PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Leopoldo de Bulhões

Leopoldo de Bulhões is a municipality in central Goiás state, Brazil. The total area was 495.0 km² in October 2002) and the population was 7,651 in 2020. The elevation is 1,030 meters above sea level, one of the highest in the state.
Political division
The territory is made up of the following settlements: Capelinha, Goiavista, São Caetano, Trevo do José Rosário, Vila Nova and Engenheiro Valente. Neighboring municipalities are: Anápolis, Bonfinópolis, Caldazinha, Gameleira de Goiás, Goianápolis and Silvânia.
Located in the Goiânia Microregion—it is 56 km from the state capital and is connected by BR-457 / GO-010 / Bonfinópolis / GO-330.
Political information
The current mayor is João Alecio Mendes. In January 2005, there were 9 councilmembers in the city government. There were 5,635 eligible voters in December 2007.
Demographic information
The population density was 18.01 km² in 2007. In 1980 the population was 8,336 with urban and rural inhabitants evenly divided. In 1991 the population had decreased to 7,376. From 2000 to 2007 the population increased 1.99%. For the complete data see Seplan
Education and health
In the educational area there were 13 schools in activity, with 54 classrooms, 114 teachers, and a total of 2,158 students (2006). In the health area there was only one hospital, private, Hospital Vicente de Paula, with 29 beds. Besides the hospital there were 8 walk-in health clinics. The literacy rate was 85.7 in 2000 and the infant mortality rate was 31.42 in the same year.
Economy
According to government statistics the municipality had 06 industrial units in 2007. There were 41 retail units. There was one dairy, Agropecuária e Laticínios Lebon Indústria e Comércio Ltda, in 2006. There was one bank institution, Banco Itaú S.A, in 2007.
Livestock raising is important with a total of 40,250 cows in 2006, of which 8,800 were milk cows. The poultry industry is quite developed with 795,000 head being reported for 2006.
In agriculture the town produces sweet potatoes, tomatoes, soybeans, corn, bananas, manioc, beans, sugarcane, and sorghum. The largest crop in planted area was soybeans with 4,000 hectares planted in 2006.
There is an historic railway station [https://www.leopoldodebulhoes.go.gov.br/pagina/173-ponto-turistico---estacao-ferroviaria.
History
In 1931, this settlement was raised to the category of district of Silvânia with the name of Leopoldo de Bulhões. This name was given in tribute to José Leopoldo de Bulhões Jardim, a state politician who was important at the time. The town saw enormous progress between 1928 and 1939, with the arrival of the tracks of the Estrada de Ferro Goyaz. For a certain time the station of Leopoldo de Bulhões was the last station on the railroad line, making it a strong motive for migration to the area. The railway line no longer operates.
Human Development Index: 0.715
State ranking: 188 (out of 242 municipalities)
National ranking: 2,730 (out of 5,507 municipalities)
For the complete list see Frigoletto.com
See also
List of municipalities in Goiás
References
Frigoletto
Sepin
Municipalities in Goiás
რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა

რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა — მსხვილი მანქანათსაშენი ქარხანა ლატვიაში, დედაქალაქ რიგაში. დაარსდა 1895 წელს გერმანელ-ბალტიელი მეწარმის ოსკარ ფრაივირთის მიერ როგორც სააქციო საზოგადოება „Fenikss“. წარმოადგენდა რუსეთის იმპერიის უმსხვილეს ვაგონების მწარმოებელს. რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა სსრკ-ში ელექტრომატარებლების, დიზელმატარებლებისა და ტრამვაის ვაგონების ერთ-ერთი უმსხვილესი მწარმოებელი იყო. ამჟამად რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა წარმოდგენილია ელექტრომატარებლებით, დიზელმატარებლებით, ავტომოტრისებითა და საქალაქო ტრამვაით.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
1895 წელს დაარსებული კომპანიები
ლატვიის კომპანიები
Potepalovo

Potepalovo is a rural locality (a village) in Vysokovskoye Rural Settlement, Ust-Kubinsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 6 as of 2002.
Geography
Potepalovo is located 20 km southeast of Ustye (the district's administrative centre) by road. Priluki is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Tarnogsky District
NGC 7834

