PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ლალი ღოღელიანი

ლალი ღოღელიანი (დ. 31 მარტი, 1944, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.
1968-1974 წლებში მუშაობდა კავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე, ჰიდროპროექტის ინჟინრად. 1974 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ასისტენტად, დოცენტად, პროფესორად. 1997 წელს არჩეულ იქნა ტექნიკური უნივერსიტეტის ჰიდროსაინჟინრო ფაკულტეტის დეკანად და დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. წლების განმავლობაში იყო ჰიდროტექნიკური ფაკულტეტის სადისერტაციო საბჭოს თავმჯდომარე, საქართველოს სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტების სალიცენზიო კომისიის წევრი, ტექნიკური უნივერსიტეტის რეფორმების და განაწილების საკოორდინაციო საბჭოს კოორდინატორი. არის რამდენიმე საერთაშორისო აკადემიის ნამდვილი წევრი, როგორებიცაა: საქართველოს ენერგეტიკის, რუსეთის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა, ამერიკის საერთაშორისო (Sigma-XI) ასოციაციის, საერთაშორისო ეკოლოგიის, მეცნიერ ინჟინერ ქალთა საერთაშორისო ასოციაციის, ასევე, არის საქართველოს პარლამენტის და მეცნიერების დეპარტამენტის სოციალური კომიტეტის წევრი. 2006 წლიდან პროფესიული განათლების ცენტრის დირექტორია. გამოქვეყნებული აქვს 99 სამეცნიერო სტატია, მათ შორის, ორი მონოგრაფია. დაჯილდოებულია საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საუწყებო ჯილდოებითა და საპატიო სიგელებით. ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1974), დოქტორი (1993).
ჯილდოები
1998 — ღირსების მედალი
ბიბლიოგრაფია
ელექტრონული კომერცია: სახელმძღვ. სტუდ. თბილისი, ტექნ. უნ-ტი, 2009, გვ. 142
ჰალოსოლი, თბილისი, ტექნ. უნ-ტი, 2006, გვ. 77
პრაქტიკული სამუშაოები ჰიდრავლიკასა და აეროდინამიკაში თბოაირმომარაგების და ვენტილაციის სპეციალობის სტუდენტებისათვის:მეთოდური მითითებები, თბილისი, 1982, გვ. 54
ლიტერატურა
საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 585
წიგნი ღირსებისა: ტ. 3/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი (რედ.), თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2001, გვ. 111
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 31 მარტი
დაბადებული 1944
თბილისში დაბადებულები
ქართველი ინჟინრები
ქართველი პედაგოგები
საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
ფერის ფერმა

ფერის ფერმა — ფერმისა და სახლის სახელწოდება, სადაც ჯორჯ ვაშინგტონმა გაატარა თავისი ბავშვობის დიდი ნაწილი. ფერის ფერმა მდებარეობს აშშ-ში, სტრაფორდის ოლქში, მდინარე რაპაჰანოკის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, ქალაქ ფრედერიკსბურგის მახლობლად. აშენდა 1738 წელს. ფართობი 278,000 მ².
რესურსები ინტერნეტში
ფერმები
გურამ კაშია

