PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა

ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა (გერმ. die Neuere Deutschen Literaturwissenschaft, შემოკლებით die NDL) — გერმანისტიკის ერთ-ერთი სამეცნიერო-კვლევითი დარგი, სასწავლო-აკადემიური ფილოლოგიური დისციპლინა გერმანულენოვანსა და სხვაენოვან ქვეყნების უნივერსიტეტებში.
გერმანისტიკულ ლიტერატურათმცოდნეობას ხშირად ლიტერატურის გერმანისტიკასაც (გერმ. Literaturgermanistik) უწოდებენ. ასევე მსგავსი ფორმითაა ნაწარმოები ენის გერმანისტიკა (გერმ. Sprachgermanistik), რომლითაც გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებას აღნიშნავენ.
გერმანული და გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა
თუ ტერმინით "გერმანული ლიტერატურათმცოდნეობა" გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ტერიტორიაზე არსებულ უნივერსიტეტებში სრულიად განსხვავებული ქვეყნების ლიტერატურების (- ამერიკული, ფრანგული, ესპანური, იტალიური, ბერძნული, რუსული, იაპონური და ა.შ.) სამეცნიერო კვლევას აღნიშნავენ, "გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა" აღნიშნავს მხოლოდ გერმანულ ენაზე შექმნილი, ან არსებული ლიტერატურული ტექსტების მეცნიერულ შესწავლასა და კვლევას.
გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა გერმანულენოვან უნივერსიტეტებში
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა წარმოადგენს გერმანიის, ავსტრიის, შვეიცარიისა და ლუქსემბურგის უნივერსიტეტებში სამიდან ერთ-ერთ არჩევით დარგს გერმანისტიკული ენათმეცნიერებისა და მედიევისტიკის გვერდით.
გერმანისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტები პირველი ოთხი სემესტრის განმავლობაში გერმანისტიკის სამივე დარგს გადიან როგორც ამ დარგის საფუძველს, შესავალი საგნების სახით, ხოლო მოგვიანებით კი სტუდენტებს შეუძლიათ თავად გადაწყვიტონ სამი გერმანისტიკული მიმართულებიდან სამივე აირჩიონ, თუ არა. საერთო მინიმუმად ორი დარგია მიჩნეული.
ახალ გერმანისტიკულ ლიტერატურათმცოდნეობაში სტუდენტთათვის გამოსამუშავებელ კომპეტენციათა შორის ითვლება არა მარტო პირველადი ტექსტების, არამედ ლიტერატურის, მედიისა და კულტურის თეორიების შესწავლა ანუ გამოყენება, - დიფერენცირებული ანალიზი.
დარგის საზღვრები
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა დაკავებულია ადრეული ახალი დროის გერმანულენოვანი ლიტერატურით, რომელიც მოიცავს ბაროკოს, განმანათლებლობას, კლასიკას და რომანტიზმს, ნატურალიზმს, მოდერნსა და პოსტმოდერნს თანადროულობის ლიტერატურულ პროცესებამდე.
ინტერნეტ რესურსები
ტრირის უნივერსიტეტის გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობის სტუდენტთათვის განკუთვნილი წასაკითხი (პირველადი) ტექსტების სია-მინიმუმი (ეპოქების მიხედვით)
ლიტერატურა
Alo Allkemper, Norbert O. Eke: Literaturwissenschaft. Eine Einführung. (UTB basics). 3. überarb. u. erw. Auflage. UTB, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-8252-2590-2.
Heinz Ludwig Arnold, Heinrich Detering (Hrsg.): Grundzüge der Literaturwissenschaft. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1996, ISBN 3-423-30171-6.
Rainer Baasner, Maria Zens: Methoden und Modelle der Literaturwissenschaft – Eine Einführung. 3. überarbeitete und erweiterte Auflage. Erich Schmidt, Berlin 2005.
გერმანული ენა
ფილოლოგია
Juan Esteban Pedernera

