PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მეგრული წითელი ჯიში

მეგრული წითელი ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლის უნივერსალური გამოყენების ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის 60-იან წლებში (ძმები კვარაცხელიების მიერ) ადგილობრივი მცირეტანიანი საქონლის სრულყოფით. გავრცელებულია სამეგრელოში, გურიაში, ლეჩხუმში, იმერეთში, აფხაზეთსა და აჭარაში. კარგი მუშა საქონელია. ღია წითელია, აქვს ზემოთ აშვერილი რქები. მომთაბარეობის ძნელ პირობებში და კვების დაბალ დონეზე კუროს ცოცხალი მასაა 450-550 კგ, ფურისა 260-300 კგ. იწველის 800-900 კგ რძეს (ლანჩხუთის რაიონის სოფ. ზემო აკეთის ყოფილ კოლმეურნეობის სანაშენე ფერმაში კარგი მოვლის შედეგად ფურების საშუალო წველადობა 2000 კგ აღწევდა, უდიდესია 2985 კგ), ცხიმიანობა საშუალოდ 4,45%. ინტენსიური სექებისას მოზარდეულის სადღეღამისო წონამატია 700-750 გ. 1977 წელს შეიქმნა მეგრული წითელი ჯიშის ჯიშთსაშენი, რომლის დანიშნულებაა ჯიშის შენარჩუნება, სრულყოფა და ეფექტიანი გამოყენება.
ლიტერატურა
მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიშები
სიყრმე (ფილმი)

სიყრმე (ფილმი)
სიყრმე — რიჩარდ ლინკლეიტერის 2014 წლის ამერიკული ფილმი. ლინკლეიტერი მას 12 წლის განმავლობაში იღებდა.
სიუჟეტი
ფილმის მთავარი გმირია მეისონი. მისი მშობლები დაშორებულები არიან. ფილმში ასახულია მეისონის ცხოვრება 6-დან 18 წლის ასაკამდე, მისი ისტორიები, ურთიერთობა მშობლებთან, მისი პიროვნების ჩამოყალიბება.
როლებში
ელარ კოლტრეინი — მეისონ ევანზ უმცროსი
ლორელაი ლინკლეიტერი — სამანთა უფროსი
პატრიცია არკეტი — ოლივია ევანზი
ითან ჰოუკი — მეისონ ევანზ უფროსი
ჯილდოები
ოქროს გლობუსი
საუკეთესო დრამა
საუკეთესო რეჟისორი: რიჩარდ ლინკლეიტერი
საუკეთესო მსახიობი ქალი მეორეხარისხოვან როლში: პატრისია არკეტი
BAFTA
BAFTA საუკეთესო ფილმისთვის
ბერლინის კინოფესტივალი
ვერცხლის დათვი საუკეთესო რეჟისორისთვის: რიჩარდ ლინკლეიტერი
რესურსები ინტერნეტში
რიჩარდ ლინკლეიტერის ფილმები
2014 წლის ფილმები
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
ვილჰელმინა ერნესტინა დანიელი

