PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (ტაგანროგი)

ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (ტაგანროგი)
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი — რუსი მწერლის ანტონ ჩეხოვის ძეგლი ტაგანროგში. ძეგლი აღმართეს 1960 წელს და მისი ავტორია მოქანდაკე იულიან რუკავიშნიკოვი. ძეგლი დგას წითელი მოედნის ჩეხოვის სახელობის სკვერში.
აღწერა
ძეგლის ავტორია სსრკ-ის სამხატვრო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, რსფსრ-ის სახალხო არტისტი, ლენინური კომკავშირის პრემიის ლაურეატი — იულიან რუკავიშნიკოვი. კვარცხლბეკზე მუშაობდა არქიტექტორი გრიგორ ზახაროვი. ქანდაკების სიმაღლეა 3 მეტრი, ხოლო კვარცხლბეკისა - 3,5 მ. ფიგურა დამზადდა ლენინგრადის ქარხანაში „მონუმენტსკულპტურა“. გრანიტის ფილები კვარცხლბეკისათვის გამოაგზავნა მიტიშინის ქარხანამ.
ანტონ ჩეხოვი გამოსახულია ახალგაზრდა ასაკში, იგი ზის ქვაზე წიგნით ხელში და გაჰყურებს იმ ქუჩას, რომელზეც დაიბადა.
ანტონ ჩეხოვის ძეგლს რსფსრ მინისტრთა საბჭოს 1974 წლის 4 დეკემბრის № 624 გადაწყვეტილებით მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ისტორია
ანტონ ჩეხოვის ძეგლის შექმნა ჯერ კიდევ მეფის რუსეთის პერიოდში დაიბადა, როდესაც 1904 წელს ტაგანროგელებმა შეაგროვეს ხელმოწერები და მიმართეს ქალაქის საკრებულოს დაედგათ ტავიანთი ცნობილი თანამემამულის ქანდაკება.
ძეგლის დადგმის შესახებ გადაწყვეტილება მიიღეს 1910 წლის 18 ივნისს. შეიქმნა დაპროექტებისა და შემოწირულობების კომიტეტი.
1920 წლისათვის ძეგლისთვის საბჭოთა ხელისუფლებამ გამოყო 8822 რუბლი და 60 კაპიკი, მაგრამ 1930-იანი წლების შუა ხანებამდე ძეგლი არ აუგიათ. 1934 წელს, ანტონ ჩეხოვის გარდაცვალებიდან 30 წლისთავის აღსანიშნავად გამართულ ლიტერატურულ საღამოზე კვლავ გამოაცხადეს, რომ დაბადებიდან 75 წლის იუბილისათვის ძეგლი დაიდგმებოდა.
1935 წელს გადაწყდა ანტონ ჩეხოვსადმი მიძღვნილი ღონისძიებების ჩატარება, რომლის მიხედვითაც მაისის თვეში დაიგეგმა ჩეხოვის ძეგლის გახსნა. 31 მაისს საზეიმოდ მოხდა საფუძვლის ჩაყრა. პირველი აგური მის საფუძველში მწერლის დამ მ. ჩეხოვამ ჩადო. მაგრამ 30-იან წლებში ჯერ კიდევ არ დაუდგამთ ძეგლი.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ჩეხოვის გარდაცვალების 40 წლისთავთან დაკავშირებით გადაწყდა მისი ძეგლის დადგმა მოსკოვსა და ტაგანროგში. 1944 წლის 15 ივლისს ტაგანროგის გათავისუფლების შემდეგ დაიდგა მწერლის ბრინჯაოს ბიუსტი. ეს იყო არქიტექტორ ვერა მოროზოვას ბიუსტის კოპიო, რომელიც დადგეს მწერლის სახლ-მუზეუმის წინ. ბიუსტი წითელ მოედანზე იდგა 1960 წლამდე. 1960 წელს კი დაიდგა იულიან რუკავიშნიკოვის ძეგლი.
ძეგლის საზეიმო გახსნა მოხდა 1960 წლის 29 იანვარს.
რესურსები ინტერნეტში
Памятник А.П.Чехову на сайте «Экскурсия по чеховским местам Таганрога»
სქოლიო
ტაგანროგის ძეგლები
უფლისციხის მაყვლიანი

