PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Quercus tomentella

Quercus tomentella, the island oak, island live oak, or Channel Island oak, is an oak in the section Protobalanus. It is native to six islands: five of the Channel Islands of California and Guadalupe Island, part of Baja California.
It is placed in Quercus section Protobalanus.
Description
Island oak is a tree growing up to in height. The mature tree has a grayish to reddish brown trunk with scaly, furrowed bark. The twigs are reddish and covered in woolly hairs. The leathery leaf blades are often concave and are an oblong lance shape or oval with pointed or rounded tips. The edges are smooth or toothed. The upper surfaces are dark green and lightly hairy when new, losing the hairs over time. The undersides are gray-green and coated in woolly hairs, becoming less woolly with age. They are usually long, sometimes up to . The acorn grows singly or in pairs. The cup has thick scales and woolly hairs and is up to wide. The nut is up to 3.5 cm with a rounded tip.
Distribution and habitat
It is native to six islands: five of the Channel Islands of California (Anacapa Island, San Clemente Island, Santa Catalina Island, Santa Cruz Island, and Santa Rosa Island) and Guadalupe Island, part of the State of Baja California.
This species is a relict. Though it is now limited to the islands, it was once widespread in mainland California, as evidenced by the many late Tertiary fossils of the species found there. Recently, it was found that there was a high genetic variability across many of the Q. tomentella populations, but this variation was not evenly distributed.
Ecology
Island oak hybridizes with canyon live oak (Quercus chrysolepis).
Conservation
The island oak was listed as an endangered species by the International Union for Conservation of Nature.
The species is threatened by overgrazing from nonnative ungulates. The most rapid declines have occurred on Guadalupe Island. The trees there are apparently no longer reproducing. Feral goats have been abundant on the island for at least 150 years. The animals have eliminated much of the native vegetation and caused extensive soil erosion. Fenced enclosures have been helpful in the early recovery of some of the local flora.
References
External links
photo of herbarium specimen at Missouri Botanical Garden, collected in Guadalupe Island in 1875
tomentella
Flora of California
Trees of Baja California
Natural history of the Channel Islands of California
Natural history of the California chaparral and woodlands
Trees of the Southwestern United States
Trees of mild maritime climate
Trees of Mediterranean climate
Garden plants of North America
Drought-tolerant trees
Ornamental trees
Oaks of Mexico
გამზა სოლტანის სასახლე

გამზა სოლტანის სასახლე — მდებარეობს აზერბაიჯანის ლაჩინის რაიონის სოფელ ჰიუსიულიუში.
ისტორიული დოკუმენტების მიხედვით სასახლე ააშენეს 1761 წელს. იმისდა მიუხედავად, რომ სასახლე დიდი კომპლექსი იყო, თანამედროვე დრომდე შემორჩა მხოლოდ ერთი სასახლის შენობა.
სქოლიო
აზერბაიჯანის არქიტექტურული ძეგლები
ბაგუის პროვინცია

ბაგუის პროვინცია
ბაგვა — პროვინცია პერუში, ამასონასის რეგიონში. მდებარეობს რეგიონის ჩრდილოეთ და ცენტრალურ ნაწილში. პროვინციის ფართობი შეადგენს 5.745,7216 კმ²-ს.
პროვინცია იყოფა ექვს რაიონად.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს პროვინციები
რესურსები ინტერნეტში
FACEBOOK de Bagua FACEBOOK de Bagua.
Municipalidad Provincial de Bagua Municipalidad Provincial de Bagua.
baguaperu.com Noticias y actualidad local.
Mitos y leyentas Universo mítico de Bagua
Paleontologia de Bagua Paleontologia de la provincia de Bagua
ამასონასის რეგიონის პროვინციები
სემ ნუიომა