Juan Esteban Pedernera (December 25, 1796 – February 1, 1886) was interim President of Argentina during a brief period in 1861.
Born in 1796 in San Luis Province, he studied in a Franciscan monastery when young, and left his studies to join the Regiment of Mounted Grenadiers being summoned by José de San Martín to fight in the War of Independence against Spanish rule. In 1815, he fought in the Battles of Chacabuco and Battle of Maipú, in Chile; and then in the campaign to liberate Peru. He was imprisoned by the Spanish during the former campaign in Chiloé Island, but managed to escape and rejoin his army.
Lieutenant-general Juan Esteban Pedernera married the former Rosa Juana Heredia in Callao on September 23, 1823; she was born in Perú, in 1805, and died in Buenos Aires, on August 26, 1886.
In 1826 engaged again in military activity, this time in the Cisplatine War. In the Argentine Civil War, he joined the Unitarian side, under the command of General José María Paz, and fought in La Tablada against federalist forces. After a long time in exile, he returned to the country after the fall of the Rosas' regime, and acted as Senator for San Luis Province. In 1856, he was designated commander of the frontier armed forces, and in 1859 he was elected Governor of San Luis, and fought at the Battle of Cepeda that same year.
He then was elected Vice-President to President of the Argentine Confederation Santiago Derqui, and served from 1860 until 1861, when Derqui resigned after the Battle of Pavón. Pedernera then acted as President until the political situation forced the dissolution of the office. In 1882 he was designated Lieutenant General of the Armies of the Republic.
See also
Argentine War of Independence
Argentine Confederation
Battle of Caseros
1796 births
1886 deaths
People from San Luis Province
Argentine generals
Vice presidents of Argentina
Presidents of Argentina
Members of the Argentine Senate for San Luis
Governors of San Luis Province
Burials at La Recoleta Cemetery
Quercus mohriana

Quercus mohriana — ორლებნიანთა კლასის ხე წიფლისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში.
იხილეთ აგრეთვე
მარადმწვანე მუხა
რესურსები ინტერნეტში
მუხა
სიესა (მურსია)

სიესა (მურსია)
სიესა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის მურსიის ავტონომიური გაერთიანების ვეგა-ალტა-დელ-სეგურის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 365,1 კმ². მოსახლეობა — 35 283 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
მურსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
სიესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
მურსიის მუნიციპალიტეტები
მურსიის ქალაქები
რეხა

რეხა — გორის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო რეხისა და ქვემო რეხის ძველი სახელწოდება.
ლიტერატურა
საქართველოს სოფლების ძველი სახელწოდებები
Carahasani

Carahasani is a village in Ștefan Vodă District, Moldova.
References
Villages of Ștefan Vodă District
Akkermansky Uyezd
ძვ. წ. XIV ათასწლეული

ძვ. წ. XIV ათასწლეული — დროის პერიოდი ძვ. წ. 14 000-დან ძვ. წ. 13 001 წლამდე.
ათასწლეულის მიმოხილვა
უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
ჰამბურგის კულტურა გერმანიაში.
-86
Douradoquara

Douradoquara
Doradoquara is a Brazilian municipality located in the northwest of the state of Minas Gerais. Its population was 1,912 people living in a total area of 313 km². The city belongs to the mesoregion of Triângulo Mineiro e Alto Paranaiba and to the microregion of Patrocínio. It became a municipality in 1962.
Location
The municipality is located in the region of the Alto Paranaíba, on the edge of the Emborcação Reservoir, which dams up the Paranaíba River. The elevation of the town center is 713 meters. Highway connections are made by BR-352, which connects to MG-190. Neighboring municipalities are: Catalão (N), Abadia dos Dourados (E) Monte Carmelo (S), and Grupiara (W).
Distances
Monte Carmelo: 47 km
Coromandel: 72 km
Patrocínio: 111 km
Patos de Minas: 183 km
Belo Horizonte: 514 km
Economic activities
The most important economic activities are cattle raising, commerce, and agriculture. The GDP in 2005 was R$ R$13 million, with 19 million generated by services, 01 million generated by industry, and 04 million generated by agriculture. Douradoquara is in the top tier of municipalities in the state with regard to economic and social development. there were no banking agencies in the town. There was a modest retail infrastructure serving the surrounding area of cattle and agricultural lands. There were 255 automobiles in all of the municipality (2007), about one for every 07 inhabitants.
Douradoquara has a small municipal area and therefore little available land for agriculture. In the rural area there were 241 establishments (2006) occupying 20,000 hectares (planted area—1,000 ha, and natural pasture—16,000 ha.). About 420 persons were dependent on agriculture. 22 of the farms had tractors, a ratio of one in 10 farms. There were 15,000 head of cattle in 2006. The main crops were coffee, corn, rice, and soybeans.
Health and education
In 2006 there was one health clinic, one pre-school, one primary school and one middle school.
Municipal Human Development Index: 0.776 (2000)
State ranking: 131 out of 853 municipalities
National ranking: 1,155 out of 5,138 municipalities
Literacy rate: 87%
Life expectancy: 73 (average of males and females)
The highest ranking municipality in Minas Gerais in 2000 was Poços de Caldas with 0.841, while the lowest was Setubinha with 0.568. Nationally the highest was São Caetano do Sul in São Paulo with 0.919, while the lowest was Setubinha. In more recent statistics (considering 5,507 municipalities) Manari in the state of Pernambuco has the lowest rating in the country—0,467—putting it in last place.
References
See also
List of municipalities in Minas Gerais
Municipalities in Minas Gerais
Gigaquit