უფლისციხის მაყვლიანი (წარამრთული ტაძარი) — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის ნაქალაქარ უფლისციხის შუა უბანში. თარიღდება ელინისტური ხანით, გამოკვეთილია კლდეში. სამხრეთ კედლის ერთი ნაწილი უხეშად დაკუთხული ნატეხი ქვისაა. შემორჩენილი აქვს თავდაპირველი ნალესობის ფრაგმენტები. მაყვლიანი შედგება მთლიან ორგანიზმად გაერთიანებული 10 უჯრედისაგან. გამოირჩევა სირთულით და მათალი ხუროთმოძღვრული ღირსებით. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ მონაკვეთშია. კარი საგანგებოდაა აცდენილი კედლის სიმეტრიის ღერძიდან. გადის მოზრდილ მოედანზე, რომელსიც თავდაპირველად გვერდზე მდებარე ამავე ტიპის, მცირე ტაძართან ყოფილა საზიარო. მაყვლიანის მთავრი ნაწილია მაღალ ბაქანზე აღმართული კამაროვანი პორტიკი. პორტიკს აღმოსავლეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით უკავშირდება ორ-ორი ოთახი. მათგან ჩრდილოეთ პირველი ოთახის ჭერი კვადრატული კესონებითაა მორთული. აღმსოავლეთ და დასავლეთოთახების ჩრდილოეთ კედლების სიღრმეში ორი სამალავი-სალაროა წრიული შესასვლელებით. პორტიკებიდან 8 საფეხურიანი საზეიმო კიბე ჩადის ვრცელ თავგადახსნილ გვირაბში, რომელსაც აღმოსალვეთით და დასავლეთით ორსაფეხურიანი ჩამოსაჯდომი გასდევს. სარიტუალო დანიშნულებისაა ტაძრის ახლოს, მოედნის კელდებში გამოკაფული სათავსებიც.
ლიტერატურა
უფლისციხე
ცენტრალურ ციმბირული იუპიკური ენა

ცენტრალურ ციმბირული იუპიკური ენა — აზიელი ესკიმოსების ენა. შედის ესკიმოსურ-ალეუტური ენების ოჯახში.
გავრცელებულია ჩუკოტკის ნახევარკუნძულზე (რუსეთი) და წმინდა ლავრენტის კუნძულზე (აშშ).
რესურსები ინტერნეტში
Endangered Languages in Northeast Siberia: Siberian Yupik and other Languages of Chukotka by Nikolai Vakhtin
Collection of 27 texts collected by Rubtsova in 1940-1941. Translated into English and edited by Vakhtin. (The English version is the last file at the bottom of the page.) Downloadable from UAF's site licensed under Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License.
ესკიმოსურ-ალეუტური ენები
ისააკ თუმანიშვილი