გურამ კაშია (დ. 4 ივლისი, 1987, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, ბრატისლავის „სლოვანის“ მცველი. მისი პოზიციაა დაცვის ცენტრი, ასევე შეუძლია მარჯვენა ფლანგზე თამაში. მისი პლიუსია ძლიერი თავური დარტყმა. გამოირჩევა ფიზიკური სიძლიერით და დაცვაში საიმედო თამაშით. 2012 და 2013 წლებში დასახელდა საქართველოს საუკეთესო ფეხბურთელად..
კარიერა
საკლუბო
დინამო თბილისი
გურამ კაშია 2003–2010 წლებში თბილისის „დინამოში“ თამაშობდა, ამ პერიოდის მანძილზე საკლუბო დონეზე მოგებული აქვს უამრავი ტიტული. კაშია დინამოს პირველ გუნდში 2006-07 წლების სეზონიდან გამოდიოდა. ამ სეზონში იგი ძირითადად შეცვლებზე შემოდიოდა, ხოლო მომდევნო სეზონიდან კი გუნდის შეუცვლელ ფეხბურთელად იქცა, მოიგო უმაღლესი ლიგა, თასი და სუპერთასი.
ვიტესი
2010 წლიდან გურამ კაშია ჰოლანდიის ერედივიზიის კლუბ „ვიტესის“ წამყვანი მცველი იყო. კაშია იყო გუნდის კაპიტანი და 2017 წელს მისი ლიდერობით გუნდმა ნიდერლანდების თასიც მოიგო. 2015 წლის აგვისტოში კაშია დასახელდა ერედივიზიას თვის საუკეთესო მოთამაშედ.
სან-ხოსე ერქვეიქსი
2018 წელს შეუერთდა ამერიკულ „სან-ხოსე ერსქვეიქსს“ რომელიც 2020 წელს დატოვა.
ლოკომოტივი თბილისი
2021 წლის თებერვალში გახდა თბილისის „ლოკომოტივის“ ფეხბურთელი.
სანაკრებო კარიერა
„დინამოს“ შემადგენლობაში წარმატებული გამოსვლის შემდეგ მიიწვიეს ჯერ საქართველოს 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებში, ჩაატარა 10 მატჩი და გაიტანა 2 გოლი. შემდეგ მიიწვიეს ეროვნულ ნაკრებში. მისი სანაკრებო დებიუტი შედგა 2009 წელს, ჩერნოგორიის წინააღმდეგ.
საერთაშორისო გოლები
ტიტულები
საქართველოს ჩემპიონი: 2007/08
საქართველოს თასი: 2008/09
საქართველოს სუპერთასი: 2008
ჯილდოები
2018: ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი
რესურსები ინტერნეტში
პროფილი Transfermarkt–ზე
პროფილი Soccerway–ზე
პროფილი eu-football.info-ზე
გურამ კაშია ვიტესის ოფიციალურ საიტზე
სქოლიო
დაბადებული 1987
ქართველი ფეხბურთელები
თბილისის დინამოს ფეხბურთელები
არნემის ვიტესის ფეხბურთელები
დაბადებული 4 ივლისი
საქართველოს წლის ფეხბურთელები
საქართველოს ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალრები
თბილისში დაბადებულები
ეროვნული ლიგის ფეხბურთელები
იოსებ იმედაშვილის სახლ-მუზეუმი

იოსებ იმედაშვილის სახლ-მუზეუმი — ისტორიული ძეგლი მდებარეობს საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ხაშმის ცენტრში. სახლ-მუზეუმი გაიხსნა 1983 წელს.
სახლი ერთსართულიანია, აშენებულია აგურით. სახლში შესასვლელი აივნიდანაა. სახლში გვხვდება მწერის და საზოგადო მოღვაწის, იოსებ იმედაშვილის ჭედური პორტრეტი. ექსპოზიციაში ასევე გამოფენილია იოსებ იმედაშვილის ცხოვრების სხვადასხვა პერიოდის ამსახველი ფოტომასალა და მემორიალური ნივთები.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის მუზეუმები
1983 წელს დაარსებულები
მილოვეს რაიონი

მილოვეს რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ლუჰანსკის ოლქში. მისი ფართობია 971 კმ². 2014 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 15 456 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 16 კაცს კმ²-ზე. მილოვეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მილოვე.
იხილეთ აგრეთვე
უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა
უკრაინის რაიონები
სქოლიო
ლუჰანსკის ოლქის რაიონები
ბოცვერი