სემ ნუიომა (დ. 12 მაისი, 1929, ონგანჯერა, ომუსატის რეგიონი, ნამიბია) — ნამიბიის სახელმწიფო მოღვაწე, ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი 1990-2005 წლებში. სვაპოს ხელმძღვანელი 1960-2007 წწ.
ბიოგრაფია
მიეკუთვნება ოვამბოს ეთნიკურ ჯგუფს. 1954 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა ვინდჰუკში. 1950-იანი წლების მეორე ნახევრიდან აქტიურად ჩაერთო რევოლუციურ მოძრაობაში. 1958 წელს გამოვიდა ინიციატივით დაარსებულიყო ოვამბოლენდის სახალხო ორგანიზაცია. 1960 წელს გახდა სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის ხალხთა ორგანიზაციის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. პარტიისა, რომელიც იბრძოდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისაგან ნამიბიის დამოუკიდებლობისათვის და ხელისუფლების შავკანიანი უმრავლესობისათვის გადასაცემად. 1961 წლიდან ემიგრაციაშია. 1971 წლიდან ნამიბიის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიის მეთაურია.
ნამიბიის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ერთხმად აირჩიეს ქვეყნის პირველ პრეზიდენტად, რომელსაც საპრეზიდენტო რეგალიები გადასცა გაეროს გენერალურმა მდივანმა ხავიერ პერეს დე კუელიარმა 1990 წლის 21 მარტს. პრეზიდენტის თანამდებობაზე დარჩა 3 ვადით. 2005 წლის 21 მარტიდან პრეზიდენტის, ხოლო 2007 წლიდან სვაპო-ს ლიდერის თანამდებობები დაუთმო ჰიფიკეპუნიე პოჰამბას.
მისი შვილი უტონი ნუიომა 2010 წლის მარტში გახდა ნამიბიის საგარეო საქმეთა მინისტრი.
რესურსები ინტერნეტში
სემ ნუიომას ბიოგრაფია
Nujoma's interview to German magazine Die Welt (in German)
Nujoma: Where Others Wavered (2006) imdb
სქოლიო
ნამიბიის პრეზიდენტები
ნამიბიელი პოლიტიკოსები
დაბადებული 1929
დაბადებული 12 მაისი
ბაზარი (ნაროდიჩის რაიონი)

ბაზარი (ნაროდიჩის რაიონი)
ბაზარი — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჟიტომირის ოლქის ნაროდიჩის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 526 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ნაროდიჩის რაიონის სოფლები
კარაუბასი (პარაიბა)

კარაუბასი (პარაიბა)
კარაუბასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარაიბის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 451 მეტრზე. მიეკუთვნება ბორბორემის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარირი-ორიენტალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 899 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.84 კმ²-ზე. ფართობი 497 204 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პარაიბა
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
პარაიბის შტატის მუნიციპალიტეტები
Huicungo District

Huicungo District is one of five districts of the province Mariscal Cáceres in Peru.
References
ნაღვლის ბუშტი

