PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Epitaph of Samuel

Epitaph of Samuel
The Epitaph of Samuel is an Ancient Greek limestone tombstone slab epitaph inscription which was discovered in 1934, in the monastic cemetery of the Byzantine period, at the YMCA area in Jerusalem.
The inscription mentions "Iberian [i.e. Georgian] bishop, Samuel" and the purchase of a tomb or a monastery in the area of Tower of David. Because of the incorrect Greek, it is unclear if the Iberians bought a tomb or a monastery. It is assumed the church belonged to the Iberian clergy and possibly served the whole Georgian monastic community of Jerusalem. It may have been a cemeterial church, extremely rare in Palestine of Byzantine period, and completely absent in ancient Georgia. The slab is partly broken and the whole right corner of it is lost. It is dated to the late 5th or early 6th century AD. The inscription is kept at Rockefeller Museum.
Inscription
ΝΗΜΑΔΙΑΦΡΣΑΜ
ΠΙΣΚΟΠΟΥΙΒΕΡΩ
ΚΤΗΣΜΟΝΗΣΑΥΤΟΥΟΗΓ
ΡΑΣΑΝΕΝΤΩΠΥΡΓΩΔΑΔ
Translation: Tomb belonging to Samuel, bishop of the Iberians, and to his monastery, which they bought in the area of Tower of David.
See also
Bir el Qutt inscriptions
Umm Leisun inscription
Georgian graffiti of Nazareth and Sinai
References
Bibliography
Di Segni, L. & Tsafrir, Y. (2012) The Ethnic Composition of Jerusalem’s Population in the Byzantine Period (312-638 CE)
Corpus Inscriptionum Iudaeae/Palaestinae (CIIP) (2012) Jerusalem, Part 2: 705-1120, by Hannah Cotton, Werner Eck, Benjamin Isaac etc. Walter de Gruyter
Tchekhanovets, Y. (2014) Iohane, Bishop of Purtavi and Caucasian Albanians in the Holy Land
Tchekhanovets, Y. (2018) The Caucasian Archaeology of the Holy Land: Armenian, Georgian and Albanian communities between the fourth and eleventh centuries CE, Brill Publishers
Tchekhanovets, Y. (2017) The 1930s excavations at the YMCA site in Jerusalem and the Byzantine 'Monastery of the Iberians', Liber Annuus 67
Greek inscriptions
Archaeological artifacts
5th-century inscriptions
6th-century inscriptions
5th century in the Byzantine Empire
6th century in the Byzantine Empire
Classical sites in Jerusalem
1934 archaeological discoveries
Archaeological discoveries in Israel
ტიხვინის რაიონი

ტიხვინის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტიხვინი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 70 988 ადამიანს შეადგენდა. რაიონის ფართობია 7018 კმ², მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის აღმოსავლეთ ნაწილში. რაიონს ჩრდილოეთიდან — ლოდეინოპოლეს, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — პოდპოროჟიეს, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — ბოქსიტოგორსკის, სამხრეთ-დასავლეთიდან — კირიშის და ჩრდილო-დასავლეთიდან — ვოლხოვის რაიონები ესაზღვრება, ხოლო აღმოსავლეთიდან — ვოლოგდის და სამხრეთიდან — ნოვგოროდის ოლქები.
ტიხვინის რაიონამდე, დაახლოებით მის ტერიტორიაზე არსებული ადმინისტრაციული ერთეული — ტიხვინის მაზრა იყო. ტიხვინის რაიონი კი 1927 წლის სექტემბერში შეიქმნა. 1930 წელს კი ოკრუგების გაუქმების შედეგად ოლქის შემადგენლობაში შევიდა. დიდი სამამულო ომი რაიონს მნიშვნელოვანი ზარალი მიადგა.
2006 წლის 1 იანვარს, რაიონმა მუნიციპალური სტატუსი მიიღო, მიშ შემადგენლობაში წარმოიქმნა 1 საქალაქო და 8 სასოფლო დასახლება, ქალაქი ტიხვინი მის შემადგენლობაში შევიდა, როგორც საქალაქო დასახლება.
რესურსები ინტერნეტში
ტიხვინის რაიონის ოფიციალური საიტი
ლენინგრადის ოლქის არქიტექტურის ძეგლები, მოკლე სია: ტიხვინის რაიონი
ლენინგრადის ოლქის რაიონები
სალტვუდის ციხესიმაგრე

