PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
VIA Iveria

VIA Iveria
Iveria was a Georgian music ensemble founded in 1968 that gained popularity in the Soviet Union in the 1970s. The group's art director was Alexander Basilaia. The group sang both Georgian folk and contemporary songs, wrote and performed Argo and Jays Wedding musicals, and released 6 vinyl albums on Melodiya label.
Discography
Кругозор (Horizon), 1973
13 лет (13 years old), 1982
References
External links
Unofficial site (in Russian)
Discography (in Russian)
Musical groups established in 1968
Rock music groups from Georgia (country)
Pop music groups from Georgia (country)
Pop rock music groups from Georgia (country)
Folk rock groups from Georgia (country)
Soviet rock music groups
Black Sea Arena

Black Sea Arena is an indoor arena located on the coast of the Black Sea in Shekvetili, Guria, Georgia, some 45 km north of Batumi, the country's second largest city. The venue, designed by the architects from the German company Drei Architekten, is the largest open concert hall in the Caucasus. The auditorium has a capacity of 10,000 seats in circular grandstands.
The American singer-songwriter Christina Aguilera performed at the official opening of the Black Sea Arena on July 30, 2016. Since then it has hosted various events, including the concerts of rock bands Aerosmith and Scorpions, Elton John, The Black Eyed Peas, Thirty Seconds to Mars, Jessie J, Vanessa Mae, CeeLo Green and Ennio Morricone. Numerous concerts featuring Georgian stars were also held at Black Sea Arena.
Concerts
Cancelled Concerts
Notes
References
External links
Indoor arenas in Georgia (country)
Music venues in Georgia (country)
Buildings and structures in Guria
Music venues completed in 2016
2016 establishments in Georgia (country)
Sorbian Museum

Sorbian Museum
The Sorbian Museum , is hosted in the salthouse of the Ortenburg, Bautzen. It houses approximately 35.000 inventarized objects making it the most important museum of Sorbian culture and history.
History
The Maćica Serbska included the establishment of a Sorbian museum in their agend in 1856. It the first institution to collect ethnological and historical objects connected to the Sorbs.
For a 1896 exhibition of Saxonian arts and crafts in Dresden, exhibits were collected and presented by Sorbian institutions in the so-called Wendish village. When the Serbski dom was inaugurated in 1904, the Sorbian museum was opened simultaneously on the third floor. The closure of the Serbski dom by the Nazi government in 1937 put an end to the first Sorbian museum. In 1942, its collection was included in the municipal museum of Bautzen.
In the Democratic Republic of Germany, a museum of Sorbian history and ethnology was founded in 1957 in Hoyerswerda. As ojects of the former Wendish Museum kept being restituted, the museum moved to Bautzen due to a shortage of space. The salthouse of the Ortenburg in Bautzen was chosen as the new seat of the Sorbian Museum, since the original building was destroyed in 1945 an the Serbski dom, its replacement, was not built to include the museum. It became part of the municipal museums of Bautzen. In 1988, the exhibition was redesinged and the Sorbian museum reopend as an independent institution.
Location at the salthouse
The building currently accommodating the museum was built in 1782 as a salthouse and was restructured in 1869 providing its present from. Since 1835 it was the seat of the Royal Saxonian Court of Appeals, the highes judicial institution in Lusatia. During the time of Nazi Germany, it hosted the Gestapo and became a residential building in the German Democratic Republic. After the original location, the Serbski dom, was destroyed in 1945, the salthouse was determined to be a worthy accommodation for the Sorbian museum in 1976 in despite it not having a connection to the Sorbian people and its Gestapo history. The salthouse was restored in 2003.
Exhibitions
The exhibition provides information on Sorbian history and culture in Lusatia. Its main focus lies on the Sorbian language, literature and art.
References
External links
Sorbischen Museums (Official website)
Youtube-Video: Das Sorbische Museum in 3D
Sorbian culture
History museums in Germany
Literary museums in Germany
Art museums and galleries in Saxony
Bautzen
ლარგვისის ოთხთავი

