PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მეიფლაუერი (სასტუმრო)

მეიფლაუერი (სასტუმრო)
Renaissance Mayflower Hotel, ცნობილი ადგილობრივად როგორც უბრალოდ მეიფლაუერი (The Mayflower) — ისტორიული სასტუმრო ვაშინგტონში, კოლუმბიის ოლქი, კონექტიკუტის ავენიუზე. ეს უდიდესი ლუქსის კლასის სასტუმროა აშშ-ის დედაქალაქში და ამ სტატუსით კონკურენციას უწევს ახლომდებარე უილარდ ინტერკონტინენტალსა და ჰეი-ადამზ ჰოტელს.
მეიფლაუერი ააგო ალენ უოლკერმა, მიწის დეველოპერმა, რომელსაც ასევე კუთვნის ვაშინგტონის ბრუკლენდისა და და სხვა საცხოვრებელი უბნების მშენებლობა. მეტსახელად "Grande Dame of Washington" (ვაშინგტონის დიდი ლედი), სასტუმრო გაიხსნა 1925 წელს. იმდროინდელი პრესის ცნობებით სასტუმროში უფრო მეტი მოოქროვილი ვარაყი იყო, ვიდრე ნებისმიერ სვა შენობაში, გარდა კონგრესის ბიბლიოთეკისა. 1988 წელს ჩატარებულმა რესტავრაციამ გამოავლინა მრავალი დეკორაციული ეფექტი, მათ შორის შემინული ჭერი, რომელიც დიდი დეპრესიის დროს დაუფარავთ სასტუმროს ფუფუნების შესანიღბად.
გახსნიდან მცირე ხანში, მეიფლაუერმა უმასპინძლა კელვინ კულიჯის საპრეზიდენტო ინაუგურაციის მეჯლისს. მიუხედავად იმისა, რომ თავად კულიჯი ამ მეჯლისზე არ მოსულა, სასტუმრო მას შემდეგ ამ მეჯლისს მართავს ყოველ ინაუგურაციის დღეზე. ფრანკლინ რუზველტი აქ მუშაობდა მის განთქმულ საინაუგურაციო სიტყვაზე "ჩვენ არაფერი გვაქვს საშიში, გარდა თვით შიშისა" (ინგლ. "We have nothing to fear but fear itself". მისი მემკვიდრე ჰარი ტრუმენი აქ ცხოვრობდა მისი საპრეზიდენტო ვადის პირველი 90 დღის განმავლობაში თეთრ სახლში რემონტის გამო. მეიფლაუერის ლანჟი "Town & Country", უკვე დიდი ხანია ვაშინგტონის ელიტის თავშეყრის ცენტრია.
ვაშინგტონის ღირსშესანიშნაობები
აშშ-ის ისტორიული ადგილები
ჰააგა-ჰელიის გამოყენებით მეცნიერებათა უნივერსიტეტი

ჰააგა-ჰელიის გამოყენებით მეცნიერებათა უნივერსიტეტი —
ფინეთის ერთ-ერთი უმსხვილესი გამოყენებით მეცნიერებათა უნივერსიტეტი, რომელიც შეიქმნა 2007 წელს ორი პოლიტექნიკის, ჰელსინკის ბიზნეს პოლიტექნიკის და ჰელიის გაერთიანების შედეგად. ჰააგა-ჰელია არის კერძო ფონდის მფლობელობაში, თუმცა უნივერსიტეტის დაფინანსების ძირითადი წყარო ფინეთის განათლებისა და კულტურის სამინისტროა. უნივერსიტეტის ხუთი კამპუსიდან სამი განლაგებულია ჰელსინკიში (პასილა, ჰააგა და მალმი), ერთი პორვოოში და ერთიც ვიერუმიაკიში. უნივერსიტეტში ამჟამად სწავლობს 10500 სტუდენტი. უნივერსტიტეტი სტუდენტებს სთავაზობს ბაკალავრის და მაგისტრის ხარისხებს, ასევე მასწავლებლების გადასამზადებელ კურსებს. ჰააგა-ჰელიას სასწავლო პროგრამები მოიცავს ბიზნესის მართვას, ბიზნეს-ინფორმაციულ ტექნოლოგიებს, ტურიზმს, ჟურნალიზმს და სპორტს. უნივერსიტეტში სწავლის პროცესი მიმდინარეობს ინგლისურ და ფინურ ენებზე.
ჰააგა-ჰელიის მთავარი მიმართულება ბიზნესის მართვა და მეწარმეობაა. უნივერსიტეტის ჰელსინკის კამპუსებში განთავსებულია ბიზნესის, ინფორმაციული ტექნოლოგიების და მასპინძლობის ბიზნესის მართვის პროგრამები. პორვოოს კამპუსში განთავსებულია ბიზნესის მართვის და ტურიზმის პროგრამები, ხოლო სპორტის პროგრამა განთავსებულია ვიერუმიაკიში.
ჰააგა-ჰელია მჭირდოდ თანამშრომლობს კომპანიებთან. უნივერსიტეტის საბაკალავრო პროგრამები მოიცავენ ერთსემესტრიან სტაჟირებას.
სქოლიო
ფინეთის უნივერსიტეტები
ჰელსინკი
იბნ აბდ ალ-ლაჰ იბნ მაიმარ ჯამილი