სალტვუდის ციხესიმაგრე — ციხესიმაგრე სოფ. სალტვუდში, 2 კმ-ში ჰითიდან, კენტი, ინგლისი. ციხესიმაგრე ცნობილია, როგორც ადგილი, სადაც თომას ბეკეტის მოკვლის შეთქმულება მოეწყო.
ციხესიმაგრე სავარაუდოდ უნდა აეგოთ რომაულ ნანგრევებზე, თუმცა 1874 წელს აღმოჩენლი ბირნჯაოს ხანის გამაგრებები და სპილენძის ელემენტები მიუთითებს, რომ ეს ადგილი გაცილებით ადრე უნდა ყოფილიყო დასახლებული. კენტის მეფე ეგბერტის ქარტიაზე ეს ციხესიმაგრე 833 წელს არის მოხსენებული. სალტვუდის მამული კენტენბერის მაცხოვრის ეკლესიისთვის იქნა ნაბოძები 1026 წლის წერილით. უილიამ დამპყრობლის დროს სალტვუდს კენტენბერის არქიეპისკოპოსები განაგებდნენ და დროებით განკარგვაში მიცემული ჰქონდათ რაინდი ჰიუგო დე მონფორტისთვის ნიუ-ფორესტის მამულთან ერთად, რომელიც ინგლისის სამხრეთ სანაპიროს ემიჯნებოდა. ადრინდელი კონსტრუქცია XII საუკუნის ნორმანულმა ნაგებობამ შეცვალა, რომლის მშენებლობა თითქმის ორი საუკუნე გრძელდებოდა. შემდეგ, გარკვეული ხნით ის ჰენრი დ'ესექსის, ინგლისის კონსტაბლის, მამული იყო.
რესურსები ინტერნეტში
Official website
ინგლისის ციხესიმაგრეები
ანზაკის დღე

ანზაკის დღე (ANZAC Day - აკრონიმი Australian and New Zealand Army Corps) — ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში სახალხო მემორიალური დღე. აღინიშნება ყოველი წლის 25 აპრილს, პირველი მსოფლიო ომის დროს ამ ქვეყანათა არმიის წევრების მამაცობისა და თავგანწირვისადმი პატივისცემის ნიშნად. ანზაკის დღე ასევე აღინიშნება კუკის კუნძულებზე, ნიუეში, ტონგაზე და პიტკერნის კუნძულებზე, ხოლო სამოასა და პაპუა-ახალი გვინეაში აღარ არის ეროვნული დღესასწაული.
ისტორია
ანზაკის ტრადიცია დაიწყო პირველი მსოფლიო ომის დროს 1915 წელს "ანზაკის ყურესთან" (თურქეთის ეგეოსის სანაპირო) გალიპოლის ბრძოლის შემდეგ. სანავიგაციო შეცდომის გამო ანზაკები ნაპირზე გადმოსხდნენ დანიშნულების ადგილიდან ჩრდილოეთით ერთ მილში. სავარაუდო ქვიშიანი სანაპიროსა და მცირე შემაღლების ნაცვლად ჯარისკაცები მაღალი ციცაბო კლდის ძირას აღმოჩდნენ, რამაც თურქეთის რაზმებს იდეალური თავდაცვითი პოზიცია მისცა. ამგვარი პოზიციიდან ანზაკელებისთვის თავდასხმის განხორციელება შეუძლებელი გახდა. რვა თვის გააფრთებული ბრძოლების შემდეგ მოკავშირეები იძულებული იყვნენ უკან დაეხიათ, დატოვეს რა უკან ანზაკთა 10 000-მდე მოკლული ჯარისკაცი.
რესურსები ინტერნეტში
Anzac Day Gallipoli 2015
Anzac Day: A Guide for New Zealanders
Commemorative Australian site
Australian Army's ANZAC Day web page
სქოლიო
პირველი მსოფლიო ომი
I მსოფლიო ომის შედეგები
პინარ-დელ-რიო

