PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
გუჯრისხევის ეკლესია

გუჯრისხევის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ საკირეში, სოფლიდან 3 კილომეტრში, ამაღლებულ ადგილას. ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან ესაზღვრება მაღალი მთები. ეკლესიასთან მისასვლელი გზა რთულია.
ეკლესიის ეზოში უამრავი დიდი ზომის ხე ყოფილა ამოსული, რომლებიც სოფლის მოსახლეობას მოუჭრია და გამონჩდა მთლიანად ეკლესიის ეზო. გუჯრისხევის ეკლესია წარმოადგენს IX-X საუკუნეების სამეკლესიან ბაზილიკას. ეკლესიას სამხრეთი ნავი ჩამონგრეული აქვს. ჩრდილოეთის ნავი მყარად დგას. ეკლესიის ცენტრალური ნავის ოთხივე კედელს აქვს ვიწრო სარკმელი, ასევე სამხრეთის და ჩრდილოეთის ნავებსაც აღმოსავლეთის მხრიდან. ეკლესია ნაშენია ნახევრად დამუშავებული ქვის წყობით. სოფლის მოსახლეობას ეკლესია გადაუხურავს ახალი გოფრირებული თუნუქით, გადახურვის ქვეშ მოჩანს კარნიზი, რომელიც კარგ მდგომარეობაშია. ეკლესიის ინტერიერი ჩაბნელებულია. ძალიან ვიწრო სარკმელების გამო დღის სინთლე ოდნავ შემოდის. საკურთხეველში დგას დაბალი ტრაპეზის ქვა, ასევე საკურთხეველში არის ოთკუთხა ნიშები. ცენტრალურ ნავს გადაუყვება მძლავრი პილასტრი. ცენტრალური ნავიდან გასასვლელი თაღოვანი კარია დასავლეთ კედელში, ასევე ანალოგიური წყობის კარებია სამხრეთის და ჩრდილოეთის ნავებში.
რესურსები ინტერნეტში
ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
პაიაო (ზამბოანგა-სიბუგაი)

პაიაო (ზამბოანგა-სიბუგაი)
პაიაო (ოფიციალურად პაიაოს მუნიციპალიტეტი; ) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ზამბოანგა-სიბუგაის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 34 952 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 29 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Payao Profile at PhilAtlas.com
Philippine Census Information
სქოლიო
ზამბოანგა-სიბუგაის მუნიციპალიტეტები
ნოვობალტაჩევო (ბალტაჩევოს რაიონი)

ნოვობალტაჩევო (ბალტაჩევოს რაიონი)
ნოვობალტაჩევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 337 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 75 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (99%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
კახეთის საერისთავო