ბოცვერი — ძუძუმწოვარი ცხოველი კურდღლისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 31–45 სმ-ია, კუდისა — 5–6 სმ, ყურებისა — 7 სმ; მასა 1–2 კგ. უკანა კიდურები წინებზე გრძელია. აქვს რბილი, ხშირი, ზურგზე ღია რუხი ან მოწითურო, მუცელზე კი ღია ფერის ბეწვი. კუდი ზემოდან მუქი ან ზურგის ფერისაა, ქვემოდან — თეთრი. გვხვდება რუხი, შავი ან ამლაყი ინდივიდები.
ბოცვრის სამშობლოდ ითვლება ცენტრალური და სამხრეთი ევროპა, ჩრდილოეთი აფრიკა. შუა საუკუნეებიდან დაწყებული ევროპის ბევრ ქვეყანაშია შეყვანილი, მოგვიანებით აკლიმატიზირებულია ავსტრალიაში, ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობს სხვადასხვა ლანდშაფტში (მ.შ. ანთროპოგენურში), უპირატესობას ანიჭებს ბუჩქნარებს. აქტიურები არიან ძირითადად ღამით. იკვებებიან მცენარეთა მიწისქვეშა და მიწისზედა ნაწილებით. დამახასიათებელია კოპროფაგია (საკუთარი ექსკრემენტების ჭამა), რაც ააქტიურებს ნაწლავის მიკროფლორას და ზრდის საჭმლის მონელების ინტენსივობას.
უპირატესად კოლონიებად ცხოვრობენ, რომლებშიც არსებობს იერარქია ყველაზე ძლიერი მამრების დომინირებით. თხრიან სოროებს, როგორც უბრალოს (მოკლე, 1–3 გასასვლელით, სიღრმით 0,6 მეტრამდე), ისე რთულს (სიგრძეში 45 მეტრამდე, დატოტვილი, მრავალი გასასვლელით, სიღრმით 3 მეტრამდე). სორო შესაძლებელია გამოიყენოს რამდენიმე თაობამ, რის გამოც ზოგჯერ 1 ჰექტრამდე ფართობის ლაბირინთთა სისტემა იქმნება. ხშირ რაყებში ბოცვერი მიწისზედა ბუდეს აკეთებს. საკვების მოსაპოვებლად სოროდან შორს არ მიდის. დარბის არც ისე სწრაფად (დაახლოებით 25 კმ/სთ სიჩქარით) და მოკლე დისტანციაზე. ტერიტორიას ნიშნავს საზარდულის, ანალური და ნიკაპის ჯირკვლების სუნიანი სეკრეტით.
ბოცვერი წელიწადში იძლევა 5-მდე თაობას. ერთ დაყრაზე შობს 2–12 (ძირითადად 6) ბაჭიას. მაკეობა 28–33 დღე გრძელდება; იბადებიან შიშვლები და ბრმები, დედა კვებავს 1 თვემდე. რიცხოვნობის მხრივ ახასიათებს მნიშვნელოვანი მერყეობა; მასიური გამრავლებისა და მტაცებლების არარსებობის პირობებში დიდ ზიანს აყენებს სასოფლო-სამეურნეო კულტურებსა და ტყის ნარგავებს, რასაც მოაქვს ბუნებრივი ბიოცენოზის დეგრადაცია. ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში ბოცვრის რაოდენობის კონტროლი მოუგვარებელი აქტუალური ამოცანაა. ხორცისა და ტყავის გამო ნადირობის პოპულარული ობიექტია.
იხილეთ აგრეთვე
შინაური ბოცვერი
მებოცვრეობა
სქოლიო
კურდღლისებრნი
ველისპირის წმინდა დემეტრეს ეკლესია

ველისპირის წმინდა დემეტრეს ეკლესია — ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველისპირში. ტაძარი წმინდა დიმიტრი თესალონიკელის სახელობისაა და აგებულია VIII–IX საუკუნეებში, გადაკეთებულია XIX საუკუნეში.
ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ლიტერატურა
რჩეულიშვილი ლ., ზურტაკეტის ველის ხელოვნების ძეგლთა დახასიათების საკითხისათვის, ქართული ხელოვნების ისტორიის ნარკვევები, გვ. 34-42, თბ., 1994.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დმანისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ვერბკი (სემენივკის რაიონი)

ვერბკი (სემენივკის რაიონი)
ვერბკი — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის სემენივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 566 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
სემენივკის რაიონის სოფლები (პოლტავის ოლქი)
უინიპეგი

უინიპეგი — კანადის პროვინცია მანიტობის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი.
კანადის ქალაქები
მანიტობა
აბაზური ენა