Gigaquit, officially the Municipality of Gigaquit (Surigaonon: Lungsod nan Gigaquit), is a 4th class municipality in the province of Surigao del Norte, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 21,849 people.
The name is derived from the words gigad (meaning "shore") and gakit (meaning "bamboo raft") and refers to the means of transportation that the early settlers used to travel from the inland to the shore.
History
Gigaquit was established in 1850 by Cero, a native who fortified the place to make it safe from Moro raiders. During this period, the local population was Christianized by priests from religious orders who made Saint Augustine their patron saint.
Bacuag and Claver, which had been part of Gigaquit, became separate municipalities in 1918 and 1955 under Executive Order Nos. 61 and 126 respectively.
Geography
Barangays
Gigaquit is politically subdivided into 13 barangays. Each barangay consists of puroks while some have sitios.
Alambique (Poblacion)
Anibongan
Cam-boayon
Camam-onan
Ipil (Poblacion)
Lahi
Mahanub
Poniente
San Antonio (Bonot)
San Isidro (Parang)
Sico-sico
Villaflor
Villafranca
Climate
Demographics
Economy
References
External links
Gigaquit Profile at PhilAtlas.com
Gigaquit Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Surigao del Norte
ბლაჰოდატივკა (ბერისლავის რაიონი)

ბლაჰოდატივკა (ბერისლავის რაიონი)
ბლაჰოდატივკა — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 349 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
ბერისლავის რაიონის სოფლები
კომაროვი

კომაროვი
საკუთარი სახელი „კომაროვი“ შეიძლება მიუთითებდეს:
პიროვნებები
ვლადიმერ კომაროვი — სსრკ-ის კოსმონავტი მფრინავი
ვლადიმერ კომაროვი — ბოტანიკოსი და გეოგრაფი
სხვა
კომაროვი — ვულკანი კამჩატკაზე
ნაფრა