კახეთის საერისთავო — ადმინისტრაციული ერთეული იბერიის სამეფოში, ასევე ქართლის საერისმთავროსა და ერთიანი საქართველოს სამეფოში. ამ სახელწოდების ტერიტორიული ერთეული პირველად ძვ. წ. III საუკუნეში გამოჩნდა — ის ერთ-ერთი იყო ფარნავაზ I-ის მიერ დაწესებულ საერისთავოთა შორის. ლეონტი მროველის „ცხოვრება ქართველთა მეფეთა“, შემდეგნაირად იხსენიებს მეფის მიერ კახეთისა და კუხეთის მიწა-წყლის, ერთი ერისთავისათვის ბოძებას:
ძვ. წ. II საუკუნეში, კახეთის საერისთავოში, ახლანდელი ნეკრესის ადგილას, მეფე ფარნაჯომის მიერ შენდება ქალაქი ნელქარი.
IV საუკუნეში მირიან მეფის დროს კახეთის საერისთავო უქმდება და მის ნაცვლად საუფლისწლო დომენი იქმნება. ბაქარის მეფობისას საუფლისწლო დომენს გამოეყო კუხეთი, რომელიც ცალკე საერისთავოდ ჩამოყალიბდა.
V საუკუნის მოვლენების ამსახველი, ჯუანშერის „ცხოვრება და მოქალაქეობა ვახტანგ გორგასლისა“, კახეთში, სხვადასხვა პერიოდში მოიხსენებს ორ ერისთავს: დემეტრეს და ადარნასეს. პირველი მათგანი მოღვაწეობდა უშუალოდ ვახტანგ გორგასლის ეპოქაში და მოხსენიებულია ვახტანგის სხვა ერისთავთა შორის. მეორე, ადარნასე, რომელიც ჯუანშერიანის მიხედვით ქართლის მეფე ბაკურის ძე იყო, ერისთავობდა კახეთში სტეფანოზ I-ის ეპოქაში. იგი შემდგომში, სტეფანოზის მოკვლის შემდეგ, ჰერაკლე კეისარმა დაადგინა ქართლის ერისმთავრად. ამის მიზეზი მისი პრო-ბიზანტიური კურსი იყო.
ქართლში ფეოდალური დაქსაქსულობის გაღრმავების შედეგად, 787 წელს, კახეთის საერისთავოს ტერიტორიაზე, კახთა სამთავრო შეიქმნა, რომელიც თავის მხრივ სამ ტერიტორიულ ერთეულად: კვეტერას, პანკისისს და კუხეთის (რუსთავის) საერისთავოებად იყო დაყოფილი. იგი 1020-იან წლებში, ჰერეთთან ერთად, კახეთ-ჰერეთის სამეფოში გაერთიანდა.
1104 წელს მისი ანექსირება საბოლოოდ მოახდინა დავით აღმაშენებელმა და ოთხად დაყო კახეთ-ჰერეთი. ამ 4 საერისთავოთაგან ერთ-ერთი კახეთის საერისთავო იყო. დავით აღმაშენებლის დროს გატარდა ადმინისტრაციული გარდაქმნები, მოწესრიგდა მმართველობის როგორც ცენტრალური, ასევე ადგილობრივი სისტემა. სხვა საერისთავოთა მსაგსად ამ პროცესს ადგილი კახეთშიც უნდა ჰქონოდა. თამარ მეფის ეპოქაში, კახეთის ერისთავი იყო ბაკურ-ყმა ძაგანისძე, რომელსაც „ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი“ სხვა წარჩინებულთა შორის ასახელებს.
1465 წელს, კახეთის წარჩინებულებმა ისარგებლეს მესხეთის მთავრის, ყვარყვარე II-ის მიერ, საქართველოს უკანასკნელი მეფის, გიორგი VIII-ის დროებითი დატყვევებით და კახეთში ერისთავი დავითი გაამთავრეს. 1466-ში მეფე გიორგიმ, ქართლის დაკარგვის შემდეგ, დაამარცხა დავითი, გამეფდა მის ნაცვლად და სათავე დაუდო კახეთის ბაგრატიონთა დინასტიას. მის დროს გაუქმდა ახლადშექმნილი კახეთის სამეფოს ტერიტორიაზე არსებული საერისთავოები, მათ შორის კახეთის საერისთავოც, ერისთავების გამგებლობაში მყოფი სამფლობელოები კი მოურავებს გადაეცათ.
კახეთის ერისთავები
დემეტრე (V საუკუნის II ნახევარი)
ადარნასე (VII საუკუნის I ნახევარი)
ბაკურ ძაგანისძე (XI-XII სს.)
დავითი (XV სკ.)
წყარო
ლეონტი მროველი, ცხოვრება ქართუელთა მეფეთა.
ჯუანშერ ჯუანშერიანი, ცხოვრება და მოქალაქეობა ვახტანგ გორგასლისა.
ისტორიათა და აზმათა მეტყუელებასა შინა შარავანდედთასა
სქოლიო
საქართველოს საერისთავოები
იბერიის საერისთავოები
ვერეჟენი (ტელენეშტის რაიონი)

ვერეჟენი (ტელენეშტის რაიონი)
ვერეჟენი — სოფელი მოლდოვაში, ტელენეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 46 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 906 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ტელენეშტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ტელენეშტის რაიონის სოფლები
ტოტემის სვეტი

