორის, ყოველი მესამედან ერთი „ბავშვის საფენების მოყვარულია“ (სმ). მათ, ზოგადად, „ზბ/სმ“-ს სახელით მოიხსენიებენ. ასეთი მამაკაცების უმეტესობა ჰეტეროსექსუალია.
პარაფილიები
Kangarli

Kangarli, or variants, may refer to:
Places
Kangarli District, Nakhchivan, Azerbaijan, named after the Kangarli tribe
Maku Khanate, or Kangarli Khanate, that once ruled the area
Kəngərli, Agdam, Azerbaijan
Kəngərli, Tartar, Azerbaijan
Kengerli, Kızıltepe, Turkey
Kengerli, Sur, Diyabekir, Turkey
People
Abbas Qoli Khan Kangarli (died 1810), ruler of the Nakhichevan Khanate in Afsharid Iran
Bahruz Kangarli (1892–1922), Azerbaijani artist
Haji Khan Kangarli (1765—1769), second khan of the Nakhichevan Khanate
Karim Khan Kangarli, last khan of the Nakhichevan khanate
Mahammad Kangarli, Azerbaijani doctor
See also
Kangrali (disambiguation)
Kangarlu (disambiguation)
Bala Kəngərli (disambiguation)
ბოტსვანის გეოგრაფია

ბოტსვანის გეოგრაფია
ბოტსვანის რესპუბლიკა — სახელმწიფო სამხრეთ აფრიკაში. რომლის ფართობია 600 370 კმ².
სახელმწიფო საზღვრის საერთო სიგრძე შეადგენს 4013 კმ-ს. სასაზღვრო ზოლი ნამიბიასთან 1360 კმ სიგრძისაა, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკასთან — 1840 კმ-ის, ხოლო ზიმბაბვესთან — 813 კმ-ის.
ქვეყნის დიდ ნაწილს იკავებს კალაჰარის მშრალი უდაბნო. საშუალო სიმაღლე 800—1000 მეტრია, რომელიც დასავლეთით 1200 მეტრამდე აღწევს. რელიეფი ძირითადად ვაკეა, აღმოსავლეთისკენ კი შედარებით გორაკბორცვული. ქვეყნის დიდი ნაწილი დაფარული ქვიშიანი დიუნებითა და ბარხანებით, რომელთა სიმაღლეც სამხრეთით 4-5 მეტრია და ჩრდილოეთით 30 მეტრსაც აღწევს.
მდინარეები
ბოტსვანის უდიდესი მდინარეა ოკავანგო. ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით იგი მდორედ მიედინება და შიდაკონტინენტურ დელტას ქმნის (ფართობი დაახლოებით 16 ათასი კმ²-ა). ოკავანგოს დელტაში რამდენიმე ტბაა, მათ შორის უდიდესია ნგამი.
ქვეყნის სამხრეთ აღმოსავლეთით მდინარე ლიმპოპოს მარცხენა შენაკადები მიედინება, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით _ მდინარე ჩობეს მარჯვენა შენაკადები. ქვეყნის დანარჩენ ტერიტორიაზე არსებობს შრობადი მდინარეები, რომელნიც მხოლოდ წვიმიანი სეზონების შემდეგ ჩნდებიან.
კლიმატი
ბოტსვანის კლიმატი ძირითადად ტროპიკულია, უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთით კი სუბტროპიკული, მკვეთრად გამოხატული კონტინენტური ჰავის მახასიათებლებით. იანვრის საშუალო ტემპერატურა 22-დან 27 °C-მდე მერყეობს, ხოლო ივლისის 14—16 °C-ია; ტემპერატურის დღეღამური ამპლიტუდა აღწევს 22 °C-ს. ქვეყნის ბევრ რაიონში ყველაზე ცხელ თვედ ოქტომბერი ითვლება, ხოლო წვიმიანი სეზონის დასაწყისში, რომელიც უმეტეს რაიონებში ნოემბერ-მარტის პერიოდშია, საშუალო ტემპერატურა 1,5—2 °C-მდე ეცემა. წლიური საშუალო ნალექიანობა 200—700 მმ-ია. ყველაზე მეტი სიმშრალით გამოირჩევა სამხრეთ-დასავლეთი ოლქი (250 მმ-ზე ნაკლები წელიწადში). ყველაზე მეტი ნალექი კი სამხრეთ-აღმოსავლეთ რაიონებში მოდის (500—700 მმ წელიწადში).
ფლორა
ქვეყნის დიდი ნაწილი გაუდაბნოებულ სავანებს უჭირავს. ბოტსვანის სამხრეთ-დასავლეთით ქვიაშიანი ნახევარუდაბნოა, სადაც გვხვდება ეკლიანი ბუჩქნარები და ნახევარბუჩქნარები. სამხრეთ აფრიკის საზღვართან ვხვდებით „ცოცხალ ქვებს“, ლითოპსებს. ბოტსვანის აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ნაწილების სავანებში ხარობს მარცვლოვანი მცენარეები, რომლებსაც ნაწილობრივ ცხოველების გამოსაკვებად და მიწათმოქმედებისთვის იყენებენ. ამ რაიონებში განვითარებულია ეროზია. ქვეყნის უკიდურეს ჩრდილოეთ რაიონებს იკავებს მეჩხერტყიანი სავანები, სადაც გავრცელებულია აკაცია, ბაობაბი, კომიფორა, პურის ხე და სხვ. ოკავანგოს დელტის ჭაობებში იზრდება ლერწამი, პაპირუსი და სპილოს ბალახი.
რესურსები ინტერნეტში
http://kruzo.com.ua/voksvet/botstvana.htm
ბოტსვანის გეოგრაფია
სირბილაძე