პინარ-დელ-რიო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, პინარ-დელ-რიოს პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს ჰავანიდან 156 კმ-ით დასავლეთით, ზღვის დონიდან 60 მეტრზე. მის ტერიტორიას კვეთს რიო-გუამა. 2004 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 190 532 ადამიანს.
ისტორია
ქალაქი 1669 წელს დაარსდა და ნუევა-ფილიპინა ერქვა. იმის გამო, რომ რიო-გუამის მიმდებარე ტერიტორია ფიჭვის ტყეებით იყო დაფარული, ამიტომ ქალაქს სახელი გადაარქვეს და პინარ-დელ-რიო უწოდეს (pine — ფიჭვი). ძველად ამ ტერიტორიაზე ადგილობრივი გუანაჰატაბეიესის ტომები სახლობდა, რომლებიც დღეს მოსპობილია. ქალაქი სწრაფად იზრდებოდა, რაც კუბური თამბაქოს პოპულარობით იყო გამოწვეული. კუბის რევოლუციის შემდეგ მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა ქალაქის ინფრასტრუქტურა. დღეისათვის პინარ-დელ-რიო კუბის ერთ-ერთ ყველაზე აყვავებულ ქალაქად მიიჩნევა.
1896 წელს ქალაქი გენერალმა ანტონიო მასეომ დაიკავა. სწორედ ეს გახდა კუბის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლაში აშშ-ის ჩართვისა. კუბის კრიზისისას, რეგიონი მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა, რადგან სწორედ აქ იქნა დამონტაჟებული საბჭოურ ქობინათა უმრავლესობა.
ეკონომიკა
ქალაქი მთავარი მეთამბაქოეობის რეგიონში მდებარეობს, შესაბამისად წამყვანია სიგარების წარმოება.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 190 532 ადამიანს შეადგენდა. 708 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 269,1 ადამიანი კმ²-ზე.
იხილეთ აგრეთვე
კუბის მუნიციპალიტეტები
კუბის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Pinar del Río.cu
სქოლიო
კუბის ქალაქები
გრიგოლ მარგიანი

გრიგოლ მარგიანი (დ. 14 ივლისი, 1921, სოფ. მულახი, მესტიის მუნიციპალიტეტი — გ. 28 აგვისტო, 1993) — ქართველი პოლიტიკოსი. ისტორიის მეცნირებათა დოქტორი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე.
დაამთავრა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1940–1957 წლებში იყო ლენტეხის რაიონის ცანას დარიშხანის კომბინატის მუშა, კომკავშირული მუშაკი, სვანთა განსაკუთრებული პარტიზანული რაზმის მებრძოლი, მოსკოვის მ. ლომონოსოვის სახელობის უნივერსიტეტის ასპირანტი, თელავის იაკობ გოგებაშვილის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის უფროსი მასწავლებელი, დოცენტი, 1957 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის უმცროსი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, განყოფილების გამგე, პროფესორი. 1990–1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
გრიგოლ მარგიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
დაბადებული 14 ივლისი
დაბადებული 1921
საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
ქართველი ისტორიკოსები
ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორები
საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწეები
მესტიის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გარდაცვლილი 28 აგვისტო
გარდაცვლილი 1993
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ლიბანში