ისააკ თუმანიშვილი (დ. 1803, თბილისი — გ. 23 აპრილი, 1880) — ქართველი სამხედრო პირი.
ბიოგრაფია
რუსეთის იმპერიის არმიის ოფიცერი და საზოგადო მოღვაწე, „კოლეჟსკი ასესორის“ (კოლეჯის შემფასებელი, მე-8 კლასის სამოქალაქო წოდება რუსეთის იმპერიაში) შიოშბეკ სულხანის ძე თუმანოვის ოჯახში. მისი ძმა, ნიკოლოზ შიოშის ძე თუმანიშვილი, ასევე საჯარო პირი იყო, სტატსკი სოვეტნიკი და ამიერკავკასიის სახაზინო პალატის თავმჯდომარე.
ისააკ შიოს ძემ სამხედრო სამსახური დაიწყო 1826 წლის 27 ივლისს პრაპორშჩიკის წოდებით.
იგი მონაწილეობდა რუსეთ-ირანის (1826-1828), რუსეთ-ოსმალეთისა (1828-1929) და ყირიმის (1853-1856) ომებში.
1851 წელს, პოდპოლკოვნიკის ჩინით, იყო კავკასიის არმიის მთავარი შტაბის საველე აუდიტორიატის (სამხედრო სასამართლო) წევრი. 1852-1854 წლებში უკვე პოლკოვნოკის ჩინით იყო კავკასიის არმიის კორპუსის მთავარი შტაბის საველე აუდიტორიატის ქვეითი ჯარის ოფიცერი.
1860 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება.
1863 წლიდან მეთაურობდა ნავაგინის 78-ე ქვეით პოლკს, ირიცხებოდა კავკასიის არმიაში.
1868-1869 წლებში თავმჯდომარეობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის ჯარების მთავარი შტაბის საველე აუდიტორიატს. ამავე დროს იყო ტფილისის გუბერნიის ციხეების სამეურვეო კომიტეტის დირექტორი, ხოლო, 1871-1879 წლებში — კავკასიის არმიის გენერალურ შტაბთან არსებული დამხმარე კომიტეტის წევრი.
1869 წლიდან რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტია.
ისააკ თუმანიშვილი აქტიურად იყო ჩაბმული საზოგადოებრივ საქმიანობაშიც: იგი მონაწილეობდა თბილისის სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკის დაარსებაში. 1871-1879 წლებში იყო ტფილისის ამიერკავკასიის საიმპერატორო ქალთა ინსტიტუტის სამეურვეო საბჭოსა და რუსეთის საიმპერატორო გეოგრაფიული საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრი.
სამხედრო კარიერის მანძილზე ისააკ შიოს ძე დაჯილდოებული იყო თეთრი არწივის, წმ. ანას, წმ. გიორგის, წმ. სტანისლავისა და წმ. ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით.
ორჯერ აქვს მიღებული ოქროს იარაღი 25 და 30-წლიანი სამსახურისთვის (1853, 1856). 1850 წელს წმ. ანას მე-2 ხარისხის ორდენზე დაუმატეს საიმპერატორო გვირგვინი. 1859 წელს კი ჯილდოდ მიიღო ბეჭედი მისი უდიდებულესობის გამოსახულებით.
მეგობრობდა გრიგოლ ორბელიანთან და ნიკოლოზ ბარათაშვილთან.
მისი მეუღლე იყო ნატალია დავითის ასული თამამშევი. მათ სამი ქალიშვილი ჰყავდათ — მარია, ნადეჟდა და მართა.
დაკრძალულია თბილისში, ვერის სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
საქართველო: ენციკლოპედია: ტ. IV, თბ., 2018, გვ. 123
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი სამხედრო მოღვაწეები
თბილისში დაბადებულები
დაბადებული 1803
გარდაცვლილი 23 აპრილი
გარდაცვლილი 1880
ვერის სასაფლაოზე დაკრძალულები
სკუმპია (ფელეშტის რაიონი)

სკუმპია (ფელეშტის რაიონი)
სკუმპია — სოფელი მოლდოვაში, ფელეშტის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 62 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 308 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
ფელეშტის რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ფელეშტის რაიონის სოფლები
ექლიზლიარი

ექლიზლიარი — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
თოუზის რაიონის სოფლები
ვახტანგ მურუსიძე

ვახტანგ მურუსიძე (დ. 24 ოქტომბერი, 1918, პლასტუნკა, ახლანდელი კრასნოდარის მხარე — გ. 1990) — ქართველი გენერალ-მაიორი (1967), საქართველოს სსრ-ის სამხედრო კომისარი (1962-1979)
ბიოგრაფია
1942 წელს დაამთავრა თელავის ქვეითთა სამხედრო სასწავლებელ. გაიგზავნა კავკასიის ფრონტის 296-ე დივიზიაში, სადაც მსახურობდა ოცეულის, ასეულის და ბატალიონის მეთაურად. სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, 1941 წლიდან საბჭოთა არმიის რიგებში იყო. 1951 წელს დაამთავრა ფრუნზეს სახელმწიფო სამხედრო აკადემია. მსახურობდა ამიერკავკასიის გვარდიულ შენაერთებში. 1962 წელს დაინიშნა საქართველოს სსრ-ის სამხედრო კომისრად. 1979-1989 წლებში იყო საქართველოს წყალზე მაშველი საზოგადოების პრეზიდიუმის თავმჯდომარე
ლიტერატურა
დაბადებული 1918
დაბადებული 24 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1990
საქართველოს თავდაცვის მინისტრები
ქართველი გენერლები
საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
საქართველოს სსრ-ის VIII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები
საქართველოს სსრ მინისტრები
Camponotus sexguttatus fusciceps

Camponotus sexguttatus fusciceps — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
იაპონური ენის უნარ-ჩვევათა ტესტი (JLPT)