იბნ აბდ ალ-ლაჰ იბნ მაიმარ ჯამილი (დ. უცნობია, უად-ილ-კურა (ჰიჯაზი) — გ. დაახლ. 701, ეგვიპტეში) — არაბი პოეტი. ბუსაინასადმი მიძღვნილი მისი სატრფიალო ლექსები ეკუთვნის არაბული სატრფიალო ლექსების ე. წ. უზრაულ მიმართულებას — უმღერის არამიწიერ, ამაღლებულ სიყვარულს და შორეულ სატრფოს. ამ მიმართულების პოეტებმა, და მათ შორის ჯამილმა, შეამზადეს არაბული მისტიციზმის საფუძვლები.
ლიტერატურა
არაბი პოეტები
პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
გარდაცვლილი 701
დროშა

დროშა, ალამი, ბაირაღი — ერთი ან სხვადასხვა ფერის გარკვეული ზომის ქსოვილი, რომლის ერთი მხარე ხის ტარზეა დამაგრებული. ჩვეულებრივ დროშაზე გამოსახულია რაიმე ემბლემა. ვექსილოლოგიის მეცნიერების შესწავლის ობიექტი.
სახელმწიფო დროშა წარმოადგენს სახელმწიფოებრივი სიმბოლიკის ერთ-ერთ მთავარ შემადგენელ ნაწილს.
გარდა სახელმწიფოებრივი დროშისა, სახელმწიფოებს ასევე გააჩნიათ სამხედრო-საზღვაო და სავაჭრო-კომერციული დროშები (გამოიყენება გემებზე). ზოგიერთ ქვეყანაში, მაგალითად აშშ-ში, სამივე მიზნით გამოიყენება ერთი მთავარი დროშა.
საკუთარი დროშები გააჩნია არა მარტო სახელმწიფოებს, არამედ ოლქებს და რეგიონებს; ასევე საერთაშორისო ორგანიზაციებს (მაგ. გაერო), კომერციულ კომპანიებს, საზოგადოებრივ მოძრაობებს (მაგ. პაციფისტები) და ენებს (მაგ. ესპერანტო). დროშა გააჩნია თავად ვექსილოლოგიის ასოციაციას.
გემებს შორის ინფორმაციის გასაცვლელად იყენებენ სასიგნალო დროშებს.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიოს დროშა
სახელმწიფო დროშა
სამხედრო დროშა
სამხედრო-საზღვაო დროშა
ჰერალდიკა
ვექსილოლოგია
რესურსები ინტერნეტში
დროშა — ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი
უდიები