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ლიბანში
2016 წლის მონაცემებით ლიბანში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 5 ძეგლია. ეს არის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საერთო რაოდენობის (1052) 0,5 %. 5 ძეგლიდან ყველა კულტურულ კრიტერიუმს აკმაყოფილებს.
გარდა ამისა, 2014 წელს ლიბანში მდებარე 9 ობიექტი შევიდა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების კანდიდატების საცდელ სიაში..
ლიბანმა მსოფლიო კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის კონვენციის რატიფიცირება მოახდინა 1983 წლის 13 თებერვალს. ლიბანის ტერიტორიაზე მდებარე პირველი ობიექტი (ანჯარი) მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანეს 1984 წელს.
ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.
ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
</center>
რესურსები ინტერნეტში
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ლიბანში
ლიბანის კულტურული მემკვიდრეობა
სქოლიო
ლიბანის კულტურა
ლიბანი
ნავაკონსეხო

ნავაკონსეხო — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის ვალიე-დელ-ხერტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 51,4 კმ². მოსახლეობა — 2024 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
კასერესის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ნავაკონსეხის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
კასერესის მუნიციპალიტეტები
Madis Kõiv

Madis Kõiv (5 December 1929 – 24 September 2014) was an Estonian writer, philosopher and physicist.
Education
Kõiv attended school in Tartu after the second World War, graduating in the early 1950s with a degree in nuclear physics. Kõiv worked as a scientist and lecturer until 1991.
Career as a playwright
Kõiv always entertained a fascination with and love for literature. He wrote mostly for personal entertainment until the 1950s, when he became active in Estonian literary circles. His earliest published works were written with friends from these circles. He also wrote under a pseudonym for several years.
His first published work was a play called Küüni täitmine (Filling the Hay Barn) written as a collaboration between Kõiv (using his pseudonym Jaanus Andreus Nooremb) and Hando Runnel in 1978. In 1999, the play was successfully produced for the first time.
Kõiv then wrote two pieces with Vaino Vahing. The first was a play titled Faehlmann. Keskpäev. Õhtuselgus. (Faehlmann. Noon. Evening Clarity.) The two also wrote the dialogue novel Endspiel. Laskumine orgu. (Endspiel. Descent into the Valley.)
Just before the end of the decade, Kõiv began to publish works he had previously written for his own amusement under his own name. Kõiv became the most essential Estonian playwright of the 1950s and 1960s.
In the early 1990s, Kõiv began to gain fame. In 1991 and 1993, he won the Tuglas short story award for Film and The Life of an Eternal Physicus, respectively. He won the annual Estonian literary award in 1991 for The Meeting. He won the annual Estonian literary award again in 1995 for The Philosopher's Day and Return to Father. Kõiv won the award a third time in 1999 for Scenes From the Hundred Years' War.
Kõiv had released only 22 of the plays he had written and said that these comprise half of the dramatic literature he has created.
Career as a novelist
Kõiv was also the author of several novels. Widow and Aporia of Attica, Tragedy of Elea are two of his best known. In 1996 he published Aken. Kõiv wrote the novel in the 1960s, but it did not pass during the Soviet occupation of censorship.
Philosophy
Madis Kõiv was one of the many proponents of analytical philosophy in Estonia. In 1991, he became one of the initiators of the Seminar of Analytical Philosophy.
Memoirs
Kõiv's memoirs (the series Studia memoriae) consist largely of introspection, in sharp contrast to a typical biography.
References
Sources
Estonian Literary Magazine
Estonian philosophers
1929 births
2014 deaths
Estonian dramatists and playwrights
Estonian male novelists
Recipients of the Order of the National Coat of Arms, 4th Class
Writers from Tartu
People from Tartu
20th-century Estonian physicists
University of Tartu alumni
Academic staff of the University of Tartu
Academic staff of the Tallinn University of Technology
20th-century Estonian novelists
20th-century dramatists and playwrights
Male dramatists and playwrights
21st-century Estonian novelists
21st-century dramatists and playwrights
20th-century male writers
21st-century male writers
უამბოსის რაიონი