ნაღვლის ბუშტი — ადამიანისა და ხერხემლიან ცხოველთა ორგანო, რომელშიც გროვდება ნაღველი. ნაღვლის ბუშტი თხელკედლიანი პარკია, რომელიც მიკრულია ღვიძლზე. ნაღვლის ბუშტის კედელი შექმნილია ენტოდერმული ერთშრიანი ეპითელიუმით და შემაერთებელქსოვილოვანი გარსებით. ნაღვლის ბუშტი არა აქვთ თაგვისებრ მღრღნელებს, ვეშაპს, სპილოს, აქლემს, ირემს, კენტჩლიქოსნებს, აგრეთვე ზოგიერთ თევზს და სალამურებს (მათ ლარვებს აქვთ). უკეთესად არის განვითარებული ისეთი ცხოველების ნაღვლის ბუშტი, რომლებიც ცხიმით მდიდარი საკვებით იკვებებიან (ხორციჭამია ფორმები).
ადამიანის ნაღვლის ბუშტი მსხლისებრი ფორმის თხელკედლიანი პარკია, რომლის სიგრძე 10-14 სმ, სიგანე 3,5-4 სმ, ტევადობა 30-70 სმ აღწევს; მდებარეობს ღვიძლის ქვემო ზედაპირზე. ნაღვლის ბუშტის ყელის გაგრძელებაა ბუშტის სადინარი, რომელიც უერთდება ღვიძლის სადინარს; ასე იქმნება ნაღვლის საერთო სადინარი, რომელიც იხსნება თორმეტგოჯა ნაწლავში პანკრეასის სადინართან ერთად. ნაღვლის ბუშტის კედელი შედგება სეროზული კუნთოვანი და ლორწოვანი გარსებისაგან. ლორწოვანი გარსი ნაღვლის ბუშტის ყელის მიდამოებში წარმოქმნის სპირალურ ნაოჭს, რომელიც ბუშტის სადინარშიც გრძელდება და არეგულირებს ნაღვლის დენას. ნაღვლის ბუშტის კედლის კუნთოვანი კონების შეკუმშვა, რასაც მოყვება ნაღვლის თორმეტგოჯა ნაწლავში გადასვლა, იწყება საკვებში შემავალი გამღიზიანებელი ნივთიერებების გავლენით და პერიოდულად მეორდება საჭლის მონელების პროცესში.
ნაღვლის ბუშტის პათოლოგიური მდგომარეობებისთვის და დაავადებებისთვის დამახასიათებელია ტკივილი მარჯვენა ფერდქვეშა მიდამოში, იშვიათად ეპიგასტრიუმის არეში ირადიაციით მარჯვენა ბეჭში, ლავიწში, მხრის სახსარში, ზოგჯერ მკერდის ძვლის უკან, გულის მიდამოში — ქოლეცისტოკარდიალური სინდრომი.
ნაღვლის ბუშტის დაავადებათა დიაგნოსტიკაში ანამნეზის, ტკივილის ხასიათის, ლოკალიზაციის და ირადიაციის შესწავლის გარდა, დიდი მნიშვნელობა ენიჭება გამოკვლევის ლაბორატორიულ, რენტგენოლოგიურ და ინსტრუმენტულ მეთოდებს. გამოყოფენ ნაღვლის ბუშტის დისკინეზიებს, ქოლესტეროზს, ქოლეცისტიტს, ნაღველკენჭოვან დაავადებას, პარაზიტულ დაავადებებს.
ნაღვლის ბუშტზე ოპერაციული ჩარევები თავისი ხასიათის, ტექნიკის და ჩვენებების მიხედვით მრავალფეროვანია. ყველაზე ხშირად გამოყენებად ოპერაციას წარმოადგენს ქოლეცისტექტომია.
სქოლიო
მუცელი
ცხოველების ანატომია
საჭმლის მომნელებელი სისტემა
ნაღვლის ბუშტი
ჰეპატოლოგია
ორგანოები
კულუასის რაიონი

კულუასის რაიონი — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის უანკაიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 663 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 940 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 27 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 108.01 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ხუნინის რეგიონის რაიონები
უანკაიოს პროვინციის რაიონები
Domeño

Domeño is a municipality in the comarca of Los Serranos in the Valencian Community, Spain. The name in Valencian is Domenyo, but the local language is Spanish, not Valencian.
See also
Sierra de Utiel
References
Municipalities in the Province of Valencia
Los Serranos
კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია

კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სტანიცა კრივიანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.
მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სტანიცა კრივიანსკაია, კოოპერატივის ქუჩა, 123ა.
ისტორია
ტიხონ ზადონელის სახელობის ეკლესია ააგეს 1891 წელს სტანიცა კრივიანსკაიაში. პროექტის ავტორი იყო საოლქო ინჟინერ-არქიტექტორი კარლ თედოეს ძე კიუნცელი.
ეკლესია ააშენეს სტანიცის მრევლის ძალებით და მათი ფინანსებით. მშენებლობის სამახსოვროდ 1891 წელს მის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა. 1892 წლის 11 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხა დონისა და ნოვოჩერკასკის ყოფილმა მთავარეპისკოპოსმა მაკარიმ. ახალ ეკლესიას ჰქონდა ერთი საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს ტიხონ ზადონელის სახელზე, რომელიც იყო ვორონეჟისა და ზადონის ეპისკოპოსი.
ეკლესია აგურითაა ნაგები. წმინდა ტიხონის სახელობის ეკლსიასთან მოქმედებს სამრევლო სკოლა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1920-იან წლებში ტიხონ ზადონელის ეკლესია დახურეს. 1930-იან წლებში ხის კანკელი გამოიყენეს სტანიცაში ახლად მშენებარე სკოლის კედლად.
ეკლესია გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომის ამბებს. გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში ადგილობრივი მოსახლეობის თხოვნით ეკლესია გახსნეს, მასში მიმდინარეობდა რეგულარუი ღვთისმსახურება.
ომის შემდეგ წლებში მიმდინარეობდა ეკლესიის მშენებლობა. მას მიაშენეს ორი საკურთხეველი, რომელთაგან ერთი აკურთხეს ღვთისმშობლის საფარველის, ხოლო მეორე - წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკოპოსის, სახელზე.
ამჟამად ეს არის მოქმედი ეკლესია, შიდა კედლები მთლიანად მოხატულია, მათ შორის არის უძველესი ფრესკებიც. ეკლესიის ცენტრში ჩამოკიდებულია მოოქროვილი ჭაღი. 1994 წელს ეკლესიასთან ჩამოყალიბდა საეკლესიო სამრევლო საკვირაო სკოლა „Ангелочек“.
ეკლესიის წინამძღვარია ანატოლი (პოჩტოვოი).
ლიტერატურა
Кирсанов Е. И. Православный Тихий Дон. М.: Держава, 1997
რესურსები ინტერნეტში
Кривянская. Церковь Тихона Задонского.
Святыни православия Кривянского сельского поселения
Свято-Тихоновский храм станицы Кривянской
Третья из трех. Станица Кривянская
როსტოვის ოლქის ეკლესიები
როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
ბირინჯი-მაჰმუდლუ

ბირინჯი-მაჰმუდლუ — სოფელი აზერბაიჯანში, ფუზულის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 853 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ფუზულის რაიონის სოფლები
Ss. Boris and Gleb Cathedral, Daugavpils

Ss. Boris and Gleb Cathedral, Daugavpils
The Saints Boris and Gleb Cathedral is the main Orthodox church in Daugavpils, Latvia. It can hold 5,000 people, being the biggest Orthodox church in Latvia.
The cathedral is situated in Jaunbūve (Novoye Stroyenie) neighbourhood on the Church hill (Baznīckalns), along with the Immaculate Conception Catholic Church, the Martin Luther Lutheran Cathedral, and the House of Prayer of Daugavpils First Old Believers' Community.
History
A previous church on the site was built in 1866 by the order of the Governor-General of the Northwestern Krai Konstantin von Kaufman for the needs of the local garrison and was consecrated in honour of the emperor Constantine I and his mother Helena. Usually referred to as the Iron church (Железная церковь, Dzelzs baznīca) because of its external cladding, it was dismantled and rebuilt at Tsargrad (now Jersika), where it still remains, following the decision to build a new garrison cathedral at the original site.
The contemporary church was built in 1904–1905, the construction work being financed by the military. It was consecrated on in honour of the Holy Righteous Princes and Passion-bearers Boris and Gleb and Saint Alexius, Metropolitan of Moscow.
Architecture
The church was built in the Neo-Russian style. It is a three-aisled masonry church, which on the plan forms an oblong rectangular with a polygonal apse and resembles a ship. The cathedral has ten towers with gilded cupolas. The interiors include murals and ceiling pieces.
It has been suggested that the icons on the oak iconostasis in the cathedral are copies of works by Viktor Vasnetsov in St. Vladimir's Cathedral, Kiev.
See also
List of large Orthodox cathedrals
Footnotes
References
Literature
Daugavpils
Cathedrals in Latvia
Russian Orthodox cathedrals
Eastern Orthodox churches in Latvia
20th-century churches in Latvia
20th-century Eastern Orthodox church buildings
Maikop kurgan