აბაზური ენა — იბერიულ-კავკასიურ ენათა ოჯახის აფხაზურ-ადიღური ჯგუფის აფხაზურ-აბაზური ქვეჯგუფის ენა. აბაზური ენის დღე — 14 იანვარი. აბაზური ენა აფხაზურ ენასთან ერთად ქმნის ერთ ენობრივ ერთეულს, მაგრამ ტერიტორიული გათიშულობის გამო აბაზური სალიტერატურო ენა გამიჯნულია აფხაზური სალიტერატურო ენისაგან. საკუთრივ აბაზური ენა გავრცელებულია ძირითადად რუსეთის ფედერაციის ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკაში.
ამ ენაზე ლაპარაკობს დაახლოებით 38 000 კაცი რუსეთში, ხოლო 10 000 — თურქეთში.
აქვს ორი დიალექტი — ტაპანთური (ტაფობისა, ველისა), რომელზეც ლაპარაკობს უმრავლესობა და აშხარული (მთისა). სხვაობა დიალექტებს შორის უპირატესად ფონეტიკურია. მნიშვნელოვანი ფონეტიკური სხვაობაა კილოკავებსა და თქმებშიც. აბაზური ენის მორფოლოგიური წყობა არსებითად ისეთივეა, როგორიც აფხაზური ენისა. ზოგადი სხვაობა თავს იჩენს სახელის გაფორმებაში (განსაზღვრულობა — განუსაზღვრელობა, ე. წ. ბრუნვის ფორმათა წარმოება, თანადროულთა სისტემა და სხვა). აბაზურ ენაზე (განსაკუთრებით მის ტაფანთურ დიალექტზე), კერძოდ ლექსიკაზე. სიტყვათწარმოებასა და ფრაზეოლოგიაზე საგრძნობი გავლენა მოუხდენია ადიღურ ენებს. აბაზურ სალიტერატურო ენას საფუძვლად უდევს ტაპანთური დიალექტის ყუბინაელბურგანის კილოკავი (ე. წ. შიშინა ვარიანტი).
ანბანი
აბაზური ენის დამწერლობა შეიქმნა 1932 წელს ლათინური გრაფიკის საფუძველზე. 1938 წლიდან შემოღებულია კირილიცა და მოიცავს 71 ასო–ნიშანს (გრაფემას).
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
Ethnologue
აბაზურენოვანი გაზეთი
სქოლიო
აბაზური ენა
ლუესია

ლუესია — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების სარაგოსის პროვინციის სინკო-ვილიასის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 126,833107 კმ². მოსახლეობა — 297 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ლუესიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - ლუესია
სქოლიო
სარაგოსის მუნიციპალიტეტები
ვაჰაგნ ვიშაპაქაღი

ვაჰაგნ ვიშაპაქაღი (ვაჰაგნ დრაკონის მკვლელი) — სომხეთის სატრაპიის მეფე ერვანდუნების დინასტიიდან. მისი მმართველობა დაიწყო ძვ.წ. 530 წელს და დასრულდა ძვ.წ. 515 წელს.
ქართული ენაზე
სომხური ენაზე
Երկնէր երկին, երկնէր երկիր,
Երկնէր և ծովն ծիրանի.
Երկն ի ծովուն ունէր և զկարմրիկն եղեգնիկ.
Ընդ եղեգան փող ծուխ ելանէր,
Ընդ եղեգան փող բոց ելանէր,
Եւ ի բոցոյն վազէր խարտեաշ պատանեկիկ.
Նա հուր հեր ունէր,
Բոց ունէր մօրուս,
Եւ աչքունքն էին արեգակունք։
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მეფეების სია
ორონთიდების დინასტია
სომხეთის ორონთიდების დინასტი
ერვანდუნების (ორონთიდების) დინასტია
ერვანდუნების დინასტია - მეფეები და სატრაპები
სქოლიო
სომხეთის მეფეები
ერვანდუნების დინასტია
ძვ. წ. VI საუკუნის მმართველები
Lasioglossum suisharyonense

Lasioglossum suisharyonense — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1914 წელს.
იხილეთ აგრეთვე
Lasioglossum-ის სახეობების სია
სქოლიო
suisharyonense
ჰეკენუჰეჯეტი

ჰეკენუჰეჯეტი — ძველი ეგვიპტის დედოფალი მეოთხე დინასტიიდან, ეგვიპტის ძველი სამეფოს პერიოდის დროს. ჰეკენუჰეჯეტი ეგვიპტის ფარაონის ხეფრენის მეუღლე და სეხემკარეს დედა იყო.
რესურსები ინტერნეტში
ეგვიპტის მეოთხე დინასტია
ძველი ეგვიპტის დედოფლები
ეგვიპტის მეოთხე დინასტიის დედოფლები
მინესოტა

