PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Lake Biel

Lake Biel
Lake Biel or Lake Bienne is a lake in western Switzerland. Together with Lake Morat and Lake Neuchâtel, it is one of the three large lakes in the Jura region of Switzerland. It lies on the language boundary between German and French speaking areas.
Geography
The lake is 15 km long and up to 4.1 km wide. Its surface area is 39.3 km², the maximum depth 74 m. The lake is located at 429 metres above sea level.
Lake Biel/Bienne has a catchment area of about 8,305 km². Water remains in the lake for an average of 58 days. The rivers Aare and Zihl/Thielle flowing from Lake Neuchâtel, the Twannbach draining water down from the surplombing first Jura mountain range and the Suze draining water down from the Vallon de St. Imier, are the main tributaries. The Aare was redirected into the lake in 1878, in order to prevent the flooding of the nearby area called "Seeland", and drains the water out of the lake down to Büren through a simultaneously man-made channel. The level of all three lakes is being controlled by a dam built across the channel, in Port.
The largest settlement along the shores of Lake Biel are the bilingual city of Biel/Bienne and its sister city Nidau, both located on the northern end. The St. Peter's Island attracts tourists. The island is located near Erlach/Cerlier. Jean-Jacques Rousseau once spent a few months on the island.
One of the main business in the area is the watch and affiliated microtechnic industries. World famous watch brands have their sites and headquarters in the area, including the Swatch Group and Rolex movements manufacture.
The lake's surface is the lowest point of the canton of Neuchâtel.
Towns and villages by the lake
As the lake is located on the border of the French and German language regions, most places have names in both languages, though not all versions are still in use.
Alfermée
Bipschal - Bévesier
Erlach - Cerlier
Gaicht - Jugy
Gerolfingen
Hagneck
Im Rusel
Ipsach
Le Landeron (canton of Neuchâtel) - Landern
Ligerz - Gléresse
Lüscherz - Locras
Mörigen - Morenges
Neuenstadt - La Neuveville
Nidau
Sankt-Petersinsel
Schafis - Chavanne
Schernelz - Cernaux
Sutz-Lattrigen
Täuffelen - Choufaille
Tüscherz - Daucher
Twann - Douanne
Vinelz - Fénil
Vingelz - Vigneules
Wingreis - Vingras
External links
Waterlevels of Lake Bienne at Ligerz
Tourism Biel/Bienne Seeland
Biel
Biel
Biel
LBiel
Bern–Neuchâtel border
Schoolyard Ghosts

Schoolyard Ghosts — ბრიტანული არტ-როკ ჯგუფ No-Man მეექვსე სტუდიური ალბომი. ჩაიწერა ბრიტანეთში, საფრანგეთში, შვედეთსა და აშშ-ში და გამოიცა 2008 წლის 12 მაისს. მის ჩაწერაში მონაწილეობდნენ ბრიუს კეფენი (American Music Club, Red House Painters), დრამერები პეტ მასტელოტო (King Crimson) და გევინ ჰარისონი (Porcupine Tree, King Crimson), საქსოფონისტი/ფლეიტისტი თეო ტრეივისი და ლონდონის სესიური ორკესტრი დეივ სტიუარტის არანჟირებით (Hatfield and the North, Egg, Stewart and Gaskin).
სიმღერების სია
დამატებითი მასალა
დამატებითი 20 წუთიანი დისკი:
2014 წლის გამოცემის დამატებითი დისკი
რესურსები ინტერნეტში
No-Man-ის ოფიციალური საიტი.
Schoolyard Ghosts - მიკროსაიტი - Kscope/Snapper Music.
სქოლიო
No-Man-ის ალბომები
2008 წლის ალბომები
Kscope-ის ალბომები
ლე სპექტატორ მილიტერი