Maikop kurgan
The Maikop kurgan, excavated by Nikolay Veselovsky in 1897 near Maikop, Southern Russia, is the eponym of the Early Bronze Age Maikop culture of the Northern Caucasus.
The kurgan had a height of about 10 m and a circumference of about 200 m. It revealed the burial of a supposed priest-king with rich grave goods, including golden and silver bull figurines, as well as two burials of women. The finds are conserved in the Hermitage Museum.
According to David W. Anthony, the author of the book The Horse, the Wheel, and Language, the Maikop burial was contemporary with the first cities of Middle and Late Uruk-period Mesopotamia, 3700-3100 BCE.
Notes
Literature
Philip P. Betancourt, The Maikop Copper Tools and Their Relationship to Cretan Metallurgy, American Journal of Archaeology (1970).
Philip L. Kohl, The Making of Bronze Age Eurasia, Cambridge World Archaeology (2007) pp. 73ff.
Brian Murray Fagan, The Oxford Companion to Archaeology (1996) p. 398.
External links
Bronze Age. Europe without borders. Fourth-first millennia BC, Hermitage Museum
Archaeological sites in Russia
Archaeology of the Caucasus
Archaeology of Kuban
Bronze Age Europe
Kurgans
Bronze Age Russia
Cultural heritage monuments in Adygea
Objects of cultural heritage of Russia of regional significance
27 ნოემბრის რაიონი

27 ნოემბრის რაიონი — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 611 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 671 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 204.27 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლიმის რეგიონის რაიონები
უარალის პროვინციის რაიონები
გიგუშა ერისთავი

გიგუშა ერისთავი
გიორგი (გიგუშა) ნიკოლოზის ძე ერისთავი (დ. 3 ოქტომბერი, 1875, თბილისი — გ. 10 მაისი, 1947, პარიზი) — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გენერალი (1918), ქსნის ერისთავთა საგვარეულოდან. გენერლების ნიკოლოზ ერისთავის ძე და ალექსანდრე ერისთავის ძმა, მერი შერვაშიძის მეუღლე. დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი, შემდეგ — პაჟთა კორპუსი. მსახურობდა ლაიბგვარდიის ულანთა პოლკში. 1914 წლიდან პოლკოვნიკის ჩინით მეთაურობდა ამ პოლკს. მინიჭებული ჰქონდა ფლიგელ-ადიუტანტის წოდება. 1917 წლიდან თადარიგში გავიდა, ცხოვრობდა თბილისში. 1918–1921 წლებში გენერლის ჩინით მეთაურობდა ქართული არმიის ცხენოსანთა კორპუსს. ქართულ არმიასთან ერთად დაიხია ბათუმამდე, შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა საფრანგეთში. დაჯილდოებულია წმინდა ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით, საფრანგეთის საპატიო ლეგიონის ორდენის კომანდორის ჯვრით, იტალიის წმინდა მავრიკის და ლაზარეს ორდენის კომანდორის ჯვრით. დაკრძალულია პარიზთან ახლოს, სენტ-ჟენევიევ დე ბუას სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
Гогитидзе М., Грузинский генералитет (1699–1921), К., 2001;
მისივე, Военная элита Кавказа, I, Тб., 2007;
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 3 ოქტომბერი
დაბადებული 1875
თბილისში დაბადებულები
გარდაცვლილი 10 მაისი
გარდაცვლილი 1947
ქართველი ემიგრანტები
ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
ჩათყალის ქედი

ჩათყალის ქედი — ქედი დასავლეთ ტიან-შანში, ყირგიზეთსა და უზბეკეთში. ჩრდილო-დასავლეთიდან ესაზღვრება ფერღანის ველს. სიგრძე დაახლოებით 200 კმ. საშუალო სიმაღლე 3500 მ, მაქსიმალური — 4503 მ. აგებულია ფიქლებით, კირქვებითა და გრანიტებით. ქედის ჩრდილოეთი კალთა მოკლე და ციცაბოა, სამხრეთი — უფრო დამრეცია და შემოსილია კაკლის, ტიან-შანის ნაძვის, სოჭისა და ღვიის რაყებით, ზევით მდელოა.
ლიტერატურა
მდელოა
უზბეკეთის ქედები
სალიპარტიანო