მინესოტა — შტატი აშშ-ში, მდებარეობს ჩრდილო-დასავლეთის ცენტრალურ რეგიონში. სახელი სიუს ტომების ენაზე „მდინარის ამღვრეულ წყალს“ ნიშნავს. XVII საუკუნეში აქ პირველი მკვლევრები ფრანგები იყვნენ. 1783-1793 – მდინარე მისისიპის ნაწილი გადაეცა ამერიკელებს და ინგლისელებს. 1830 – გაჩნდა პირველი დასახლებები. 1849 – აშშ-ს ტერიტორია. 1858 წლიდან აშშ-ს შტატია.
ფართობი – 206 ათასი.
მოსახლეობა - 5,078 ათასი (თეთრი 94,4 %, აფროამერიკელი 2,2 %, აზიელი 1,8 %, ლათინურამერიკელი 1,2 %).
ქალაქის მოსახლეობა - 66,9 %.
ქალაქები – სენტ-პოლი (დედაქალაქი), 260 ათასი, მინეაპოლისი, 359 ათასი, დულუთი, 84 ათასი.
თავისებურებები – მისისიპის სათავეები, 15 ათასამდე ტბა, ვოიაჯერის ეროვნული პარკი კანადის საზღვართან.
ცნობილი ადამიანები – სკოტ ფიტცჯერალდი, ჩარლზ და უილიამ მაიო.
სქოლიო
აშშ-ის შტატები
თბილისის ზამთრის საცურაო აუზი

თბილისის ზამთრის საცურაო აუზი — საქართველოს სპორტის სახელმწიფო დეპარტამენტის საცურაო აუზი, რომელსაც აქვს თაღოვანი გადახურვა და მარაგდება გამთბარი წყლით. აგებულია 1965 წელს, არქიტექტორი — მ. სანთელაძე) აუზის სიგრძეა — 50 მეტრი, სიგანე — 21 მეტრი, სიღრმე 2–6 მეტრი. განკუთვნილია 8 საცურაო ბილიკისათვის, წყალში ხტომებისთვის.
აუზში არის სტაციონარული კოშკურა თავისი ბაქნებით (5, 7 და 10 მეტრი) და ტრამპლინები (3 და 1 მეტრი). ტრიბუნები 750 მაყურებელს იტევს. აუზთან მოწყობილია ორი სპორტული დარბაზი, სამედიცინო და მეთოდური კაბინეტი, საუნა და ყველა აუცილებელი დამხმარე სათავსო. აუზში ვარჯიშობდნენ მოცურავეთა, წყალბურთელთა, წყალშიმხტომელთა, წყალქვეშა ცურვისა და თანამედროვე ხუთჭიდის ნაკრები გუნდები, ბავშვთა სპორტული ჯგუფები და ჯანმრთელობის ჯგუფები. აუზში ტარდებოდა თბილისისა და საქართველოს მაშტაბის შეჯიბრებები სპორტის ზემოთ ჩამოთვლილ სახეობებში.
ლიტერატურა
თბილისის სპორტი
ჯაბრაილის რაიონი

ჯაბრაილის რაიონი — დე-იურე ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის სამხეთ-დასავლეთ ნაწილში. დე-ფაქტოდ ეს ტერიტორია 1993 წლიდან 2020 წლამდე კონტროლდებოდა არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ, რაც აღნიშნულია გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებში. 2020 წლის ომის შედეგად, აზერბაიჯანმა სრული კონტროლი დაიბრუნა რაიონზე.
ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ჯაბრაილია.
მოკლე ისტორია
1841 წელს ჯაბრაილის ტერიტორია კასპიის რეგიონის დაქვემდებარებაში იყო ცენტრით შემახაში, ხოლო 1846 წელს - შუშის რაიონის. 1873 წელს ჯაბრაილი და მისი მიმდებარე ტერიტორიები გამოეყო შუშის მაზრას, ხოლო ჯაბრაილის მაზრა შეიქმნა ელიზავეტოპოლის პროვინციის ნაწილში. იმ დროისთვის მაზრის ტერიტორია 2922.6 კმ² იყო, ხოლო მოსახლეობა 66,360 კაცი. მაზრა მოიცავდა ამჟამინდელ ჯაბრაილის, ფიზულის, ხოჯავენდის, გუბადლისა და ზანგელანის რაიონებს. 1905-1918 წლებში მაზრას ეწოდებოდა კარაგინის მაზრა.
1930 წლის 8 აგვისტოს შეიქმნა აზერბაიჯანის სსრ-ის ჯაბრაილის რაიონი.
1993 წლის აგვისტოს ბოლოს, სომხური შეიარაღებული ძალების საომარი მოქმედებების დაწყების შედეგად, აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალები იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ რეგიონის ტერიტორია, რომელიც დღემდე არის არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ, და ადმინისტრაციულად შედის გადრუტსის რაიონში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მცირე კავაკსიის სამხრეთ- აღმოსავლეთით. სამხრეთით ესაზღვრება ირანის ისლამურ რესპუბლიკას, სამხეთ-დასავლეთით ზანგელანის რაიონს, დასავლეთით გუბადლის რაიონს, ჩრდილოეთით ხოჯავენდის, აღმოსავლეთით ფუზულის რაიონს. ცენტრი- ქალქი ჯაბრაილი. რაიონის ფართობია 1050 კვ.კმ.
რესურსები ინტერნეტში
Информация по административно-территориальной единице
სქოლიო
აზერბაიჯანის რაიონები
არაგუანი (მარანიანი)