ტოტემის სვეტი — მასიური ქანდაკებები, რომლებიც ჩრდილოეთ ამერიკის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზეა გავრცელებული. სვეტებს ამინდის ცვალებადობა განადგურებით ემუქრება, ამიტომ დღეს მათი ნაწილი მუზეუმებში ინახება. ისინი ადგილობრივი მოსახლეობის ისტორიასა და მიღწევებს ასახავენ და ხშირად გარდაცვლილ წინაპრებსაც გამოხატავდნენ. სვეტები ლეგენდარული ადამიანების, ცხოველებისა და ფრინველების ფიგურებისაგან შედგება. ფართოდ გავრცელებული აზრისგან განსხვავებით, ტოტემის სვეტები ბოროტი სულების განდევნის მიზნით არ გამოიყენებოდა. ეს სვეტი, რომელსაც ქარიშხალა ამშვენებს, კანადაში, ქალაქ ვანკუვერის სტენლი პარკში დგას. 1889 წლიდან დღემდე აქ სვეტების დიდი კოლექცია იქმნებოდა, დღეს კი პარკს ყოველწლიურად რვა მილიონი მნახველი ჰყავს.
ლიტერატურა
მსოფლიოს უდიდესი საოცრებანი, გამომცემლობა „გლობუსი“, თბ., 2008. გვ. 31
სკულპტურა
ნევესტინოს თემი

ნევესტინოს თემი — თემი დასავლეთ ბულგარეთში. შედის კიუსტენდილის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 2 436 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 439.69 კმ²-ს. მოიცავს 23 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ნევესტინო.
იხილეთ აგრეთვე
ბულგარეთის თემები
ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
კიუსტენდილის ოლქი
რესურსები ინტერნეტში
www.kn.government.bg
კიუსტენდილის ოლქის თემები
ბულგარეთის თემები
გიორგი ოსტატი

გიორგი ოსტატი — XVIII საუკუნის დასასრულისა და XIX საუკუნის დასაწყისის ქართველი ოსტატი.
1811 სოფ. ვაშლოვანში (თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი) აუგია კოშკი (მოხსენებულია კოშკის წარწერაში). გეგმით წრიული, სამსართულიანი კოშკი ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. ყოველ სართულზე თითო ოთახია. საგანგებოდ არის დამუშავებული სამხრეთი (სოფლისაკენ მიმართული) მხარე. აგურით ნაშენ შვერილ ნაწილში ორი ღრმა თაღია. ქვედაში შესასვლელია, ზედაში კი დატანებულია დარბაზის აივნის კარი. კარს ზემოთ ორბელიანების გერბიანი ყვითელი ქვა არის ცასმული. კოშკის გარეგანი სახე, პროპორციები, ტექნიკური შესრულების მაღალი დონე მოწმობს, რომ კოშკის აშენებული გვიანფეოდალური ხანის ხუროთმოძღვრულ ტრადიციებზე აღზრდილი და დახელოვნებული ოსტატი ყოფილა.
ლიტერატურა
ბერიძე ვ., ძველი ქართველი ოსტატები, თბ., 1967;
რჩეულიშვილი ლ., „კოშკი სალხინოდ ნაგები“, «საქ. სსრ მეცნ. აკად. მოამბე», 1958, ტ. 21, #1.
ქართველი ოსტატები
იოანე სენექერიმი

იოანე სენექერიმი — ჰერეთის მეფე დაახლოებით 960 — X საუკუნის ბოლოს, იშხანიკის ძე. მისი მმართველობის პერიოდში ჰერეთის სამეფო დიდად გააძლიერა და მას შეუერთა მარჯვენა ნაპირის ალბანეთის ნაწილი. მოვსეს კალანკატვაცი მას „ალბანეთის სამეფოს აღმდგენლად“ მოიხსენიებს. იოანე სენექერიმმა ჰერეთს შეუერთა კახეთის სამთავროს ტერიტორიის ნაწილიც. სწორედ კახურ მიწათა დაუფლების შემდეგ უნდა მიეღო მას „წანართა მეფის“ ტიტული. იოანე სენექერიმს კეთილი დამოკიდებულება ჰქონდა აზერბაიჯანის სალარიდთა დინასტიის წარმომადგენლებთან (დეილემის მთავართა საგვარეულო) და ტაოს მეფე დავით III დიდ კურაპალატთან. წყაროებში არაფერია ნათქვამი, თუ რამდენ ხანს იმეფა იოანემ და ჰყავდა თუ არა მას მემკვიდრე.
ლიტერატურა
პაპუაშვილი თ., ჰერეთის ისტორიის საკითხები, თბ., 1970
მ. ლორთქიფანიძე, რ. მეტრეველი - „საქართველოს მეფეები“, 2007 წ.
ჰერეთის მეფეები
List of World Heritage Sites in Indonesia