ვილჰელმინა ერნესტინა დანიელი (დ. 20 ივნისი, 1650 — გ. 22 აპრილი, 1706) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ III-ისა და დედოფალ სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელის ქალიშვილი. პფალცის კურფიურსტ კარლ II-ის მეუღლე 1680-85 წლებში.
ბიოგრაფია
ვილჰელმინა ერნესტინა დაიბადა 1650 წლის 20 ივნისს. იგი იყო დანიისაა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელის შუათანა ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან რამდენიმე წელიწადში, ჰანოვერის დედოფალმა სოფია პფალცელმა მისი ძმისწულის, კურფიურსტ კარლ II-ის საქორწინო მოლაპარაკებები წამოიწყო დანიელებთან. საქორწინო მოლაპარაკებები 1669 წელს დაიწყო და კარლისთვის ვილჰელმინას მითხოვება გადაწყდა. 1671 წლის 24 ივნისს, ამალიაბორგის სასახლეში შედგა ვილჰელმინასა და კარლის ნიშნობა. ამავე წლის 14 აგვისტოს, ვილჰელმინამ თავისი დიდი ამალით დატოვა დანია და ჰაიდელბერგში გაემგზავრა, სადაც 1671 წლის 20 სექტემბერს იგი კარლზე დაქორწინდა.
ვილჰელმინა ერნესტინას დანიელებმა უძვირფასესი მზითვი გაატანეს, რომელშიც შედიოდა ქალაქები: გერმენჰაიმი და ოპენჰაიმი. 1679 წელს, დანიასა და შვედეთს შორის მიმდინარე ომის დროს, ვილჰელმინა თავის ძმას ფულით ეხმარებოდა.
ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა. კარლი ვილჰელმინაზე რეალურად მხოლოდ მამამისის დაძალების გამო დაქორწინდა, რის გამოც მისდამი თავიდანვე სკეპტიკურად იყო განწყობილი. ერნესტინას მორცხვი ხასიათისა და არც ისე ბრწყინვალე გარეგნობის გამო, კარლი სულ უფრო უკმაყოფილო იყო მისით. აქტიური ცხოვრების მოყვარული კარლი ზედაც არ უყურებდა მას. ვილჰელმინა დიდად არ ცდილობდა ქმრის გულის მოგებას, რასაც ისიც დაერთო, რომ წყვილს შვილი არ უჩნდებოდა, რასაც რაღათქმაუნდა მას მიაწერდნენ. 1677 წლიდან, კარლი მასთან განქორწინებას გეგმავდა, თუმცა მისი „ოცნება“ არასდროს ასრულებულა.
1680 წელს კარლ II პფალცის კურფიურსტი გახდა. ტახტზე ასვლისთანავე, მან უამრავი საყვარელი გაიჩინა, რომლებთან რომანსაც არასდროს მალავდა. კარლი 1685 წელს ისე გარდაიცვალა, რომ შვილი არ ჰყოლია. დაქვრივებული ვილჰელმინა თავის დასთან, საქსონიის კურფიურსტის ქვრივ ანა სოფია დანიელთან ერთად დასახლდა ლიხტენბურგის სასახლეში, სადაც გარდაიცვალა 1706 წელს. აქვე გარდაიცვალა ანა სოფიაც 1717 წელს.
ლიტერატურა
Dirk Van der Cruysse: Madame sein ist ein ellendes Handwerck. Liselotte von der Pfalz. Eine deutsche Prinzessin am Hof des Sonnenkönigs. Aus dem Französischen von Inge Leipold. 14. Auflage, Piper, München 2015, ISBN 3-492-22141-6, S. 104.
Wilhelmine Ernestine von Dänemark. In: Carl Frederik Bricka (Hrsg.): Dansk biografisk Lexikon. Tillige omfattende Norge for Tidsrummet 1537–1814. 1. Auflage. Band 18: Ubbe–Wimpffen. Gyldendalske Boghandels Forlag, Kopenhagen 1904, S. 593 (dänisch, runeberg.org).
დაბადებული 20 ივნისი
დაბადებული 1650
გარდაცვლილი 22 აპრილი
გარდაცვლილი 1706
ოლდენბურგები
დანიის პრინცესები
ნორვეგიის პრინცესები
ნაზმუტდინოვო

ნაზმუტდინოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 54 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 42 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩაშკირები შეადგენენ (94%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
აურგაზის რაიონის სოფლები
Septimer Pass

Septimer Pass (German: Septimerpass, Italian: Passo del Settimo, Romansh: Pass da Sett; elevation ) is a high mountain pass in the canton of Graubünden in the Swiss Alps between the valleys of Bregaglia (Bergell) and Surses (Oberhalbstein). It is traditionally considered the boundary between the Oberhalbstein and Albula Alps. During the Middle Ages, this, the Great St. Bernard, and the Brenner Passes were the preferred routes over the Alps for traveling emperors. The nearest inhabited localities on the approaches of the Septimer Pass are Casaccia on the south and Bivio on the north.
Already in use by the Romans, who maintained a legion camp in the pass around AD 15–16, this pass was an important trade route from Milan through Bivio to Augsburg It was easier to use than the Splügen Pass, due to the latter having the difficult gorges of the river Hinterrhein. One of the earliest mentions of a Christian hospice was the one placed at the pass itself, mentioned in 831. It was mentioned in documents for the following millennium, even though it was abandoned in the tenth century and rebuilt at the beginning of the eleventh. (The hospice was later abandoned for good in 1778.) During the Middle Ages the Septimer Pass was crucial to the temporal power of the Bishopric of Chur, whose extensive territories until the fourteenth century included Chiavenna. In 1236 the St. Gotthard Pass opened, allowing traffic from Lucerne to Milan, which diverted merchants from going through Chur. The pass further lost importance after the construction of roads over the Julier and Maloja passes.
See also
Julier Pass and Maloja Pass, road passes in proximity of the Septimer Pass
List of mountain passes in Switzerland
Notes
Sources
External links
Crossing Septimerpass like the Romans Switzerland Mobility
Mountain passes of Switzerland
Mountain passes of the Alps
Mountain passes of Graubünden
Bregaglia
Surses
პორტუგალიის საფეხბურთო სუპერთასი