არაგუანი (მარანიანი)
არაგუანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პინდარეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 973 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.35 კმ²-ზე. ფართობი 805 198 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მარანიანი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Scheda del comune dall'IBGE - Censimento 2010
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
Camponotus sayi

Camponotus sayi is a species of ant in the family Formicidae.
Subspecies
These two subspecies belong to the species Camponotus sayi:
Camponotus sayi bicolor Pergande
Camponotus sayi sayi
References
Further reading
External links
sayi
Articles created by Qbugbot
Insects described in 1893
დონის ნახიჩევანი

დონის ნახიჩევანი, ასევე ცნობილი როგორც ახალი ნახიჩევანი — ყირიმელი სომხების მიერ 1779 წელს დონის როსტოვის მახლობლად დაარსებული ქალაქი. სახელი ნახიჩევანის პატივსაცემად ერქვა. დასახლება ქალაქის სატუსს 1928 წლამდე ინარჩუნებდა, შემდეგ ის როსტოვს შეუერთდა.
ცნობილი ადამიანები დონის ნახიჩევანიდან
მიქაელ ნალბანდიანი
მარტიროს სარიანი
სიმონ ვრაციანი
სარგის ლუკაშინი
იხილეთ აგრეთვე
დონის როსტოვის სურბ-ხაჩის ეკლესია
ლიტერატურა
სქოლიო
როსტოვის ოლქის ქალაქები
მონსონ-დე-კამპოსი

მონსონ-დე-კამპოსი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 45 კმ². მოსახლეობა — 586 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
პალენსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
მონსონ-დე-კამპოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
პალენსიის მუნიციპალიტეტები
იმერეთის დროებითი მმართველები 1810-1840 წლებში

იმერეთის დროებითი მმართველები 1810-1840 წლებში
იმერეთის დროებითი მმართველები — მთავარმართებელმა ალექსანდრე ტორმასოვმა დაპყრობილი ქვეყნის ახალი მმართველობის შექმნა იმერეთში რუსთა ჯარის მეთაურს თეოდორე სიმონოვიჩს დაავალა. „იმერეთის ოლქის“ რუსული მმართველობის დებულება მთავარმართებლის კანცელარიაში მომზადდა და თავდაპირველად ქართლ–კახეთში დამყარებული რუსული მართლვა–გამგეობის სისტემის გამარტივებულ ვარიანტს წარმოადგენდა. „დადგენილება იმერეთის ოლქის შინაგანი მმართველობის შესახებ“ საზეიმოდ უნდა შესულიყო ძალაში. საამისოდ სპეციალური განაწესი შემუშავდა, მაგრამ დადგენილების განხორეციელება ვერ მოხერხდა. იგი უვარგისად თვით თევდორე სიმონოვიჩმა ცნო.
თევდორე სიმონოვიჩმა 1810–1814 წლებში იმერეთის საოლქო მართვა–გამგეობის სამი პროექტი შეიმუშავა, რომელთაგანაც ცხოვრებაში არც ერთი განხორციელებულა სრული სახით. უფრო სიცოცხლისუნარიანი იყო მისი მესამე პროექტი – „დადგენილება სავარაუდო საოლქო მმართველობის შექმნამდე იმერეთის დროებითი მმართველობის შესახებ“, რომელიც 1814 წლის დასაწყისში შეიმუშავეს. ამ დოკუმენტს დაემყარა ოლქის რუსული მმართველობის ორგანიზაცია, რომლის ოფიციალური შემოღება ხელისუფლებამ ვერ შეძლო, თუმცა იგი ფაქტობრივად არსებობდა და მოქმედებდა 1840 წლამდე.
იმერეთის დროებითი მმართველები
თეოდორე სიმონოვიჩი (1810–1815)
სტანისლავ მერლინი (1815–1816)
ივანე ხატუნცოვი (1816–1820)
ივანე პუზირევსკი (1820)
პეტრე გორჩაკოვი (1820–1825)
ვასილ ბებუთოვი (1825–1827)
კარლ ჰესე (1827–1831)
პეტრე ვაკულსკი (1831–1834)
დიმიტრი ახლესტიშჩევი (1834–1837)
აკიმ ესპეხო (1837–1840)
ლიტერატურა
ვაჭრიძე გ. იმერეთის დროებითი მმართველობა .1810-1840 წ. ქუთაისი,1999
საქართველოს გუბერნია
გოჩა ქაჯაია