უდიები, (თვითსახელწოდება — „უდი, უტი / уди, ути“) — კავკასიაში მცხოვრები ერთ-ერთი ავტოქთონი ხალხი. ისტორიული საცხოვრებელი ადგილი თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორია. ამჟამად ცხოვრობენ რუსეთის, საქართველოს, აზერბაიჯანის, სომხეთის, ყაზახეთისა და უკრაინის ტერიტორიებზე. საერთო მოსახლეობა შეადგენს 8 440 კაცს. მიიჩნევიან კავკასიის ალბანელების შთამომავლებად.
მკვლევართა აზრით უდიების ხსენება ძველი დროიდან მოდის. ამის ძირითად საბუთად მოჰყავთ საისტორიო წყაროებში მოხსენებული სახელწოდება , [ვიტიქ] და სხვა. ფიქრობენ რომ ამ ტერმინით აღინიშნებოდა ძველი ალბანეთის ტერიტორიაზე მოსახლე ხალხი, რომელსაც დღეს უდიები ეწოდება.
უდიები ქრისტიანობის მიმდევრები არიან (სომხური სამოციქულო ეკლესია და ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია).
საქართველოში ძირითადად ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზინობიანში ცხოვრობენ.
იხილეთ აგრეთვე
კავკასიის ალბანეთი
კავკასიის ალბანეთის ენა
ალბანური დამწერლობა
უდიური ენა
ლიტერატურა
კალანკატუაცი მ., ალვანთა ქვეყნის ისტორია, თბ, 1985
თ. შარაბიძე, ვინ არიან უდიები?!კრ. ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ძიებანი, V, თბ., 2003
Удины: (Материалы для антропологии Кавказа) / А.А. Арутинов. - М.: Тип. С.П. Семёнова, 1905. - 136, [5] с.: рис.; табл. - (Известия Имп. общ. любителей естествознания, антропологии и этнографии, сост. при Имп. Моск. ун-те. Т. CVI . Труды антропологического отдела. Т. XXIII .)
Удины, Советский Энциклопедический Словарь. М., 1980, с. 1386
Кузнецов И., Удины, 2003, Библиотека “Вехи”, .
John M. Clifton, Deborah A. Clifton, Peter Kirk, and Roar Ljÿkjell, The Sociolinguistic Situation of the Udi in Azerbaijan, SIL International, 2005
Wolfgang Sch., The cognitive dimension of clausal organization in Udi, 2000
რესურსები ინტერნეტში
Transcaucasie, population oudi
სქოლიო
კავკასიის ხალხები
ხარისძირა

ხარისძირა — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ხარისძირასებრთა ოჯახისა. გვარი აერთიანებს ოცზე მეტ სახეობას, რომლებიც გავრცელებულია ევროპაში, უმთავრესად, ხმელთაშუაზღვისპირეთში, აღმოსავლეთით მათი არეალი მოდის მცირე აზიამდე.
საქართველოში გვხვდება 2 სახეობა: კავკასიური ხარისძირა, რომელსაც მოთეთრო-მომწვანო ყვავილები აქვს, იზრდება ტყეში, ტყისპირებზე და გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში და აფხაზური ხარისძირა (Helleborus abchasicus), რომლის ყვავილი ვარდისფერ-მეწამული, ზოგჯერ მოიისფროა. იზრდება კირქვებზე მთის შუა სარტყელში აფხაზეთსა და იმერეთში. ადრემოყვავილე დეკორატიული მცენარეებია.
აღწერა და გავრცელება
ხარისძირას გვარი ნატიურია ევროპის უმეტესი ნაწილისათვის, დაწყებული ბრიტანეთის დასავლეთი სანაპიროდან, დამთავრებული თურქეთის ჩრდილოეთი სანაპიროებითა და კავკასიით. სახეობათა ყველაზე დიდი კონცენტრაცია გვხვდება ბალკანეთში.
საინტერესოა ხარისძირაზე გენეტიკოსების მიერ გამოყვანილი ჯიშები. მათ შორის, აღსანიშნავია ორმაგი ხარისძირა.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
http://www.rhs.org.uk/learning/research/Sciencereport/Hellebore.pdf
http://phengels.club.fr/CatalogueHelleborus.html
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/Taxonomy/Browser/wwwtax.cgi?mode=Info&id=46995
http://www.hughnunn.co.uk/HarvingtonHellebores.asp
http://www.broadviewgardens.co.uk/national-collection-of-hellebores.aspx
http://www.ashwoodnurseries.com
სქოლიო
სამკურნალო მცენარეები
Jaruco

