PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Leylek District

Leylek District
Leylek is a district of Batken Region in south-western Kyrgyzstan. It borders with Batken District in the east, and Tajikistan in the south, west, and north. Its area is , and its resident population was 146,020 in 2021. The administrative seat lies at Razzaqov.
Geography
Leylek District is located between the northern slopes of the Turkestan Range and the Ferghana Valley. It contains the lowest point of Kyrgyzstan: 401 meters above sea level.
Population
Towns, rural communities and villages
In total, Leylek District includes 1 town and 47 villages in 1 town and 9 rural communities. The rural communities and settlements in the Leylek District are:
town of district significance Razzaqov (including 6 villages: Golbo, Samat, Chimgen, Taylan, Ak-Bosogo and Ak-Bulak)
Ak-Suu (seat: Ak-Suu; and also villages Alga, Jengish, Suu-Bashy and Jezken)
Beshkent (seat: Beshkent; incl. Karl Marks, Kayragach, SSSRdin 50 jyldygy and Eski-Oochu)
Jangy-Jer (seat: Tsentralnoye; incl. Arka and Dostuk)
Katrang (seat: Katrang; incl. Jangy-Turmush and Özgörüsh)
Kulundu (seat: Kulundu; incl. Bulak-Bashy, Internatsional'noye, Kommunizm, Lenin and Maksat)
Leylek (seat: Korgon; incl. Kara-Suu, Leylek, Chuyanchy and Ak-Terek)
Muras (seat: Muras; incl. Uch-Bulak, Jetty-Tash and Kerege-Tash)
Sumbula (seat: Andarak; incl. Iskra, Kök-Tash and Sary-Dobo)
Toguz-Bulak (seat: Toguz-Bulak; and also villages Ay-Kol, Kara-Bulak, Madaniyat, Kyrgyzstandyn 50 jyldygy and Chapaev)
Note: Sülüktü is a town of regional significance of Batken Region, and is not part of the Leylek District.
References
Districts of Batken Region
ვაშლოვანის ეროვნული პარკი

ვაშლოვანის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი საქართველოში, კახეთის მხარის დედოფლისწყარო მუნიციპალიტეტში, დაარსდა 2003 წელს, მისი ფართობი 25 021 ჰექტარია. ჰავა მშრალი და ზომიერია. ვაშლოვანის ეროვნული პარკი ვაშლოვანის სახელმწიფო ნაკრძალის ტერიტორიასთან ერთად მოიცავს ნაკლებად სახეცვლილ ბუნებრივ ეკოსისტემებს. დააცულია ავშიან - ჩარანიანი ველები, საკმლისხიან - ღვიიანი კორომები, ალაზნის ჭალები და მთისწინების რცხილნარ - მუხნარები.
ვაშლოვანის ეროვნული პარკი მდებარეობს საქართველოს უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ივრის ზეგანზე. ეროვნულ პარკს რკალისებური ფორმა აქვს. აღმოსავლეთიდან მას ესაზღვრება მდ. ალაზანი, რომელზედაც გადის საქართველოს სახელმწიფო საზღვარი აზერბაიჯანთან, სამხრეთიდან – ელდარის დაბლობი და მდ. ლეკისწყალი – უსახელო მთის მასივის მონაკვეთზე გამავალი სახელმწიფო საზღვარი აზერბაიჯანთან, დასავლეთიდან – პატარა შირაქისა და ელდარის დაბლობის დამაკავშირებელი მილების ხევი, ჩრდილოეთიდან – ვაშლოვანის სახელმწიფო ნაკრძალი და დიდი შირაქის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ნაკვეთები (სახნავები, საძოვრები).
პარკის ტერიტორიაზე ბინადრობს დათვი, ფოცხვერი, წავი, გარეული ღორი, აფთარი, მგელი, შავარდენი, კოლხური ხოხობი, ბულბული.
გადაადგილება შესაძლებელია ფეხით, ცხენით, ნიჩბიანი ნავით და მანქანით სპეციალურად განსაზღვრულ მარშრუტებზე.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს დაცული ტერიტორიები
რესურსები ინტერნეტში
დაცული ტერიტორიების სააგენტო
ვაშლოვანის ეროვნული პარკი
სქოლიო
საქართველოს ეროვნული პარკები
იენი-ქერქი