ლარგვისის ოთხთავი — XIII საუკუნის ქართული ხელნაწერი ოთხთავი, სავარაუდოდ საგანგებოდ უნდა იყოს გადაწერილი დიდგვაროვანი ფეოდალური წრის წარმომადგენლისათვის. გადაწერილია ნიკოლოზ კატარაწისძის მიერ. ამ პერიოდის ერთ-ერთი საუკეთესო კალიგრაფიული ნიმუშია.
საწერ მასალად გამოყენებულია ეტრატი. შეიცავს 268 ფურცელს, რომელთა ზომებია 23,5X17,5 სანტიმეტრი. ნაწერია ნუსხური დამწერლობით, სათაურები შესრულებულია წითელ ფონზე ოქრომელნით. ოთხთავი მოხატულია ცალკეული ორნამენტული ელემენტებით, კამარებით, საზედაო ასოებით; ახლავს ოქრომელნით შესრულებული მარკოზ და ლუკა მახარებლების მინიატიურები, აგრეთვე ხარების, შობის, იერუსალიმში შესვლის კომპოზიციები.
ლარგვისის ოთხტავი დღეს ინახება ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-26).
ლიტერატურა
ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 77
ქართული სასულიერო ხელნაწერები
ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდი
ქართული ოთხთავები
XIII საუკუნის ხელნაწერები
ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები არიან

ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები არიან
„ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები არიან“, იგივე „ზოგიერთს ეს ცხელი უყვარს“ — ბილი უაილდერის კომედიური ჟანრის ფილმი. მთავარ როლებს ასრულებენ მერილინ მონრო, ტონი კერტისი და ჯეკ ლემონი. საბჭოთა კავშირში ფილმი გაქირავებაში გამოვიდა სახელწოდებით „ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები არიან“.
როლებში
მერლინ მონრო — შუგარ კოვალჩიკი
ტონი კერტისი — ჯო
ჯეკ ლემონი — ჯერი
ჯილდოები
ოქროს გლობუსი
საუკეთესო მიუზიკლი/კომედია
საუკეთესო მსახიობი ქალი მიუზიკლსა ან კომედიაში: მერლინ მონრო
საუკეთესო მსახიობი კაცი მიუზიკლსა ან კომედიაში: ჯეკ ლემონი
სხვა ჯილდოები
ოსკარი საუკეთესო კოსტუმების დიზაინისთვის
ბაფტა საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მთავარ როლში: ჯეკ ლემონი
რესურსები ინტერნეტში
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
1959 წლის ფილმები
კომედიური ფილმები
ბილი უაილდერის ფილმები
ალბანეთის შრომის პარტია

ალბანეთის შრომის პარტია — პოლიტიკური პარტია ალბანეთში. 1941-1991 წლებში. ამ პერიოდში იგი იყო ერთადერთი პარტია ალბანეთში. დაარსდა 1941 წლის 8 ნოემბერს და ეწოდებოდა ალბანეთის კომუნისტური პარტია. 1948 წელს იოსებ სტალინის ინიციატივით შეეცვალა სახელი. თავდაპირველად ეკავა პროიუგოსლავიური პოზიცია, მაგრამ 1948 წლიდან პროსაბჭოური პარტიაა, ხოლო სკკპ XX ყრილობის შემდეგ პროჩინური კურსი აიღო.
გაუქმდა 1991 წლის 5 ივნისს და მის ბაზაზე ჩამოყალიბდა ალბანეთის სოციალისტური პარტია.
რესურსები ინტერნეტში
Documents of the Party of Labour of Albania
A speech delivered by E. Hoxha commemorating the 20th anniversary of the founding of the PPSh
ალბანეთის პოლიტიკური პარტიები
სოციალისტური ბანაკი
მაიდუგური