NGC 7834 — გალაქტიკა თევზების თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1864 წლის 29 ნოემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
თევზების თანავარსკვლავედი
ძვ. წ. 647

ძვ. წ. 647
მოვლენები
მდებარეობის მიხედვით
ძველი ახლო აღმოსავლეთი
იქმნება ბარელიეფი „ასურბანიფალი და მისი დედოფალი ბაღებში“. ამჟამად დაცულია ბრიტანეთის მუზეუმში.
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ქამალი (ლაჩინი)

ქამალი (ლაჩინი)
ქამალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ლაჩინის რაიონის სოფლები
მაკ-კლურის სრუტე

მაკ-კლურის სრუტე — სრუტე კანადის არქტიკულ არქიპელაგში, ბანქსის, პრინს-პატრიკისა და მელვილის კუნძულებს შორის. სიგრძე დაახლოებით 400 კილომეტრი, სიგანე 88-140 კილომეტრი, სიღრმე 300 მეტრზე მეტი, მაქსიმალური 472 მეტრი. მთელი წლის მანძილზე ყინულით არის დაფარული. ნაოსნობა შესაძლებელია ყინულმჭრელების მეშვეობით აგვისტო-სექტემბერში. სახელი ეწოდა არქტიკის მკვლევარ რობერტ მაკ-კლურის პატივსაცემად.
ლიტერატურა
კანადის სრუტეები
Camponotus fumidus fraterculus

Camponotus fumidus fraterculus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
კახური თეთრი (სელექციური ვაზის ჯიში)

კახური თეთრი (სელექციური ვაზის ჯიში)
კახური თეთრი — ქართული თეთრყურძნიანი სელექციური საღვინე ვაზის ჯიში.
1950 წელს გამოყვანილია საქართველოს მებაღეობა-მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თელავის საცდელ ბაზაზე ვასილ ლოლაძის მიერ. მშობელ წყვილებად გამოყენებულია მხარგრძელი და ხიხვი.
ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, საშუალოდ ან ღრმად დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარეს აქვს აბლაბუდისებრი შებუსვა. ყვავილი ირსქესიანია. მტევანი პატარა ზომისაა, ცილინდრული ფორმის, ქარვისფერი, მზის მხარეზე მოყავისფრო ლაქებით.
ვაზი საშუალო ზრდისაა, მისი საჰექტარო მოსავლიანობა 4.3-6 ტონაა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევარში შედის.
ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მმისი შაქრიანობა აღწევს 26%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.0 გ/ლ-ს.
მიიღება ხარისხიანი სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო.
ლიტერატურა
უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 550
ვაზის თეთრყურძნიანი სელექციური საღვინე ქართული ჯიშები
ლავრენტი ჭიჭინაძე

ლავრენტი ჭიჭინაძე (დ. 3 ივნისი, 1906, საქარა — გ. 16 აგვისტო, 1997) — ქართველი მწერალი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1906 წლის 3 ივნისს სოფელ საქარაში. 1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიკის ფაკულტეტი. 1927 წელს დაიწყო საკუთარი ლექსებისა და მოთხრობების გამოქვეყნება. 1933 წელს გამოსცა პირველი წიგნი — საბავშვო მოთხრობათა კრებული „ისლიანი სახლები“. 1934-1941 წლებში მუშაობდა რედაქტორად, ჟურნალ „ოქტომბრელში“. 1941-1945 წლებში მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1947-1963 წლებში იყო გაზეთ „ნორჩი ლენინელის“ პასუხისმგებელი მდივანი, 1965-1967 წლებში — საბავშვო წიგნის სახლის დირექტორი.
ცნობილი ნამუშევრები
რომანი „ნარბევი“ (1938)
ისტორიულ მოთხრობათა კრებული „ნადირ-შაჰის ხმალი“ (1942)
მოთხრობებისა და ზღაპრების კრებული „ორი ნაპირი“ (1966)
მოგონებანი „შუქი სხივოსანთა“ (1974)
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 3 ივნისი
დაბადებული 1906
ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გარდაცვლილი 16 აგვისტო
გარდაცვლილი 1997
ქართველი მწერლები
ლ
პედიპლენი