სალიპარტიანო
„სალიპარტიანო“ — ფეოდალური სამფლობელო ოდიშის (სამეგრელოს) სამთავროში. მოიცავს თანამედროვე მარტვილის მუნიციპალიტეტის დიდ ნაწილს. სალიპარტიანო თავდაპირველად ლიპარტიანთა ფეოდალურ გვარეულობის სამფლობელო იყო. გვარსახელი ლიპარტიანი ლიპარიტიდან მოდის. მკვლევართა ერთი ნაწილის აზრით, ეს ლიპარიტი უნდა ყოფილიყო ბაღუაშთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, რომლისგანაც მოდიოდა ლიპარტიანთა გვარეულობა IX საუკუნიდან.
სხვა მოსაზრებით, ლიპარიანტთა გვარეულობას ლიპარიტ I-მა დადიანმა ჩაუყარა საფუძველი. დაახლოებით XVI საუკუნიდან სალიპარტიანო ოდიშის მთავრებმა მიიტაცეს და საუფლისწულო მამულად აქციეს. XVII საუკუნის დასაწყისში ლიპარტიანობა ოდიშის სამთავროს უმაღლესი მოხელის ტიტული გახდა, ხოლო სალიპარტიანო ეწოდა სამფლობელოს, რომელსაც ეს მოხელე ფლობდა. პირველ მოხელე ლიპარტიანად ლევან II დადიანის ბიძა გიორგი დადიანი გვევლინება. გიორგის სიკვდილის შემდეგ ლიპარტიანობას და სალიპარტიანოს ფლობდნენ მისი ძე ვამეყი, შემდეგში ვამეყის ძე გიორგი.
1673 წელს ლევან III დადიანმა ეს სახელი კაცია ჩიქოვანს უბოძა. კაციას სიკვდილის შემდეგ ლიპარტიანი გახდა მისი ძე გიორგი. 1714—1728 წლებში ლიპარტიანი იყო ბეჟან დადიანის ძმა შამადავლე, 1732-1754 — გიორგი დადიანი. 1799 წელს გრიგოლ დადიანმა სალიპარტიანო თავის მეტოქე ძმას — მანუჩარ II დადიანს — გადასცა. ოდიშის სამთავროს რუსეთის მფარველობაში შესვლის შემდეგ, 1805 წლის იანვარში, გრიგოლისა და მანუჩარის დედამ ანამ სალიპარტიანოს მანუჩარისათვის დატოვება სთხოვა მთავარმმართველს ციციანოვს, მაგრამ უარი მიიღო. სალიპარტიანო ოდიშის მთავრის სახასო მამულად გამოცხადდა, შემდეგ კი სამოურავოდ გადაეცათ თავად დგებუაძეებს.
ლიტერატურა
ჯღარკავა შ., სალიპარტიანოს ისტორიიდან, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემია, მაცნე № 6, თბ., 1970, გვ. 75-85
სამეგრელოს (ოდიშის) სამთავრო
სათავადოები ფეოდალურ საქართველოში
გლუვი ბაღლინჯოები

გლუვი ბაღლინჯოები, მენიჩბესებრნი (Notonectidae) — წყლის ბაღლინჯოების ოჯახი. ტანი წაგრძელებულია, ზურგის მხარე ამოზნექილი, მუცლისა — ბრტყელი, სიგრძე 12–18 მმ. უკანა ფეხები საცურაოა, ბოლოში ნიჩაბის მსგავსადაა გაბრტყელებული, ბეწვიანია. ხორთუმი ძლიერი და მჩხვლეტი. ცნობილია 200-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ძალიან ფართოდ, უპირატესად ტროპიკებში. ბინადრობენ მდგარ ან სუსტად გამდინარე მტკნარ და მარილიან წყალსატევებში. კარგად ცურავენ, ზურგით ქვევით; შეუძლიათ წყლის ზედაპირიდან ჰაერში აფრენა. მტაცებლები არიან, იკვებებიან წყლის წვრილი ცხოველებით. თავს ესხმიან ლიფსიტებს, თავკომბალებს, მცირე ზომის მწერებს. კვერცხებს დებენ წყლის მცენარეულობის ქსოვილში. ევროპაში ჩვეულია Notonecta-ის გვარის წარმომადგენლები (სიგრძეში 16 მმ-მდე); ზოგიერთი ზიანს აყენებს თევზმეურნეობას (მენიჩბე [N. glauca], N. lutea). ხორთუმით ჩხვლეტით შეუძლიათ დაავადებათა გადატანა,
სქოლიო
ვიქტორ გუჩუა