ნაფრა — კარსტული უფსკრული საქართველოში, აფხაზეთის ა/რ-ში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ბზიფის მასივის დასავლეთ ნაწილში, მწვერვალ ნაფრის სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 2355 მ სიმაღლეზე. უფსკრული ჩასახულია ზედა იურისა და ქვედა ცარცის ძლიერ დამსხვრეულ და დანაპრალებულ ქანებში, მასში ჩასასვლელი, მწვერვალ ნაფრიდან 20-ოდე მ-ის მოშორებით, ძაბრის ფსკერზე იხსნება. მღვიმის ჯამური სიგრძეა 3520 მ, სიღრმე 970 მ.
გენეტიკურად ნაფრა კოროზიულ-ეროზიული კლასის მღვიმეს მიეკუთვნება. მორფოლოგიურად წარმოადგენს ჭების სერიას, რომელთაგან ყველაზე მნიშვნელოვანის სიღრმეა 65 მ. ჭები მცირე სუბჰორიზონტალურ შესასვლელებს ენაცვლება. 630 მ სიღრმიდან დაწყებული მღვიმეში გასასვლელი გზა მიუყვება ჩანაქცევს 200 მ-იანი ვერტიკალური ამპლიტუდით. ფსკერული ნაწილი წარმოადგენს მნიშვნელოვანი მიწისქვეშა ნაკადის მოქმედ კალაპოტს. ფსკერულ ნაწილშია ორი გრიფონი. აქვე მდებარეობს ჩანჩქერი, რომლის სიმაღლეა დაახლოებით 10 მ და აღმავალი ტოტი.
მღვიმის ზედა ნაწილი კასკადური ტიპისაა. ცალკეული შიგა ჭების სიღრმე, რომელთა ფსკერი მოფენილია ნგრეული მასალით, 15-30 მ ფარგლებში მერყეობს. აშკარად ჩანს: უფსკრულის ძირითადი მაგისტრალი, რომელიც ძლიერ დანაპრალებულ და დამსხვრეულ ზონას გასდევს. ასეა თითქმის 400 მ-მდე; შემდეგ იწყება საკმაოდ გრძელი დერეფანი გამდინარე ტბების სისტემით. იგი თანდათან ვიწროვდება და ბოლოს ერთბაშად აწყდება 45 მ სიღრმის ჭას; შემდგომ გაგრძელებას ქმნის კვლავ დახრილფსკერიანი, კასკადისებური დერეფანი, რომელშიც წყალმცირობისას ნაკადის ხარჯი აღწევს 100-130 ლ/წმ-ში. მღვიმის შორეული, საკმაოდ ვრცელი და გრძელი დერეფანი ებმის ოვალური ფორმის მოზრდილ დარბაზს. 970 მ სიღრმეზე ნაკადი ნაზვავით ამოქოლილ კლდოვან ნაპრალში იფილტრება.
ნაფრაში უფართოესი გავრცელება აქვს სეისმო-გრავიტაციულ ნაფენებს — უმთავრესად ნაზვავებისა და ნაყარების სახით. ქიმიური წარმონაქმნები ზედა მშრალ დერეფნებშია შემონახული. ეს წარმონაქმნებია: სტალაქტიტები, სტალაგმიტები, ჰელიქტიტები და სხვა. „კიბოს ჭის“ კედლებზე აღსანიშნავია 30 სმ-მდე სიგრძის კალციტის დენდრიტული ნაზარდები. უფსკრულის ღრმა ნაწილისათვის დამახასიათებელია სიფონური და ნახევრად სიფონური დერეფნები, რომელთა კვლევაში მონაწილეობდა გამოცდილი სპელეოაკვანავტთა ჯგუფი პეტრე მინენკოვის ხელმძღვანელობით.
კარსტული უფსკრული ნაფრა აღმოაჩინა კრასნოიარსკის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ექსპედიციამ ზახარ ზალიევის ხელმძღვანელობით 1980 წლის აგვისტოში. იმთავითვე შეაღწიეს 180 მ სიღრმემდე. აგვისტოს ბოლოს ექსპედიცია შეცვალა კრასნოიარსკის სპელეოლოგთა კლუბის მოიერიშე განყოფილებამ ვიქტორ მელნიკოვის ხელმძღვანელობით.
ნაფრა განსაკურებულ ყურადღებას იპყრობს იმით, რომ იგი არის მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა კარსტული მიწისქვეშა ჰიდროსისტემის ნაწილი. წყლის შეფერილობით დამტკიცებულია კავშირი ნაფრასა და მჭიშთას შორის. ნაფრის შესასვლელი განლაგებულია ზღვის დონიდან 2355 მ სიმაღლეზე, ჰიდროსისტემის ქვედა წერტილი ზღვის დონიდან −32 მ სიმაღლეზეა, რაც იძლევა 2382 მ-იან ამპლიტუდას. ნაფრა მიჩნეულია რთულ მღვიმედ და მიეკუთვნება სირთულის 5ბ კატეგორიას. ხელმისაწვდომია მხოლოდ გამოცდილი სპელეოლოგებისათვის. ექსპედიციის დროა ივლისი-მარტი.
სქოლიო
აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მღვიმეები
საფორტეპიანო კონცერტი № 1 (ჩაიკოვსკი)