ლე სპექტატორ მილიტერი
„ლე სპექტატორ მილიტერ“ იყო ფრანგული სპეციალური სამხედრო ჟურნალი (ჟურნალის სრული სახელწოდება ფრანგულად იყო Le Spectateur militaire - Recueil de science, d’art et d’histoire militaires, რაც ქართულად შეიძლება ითარგმნოს როგორც სამხედრო დამკვირვებელი - სამხედრო მეცნიერების, ხელოვნებისა და ისტორია).
ეს ჟურნალი იყო XIX საუკუნის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი გამოცემათაგანი, რომელიც გამოდიოდა 1826-დან 1914 წლამდე.
„ლე სპექტატორ მილიტერი“ ნაპოლეონის მიერ წარმოებული „რევოლუციური ომების“ (იგივე „კოალიციური ომები“) დამთავრებისთანავე (1792-1815). იმ დროისთვის ფრანგულ საზოგადოებაში გაჩნდა მოთხოვნილება ახალი სადისკუსიო პლატფორმის შესაქმნელად, გაჩნდა საჭიროება ახლო წარსულში მიღებული გამოცდილების გადამუშავებისა და ქვეყნის მომავალთან დაკავშირებულ განსხვავებულ აზრთა წარმოდგენისა და ურთიერთგაზიარებისა.
მანამდე გამომავალი თითქმის ყველა სამხედრო ჟურნალის გამოცემა შეჩერდა ნაპოლეონის წარმოებული ომების გამო. მსგავს სამხედრო გამოცემათა შეჩერების ერთ-ერთი მიზეზი ისიც იყო, რომ ჟურნალებისთვის მომუშავე ოფიცრები საბრძოლო ლაშქრობებში იყვნენ გაწვეული.
პრუსიაში არსებობდა 1816-დან გამომავალი „მილიტერ-ვოხენბლატი“, ხოლო ავსტრია-უნგრეთში „ესტერრაიხიშე მილიტერიშე ცაიტშრიფტი“, რომელიც 1808 წლიდან გამოდიოდა. სამხედრო ჟურნალ ლე სპექტატორ მილიტერის გამოცემის განახლებით საფრანგეთში შეივსო ეს ომით გამოწვეული ხარვეზი.
დაარსებიდან სულ მალე ეს გამოცემა იქცა ევროპის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან სამხედრო ჟურნალად. ამის მიზეზი იყო არა მარტო ის ფაქტი, რომ ფრანგულ ენას იმხანად დღევანდელთან შედარებით კიდევ უფრო მყარი საერთაშორისო პოზიციები ჰქონდა, არამედ ისიც, რომ გამოქვეყნებული მასალების სერიოზულობის თვალსაზრისით იგი ყველაზე საყურადღებო პერიოდიკას წარმოადგენდა. სამხედრო მეცნიერების, ხელოვნებისა და ისტორიისადმი მიძღვნილი ჟურნალი პერიოდულად აქვეყნებდა სახელგანთქმული ფრანგი გენერლების მოსაზრებებს, რეცენზიებსა და ცნობებს იმ დროისთვის აქტუალურ სამხედრო მოვლენების შესახებ. ევროპის სამხედრო ჟურნალები ხშირად თარგმნიდნენ სხვადასხვა ენებზე „ლე სპექტატორ მილიტერში“ გამოქვეყნებულ მასალებს. ერთ-ერთ ასეთ გამოცემას მიეკუთვნებოდა მაგალითად ამ დროისთვის არანაკლებად ცნობილი სამხედრო ჟურნალი „ალგემაინე მილიტერცაიტუნგი“.
„ლე სპექტატორ მილიტერის“ რედაქცია მდებარეობდა პარიზში, მაგრამ ჟურნალი სხვა ისეთ ქალაქებშიც გამოიცემოდა, როგორიცაა სტრასბურგი, მადრიდი, ტურინი, ნეაპოლი, ჰააგა, ლაიფციგი და სანქტ-პეტერბურგი.
ყოველი თვის 15 რიცხვში ჟურნალის პარალელურად კრებულებად გამოსცემდნენ ყოველი ბოლო სამი გამოცემის თავმოყრილ მასალებს. საერთოდ ჟურნალი სერიებად გამოდიოდა. პირველი სერია მოიცავდა 1826-1850 წწ., მეორე სერია — 1851-დან 1865 წწ., მესამე — 1865-1878 წწ., მეოთხე სერია — 1878-1890 წწ., ხოლო მეხუთე სერია კი 1890-1914 წლებს მოიცავდა .
პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ჟურნალ ფრანგულმა „სამხედრო დამკვირვებელმა“ დაასრულა თავისი მოღვაწეობა.
საფრანგეთის ჟურნალები
ფრანგულენოვანი ჟურნალები
სამხედრო ჟურნალები
ჩაიკინო (ბაშკირეთი)