უამბოსის რაიონი — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის ჩოტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 276 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 708 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 240.72 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
კახამარკის რეგიონის რაიონები
ჩოტის პროვინციის რაიონები
.co

.co — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) კოლუმბიისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
co
კომუნიკაციები კოლუმბიაში
sv:Toppdomän#C
ბოდბის მონასტერი

ბოდბის მონასტერი, წმ. ნინოს სახელობის დედათა მონასტერი და საეპისკოპოსო ცენტრი კახეთში, ქ. სიღნაღიდან 2 კმ-ზე. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
გადმოცემის თანახმად, აგებულია ქართველთა განმანათლებლის წმ. ნინოს დაკრძალვის ადგილზე (სხვა მოსაზრებით (სარგის კაკაბაძე, ბაადურ მჭედლიშვილი, ზურაბ კიკნაძე, თენგიზ მირზაშვილი) (წმინდა ნინო უნდა გარდაცვლილიყო დღევანდელ სოფ. ნინოწმინდაში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. იხ. ბოდი). ბოდბის მონასტერს დიდ ყურადღებას აქცევდნენ ქართველი მეფეები. იგი მრავალჯერ იქნა შეკეთებული და რესტავრირებული. XVII-XVIII საუკუნეებში ბოდბის მონასტერში მოღვაწეობდნენ მწიგნობარნი ზაქარია ბოდბელი (XVII ს.), ონოფრე ბოდბელი (XVIII ს.), იოანე ჯორჯაძე (XVIII ს.), დავით ბოდბელი (XVIII ს.), იოანე მაყაშვილი (1743-1837) და სხვები.
1837 წლიდან ბოდბის მონასტერი გაუქმდა და სამრევლო ეკლესიად იქცა. 1889 წელს გაიხსნა ბოდბის დედათა მონასტერი, სადაც არსებობდა სამასწავლებლო სკოლა ხელსაქმისა და სამხატვრო განყოფილებებით. კომპლექსში შემორჩენილია ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი — სამნავიანი ბაზილიკა (სამი შვერილი აფსიდით). თავდაპირველი არქიტექტურული ფორმებით იგი ადრინდელი ფეოდალურ ხანას მიეკუთვნება. ეტყობა XVII და XIX საუკუნეების რესტავრაციის კვალი. წარწერის მიხედვით, XIX საუკუნის 20-იან წლებში ეკლესია საფუძვლიანად შეუკეთებიათ და მოუხატავთ სიღნაღისა და ქიზიყის მიტროპოლიტის იოანე მაყაშვილის თაოსნობით.
ლიტერატურა
სქოლიო
სიღნაღის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები კახეთის მხარეში
კახეთის მხარის მონასტრები
ჯონი ზაზულა