პედიპლენი (< და ) — დენუდაციური ვაკე, რომელიც წარმოიქმნება მთიანი ან ბორცვიანი რელიეფის ადგილას, არიდული ან ნახევრად არიდული ჰავის პირობებში ხეობის ღერძიდან ფერდობების პარარელური უკანდახევისა და ცალკეული მოსწორებული უბნების — პედიმენტების შეერთების შედეგად.
წარმოადგენს მთებიდან სუსტადდახრილ (3°-მდე) ზედაპირს, რომელიც ფარგლავს ცალკეულ ქედებსა და ბორცვების პერიფერიებს. პედიპლენის ზედაპირი გამომუშავებულია ეგზოგენური პროცესებით, ძირითადად, ფლუვიალური და ეოლური კომპლექსით.
ლესტერ კინგის მოძღვრების თანახმად, პედიპლენი წარმოადგენს პედიმენტის განვითარების შემდეგ სტადიას, არსებითად, კი ქმნის პედიმენტების ერთიან ზედაპირად შერწყმას.
აღნიშნული მოსწორება შესაძლოა წყვეტას განიცდიდეს ეროზიული პროცესების მორიგი განმეორების შედეგად, რის შემდეგ ხდება პედიპლენის შეჭრა და ტრანსფორმირება რელიეფის რელიქტურ ფორმებში.
იხილეთ აგრეთვე
პენეპლენი
პედიმენტი
დენუდაცია
ლიტერატურა
Вальтер Пенк. Морфологический анализ. — М.: Географгиз, 1961. — 334 с.
სქოლიო
გეომორფოლოგია
სტრუქტურული გეოლოგია
პალეოგეოგრაფია
კოლხეთის მეფეთა სია

კოლხეთის მეფეთა სია აერთიანებს კოლხეთის სამეფოს ლეგენდარულ და ისტორიულ მმართველებს.
ლეგენდარული მეფეები
მზე ჰელიოსის სამფლობელო
აიეტი, ჰელიოსის ძე. ის იღებს არგონავტებს თავის ქვეყანაში;
აფსირტე, აიეტის ძე. მას კლავს იასონი;
ეგიალი, აფსირტეს ძე. მას კლავს მედეა;
მედეა, აიეტის ასული. ზოგიერთი წყაროს თანახმად, მისი ძმიშვილის მემკვიდრე;
პერსე, აიეტის ძმა. მან მოახდინა ტახტის უზურპაცია მისი ძმის მეფობის დროს;
მედოსი, მედეას ძე. აბატი ანტუან ბანიეს თანახმად, ითვლება მიდიელთა წინაპრად.
კოლხეთის პირველი მმართველები
აკესი, კოლხეთის მეფე. მისი მეფობა, მონეტების მიხედვით, თარიღდება ძვ. წ. IV საუკუნის დასასრულით;
ქუჯი, კოლხეთის ერისთავი და ფარნავაზ I-ის სიძე;
...
სავლაკი, კოლხეთის მეფე ძვ. წ. II საუკუნეში;
...
მითრიდატე I, კოლხეთის გუბერნატორი, მოიხსენიება ძვ. წ. 83 წელს. მითრიდატე VI-ის ძე. მოკლული მამის მიერ;
მაქარეს პონტოელი, ბოსფორის მეფე, ძვ. წ. 79–65;
ოლთაკე, კოლხეთის ადგილობრივი უფლისწული დაახლოებით ძვ. წ. 60 წელს, პომპეუსის მმართველობის პერიოდში, რომის ტრიუმფის დროს, ფიგურირებს დამარცხებულ მეფეთა შორის;
ძვ. წ. 65–63: არისტარქე, პომპეუსის მიერ დანიშნული მეფე;
ძვ. წ. 63–47: ფარნაკე II, მითრიდატე VI-ის ძე, ბოსფორის და პონტოს მეფე;
ძვ. წ. 47–45: მითრიდატე II პერგამონელი, ბოსფორის ანტი-მეფე;
ძვ. წ. 44–16: ასანდროს ბოსფორელი, ბოსფორის არქონტი, შემდგომში მეფე;
ძვ. წ. 16–14: დინამია პონტოელი, ბოსფორის დედოფალი;
ძვ. წ. 14–ახ. წ. 8: პოლემონ I, პონტოს და ბოსფორის მეფე;
8–37/38: ტიბერიუს იულიუს ასპურგოს ბოსფორელი, ბოსფორის მეფე;
38–41: პოლემონ II, პონტოს და ბოსფორის მეფე;
41–45: კლაუდიუს მითრიდატე III, ბოსფორის მეფე;
45–62: ტიბერიუს იულიუს კოტის I, ბოსფორის მეფე;
ანექსირებული რომის მიერ.
იხილეთ აგრეთვე
ეგრისის სამეფო
ლიტერატურა
Cyrille Toumanoff, Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle : Tables généalogiques et chronologiques, Rome, 1990, p. 528-529.
ალმანახი „ცოტნეიდელი“. X ტომის III ნაწილი (2016-2017 წ.წ.). კონსტანტინე ზ. გამსახურდიას ნარკვევი „კოლხეთის მეფეები“.
რესურსები ინტერნეტში
Liste des souverains de Colchide
The Ancient Kingdom of Colchis: A Legendary Land of Plenty, Conflict, and the Golden Fleece.
The Kingdom of Colchis . By Alexander Mikaberidze and George Nikoladze. Maps: Andrew Andersen, George Partskhaladze. Putzgers, F.W., Historische Schul-Atlas, Leipzig / 1929.
სქოლიო
მონარქთა სიები
კოლხეთის სამეფო
კუდიგორა