ჩაიკინო (ბაშკირეთი)
ჩაიკინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში.
რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია შაფრანოვო, რომელიც ასევე დაშორებულია 4 კმ-ით.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
ალშეევის რაიონის სოფლები
ბიატლონის მსოფლიო თასი 2012-13 – მე-4 ეტაპი

ბიატლონის მსოფლიო თასი 2012-13 – მე-4 ეტაპი — გაიმართა გერმანიის ქალაქ ობერჰოფში 2013 წლის 3 იანვრიდან - 6 იანვრამდე.
ღონისძიების განრიგი
მედალოსნები
კაცები
ქალები
ბიატლონის მსოფლიო თასი – მე-4 ეტაპი, 2012–13
– მე-4 ეტაპი
შამან-ქვა

შამან-ქვა — კლდე ბაიკალის ტბაში, მდინარე ანგარის სათავესთან. წარმოადგენს ბაიკალისპირეთის ეროვნული პარკის ბუნების ძეგლს. ირკუტსკის ჰიდროელექტროსადგურის აშენების შემდეგ მდინარე ანგარის წყლის დონემ მოიმატა და ამჟამად კარგი ამინდის პირობებში მოჩანს კლდის მხოლოდ 1-1,5 მ მონაკვეთი. ბაიკალის სიმბოლოა. შამან-ქვის სიგანე 863 მ აღწევს. ზამთარში გვხვდება ფრინველთა დიდი რაოდენობა. შამან-ქვა არ უნდა აგვერიოს შამანკის კლდესთან, რომელიც კუნძულ ოლხონზე მდებარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
შამან-ქვა baikaler.ru
სქოლიო
ბაიკალი
პიუ-XII

პიუ-XII — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მარანიანის შტატში; მიეკუთვნება მარანიანის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მედიუ-მეარინის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 016 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40.39 კმ²-ზე. ფართობი 545 140 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მარანიანი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Scheda del comune dall'IBGE - Censimento 2010
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მარანიანის შტატის მუნიციპალიტეტები
ძიანსი

ძიანსი (ფინინი Jiāngxī) — პროვინცია სამხრეთ-დასავლეთ ჩინეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქია — ნანჩანი. მოსახლეობა — 44,567,475 ადამიანი (მე-13 ადგილი პროვინციებს შორის, 2010 წლის მონაცემებით.)
გეოგრაფია
იუნანის პროვინციის ფართობი შეადგენს 166 900კმ².
პროვინციაში მდებარეობს შემდეგი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები: სანციანშანის ეროვნული პარკი, ლუშანის ეროვნული პარკი, უიშანი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ძიანსის პროვინცია ადმინისტრაციულად იყოფა 11 მუნიციპალიტეტად:
იხილეთ აგრეთვე
ჩინეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ჩინეთის პროვინციები
ჯუზეპე რიცი

ჯუზეპე რიცი (დ. 20 იანვარი 1886 — გ. 20 ივნისი 1960) — იტალიელი ფეხბურთელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე.
რესურსები ინტერნეტში
ფეხბურთელის პროფილი magliarossonera.it-ზე
იტალიელი ფეხბურთელები
დაბადებული 20 იანვარი
დაბადებული 1886
გარდაცვლილი 20 ივნისი
გარდაცვლილი 1960
მონოგატარი