Jaruco is a municipality and town in the Mayabeque Province of Cuba.
Geography
The town is located in the east of Havana, between San José de las Lajas and Santa Cruz del Norte. The municipality borders with Habana del Este (municipal borough of Havana), Santa Cruz del Norte, Madruga and San José de las Lajas.
The Escaleras (stairs) of Jaruco rise up out of the plains and provide views of the area. The area is protected as a park and is a visiting spot from Havana and the beaches.
History
Jaruco was founded in 1762 under the name San Juan Bautista de Jaruco (Ciudad Condal de San Juan Bautista de Jaruco). "Ajaruco" was the pre-Columbian Taíno name of the settlement.
In 1940, the municipality was divided into the barrios of Arroyo Vuelto, Casiguas, Castilla, Ciudad de Jaruco, Don Martín, Escaleras de Jaruco, Bainoa, San Antonio de Río Blanco del Norte and Santa Ana.
After 1959 this area was grouped into the Regional San José (with the small municipalities of Jaruco, San Antonio-Caraballo (formerly part of pre 1959 Aguacate municipality), Bainoa, etc.) Later Jaruco was the capital of Regional Bainoa which included the municipalities of Jaruco, Camilo Cenfuegos, Santa Cruz del Norte, Aguacate y Madruga.
Since 1976, the Jaruco municipality includes: Jaruco, Caraballo, San Antonio de Rio Blanco del Norte, Bainoa, Casiguas, Vista Alegre, Escaleras de Jaruco (and its beautiful park inside the mountains), Castilla y Tumba Cuatro.
In 2009 the Benedictines being a Roman Catholic congregation started to erect an own residence in Jaruco. The project failed in 2010 because of lack of water so that the Benedictines remained in their provisorial house in Havana (2011).
Demographics
In 2004, the municipality of Jaruco had a population of 25,658. With a total area of , it has a population density of .
Notable natives and residents
Oribe - Celebrity hairdresser and entrepreneur
See also
Jaruco Municipal Museum
Municipalities of Cuba
List of cities in Cuba
References
External links
Populated places in Mayabeque Province
ნისკარტმარწუხა

ნისკარტმარწუხა ან ჩვეულებრივი ნისკარტმარწუხა — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. ტანად პატარა ფრინველია, მასა 50 გ-ს აღწევს. ნისკარტმარწუხას ნისკარტის ქვედა და ზედა ბოლოები გადაჯვარედინებულია. მარწუხისებრი ნისკარტით გირჩებს ხსნის და თესლს იღებს. თუ საკვები უხვად აქვს, ნისკარტმარწუხა წელიწადში რამდენიმეჯერ მრავლდება ზამთარშიც კი. ბინადრობს წიწვიან ტყეში, ბუდეს იკეთებს ხეზე. დებს 3-5 კვერცხს. ინკუბაცია 16 დღემდე გრძელდება. საქართველოში ბევრია წიწვიან ტყეებში.
ქვესახეობები
ნისკარტმარწუხა მოიცავს რვა ქვესახეობას:
Loxia curvirostra bendirei
Loxia curvirostra benti
Loxia curvirostra curvirostra (Linnaeus, 1758)
Loxia curvirostra grinnelli
Loxia curvirostra minor
Loxia curvirostra pusilla
Loxia curvirostra sitkensis
Loxia curvirostra stricklandi
ლიტერატურა
ნისკარტმარწუხა
ქოჩების ტბა

ქოჩების ტბა — მომცრო ტბა აღმოსავლეთ საქართველოში, დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შირაქის ვაკესა და ივრის ზეგანს შორის, ზღვის დონიდან 775 მ სიმაღლეზე. სარკის ფართობი 0,38 კმ², წყლის მოცულობა 1 060 200 მ³, წყალშემკრები აუზის ფართობი 1,3 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 3,2 მ, საშუალო სიღრმე 2,8 მ. ტბა გაუდინარია. წყალი მომლაშოა (6,9 გრ/ლ). ქოჩების ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს პატარა ტბა.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს ტბები
სქოლიო
კახეთის მხარის ტბები
მზესუმზირის ზეთი

მზესუმზირის ზეთი, მცენარეული ზეთი, მიღებული მზესუმზირას თესლისაგან. აქვს სასიამოვნო სუნი და გემო. სიმკვრივე 920-927 კგ/მ3 (10 °C). მზესუმზირის ზეთში შემავალ ცხიმოვან მჟავათა საშუალო მოლეკულური მასაა 275-286. ფოსფატიდების, ტოკოფეროლებისა და ცვილის შემცველობა მზესუმზირის ზეთში დამოკიდებულია მისი გამოყოფისა და დამუშავების ხარისხზე. მზესუმზირის ზეთი ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მცენარეული ზეთია, რომელსაც ფართო გამოყენება აქვს სახალხო მეურნეობაში: კვების, ლაქსაღებავების მრეწველობაში, საპნის წარმოებაში და სხვაგან.
ლიტერატურა
საკვები ზეთები
ჩირაღ-კალა