პორტუგალიის საფეხბურთო სუპერთასი — საფეხბურთო გათამაშება პორტუგალიაში, სადაც პრიმეირა ლიგის და თასის გამარჯვებულები ხვდებიან ერთმანეთს. იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყნის ჩემპიონატსაც და თასსაც ერთი გუნდი მოიგებს, მაშინ მას სუპერთასზე თასის ფინალისტი გუნდი დაუპირისპირდება. სუპერთასი თამაშდება 1979 წლიდან.
გათამაშების ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბია „პორტუ“, რომელმაც 21-ჯერ მოიპოვა ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია „პორტუ“.
მატჩები
სტატისტიკა კლუბების მიხედვით
რესურსები ინტერნეტში
Portugal - List of Super Cup Winners
პორტუგალიის ფეხბურთი
პორტუგალიის საფეხბურთო ტურნირები
ეროვნული საფეხბურთო სუპერთასები
ბეჭედი

ბეჭედი — თითზე წამოსაცმელი სამკაული, ძვლის, ქვის, მინისა და სხვადასხვა ლითონისაგან გაკეთებული. ძველ აღმოსავლეთისა და ანტიკურ ქვეყნებში გავრცელებული იყო ე.წ. საბეჭდავი ბეჭედი შუაში ამოკვეთილი წარწერით ან გამოსახულებით; ასეთი ბეჭდის ანაბეჭდი მისი მფლობელის ხელმოწერას ცვლიდა. ბეჭედში ხშირად ჩასმული იყო გემა ან კამეა.
ბეჭედი საქართველოში
საქართველოში ლითონის ბეჭედი ბრინჯაოს ხანიდანაა ცნობილი და განსაკუთრებით ფართოდ გავრცელდა ანტიკური პერიოდიდან. ამ ხანის სამარხებში ნაპოვნია ფერადი თვლებით, ხშირად გემებითა და კამეებით შემკული ბეჭდები. გემიანი ბეჭედი საბეჭდავადაც გამოიყენებოდა. ანტიკურ და ფეოდალურ ხანაში თვლიანი ბეჭედი მეფე-ერისთავთა ერთ-ერთ ინსიგნიას წარმოადგენდა. ასეთი ბეჭდის თვალზე ამოჭრილი იყო მისი მფლობელის სახელი, ინიციალები ან ჰერალდიკური ნიშანი და მას ოფიციალურ საბუთებსა და დოკუმენტებზე ბეჭდის დასასმელად იყენებდნენ.
საქართველოს ეთნოგრაფიულ სინამდვილეში ოქრო-ვერცხლისა და სხვა ლითონის ბეჭდები შემორჩა როგორც სამკაულად („სამკაო ბეჭედი“), ისე ცოლქმრობის სიმტკიცის გამომხატველ სიმბოლოდ (საქართველოს მთაში გავრცელებული იყო უპირატესად ადგილობრივ ნაკეთები ვერცხლის უთვლო ბეჭდები, მეტწილად მოსევადებულ-მოვარყებული) ზოგან თვლიან ბეჭდებს (უმთავრესად სარდიონისას) მაგიურ დანიშნულებასაც მიაწერდნენ და „ავი თვალისაგან“ დასაცავად იკეთებდნენ.
საბეჭდავი ბეჭედი
ლითონის, ხის ან რეზინის საბეჭდავი (მეტწილად ბრტყელი რგოლის ფორმისა), რომელიც იხმარება მასზე პირუკუღმა ამობურცული წარწერისა თუ გამოსახულების აღსაბეჭდად ქაღალდზე, ლუქზე ან ცვილზე. ბეჭდის დანიშნულებაა საბუთის ნამდვილობის დადასტურება და ამა თუ იმ საგნის (მაგალითად კონვერტის) ხელუხლებლობის უზრუნველყოფა.
ძველ ბეჭდებს სწავლობს სფრაგისტიკა. ბეჭდები ჰქონდათ მეფეებს, მღვდელთმთავრებს, მოხელეებსა და კერძო პირებს. საქართველოში სამეფო კარზე ჰქონდათ დიდი სასიგელე სახელმწიფო ბეჭედი; ამის გარდა, სახელმწიფო მცირე ბეჭედიც არსებობდა. XV საუკუნემდე ხმარობდნენ შეკიდულ ბეჭედს (ანაბეჭდი წონრით იყო შეკიდული საბუთზე). ბეჭდები განსხვავდება ერთმანეთისგან ლეგენდის (წარწერის) მიხედვით. ზოგიერთ ბეჭედზე მფლობელის მხოლოდ სახელია მოხსენიებული, ზოგზე კი მისი ტიტულიც. ამის გარდა, ზედ ამოკვეთილია ვრცელი ლეგენდებიც, ზოგი ლექსადაა გამოთზმული (მაგ. ერეკლე II-ის მეუღლის ბეჭედზე: „ვინ არს მიზეზი არსთა მკობისა, მან მცა წიაღი დედოფლობისა. დარეჯან“). ერთსა და იმავე პირს შეიძლება რამდენიმე ბეჭედი ჰქონოდა (მაგალითად ერეკლე II-ს 8 ბეჭედი ჰქონდა).
ლიტერატურა
სამკაულები
ბელა-ვისტა-დუ-პიაუი