List of World Heritage Sites in Indonesia
The United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) World Heritage Sites are places of importance to cultural or natural heritage as described in the UNESCO World Heritage Convention, established in 1972. The convention established that cultural heritage consists of monuments (such as architectural works, monumental sculptures, or inscriptions), groups of buildings, and sites (including archaeological sites). Meanwhile, natural heritage consists of physical and biological formations, geological and physiographical formations (including habitats of threatened flora and fauna), and natural sites with scientific, conservation, or aesthetic merits.
The Republic of Indonesia ratified the convention on 6 June 1989, making its historical sites eligible for inclusion on the list. , there are ten World Heritage Sites in Indonesia, six of which are cultural and four are natural. This means Indonesia possesses the highest number of sites in Southeast Asia. The first four sites to be inscribed to the list were the Borobudur Temple Compounds, the Prambanan Temple Compounds, Ujung Kulon National Park, and Komodo National Park in 1991. The most recent addition to the list was the Cosmological Axis of Yogyakarta and its Historic Landmarks in 2023. In 2011, the Tropical Rainforest Heritage of Sumatra was inscribed to the list of World Heritage in Danger, due to threats posed by poaching, illegal logging, agricultural encroachment, and plans to build roads through the site. In addition, the government of Indonesia has nominated 18 sites on the tentative list, meaning that they intend to consider them for World Heritage Sites nomination in the future.
World Heritage Sites
UNESCO lists sites under ten criteria; each entry must meet at least one of the criteria. Criteria i through vi are cultural, and vii through x are natural.
Tentative list
In addition to sites inscribed on the World Heritage List, member states can maintain a list of tentative sites that they may consider for nomination. Nominations for the World Heritage List are only accepted if the site was previously listed on the tentative list.
See also
List of World Heritage Sites in Southeast Asia
Architecture of Indonesia
Culture of Indonesia
Geography of Indonesia
References
01
Indonesia
World Heritage Sites
Landmarks in Indonesia
World Heritage Sites
შირვანლი (ნეფთჩალა)

შირვანლი (ნეფთჩალა)
შირვანლი (ყოფილი სახელი ჟარსკი (Jarski)) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონის ნეფთჩალის რაიონში. . 1998 წლის 14 ივლისს ჟარსკი შეიცვალა შირვანლზე.
სქოლიო
ნეფთჩალის რაიონის სოფლები
ძვ. წ. 1620-იანები

ძვ. წ. 1620-იანები
მოვლენები
მნიშვნელოვანი პიროვნებები
ძვ. წ. XVII საუკუნე
მურადლი

მურადლი — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 552 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
აღსუს რაიონის სოფლები
Coroaci