გოჩა ქაჯაია (დ. 28 თებერვალი, 1964, საჯიჯაო, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ინჟინერი, ეკონომისტი და პოლიტიკოსი. ხობის მუნიციპალიტეტის მერი 2017 წლის 12 ნოემბრიდან.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1964 წლის 28 თებერვალს. დაამთავრა კალინინის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-ეკონომისტის სპეციალობით. 2002-2006 წლებში იყო სოფელ საჯიჯაოს საკრებულოს თავმჯდომარე. 2006-2012 წლებში იყო ხობის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ეკონომიკური განვითარების საკითხთა კომისიის თავმჯდომარე. 2013-2014 წლებში — ხობის მუნიციპალიტეტის გამგებლის მოვალეობის შემსრულებელი. 2014-2017 წლებში კი — ხობის მუნიციპალიტეტის გამგებელი. 2013 წლიდან არის ხობის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფრაქცია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველოს“ თავმჯდომარე, 2017 წლის 12 ნოემბრიდან არის ხობის მუნიციპალიტეტის მერი.
პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
რესურსები ინტერნეტში
ხობის მუნიციპალიტეტის ვებგვერდი
დაბადებული 28 თებერვალი
დაბადებული 1964
ქართველი პოლიტიკოსები
ქართველი ინჟინრები
გ
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იაპონიაში

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იაპონიაში
2018 წლის მონაცემებით იაპონიაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 22 ძეგლია.
სტატისტიკა
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 1092 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 2 % იაპონიის ძეგლებია.
მათ შორის:
18 კულტურული ობიექტი
4 ბუნების ძეგლი
4 კულტურული ობიექტი აღიარებულია ადამიანური გენიის შედევრად (კრიტერიუმი i).
ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.
ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
კანდიდატების სია
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის კანდიდატების სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.
ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
რესურსები ინტერნეტში
იუნესკოს ოფიციალური საიტი. იაპონიის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია
იაპონიის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საიტების კატალოგი
სქოლიო
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იაპონიაში
იაპონია
İşıqlı, Fuzuli

İşıqlı, Fuzuli
İşıqlı (also, Ishikhly and Ishygly) is a village in the Fuzuli District of Azerbaijan. It was occupied by Armenian forces during the Nagorno-Karabakh war, but was re-captured by Azerbaijan on 17 October 2020.
References
Populated places in Fuzuli District
აბანოს წმინდა გიორგის ეკლესია

აბანოს წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ აბანოში. მდებარეობს სოფლის განაპირას, გზის პირზე. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით. გადაკეთებულია XIX საუკუნეში. ძველი ნაგებობიდან გადარჩენილი აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადების ცალკეული მონაკვეთები ნაგებია თლილი ქვის მოზრდილი კვადრებით. აღდგენილი ნაწილები აგურისაა. ნაგებობა ფერდობზე დგას და მისი ჩრდილოეთ ფასადი თითქმის მთლიანად მიწაშია ჩაფლული; სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხე დგას ამოშენებულ საყრდენზე (სიმაღლე, დაახლოებით 1,5 მ). ცოკოლი ერთსაფეხურიანი და კუთხოვანია.
ეკლესია დარბაზულია (10,3 X 6,1 მ), შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სარკმელია, ხოლო გვერდებზე - მაღალი და ღრმა ნიშები. სარკმლის ქვეშ, კედელზე მიდგმულია სატრაპეზო ქვა. საკურთხეველში დევს დიდი გათლილი ქვა, რომლის ცენტრში ამოკვეთილია კვადრატული ფოსო. საკურთხევლის წინ აგურის დაბალი შელესილი და მოხატული (XIX ს.) კანკელი დგას. გაირჩევა ცალკეული სცენები და ზოგიერთი წმინდანის სახე, ორნამენტებისა და წარწერების ფრაგმენტები. კანკელს ორი კარი ჰქონია. კანკელის ჩრდილოეთ ნაწილში, ზედა იარუსზე, ორი სახატე ნიშია. დარბაზის გრძივი კედლები და ნახევარწრიული კამარა დანაწევრებულია მასიური ორსაფეხურიანი, ორმაგკაპიტელებიანი პილასტრებითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღით. ჩრდილოეთ კედელში ფართო და ღრმა ნახევარწრიულთაღიანი ნიშია. დასავლეთით, ჩრდილოეთით და სამხრეთით თითო სარკმელია.
ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადის ცენტრში შემორჩენილია აგურის რელიეფური ჯვრის ქვედა მკლავი. ნაგებობას დასავლეთით ჰქონია მინაშენი (კარიბჭე), რომლისგანაც შემორჩენილია კედელზე მიშენებული ორი მასიური ბურჯი.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
აბანოს წმინდა გიორგის ეკლესია
ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
NGC 257