საფორტეპიანო კონცერტი № 1 (ჩაიკოვსკი)
საფორტეპიანო კონცერტი № 1 სი-ბემოლ მაჟორში — რუსი კომპოზიტორის პეტრე ჩაიკოვსკის მიერ 1874 წლის ნოემბრისა და 1875 წლის თებერვლის შორის დაწერილი ნაწარმოები. პირველი კონცერტი ითვლება ერთ-ერთ ურთულეს საფორტეპიანო ნაწარმოებებათ.
სტრუქტურა
ნაწარმოები შედგება ტრადიციული სამი ნაწილისგან:
Allegro non troppo e molto maestoso – Allegro con spirito (სი-ბემოლ მინორი → სი-ბემოლ მაჟორი)
Andantino simplice – Prestissimo (რე-ბემოლ მაჟორი)
Allegro con fuoco (სი-ბემოლ მინორი → სი-ბემოლ მაჟორი)
განთქმული პირველი ნაწილის შესავალი ჩაიკოვსკიმ მოისმინა კამენკას ბაზართან უკრაინაში. მელოდიას მღეროდნენ ბრმა მუსიკოსი-მათხოვრები.
სხვა
ნაწარმოები არანჟირებული იყო ორი ფორტეპიანოსათვის თვით კომპოზიტორის მიერ 1874 წლის დეკემბერს.
ამერიკელმა პიანისტმა ვან კლიბერნმა ამ ნაწარმოების დაკვრით მოიგო პირველი ჩაიკოვსკის საერთაშორისო კონკურსი მოსკოვში.
რესურსები ინტერნეტში
Tchaikovsky Page
Фортепианный концерт № 1
საფორტეპიანო კონცერტები
მუსიკა დაწერილი ჩაიკოვსკის მიერ
ბანდოვანი (კონცხი)

ბანდოვანი (კონცხი)
ბანდოვანი (– სიტყვასიტყვით ბანდოვანის კონცხი) — კონცხი აზერბაიჯანის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული დაყოფით ქალაქ ბაქოს ყარადაღის რაიონის შემადგენლობაშია. კონცხის ტერიტორიაზე განლაგებულია ბანდოვანის აღკვეთილი.
გეოგრაფიული დახასიათება
შირვანის დაბლობის ყველაზე აღმოსავლეთი ნაწილია. კონცხზე მდებარეობს ამავე სახელწოდების გეიზერული ვულკანი, რომელმაც დიდი გავლენა იქონია კონცხის რელიეფის ფორმირებაში.
კონცხის ყველაზე მაღალი წერტილია — 47,2 მეტრი ზღვის დონიდან, საიდანაც იშლება ლამაზი ხედი კასპიის ზღვაზე.
კონცხის ჩრდილოეთ ნაწილში, ზემო შირვანის არხი მდებარეობს.
ქალაქი
ჯერ კიდევ 1840 წელს, აზერბაიჯანელი ისტორიკოსი აბასკული აღა ბაქიღანოვი აღნიშნავდა წყალქვეშა ქალაქიის ნარჩენებს, ბანდოვანის ტერიტორიაზე. 1970 წელს, ბანდოვანის კონცხის სანაპიროზე Cაღმოაჩინეს უძველესი ქალაქის ნაშთები, დათარიღებული IX-XIII საუკუნეებით.
რესურსები ინტერნეტში
ბანდოვანის კონცხი
სქოლიო
აზერბაიჯანის კონცხები
აზერბაიჯანის გეოგრაფია
ქერცლოვანი აბჯარი