მაიდუგური — ქალაქი ნიგერიის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ბორნოს შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ისტორია
ქალაქი დაარსდა 1907 წელს, როგორც დიდი ბრიტანეთის ხელისუფლების სამხედრო და ადმინისტრაციული ფორპოსტი ნიგერიის ჩრდილოეთში. შემდგომში იგი გახდა ბორნოს სულთნის რეზიდენცია, ძველი დედაქალაქების — კუკავას და დიკვას მაგივრად. 1960-იანი წლების შუა პერიოდიდან დაწყებული ქალაქი არაერთხელ იყო ეთნიკურ და რელიგიურ ნიადაგზე წარმოშობილი სისხლიანი ძალადობის აქტების მოწმე. სხვადასხვა რელიგიური ჯგუფების მასობრივი შეჯახებები აღინიშნა 1982 და 2001 წლებში.
2006 წლის თებერვალში ქალაქში ადგილი ჰქონდა მუსულმანური მოსახლეობის მასობრივ მღელვარებებს, რომელიც გამოიწვია ერთ-ერთ დანიურ გაზეთში წინასწარმეტყველ მაჰმადის კარიკატურების გამოქვეყნებამ. მღელვარება გადაიზარდა ქრისტიანული საცხოვრებელი კვარტლების განადგურებაში. მოკლული იქნა 15 ადამიანი, დაიწვა 12 ეკლესია. 2013 წლის 14 მაისს ნიგერიის პრეზიდენტმა გუდლაკ ჯონათანმა ისლამური დაჯგუფების — ბოკო ჰარამის მოღვაწეობის გამო მაიდუგურის რაიონში და ქვეყნის ჩრდილოეთის მთელ რიგ სხვა რაიონებში შემოიღო საგანგებო მდგომარეობა. დაახლოებით ერთი წლის განმავლობაში ქალაქში შედარებით წყნარი სიტუაცია იდგა, მაგრამ 2014 წლის 4 ივნისს ქალაქის შემოგარენში, მაიდუნგის უნივერსიტეტის სიახლოვეს არსებულ სოფელ ბარდერში ბოკო ჰარამის ბოევიკები თავს დაესხნენ ადგილობრივ მოსახლეობას და მოკლეს დაახლოებით 45 ადამიანი.
გეოგრაფია და კლიმატი
ქალაქი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთში, მდინარე ნგადის ნაპირზე, დაახლოებით 100 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით ჩადის ტბიდან. ქალაქში ფუნქციონირებს უნივერსიტეტი, ქალაქის მუზეუმი. 1964 წლიდან მაიდუგურთან გაყვანილია ტრანსნიგერიული სარკინიგზო ხაზი, რომელიც ქალაქს აკავშირებს გვინეის ყურის (პორტ-ჰარკორტამდე) სანაპიროსთან. არსებობს საერთაშორისო აეროპორტი.
მაიდუგურის კლიმატი ხასიათდება, როგორც ცხელი ნახევრადარიდული. რეკორდულად მაღალი ტემპერატურა (47 °C) აღინიშნა 1983 წლის 28 მაისს, ხოლო რეკორდულად დაბალი (5 °C) — 1979 წლის 26 დეკემბერს.
მოსახლეობა
2009 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 1 197 497 ადამიანს. მათი უმრავლესობა მიეკუთვნება ჰაუსას ხალხს, მაიდუგურში ასევე ცხოვრობენ კანურის ტომის ხალხი და ბაგარები. უნივერსიტეტში ასწავლიან ინგლისურ ენაზე. ყველაზე უფრო მეტად გავრცელებული რელიგიაა ისლამი, ასევე ცხოვრობს ქრისტიანული უმცირესობა. ქალაქი მაიდუგური ჩრდილოეთ ნიგერიის ტრადიციული სავაჭრო ცენტრია. მაიდუგურში ცხოვრების დონე უფრო მაღალია, ვიდრე საშუალოდ ნიგერიაში.
სქოლიო
ნიგერიის ქალაქები
მაჰალა

მაჰალა — სოფელი მოლდოვაში, დუბესარის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 56 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 176 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
სქოლიო
დუბესარის რაიონის სოფლები
გეორგიოს სამარასი