იაპონური ენის უნარ-ჩვევათა ტესტი (JLPT)
იაპონური ენის ცოდნის დონეთა ტესტი არის გამოცდის ერთ-ერთი ნაირ-სახეობა იაპონურ ენაში. ტესტი განკუთვნილია იმ უცხოელთათვის, ვისთვისაც იაპონური არ არის მშობლიური ენა, არამედ შეისწავლის მას, როგორც მეორე, მესამე და ა.შ. უცხოურ ენას.
იაპონური ენის ცოდნის დონეთა ტესტის სტანდარტი 1984 წელს შეიმუშავეს იაპონიის ფონდში [kokusai kōryū kikin] 国際交流基金, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია ენის დაუფლების დონის საფეხურებრივი კვალიფიკაცია. ეს ტესტი ძირითადად ადგენს გამოსაცდელი პირის წერა-კითხვისა და აუდირების უნარ-ჩვევებს.
გამოცდის სახელწოდება
იაპონური ენის ცოდნის დონეთა ტესტი იაპონური სახელწოდება არის [nihongo nōryoku shiken] 日本語能力試験, მაგრამ უცხოელთა შორის უფრო გავრცელებულია მისი ინგლისურენოვანი სახელწოდება, – Japanese Language Proficiency Test. შესაბამისად გავრცელებულია ინგლისური აბრევიატურაც JLPT, ანუ ჯეი-ელ-ფი-თი.
გამოცდის შინაარსი
ტესტი იყოფა ოთხ განსხვავებულ დონედ, რომელსაც იაპონურად [kyū] 級 კჲუ ეწოდება.
ტესტის წარმატებით ჩაბარების შემთხვევაში გამოცდის მონაწილეებს მიეცემათ ოფიციალური სერტიფიკატი იაპონიის ფონდისაგან (The Japan Foundation). სერტიფიკატების გაცემა ცენტრალიზებული წესით ხდება. სერტიფიკატების მიღების დრო ერთ წლამდეა გასაზღვრული.
რესურსები ინტერნეტში
Nihongo nōryoku shiken - ჯეი-ელ-ფი-თი-ს ოფიციალური საიტი (იაპონურ და ინგლისურ ენებზე)
იაპონიის ფონდი: იაპონიის ფარგლებს გარეთ არსებულ დაწესებულებათა სია-ჩამონათვალი, რომლებიც ტესტირებას ატარებენ. (ინგლისურ ენაზე)
JEES Japan Educational Exchanges and Services: ინფორმაცია იაპონური ენის ცოდნის დონეთა ტესტის შესახებ. (ინგლისურ ენაზე)
JLPT-ში მოსამაზადებელი საიტი ქარულ ენაზე.
იხილეთ აგრეთვე
აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი
იაპონოლოგია
იაპონური კანჯის კომპეტენციათა ტესტი
იაპონური ენა (T.JL)
იაპონური საქმიანი კომუნიკაციის უნარ-ჩვევათა ტექსტი
იაპონური ენა
უცხო ენის სერტიფიკატები
de:Japanese Language Proficiency Test
en:Japanese Language Proficiency Test
es:Nihongo nōryoku shiken
fi:JLPT
fr:Test d'aptitude en japonais
id:Japanese Language Proficiency Test
ja:日本語能力試験
ko:일본어 능력 시험
ms:Ujian Kemahiran dalam Bahasa Jepun
pl:Nihongo nōryoku shiken
pt:Avaliação de Proficiência na Língua Japonesa
ru:Нихонго норёку сикэн
sv:Japanese Language Proficiency Test
th:การสอบวัดระดับความสามารถทางภาษาญี่ปุ่น
zh:日本语能力测试
Quercus hui

Quercus hui is a species of flowering plant in the family Fagaceae, native to south-east China and Hainan. It was first described in 1928. It is placed in subgenus Cerris, section Cyclobalanopsis.
References
hui
Flora of Southeast China
Flora of Hainan
Plants described in 1928
ხახეთი

ხახეთი — ყოფილი სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში, ჭალის თემში. 1991 წლამდე შედიოდა ჯავის რაიონში, სინაგურის სასოფლო საბჭოში. 1991 წელს გადაეცა საჩხერის რაიონს. მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ყვირილის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1120 მეტრი, საჩხერიდან 30 კილომეტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს. შემორჩენილია ნაეკლესიარი.
ლიტერატურა
სქოლიო
საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფლები
საქართველოს ოკუპირებული სოფლები
ჭიბონი