ჩირაღ-კალა — ციხე-მნათობი (ჩირაღდანი) ან მნათობი (ჩირაღდანი) - კოშკი) — ციხე აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, შაბრანიდან 20-25 კმ. მოშორებით, გალა-ალთის დასახლების მახლობლად, მთის მწვერვალზე, გილგილჩაის დამცავი კედლის ციტადელი, რომელიც განლაგებულია დიდი კავკასიის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ქანობზე. აზერბაიჯანის მთავრობის მიერ შეყვანილია მსოფლიო მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლების ნუსხაში..
ციხის ისტორია
ციხე აღმართულ იქნა V—VI საუკუნეებში. სპეციალისტთა ვარაუდით ამ ციხეს გააჩნდა დაზვერვის ფუნქცია. მისი ადგილმდებარეობა იძლეოდა საშუალებას დაეზვერა და ეკონტროლებინა დიდი ტერიტორია. როდესაც კოშკში იტყობდნენ საშიშროების შესახებ კოშკის მესვეურნი ცეცხლს უკიდებდნენ აქ გამზადებულ ფიჩხებს და ცეხლისა და კვამლის მეშვეობით ატყობინებდნენ მოსახლეობას მტრის შემოსევის შესახებ. სავარაუდოდ ეს გახდა ციხის დასახელების საფუძველი: „ჩირაღგალა - ციხე ჩირაღდანი“.
ბაქოსა და დერბენტის კოშკებთან ერთად იგი შედიოდა კასპიისპირეთის თავდაცვით ნაგებობათა ქსელში. იგი ასრულებდა თავდაცვით ფუნქციას მე-18 საუკუნემდე. ბოლო 200 წლის განმავლობაში იგი თითქმის განადგურდა.
ნაწილობრივ ციხე დაინგრა 1931, 1963-64 და 1980 წწ. XX საუკუნის მეორე ნახევარში ციხის ზედა ნაწილი შეკეთდა.
არქიტექტურა და გეგმა
ციხე თავისი გეგმით წარმოადგენს არასწორ მართკუთხედს. ჩრდილო-აღმოსავლეთით მას ერტყის ღრმა თხრილები. მშენებლობის დროს ადგილობრივი რელიეფი მაქსიმალურად იქნა გამოყენებული.
ციხის კოშკიც და კედლებიც ნაშენებია გამოუთლელი ქვებით. წყობაში ასევე ვლინდება გამომწვარი აგურებიც. ციხე შედგება ერთი ძირითადი და 16 დამხმარე, მომცრო ზომის კოშკისგან. მთავარი კოშკის გარდა ძველებური იერსახე შენარჩუნებული არ აქვს არც ერთ კოშკს მთავარის გარდა. მე-2, მე-3 და მე4 კოშკებს შორის შენარჩუნებულია კედელიც.
ციხის კოშკი იძლევა ვიზუალური დათვალიერების საშუალებას რამდენიმე ათეული კილომეტრის მანძილზე. ასე, მაგალითად მთავარი კოშკიდან შესაძლებელია მთა ბეშბარმაღის დანახვა. ხალილოვის ვარაუდით, აქ შესაძლებელია მუდმივად განლაგებულიყო სამხედრო გარნიზონი.
სილუეტის მიხედვით ჩირაღ-კალა წააგავს ბაქოში არსებულ ქალწულის კოშკს. კოშკის ქვედა ნაწილი შეესაბამება ამიერკავკასიისა და შუა აზიის ადრინდელ შუასაუკუნეთის ზოგიერთ ძეგლს.
ლიტერატურა
Абдуллаев X. П. Гильгильчайская оборонительная стена и крепость Чирах-Кала // Советская археология. — 1968. — № 2.
Алиев А. А. Разведочная работа Гильгильчайской оборонительной стены и крепости Чирах-Кала // Археологические и этнографические изыскания в Азербайджане (1982). — 1990. — С. 47—49.
Бретаницкий Л. С., Веймарн Б. В. Искусство Азербайджана IV — XVIII веков / Редактор И. А. Шкирич. — М.: Искусство, 1976. — 272 с.
Халилов Дж. А. Раннесредневековая Албания в IV-VII веках. История изучения археологических памятников раннего средневековья. Города, укрепления // Крым, * Северо-Восточное Причерноморье и Закавказье в эпоху средневековья, IV-XIII века. — М.: Наука, 2003.
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
ჩირაღ-კალა
აზერბაიჯანის ციხესიმაგრეები
Caspian kutum