ბელა-ვისტა-დუ-პიაუი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 330 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 778 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.57 კმ²-ზე. ფართობი 499 393 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პიაუი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
კოლხური სიმაგრე

კოლხური სიმაგრე — ანტიკური პერიოდის კოლხეთის სამეფოში ფართოდ გავრცელებული ხის სიმაგრის ტიპი.
მსგავსი სპეციფიკის სიმაგრეების არსებობას კოლხეთის ტერიტორიაზე დაწვრილებით აღწერს ბერძენი ისტორიკოსი ქსენოფონტი, რომელმაც ისინი სამხრეთ კოლხეთში გავლისას იხილა. „ანაბასის“ მიხედვით, კოლხური სიმაგრე შემდეგნაირად გამოიყურებოდა: მთელს პერიმეტრზე წყლით სავსე ფართე მიწათხრილი ჰქონდა შემოვლებული. მიწათხრილის შემდეგ მაღალი მიწაყრილი, რომელზედაც ხის ძელებისაგან შეკრული გალავანი იყო აგებული და თან გალავანშივე ხის კოშკები ჰქონდა დატანებული. ერთ-ერთი ასეთი სიმაგრე იმდენად კარგად დაიცვეს კოლხებმა, რომ ბერძნებმა არცთუ მისი აღება ვერ შესძლეს, არამედ ბევრი დახოცილი და დაჭრილი დატოვეს ბრძოლის ველზე. ხოლო ზოგიერთებს ადვილად იღებდნენ ხოლმე.
როგორც წესი, ასეთ სიმაგრეებში მოსახლეობაც ცხოვრობდა, მაგრამ არა მრავალრიცხოვანი. მასალად ხის გამოყენება არ უნდა იყოს გასაკვირი, იმ ფაქტიდან გამომდინარე, რომ კოლხეთი ხე-ტყის რესურსებით იყო მდიდარი.
ასეთი სიმაგრის აღება საკმაოდ ძნელი ასაღები უნდა ყოფილიყო ნებისმიერი მტრისთვის. მას ბევრი დაბრკოლების გადალახვა უწევდა მტრის ისრების გარემოცვაში. თანაც ქსენოფონტი აღნიშნავს, რომ როდესაც ერთ ერთი სიმაგრის აღება სცადეს ბერძნებმა, „არც უკან დახევა იყო ადვილი, რადგან ქალაქის დამცველები სიმაგრეებიდან უცებ გამოიჭრებოდნენ ხოლმე და ხელჩართულ ბრძოლებს გვიმართავდნენ“. ასეთი სიმაგრეები მთელს სამხრეთ კოლხეთში საზღვრისპირას იყო განლაგებული და ერთგვარ საფორტიფიკაციო სისტემას ქმნიდა, რომელიც კოლხეთის სამეფოს საზღვრების დაცვას ემსახურებოდა. თანაც აქ მდგარი გარნიზონებიც მუდმივ საბრძოლო მზადყოფნაში იმყოფებოდნენ. მათი რაოდენობა არ უნდა ყოფილიყო მრავალრიცხოვანი (სულ რამდენიმე ასეული პროფესიონალი მებრძოლი თუ იქნებოდა), მაგრამ საკმაოდ ანგარიშგასაწევ ძალას წარმოადგენდნენ.
ყველა კოხური სამოსახლო, მათ შორის, საკუთრივ ცენტრალურ კოლხეთშიც კი, წარმოადგენდა გამაგრებულ ადგილს ხის გალანითა და კოშკებით. მაგრამ ცალკეული ციხეები, რომლებშიც მოსახლეობა არც ცხოვრობდა, უფრო დახვეწილი იყო. კედლის ნახევარი ძირიდან ქვით იყო ნაგები, ხოლო შემდეგ ხის მოკლე ძელები ჰქონდა ჩატანებული. კოშკები კი მთლიანად ხით იყო ნაგები და გადახურვა ჰქონდა ან სელის ან თივის (მაგ. საქორქიოს სიმაგრე).
ზოგიერთი სიმაგრე უფრო გაშლილ და დიდ გამაგრებულ დასახლებას წარმოადგენდა. არქეოლოგიური აღმოჩენებით დასტურდება გამაგრებული სამოსახლოები, რომლებიც საკმაოდ მასიურ დასახლებას წარმოადგენდნენ (ხანძრის გავრცელების მიხედვით).
ლიტერატურა
გ. გამყრელიძე, „ომი და შეიარაღება იბერია კოლხეთში“, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2010 წ.
კოლხეთი
მანუელ ლოკატელი