გეორგიოს სამარასი (დ. 21 თებერვალი, 1985, ჰერაკლიონი)— ბერძენი ფეხბურთელი, საბერძნეთის ეროვნული ნაკრების წევრი. ამჟამად არის თავისუფალი აგენტი. მონაწილეობა აქვს მიღებული ევროპის ორ და მსოფლიოს ორ ჩემპიონატზე.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1985
ბერძენი ფეხბურთელები
მანჩესტერ სიტის ფეხბურთელები
2014 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
დაბადებული 21 თებერვალი
დიფუნი

დიფუნი (ოფიციალურად დიფუნის მუნიციპალიტეტი) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი კირინოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 56 102 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 33 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Diffun Profile at PhilAtlas.com
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
სქოლიო
კირინოს მუნიციპალიტეტები
საფრანგეთის რეგიონების დროშები

საფრანგეთის რეგიონების დროშები
აქ წარმოდგენილია საფრანგეთის რეგიონების დროშები.
ზღვისიქითა რეგიონების დროშები
საფრანგეთის დროშები
ორატივის რაიონი

ორატივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 870 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 21 722 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 26 კაცს კმ²-ზე. ორატივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ორატივი.
2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ვინიციის რაიონს.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
ვინიციის ოლქის რაიონები
Pinturas River Canyon

Pinturas River Canyon
The Pinturas River Canyon is a canyon located 160 km from the town of Perito Moreno in Santa Cruz, Argentina. It is home to the Pinturas River, which carved the canyon through eroding the Chon Aike Formation. Native populations inhabited the region, painting many works of rock art, some of which can still be seen today. The most famous of these rock art sites is the Cueva de las Manos, a cave site with ancient art whose creation dates back up to 13,000 years ago. This rock art, and Cueva de las Manos in particular, brings lots of tourism to the canyon.
Geology
The canyon is made of ignimbrite, among other volcanic rocks formed during the Jurassic period. It was created through the erosion caused by the Pinturas River, which cut into the Chon Aike Formation to form the canyon.
The Pinturas River runs through the canyon at a height of 240 meters above sea level. The canyon is 270 meters deep and 480 meters wide. The walls of the canyon are nearly vertical, and are formed of low reliefs as well as slopes that are made up of landfall debris and sand.
Climate
During the time of the Paleo-Indians, around the late Pleistocene to early Holocene geological periods, the areas between 400 and 500 meters above sea level formed a microclimate in which the canyon was home to grasslands hospitable to the animals that lived in it. This microclimate included the schinus molle plant, which was useful to native inhabitants for its ability to form resins and adhesives, as well as its use as a source of firewood. The climate was also home to edible vegetables and plants that could be used for medicine; tubers, such as the rush root; and numerous fruits, such as that of the berberis plant.
The current climate of the area of the canyon around Cueva de las Manos is cold and dry, with very low humidity; the area receives a total annual precipitation of less than per year. The topography of the canyon prevents the strong westward winds that are natural to the region, making winters in the canyon less severe.
Native settlement
The Pinturas River running through the canyon provided water for herds of guanacos, making the area attractive to Paleoindians. In ancient times, people accessed the canyon through ravines and gorges in the East and West, typically from higher elevations around 600 to 700 meters above sea level. Natives hunted in the area of the canyon because of these plentiful guanaco, which they depended on for their own survival.
See also
List of canyons
References
Bibliography
Landforms of Argentina
Landforms of Santa Cruz Province, Argentina
Canyons and gorges of South America
აკორის რაიონი

აკორის რაიონი — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის პუნოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 867 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 679 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.77 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1941.09 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
პუნოს რეგიონის რაიონები
პუნოს პროვინციის რაიონები
ციხისძირის ეკლესიების კომპლექსი