იენი-ქერქი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, კანგარლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 380 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კანგარლის რაიონის სოფლები
ჩაკრი

ჩაკრი, ჩაკრის დინასტია — ტაილანდის მეფეების მმართველი დინასტია 1782 წლიდან. დინასტიის დამაარსებელია სიამის მხედართმთავარი ჩაკრი.
ჩაკრის დინასტიის მეფეები:
რამა I (განაგებდა 1782-1809)
რამა II (1809-1824)
რამა III (1824-1851)
რამა IV (1851-1868)
რამა V (1868-1910)
რამა VI (1910-1925)
პრაჩატიპოკი (1925-1935)
ანანდა მახიდონი (1935-1946)
პუმიპონ ადულიადეტი (1946-2016, მეფედ აკურთხეს 1950 წელს)
მაჰა ვაჩირალონგკორნი (2016 წლიდან)
ლიტერატურა
ტაილანდის მმართველები
მარზპანი

მარზპანი (საშუალო სპარსული مرزبان, სიტყვასიტყვით — საზღვრის მცველი) ორი მნიშვნელობა აქვს:
ქვეყნის, მხარის, ოლქის მმართველი სასანიანთა ირანში.
უმაღლესი მოხელე, რომელიც IV-VI საუკუნეებში ინიშნებოდა ირანის მიერ დაპყრობილი ქვეყნის (ჩვეულებრივ, ასეთ ქვეყანაში სამეფო ხელისუფლება აღარ არსებობდა, ანდა დროებით იყო გაუქმებული) მმართველად და შაჰის ადგილობრივ ნაცვლად. ქართლის პირველი მარზპანი იყო სომეხი ფეოდალი ვასაკ სიენიელი (დაახლოებით 439-442 წწ.), რომელიც ირანელებმა არჩილ მეფის გარდაცვალების შემდეგ დანიშნეს. შემდეგ ქართლში მეფობა აღდგა და VI საუკუნის 40-იან წლებამდე მარზპანი აღარ ჩანს.
„ევსტათი მცხეთელის მარტვილობის“ მიხედვით, ქართლის სათავეში მდგომ მარზპანებს, არვანდ გუშნასპსა და ვეჟან ბუზმირს, დიდი ადმინისტრაციული და სასამართლო უფლებები ჰქონიათ. ქართლის ყოველი მცხოვრების სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი მათ ხელში იყო. ქვეყნის მართვაში მარზპანთან ერთად მონაწილეობდნენ ადგილობრივი წარჩინებულებიც, ანუ „ქართლის მთავრები“. ქართლში ერისმთავრის ხელისუფლების დაწესების შემდეგ მარზპანები აღარ ინიშნებოდნენ.
ლიტერატურა
ჯანაშია ს., ფეოდალური რევოლუცია საქართველოში, შრომები, ტ. 1, თბ., 1949;
წოდებები
ირანის ისტორია
ყორნისის კოშკი (XVII-XVIII საუკუნეები)

ყორნისის კოშკი (XVII-XVIII საუკუნეები)
ყორნისის კოშკი — საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი ნაგებობა ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყორნისში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში (XVII-XVIII სს.).
სამსართულიანი კოშკი ნაგებია ფლეთილი, რიყის და ალაგ-ალაგ თლილი ქვით. კედლები საკმაოდ განიერია. კოშკი გეგმით ოთხკუთხედს წარმოადგენს. პირველი სართული ყრუა. მეორე სართულის დასავლეთ კედელში არქიტრავული შესასვლელია. კარის წირთხლებზე შემორჩენილია საურდულეები. აღმოსავლეთ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელში თითო სათოფურია. სათოფურებია დატანილი ასევე მესამე სართულის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ კედელშიც. კოშკის მესამე სართული დაზიანებულია. სამხრეთ კედელზე შემოცლილია საძირკვლის საპირე ქვები. მონგრეულია სამხრეთ-აღმოსავლეთი კედლის კუთხე.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ზნაურის (ყორნისი) რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. II, 2004
ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დიდებული საუკუნე: ქიოსემი