მანუელ ლოკატელი (დ. 8 იანვარი, 1998, ლეკო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი. ამპლუით ნახევარმცველი, თამაშობს „სასუოლოში“. 2020 წელს შედგა მისი დებიუტი იტალიის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში.
რესურსები ინტერნეტში
ფეხბურთელის პროფილი soccerway.com-ზე
პროფილი transfermarkt.de-ზე
დაბადებული 1998
დაბადებული 8 იანვარი
იტალიელი ფეხბურთელები
მილანის ფეხბურთელები
სასუოლოს ფეხბურთელები
2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები
ევროპის ჩემპიონები ფეხბურთში
იტალიის ნაკრების ფეხბურთელები
იბნ ბატუტა

იბნ ბატუტა (არაბ. أبو عبد الله محمد ابن بطوطة; სრული სახელი და გვარია: აბუ აბდ ალ-ლაჰ მუჰამად იბნ აბდ ალ-ლაჰ ალ-ლავატი ალ-ტანჯი; დ. 24 თებერვალი 1304, ტანჟერი — გ. 1377, ფესი) — არაბი მოგზაური და ვაჭარი.
1325 წელს მაროკოდან გაემგზავრა ჰაჯის შესასრულებლად (სალოცავად); იმოგზაურა ეგვიპტეში, არაბეთში, ირანში, მესოპოტამიაში, სირიაში, მცირე აზიაში, ყირიმსა და რუსეთის სამხრეთ ნაწილში (მიაღწია ვოლგამდე), შუა აზიაში, ავღანეთში, ინდოეთში, ინდონეზიასა და ჩინეთში. 1349 წელს დაბრუნდა მაროკოში. დაახლოებით 1349 და 1352 წლებში შორის მუსულმანურ ესპანეთში, 1352-1353 წლებში დასავლეთ და ცენტრალურ სუდანში.
საინტერესოა იბნ ბატუტას ჩანაწერები ოქროს ურდოს შესახებ; იგი შეიცავს ეკონომიკურ, ეთნოგრაფიულ და კულტურულ-საყოფაცხოვრებო ხასიათის უამრავ ცნობას.
იბნ ბატუტამ დაწვრილებით აღწერა კონსტანტინოპოლი, სადაც თან ახლდა ბერძენთა მეფის ასულს უზბეკის ცოლს. აღწერა ინდოეთი, ირანი ჰულაგიუიანების დროს. იბნ ბატუტამ პირველმა მოგვცა დაწვრილებითი ცნობები მალის სახელმწიფოსა და მისი მომიჯნავე ოლქების შესახებ.
ლიტერატურა
Ибрагимов Н. Ибн Баттута и его путешествия по Средней Азии. — М.: Наука, 1988.
რესურსები ინტერნეტში
იბნ ბატუტას თვალით დანახული მსოფლიო
იბნ ბატუტა
იბნ ბატუტა
იბნ ბატუტა
ბატუტა
იბნ ბატუტა
მონეტები იბნ ბატუტას გამოსახულებით
აბუ აბდულა მუჰამად იბნ ბატუტა
დაბადებული 1304
გარდაცვლილი 1377
არაბი მოგზაურები
ბერბერები
შუა საუკუნეების მოგზაურები
დაბადებული 24 თებერვალი
ქოლაირი (აღსთაფა)