ჭიბონი — აჭარაში გავრცელებული ქართული ხალხური ჩასაბერი საკრავი.. ძირითადად, ჭიბონზე სრულდება საცეკვაო მელოდიები ფანდურის, ჩონგურის ან დოლის თანხლებით. მასზე მხოლოდ მამაკაცები უკრავენ და გამოიყენება როგორც სააკომპანემენტო ინსტრუმენტი..
აღწერა
ჭიბონი უძველესი ხალხური საკრავია, ის გუდასტვირის ერთ-ერთი ნაირსახეობაა. წერილობითი წყაროებისა და ზეპირი გადმოცემების თანახმად, ეს საკრავი წინათ მთელ საქართველოში ყოფილა გავრცელებული. ჭიბონი შედგება ორი ძირითადი ნაწილისაგან – გუდისაგან და სტვირებისაგან. გუდა მზადდება თხის, ცხვრის, ხბოს ან პატარა კრავ-თიკანის ტყავისაგან, რომელიც ბალნიდან კარგად არის გასუფთავებული. გუდას ერთ ფეხში დატანებული აქვს ხის პატარა მილი, რომლითაც მას ბერავენ. მას სარქველის ფუნქცია აკისრია. გაბერილ გუდას კისრის ზედა მხარეს უკეთდება ხის საცობი, რომელსაც ხშირად ფარავენ სარკით. გუდაში ჩასმულია ბუდე, რომელშიც ჩადგმულია ე.წ. დედნები ანუ ლერწმები - თანაბარი სიგრძისა და სისქის ორი ხის მილი. მარცხენა მილს ეწოდება „დამწყები“ და აქვს ხუთი სახმო ნახვრეტი (თვალი), ხოლო მარჯვენას ეწოდება „მოძახილი“, „მებანე“ და აქვს სამი სახმო თვალი. მაგრამ არის შემთხვევები როდესაც ლერწმების განლაგება პირიქითაა. გუდასტვირისაგან განსხვავებით, გუდას არ სვამენ პერანგში.
ჭიბონზე დამკვრელები
პროფესიონალი მეჭიბონეები სასურველი სტუმრები იყვნენ ქორწილში, წვეულებებსა და ხალხურ დღესასწაულებზე. თუ ორი ან მეტი მეჭიბონე ერთად აღმოჩნდებოდა, მათ შორის შეჯიბრიც იმართებოდა. ქორწილში მიღებული იყო მეჭიბონისათვის გასამრჯელოს მიცემა - დამკვრელის წინ დაფენილ „მანდილზე“ ფულის დადება. იყო შემთხვევები, როცა მეჭიბონეს ოჯახი წინასწარ საგანგებოდ იწვევდა და გასამრჯელოსაც აძლევდა. მეჭიბონეები ნახევრად პროფესიონალები იყვნენ. ჭიბონი იშვიათად სიმღერის თანმხლებიც იყო. აჭარაში გავრცელებული წესით, მეჭიბონე უკრავდა და სიმღერას სხვა ასრულებდა (განსხვავებით რაჭულისაგან, სადაც მესტვირე თავად მღერის). არც ის იყო უჩვეულო, როცა მეჭიბონე ერთდროულად უკრავდა, მღეროდა და ცეკვავდა.
ლიტერატურა
ვ. ახობაძე, ქართული (აჭარული) ხალხური სიმღერები, ბათუმი, 1961
რესურსები ინტერნეტში
აჭარის ხალხური ცეკვები და სიმღერები
ჭიბონი
ჭიბონი
მ. შილაკაძე, „ქართული ხალხური საკრავები და საკრავიერი მუსიკა“, თბ., 1970
სქოლიო
მუსიკალური ინსტრუმენტები ანბანის მიხედვით
ქართული ხალხური საკრავები
პაჩო

პაჩო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, კუნდინამარკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.830 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 766 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 61.45 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 403 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კოლუმბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი
statoids.com-ის მონაცემები
კუნდინამარკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სპერმატოზოიდი