ჯონი ზაზულა
ჯონ ზაზულა, აგრეთვე ცნობილი როგორც ჯონი ზ — ნიუ-ჯერსის ჩანაწერების მაღაზიის Rock'n Roll Heaven და ხმისჩამწერი ლეიბლის Megaforce Records დამაარსებელი და მფლობელი. ზაზულას ჩანაწერების მაღაზიამ ნიუ-ჯერსიში აქცია იგი მთავარ ფიგურად აღმოსავლეთ სანაპიროს მეტალ სცენაზე, რეგულარულად უკრავდა რა მეტალის დემო ჩანაწერებს, რომლებსაც იგი იღებდა საკუთარი მიწისქვეშა სავაჭრო ქსელიდან, რომელიც, თავის მხრივ, მოიცავდა ისეთ პიროვნებებს, როგორებიცაა ბრაიან სლეიჯელი Metalblade Records-იდან, რონ ქუინტანა, ჟურნალ Metal Mania-ს რედაქტორი და მარკ უიტაკერი, მუსიკალური პროდიუსერი.
კარიერა
ჯონის ცენტრალური როლი მეტალ სცენაზე არსებითი ფაქტორი გახდა მეტალიკის კარიერის დაწყებისათვის. ზაზულამ მისცა ჯგუფს პირველი შესაძლებლობა, დაეკრათ ნიუ-იორკში და ორგანიზება გაუწია მათ პირველ ტურნეებს იმ დროისათვის ცნობილ და წარმატებულ ბრიტანულ ჯგუფთან Raven ერთად. დემო ჩანაწერის No Life 'til Leather მოსმენის შემდეგ ჯონი ზაზულამ ჩამოაყალიბა საკუთარი ლეიბლი Megaforce Records, რათა მოეხდინა მათი გეგმების რეალიზება. ზაზულამ გამოუშვა მეტალიკის სადებიუტო ალბომი Kill 'Em All და დააფინანსა მათი პირველი ტურნე აღმოსავლეთ სანაპიროზე.
Kill 'em All-ის წარმატების შემდეგ, ზაზულამ კონტრაქტები გააფორმა და მუშაობდა ისეთ ჯგუფებთან, როგორებიცაა: Warren Haynes, Testament, Overkill, Frehley's Comet, Kings X, Ministry და Anthrax.
მისი ცოლი, მარშა ზაზულა პარტნიორი და Megaforce Records-ის თანადამაარსებელია.
ლიტერატურა
The Guinness Encyclopedia of Popular Music ISBN 0851129390
The Complete Guide to the Music of Metallica - გვ 1 ISBN 0711949026
რესურსები ინტერნეტში
Megaforce Records-ის ვებსაიტი
ამერიკული მუსიკალური ინდუსტრიის მთავარი ფიგურები
ადამიანები ნიუ-ჯერსიდან
ცვილის დიდი ჩრჩილი

ცვილის დიდი ჩრჩილი — პეპელა ალურების ოჯახისა. ფრთების შლილი 22–35 მმ-ია. გავრცელებულია ევროპასა და აზიაში. კვერცხებს დებს სკების ფიჭებზე ან საწყობებში. ჩრჩილის მუხლუხი იკვებება ცვილით, ფიჭებში ღრღნის გასასვლელებს, რომლებსაც წნავს ქსელებით; ფიჭა ფუტკრისათვის და ცვილის გამოდნობისათვის გამოუსადეგარი ხდება. განსაკუთრებულ ზიან აყენებს არეალის სამხრეთ ნაწილს. უპირატესად აზიანებს სუსტ ოჯახებს. საჭიროა, რომ ცარიელი ფიჭის ჩარჩოები შენახული იყოს ცივ და მშრალ ადგილზე. ბრძოლის ერთ-ერთი მეთოდია ჩარჩოების შებოლვა გოგირდით.
სქოლიო
ალურები
მაატაო

მაატაო (ოფიციალურად მაატაოს მუნიციპალიტეტი) ― მეექვსე კლასის მუნიციპალიტეტი კაგაიანის ხეობის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 703 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 4 ბარანგაის.
კლიმატი
სქოლიო
ბატანესის მუნიციპალიტეტები
სან-ხუანი (ნიკარაგუის მდინარე)