ციხისძირის ეკლესიების კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ციხისძირის აღმოსავლეთით, იმ მთის ჩრდილო-დასავლეთ ფერდობზე, რომელზედაც ქსნის ციხეა აღმართული. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. კომპლექსში შედის ორი ეკლესია, ორივე ნაგებია რიყის ქვით, აქა-იქ ქვიშაქვის მოზრდილი ლოდები და ბრტყელი აგურიცაა ჩართული.
აღმოსავლეთის ეკლესია დარბაზულია (5,4X4,5 მეტრი). ეკლესია დაზიანებულია - ჩამონგრეულია სახურავის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე, დეფორმირებულია სარკმელი, ინტერიერში ჩამოცვენილია შელესილობა. ეკლესიას დასავლეთით თაღოვანი შესასველი აქვს. ყოველ კედელში თითო სარკმელია. აღმოსავლეთით ნახევარელიფსური მოყვანილობის აფსიდია, რომელიც იატაკის საერთო დონიდან 0,4 მეტრითაა ამაღლებული. აფსიდის ორივე მხარეს, კედელში ნახევარწრიული კამარებით გადახურული, ძლიერ ვიწრო სადიაკვნე და სამკვეთლოა. მათ დაბალი თაღოვანი შესასვლელები და აღმოსავლეთით თითო სარკმელი აქვთ. დარბაზი, კამარა და კონქი დაბეტონებულია კირხსნარით. სატრიუმფო თაღი ერთსაფეხურიან პილასტრებს ეყრდნობა. ეკლესიას დასით გალავნით შემოზღუდული ეზო (8 X 10 მეტრი) აკრავს.
დასავლეთის ეკლესიაც დარბაზულია (7,2X5,1 მეტრი). მისი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. მას არქიტრავით გადახურული მაღალი ზღურბლი აქვს. აღმოსავლეთით სწორკუთხა, შეისრულკამარიანი საკურთხეველია, რომელიც დარბაზის იატაკიდან 0,4 მეტრითაა ამაღლებული, ასევე საკურთხეველში სარკმელია გაჭრილი. სატრიუმფო თაღი ერთსაფეხურიან მასიურ პილასტრებს ეყრდნობა. დარბაზი თითქმის კვადრატულია და გადახურულია აგურით ამოყვანილი ელიფსური გუმბათით, ჩრდილოეთით ერთი სარკმელია.
ამ ეკლესიასაც დასავლეთით გალავნიანი ეზო (7,6X6,8 მეტრი) აკრავს. შესასვლელი გალავნის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში ყოფილა გაჭრილი. სტილისტური ნიშნებით ორივე ეკლესია გვიანდელი ფეოდალური ხანით თარიღდება, ეკლესიები სომხურია.
ლიტერატურა
მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
გაბრიელ საგინაშვილი

გაბრიელ საგინაშვილი — XVII საუკუნის დასასრულსა და XVIII საუკუნის დასაწყისში ქართველი კალიგრაფი. დავითგარეჯის ბერი. მოღვაწეობდა ნათლისმცემლის მონასტერში.
გაბრიელს, როგორც ფრიად განსწავლულ კალიგრაფს, კარგად იცნობდნენ მეფის კარზე. წიგნებს ვახტანგ VI-ის ბრძანებითაც წერდა. 1704-1713 დომენტი კათოლიკოსის თაოსნობით გაბრიელმა გადაწერა პირველი ქართული ჰაგიოგრაფიული კრებული - ქართველი წმინდანების ცხოვრებათა კრებული (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, A-130 და მისივე ნაწილი - H-1557). საყურადღებოა 1707 გადაწერილი კონდაკი (საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, ხელნაწერთა ინსტიტუტი, A-624). 1719 წლით თარიღდება მისივე გადაწერილი ოთხტავი (საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, ხელნაწერთა ინსტიტუტი, Q-85) და „საქმე მოციქულთა“ (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, Q-86).
საგინაშვილის წიგნები ნაწერია ნუსხურით, ძლიერ დახრილი, გადაბმული, სქელხაზიანი, „წვეტიანი“ და თითქოს ცოტა მიჭყლეტილი ასოებით. A-624-ს ზოგიერთი სათაური შესრულებულია ოქროთი ნაწერი დიდი ჩართული მთავრული ასოებით. Q-85-ში ჩართულია მახარებელთა სურათები რუსული წარწერებით, ბაროკულ ჩარჩოებში. ეს ერთ-ერთი ნიმუშია იმხანად ევროპული მოტივების შემოჟონვისა ქართულ ხელოვნებაში.
ლიტერატურა
ქსე, ტ. 8, გვ. 615, თბ., 1984
ქართველი კალიგრაფები
São João Evangelista