Caspian kutum
The Caspian kutum (Rutilus kutum) or Caspian white fish is a member of the family Cyprinidae from brackish water habitats of the Caspian Sea and from its freshwater tributaries. It is typically a medium-sized fish, reaching 45–55 cm in length, rarely 70 cm, and weighing up to 4.00 kg, rarely 5.00 kg. It used to be very common and was harvested commercially. The population seems to have collapsed due to overfishing and marine pollution. Its flesh and roe are enjoyed as food, and highly prized in the Gilan and Mazandaran provinces in Iran.
Feeding
The main food items are mollusks, shrimp, amphipods, and crabs. Larvae and fry feed on rotifers, minute forms of cladocerans, diatom algae, and larvae of copepods.
Population
Three populations (one autumn and two spring populations) were found in the rivers of Iran; a freshwater form exists in the South Caspian.
Distribution
Caspian kutum is endemic to the Caspian Sea. It is distributed from the mouth of the Volga River up to the Miankaleh Peninsula. Main aggregations are confined to the southwestern part of the sea adjacent to the Anzali and Qizilchay Bays. On the eastern coast, it occurs in the Atrek estuarine areas and in the Iranian waters.
Behavior
This species lives in small schools in deep water, but spawns in shallow water in the tributaries in April–May. The eggs are laid among weeds or over gravel, and hatch in about 10 days. They become sexually mature in 3–5 years. Resilience of this species is low. Minimum population doubling time is 4.5 – 14 years.
The fish is also called Caspian white fish and Caspian roach, and is known as kutum in Russian, kütüm in Azerbaijani, and māhi sefid in Persian.
See also
Rutilus frisii
References
Fish described in 1901
Fish of Central Asia
Fish of Russia
Fish of the Caspian Sea
Cyprinid fish of Asia
kutum
ძვ. წ. 256

ძვ. წ. 256
მოვლენები
რომის კონსულები: ლუციუს მანლიუს ვულსონ ლონგუსი, კ. კედიციუსი, Suff. მარკუს ატილიუს რეგულუსი II
პირველი პუნიკური ომი რომაელთა უშედეგო ექსპედიცია აფრიკაში.
პირველი პუნიკური ომი ეკნომის კონცხის ბრძოლა, რომის გამარჯვება.
ბერძნულ-ბაქტრიული სამეფოს შექმნა.
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
საგაზაფხულო კულტურები

საგაზაფხულო კულტურები — ერთწლოვანი მცენარეები, რომლებიც გაზაფხულზე ითესება და მოსავალს იმავე წელს იძლევა. საგაზაფხულო კულტურები უფრო სითბოს მოყვარული მცენარეებია. საგაზაფხულო კულტურებია საგაზაფხულო ხორბალი, ქერი, შვრია, სიმინდი, ბრინჯი და სხვა; პარკოსნები — ლობიო, სოია, ბარდა და სხვა; ზეთოვანი მცენარეები — მზესუმზირა და აბუსალათინი; სართავი მცენარეები — ბამბა, სელი, კანაფი, კენაფი; ძირხვენები — ჭარხალი (შაქრის საკვები), სტაფილო და სხვა; აგრეთვე ბოსტნეული კულტურების უმეტესობა — პამიდორი, კომბოსტო, ბადრიჯანი, ხახვი, გოგროვნები და სხვა.
თესვის ვადის მიხედვით საგაზაფხულო კულტურები იყოფა საადრეო (ხორბალი, ქერი, შვრია, ჭარხალი, მზესუმზირა და სხვა) და საგვიანო (სიმინდი, ლობიო, სოია, გოგროვნები და სხვა) კულტურებად. 1980 წელს საქართველოში საგაზაფხულო კულტურებს 360 ათ. ჰა-ზე მეტი ფართობი ეკავათ.
ლიტერატურა
მებაღეობა
კიანუ რივზი