ქოლაირი (აღსთაფა)
ქოლაირი — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსთაფის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
აღსთაფის რაიონის სოფლები
Qaraqaşlı, Agsu

Qaraqaşlı, Agsu
Qaraqaşlı (also, Karagashli and Karakashly) is a village and municipality in the Agsu Rayon of Azerbaijan. It has a population of 1,458.
References
Populated places in Agsu District
ტერუელი

ტერუელი — ქალაქი ესპანეთში, არაგონის ავტონომიურ გაერთიანებაში, ტერუელის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2014 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 35 675 ადამიანს, რის მიხედვითაც უკანასკნელ ადგილს იკავებს ესპანეთის პროვინციების დედაქალაქებს შორის.
ტერუელს „მუდეხარის ქალაქს“ უწოდებენ, რადგან ქალაქში ამ სტილში აგებული მრავალი შენობაა. ყველა მათგანი არაგონიის მუდეხარების არქიტექტურაში შედის, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლს წარმოადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
Teruel existe
Teruel Travelguide and Hotel bookings in English
The main page of Teruel's Town Hall
English World Heritage Centre
Flickr Photos
Instituto Nacional de Estadística
ტერუელის ქალაქები
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
ქამილ შამუნი

ქამილ შამუნი (3 აპრილი, 1900 — 7 აგვისტო, 1987) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. განათლებით ადვოკატი. ლიბანის პრეზიდენტი 1952-1958 წლებში. ერთ-ერთი უმთავრესი ქრისტიანი ლიდერი ლიბანის სამოქალაქო ომის დროს. ეროვნულ-ლიბერალური პარტიის დამაარსებელი და თავმჯდომარე.
ლიტერატურა
ლიბანის პრეზიდენტები
დაბადებული 1900
გარდაცვლილი 1987
Şənlik

Şənlik is a village and municipality in the Aghjabadi Rayon of Azerbaijan. It has a population of 2,821.
References
Populated places in Aghjabadi District
Barbados at the 2000 Summer Olympics

Barbados at the 2000 Summer Olympics
Barbados competed at the 2000 Summer Olympics in Sydney, Australia.
The nation won its first ever Olympic medal at these Games.
Medalists
Athletics
Men
Track and road events
Women
Track and road events
Boxing
Men
Judo
Men
Sailing
Men
Shooting
Men
Swimming
Men
Women
See also
Barbados at the 1999 Pan American Games
References
Official Olympic Reports
International Olympic Committee results database
Nations at the 2000 Summer Olympics
2000
Summer Olympics
Obando, Valle del Cauca

Obando, Valle del Cauca
Obando is a town and municipality located in the Department of Valle del Cauca, Colombia.
References
Municipalities of Valle del Cauca Department
ნოვობალტაჩევო (ჩეკმაგუშის რაიონი)

ნოვობალტაჩევო (ჩეკმაგუშის რაიონი)
ნოვობალტაჩევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 820 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 90 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (65%) და ბაშკირები (27%) შეადგენენ.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ჩეკმაგუშის რაიონის სოფლები
სან-დომინგუს-დუ-ნორტი

სან-დომინგუს-დუ-ნორტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის ჩრდილო-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კოლატინის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 001 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.79 კმ²-ზე. ფართობი 298 708 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
ესპირიტუ-სანტუ
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მოსახლეობის 2011 წლის შეფასება
ესპირიტუ-სანტუს შტატის მუნიციპალიტეტები
Inquisitor adenicus

Inquisitor adenicus — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ლიოვისნა

ლიოვისნა — ჩანჩქერი ვენესუელაში. მდებარეობს ლიოვისნას პარკის ტერიტორიაზე, მდინარე კარონზე, ორინოკოს შესართავთან სიახლოვეს. წყალვარდნილი ქალაქ პუერტო-ორდასთან მდებარეობს.
უკანასკნელ წლებში ჩანჩქერთან ახლო მდებარე მაკაგუას კაშხალმა შეამცირა წყლის დინება. ქმნის თვალსაჩინო სანახაობას.
იხილეთ აგრეთვე
კარონი
რესურსები ინტერნეტში
ჩანჩქერი ლიოვისნა
ვენესუელის ჩანჩქერები
ორინოკოს აუზი
წარჩეს ციხე