São João Evangelista is a municipality in the state of Minas Gerais in the Southeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Minas Gerais
References
Municipalities in Minas Gerais
Dolichoderus attelaboides

Dolichoderus attelaboides is a species of ant in the genus Dolichoderus. Described by Johan Christian Fabricius in 1775, the species is endemic to Bolivia, Brazil , Ecuador, French Guiana, Guyana, Peru, Suriname and Trinidad and Tobago.
References
Dolichoderus
Hymenoptera of South America
Insects described in 1775
Taxa named by Johan Christian Fabricius
გრემის ქულბაქები და ქარვასლა

გრემის ქულბაქები და ქარვასლა — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ გრემში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში, ეგრეთ წოდებულ სავაჭრო უბნის ცენტრალურ ნაწილში. ქულბაქების გეგმა აღმიდან დასავლეთის მიმართულებით წაგრძელებული სწორკუთხედია, რომლის შუაში იგივე მოხაზულობის ეზოა. ეზოში შესასვლელი ჩრდილოეთ მხრიდანაა. ეზოს ირგვლივ, ერთმანეთის მიყოლებით განლაგებულია დუქნები, რომლებსაც მცირე გამონაკლისების გარდა, თითქმის ერთნაირი აგებულება აქვს - მოგრძო, ყრუკედლებიანი შეისრულკამაროვანი სათავსი, რომლის წინ იმავე სიგანისა და 1,5 მეტრი სიღრმის ლოჯიაა. დუქნები ერთდროულადაა ნაგები. კედლები და კამარები ნაწყობია ნატეხი ქვით. ყველა დუქანს ჰქონია ბუხარი. ზოგიერთი დუქანი ორსართულიანი ყოფილა. ჩრდილოეთი რიგის დასავლეთ კიდეში მდებარე ორსართულიანი დუქნების ქვემოთ სარდაფებია, რომლებიც ერთმანეთს კარით უკავშირდება. ორივე სარდაფის კედლები შელესილია. შესაძლოა, ისინი მაცივრის როლს ასრულებდა. ამავე რიგის ერთ-ერთი დუქნის უკანა ნაწილში, დაბალი კედლით, გამოყოფილია ვიწრო ადგილი, რომლის კედლები შიგნიდან წყალგაუმტარი ხსნარითაა შელესილი. ეზოს დასავლეთ რიგში ოთხი დუქანია. მათგან სამს დასავლეთიდან ეკვრის ერთიანი, მოზრდილი სათავსი, რომელიც კარით მხოლოდ განაპირა დუქნებს უკავშირდება. შუა დუქანში აგებულია ექვსგვერდი აუზი. სავარაუდოდ, ეს დუქანი „სალხინო“ ადგილიც იყო.
ჭიშკართან, ეზოში გასასვლელის აღმოსავლეთ გვერდში, მოწყობილია პატარა სათავსო, რომელიც დანარჩენი სათავსოებისგან როგორც ფართობით, ისე ორიენტაციითაც განსხვავდება.
სამხრეთ რიგში თანაბარი ფართობის ათი სათავსია, აღმოსავლეთ რიგში კი - ოთხი. მათგან ორს ლოჯია ეზოს მხარეს აქვს, ორს კი - ქარვასლაში გასასვლელის მხარეს.
ქარვასლა ქულბაქებს აღმოსავლეთიდან ეკვრის. თავდაპირველად ამ ადგილას მდგარა მოზრდილი თონეებიანი შენობები, შემდეგ კი ქარვასლა აუგიათ. ამჟამად ქარვასლისგან მხოლოდ საძირკვლის ნაშთებია შემორჩენილი, რის გამოც მისი გეგმა ზუსტად არ იკითხება. შენობის გრძივი ღერძის ორივე მხარეს ერთრიგად განლაგებულია 16-16 სათავსო ფართობი მერყეობს 14 კვადრატული მეტრიდან 23 კვადრატულ მეტრამდე. მათ შორის კი განიერი ტალანი ყოფილა, რომლის იატაკქვეშ გადის წყალსადენი.
ქარვასლის სამხრეთი და ჩრდილოეთი კედლები შეჭრილია ქულბაქების აღმოსავლეთ კედელში, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ იგი ქულბაქებზე ადრე ყოფილა აგებული.
ქულბაქებისა და ქარვასლის ტერიტორიაზე გათხრების დროს აღმოჩნდა ვერცხლისა და სპილენძის რამდენიმე მონეტა. მათი უმრავლესობა ცუდადაა დაცული. ერთი ვერცხლის მონეტა, რომელიც ქულბაქების ტერიტორიაზე იყო ნაპოვნი ეკუთვნის შაჰ-ისმაილს და თარიღდება 1502-1524 წლებით, ხოლო ორი სპილენძის მონეტა, რომლებიც ნაპოვნი იყო ქარვასლის ტერიტორიაზე, თარიღდება XV საუკუნის II ნახევრით.
ლიტერატურა
ყვარლის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
შვედეთ-იაპონიის ურთიერთობები