ქერცლოვანი აბჯარი — საბრძოლო აბჯრის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც წარმოადგენს ტყავზე ან რაიმე ქსოვილზე კრამიტისებურად დამაგრებულ ფირფიტებს, რომელთაც ხშირად ლათინური U ასოს მსგავსი ფორმა აქვთ. ფირფიტები შეიძლება ყოფილიყო ბრინჯაოს, რკინის, ფოლადის ან ტყავის. ქერცლოვანი აბჯარი ეცვათ მსოფლიოს მრავალი ქვეყნისა და კულტურის მეომრებსა და მათ ცხენებს.
მიიჩნევა, რომ ქერცლოვანი აბჯარი ახლო აღმოსავლეთში ძველი წელთაღრიცხვით მეორე ათასწლეულის შუა ხანებში გამოჩნდა და მისი უძველესი გამოსახულება გხვდება ეგვიპტეში ერთ-ერთ სარკოფაგზე, რომელიც დათარიღებულია ამენჰოტეპ II-ის მმართველობის პერიოდით.
მახასიათებლები
ქერცლოვანი აბჯრის რიგები 1/3-ზე გადაფარავენ ერთმანეთს და ცოტათი შეცილებული არიან, რაც თევზის ქერცლის მსგავს მრავალფერნიან ზედაპირს წარმოქმნის. ფირფიტების ფორმაც შესაბამისია — ერთი მხარი მომგრვალებულ-წაგრძელებული, მეორე კი — სწორი. ქერცლოვანი აბჯარი თითქმის ჯაჭვივით მოქნილია და მასავით გრძელი სახელოები და ქვედაბოლო შეიძლება ჰქონდეს.
მრავალი დადებითი თვისების მიუხედავად (მოქნილობა, დაცვის კარგი ხარისხი, ტექნოლოგიურობა) ქერცლოვან აბჯარს ნაკლიც გააჩნდა. მოძრაობისას ქერცლოვანი აბჯრის ფირფიტები წამოიწეოდა ხოლმე, რაც მას საძგერებელი იარაღის წინაშე დაუცველს ხდიდა. ქერცლოვანი აბჯრისთვის განსაკუთრებით საშიში იყო ძგერებით დარტყმა ქვემოდან. ეს მეტად მნიშვნელოვანია ცხენოსანი მებრძოლისთვის, რომლის ქერცლოვანი აბჯრისთვის ქვეითის შუბი ყოველთვის ქვემოდან მიმართული იყო.
ქერცლოვანი აბჯარი ჯაჭვის აბჯართან შედარებით უკეთეს დაცვას უზრუნველყოფდა ძგერებით ან ბლაგვი დარტყმების წინააღმდეგ. ის ასევე უფრო იაფი დასამზადებელი იყო, თუმცა ჯაჭვს ჩამოუვარდებოდა მოქნილობაში. ქერცლოვანი აბჯარი შეიძლება ყოფილიყო სახელოებით და მუხლებამდე სიგრძის ან კირასის ტიპის, რომელიც მხოლოდ ტორსს ფარავდა.
გავრცელება
ქერცლოვანი აბჯარი გამოიყენებოდა ახლო აღმოსავლეთში და ასევე სკვითი ცხენოსნების მიერ, ამას მოწმობს მრავალი იმდროინდელი ილუსტრაცია და სკვითურ ყორღანებში ნაპოვნი არქეოლოგიური მასალა. კირასის ტიპის რომაული ქერცლოვანი აბჯარი იყო ლორიკა პლუმატა. შუა საუკუნეების ევროპაში ქერცლოვანი აბჯარი გამოიყენებოდა, როგორც დამატებითი დაცვა, ჯაჭვის აბჯართან ერთად და ხშირად კირასის, სამხრეებისა და ზოგჯერ ზარადის ფორმითაც გვევლინებოდა. ქერცლოვანი აბჯარი გავრცელებული იყო ჩინეთში, იაპონიასა და კორეაშიც.
ძვ.წ. I ათასწლეულის შუახანებიდან მოყოლებული ქერცლოვანი აბჯარი გავრცელებული იყო საქართველოშიც, ამას ვანისა და საირხის არქეოლოგიური აღმოჩენები მოწმობს. შუა საუკუნეების ქართული ქერცლოვანი გრძელი აბჯარი კარგადაა დეტალიზებული ჯუმათის წმ. გიორგის ხატზეც.
ლიტერატურა
სქოლიო
აბჯრები
საბრძოლო აღჭურვილობა
ელ-რასილიო-დე-კამეროსი

ელ-რასილიო-დე-კამეროსი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ლა-რიოხის პროვინციის კამერო-ნუევოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13,61 კმ². მოსახლეობა — 145 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ელ-რასილიო-დე-კამეროსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ლა-რიოხის მუნიციპალიტეტები
ნაჩაპკინო

ნაჩაპკინო — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება მილოვკის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 23 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ დემიდან 10 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 28 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
უფის რაიონის სოფლები
სერერი (ხალხი)