NGC 257 — გალაქტიკა თევზების თანავარსკვლავედში. აღმოჩენის თარიღია 1790 წლის 29 დეკემბერი. ეს ობიექტი შედის ახალ საერთო კატალოგში.
იხილეთ აგრეთვე
მესიეს ობიექტების სია
ახალი საერთო კატალოგი
რესურსები ინტერნეტში
ინფორმაცია ინგლისურად და ფრანგულად ორიგინალი ახალი საერთო კატალოგიდან
გალაქტიკები
თევზების თანავარსკვლავედი
Avaz Twist Tower

Avaz Twist Tower (ასევე ; ავაზის კოშკი) — ცათამბჯენი ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის დედაქალაქ სარაევოში. ბალკანეთში ყველაზე მაღალი ცათამბჯენი. მაღალ ნაგებობებში ბალკანეთის ტერიტორიაზე უმაღლესი ბელგრადის ავალის ტელეანძაა. იგი ბოსნიური მედია-ჯგუფის, „ავაზის“ შტაბ-ბინაა, ასევე აქ მდებარეობს „დნევნი ავაზის“ (ყოველდღიური ხმა) რედაქცია.
მშენებლობა
ცათამბჯენის მშენებლობა დაიწყო 2003 წელს, სარაევოს კომერციულ ცენტრში, მარიინ დვორის უბანში. არქიტექტორის, ფარუყ კაპიჯიჩის იდეის თანახმად, 38 სართულიანი შენობა 142 მ სიმაღლისა უნდა ყოფილიყო, ხოლო სახურავზე განლაგებული დამატებითი შპილი კიდევ 30 მეტრს დაუმატებდა შენობის სიმაღლეს. მშენებლობამ ხუთი წელი გასტანა და 2008 წელს დასრულდა. შენობას დაგრეხილი, ექვსკუთხედი პარალელეპიპედის ფორმა აქვს და მისი ფასადი ლურჯი მინითაა მოპირკეთებული (გარდა ბოლო ორი სართულისა, რომლებიც წრიული ფორმისაა).
ექსპლუატაცია
ცათამბჯენში განლაგებულია მედია-ჯგუფ ავაზის შტაბ-ბინა და რედაქცია, ხოლო მის გარდა ასევე სხვადასხვა ოფისები, არის ხუთვარსკვლავიანი სასტუმრო Radon Plaza Hotel, ასევე რესტორანი 100 მეტრის სიმაღლეზე, რომელსაც აქვს აივანი ტურისტული ტელესკოპებით.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ბოსნია და ჰერცეგოვინა
ბოსნია და ჰერცეგოვინის ცათამბჯენები
ასია

ასია — დიაოხის მეფე ძვ. წ. IX საუკუნის შუა წლებში. ასიას შესახებ ცნობილია, რომ ძვ. წ. 844 წელს იგი ეახლა ვანის ტბის მიდამოებში მდგარ ასურეთის მეფე სალმანასარ III-ს, მორჩილება განუცხადა და ამის ნიშნად ძღვენი (ცხენები) მიართვა. ამით თავის ქვეყანა ასურელთა მიერ აოხრებისგან იხსნა. იხსენიება სალმანასარის წარწერაში.
ლიტერატურა
გ. მელიქიშვილი, სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს მოსახლეობის უძველესი გაერთიანებები, საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. I, თბ., 1970
დიაოხის მეფეები