მონოგატარი (物語) — ჰეიანის ეპოქის (IX-XII საუკუნეების) იაპონური საკარო-არისტოკრატიული ლიტერატურის სხვადასხვა ჟანრის თხრობით ნაწარმოებთა კრებული; სიტყვასიტყვით — „მოთხრობა საგანთა შესახებ“. მონოგატარის პირველი ნუმუშია „ტაკეტორი-მონოგატარი“ (IX საუკუნე). ზოგჯერ მონოგატარში შერწყმულია ლექსი და პროზა („ისე-მონოგატარი“). დროთა ვითარებაში მონოგატარის თემად იქცა რეალური ცხოვრება („გენძი მონოგატარი“), ისტორიული მოვლენები („ეიგა მონოგატარი“, „ოკაგამი“, XII საუკუნე).
ხშირად, ფართო გაგებით, IX-X საუკუნეების პროზას მონოგატარს უწოდებენ.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
მონოგატარი – ენციკლოპედია ბრიტანიკა
მონოგატარი
იაპონური კულტურა
იაპონური ლიტერატურა
იაპონური სიტყვები და ფრაზები
ბელავისტა

ბელავისტა — მწვერვალი ბერნინის ალპებში, შვეიცარია-იტალიის საზღვარზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3 922 მეტრს აღწევს.
პირველი ასვლა მთაზე 1868 წლის 10 სექტემბერს განხორციელდა.
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
ალპები
შვეიცარიის მთები
იტალიის მთები
აღმოსავლეთ ალბის რაიონი

აღმოსავლეთ ალბის რაიონი — რაიონი გერმანიაში. რაიონის ცენტრი — ქალაქი აალენი. რაიონი შედის ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში. ექვემდებარება შტუტგარტის ადმინისტრაციულ ოლქს. იკავებს 1.511,57 კვ. კმ. ფართობს. მოსახლეობა შეადგენს 316 159 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 209 ადამიანი/კვ.კმ-ზე. რაიონის ოფიციალური კოდი — 08 1 36.
რესურსები ინტერნეტში
www.ostalbkreis.de ოფიციალური საიტი
ბადენ-ვიურტემბერგის რაიონები
იეჰუდა (მრავალმნიშვნელოვანი)

იეჰუდა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ტერმინით იეჰუდა შეიძლება აღნიშნული იყოს:
იეჰუდა ჰამაქაბი — ებრაელი გმირი ხაშმონაიმის ოჯახიდან ძვ. წ. I საუკუნე
ორ-იეჰუდა — ქალაქი ისრაელში
იუდა ისკარიოტელი
მატე იეჰუდა — ადგილობრივი საკრებულოები ისრაელში
იეჰუდა ჰალევი — ებრაელი პოეტი
იხილეთ აგრეთვე
იუდეა (მრავალმნიშვნელოვანი)
Ministry of Energy of Georgia

Ministry of Energy of Georgia
The Ministry of Energy of Georgia (sakartvelos energetikis saministro) was a governmental agency within the Cabinet of Georgia in charge of regulating the activities in the energy sector of Georgia from 1991 to 2017.
Structure
The ministry is headed by minister appointed by the President of Georgia. Five deputy ministers report directly to the minister. Main functions of the ministry are increasing capabilities for maximum exploitation of the available energy resources in the country and diversification of energy supply imported from other countries; improving and modernizing electricity supply by enhancing the hydropower capacity of Georgia; renovation of existing and construction of new power stations and natural gas transportation infrastructure; development of alternative energy sources; improvements of infrastructure for making the country a reliable transit point for regional energy projects, etc.
Due to improvements in recent years, Georgia has become a major exporter of electricity in the region, exporting 1.3 billion KWh in 2010. Hydropower stations of Georgia produce 80-85% of the electricity utilized within the country, the remaining 15-20% is produced by thermal power stations. According to the authorities, so far Georgia has been exploiting only 18% of its hydro resource potential.
Ministers after 2004
Nika Gilauri, February 2004–September 2007
Alexander Khetaguri, September 2007–August 2012
Vakhtang Balavadze, August 2012–October 2012
Kakha Kaladze, October 2012–July 2017
Elia Eloshvili, July 2017–December 2017
See also
Cabinet of Georgia
Economy of Georgia
References
Energy
Georgia
Ministries disestablished in 2017
2017 disestablishments in Georgia (country)
Ministries established in 1991
ნუბიის უდაბნო