შვედეთ-იაპონიის ურთიერთობები — ორმხრივი დიპლომატიური ურთიერთობები შვედეთსა და იაპონიას შორის.
ისტორია
ამ ორ ქვეყანას შორის პირველი კონტაქტი მოხდა XXVIII საუკუნეში, როდესაც კარლ პიტერ ტუნბერგი, კარლ ლინეს სტუდენტი, იაპონიაში ჩავიდა მცენარეთა შეგროვებისა და შესწავლის მიზნით. ამრიგად, ის გახდა პირველი შვედი, ვინც ეწვია ამ ქვეყანას.
ოფიციალურად, დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1868 წელს, შვედეთ-იაპონიის ხელშეკრულების ხელმოწერით, რომელიც იმპერატორ მეიძის მთავრობის მიერ სხვა სახელმწიფოსთან დადებული პირველი ხელშეკრულება გახდა.
XX საუკუნის პირველ ათწლეულში ქვეყნებმა ტოკიოსა და სტოკჰოლმში დიპლომატიური მისიების გახსნა დაიწყეს, რომლებიც 1957 წელს საელჩოებად იქცნენ. პირველ მსოფლიო ომში შვედეთი იყო შუამავალი, რომლის მეშვეობითაც გერმანია და იაპონია მოლაპარაკებას აწარმოებდნენ სეპარატული ზავის შესახებ. მოლაპარაკება საბოლოოდ ჩაიშალა.
იაპონია შვედეთის სიდიდით მეორე სავაჭრო პარტნიორია აზიაში. შვედეთის პოლიტიკის ზოგიერთი ელემენტი, როგორიცაა, მაგალითად, სოციალური უზრუნველყოფა, მოსახლეობის დაბერება, მშვიდობის შენარჩუნება და ოფიციალური დახმარება განვითარების მიზნით, იაპონიისათვის სამაგალითო გახდა. ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები ასევე განმტკიცებულია სახელმწიფო ვიზიტებით (მათ შორის მონარქებისა და მათი ოჯახის წევრების მონაწილეობით), კულტურული და აკადემიური გაცვლებით ორივე მხრიდან.
დიპლომატიური მისიები
შვედეთს აქვს საელჩო ტოკიოში.
იაპონია ინარჩუნებს საელჩოს სტოკჰოლმში.
სქოლიო
შვედეთის დიპლომატიური ურთიერთობები
იაპონიის დიპლომატიური ურთიერთობები
სიმფონია № 40 (მოცარტი)