დიდებული საუკუნე: ქიოსემი — თურქული დრამა, რომელიც 2011 წელს გამოსული „დიდებული საუკუნის“ გაგრძელებაა. დაწერილია ილმაზ შაჰინის, ნუკეთ ბიჩაკჩისა და სევგიზ ილმაზის მიერ. სერიალი დაფუძნებულია ისტორიულ ფაქტებზე რომელიც მოგვითხრობს ქიოსემ სულთნის ცხოვრების შესახებ: თუ როგორ გახდა მონა ყველაზე ძლიერი სულთანი, მთელ ოსმალეთის იმპერიაში აჰმედ I-ის ჰარამხანაში მისვლის შემდეგ.
სერიალის პირველი ეპიზოდების გადაღება საბერძნეთში, კუნძულ ხიოსზე მიმდინარეობდა. სერიალის რამდენიმე მონაკვეთი გადაიღეს კანში, საფრანგეთში სერიალის პრემიერამდე (2015 წლის 12 ნოემბერი) ერთი თვით ადრე.
პილოტი
ანასტასია (ასევე ეძახიან ნასიას), არის 13 წლის ბერძენი გოგო, რომელიც ცხოვრობს კუნძულ ტინოსზე. იგი დახატეს და ეს ნახატი თოფქაფის სასახლეში გაიგზავნა, ის უძღვნეს აჰმედს, ოსმალეთის ახალგაზრდა სულთანს, ტახტზე ასვლის აღსანიშნავად. ამ ნახატმა დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ახალგაზრდა სულთანზე, საფიე სულთანმა ბრძანა რომ გოგონა თოფქაფის სასახლეში მიეყვანათ. ანასტასია თავიდან ფიცხი და ცოტა ბავშვური იყო. ფაქტობრივად, ეს მისი პირველი წინააღმდეგობა იყო სიძნელესთან. სასახლეში მისვლისას აჰმედი მას ხშირად ხვდებოდა. რადგან გოგონას არასდროს ჰყვარებია ვინმე აქამდე, არც აჰმედი შეჰყვარებია, მაგრამ მოგვიანებით გაიგო სიყვარულის მნიშვნელობა და „გაიზარდა“. აჰმედისადმი გრძნობების გაჩენის შემდეგ, ნასია მიხვდა რომ ერთმანეთისთვის იყვნენ შექმნილნი, მის გამო გოგონამ სიცოცხლეც კი გარისკა. იგი უფრო და უფრო ძლიერდებოდა. შეიცვალა სახელი და დაირქვა ქიოსემი. საბოლოოდ ის ყველაზე ძლიერი სულთანი გახდა ოსმალეთის იმპერიაში.
სერიების მიოხილვა
მოქმედი პირები
მთავარი მოქმედი პირები
მეორეხარისხოვანი გმირები
საერთაშორისო მაუწყებლობა
სქოლიო
თურქული ტელესერიალები
Sacred Heart Church, Saint Petersburg

Sacred Heart Church, Saint Petersburg
The Sacred Heart Church is a Catholic church, built in the neo-Gothic style located in the Russian city of Saint Petersburg in northern Russia and part of the Roman Catholic Archdiocese of Moscow. It is dedicated to the Sacred Heart of Jesus and is located at 57 Babushkin street.
In 1892 several thousand Catholics, the workers of the Neva district east of the capital and of Polish origin, most sought permission to build a new church that was finally obtained in autumn 1905. It was then officially dedicated to the Sacred Heart of Jesus. Before the structure was finished the parishioners met in a near Obukhov factory, under the auspices of the parish of St. Catherine. The necessary land was purchased 18 November 1906 and plans for construction were entrusted to the architect Stefan Galenzovski and the first stone was blessed on 8 September 1907, but due to financial difficulties, the main work was completed only in 1912 and worship began in 1914. The church was consecrated in 1917 after the February revolution. A tower could not be built.
After the fall of the USSR and the end of an atheistic government, the Catholic Church in Russia, like other Christians were again allowed to operate relatively normally. A parish was formed in 1993, which was assigned a part of the building. The first Mass was celebrated on 6 June 1996. The parish obtained the right to recover the entire building in 2003, but the right to build a tower as it was in the original plans was denied by the municipality in 2009.
Restoration work began in 2011.
See also
Catholic Church in Russia
Sacred Heart Church
References
Roman Catholic churches in Saint Petersburg
Roman Catholic churches completed in 1912
20th-century Roman Catholic church buildings in Russia
Cultural heritage monuments of federal significance in Saint Petersburg
Gothic Revival church buildings in Russia
Polyrhachis rupicapra