კუდიგორა — დაბალი სერი საქართველოში, კახეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარეების დურუჯისა და ჩელთის წყალგამყოფის უკიდურესი სამხრეთი დაბოლოება. მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტში. სიმაღლე 500-იდან 800 მ-მდე. აგებულია ზედაიურულ-ვალანჟინური არკოზული ქვიშაქვებით და კირქვებით. შემოსილია მუხის, რცხილისა და წიფლის ტყით.
ლიტერატურა
კახეთის მხარის ქედები
Formica pallidefulva

Formica pallidefulva — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ლაპუიანი

ლაპუიანი (ოფიციალურად ლაპუიანის მუნიციპალიტეტი; ) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ ზამბოანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 27 737 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის.
კლიმატი
რესურსები ინტერნეტში
Lapuyan Profile at PhilAtlas.com
Philippine Census Information
სქოლიო
სამხრეთ ზამბოანგის მუნიციპალიტეტები
ჯორჯიაშვილი

ჯორჯიაშვილი — სოფელი საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (აბრამეთი, არდისუბანი, ბოგვი, საღრაშენი, ფარცხისი). მდებარეობს ქვემო ქართლის ვაკეზე, მდინარე ალგეთის ნაპირას, ზღვის დონიდან 660 მეტრზე, თეთრიწყაროდან 17 კმ, ბოგვიდან 1 კმ.
ისტორია
სოფლის ძველი სახელწოდებაა დიდი ენაგეთი. საბჭოთა პერიოდში სახელი ეწოდა სოფელში დაბადებული რევოლუციონერის, არსენ ჯორჯიაშვილის პატივსაცემად. სოფელშივე დაიდგა მისი ძეგლი. განვითარებული იყო მეთესლეობა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 721 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფლები
ალეზიის ბრძოლა