კიანუ რივზი
კიანუ ჩარლზ რივზი (დ. 2 სექტემბერი, 1964) — კანადელი მსახიობი, რეჟისორი, პროდიუსერი და მუსიკოსი. იგი ყველაზე მეტად ცნობილია სამსახიობო კარიერით, რომელიც 1985 წელს დაიწყო და სამ ათწლეულზე მეტი მოიცვა. მის უფრო ცნობილ როლებს შორის არის პერსონაჟები ბლოკბასტერული ფილმებიდან. აღსანიშნავია ფრენჩაიზი „ბილი და ტედი“ (1989–1991);
მოქმედებითი თრილერები „ტალღების ქიმზე“ (1991), „სიჩქარე“ (1994) და ფილმების სერია „ჯონ უიკი“; ფსიქოლოგიური თრილერი „ეშმაკის ადვოკატი“ (1997); ზებუნებრივი ჟანრის „კონსტანტინი“ (2005) და სამეცნიერო ფანტასტიკის/მოქმედებითი ჟანრების „მატრიცა“ (1999–2003). აგრეთვე მონაწილეობა აქვს მიღებული ფილმებში „სახიფათო კავშირები“ (1988), „ჩემი პირადი შტატი აიდაჰო“ (1991) და „პატარა ბუდა“ (1993), ისევე, როგორც რომანტიკულ საშინებათა ფილმში „ბრემ სტოკერის დრაკულა“ (1992).
კინოინდუსტრიაში აქტიური წლებით დაწყებული, რივზმა მოიპოვა კრიტიკოსების აღიარება. თანამშრომლობდა სტივენ ფრირზთან, გას ვან სენტთან და ბერნარდო ბერტოლუჩისთან. განსახიერებული როლებისთვის მან მრავალი ჯილდო მიიღო, მათ შორის - ვარსკვლავი ჰოლივუდის დიდების ხეივანში.
კინოკარიერის წლების განმავლობაში იგი სხვა შემოქმედებასაც ეწეოდა. უკრავდა ჯგუფებში Dogstar და Becky. შესრულებული აქვს ჰამლეტის როლი მანიტობას თეატრალური ცენტრის მიერ დადგმულ ამავე სახელწოდების პიესაში. აქვს დაწერილი ტექსტი ალექსანდრა გრანტის მიერ ილუსტრირებული წიგნისთვის „ოდა ბედნიერებას“. აგრეთვე არის დოკუმენტურ ფილმის „გვერდიგვერდ“ პროდიუსერი და აღმოსავლური ორთაბრძოლების შესახებ შექმნილი „ტაი-ჩის ოსტატის“ რეჟისორი
ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
კანადელი მსახიობები
დაბადებული 1964
კანადელი კინორეჟისორები
კანადელი მუსიკოსები
დაბადებული 2 სექტემბერი
Doi Inthanon National Park

Doi Inthanon National Park, nicknamed "the roof of Thailand", is in the Thanon Thong Chai Range, Chom Thong District, Chiang Mai Province, northern Thailand. It includes Doi Inthanon, the country's highest mountain. It contains an area of 301,184 rai ~ in size. It was established on October 2, 1972.
Geography
The park is approximately from Chiang Mai. It includes Karen and Meo Hmong villages of about 4,500 people. Its elevation ranges between . Within its borders are a number of waterfalls: Mae Klang Falls, Wachiratan Falls, Siriphum Falls, and Mae Ya Falls. The park has varied climatic and ecologically different sections.
Flora
Flora includes evergreen cloud forest, sphagnum bog, and deciduous dipterocarp forest. There are some relict pines.
Plant communities of Doi Inthanon vary according to elevation. Below is a table of main plants by vegetation type:
Fauna
With 383 avifauna species, it ranks second among Thailand's national parks in number of bird species.
Reptile species in Doi Inthanon National Park include:
Acanthosaura lepidogaster
Gekko gecko
Hemidactylus frenatus
Hemidactylus platyurus
Hemiphyllodactylus chiangmaiensis
Ahaetulla prasina
Hebius khasiensis
Trimeresurus popeiorum
Cyrtodactylus inthanon
Amphibian species in Doi Inthanon National Park include:
Ansonia inthanon
Leptolalax pelodytoides
Megophrys major
Megophrys minor
Amolops marmoratus
Hylarana nigrovittata
Odorrana livida
Gallery
See also
List of national parks of Thailand
List of Protected Areas Regional Offices of Thailand
References
External links
thaibirding.com on Doi Inthanon
Betz, H., Srisanga, P., Suksathan, P. (2014). Doi Inthanon National Park, Chiang Mai, Northern Thailand, Selected Plants of Doi Inthanon
Thanon Thong Chai Range
National parks of Thailand
Protected areas established in 1972
Geography of Chiang Mai province
Tourist attractions in Chiang Mai province
1972 establishments in Thailand
პორტ-ლუის ოლქი

პორტ-ლუის ოლქი
პორტ-ლუი — მავრიკის ოლქი, რომელიც მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2011 წლის აღწერის თანახმად ოლქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 118 431 ადამიანს, ხოლო მისი ფართობი 42,7 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 2773,56 ად./კმ². ოლქში მდებარეობს მავრიკის იმავე დასახელების დედაქალაქი პორტ-ლუი, რომელიც ქვეყანაში ყველაზე დიდი ქალაქი და მსხვილი პორტია.
რესურსები ინტერნეტში
STATISTICS MAURITIUS, ANNUAL DIGEST OF STATISTICS 2012
Ministry of Finance and Economic Development, A guide to the Central Statistics Office
მავრიკი
მავრიკის ოლქები
ხილპერიკ II

ხილპერიკ II
ხლოდვიგ III; (დ. 670 — გ. 13 თებერვალი, 721) — ფრანკთა მეფე 675—676 წლებში, ხილდერიკ II-ის ვაჟი,მეროვინგების დინასტიიდან. მართავდა ნეისტრიას, ბურგუნდიას (715 წლიდან) და ავსტრაზიას (715 — 717 და 720 — 721 წლებში). ხილპერიკი ფრანგულად ითარგმნება, როგორც ძლევამოსილი დამცველი.
ლიტერატურა
ფრედეგარის მემკვიდრეები - Continuationes chronicarum quae dicuntur Fredegarii // The Fourth Book of the Cronicle of Fredegar with its continuations. — London: Thomas Nelson and Sons Ltd, 1960.
ფრანკთა ისტორიის წიგნი - Das Buch von der Geschiche der Franken. // Quellen zur Geschichte des 7. und 8. Jahrhunderts. Ausgewaehlte Quellen zur deutschen Gechichte des Mittelalters. — Darmstadt, 1982. — Т. 4a.
ფრანკთა მეფეები
მეროვინგები
დაბადებული 670
გარდაცვლილი 13 თებერვალი
გარდაცვლილი 721
ამბალავაო

ამბალავაო — ქალაქი მადაგასკარში, ფიანარანცუის პროვინციაში, ჰაუტე-მაციატრის რეგიონში, ქალაქ ფიანარანცუადან 56 კმ-ის დაშორებით. ქალაქი წარმოადგენს ცენტრალური მთიანეთის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილს. 2001 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობს 30 000 ადამიანი.
იხილეთ აგრეთვე
მადაგასკარის ქალაქების სია
სქოლიო
მადაგასკარის ქალაქები
კონსტანტინე არმენოპულოსი

კონსტანტინე არმენოპულოსი ან ჰარმენოპულოსი (დ. 1320 — გ. დაახ. 1385) —ბიზანტიური იურისპრუდენციის გამოჩენილი წარმომადგენელი. ნომოფილაქსი – კანონთა დაცვისა და მართებულად გამოყენების მაგისტროსი, მოსამართლე თესალონიკეში. ცნობილია მის მიერ შედგენილი კანონთა მოკლე პრაქტიკული სახელმძღვანელო – „ექვსწიგნეული“.
ცნობილია მისი თხზულების – «Heksabiblos»–ის (1344—1345) წყალობით. ეს იყო კანონთა კრებული ექვს ტომად («ჰექსაბიბლოსი» ბერძ. 6 წიგნი), რომელიც მოიცავდა ბიზანტიური სამართლის წყაროების წყაროთა ფართო სპექტრს. მისი შრომა პირველად გამოიცა 1540 წელს საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში, რის შემდეგაც ამ შრომამ დიდი აღიარება ჰპოვა ბალკანეთში, რომელიც იმ დროს ოტომანთა იმპერიას ექვემდებარებოდა.
ლიტერატურა
Арменопул // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.). — СПб.: 1890—1907.
Burgmann, Ludwig (2001). "Konstantinos Armenopulos". In Michael Stolleis (ed.) (in German). Juristen: ein biographisches Lexikon; von der Antike bis zum 20. Jahrhundert (2nd edition ed.). München: Beck. p. 39. ISBN 3406 45957 9.
Foundation of the Hellenic World, History of the late Byzantine Period, The Hexabiblos, accessed January 2007
რესურსები ინტერნეტში
«ჰექსაბიბლოსი»
ბიზანტიელები
დაბადებული 1320
cs:Hexabiblos
de:Hexabiblos
hu:Hexabiblosz
sv:Hexabiblos