Polyrhachis rupicapra is a species of ant in the subfamily Formicinae, found in Sri Lanka, and China.
References
External links
at antwiki.org
Animaldiversity.org
Itis.org
Formicinae
Hymenoptera of Asia
Insects described in 1863
List of zones of Ethiopia

List of zones of Ethiopia
The regions of Ethiopia are administratively divided into 68 or more zones (zonə),. The exact number of zones is unclear, as the names and number of zones given in documents by Ethiopia's Central Statistical Agency differ between 2005 and 2007. Various maps give different zone names and boundaries.
Zones are a 2nd level subdivision of Ethiopia, below regions and above woredas, or districts. The zones are listed below, by region.
Addis Ababa
List of subcities
Afar Region
Awsi Rasu
Kilbet Rasu
Gabi Rasu
Fanti Rasu
Hari Rasu
Mahi Rasu (New Zone)
Argobba (special woreda)
Amhara Region
Agew Awi
East Gojjam
North Gondar
Central Gondar
West Gondar
Wag Hemra
West Gojjam
Bahir Dar (special zone)
West Gojjam
South Gondar
North Wollo
South Wollo
Oromia
North Shewa
Benishangul-Gumuz Region
Asosa
Kamashi
Metekel
Central Ethiopia Region
This region was created in 2023 from parts of the Southern Nations, Nationalities, and Peoples' Region.
Alaba
Gurage
Hadiya
Kembata Tembaro
Silt'e
Yem special woreda
Dire Dawa
No zones
Gambela Region
Anywaa
Majang
Nuer
Former zones
Administrative Zone 1 (Gambela)
Administrative Zone 2 (Gambela)
Administrative Zone 3 (Gambela)
Godere (woreda) (1991–1994: the only woreda in Administrative Zone 4; 1994–2001: part of Administrative Zone 2; 2007–present: part of Mezhenger Zone)
Harari Region
Amir-Nur Woreda
Abadir Woreda
Shenkor Woreda
Jin'Eala Woreda
Aboker Woreda
Hakim Woreda
Sofi Woreda
Erer Woreda
Dire-Teyara Woreda
Oromia Region
East Arsi
West Arsi
East Bale
West Bale
Borana
East Hararghe
East Shewa
East Welega
East Guji
West Guji
Horo Guduru Welega
Illu ababora
Buno Bedele
Jimma
Kelam Welega
North Shewa
Southwest Shewa
West Haraghe
West Shewa
West Welega
Oromia Special Zone Surrounding Finfinne
Sidama Region
No zones
Somali Region
Sitti Zone
Fafan Zone
Jarar Zone
Erer Zone
Nogob Zone
Dollo Zone
Korahe Zone
Shabelle Zone
Afder Zone
Liben Zone
Dhawa Zone
Jigjiga Special Zone
Tog Wajale Special Zone
Degehabur Special Zone
Gode Special Zone
Kebri Beyah Special Zone
Kebri Dahar Special Zone
South Ethiopia Region
This region was created in 2023 from parts of the Southern Nations, Nationalities, and Peoples' Region.,
South Omo
Gamo Gofa (formerly part of North Omo Zone)
Gedeo
Konso
Wolayita (formerly part of North Omo Zone)
Ale special woreda
Amaro special woreda
Basketo special woreda (formerly part of North Omo Zone)
Burji special woreda
Dirashe special woreda
South West Ethiopia Peoples’ Region
Bench Maji
Dawro (formerly part of North Omo Zone)
Keffa (formerly part of Keficho Shekicho Zone)
Sheka (formerly part of Keficho Shekicho Zone)
Konta (special woreda, formerly part of North Omo Zone)
West Omo
Former zones
North Omo – abolished in 2000
Keficho Shekicho – abolished in 2007
Tigray Region
Central Tigray
East Tigray
North West Tigray
South Tigray
South East Tigray
West Tigray
Mekele (special zone)
See also
Regions of Ethiopia
Notes
References
Zones of Ethiopia
External links
Statoids
Subdivisions of Ethiopia
Zones
Ethiopia 2
Zones, Ethiopia
𐊰