სირბილაძე
საკუთარი სახელი სირბილაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
გია სირბილაძე — მხატვარი
ერმალოზ სირბილაძე — პედაგოგი, პოლიტიკოსი
ირაკლი სირბილაძე — ფეხბურთელი
ნიკოლოზ სირბილაძე — პოეტ ნიკოლო მიწიშვილის ნამდვილი სახელი და გვარი
ქართული გვარები
NGC 909

NGC 909 — გალაქტიკა ანდრომედას თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1878 წლის 30 ოქტომბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
ანდრომედას თანავარსკვლავედი
ამარილისისებრნი

ამარილისისებრნი, ნარგიზისებრნი — ერთლებლიანი ყვავილოვანი მცენარეების ოჯახი. მრავალწლოვანი, ბოლქვიანი, იშვიათად ფესურიანი ბალახოვანი მცენარეები. აქვს ორსქესიანი აქტინომორფული ყვავილები; ყვავილის ქვედა ნასკვით განსხვავდებიან მათთან ახლოს მდგომ შროშანისებრთა ოჯახისაგან.
ცნობილია 75 გვარის 100-მდე სახეობა. გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში, უმეტესად სამხრეთ აფრიკაში, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. საქართველოში ველურად იზრდება 4 გვარი: ცხენისკბილა, შტერნბერგია, პანკრაციუმი და თეთრყვავილა. ეს უკანასკნელი ფართოდ არის გავრცელებული ჩვენში და რამდენიმე ენდემურ სახეობას შეიცავს. ცნობილია მისი ადრე გაზაფხულზე მოყვავილე სახეობები.
ამარილისისებრთა უმრავლესობა (ნარგიზი, ამარილისი, კლივია და სხვა) დეკორატიულია. ზოგი სახეობა ალკალოიდებს შეიცავს და მათ მედიცინაში იყენებენ.
ლიტერატურა
ამარილისისებრნი
დაქირავებული ჯარი

დაქირავებული ჯარი — შეიარაღებული ძალები, რომლებსაც აკომპლექტებენ საკუთარი და სხვა სახელმწიფოს მოქალაქეთა დაქირავების წესით. ფეოდალურ საქართველოში დაქირავებული ჯარს როქის სპა ეწოდებოდა.
დაქირავებული ჯარი გაჩნდა ძვ. წ. III ათასწლეულში ძველ ეგვიპტეში, კომპლექტდებოდა ძირითადად დაქირავებული უცხოელებით. XV საუკუნის ბოლოდან ასეთი დაქირავებული არმიები სახელმწიფოების ძირითად სამხედრო ძალად იქცა. XVII-XVIII საუკუნეებში დასავლეთ ევროპის სახელმწიფოები გადავიდნენ ეროვნულ დაქირავებულ არმიებზე, რომლებსაც ადგენდნენ საკუთარი მოქალაქეებით და მთლიანად იყო დამოკიდებული ცენტრალურ ხელისუფლებაზე. XVIII-XIX საუკუნეების დამლევს დაქირავებული არმიები შეცვალა რეგულარულმა არმიებმა, რომლებიც ივსებოდა სამხედრო ბეგარის საფუძველზე. XX საუკუნის მეორე ნახევარში მთელ რიგ სახელმწიფოებში რეგულარული არმიების დაკომპლექტება დაიწყო კონტრაქტის საფუძველზე, ხოლო ზოგიერთ ქვეყანაში არსებობდა დაკომპლექტების შერეული (სამხედრო ბეგარა და კონტრაქტი) პრინციპი.
ლიტერატურა
ქართული სამხედრო ენციკლოპედიური ლექსიკონი, გვ. 125. თბ., 2017. ISBN 978-9941-0-9879-6.
სამხედრო ისტორია
შეიარაღებული ძალები ტიპის მიხედვით