სერერი (ხალხი)
სერერი — ეთნორელიგიური ჯგუფი დასავლეთ აფრიკაში. ძირითადად ცხოვრობენ სენეგალის ტერიტორიაზე. რაოდენობით მესამე ეთნიკური ჯგუფი სენეგალში, შეადგენენ ამ ქვეყნის მოსახლეობის 15%-ს. სერერების გარკვეული ნაწილი ასევე ცხოვრობს ჩრდილოეთ გამბიასა და (32 ათასი ადამიანი) და სამხრეთ მავრიტანიაში.
სერერების ნაწილი საუბრობს ვოლოფის ენაზე.
რესურსები ინტერნეტში
Ethnolyrical. Tassou: The Ancient Spoken Word of African Women
სქოლიო
ეთნიკური ჯგუფები
ტუბუაი

ტუბუაი — არქიპელაგი, რომელიც მდებარეობს საზოგადოების კუნძულებიდან სამხრეთით. მეორე სახელია — ოსტრალის კუნძულები. ცალკე გამოიყოფა ბასის კუნძულების მცირე ჯგუფი. პოლიტიკურად წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთი ზღვისიქითა ქვედანაყოფია, რომელსაც ჰქვია საფრანგეთის პოლინეზიის შემადგენლობაში მყოფი ოსტრალის კუნძულები. ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი პაპეეტე (ტაიტიზე), მაგრამ არქიპელაგზე მთავარი ქალაქია — მატაურა.
ფართობი — 148 კმ².
გეოგრაფია
კუნძულთა ჯგუფი შედგება 7 კუნძულისაგან, 5 — თვითონ ტუბუაი (ვულკანური ტუბუაი, რურუტუ, რიმატარა, რაივავაე (435 მეტრი ოკეანის დონიდან) და ერთი დაბალი ატოლი მარია) და 2 — ბასის კუნძულები (რაპა-იტი და მაროტირი).
კლიმატი ტროპიკული, ტენიანი, პასატური, სამხრეთით (კუნძული რაპა) სუბტროპიკული. ტემპერატურა დღისით წლის განმავლობაში მერყეობს 24 °С-დან 31 °C-მდე. ნალექები — დაახლოებით 2000 მმ წელიწადში.
ისტორია
კუნძულები აღმოაჩინა ჯეიმზ კუკმა 1777 წელს.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციულად ქვედანაყოფი ტუბუაი იყოფა 5 კომუნად.
მასახლეობა
მასახლეობა — 6310 ადამიანი (2007). 5 კუნძულს 7-დან ჰყავს მუდმივი მოსახლეობა.
სქოლიო
წყნარი ოკეანის კუნძულები
საფრანგეთის პოლინეზიის კუნძულები
გიორგი თოთლაძე

გიორგი თოთლაძე (დ. 10 თებერვალი, 1983, ქარელი) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის წევრი 2016 წლიდან 2020 წლამდე.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1983 წლის 10 თებერვალს. დაამთავრა გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2008-2009 წლებში იყო ქარელის ტერიტორიული ორგანოს რწმუნებული. 2009-2010 წლებში იყო ქარელის მუნიციპალიტეტის გამგებლის მოადგილე. 2013-2015 წლებში — „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ ქარელის საოლქო ორგანიზაციის თავმჯდომარე. 2014-2015 წლებში შიდა ქართლის გუბერნატორის პირველი მოადგილე. 2016 წლიდან „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ გორის საოლქო ორგანიზაციის თავმჯდომარე. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ქარელის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 10 თებერვალი
დაბადებული 1983
ქართველი იურისტები
საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრები
გიორგი
„ქართული ოცნების“ წევრები
ჩიხის ციხე