სან-ხუანი (ნიკარაგუის მდინარე)
სან-ხუანი – მდინარე ნიკარაგუაში. მისი სიგრძე 192.06 კმ-ია. სათავეს იღებს ნიკარაგუის ტბიდან, მიედინება სამხრეთ-აღმოსავლეთით და ჩაედინება კარიბის ზღვაში. დიდი ნაწილი სახელმწიფო საზღვრისა ნიკარაგუასა და კოსტა-რიკას შორის გადის მიდნარის მარჯვენა ნაპირზე. XIX საუკუნეში ნიკარაგუის არხის გაყვანის შემთხვევაში სამდინარო გზას სან-ხუანზე უნდა გაევლო. პროექტის იდეა ვერ განხორციელდა, მაგრამ უკანასკნელი ათწლეულის განმავლობაში პანამის არხის აშენებამდე მდინარე სან-ხუანი გამოიყენებოდა ატლანტის ოკეანიდან წყნარ ოკეანეში მოსახვედრად. სწორედ ამ გზით გადაჰყავდათ აფრიკელი მონები. კალიფორნიის ოქროს ცხელების დროს უამრავი ადამიანი ჩადიოდა კალიფორნიაში ოქროს მოსაპოვებლად. ათი ათასობით ადამიანი ჩადიოდა ორთქლმავალი გემებით სატრანზიტო გამცილებელი კომპანიის საშუალებით. ამ ორთქლმავლებმა გაჭრეს პირველი გზა მდინარეზე. უამრავი აფრო-ნიკარაგუელები (ნიკარაგუელები აფრიკული წარმოშობით) სწორედ ამ გემებიდან გაქცეული მონები იყვნენ.
მდინარე სან-ხუანი არის მტკნარი წყლის ზვიგენების და ზღვის არაერთი ბინადრის ადგილსამყოფელი.
რესურსები ინტერნეტში
სან-ხუანი, იუნესკოს მონაცემები
ნიკარაგუის მდინარეები
Manseriche District

Manseriche District is one of six districts of the province Datem del Marañón in Peru.
References
Districts of the Datem del Marañón Province
Districts of the Loreto Region
1943 establishments in Peru
States and territories established in 1943
ბუხუტი ზაქარიაძე

ბუხუტი ზაქარიაძე (დ. 1 ივნისი, 1913, ყანგიჩალა — გ. 12 თებერვალი, 1988) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1965).
ბიოგრაფია
სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა 1931 წელს ხონის, 1933–1934 წლებში ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის, 1935–1937 წლებში ჭიათურის აკაკი წერეთლის სახელობის, 1937–1941 წლებში ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობის, 1941–1945 წლებში თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის, 1945–1948 წლებში კოტე მარჯანიშვილის სახელობის, 1948–1953 წლებში სოხუმის სამსონ ჭანბას სახელობის თეატრებში. 1953 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის მსახიობი იყო. ბ. ზაქარიაძე ქართული სამსახიობო ხელოვნების ერთ–ერთი თვალსაჩინო წარმომადგენელია. წარმატებით ასრულებდა სახასიათო როლებს. სხვადასხვა თეატრში შექმნა შემდეგი სცენური სახეები: მირზა (კ. კალაძის „ხატიჯე“), კრეონი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“), ფრეგატი (ვ. კირშონის "სასამართლო"), ჩონთა (ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“), მოსე გრძელიძე (ი. ჭავჭავაძის „კაცია ადამიანი?!“), ბახვა ფულავა (გ. წერეთლის „პირველი ნაბიჯი“), ლაითაძე (კ. ბუაჩიძის „ეზოში ავი ძაღლია“), როსტომი (ა. აფხაიძის „არაგველები“), გოდუნი (ბ. ლავრენიოვის „რღვევა“), ტერეზია (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“) პეტრუზა (ნ. აზიანის „უკანასკნელი მასკარადი“), სოსა (მ. ელიოზიშვილის „ბებერი მეზურნეები“), ბეკინა (დ. კლდიაშვილის „სამანიშვილის დედინაცვალი“) და სხვ.. გადაღებულია ფილმებში: „განთავისუფლება“ (სტალინი), „ქვევრი“ (შავგოგია), „ვერტიკალი“ (ბესარიონი), „დათა თუთაშხია“ (მედუქნე), „ბებერი მეზურნეები“ (სოსა), „ენგურის ნაპირებზე“, „ერთი ნახვით შეყვარება“, „ანარეკლი“, „არ დაიჯერო, რომ აღარ ვარ“, „გზაში“, „ვიღაცას ავტობუსზე აგვიანდება“, „მამლუქი“ (მარკოზი), „ბიჭი და ჩიტი“, „პიერი მილიციის თანამშრომელი“, „გიორგობისთვე“ (ილო), „მაგდანას ლურჯა“ და სხვ. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ბუხუტი ზაქარიაძე — ეროვნული ფილმოგრაფია
გარდაცვლილი 1988
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
აზერბაიჯანში დაბადებულები
დაბადებული 1913
დაბადებული 1 ივნისი
გარდაცვლილი 12 თებერვალი
ბრისენიო (ბოიაკა)