წარჩეს ციხე — ციხესიმაგრე აფხაზეთში. მდებარეობს გალის მუნიციპალიტეტის სოფელ წარჩეში.
ისტორიულ-არქიტექტურული აღწერა
სოფელ წარჩესთან, მთის ქედზე დგას ციხე რომლის კედლები თითქმის დანგრეულია. ციხის გალავანი ქედის რელიეფს მიჰყვება, ამიტომ მისი გეგმა უწესო ფორმის ელიფსურია. როგორც ირკვევა, სამხრეთის მხარეზე გალავანი კლდის ზოლს მიჰყვებოდა და ბევრგან ძირი გამოცლია და ჩანგრეულა. თითქმის ისევეა აღმოსავლეთით. ერთადერთი ჩრდილოეთის რკალია 7-8 მეტრის სიმაღლეზე შერჩენილი. შუაში ქვის ვიწრო კიბეა, გალავანზე გამავალ საბრძოლო ბილიკზე ასასვლელად. ორ მეტრამდე სისქის კედელზე მეციხოვნეთა სასიარულო ბილიკია გაყვანილი, სადაც ორი ადამიანი თავისუფლად აუვლიდა ერთმანეთს გვერდს.
ციხის ორივე ბოლო ძლიერ დარღვეულია, ამიტომ ფორმებზე გარკვეული წარმოდგენა არა გვაქვს. აღმოსავლეთის ბოლოში რაღაც სათავსი აშკარად მდგარა, მაგრამ კოშკი იყო თუ სხვა რამ ნაგებობა ამ ადგილის გაწმენდამდე ვერაფერს ვიტყვით.
ციხის დასავლეთის ბოლოში ნანგრევის დიდი მასაა შერჩენილი, მაგრამ დაზიანების გამო, აქაც გაურკვევლობაა. ციხის ამ წვეტში დიდი მასაა, რომლის ზემოთ, 6-7 მეტრის სიმაღლეზე, დადგმულია ტრაპეციული გეგმის მქონე კოშკის მაგვარი ნაგებობა, ამჟამად მისი ქვედა ნაწილია შერჩენილი.
არის კიდევ ერთი დეტალი, ესაა წყლის აუზი, რომელიც მდებარეობს ეზოს სამხრეთ-აღმოსავლეთის მონაკვეთში. იგი თითქმის ამოვსებულია. მისი კედლები კარგად, მკვრივად არის შელესილი.
ციხე დაზიანებულია, მაგრამ ყველა მისი დეტალი იმაზე მეტყველებს, რომ იგი ადრეულია და ძველ ციხეთა ჯაჭვის ერთ-ერთ რგოლს წარმოადგენს.
ამჟამინდელი მდგომარეობა
ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ციხის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ციხის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.
ლიტერატურა
კულტურული მემკვიდრეობა აფხაზეთში, თბ., 2015
სქოლიო
გალის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
სილიჰემ-ტერიერი

სილიჰემ-ტერიერი — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია დიდ ბრიტანეთშიში 1870_იან წლებში.
სილიჰემის მისაღებად გამოიყენეს რამდენიმე ჯიში. შედეგად გაჩნდა მაჩვზე და წავზე შეუდარებელი მონადირე, რომელიც თავის მსხვერპლს ერთნაირი დაჟინებით მისდევს სოროებშიც, მიწასა და წყალზეც. დღესდღეობით სილიჰემი გადაიქცა მიმზიდველ კომპანიონად დამოუკიდებელი და დესპოტური ხასიათით. სილიჰემის დანიშნულება იყო მაჩვის და წავის განადგურება მათ სოროებში, სწორედ ამით აიხსნება ამ ჯიშის ძაღლების აგრესიულობა სხვა ძაღლების მიმართ. დაახლოებით ასი წელია, რაც სილიჰემს მხოლოდ როგორც კომპანიონს ამრავლებენ, თუმცა დღემდე ამ ტერიერების პატრონებს პატრონის მხრიდან მკაცრი მოპყრობა სჭირდება.
1930-იან წლებში სილიჰემი ძალიან დიდი პოპულარობით სარგებლობს (განსაკუთრებით ჩრდილოეთ ამერიკაში). დღესდღეობით მათ შესახებ იციან მხოლოდ ინგლისურენოვან ქვეყნებში და თავის სამშობლოშიც კი იშვიათ ჯიშად გადაიქცა. სილიჰემ-ტერიერი კარგად ეგუება სიცივეს და სიცხეს, კარგი მოდარაჯეა, ძნელად იწვრთნება. აქვს გრძელი, მავთულისებრი ბალანი, რომელსაც პროფესიონალი პარიკმაჰერის მოვლა სჭირდება. დრუნჩზე განლაგებული გრძელი ბალანი მას ოთხკუთხა ფორმას აძლევს, ყურები საშუალო ზომისაა. აქვს წაგრძელებული ძლიერი თეძოები. საშუალო სიდიდის თვალები მუქია.
რესურსები ინტერნეტში
სილიჰემ-ტერიერი (ინგლისური)
ტერიერები
ბრიტანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
სამგორის სარწყავი სისტემის ზემო მაგისტრალური არხი