ალეზიის ბრძოლა (აგრეთვე ცნობილი როგორც ალეზიის ალყა) — ძვ. წ. 52 წლის სექტემბერში გამართული ბრძოლა გალებსა და რომის რესპუბლიკას შორის. გალიის არმიას ხელმძღვანელობდა ვერცინგეტორიქსი, რომაელებს კი იულიუს კეისარი. ალეზია იყო გალიის ომის უკანასკნელი ბრძოლისველი, სადაც საბოლოოდ გადაწყდა ომის ბედი.
გალიის ომის მერვე წელს იულიუს კეისარმა ალეზიას ალყა შემოარტყა. მან ქალაქის გარშემო ააგო 4 მეტრის სიმაღლის წრიული თავდაცვითი ნაგებობა. მას შემდეგ კი, რაც გაიგო, რომ გალების დამხმარე ძალაც მოემართებოდა მისკენ, ასეთი ნაგებობების და მიწაყრილის მეორე ხაზიც ააგებინა ზურგის დასაცავად. მოსულმა დამხმარე ძალამ რამდენიმეჯერ სცადა რომაელების ფორტიფიკაციების გარღვევა. მესამე ცდაზე ვერცასიველაუნუსის მეთაურობით რომაელებს 60,000 გალმა შეუტია მათი ნაგებობების სუსტ წეტილში. რომაელებმა მოიერიშეებს ჯერ უკან დაახევინეს, შემდეგ კი გაქცეულებს დაედევნნენ და ჩეხდნენ. მეორე დღეს ვერცინგეტორიქსი კეისარს დანებდა. ბრძოლის შედეგად რომმა გალიაზე კონტროლი დაიბრუნა. სამხედრო მოქმედებების შემდეგ სენატში კეისრის მიმართ დამოკიდებულება გამწვავდა. მათ მას მოსთხოვეს არმია დაეტოვებინა და რომში დაბრუნებულიყო. ამის პასუხად იულიუს კეისარმა რუბიკონი გადალახა, რითაც დაიწყო რომის სამოქალაქო ომი.
კეისრის მიერ ქალაქისთვის შემორტყმული ალყა მიიჩნევა მის ერთ-ერთ უდიდეს სამხედრო მიღწევად და საალყო ხელოვნების კლასიკური მაგალითია.
რესურსები ინტერნეტში
Military History (About.com)
ქართული საბრძოლო ხელოვნება - ალეზიის ბრძოლა
ძვ. წ. 52
ანტიკური ომები
ძვ. წ. I საუკუნის ბრძოლები
სვებები

სვებები, სვევები (ლათ. Suevi, Suebi) — გერმანელი ტომების (სემნონები, ჰერმუნდურები, კვადები და სხვა.) კრებითი სახელი. ძვ.წ. I ს.— ახ.წ. II ს. ეკავათ მდინარეების ელბის, მაინის, ნეკარის, ზემო რაინის აუზები.პირველად აღწერა იულიუს კეისარმა. სვებებმა არიოვისტის მეთაურობით ძვ.წ. 71 წელს რაინი გადალახეს და გალიაში დამკვიდრებას შეეცადნენ. ძვ.წ. 58 წელს ისინი იულიუს კეისარმა დაამარცხა. ტაციტუსის შემდეგ სახელწოდება „სვებებს“ თანდათან ცვლის ცალკეული ტომების სახელწოდებები. სვებებს ხშირად ხმარობენ კვადების მაგივრად, რომელთაც V საუკუნის დამდეგს ჩრდილო-დასავლეთ ესპანეთში დააარსეს „სვებების სამეფო“. სვებების, კერძოდ, სემნონების შთამომავლები იყვნენ ალემანები (შვაბები).
ლიტერატურა
ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, გვ. 313, თბ., 1985 წელი.
გერმანული ტომები
გერმანიის ისტორია
პერევი

პერევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის თემი). მდებარეობს ყვირილის ზემოთში (ყვირილის და ღებურის შესართავთან), ზღვის დონიდან 760 მ, საჩხერიდან 20 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 564 ადამიანი.
რუსეთ-საქართველოს ომი
სოფელი პერევი უშუალოდ ესაზღვრება ჯავის მუნიციპალიტეტს, რომელსაც სამხრეთ ოსეთის სეპარატისტული ადმინისტრაცია და რუსეთის სამხედრო ძალები აკონტროლებენ. საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები თედელეთი, სინაგური, ტბეთი, ქვემო ქარზმანი, ზემო ქარზმანი, ხახეთი და ჯალაბეთი 1991 წლამდე სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ჯავის რაიონს მიეკუთვნებოდნენ. ოსეთის მხარემ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ აღადგენდა კონტროლს სოფლებზე, რომლებიც ექცეოდნენ სამხრეთ ოსეთის ძველ საზღვრებში.
2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომის დროს პერევი დაიკავა რუსეთის ჯარმა. 2008 წლის 12 აგვისტოს ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების მიხედვით საოკუპაციო ჯარებს უნდა დაეხიათ უკან სოფელ პერევიდან, თუმცა, მიუხედავად შეთანხმებისა, 2010 წლის ოქტომბრამდე სოფელი კვლავ რჩებოდა ოკუპირებულად და დაძაბულობის კერად; პერევში შეღწევა ვერც ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის წარმომადგენლებმა შეძლეს.
2010 წლის 14 ოქტომბერს რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ, გრიგორი კარასინმა, ჟენევის დისკუსიების მეცამეტე რაუნდის შემდეგ განაცხადა, რომ რუსეთი შეიარაღებულ ძალებს გაიყვანს სოფელ პერევიდან უახლოეს მომავალში და ეს იქნება კეთილი ნების ჟესტი რუსეთის მხრიდან:
საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გიგა ბოკერიამ განაცხადა, რომ
იმავდროულად საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრმა გრიგოლ ვაშაძემ განაცხადა, რომ რუსი მესაზღვრეების პერევიდან გასვლაზე საუბარი ნაადრევია, რადგან რუსეთს მსგავსი განცხადებები არაერთხელ გაუკეთებია, თუმცა ბოლომდე არ შეუსრულებია. მოგვიანებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ დაადასტურა, რომ რუსეთის სამხედრო ძალებმა 2010 წლის 18 ოქტომბერს პერევი დატოვეს. სოფელს უკვე სრულად აკონტროლებს საქართველოს პოლიცია. ცხინვალის რეგიონის საინფორმაციო საშუალებებმა პერევის დატოვება „ქართული დიპლომატიის მცირე გამარჯვებად“ შეაფასეს.
ლიტერატურა
სქოლიო
საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნიკოლოზ ვილენკინი

ნიკოლოზ ვილენკინი
ნიკოლოზ მაქსიმის ძე ვილენკინი (ასევე ცნობილია როგორც „მინსკი“; დ. 15 (27) იანვარი, 1855, სოფელი გლუბოკოე, ახლანდელი ვიტებსკის ოლქი, — გ. 2 ივლისი, 1937, პარიზი) — რუსი მწერალი და პოეტი. ხალხოსნური იდეების ქადაგებისათვის ცენზურამ გაანადგურა „მინსკის“ ლექსების პირველი კრებული (1883). 1905 წელს პეტერბურგში გამოსცა გაზეთი „ნოვაია ჟიზნი“, რომლის ფაქტობრივი რედაქტორი ვლადიმერ ლენინი იყო. „მუშათა ჰიმნისა“ და „ინტერნაციონალის“ თარგმნის გამოქვეყნებისათვის მინსკი დააპატიმრეს. განთავისუფლების შემდეგ საზღვარგარეთ წავიდა. პარიზში დაწერა დრამატული ტრილოგია „რკინის აჩრდილი“ (1909), „მცირე ცდუნება“ (1910) და „ქაოსი“ (1912). 1917 წლიდან ბერლინში, ლონდონსა და პარიზში ცხოვრობდა.
ლიტერატურა
სქოლიო
რუსი მწერლები
რუსი პოეტები
პაკ კინ ჰე