Coroaci is a Brazilian municipality located in the east of the state of Minas Gerais. Its population was 10,270 people living in a total area of 576 km². The city belongs to the meso-region of Vale do Rio Doce and to the micro-region of Governador Valadares. It became a municipality in 1949.
Location
The city center of Coroaci is located at an elevation of 268 meters in the valley of the Suaçui river. Neighboring municipalities are: Nacip Raydan and Virgolândia (N), Matias Lobato and Governador Valadares (S and E), and Peçanha (W).
Distances
Belo Horizonte: 420 km (south on BR-116 to Governador Valadares, then southwest on BR-341)
Governador Valadares: 68 km southwest on MG-314 and BR-259
Peçanha: 45 km east on MG-314
Sardoá: 50 km southwest on MG-314 and BR-259.
Economic activities
Services and agriculture are the main economic activities. The GDP in 2005 was approximately R$33 million, with 21 million reais from services, 4 million reais from industry, and 7 million reais from agriculture. There were 487 rural producers on 30,000 hectares of land (2006). Approximately 1,450 persons were occupied in agriculture. The main crops are sugarcane, beans, and corn. There were 19,000 head of cattle, of which 4,500 were milk cows (2006). Only 22 of the rural properties had tractors in 2006.
There was one bank (2007) In the vehicle fleet there were 258 automobiles, 34 trucks, 46 pickup trucks, 8 buses, and 568 motorcycles (2007).
Health and education
In the health sector there were 4 health clinics and 1 private hospital with 25 beds (2005). Educational needs of 2,800 students were met by 11 primary schools, 3 middle schools, and 2 pre-primary schools.
Municipal Human Development Index: 0.699 (2000)
State ranking: 550 out of 853 municipalities
National ranking: 3,010 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 81%
Life expectancy: 68 years
Per capital monthly income: R$139.00
In 2000 the per capita monthly income of R$139.00 was below the state average of R$276.00 and below the national average of R$297.00. Poços de Caldas had the highest per capita monthly income in the state in 2000 with R$435.00. The lowest was in the state was Setubinha with R$73.00.
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha. In more recent statistics (considering 5,507 municipalities) Manari in the state of Pernambuco has the lowest rating in the country—0,467—putting it in last place.
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
ბარდაჩა

ბარდაჩა — ტბებსა და ჭაობების კომპლექსი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მდებარეობს სერბთა რესპუბლიკის ქალაქ სრბაცის მუნიციპალიტეტში. კომლექსში შედის ჭაობები, დატბორილი ტერიტორიები, ტყე, სასოფლო-სამეურნეო მიწები და დასახლებული პუნქტები.
ტბა მდებარეობს ბანია-ლუკიდან 45 კმ-ის დაშორებით. ზღვის დონიდან 100 მ-ზე. ტბის სგრძეა 5,5 კმ, ხოლო სიგანე — 1,7 კმ. მაქსიმალური სიღრმეა 2,5 მ., ხოლო ფართობი — 7,32 კმ². ტბა და მიმდებარე კომპლექსი დაცულია და წარმოადგენს ბუნების ძეგლს.
ტბების კომპლექსის ტერიტორიაზე გაედინება სამი მდინარე: მატურა, სტუბლაია და ბრზაია.
ტბის გარშემო მდებარეობს ქალაქები: გრადიშკა — 25 კმ-ში, ლაკტაში — 30 კმ-ში და ბანია-ლუკა — 45 კმ-ში.
ტბაში გვხვდება 280 სახეობის მცენარე, 178 სახეობის ფრინველი და 26 სახეობის თევზი.
რესურსები ინტერნეტში
Агенција Републике Српске за воде обласног ријечног слива Саве: Језера у Републици Српској
Хидрометеоролошки завод Републике Српске: Језера у Републици Српској
Званични сајт Спортско рекреативног центра „Бардача“
www.ramsar.org
სოფელი