სამგორის სარწყავი სისტემის ზემო მაგისტრალური არხი — არხი აღმოსავლეთ საქართველოში, ივრის ზეგანზე. წყალს იღებს მდინარე ივრიდან და სოფელ პალდოსთან (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) მოწყობილი სათავე ნაგებობის საშუალებით. ივრის წყალი ამ არხით ჩადის თბილისის ზღვაში. არხის სიგრძეა 42,39 კმ, სარწყავი ქსლის ჯამური სიგრძე — 312,6 კმ, მაქსიმალური გამტარუნარიანობა — 13 მ³/წმ. ექსპლუატაციაშია 1952 წლიდან. არხი რწყავს 29,2 ათ. ჰა ფართობს, ძირითადად გარდაბნის მუნიციპალიტეტის, აგრეთვე თბილისის მიწებს.
ლიტერატურა
საქართველოს სარწყავი არხები
წიარა

წიარა — სოფელი ერედვის მუნიციპალიტეტში (გერის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1540 მეტრი, ცხინვალიდან 19 კილომეტრი.
ლიტერატურა
გერის თემის სოფლები
მისს ჯინ ბროდის გაფურჩქვნის ხანა (ფილმი)

მისს ჯინ ბროდის გაფურჩქვნის ხანა (ფილმი)
მისს ჯინ ბროდის გაფურჩქვნის ხანა − 1969 წლის ბრიტანული მხატვრული ფილმი. დაფუძნებულია მურიელ სპარკის ამავე სახელწოდების რომანზე. მეგი სმითმა მიიღო ოსკარისა და BAFTA-ს ჯილდოები საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის
სიუჟეტი
ახალგაზრდა პედაგოგი ჯინ ბროდი ედინბურგის ერთ-ერთ კერძო სკოლაში ასწავლის 1930 წელს. სწავლებისას ის არ მიჰყვება კურიკულუმს და 12 წლის მოსწავლეებს შთააგონებს საკუთარ ზერომანტიკულ შეხედულებებს.
რესურსები ინტერნეტში
1969 წლის ფილმები
ბრიტანული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
მიტელშნაუცერი

მიტელშნაუცერი (საშუალო შნაუცერი) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში შუა საუკუნეებში.
ვირთხისმჭერთა და მოდარაჯე ძაღლების ამ ჯიშს ხშირად ტერიერებს მიაკუთვნებენ. ის გაჩნდა სამხრეთ გერმანიაში და შვეიცარია - საფრანგეთის მოსაზღვრე რეგიონებში. ოდესღაც მას შნაუცერ-პინჩერს უწოდებდნენ. მიტელშნაუცერი ყურადღებიანი მოდარაჯეა, მისგან იღებენ სათავეს ცვერგშნაუცერი და რიზენშნაუცერი. დიდი მხატვრები ალბრეხტ დიურერი და რემბრანდტი უკვე ხატავდნენ მიტელშნაუცერის მსგავს ძაღლებს. შესაძლოა, ეს უძველესი ჯიში შპიცების და მოდარაჯე ძაღლების შეჯვარების შედეგია.
მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენს დროში მიტელშნაუცერი ძირითადად კომპანიონის სახით ჰყავთ, ის მაინც ინარჩუნებს მეცხვარე ძაღლის თვისებას, ადვილად იწვრთნება, შეუძლია ნანადირევის მოტანა მიწაზე და წყლიდან. კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას და სიცივეს, სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა, კარგი მოდარაჯეა, ძნელად ეგუება სხვა ძაღლებს. მიტელშნაუცერს აქვს გრძელი თავი, რომელიც ცხვირისკენ ვიწროვდება, დაკუნთული თეძოები, გრძელი წვერი და ულვაშები, უხეში ბალანი, რომელიც შეიძლება იყოს შავი ნაცრისფრით, ან შავი.
რესურსები ინტერნეტში
მიტელშნაუცერი (გერმანული)
გერმანული წარმოშობის ძაღლის ჯიშები
მეცხვარე და მოდარაჯე ძაღლები