სიმფონია № 40 (მოცარტი)
სიმფონია № 40 სოლ მინორი KV 550 — ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის მიერ 1788 წელს ვენაში დაწერილი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სიმფონია. შედგება ოთხი ნაწილისაგან. იგი ბოლოს წინა სიმფონიაა მოცარტის შემოქმედებაში.
სავარაუდოა, რომ მოცარტმა სიმფონიაზე მუშაობა 1788 წლის 25 ივლისს დაასრულა, რადგან მან სწორედ ამ დღეს ჩაამატა იგი საკუთარი ნამუშევრების სიაში. დადასტურებულია, რომ ამ ნაწარმოების წარმოდგენა მოცარტისავე სიცოცხლეში შედგა.
მე-40 სიმფონია ხშირად მოიხსენიება, როგორც „დიდი სოლ-მინორ-სიმფონია“, ხოლო მოცარტის 25-ე სიმფონიას „მცირე სოლ-მინორ-სიმფონიას“ უწოდებენ.
ლიტერატურა
Wolfgang Amadeus Mozart: Symphony G minor K 550. Ernst Eulenburg Ltd. No. 404, London / Main 1983, 66 გვერდი.
რესურსები ინტერნეტში
სიმფონიის პირველი ნაწილის პარტიტურა და კრიტიკული მოხსენება
სიმფონიის მეორე ნაწილის პარტიტურა
KV 550-ის პარტიტურა, Indiana University School of Music
ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის ნაწარმოებები
აქადის დინასტია

აქადის დინასტია - მეფეთა დინასტია აქადში ძვ. წ. 2316 - ძვ. წ. 2170 წლებში.
აქადის მეფეებმა დაიპყრეს შუმერული ქალაქები და პირველად გააერთიანეს მესოპოტამია და შექმნეს მძლავრი სახელმწიფო, რომელმაც 2 საუკუნეზე მეტი იარსება და ისტორიაში აქადის იმპერიის სახელით შევიდა. შარკალიშარის სიკვდილის შემდეგ აქადის იმპერია კუტიებმა დაიპყრეს.
ლიტერატურა
Рыжов, K. (2001). Энциклопедия - Все монархи мира - Древний Восток. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0829-6
ძველი შუამდინარეთი
შატჯრექი

შატჯრექი — სოფელი სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 498 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
გეღარქუნიქის პროვინციის სოფლები
მარსელო ტორკუატო დე ალვეარი

მარსელო ტორკუატო დე ალვეარი (დ. 4 ოქტომბერი, 1868, ბუენოს-აირესი — გ. 23 აპრილი, 1942) — არგენტინელი პოლიტიკოსი. არგენტინის კონფედერაციის პრეზიდენტი 1922–1928 წლებში. თანამდებობა ეკავა 1922 წლის 12 ოქტომბრიდან 1928 წლის 11 ოქტომბრამდე.
დაქორწინდა საოპერო მომღერალ რეჟინა პასინიზე.
იხილეთ აგრეთვე
არგენტინის პრეზიდენტების სია
რესურსები ინტერნეტში
ენციკლოპედია - მარსელო ტორკუატო დე ალვეარი (ესპანური)
მარსელო ტორკუატო დე ალვეარის ბიოგრაფია ენციკლოპედია ბრიტანიკაში
არგენტინის პრეზიდენტები
არგენტინელი პოლიტიკოსები
დაბადებული 4 ოქტომბერი
დაბადებული 1868
გარდაცვლილი 23 აპრილი
გარდაცვლილი 1942
Campo Belo

Campo Belo (Portuguese for "beautiful field") is a city located in Minas Gerais state, in Brazil. The estimated population in 2020 was 54,186 inhabitants, and the total area of the municipality was . It was founded in 1879.
Geography
Climate
Campo Belo's climate can be classified as tropical altitude, with yearly average temperature of . The Köppen climate classification of the region is Cwa (Tropical on high altitudes, humid/warm summer and a dry/cool winter).
Soil
Silic - Clay.
Topography
Plain : 15%
Waivy : 55%
Mountain: 30%
References
Municipalities in Minas Gerais