ვიქტორ გუჩუა
ვიქტორ გესას ძე გუჩუა (დ. 12 ოქტომბერი, 1914, სოფ. ფახულანი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი, — გ. 31 აგვისტო, 1985, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1983), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1982).
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი (1940). მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში (1941-1945). 1945-1960 წლებში საშუალო სკოლიდ დირექტორად მუშაობდა წალენჯიხის და ზუგდიდის რაიონებში. 1960 წლიდან იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერი თანამშრომელი. ამავდროულად, 1969 წლიდან მუშაობდა „ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის“ საქართველოს ისტორიის რედაქციის მეცნიერ-კონსულტანტად, შემდეგ — გამგედ. იკვლევდა საქართველოს სოციალურ-ეკონომიკური, პოლიტიკური და კულტურის ისტორიის, ისტორიოგრაფიისა და ქრონოლოგიის საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო სტატია, მონოგრაფია, სახელმძღვანელო. გუჩუა არის „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ IV ტომის ერთ-ერთი ძირითადი ავტორი, აგრეთვე III ტომის რედაქტორი ზურაბ ანჩაბაძესთან ერთად (1982 წელს ავტორთა კოლექტივთან ერთად მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია). დაჯილდოებულია მედლით „საბრძოლო მამაცობისათვის“.
ბიბლიოგრაფია
საქართველოს ისტორია. მე- 7–10 კლასების სახელმძღვანელო, თბ., 1961–85 (თანაავტ. შ. მესხია);
გადავხედოთ წარსულს, თბ., 1967;
საქართველოში სოციალური ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ., 1967 (თანაავტ. ი. ანთელავა);
საქართველოს XVI–XVIII სს. ეკონომიური ისტორიის შესწავლა ქართულ საბჭოურ ისტორიოგრაფიაში, კრ.: ქართული ისტორიოგრაფია, ტ . 1, თბ., 1968.
ლიტერატურა
დაბადებული 12 ოქტომბერი
დაბადებული 1914
გარდაცვლილი 31 აგვისტო
გარდაცვლილი 1985
წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი ისტორიკოსები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები
ქართველები მეორე მსოფლიო ომში
Acacius

Acacius is a masculine given name which may refer to:
Saints
Acathius of Melitene (died c. 251), Bishop of Melitene, venerated by the Eastern Orthodox Church
Agathius, also known as Acacius of Byzantium (died 303), martyred Cappadocian Greek centurion of the imperial army
An early Church of St Acacius existed at Constantinople, possibly connected with this martyr.
Acacius of Sebaste (died c. 304), Armenian priest
Acacius (died 320), Roman soldier and one of the Forty Martyrs of Sebaste
Acacius of Amida, Bishop of Amida, Mesopotamia (400–425)
Acacius of Constantinople (died 489), Ecumenical Patriarch of Constantinople, Oriental Orthodox saint engaged in the Christological controversy
Saint Acacius, leader of the Ten thousand martyrs (Roman soldiers who converted to Christianity and were crucified in Armenia), according to medieval legend
Acacius the Younger (died 1730), Greek Orthodox monk who lived on Mount Athos
Other uses
Acacius the grammarian from Caesarea; friend of Libanius (314–394)
Acacius of Caesarea (d. 366), aka "the One-Eyed", bishop in Caesarea, opponent of St. Cyril of Jerusalem
Acacius of Beroea (d. 437), Syrian bishop
Acacius of Seleucia-Ctesiphon (d. 496), Patriarch of the Church of the East
Acacius, father of Theodora (6th century) (500–548), empress of the Byzantine Empire
Acacius (proconsul), Byzantine proconsul of Armenia Prima (First Armenia), c. 536-539
Acacius (Alexandria), Byzantine military officer in Alexandria, c. 539-540
Acacius (curator), Byzantine imperial curator in the 560s
Acacius (son of Archelaus), Byzantine imperial representative, active c. 573
See also
Acacia (disambiguation)
Masculine given names