𐊰 — კარიული დამწერლობის ასო.
რესურსები ინტერნეტში
Graphemica (𐊰)
კარიული ასოები
.sd

.sd — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) სუდანისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
sd
კომუნიკაციები სუდანში
sv:Toppdomän#S
Tannhausen

Tannhausen is a municipality in the German state of Baden-Württemberg, in Ostalbkreis district.
Tannhausen is located approximately east of Ellwangen at the edge of the Nördlinger Ries in Swabian Württemberg close to the border of the Franconian part of Bavaria, where the administrative region of Swabian Bavaria meets Central Franconia.
Nearby Municipalities
The boundaries of the municipality are located in the north onto Stödtlen, in the east
onto the bavarian municipalities Wilburgstetten (rural district of Ansbach, central Franconia), and Fremdingen (rural district of Donau-Ries, Swabia), in the south onto Unterschneidheim and in the far west onto the city area of Ellwangen.
Structure
Next to the main village of Tannhausen, six more communities belong to the municipality, Riepach, Bleichroden, Sederndorf, Hagenbucherhof, Bergheim, and Ellrichsbronn.
History
Tannhausen was first documented in 1100.
At this time the local Nobility, the Lords of Thannhausen had already resided in their castle and are still present there today. It is assumed that the famous mediaeval minnesinger and poet Tannhäuser was an offspring of this family.
Next to the local Nobilility, Tannhausen had also several clerical and worldly dignitaries, which had the use of some authority in the village.
During German mediatisation in 1806, Tannhausen belonged to the State of Bavaria; however, it became later a part of the Duchy of Württemberg on January 12, 1810.
The village of Tannhausen was formerly spelled as Thannhausen with an h identical to the name of the local noble family, nevertheless the name was changed during a spelling reform in 1903 to Tannhausen, which excluded the h.
Economy and Infra-Structure
Tannhausen is not only a living community, but it also offers 300 local jobs. Even though, approximately 500 people are having to go to work outside of the village. Regardless, Agriculture is still playing a big part.
Tannhausen has one retirement home, offering living accommodations and geriatric care for 130 elderly people.
Politics
The municipality is headquarters of the administrative association of Tannhausen, Stödtlen, and Unterschneidheim.
Education
Tannhausen has only one primary school. All of the other schools used by children of the locality are located in Unterschneidheim, Bopfingen or Ellwangen.
Notable people
Wilhelm Bauberger (1809-1883), novelist
External links
Website of the Municipality of Tannhausen
Inventory of the Manor House's archive material at the State Archives in Ludwigsburg
References
This article is based on a translation of an article from the German Wikipedia.
Ostalbkreis
Württemberg
Chinari, Armenia

Chinari, Armenia
Chinari is a village in the Berd Municipality of the Tavush Province of Armenia. Chinari lies very close to the Armenia–Azerbaijan border, and is the village closest to the abandoned Khoranashat monastery, which lies on a hill northeast of the town, only feet away from the border.
Gallery
References
External links
Populated places in Tavush Province
ახალქალაქი (თრიალეთი)