ჩიხის ციხე — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი მდებარეობს საჩხერის მუნიციპალიტეტ, სოფელ ჩიხაში, ჩიხის მთის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ყვირილას მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 520 მეტრზე, საჩხერიდან კი 6 კილომეტრის დაშორებით.
ციხის ისტორია
სოფელში მაღალი მთის კალთაზე შემორჩენილია XII საუკუნის ციხე, რომლის გალავნის შიგნით კოშკია აღმართული. გალავანი გეგმაში ოვალურია. დღეისათვის შემორჩენილია ნანგრევების სახით. დაზიანებულია ოთხკუთხა კოშკიც, რომელსაც სქელი კედლები ჰქონია. გალავნის კედლები და კოშკი ნაგებია მუქი რუხი ქვით კირხსნარზე. გალავნის წყობაში ქვაყორეც ურევია. გალავნის სამხრეთ-აღმოსავლეთით კუთხეში დგას მცირე ზომის ერთნავიანი დარბაზული, ჩიხას წმ. ბარბარეს სახელობის ეკლესია . გალავანშიც და ეკლესიაშიც შესასვლელი გზა სამხრეთ-დასავლეთიდანაა.
IX საუკუნის ბოლოსათვის, „მატიანე ქართლისას“ თხზულებაში ჩიხას საერისთავო აღარ მოიხსენიება. ერისთავის რეზიდენცია შორაპანში გადავიდა და მასში იგივე არგვეთი და რაჭა შედიოდა. X საუკუნეში რაჭა ცალკე საერისთავოდ ჩამოყალიბდა. ამ დროიდან ჩიხა-მარგვის საერისთავო შორაპნის საერისთავოდ იწოდებოდა. საუკუნეების განმავლობაში აქ ერისთავებად ჩხეიძეები ისხდნენ. ჩხეიძეების იყო ციხე ქალაქი შორაპანი. აქვე იყო სათავადოს ერისმთავრის საჯდომი ადგილი, სასახლე, ციხე-სიმაგრე და კარის ეკლესია.
სოფლის სახელწოდება
სოფლის სახელწოდების შესახებ არსებობს ორი ვერსია. პირველი - როდესაც მოსახლეობა ამ ტერიტორიაზე მისულა და დასახლება დაუწყია, იმ დროისათვის უდაბური ტყით დაფარული ადგილების გაჩეხვა დაუწყიათ. ამით პოპულარული გახდა სიტყვა ჩეხვა’’, რომლის ასიმილაციის შემდეგ უნდა დარქმეოდა სოფელს დღევანდელი სახელწოდება ჩიხა’’. მეორე - ომიანობის დროს, აქაურ მოსახლეობას მტერი უდაბურ ტყეში შეუყვანიათ და ჩიხში მოუმწყვდევიათ, მტრის ჩიხში მომწყვდევას გადაურჩენია კიდეც აქაური მოსახლეობა.
IX საუკუნეში არგვეთის ერისთავად დადგენილი აფხაზთა უფლისწულის დემეტრეს რეზიდენცია ჩიხაში ყოფილა.
ჩიხის ციხეს 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ლიტერატურა
ბოჭორიძე, გ. (1995). იმერეთის ისტორიული ძეგლები. „მეცნიერება“, თბილისი. ISBN 5-520-01575-9. გვ, 241-243.
რესურსები ინტერნეტში
ჩიხა
სქოლიო
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
იალუძიანგი

იალუძიანგი, იალუ, ამნოკანი — სასაზღვრო მდინარე ჩინეთსა და ჩრდილოეთ კორეას შორის. სიგრძე 813 კმ, აუზის ფართობი 63 ათ. კმ². სათავეს იღებს ვულკან პექტუსანის ფერდობებზე, ღრმა ხეობით კვეთს ჩანბაიშანის ზეგნის სამხრეთ ნაწილსა და მანჯურია-კორეის მთების დასავლეთ განშტოებებს; ჩაედინება ყვითელი ზღვის დასავლეთ კორეის ყურეში, წარმოქმნის ესტუარებს. ძირითადად იკვებება წვიმის წყლით, წყალმოვარდნა იცის ზაფხულში. ზამთარში იყინება. ქვემო დინებაზე წყლის საშუალო ხარჯია დაახლოებით 900 მ³/წმ. მდინარეზე აგებულია უნბონისა და სუფუნის წყალსაცავები და ჰესები (ჩრდილოეთი კორეა). იალუძიანგზე მდებარეობს ქალაქები: ჰესანი (მდინარე აქედან სანაოსნოა), სინიიჯუ (ჩრდილოეთი კორეა), ლინძიანგი, ანდუნი (ჩინეთი). ანდუნამდე ადიან საზღვაო ხომალდები.
1904 წელს, რუსეთ-იაპონიის ომის დროს, მდინარის ნაპირებთან გაიმართა სამხედრო დაპირისპირება რუსეთისა და იაპონიის არმიებს შორის.
სქოლიო
ჩინეთის მდინარეები
ჩრდილოეთ კორეის მდინარეები
სასაზღვრო მდინარეები