პაკ კინ ჰე (დ. 2 თებერვალი, 1952, ტეგუ, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი პოლიტიკოსი. პრეზიდენტი 2013 წლის 25 თებერვლიდან 2017 წლის 10 მარტამდე. ეროვნული ასამბლეის წევრი და პარტია სენურის ლიდერი. სამხრეთ კორეის ყოფილი პრეზიდენტის პაკ ჩონ ჰის (1963-1979) შვილი.
2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მისმა პარტიამ მიიღო ხმების 42.8% და დაიკავა 152 ადგილი 300 კაციან ეროვნულ ასამბლეაში.
2016 წლის 9 დეკემბერს პარლამენტმა ხმა მისცა პრეზიდენტის იმპიჩმენტს. 2017 წლის 10 მარტს საკონსტიტუციო სასამართლომ პრეზიდენტის იმპიჩმენტი ერთხმად დაამტკიცა, რომლის შედეგადაც პაკ კინ ჰეს პრეზიდენტის უფლებამოსილება შეუწყდა.
2021 წლის 24 დეკემბერს გავრცელდა ინფორმაცია პრეზიდენტ მუნ ჯე ინის მიერ მისი შეწყალების შესახებ.
იხილეთ აგრეთვე
ქალი პრეზიდენტების სია
რესურსები ინტერნეტში
Official website
სქოლიო
დაბადებული 1952
სამხრეთ კორეელი პოლიტიკოსი ქალები
ქალი პრეზიდენტები
სამხრეთ კორეის პრეზიდენტები
დაბადებული 2 თებერვალი
სტენლი მეთიუზი

სტენლი მეთიუზი
სერ სტენლი მეთიუზი (დ. 1 თებერვალი, 1915, სტოკი — გ. 15 თებერვალი, 2000, იქვე) — ინგლისელი ფეხბურთელი. თამაშობდა გარემარბის პოზიციაზე. მეთიუზი იყო მოკრივე დალაქის მესამე ვაჟი. მთელი კარიერის განმავლობაში მხოლოდ ორი კლუბის „სტოკ სიტის“ და „ბლექპულის“ ღირსებას იცავდა. „ბლექპულთან“ ერთად მოიპოვა ასოციაციის თასი. გამოირჩეოდა ჩაწოდებებით და ფინტებით. 1934-1957 წლებში ინგლისის ეროვნულ ნაკრებში ჩაატარა 63 მატჩი და გაიტანა 30 გოლი. მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოს 1950 წლის ჩემპიონატზე. ჩემპიონატებზე სულ სამი მატჩი ითამაშა, გავარდნილ ინგლისის ნაკრებს გამოეყო, თანაგუნდელებთან ერთად შინ არ გაემგზავრა და ბრაზილიაში დარჩა თამაშების საცქერლად. 1956 წელს ჟურნალმა France Football-მა ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელისთვის დააწესა ოქროს ბურთის დაჯილდოება, რომლის პირველი გამარჯვებულიც სტენლი მეთიუზი გახდა, ფეხბურთის განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის. მეთიუზი იყო ერთადერთი ფეხბურთელი, რომელიც პროფესიული კარიერის დასრულებამდე აკურთხეს რაინდად. გამოცემული აქვს წიგნი „ოცდათხუთმეტი წელი მარჯვენა ფრთაზე“.
მოთამაშის ოცდათხუთმეტწლიანი კარიერის შემდეგ სიცოცხლის შემდგომი ოცდათხუთმეტი წელიწადი მან მოგზაურობაში გაატარა. მეთიუზი ბავშვებს ავარჯიშებდა ამერიკაში, კანადაში, კარიბის ზღვისა და აფრიკის ქვეყნებში. მიუხედავად სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში არსებული აპარტეიდის კანონებისა, 1975 წელს სოუეტოში შექმნა გუნდი, რომელსაც „სტენის ბიჭები“ დაერქვა.
მეთიუზის ფერფლი დაფლულია მშობლიური სტოკის სტადიონის, „ბრიტანიას“ ცენტრალურ წრეში, თუმცა მას არასდროს უთამაშია ამ მინდორზე, მეთიუზის დროს „სტოკ სიტი“ „ვიქტორია გრაუნდზე“ გამოდიოდა. 1999 წელს Placar-ის ვერსიით XX საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის 49-ე ადგილზე დასახელდა.
მიღწევები
საკლუბო
სტოკ სიტი
საფეხბურთო ლიგის მეორე დივიზიონი: 1932–33, 1962–63
ინდივიდუალური
ოქროს ბურთი: 1956
რესურსები ინტერნეტში
სტენლი მეტიუზის ინფო Soccerbase-ზე
სქოლიო
დაბადებული 1 თებერვალი
დაბადებული 1915
გარდაცვლილი 15 თებერვალი
გარდაცვლილი 2000
ინგლისელი ფეხბურთელები
ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ფეხბურთელები
სტოკ სიტის ფეხბურთელები
ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელები
ინგლისელი ფეხბურთის მწვრთნელები
ოქროს ბურთის მფლობელები
ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის კომანდორები
ბაკალავრი-რაინდები
ინგლისელი ავტობიოგრაფები
ზალაეგერსეგი