ახალქალაქი (თრიალეთი)
ახალქალაქი, თრიალეთის ახალქალაქი (ახლანდელი სოფელი დაშბაში, წალკის მუნიციპალიტეტი) — ფეოდალური საქართველოს მნიშვნელოვანი პუნქტი, ძველი ქალაქი, თრიალეთის ერისთავთა სამყოფელი.
ისტორია
ადამიანს ადრევე აუთვისებია ეს ადგილი, რასაც მოწმობს აქ აღმოჩენილი ენეოლითური იარაღი, მშრალი წყობის გალავანი ადვილად მისასვლელი მხრიდან ძვ. წ. V-VI საუკუნეების სამაროვანი და გამოქვაბულები კანიონში. აქ გამავალი გზის გაცხოველებასთან უნდა იყოს დაკავშირებული ამ პუნქტის გაქალაქება IX-X საუკუნეებში, რაც საქართველოში „ახალქალაქობის“ პერიოდად ითვლება. 1392 წელს ახალქალაქი საკათალიკოსო მამულებში იხსენიება. 1676-1724 წლებში საბუთების თანახმად, ახალქალაქი სამეფო ქალაქი გახდა, სხვადასხვა დროს კი მისი მოურავები გერმანოზიშვილები (ბარათაშვილების ფეოდალური საგვარეულოს ერთი შტო) იყვნენ. გვიანდელი შუა საუკუნეებში ახალქალაქში ისხდნენ საბარათიანოს სარდლები. 1721 წელს აქ ჰქონდა სადგომი საბარათიანოს მაშინდელ სარდალს ვახუშტი ბატონიშვილს, რომლის მონაწილეობითაც ჩატარდა ქართლის აღწერა.
ძველი ახალქალაქიდან შემონახულია X-XI საუკუნეების მიჯნის ქართული ხუროთმოძღვრების 2 ძეგლი, რომლებიც აგებულია ქალაქის დიდი აღმავლობის პერიოდში, როდესაც თრიალეთის მფლობელი კლდეკარის ერისთავები საქართველოში თავიანთი სიძლიერის უმაღლეს საფეხურზე იდგნენ. ძეგლები შეიცავენ მდიდარ ეპიგრაფიკულ მასალას და ქვაზე ნაქანდაკების სრულიად უნიკალურ ხელოვნების ნიმუშს.
ერთი ეკლესია, რომელიც სოფელში დგას, კამარით გადახურული უგუმბათო ნაგებობაა. იგი XIX საუკუნეში ჩამოსახლებულ სომხურ მოსახლეობას თავისი საჭიროებისათვის გამოუყენებია. შეკეთების დროს თლილი ქვით შემოსილ კედლებზე ასომთავრულით ამოკვეთილი ძველი ლაპიდარული წარწერების უდიდესი ნაწილი დაზიანებულია. მეორე წმ. გიორგის ეკლესია, სოფლის თავში ხრამის ქარაფოვან ნაპირზე დგას. იგი "თავისუფალი ჯვრის" ტიპის გუმბათოვანი ნაგებობაა. მოხდენილი პროპორციები, მშენებლობის მაღალი პროფესიონალიზმი და მდიდარი დეკორატიული სამკაული მას თრიალეთის საერისთავოს არქიტექტურის ერთ-ერთ საუკეთესო ნიმუშად წარმოაჩენს. წარწარების მიხედვით ორივე ეკლესია რატი ერისთათ-ერისთავის მმართველობის დროსაა აგებული. წარწერაში მოხსენიებულია აგრეთვე ქართლის კათოლიკოსო მელქისედეკი (XI ს.) და ახალქალაქელები, რაც უტყუარს ხდის ამ პუნქტის ახალქლაქობას. სოფლის მოპირდაპირე მდ. ქციის მარცხენა მხარეს შვეულ, ჩახრამულ, ქარაფოვან კლდეში 300 მ სიმაღლეზე, შუა საუკუნეების მღვიმე-ქვაბთა ორიარუსიანი კომპლექსია გამოკვეთილი. ქვაბების პირველ იარუსზე დიდი ქვებით და დუღაბით ნაშენი კარიბჭის ნაშთია. მეორე იარუსზე ადიოდნენ მისადგამი კიბეებით. ქვაბები გეგმით მომრგვალო ფორმისაა და აქვთ თითოკარი. კომპლექსწი წყლით მარაგდებოდა მდინარე ქვიიდან შვეულად დახრილი, კლდეში საგანგებოდ გათხრილი არხის მეშვეობით. როგორც არხი, ისევე სათავე მიუვალი იყო და რთულ საინჟინრო ხელოვნების ნიმუშს წარმოადგენს.
იხილეთ აგრეთვე
დაშბაში
ლიტერატურა
ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 2013, გვ., 76-77
სქოლიო
ქვემო ქართლის მხარის ისტორიული ქალაქები
ლიერგანესი