სოფელი — დასახლების ერთ-ერთი უძველესი და საყოველთაოდ გავრცელებული ფორმა. ხალხმრავლობის მიხედვით არჩევენ პატარასა (რამდენიმე კაცი ან კომლი) და დიდ (რამდენიმე ათასი) სოფლებს. სოფლების გარეგნული იერსახე განსხვავებულია ქვეყნის ბუნებრივი პირობებისა და საწარმოო მიმართულების გამო, მაგრამ მათი საერთო დამახასიათებელი ნიშანია ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლებით განაშენიანებისა და სასოფლო-სამეურნეო წარმოების უპირატესი გავრცელება.
ისტორიულად ჩამოყალიბდა სასოფლო დასახლების რამდენიმე ფორმა:
გრძივი განაშენიანება — როდესაც სახლები განლაგებული არიან ერთი გზის (ქუჩის) გასწვრივ.
წრიული განაშენიანება — როდესაც სახლები განლაგებული არიან ცენტრალური საერთო მოედნის ირგვლივ წრიულად.
ეს ორი ფორმა არქაულია, ამჟამად იშვიათად გვხვდება, რადგან სოფლად მოსახლეობის ზრდამ მათი ტრანსფორმაცია გამოიწვია.
ურბანიზაციის საყოველთაო გაძლიერებას თან სდევს სოფლების საერთო რაოდენობისა და მოსახლეობის შემცირების ტენდენცია.
სოფლები საქართველოში
საქართველოში სოფელი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის ძირეული ერთეულია. სოფელში ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოა სოფლის საკრებულო. მცირე ზომის სოფლები გაერთიანებული არიან თემის საკრებულოში. კონფლიქტური რეგიონების გაუთვალისწინებლად საქართველოში 3668 სოფელია, რომლებიც მოსახლეობის რიცხოვნობის მიხედვით შემდეგნაირად ჯგუფდებიან:
ეს სტატისტიკა არ ითვალისწინებს აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს სასოფლო დასახლებებს, რადგან მათ შესახებ სარწმუნო ინფორმაცია არ არსებობს.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს დიდი სოფლები
საქართველოს ისტორიული სოფლები
ქალაქი
დაბა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
სოფლების ტიპები
სოფლები
ko:리 (행정 구역)
kv:Грезд
sk:Dedina
tr:Türkiye'nin köyleri
გიორგი ჟორდანია

გიორგი ჟორდანია (დ. 1885 ― გ. 7 დეკემბერი, 1937) ― ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, იურისტი, საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი.
ბიოგრაფია
გიორგი ჟორდანია დაიბადა 1885 წელს ისტორიკოს თევდორე ჟორდანიას ოჯახში. მისი უმცროსი ძმა იყო იურისტი გიორგი ჟორდანია. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. უმაღლესი განათლება მიიღო მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტში სწავლის პარალელურად აქტიურად მონაწილეობდა ქართული სათვისტომოს კულტურულ ცხოვრებაში.
საქმიანობა
ჟორდანია დაინტერესებული იყო საქართველოს ისტორიით, დააარსა მოსკოვში ქართველთა შორის კულტურის მოყვარულთა საზოგადოება. მუშაობდა ქართული ფოლკლორისა და ეთნოგრაფიული მასალების შეგროვებაზე. კითხულობდა საჯარო ლექციებს. 1911 წელს დაბრუნდა საქართველოში. მუშაობდა ნაფიც ვექილად. ასწავლიდა ლათინურ ენასა და სამართლის ტფილისის ვაჟათა გიმნაზიაში. 1917 წლიდან იყო საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, პარტიის ტფილისის კომიტეტის წევრი. საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ მუშაობდა იუსტიციის სამინისტროში დეპარტამენტის უფროსად და ერობათა კავშირის კომიტეტში. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპირებისას, ემიგრაციაში წავიდა. რამდენიმე თვის განმავლობაში ცხოვრობდა და მუშაობდა სტამბოლში. 1921 წელს დაბრუნდა საქართველოში. იგი იყო დამცველთა ადვოკატთა კოლეგიის წევრი, მუშაობდა საარქივო სამმართველოში, მიწსახკომში, შინსახკომის საორგანიზაციო განყოფილების გამგედ, ასევე კერძო ადვოკატურასაც მიჰყო ხელი და ძირითადად სისხლის სამართლის პროცესებს განაგებდა. ჟორდანია დაინტერესებული იყო თეატრით, 1935 წლიდან მუშაობდა მოსკოვის მცირე თეატრის - „ზემეტჩინოს“ ფილიალში. 1937 წლისათვის მუშაობდა მოსკოვში, საავტორო უფლებათა დაცვის საზოგადოებაში.
დახვრეტა
გიორგი ჟორდანია საქართველოს სსრ საგანგებო კომისიამ „ჩეკა“ დააპატიმრა 1922 წლის დასაწყისში „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ ბრალდებით, ამავე წლის ივლისში გაათავისუფლეს. 1937 წლის დიდი საბჭოთა ტერორის დროს დააპატიმრეს და გადმოგზავნეს თბილისში. 1937 წლის 29 ნოემბერს საქართველოს სსრ შინსახკომის განსაკუთრებულმა სამეულმა დახვრეტა მიუსაჯა „საქართველოს ნაციონალისტური ცენტრის კონტრრევოლუციური ტერორისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით. დახვრიტეს 7 დეკემბერს.
ლიტერატურა
დაბადებული 1885
გარდაცვლილი 7 დეკემბერი
გარდაცვლილი 1937
ქართველი პოლიტიკოსები
ქართველი საზოგადო მოღვაწეები
საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ნოვი-მუტაბაში