სპერმატოზოიდი — მამრობითი სასქესო უჯრედი. აღმოაჩინა გამმა 1677 წელს. სპერმატოზოიდი წარმოიქმნება მამრობით სასქესო ჯირკვალში — სათესლეში. უფრო ხშირად გავრცელებულია სპერმატოზოიდის ძაფისებური ფორმები, რომელთა სამოძრაო აპარატია კუდი. კიბოსნაირებს, მრგვალი ჭიების, ტკიპებისა და ზოგი სხვა ცხოველის სპერმატოზოიდები უკუდოა. თითოეული სახეობისათვის დამახასიათებელია სპერმატოზოიდის განსაზღვრული ფორმა. სპერმატოზოიდის სიგრძე სხვადასხვაა და არ არის დამოკიდებული ცხოველის განვითარების დონესა და სხეულის ზომაზე. ცხოველთა უმრავლესობის სპერმატოზოიდები შედგება 2 ძირითადი ნაწილისაგან — თავისა და კუდისაგან. თავის ძირითადი ელემენტია ბირთვი და მის აპიკალურად მდებარე აკროსომა. კუდის მთავარი სტრუქტურული ელემენტია ღერძული ძაფი (აქსონემა), რომელიც იწყება შუა ნაწილში მოთავსებული ბაზალური სხეულიდან და მთელ კუდს გასდევს. ღერძული ძაფის ულტრასტრუქტურა წამწამების აგებულების მსგავსია. იგი შედგება ცენტრალური 2 მიკრომილაკისაგან, რომლის ირგვლივაც განლაგებულია 9 ორმაგი მიკრომილაკი. შუა ნაწილში, ღერძული ძაფის ირგვლივ, მოთავსებულია სპირალურად დალაგებული მიტოქონდრიები, რის გამოც სპერმატოზოიდის მეტაბოლური და ენერგეტიკული აქტივობა ამ უბანთანაა დაკავშირებული.
მცენარეთა სპერმატოზოიდი წარმოიქმნება ანთერიდიუმში. თესლოვანი მცენარეების უმრავლესობის სპერმატოზოიდები უშოლტოა და ამიტომაც აქტიურად ვერ მოძრაობენ. მწვანე და წაბლა წყალმცენარეების, ზოგიერთი უმდაბლესი სოკოების, ხავსების, სელაგინელების და სხვ. სპერმატოზოიდებს 2 და მეტი შოლტი აქვთ. სპერმატოზოიდს არ აქვს ცელულოზოვანი გარსი, მეტწილად ძალიან წვრილია, აქვს დიდი ბირთვი და მცირე რაოდენობით ციტოპლაზმა.
ლიტერატურა
უჯრედი
სასქესო უჯრედები
1057

1057
მოვლენები
სტეფანე IX (X) გახდა რომის პაპი.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
უგო I — ბურგუნდიის ჰერცოგი 1076-1079 წლებში და 1079 წლიდან კლუნის აბატი (გ.1093)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
27 ივლისი : ვიქტორ II — გერმანელი რომის პაპი 1055–1057 (დ.1018)
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ალ-მაარი — ბრმა არაბი ფილოსოფოსი, პოეტი და მწერალი (დ.973)
ცხენი და მისი ბიჭუნა

ცხენი და მისი ბიჭუნა — ფენტეზის ჟანრის საბავშვო რომანი, რომლის ავტორია კლაივ ლუისი. იგი არის ნარნიის ქრონიკების ციკლის რიგით მეხუთე წიგნი. ქრონოლოგიური მოვლენების მიხედვით იგი არის რიგით მესამე ამ წიგნებს შორის, რომანის „ლომი, კუდიანი და კარადა“ შემდეგ.
თავები
შასტა მოგზაურობას იწყებს
გზისპირა თავგადასავალი
თაშბანის კარიბჭესთან
შასტა ნარნიელებს ხვდება
უფლისწული კორინი
შასტა სამარხებს შორის
არავისი თაშბანში
თისროკის სასახლეში
უდაბნოში
სამხრეთ საზღვრის მწირი
დაუპატიჟებელი თანამგზავრი
შასტა ნარნიაში
ბრძოლა ენვარდთან
როგორ გახდა ბრი ბრძენი რაში
ტაკიმასხარა რაბადაში
რესურსები ინტერნეტში
გამოცემების ისტორია
ნარნიის ქრონიკები
კლაივ ლუისის ნაწარმოებები
1954 წლის რომანები
დათუნას ეკლესია

დათუნას ეკლესია — ქრისტიანული ტაძარი, შუა საუკუნეების ხუროთმოძღვრების ძეგლი, მდებარეობს დაღესტნის რესპუბლიკის შამილის რაიონში, იმავე სახელის მქონე სოფელ დათუნასთან.
გეოგრაფია
ტაძარი მდებარეობს ჰატან-ბუღებ-კხოლის ხეობაში, უსახელო პატარა მდინარის ნაპირზე (ხეობიდან გამოსვლისას იქვე ავარიის ყოისუში ჩაედინება), შამილის რაიონის სოფელ დათუნას რაიონში.
ისტორია
ეკლესია აშენებულია ქართველი მისიონერების მიერ, დაახლოებით X საუკუნის დასასრულსა და XI საუკუნის დასაწყისში. XIII საუკუნეში მიტოვებულ იქნა, თუმცა XIX საუკუნის გარკვეული მონაკვეთი ის ისევ ფუნქციონირებდა. კავკასიის ომის პერიოდში (1817–1864 წწ.) ეკლესია იმამ შამილის მხარეს გადასულ რუს ჯარისკაცებს გადაეცათ ღვთისმსახურებისთვის.
აშენებულია ქართული უგუმბათო, დარბაზის ტიპის ეკლესიების მსგავსად. აგებულია მოოქრო-მოყვითალო ქვიშაქვის ბლოკებისგან. ეკლესიის სიგრძე 9,1 მ, სიგანე 6,7 მ, სიმაღლე 8 მ. სახურავი დაფარულია ფილებისგან. ეკლესიას აქვს სამი შესასვლელი დასავლეთიდან, აღმოსავლეთიდან და ცენტრალური ჩრდილოეთიდან (გამოდის ფლატესთან, დანიშნულება უცნობია). ფანჯრები — ღრეჩოსებრი. ნაგებობის ერთ-ერთ მხარეს ორმაგი კედლებია, რომლებშიც კელიებია განთავსებული (რაც შეიძლება მონასტრულ ცხოვრებაზე მოწმობდეს). XX საუკუნის 20-იან წლებში კედლებზე ჯერ კიდევ შეიმჩნეოდა ფრესკები.
2009 წელს კავკასიის ფონდმა გადაწყვიტა აღედგინა დათუნას ეკლესია დაღესტნის კულტურის სამინისტროსთან თანამშრომლობით, აქტიური აღდგენითი სამუშაოები 2010 წლის შუა პერიოდში დაიწყო.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დათუნას ეკლესიის საოცარი ბედი
ქრისტიანობა ჩრდილოეთ კავკასიაში, XV საუკუნემდე — დიდოს მიდამო
ქართული ეკლესიის ფუნქციონირება ავარიის ხეობაში VIII—XVI სს.-ში
ქრისტიანული ტაძრები
ქართული არქიტექტურული ძეგლები საზღვარგარეთ
ქართული ეკლესია-მონასტრები ჩრდილოეთ კავკასიაში
ვალუას დინასტია

ვალუას დინასტია
ვალუა — საფრანგეთის სამეფო დინასტია, რომლის სამი შტო მბრძანებლობდა საფრანგეთში 1328-1589 წლებში. ვალუას დინასტია წარმოადგენდა კაპეტინგების დინასტიის შტოს. მისი პირველი წარმომადგენელი იყო ფილიპ VI, რომელიც 1328 წელს ფრანგმა ბარონებმა გაამეფეს. მათ მმართველობაში საფრანგეთი ეომებოდა ინგლისს (ასწლიანი ომი), ადგილი ჰქონდა პარიზის აჯანყებას (1357, 1358), ჟაკერიას, ჟანა დ’არკის გამოსვლას, არმანიაკებისა და ბურგინიონების ურთიერთ ბრძოლას, ჩაისახა აბსოლუტიზმი, დაიწყო იტალიური ომები. უშვილო შარლ VIII-ის სიკვდილით შეწყდა ვალუას დინასტიის პირდაპირი შტო, რომლის მოსპობის შემდეგ გამეფდა ვალუას დინასტიის გვერდითი, ორლეანის შტოს წარმომადგენელი ლუი XII. უძეო ლუი XII-ის შემდეგ ტახტზე ავიდა ანგულემის შტოს წარმომადგენელი ფრანსუა I. უშვილო ანრი III-ის სიკვდილით დასრულდა ვალუას დინასტიის მეფობა და სამეფო ტახტი დაიკავა ანრი ბურბონმა.
საფრანგეთის მეფეები
მთავარი შტო: ვალუა
ფრანგულად: Valois
ფილიპ VI (1328-1350)
ჟან II (1350-1364)
შარლ V (1364-1380)
შარლ VI (1380-1422)
შარლ VII (1422-1461)
ლუი XI (1461-1483)
შარლ VIII (1483-1498)
გვერდითი შტო: ვალუა-ორლეანი
ფრანგულად: Valois-Orleans
ლუი XII "ორლეანელი" (1498-1515)
გვერდითი შტო: ვალუა-ანგულემი
ფრანგულად: Valois-Angoulême
ფრანსუა I (1515-1547)
ანრი II (1547-1559)
ფრანსუა II (1559-1560)
შარლ IX (1560-1574)
ანრი III (1574-1589)
ბურგუნდიის ჰერცოგები
ფილიპ II (1364-1404)
ჟან I (1404-1419)
ფილიპ III (1419-1467)
შარლ I (1467-1477)
მერი ბურგუნდიელი (ჰერცოგინია) (1477-1482)
ლიტერატურა
საფრანგეთის ისტორია
საფრანგეთის დინასტიები
ბურგუნდიის ჰერცოგები
მსოფლიოს სამეფო დინასტიები
დინასტიები
ბალაოს კანტონი

ბალაოს კანტონი
ბალაო — კანტონი ეკვადორში, გუაიასის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბალაო. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 17 262 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
გუაიასის პროვინციის კანტონები
გჰაგჰრა

გჰაგჰრა (გოგრა) — მდინარე ინდოეთში, ნეპალსა და ჩინეთში, განგის მარცხენა, ყველაზე წყალუხვი შენაკადი. სიგრძე 950 კმ. სათავე აქვს ტიბეტის მთიანეთის სამხრეთ ნაწილში. ღრმა ხეობით კვეთს ჰიმალაის (აქ უწოდებენ კარნალის), ქვემოთში ინდგანგის ვაკეზე მიედინება. საზრდოობს თოვლის, ყინულისა და წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე და ზაფხულში. სანაოსნოა ქალაქ აიოდჰიიდან. იყენებენ სარწყავად. გჰაგჰრის ნაპირზეა ქალაქი ფაიზაბადი.
ლიტერატურა
ინდოეთის მდინარეები
ნეპალის მდინარეები
ჩინეთის მდინარეები
ევსტათი ანტიოქიელი

ევსტათი ანტიოქიელი (დ. დაახლ. 280 — გ. დაახლ. 360) — საეკლესიო მოღვაწე და მწერალი. 324-330 წლებში ანტიოქიის პატრიარქი. პირველი მსოფლიო საეკლესიო კრების თავმჯდომარე.
გამოდიოდა არიანელობის წინაარმდეგ. ეკუთვნის პოლემიკური თხზულებები „ორიგენეს წინააღმდეგ“, „მელქისედეკის შესახებ“, იოსებ ფლავიუსის ნაშრომის კომენტარები. ქართულად უთარგმნიათ მისი „ჰომილია ლაზარეს, მარიამისა და მართასათვის.“ იოსებ ფლავიუსის თხზულების კომენტარებისას აღნიშნავს, რომ ნოეს შთამომავალთა შორის იყო თობელი, რომლის შემდგომი მოდგმა არიან თეობელები, დღევანდელი იბერები, მოსოხი, რომლისგანაც მოდიან მესხენები, იგივე კაპადოკიელები.
თეიმურაზ ბატონიშვილის მიხედვით მის დროს ეკურთხა ქართლის პირველი მთავარეპისკოპოსი იოანე.
ლიტერატურა
ანტიოქიის პატრიარქები
ნამიბიის ადმინისტრაციული დაყოფა

ნამიბიის ადმინისტრაციული დაყოფა
1977-1992 წლებში ნამიბია იყოფოდა 26 რეგიონად. 1992 წლის აგვისტოში მოხდა რეგიონების რეორგანიზაცია და მათი რიცხვი შემცირდა 13-მდე (regions), რომლებიც თავის მხრივ დაყოფილია 102 (საარჩევნო) ოლქად (constituencies). 2002 წელს საარჩევნო ოლქების რაოდენობა გაიზარდა 107-მდე. 2013 წლის 9 აგვისტოს, ოკავანგოს რეგიონი გაიყო აღმოსავლეთი კავანგოს და დასავლეთი კავანგოს რეგიონებად.
ნამიბიის რეგიონები
რესურსები ინტერნეტში
ნამიბიის ოლქები საიტზე Statoids.com
სქოლიო
ადმინისტრაციული დაყოფა ქვეყნების მიხედვით