ლიერგანესი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანტაბრიის პროვინციის ტრასმიერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 36,73 კმ². მოსახლეობა — 2407 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ლიერგანესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
კანტაბრიის მუნიციპალიტეტები
კანტაბრიის ქალაქები
კორონაცია

კორონაცია, გვირგვინის დადგმა — ფორმალური პროცედურა, რომელიც სიმბოლურად განასახიერებს მონარქის მიერ ძალაუფლებისა და მისი ატრიბუტების (ტახტი, გვირგვინი, სკიპტრა და ა.შ.) მიღებას. არ შეესაბამება მეფობის პერიოდის დაწყებას (წონამორბედის სიკვდილს ან ჩამოგდებას, მეფედ არჩევას). ევროპულ ქრისტიანულ კულტურაში კორონაცია არის რელიგიური ცერემონია, რომელსაც თან ახლავს მირონცხების რიტუალი (ძველაღთქმური წარმომავლობის). ამგვარად, რიტუალს განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს: ღმერთის მიერ მეფობაზე კურთხევა, სახელმწიფოსთან მისტიკური დანიშვნა და ა.შ.
რესურსები ინტერნეტში
მონარქია
სამართლის ისტორია
ტესღუინო

ტესღუინო — სიმინდის კუსტარული ლუდი, რომელსაც იუტო-აცტეკების რამდენიმე ადამიანი აწარმოებს. ტარაჰუმარას ხალხი ლუდს სიწმინდედ მიიჩნევს და ის მათი საზოგადოების მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენს. ანთროპოლოგი ჯონ კენედი იუწყება, რომ „ტარაჰუმარელი წელიწადში საშუალოდ მინიმუმ 100 დღეს უშუალოდ ტესღუინოს უკავშირებს და ამ დროის დიდი ნაწილი მისი გავლენის ქვეშაა.“
ეტიმოლოგია
ტესღუინო მომდინარეობს ნაუატლის სიტყვისგან tescuini რაც იმას ნიშნავს, „გულისცემას“.
ტრადიცია
ტარაჰუმარა (რომლებიც თავს რარამურს უწოდებენ) 120,000-კაციანი ენობრივი ჯგუფია, რომელთაც საერთო ენა აქვთ და ინარჩუნებენ თავიანთ კულტურას იზოლირებისა და წინააღმდეგობის გაწევის გზით. მათთვის ტესღუინო სამკურნალო ელექსირია, ბარტერული ნივთი და ღვთიური სასმელი. მათი რწმენით, ტარაჰუმარას ხალხს ღმერთმა ასწავლა სიმინდის ლუდის დამზადების ტექნოლოგია.
ტარაჰუმარას ხალხი ყოველწლიურად იკრიბება სააღდგომო კვირის განმავლობაში (სემანას სანტა) და რიტუალების დაცვით დიდი რაოდენობით სვამს ტესღუინოს. ანთროპოლოგ ბილ მერილის თანახმად, სმიტსონიანის ინსტიტუტიდან, „წმინდა სასმელი მისდევს დიდ სულებს იმ ადამიანისგან, ვინც სვამს მას, და ამიტომ როდესაც ადამიანები სვამენ მას იქცევიან როგორც ბავშვები [...] რადგან სულები რომლებიც აკონტროლებენ მათ ქმედებებს პატარა სულები არიან, პატარა ბავშვების მსგავსად“.
ტესღუინო ასევე მჭიდრო კავშირშია რელიგიურ პრაქტიკასთან. მას იყენებენ როგორც სამკურნალო საშუალებას. ასევე, უკავშირდება რიტუალებს, რომლებიც ტარდება ადამიანის ცხოვრების მნიშვნელოვან პერიოდებში, მათ შორისაა, დაბადება, სქესობრივი მომწიფება (ბიჭებისათვის), ქორწინება და სიკვდილი. რიგი სხვა სოციალური ფუნქციებიც აქვს ტესღუინოს.
სახეობები
ტარაჰუმარას ზოგადი ტერმინი ალკოჰოლური სასმელებისთვის არის „სუგიკი“. ხოლო, „ბატარი“ გამოიყენება, როდესაც ლუდი სპეციალურად მზადდება სიმინდის ან ლიქენის ფქვილისგან. „პაკიკი“ გამოიყენება, როდესაც ლუდი მზადდება სიმინდის ახალი ღეროებისგან. მიუხედავად იმისა, რომ სიმინდისგან დამზადებული ტესღუინი ყველაზე წმინდად ითვლება, ტარაჰუმარა ასევე ამზადებს ლუდს აგავასგან და ხორბლისგან. ასევე, ისინი ამზადებენ სხვა ალკოჰოლურ სასმელებს ისეთი ხილისგან, როგორიცაა ატამი, კენკრა, ვაშლი, კაქტუსის ნაყოფი და მწვანილის თესლი.
წარმოება
ლუდი მზადდება სიმინდის ბირთვისგან, რომელიც გაჟღენთილია, ამოსვლის შემდეგ მას ხარშავენ და ტოვებენ ველური საფუარის დახმარებით ბუნებრივია ფერმენტაციისთვის. არომატის დასაყენებლად ადგილობრივი ბალახი გამოიყენება.
სქოლიო
ალკოჰოლური სასმელები
მექსიკური სამზარეულო
მერი ნაკაშიძე