ნოვი-მუტაბაში — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ასკინოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 45 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკინოდან დაშორებულია 42 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ჩერნუშკა, რომელიც დაშორებულია 60 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
ასკინოს რაიონის სოფლები
Georgian Rugby Union

Georgian Rugby Union
The Georgian Rugby Union (GRU) (Georgian: საქართველოს რაგბის კავშირი) is the governing body for the sport of rugby union in the nation of Georgia. Founded in 1964, it was part of the Rugby Union of the Soviet Union until 1991, with the Independent Georgian Rugby Union being established on May 27, 1991. It organizes the Georgia Championship, Georgia Cup, the Georgia national rugby union team and the Georgia XV national rugby union team. It became affiliated to World Rugby, then known as the International Rugby Football Board, in 1992. It is based in Tbilisi.
See also
Georgia national rugby union team
Rugby union in Georgia
External links
Georgian Rugby Union official site:
Georgian, with full content
English, under construction
Rugby union in Georgia (country)
Rugby union governing bodies in Europe
Rugby Union
National members of World Rugby
Sports organizations established in 1964
1964 establishments in Georgia (country)
რიაზანოვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)

რიაზანოვო (უსტ-კუბინსკის რაიონი)
რიაზანოვო — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ნიკოლსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 2 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ივერია

ივერია
საკუთარი სახელი ივერია შესაძლებელია აღნიშნავდეს:
ივერია — უძველესი სახელმწიფო აღმოსავლეთ და სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიაზე;
ივერია — ი. ჭავჭავაძის დაარსებული და რედაქტორობით გამოცემული გაზეთი XIX საუკუნის მეორე ნახევარში;
ივერია — ყოველკვირეული გაზეთი;
ივერია — მუსიკალურ-იუმორისტული საშემსრულებლო ანსამბლი;
ივერია — ქალაქ ხაშურის საფეხბურთო კლუბი;
რადისონ ბლუ ივერია — სასტუმრო თბილისში, ვარდების რევოლუციის მოედანზე;
ივერია — ვაშლის ქართული ჯიში;
ივერია — ქართული კულტურის ცენტრი ქალაქ სოჭში;
იხილეთ აგრეთვე
იბერია (მრავალმნიშვნელოვანი)
Rogeria cuneola

Rogeria cuneola — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Rogeria-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
დაგონი

დაგონი — ძველ ცივილიზებულ სემიტთა პანთეონის ერთ-ერთი მთავარი ღვთაება. განსაკუთრებით ადიდებდნენ ფილისტიმელები და ფინიკიელები, რომელნიც ზღვის ღმერთადაც აღიარებდნენ. უსწორდება შუმერ-აქადთა ეას და ანუს, გმირია მარდუკივით და თანაც პირველი კულტურის დამფუძნებელი, ხოლო ბალდაგონას სახით ხვნა-თესვის შემომღებიცაა. მიწათმოქედების მამამთავარი (დემეტრეს მსგავსად). ამ შერწყმის ჟამს ცისა და მიწის შვილად ითვლება და უტოლდება ზევს-აროტრიოსს (ბერძნ აროტრიონ — გუთანი, აროტრ - მიწათმოქმედი). იმდროის ასირიულ-ფინიკიური მონეტებზე გამოსახულია თევზის სახით, ან ხელებში თევზები უჭირავს. რითაც ხსნიან თვით სახელწოდებას (ძვ. ებრ. „დაგ“ თევზი). ამ სახით ფინიკიელმა ზღვაოსნებმაც თავიანთ მთავარ ღვთაებად აღიარეს.
ბიბლიის მიხედვით მთავარი სამლოცველო ჰქონდა გზასა და აზოთში. როდესაც ისრაელნი მოსრეს და სჯულის კიდობანი გაიტაცეს, დაგონის ტაძარში შეიტანეს: „და წარიღეს უცხო თესლთა კიდობანი ღვთისა... აზოთსა შინა და შეიღეს იგი ტაძარსა შინა დაგონისასა“, მეორე დღეს კი „შევიდეს ტაძარსა შინა დაგონისასა და იხილეს, და აჰა დაგონ დაცემული ქვეყანასა ზედა წინაშე კიდობნისა აღთქმისა უფლისასა“. დაგონის კერპი ისევ თავის ადგილზე დადგეს, და ისევ იხილეს დავარდნილი, დამსხვრეული, „დამძიმდა ხელი უფლისა აზოთს ზედა, მოსრნა იგინი სენითა, განამრავლა თაგვი და იქმნა შეძრწუნება სიკვდილისა“. (მეფეთა, 5, 1-7). აქ საბაოთი იმარჯვებს წარმართთა ღმერთზე. შემდეგ აზოთის ტაძარი იონათანმა ცეცხლს მისცა (მაკაბელთა 1, 10, 83). ხელოვნებაში დაგონი ასახულია, როგორც ადამიანის მსგავსი თევზი, ხელებიანი (ფინიკიაში, დერკეტოს მსგავსად). ასირიაში და ბაბილონიაში დაგონი დიდ პატივში ჰყავდათ, ალბათ იონთან აურიეს.
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
სემიტური მითოლოგია
ზღვის ღვთაებები
მიწათმოქმედების ღმერთები
ფინიკია
მონაპუს რაიონი

მონაპუს რაიონი
მონაპუ — რაიონი ჩრდილო-აღმოსავლეთ მოზამბიკში, ნამპულის პროვინციაში.
მოზამბიკის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მონაცემებით, 2007 წელს რაიონის მოსახლეობა 304 060 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3598 კმ²-ია, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 84.51 კაცი კმ²-ზე.
რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მონაპუ.
რესურსები ინტერნეტში
ნამპულის პროვინციის მოსახლეობა
Population-Development-Environment in Mozambique Background Readings
მოზამბიკის რაიონები
ნამპულის პროვინცია
ჯოვანი დომენიკო კასინი

ჯოვანი დომენიკო კასინი (დ. 8 ივნისი, 1625 — გ. 14 სექტემბერი, 1712) — იტალიელი მათემატიკოსი, ასტროლოგი, ინჟინერი და ასტრონომი.
რესურსები ინტერნეტში
მცირე ბიოგრაფია
ჟან დომენიკო კასინი
ჯოვანი დომენიკო კასინი
კასინი - ასტრონომი ასტრონომიაზე
სქოლიო
იტალიელი მათემატიკოსები
იტალიელი ასტრონომები
იტალიელი ასტროლოგები
Antiguraleus multistriatus

Antiguraleus multistriatus — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
წყარო
;შემოწმდა 2010 წლის 1 ივნისს
მუცელფეხიანები
ბაგლერები

ბაგლერები (ძვ. ნორვეგიული ეპისკოპოსის კვერთხი) — XII საუკუნის ბოლოს და XIII საუკუნის დამდეგის ნორვეგიის სამოქალაქო ომების დროს მეფე სვერესა და ბირკებეინერების მოწინააღმდეგენი. მათი წინამძღოლები თავიანთი მიზნებისთვის იყენებდნენ გლეხთა ანტიფეოდალურ გამოსვლებს. ბაგლერებისა და ბირკებეინერების ბრძოლა გრძელდებოდა სვერეს სიკვდილის (1202 წლის) შემდეგაც და დასრულდა XIII საუკუნის 20-იან წლებში მათი ხელმძღვანელების შერიგებით.
ლიტერატურა
ნორვეგიის ისტორია