ზალაეგერსეგი (ხორვატ. Jegersek; სლოვენ. Jageršek) — ქალაქი დასავლეთ უნგრეთში, ზალის მედიეს ადმინისტრაციული ცენტრი.
მდებარეობს მდინარე ზალის ნაპირებზე, სლოვენიისა და ავსტრიის საზღვრებთან, დედაქალაქ ბუდაპეშტიდან 220 კილომეტრით სამხრეთ-დასავლეთით.
არქეოლოგიური გათხრებისას აღმოჩენილი მასალების საფუძველზე დგინდება, რომ ეს ტერიტორია დასახლებული ყოფილა ჯერ კიდევ ზედა პალეოლითში. შემდეგში დასალხდნენ კელტები.
წერილობით წყაროებში ქალაქი სახელად ეგერსკუგი პირველად 1247 წელს იხსენიება.
დაძმობილებული ქალაქები
კლაგენფურტი , ავსტრია
ზენიცა, ბოსნია და ჰერცეგოვინა
დობრიჩი, ბულგარეთი
ვარაჟდინი, ხორვატია
ვარკაუსი, ფინეთი
კუზელი, გერმანია
მარლი, გერმანია
გორიცია, იტალია
კროსნო, პოლონეთი, 2000-დან</small>
ტირგუ-მურეში, რუმინეთი
სურგუტი, რუსეთი
ლენდავა, სლოვენია
ხერსონი, უკრაინა
იხილეთ აგრეთვე
უნგრეთის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Another site
Aerial photography: Zalaegerszeg
სქოლიო
უნგრეთის ქალაქები
ტრელებორგი

ტრელებორგი — ქალაქი შვედეთში, ბალტიის ზღვის სანაპიროზე, ამავე სახელწოდების მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა 28 290 ადამიანს შეადგენს. წარმოადგენს შვედეთის ყველაზე სამხრეთით მდებარე ქალაქს.
წყაროებში პირველად 1257 წელს მოიხსენიება. 1260 წელს, დანიის მეფე ერიკ IV-მ ტრელებორგი და მალმო შვედეთის მეფე ვალდემარ I-ს უსაჩუქრა, რადგან მისი ქალიშვილი სოფია ამ უკანასკნელის ვაჟს მიჰყვებოდა ცოლად. მიუხედავად ამისა, სულ მალე ტრელებორგი სკონეს მთლიან პროვინციასთან ერთად კვლავ დანიის შემადგენლობაში დაბრუნდა. 1619 წლის ხანძრის შემდეგ მან ქალაქის სტატუსი დაკარგა. 1658 წლის როსკილის ხელშეკრულებით იგი ისევ შვედეთს გადაეცა. 1840 წელს სავაჭრო დასახლების სტატუსი მიიღო, 1867 წელს კი ქალაქის.
ტრელებორგში მდებარეობს რეზინის პროდუქტების მწარმოებელი კომპანია Trelleborg AB-ის სათავო ოფისი. ქალაქის ნავსადგური ერთ-ერთი უდიდესია შვედეთში. ქალაქს გადაკვეთს ევროპული ავტომაგისტრალები — E22 და E06. პროფესიონალური საფეხბურთო კლუბი „ტრელებორგი“ შვედეთის უმაღლეს ლიგაში ასპარეზობს.
ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც შუა საუკუნეების ტაძრის ადგილას არქიტექტორმა ჰელგო ზეტერვალემმა ააშენა 1881-1883 წლებში.
გალერეა
იხილეთ აგრეთვე
შვედეთის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
Mitt Trelleborg
სქოლიო
შვედეთის ქალაქები