მერი ნაკაშიძე
მერი ნაზარის ასული ნაკაშიძე (დ. 14 აპრილი [ ძვ. სტ. 1 აპრილი] 1914, სიღნაღი — გ. 27 ივლისი 1986, თბილისი) — ქართველი მომღერალი (ლირიკულ–კოლორატურული სოპრანო). საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1955).
1936 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფ. ი. ბახუტაშვილი-შულგინას კლასი). 1935–1960 წლებში თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. ფაქიზი, ლამაზი ხმისა და შესანიშნავი სცენური გარეგნობის მქონე მსახიობმა შექმნა მრავალი საინტერესო ვოკალურ-სცენური სახე, რომელთაგან ნატიფი ლირიზმითა და პოეტურობით გამოირჩევა: მარო (ზაქარია ფალიაშვილის „დაისი“), ქეთო (ვიქტორ დოლიძის „ქეთო და კოტე“), ცირა (მელიტონ ბალანჩივაძის „დარეჯან ცბიერი“), მზია, ბულბული (აკაკი ანდრიაშვილის „კაკო ყაჩაღი“, „ჩხიკვთა ქორწილი“), ლატავრა (ზ. ფალიაშვილის „ლატავრა“), ლაკმე (დელიბის „ლაკმე“), ვიოლეტა, ჯილდა (ჯუზეპე ვერდის „ტრავიატა“, „რიგოლეტო“), მარფა (ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის „მეფის საცოლე“), როზინა (ჯოაკინო როსინის „სევილიელი დალაქი“) და სხვა. ეწეოდა ნაყოფიერ საკონცერტო მოღვაწობას, გასტროლებს მართავდა სსრკ ქალაქებში, იყო პოლონეთში, გდრ-ში. დიდი ოსტატობოთ ასრულებდა ე. ბრუსილოვსკის „ორ მერცხალს“, შტრაუსის „ვალსს“ (ვენის ტყის ზღაპარი), უკრაინულ ხალხურ სიმღერას „სოლოვეიკოს“ და სხვა. ვოკალისტთა რესპუბლიკური (1951) და საკავშირო (1957) კონკურსების ლაურეატი. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და საპატიო ნიშნის ორდენებით.
ლიტერატურა
ქართველი მომღერლები
დაბადებული 14 აპრილი
დაბადებული 1914
გარდაცვლილი 27 ივლისი
გარდაცვლილი 1986
სიღნაღში დაბადებულები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ბუენუ-ბრანდანი

ბუენუ-ბრანდანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1204 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 892 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.58 კმ²-ზე. ფართობი 356 150 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები