PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ერამის ბაღი

ერამის ბაღი (სპარს. باغ ارم) — ისტორიული სპარსული ბაღი ირანის ქალაქ შირაზში. სილამაზისა და ესთეტიკური მიმზიდველობის გამო, ერამის ბაღს ხშირად სამოთხეს უწოდებენ. მდებარეობს მდინარე ხოშკის ჩრდილოეთ ნაპირზე, ფარსის პროვინციაში. ბაღიც და პავილიონიც აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში, ქაშქების ტომების უზენაესი მმართველების მიერ. ბაღის თავდაპირველი გეგმა თავისი ოთხნაწილიანი სპარსული სტრუქტურით XVIII საუკუნეში სელჩუკებმა ააგეს და იმ დროისთვის „ბაღ-ე-შაჰს“ ეძახდნენ (მეფის ბაღი). იგი შედარებით ნაკლებად ორნამენტირებული იყო.
XVIII საუკუნის ჰოლანდიელი მოგზაური კორნელის დე ბრეინი ბაღის აღწერილობას იძლევა. საუკუნეთა განმავლობაში, სხვადასხვა მონაწილეთა მიერ სტრუქტურა იცვლებოდა, ახლდებოდა, იცვლებოდა სტილი. პირველი პავილიონი სამხრეთით, ღერძის გასწვრივ იყურება, იგი ადგილობრივმა არქიტექტორმა — ჰაჯი მოჰამედ ჰასანმა დააპროექტა. სტრუქტურა მოიცავს 32 ოთახსა და 2 სართულს, დეკორირებულია კრამიტით, რომლებზეც წაწერილია სპარსი პოეტი ჰაფეზის ლექსები. სტრუქტურა განახლდა ჯერ ზანდის დინასტიის დროს, შემდეგ კი ყაჯარების დინასტიის დროს. ბაღის რესტავრაციისთვის ბევრი გაიღო ფეჰლევების დინასტიამ რათა ამ ბაღს საერთაშორისო აღიარება მოეპოვებინა. 1965 წელს, შაჰ მოჰამედ რეზა ფეჰლევის უახლოესმა მეგობარმა და შირაზის უნივერსიტეტის კანცლერმა ადოლა ალამმა ბრიტანეთის კონსული იარნში, სერ დენის ვრაითი ერამის ბაღში პრინცესა ალექსანდრასადმი მიძღვნილ წვეულებაზე მიიწვია.
დღესსათვის ბაღი შირაზის უნივერსიტეტის საკუთრებაა და საზოგადოებისთვის ღიაა როგორც მუზეუმი, იცავს ირანის კულტურული მემკვიდრეობის ორგანიზაცია. 2011 წელს ბაღი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შევიდა.
იხილეთ აგრეთვე
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ირანში
მსოფლიო მემკვიდრეობის სია აზიასა და ოკეანეთში
რესურსები ინტერნეტში
ქალაქ შირაზის საიტი
სქოლიო
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ირანში
227

227
მოვლენები
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ნგოზის პროვინცია

ნგოზის პროვინცია — ბურუნდის 17-დან ერთ-ერთი პროვინცია. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთით. ფართობი — 1474 კმ², მოსახლეობა — 660 717 ადამიანი.
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნგოზი.
გეოგრაფია
ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება კირუნდოს პროვინციას, აღმოსავლეთით — მუიინგის პროვინციას, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — კარუზის პროვინციას, სამხრეთით — გიტეგის პროვინციას, დასავლეთით — კაიანზას პროვინციას, ჩრდილოეთით გადის სახელმწიფო საზღვარი რუანდასთან.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ნგოზის პროვინცია იყოფა 9 კომუნად:
Busiga
Gashikanwa
Kiremba
Marangara
Mwumba
Ngozi
Nyamurenza
Ruhororo
Tangara
სქოლიო
ბურუნდი
ბურუნდის პროვინციები
Ljubovija

Ljubovija is a small town and municipality located in the Mačva District of western Serbia. As of 2011, the population of the municipality is 14,469 inhabitants.
Settlements
Aside from the town of Ljubovija, the municipality includes the following settlements:
Berlovine
Vrhpolje
Gornja Ljuboviđa
Gornja Orovica
Gornja Trešnjica
Gornje Košlje
Gračanica
Grčić
Donja Ljuboviđa
Donja Orovica
Drlače
Duboko
Leović
Lonjin
Orovička Planina
Podnemić
Postenje
Rujevac
Savković
Selenac
Sokolac
Tornik
Uzovnica
Caparić
Crnča
Čitluk
Demographics
According to the 2011 census results, the municipality of Ljubovija has 14,469 inhabitants.
Ethnic groups
The ethnic composition of the municipality:
Economy
The following table gives a preview of total number of employed people per their core activity (as of 2017):
Notable people
Dragana Stanković, basketball player, Olympic bronze medalist
Nenad Sević, football player
Petar Radojičić, basketball player
Branko Lazić, basketball player
Slaviša Pavlović, writer
See also
Podrinje
References
External links
Populated places in Mačva District
Municipalities and cities of Šumadija and Western Serbia
კატასტროფა

კატასტროფა (გადატრიალება, ჩამოგდება, სიკვდილი) — ბუნებრივი ან ტექტოგენური საგანგებო მდგომარეობის შედეგად წარმოქმნილი მოვლენები, რომელსაც თან სდევს ადამიანთა მსხვერპლი ან რაიმე გამოუსწორებელი შედეგი ამა თუ იმ ობიექტის ისტორიაში. ტერმინი კატასტროფა მეცნიერებაში დაამკვიდრა ფრანგმა მათემატიკოსმა რენე ტომმა. განისაზღვრება როგორც ტრაგიკული მოვლენა, რომელიც მიწისძვრის, წყალდიდობის, კატასტროფული ავარიის, ხანძრისა და აფეთქების შემდეგ გამომდინარეობს. ეს ცნება ასე განისაზღვრება: ობიექტის ხარისხობრივი ცვლილება ამ ობიექტზე მოქმედი პარამეტრების თანაბარი, თანდათანობითი ცვლილებებისას. ჟორჟ კიუვიემ განავითარა „კატასტროფების თეორია“ — ცოცხალი ორგანიზმების ფორმების ცვალებადობის ახსნა გლობალური კატასტროფებით და ახალი ღვთაებრივი შემოქმედებითი აქტებით. არსებობს გაგება ეკოლოგიური კატასტროფა, რომელიც გულისხმობს 1) ბუნებრივ ანომალიას; 2) ატომური ელექტროსადგურის, ტანკერის და სხვა ავარიას; 3) სასიცოცხლო გარემოში ანთროპოგენურ საზიანო ჩარევას. ფართოდ არის ცნობილი მაგალითად ჩერნობილის კატასტროფა.
რესურსები ინტერნეტში
The Disaster Roundtable
UN-SPIDER
სქოლიო
კატასტროფები
მალოროსია

მალოროსია (ასევე: Мала Росія, ბოლოს კი Малоросія) — უკრაინის სახელწოდება რუსეთის სამეფოსა და რუსეთის იმპერიაში, ოფიციალურ აქტებსა და ისტორიულ წყაროებში. ტერმინი გაჩნდა XIV საუკუნეში და გამოიყენებოდა გალიჩ-ვოლინის მიწების აღსანიშნავად. XVII საუკუნეში უკრაინის რუსეთთან შეერთების შემდეგ ტერმინი მალოროსია დამკვიდდრდა ოფიციალურ აქტებში. მალოროსიის გენერალ-გუბერნატორი 1746-1796 წლებში იყო პეტრე რუმიანცევი.
ლიტერატურა
უკრაინის ისტორია
რუსეთის იმპერიის გუბერნიები
დევიზი

დევიზი
ტერმინს დევიზი (ფრანგულად devise) აქვს რამდენიმე მნიშვნელობა:
საზოგადო მნიშვნელობა: დევიზი არის გამონათქვამი, ლოზუნგი, რომელიც გამოხატავს წარმმართველ იდეას, აზრს, მიზანს, მოქმედების გეგმას.
ჰერალდიკა: დევიზი არის წარწერა გერბზე, ორდენზე ან ფარზე.
სპეციალური მნიშვნელობა: დევიზი არის გამონათქვამი ან სიტყვა, რომელსაც ავტორი, დახურული კონკურსის მონაწილე, თავისი სახელის ნაცვლად აწერს თავის პროექტს ან ნაწარმოებს.
ჰერალდიკა
დევიზები
ვასილ პეტრიაშვილი

ვასილ პეტრიაშვილი
ვასილ მოსეს ძე პეტრიაშვილი (დ. 4 მარტი [ ძვ. სტ. 20 თებერვალი], 1842, სოფ. წალასყური, ახლანდელი გარდაბნის მუნიციპალიტეტი ― გ. 8 აგვისტო [ ძვ. სტ. 26 ივლისი], 1908, კარლსბადი, ახლანდელი კარლოვი-ვარი) — ქართველი ქიმიკოსი.
ბიოგრაფია
ვასილ პეტრიაშვილმა 1865 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო აკადემია. იმავე წელს ჩაირიცხა ნოვოროსიის უნივერსიტეტში (ოდესა). 1870 წლიდან, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობას იწყებს იქვე, ტექნიკური ქიმიის კათედრაზე. 1874 წლიდან დოცენტია, 1879 წლიდან პროფესორი, 1905 წლიდან დეკანი. 1907 წელს ირჩევენ რექტორად. ვასილ პეტრიაშვილი უმაღლესი სასწავლებლის პირველი ქართველი რექტორია. სამეცნიერო საქმიანობისათვის მივლინებული იყო ბონში, პარიზში, ევროპის სხვა ქვეყნებში.
ვასილ პეტრიაშვილის ნაშრომები ორგანულ ქიმიაში მეცნიერულად მეტად მნიშვნელოვანი და ღირსშესანიშნავია. მან დიდი სახელი მოიხვეჭა როგორც რუსეთში, ასევე ევროპის სხვა ქვეყნებში. ის იყო გამოჩენილი ქიმიკოსი, რომელმაც მეცნიერებაში წარუშლელი კვალი დატოვა. დიმიტრი მენდელეევმა, მისი დროის ახალგაზრდა ქიმიკოსთა შორის საუკეთესოდ ვასილ პეტრიაშვილი დაასახელა. სახელგანთქმული ქიმიკოსი ნ. ზელინსკი მას ოდესის უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილების საუკეთესო ხანის, საუკეთესო წარმომადგენლად თვლიდა. თანამედროვენი ვასილ პეტრიაშვილს ახასიათებდნენ საუკეთესო შინაგანი ბუნების ადამიანად, კარგ ორგანიზატორად და სტუდენტების საყვარელ პედაგოგად.
ვასილ პეტრიაშვილი დიდ ყურადღებას იჩენდა საქართველოსადმი და ქართულ პერიოდულ პრესაში, სისტემატურად ბეჭდავდა პუბლიცისტურ წერილებს სოციალურ, სამეურნეო თუ სამეცნიერო საკითხებზე. ეწეოდა მეცნიერების პოპულარიზაციას საქართველოში, ტექნიკური ტერმინებით ამდიდრებდა ქართულ ენას. რუსეთის იმპერიაში პირველი, მეცნიერულ საფუძველზე დამყარებული წიგნი მეღვინეობაზე ვასილ პეტრიაშვილმა ქართულ ენაზე დაწერა და დაბეჭდა.
მჭიდრო კავშირი ჰქონდა გამოჩენილ ქართველ მოღვაწეებთან – აკაკი წერეთელთან, იაკობ გოგებაშვილთან, ნიკო ნიკოლაძესთან, სერგეი მესხთან და სხვებთან. სწავლაში ხელს უწყობდა და ეხმარებოდა საქართველოს გარეთ მცხოვრებ ახალგაზრდებს, იყო თბილისში უნივერსიტეტის დაარსების ერთ–ერთი ინიციატორი, იყო მასწავლებელი და უახლოესი მეგობარი პეტრე მელიქიშვილისა.
გარდაიცვალა 1908 წელს კარლსბადში (ახლანდელი კარლოვი-ვარი). ქართველი თერგდალეულებისათვის, როგორც ყველა ქართველისათვის, ეს დიდი მწუხარება იყო. აკაკიმ ლექსით აღნიშნა ვასილ პეტრიაშვილის გარდაცვალება („ჩუმი მოღვაწე, ნამდვილ ქართველი. სიკვდილით ქართველთ გულის მომწყვდელი“).
ცნობილი მეცნიერი და მოღვაწე ოდესაში დროებით დაკრძალეს, შემდეგ თბილისში, ვერის სასაფლაოზე გადმოასვენეს, მოგვიანებით კი ვაკის სასაფლაოზე იქნა დაკრძალული.
ლიტერატურა
ვ. კაკაბაძე, ნ. ციციშვილი, ვ. კოკოჩაშვილი, კ. მოდებაძე, დ. აგლაძე, რ. ნიკოლაძე, ხ. ღლონტი, დ. ჯორჯიკია, ა. სვანაძე., ვასილ პეტრიაშვილი., თბ., 1950.
წულაძე ე., ორი ქიმიკოსი., თბ., 1957;
იმნაძე დ., ვასილ პეტრიაშვილი., თბ., 1944.
რამაზ გახოკიძე, დიდი ქართველი მეცნიერ-მამულიშვილი., თსუ.,საქართველოს ქიმიკოთა ჟურნალი, 2008.8(4).
თეიმურაზ პეტრიაშვილი. საქართველოს ლომონოსოვი. გაზ. საქართველოს რესპუბლიკა.2018. 18 აპრილი. N79.
დაბადებული 4 მარტი
დაბადებული 1842
გარდაცვლილი 8 აგვისტო
გარდაცვლილი 1908
ქართველი ქიმიკოსები
ვ
საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
Bilenke, Kherson Oblast

Bilenke, Kherson Oblast
Bilenke is a village in Skadovsk Raion, Kherson Oblast (province) of Ukraine.
Demographics
Native language as of the Ukrainian Census of 2001:
Ukrainian 93.48%
Russian 6.52%
References
Villages in Skadovsk Raion
Bagrat V of Imereti

Bagrat V of Imereti
Bagrat V (1620–1681), of the Bagrationi dynasty, was a king of Imereti, whose troubled reign in the years of 1660–61, 1663–68, 1669–78, and 1679–81, was marked by extreme instability and feudal anarchy in the kingdom.
Reign
The eldest son of Alexander III of Imereti by his first wife, Bagrat V succeeded on his father's death in 1660. His influential stepmother Darejan made him marry her niece, Ketevan. However, Darejan disrupted the union a year later and offered Bagrat herself as a bride. On the king's refusal, Darejan had him arrested and blinded. The queen dowager then remarried an insignificant aristocrat, Vakhtang Tchutchunashvili, and had him crowned as king. The move drew many nobles into opposition. They enlisted the Ottoman and Mingrelian support and restored Bagrat. Darejan was exiled to Akhaltsikhe, in the Ottoman-held Georgian province.
In 1668, Bagrat was once again dethroned by Darejan's party with the military support of the pasha of Akhaltsikhe. However, both Darejan and her favorite were soon murdered, and Bagrat reclaimed the crown in 1669. The royal court had closely watched these events in Tbilisi, eastern Georgia. King Vakhtang V Shahnawaz of Kartli, whose cooperation with the Persian suzerains allowed him to bring the whole of eastern Georgia under his control, campaigned in Imereti and crowned his son Archil as king of Imereti in 1678. Under pressure from the Ottomans, however, Archil was soon recalled from Kutaisi, and Bagrat was replaced on the throne again in 1679.
Family
Bagrat was married three times. His first wife was Ketevan, daughter of Prince David of Kakheti, whom he divorced in 1661. He married secondly Tatia, daughter of Constantine I, Prince of Mukhrani, and repudiated the union in 1663 to marry her sister, Tamar (died 1683). He had two sons and three daughters:
Alexander IV (died 1695), born of a concubine, was King of Imereti from 1691 to 1695.
Prince Giorgi (1676–1678), born of Bagrat's marriage to Tamar of Mukhrani.
Princess Darejan (died after 1726), who was married successively to Prince Giorgi III Gurieli (died 1684), Prince Paata Abashidze (died 1684), and Papuna II, Duke of Racha (died 1696).
Princess Mariam (died c. 1726), who was married successively to Prince Iese Chikovani (died c. 1703) and Shoshita III, Duke of Racha (died 1729).
Princess Tinatin (1678–1760), who was married to Prince Giorgi Gurieli and then Prince Levan IV Dadiani (died 1691). She became a nun under the name of Nino in 1704 and followed the suite of Vakhtang VI of Kartli in the Russian Empire in 1724.
References
Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
David Marshall Lang, The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832. New York: Columbia University Press, 1957.
1620 births
1681 deaths
Bagrationi dynasty of the Kingdom of Imereti
Kings of Imereti
17th-century people from Georgia (country)
Eastern Orthodox monarchs
Blind royalty and nobility
მოსკოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მოსკოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მოსკოვი შეიძლება აღნიშნავდეს:
მოსკოვი - რუსეთის დედაქალაქი
მოსკოვი - მდინარე რუსეთში.
მოსკოვი - ოლქი რუსეთში.
სამეცნიერო-პოპულარული კინო

სამეცნიერო-პოპულარული კინო, სამეცნიერო კინოს ერთ-ერთი სახეობა. მოიცავს სხვადასხვა ტიპისა და ჟანრის ფილმებს, გამიზნულია მაყურებელთა ფართო წრეებისათვის. მოიცავს სხვადასხვა ტიპისა და ჟანრის ფილმებს, გამიზნულია მაყურებელთა ფართო წრეებისათვის. სამეცნიერო-პოპულარული კინო საყოველთაო მისაწვდომი ფორმით გადმოსცემს საბუნებისმეტყველო და ჰუმანიტარულ მეცნიერების საფუძვლებს, გვაცნობს მათ ისტორიას, პროპაგანდას უწევს მეცნიერებისა და ტექნიკის მიღწევეს.
საქართველო
საქართველოში სამეცნიერო-პოპულარული კინოს ფუძემდებელია ცნობილი საზოგადო მოღვაწე პ. თუმანიშვილი, რომელმაც 1918 წელს თავის „კინოპროგრამაში“ ჩამოაყალიბა კინოს ამ სახის არსი და დასახა მისი განვითარების გზები. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ახალჩამოყალიბებული „სახკინმრეწვის“ თაოსნობით შეიქმნა სამეცნიერო-პოპულარული ე. წ. კულტურფილმები. მათი თემატიკა შეეხებოდა სოფლის მეურნეობას, მედიცინასა და გეოგრაფიას:„სვანეთი“ (რეჟისორი ვ. კერესელიძე, 1926), „მეაბრეშუმეობა“ (1929), „მეცხოველეობა“ (ორივეს რეჟისორი გ. გომართელი, 1929), „ზოომინიმუმი“ (რეჟისორი ვ. შველიძე, 1931), „საქართველოს ფლორა“ (რეჟისორი შ. ხუსკივაძე, 1932), „მალარია“ (რეჟისორი ლ. პუში, 1932).
საქართველოში ინტენსიური მუშაობა გაიშალა სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდიის ჩამოყალიბების შემდეგ. შეიქმნა ფილმები „ერთი ცდის ისტორია“ (1959, რეჟისორები დიმიტრი აბაშიძე, ნ. ჟუჟუნაძე), „დარტყმა ღრუბლებზე“ (1962, რეჟისორი დიმიტრი აბაშიძე), „უხილავ სხივთა დამჭერნი“ (1969, რჟისორი გ. ჟვანია) და სხვა მრავალი ფილმი მიეძღვნა კულტურის ძეგლებს („სვეტიცხოველი“, 1960, „საქართველოს ჭედური ხელოვნება“, 1960, ორივეს რეჟისორი ო. ჭიაურელი; „ქართული ტიხრული მინანქარი“, 1964, რეჟისორი თ. ნოზაძე და სხვა). შეიქმნა ფილმპორტრეტები („აკადემიკოსი მუსხელიშვილი“, 1968, რეჟისორი შ. შონია; „უჩა ჯაფარიძე“, 1969, რეჟისორი რ. ჭიაურელი). წარმატება მოიპოვეს ფილმებმა: „საპოვნელა“ (1959, რეჟისორი ო. იოსელიანი), „აბრეშუმი“ (1973, რეჟისორი გ. ჟვანია) და სხვა.
საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდიის მიერ გამოშვებული მრავალი ფილმი დაჯილდოებულია საკავშირო და საერთაშორისო ფესტივალების ჯილდოებით.
ლიტერატურა
ჟვანია გ., რუსიშვილი ნ., კოპაძე გ., ჩაგუნავა შ.'', ქართული კინოსურათების ფილმოგრაფია, თბ., 1971;
სამეცნიერო-პოპულარული კინოები
List of rivers of North Macedonia

List of rivers of North Macedonia
This is a list of rivers of North Macedonia.
By drainage basin
This list is arranged by drainage basin, with respective tributaries indented under each larger stream's name.
Aegean Sea
Vardar
Treska
Golema Reka
Lepenac
Nerodimka
Kadina River
Pčinja
Kriva Reka
Kumanovska Reka
Topolka
Babuna
Crnička Reka
Bregalnica
Zrnovska Reka
Lakavica
Otinja
Crna Reka
Šemnica
Dragor
Raec
Bošava
Dosznica
Stragarnica
Anska Reka
Konska Reka
Pena
Struma (in Bulgaria)
Lebnica
Strumica
Stara Reka
Adriatic Sea
Drim (in Albania)
Black Drin
Sateska
Golema Reka
Radika
Derven
Ribnička
Dlaboka
Black Sea
Danube (in Serbia)
Južna Morava (in Serbia)
Binačka Morava
Drainage basins in North Macedonia
North Macedonia
Rivers
Dos de Mayo Province

Dos de Mayo Province
The Dos de Mayo Province (literally May 2) is one of eleven provinces of the Huánuco Region in Peru. The capital of this province is the city of La Unión.
Boundaries
North: Huamalíes Province
East: Leoncio Prado Province
South: Huánuco Province, Yarowilca Province and Lauricocha Province
West: Ancash Region
Geography
Some of the highest mountains of the province are listed below:
Political division
The province is divided into nine districts, which are:
Chuquis
La Unión
Marías
Pachas
Quivilla
Ripán
Shunqui
Sillapata
Yanas
Ethnic groups
The province is inhabited by indigenous citizens of Quechua descent. Spanish, however, is the language which the majority of the population (59.82%) learnt to speak in childhood, 39.87% of the residents started speaking using the Quechua language (2007 Peru Census).
See also
Qiwllaqucha
Huánuco Pampa
References
Provinces of the Huánuco Region
სკუოდასის რაიონი

სკუოდასის რაიონი — რაიონი ლიეტუვაში, კლაიპედის მაზრაში.
დასახლებული პუნქტები
1 ქალაქი – სკუოდასი;
4 დაბა – ბარსტიჩიაი, ილაკიაი, ლენკიმაი და მოსედისი;
171 სოფელი.
მოსახლეობის რაოდენობა (2001):
სკუოდასი – 7 896
მოსედისი – 1 379
ილაკიაი – 1 165
ლენკიმაი – 779
ბარსტიჩიაი – 659
დაუკშიაი – 601
ნოტენაი– 482
შაუკლიაი – 467
შატესი – 457
მაჟეიი-რუშუპიაი – 451
ლიეტუვის რაიონები
.nz

.nz — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) ახალი ზელანდიისთვის.
რესურსები ინტერნეტში
nz
კომუნიკაციები ახალ ზელანდიაში
sv:Toppdomän#N
ბეტსი დევოსი

ბეტსი დევოსი (დ. 8 იანვარი, 1958, ჰოლანდი, მიჩიგანი, აშშ) — ამერიკელი კონსერვატორი აქტივისტი, ქველმოქმედი, აშშ-ის განათლების მე-11 სახელმწიფო მდივანი 2017 წლის 7 თებერვლიდან 2021 წლის 8 იანვრამდე.
ბეტსი დევოსი იყო ამერიკის ბავშვთა ფედერაციის ხელმძღვანელი. იგი კონსერვატორი აქტივისტი და მილიარდერი ქველმოქმედია, რომელმაც მთელი ქვეყნის მასშტაბით კერძო სკოლების ვაუჩერების სისტემა იძულებით გაატარა კერძო სკოლები დაბალი სოციალური ფენის წარმომადგენლებისთვისაც ხელმისაწვდომი გახდა. დონალდ ტრამპის კაბინეტში 2017 წლის 7 თებერვლიდან იკავებს განათლების მე-11 სახელმწიფო მდივნის პოზიციას.
რესურსები ინტერნეტში
ბეტსი დევოსის ბიოგრაფია
სქოლიო
ამერიკელი პოლიტიკოსები
ამერიკელი ბიზნესმენები
აშშ-ის განათლების მდივნები
ამერიკელი მილიარდერები
დაბადებული 8 იანვარი
დაბადებული 1958
ხურთისის კოშკი

ხურთისის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ ხურთისის განაპირას, მთის ფერდობზე, პატარა კლდოვან გამონაშვერზე. თარიღდება XVI საუკუნით.
კოშკი ზურგიანია და ხევის სათავდაცო სასიგნალო სისტემაში ერთ-ერთი მთავარი ადგილი უჭირავს. ნაგებია ერთმანეთთან მჭიდროდ მორგებული მოზრდილი ნატეხი ქვით. ქვებს შორის არეები ამოვსებულია ბათქაშის სქელი ფენით, ამის გამო კედლები გლუვია და მოთეთრო-მოყვითალო ფერის. კოშკი ნაწილობრივ კლდის მასივზეა აგებული. სამხრეთით და აღმოსავლეთით ცოკოლოზე დგას, ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე კი გამაგრებულია ქვის წყობით. შემორჩენილია ხუთი სართული. კოშკის ქვედა ნაწილი ამოვსებულია. შესასვლელი პირველ სართულზეა - აღმოსავლეთიდან, ხუთიოდე მეტრის სიმაღლეზე. კარი თაღოვანი ყოფილა. კარის წინ ქვის გრძელი შვერილია. პირველი სართულის სამხრეთის მხარეს ორი სარკმელია, დასავლეთით - ერთი სათოფური. სათოფურის მარჯვნივ წირთხლზე ირემია გამოსახული, ჩრდილოეთ კედელზე - მხედარი. გამოსახულებები სქემატურია. შესრულებულია სამშენებლო დუღაბით და კოშკის თანადროულია. მეორე და მესამე სართულებზე თითო სარკმელია და ორ-ორი სათოფური. მეოთხე სართულზე, აღმოსავლეთ კედელში, სწორკუთხა კარია, რომელიც ხის აივანზე გადიოდა. ამ სართულზე სამი სათოფურია გაჭრილი. მეხუთე სართულის აღმოსავლეთ, ჩრდიოლოეთით და სამხრეთის მხარეს ფართო გადაუხურავი ღიობებია, რომლებიც გადიოდა ქვის კონსულებზე დაყრდნობილ აივანზე. დასავლეთით კედლებში დატანებულია ასეთივე აივანზე გასასვლელი ვიწრო სწორკუთხა კარი.
ლიტერატურა
ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის კოშკები
Cantilena

Cantilena
A (Italian for "lullaby" and Latin for "old, familiar song") is a vocal melody or instrumental passage in a smooth, lyrical style.
References
Classical music styles
ფშატისებრნი

ფშატისებრნი — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. მარადმწვანე და ფოთოლმცვივანი ხეები და ბუჩქებია. მორიგეობით ან მოპირისპირედ განლაგებული მარტივი ფოთლები აქვთ. ყვავილები ორსქესიანი ან ერთსქესიანია. მარტოული ან ფარისებრ ყვავილებად შეკრებილი. ნაყოფი კურკიანაა, ხორცოვანი, იჭმება.
ოჯახი შეიცავს 3 გვარის 58-მდე სახეობას, გავრცელებულია ევროპაში, აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში ბუნებრივად იზრდება ამ ოჯახის 2 გვარი — ფშატი და ქაცვი, რომელთა ნაყოფი მდიდარია ვიტამინებით.
ლიტერატურა
ხულოს პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრი

ხულოს პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრი — საქართველოს ერთ-ერთი დრამატული თეატრი. მდებარეობს აჭარაში, ხულოს მუნიციპალიტეტის დაბა ხულოში, რუსთაველის ქ.11-ში.
თეატრის ისტორია
ხულოში თეატრის დაარსება ცნობილი ქართველი რეჟისორის სიკო დოლიძის სახელს უკავშირდება XX-საუკუნის ათიან წლებში ხულოს რაიონში სიკო დოლიძის თაოსნობით პირველი თეატრალური წარმოდგენები დაიდგა, ხოლო თეატრისათვის შენობის აგება 1931 წელს დაიწყო. 1937 წელს რეჟისორ მიხეილ ქორელის სპექტაკლით „ანზორი“ (ს. შანშიაშვილი) გაიხსნა ხულოს სახელმწიფო დრამატული თეატრი. ამ დადგმას მოჰყვა მომდევნო წლებში სხვა ქართველი კლასიკოსი დრამატურგების ნაწარმოებები: „ყვარყვარე თუთაბერი“, „სამშობლო“, „დარისპანის გასაჭირი“ და სხვები.
1952 წელს თეატრი დაიხურა და სამოციანი წლების ბოლოდან თეატრმა სახალხო თეატრის სტატუსით დაიწყო ფუნქციონირება. სწორედ ეს პერიოდი იყო მნიშვნელოვანი, რადგან აქ დადგმულ სპექტაკლებს და მოღვაწე რეჟისორებს მნიშვნელოვანი წვლილი აქვთ შეტანილი ქართულ თეატრალურ ხელოვნებაში. ამ პერიოდში ხულოს თეატრში მოღვაწეობდნენ ზორბეგ ღლონტი, იუსუფ ზოიძე, ლილი თურნავა, ედნარ შამილაძე, სპარტაკ ბაღაშვილი და სხვები. თეატრი ძირითადად ქართულ დრამატურგიაზე იყო ორიენტირებული.
1992 წელს თეატრს კვლავ მიენიჭა სახელმწიფო დრამატული თეატრის სტატუსი. მსგავსად 60-იანი წლებისა ძირითადი ორიენტირი ისევ ქართული დრამატურგია იყო. 2003 წელს ხულოს თეატრს შეემატა პროფესიული ჯგუფი, რომელიც სპეციალურად ამ თეატრისათვის იყო მომზადებული. ამან ბევრად შეუწყო ხელი თეატრის მხატვრულ შემოქმედებითი პოტენციალის ზრდას. თეატრი აქტიურად ჩაება თეატრალურ ცხოვრებაში, ამაღლდა სპექტაკლების მხატვრული მხარე, თეატრმა აქტიურად დაიწყო ფესტივალებში და კონკურსებში მონაწილეობა, ასევე საგასტროლო ტურნეების მოწყობა ქვეყნის სხვადასხვა ქალაქებში. თეატრის ხელმძღვანელობამ გააზრებულად დაიწყო ურთიერთობები საქართველოში წარმატებულად მოღვაწე სხვადასხვა რეჟისორებთან, რომელთა დადგმულმა სპექტაკლებმა მტკიცედ დაუმკვიდრა ადგილი თეატრს ქართულ თეატრალურ ხელოვნებაში. სწორედ ასეთმა აქტივობებმა გამოიწვია თეატრალების დიდი ინტერესი ხულოს პროფესიული დრამატული თეატრის მიმართ.
თეატრის ძირითადი მიმართულება შემოქმედებითად თანამედროვე დრამატურგიაა.
2016 წელს თეატრმა გასტროლები გამართა საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში, ასევე ტრადიციულად მონაწილეობას ღებულობს ქვეყნის შიგნით გამართულ თეატრალურ ფესტივალებსა და კონკურსებში.
რესურსები ინტერნეტში
სსიპ ხულოს პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრი
საქართველოს თეატრები
ხულოს მუნიციპალიტეტი
კურიანოვსკაია (ხაროვსკის რაიონი)

კურიანოვსკაია (ხაროვსკის რაიონი)
კურიანოვსკაია — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის რაზინსკოეს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება რაზინსკის სოფსაბჭოს. მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 14 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 40 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 5 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: ობროჩნაია, გოროხოვკა, ტარასოვსკაია.
იხილეთ აგრეთვე
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
http://vologda-oblast.ru/ru/government/municipalities/atu/index.php?okato_15=19+252+828+019 — ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ტაძავა

ტაძავა — გაუდინარი კალდერული ტბა იაპონიაში. ადმინისტრაციულად მდებარეობს აკიტის პრეფექტურაში, ქალაქ სემბოკუს ტერიტორიაზე. განლაგებულია ზღვის დონიდან 290 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 25,9 კმ², წყლის მოცულობა 7,2 კმ³. წარმოადგენს იაპონიის უღრმეს ტბას. მაქსიმალური სიღრმეა 423,4 მ. ტბის წყალი საკმაოდ გამჭვირვალეა, ზოგჯერ ეს მაჩვენებელი 30 მ აღწევს. დიდი სიღრმეების გამო ტაძავა არასდროს არ იყინება. ტბა და მისი მიდამოები დასვენების პოპულარული ადგილია. სიახლოვეს არის რამდენიმე სამთო-სათხილამურო კურორტი. მდიდარია თევზით, მოიპოვება Oncorhynchus kawamurae, Salvelinus leucomaenis, Oncorhynchus nerka და სხვა.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიოს უღრმესი ტბების სია
სქოლიო
იაპონიის ტბები
მანუელ გოდედი

მანუელ გოდედი (დ. 15 ოქტომბერი, 1882, სან ხუანი — გ. 12 აგვისტო, 1936, ბარსელონა) — ესპანელი გენერალი და მეამბოხე. ნაციონალისტთა ერთ-ერთი ხელმძღვანელი ესპანეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში (1936-1939). დაპატიმრებულ და დახვრეტილ იქნა რესპუბლიკური მთავრობის მიერ, 1936 წლის 12 აგვისტოს.
რესურსები ინტერნეტში
1936: Manuel Goded Llopis. executedtoday.com
სქოლიო
ესპანელი პოლიტიკოსები
ესპანელი გენერლები
დაბადებული 15 ოქტომბერი
დაბადებული 1882
გარდაცვლილი 12 აგვისტო
გარდაცვლილი 1936
სირხავენდი

სირხავენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკაში, აღდამის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
აღდამის რაიონის სოფლები