ბრისენიო (ბოიაკა)
ბრისენიო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.207 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 669 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 54.47 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 49 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კოლუმბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი
statoids.com-ის მონაცემები
ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სანგინი

სანგინი (< — სისხლისფერი) — სხვადასხვა ტონის წითელ-ყავისფერი ფანქრები (ბუდის გარეშე). არსებობს ბუნებრივი (ნატურალური) და ხელოვნური. შედგება კაოლინისა და რკინის ჟანგეულებისაგან, რომელსაც დამატებული აქვს წებოვანი ნივთიერებები. ყველაზე ხშირად გამოიყენება მუქი წითელ-ყავისფერი ტონის, ხორცისფერთან ახლოს მდგომი. სანგინით შესრულებული ნახატები ჩვეულებრივ ძალიან ფერწერულია. მუშაობის დროს შესაძლებელია მისი დასველება და შტრიხის სისქისა და სიმჭიდროვის გამრავალფეროვნება, წარუმატებელი ხაზების ადვილად წაშლა. არ საჭიროებს ფიქსაციას. სანგინის („წითელი ცარცის“) დამზადების ტექნიკა ცნობილია რენესანსის ეპოქიდან (ლეონარდო და ვინჩი, რაფაელი). განსაკუთრებით ფართოდ გავრცელდა XVIII საუკუნეში ნატურიდან ხატვისას.
სქოლიო
გრაფიკა
ხელოვნების მასალები
საწერი ინსტრუმენტები
ხატვა
სტადლის სამეფო პარკი

სტადლის სამეფო პარკი — პარკი ინგლისში, ჩრდილოეთ იორკშირის საგრაფოში. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ცისტერიანული ფაუნტინის სააბატოს ნანგრევები. ასევე მოიცავს XVIII საუკუნის სხვადასხვა ნიმუშებს, მათ შორისაა სტადლის სამეფო წყლის ბაღი. 1986 წლიდან პარკი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
ფაუნტინის სააბატო 1132 წელს დაარსდა 30 ბენედიქტელი ბერის მიერ, რომლებიც შემდეგ ცისტერიანელები გახდნენ. 1539 წელს მონასტერი მეფე ჰენრი VIII-მ გააუქმა და სააბატოს შენობები და მის გარშემო მდებარე 500 აკრი მიწა ვაჭარს, სერ რიჩარდ გრეშამს მიჰყიდა. გრეშამის შთამომავლებმა ქონების მოვლა ვერ შეძლეს და ის ვინმე სტეფან პროქტორს მიჰყიდეს, რომელმაც აქ 1598 - 1604 წლებში ფაუნტინის დარბაზი ააშენა. მისი მშენებლობისთვის ნაწილობრივ გამოიყენეს დანგრეული სააბატოს ქვები. შენობა მართლაც გამორჩეულია და დღეს მისი სამი ოთახი მნახველთათვის ღიაა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
Fountains Abbey
UNESCO entry for Studley Royal Park
National Trust online handbook entry
Studley Royal and Fountains Abbey — Gardens Guide
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები გაერთიანებულ სამეფოში
Leptogenys australis

Leptogenys australis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Qaravuldaş

Qaravuldaş (also, Karayldash) is a village in the Yardymli Rayon of Azerbaijan. The village forms part of the municipality of Avaş.
References
Populated places in Yardimli District