ნუბიის უდაბნო (არაბ.صحراء النوبة‎) მდებარეობს აფრიკაში, ჩრდილო-აღმოსავლეთ სუდანში, მდინარე ნილოსსა და წითელ ზღვას შორის. წარმოადგენს საჰარის უდაბნოს აღმოსავლეთ რეგიონს. გადაჭიმულია 400,000 კმ²-ზე. რეგიონი მშრალია; აქ, ფაქტობრივად, წვიმა არასოდეს მოდის, არ არსებობს ოაზისები. ამ ტერიტორიის ტრადიციული მაცხოვრებლები არიან ნუბიელები.
ნუბიის უდაბნოს ტერიტორიაზე, სამხრეთ ეგვიპტეში, აღმოჩენილია დღემდე ცნობილი უძველესი არქეოასტრონომიული მეგალითი.
უდაბნოს სიახლოვეს მდებარეობს ქალაქი აბიდია (სუდანის ტერიტორია).
რესურსები ინტერნეტში
ნუბიის უდაბნო, ბრიტანიკა
საჰარა
სუდანის უდაბნოები
470-იანები

470-იანები
პოლიტიკა
ეკონომიკა
კულტურა
Opel

Opel
Adam Opel GmbH (ცნობილი, როგორც Opel - ოპელი) — გერმანული ავტომარკა, რომელიც 1929 წლიდან, სააქციო საზოგადოებად ჩამოყალიბების შემდეგ ამერიკულ სავტომობილო კონცერნ General Motors-ს ეკუთვნის. კომპანია დაარსდა 1863 წლის 21 იანვარს და დაიწყეს ავტომობილების გამოშვება 1899 წელს. ოპელი არის GM ევროპის ნაწილი და GM-ის უდიდესი კომპანია ევროპაში.
მისი შტაბ-ბინა და მთავარი ქარხანა მდებარეობს რიუსელსჰაიმში. ამას გარდა მას ქარხნები აქვს ბოხუმში, კაიზერსლაუტერნში და აიზენახში. გერმანიის გარდა ოპელი თავის პროდუქციას ევროპაში GM-ის შვილობილი კომპანიების ექვს ქარხანაში უშვებს.
ისტორია
გალერეა
1931-70 წწ. მოდელები
ოპელ კადეტი/ასტრა
რესურსები ინტერნეტში
Opel.com – ოპელის კორპორაციის საიტი
GMworkersblog (ინგლ./სხვა ენები.)
ოპელი – Open Directory Project-ზე
ოპელის ტექნოლოგიების ლექსიკონი
Opel.de ოპელ გერმანია
Opel ოპელის მანქანები
Opel.mobi ოპელ მობილი
ასტრაფორუმი რუმინეთი - ოპელ ასტრა ფორუმი/ფანების საიტი
ოპელის ფორუმი - ოპელის მანქანების სერვისი შენთვის/ფანების საიტი
Opel crash
გერმანიის კომპანიები
ავტომწარმოებელი კომპანიები
კეჭნაობა

კეჭნაობა, კეჭნაობა (ხევსურული ფარიკაობა), იგივე „შუღლი“, იგივე „ჭრა“. ხევსურეთში გავრცელებული ფარიკაობა ხმლებითა და პატარა ფარებით. ფარიკაობისას გამოიყენებდნენ თითებზე წამოსაცმელ საბრძოლო რგოლებსაც, რომლებსაც „სათითენს“ ეძახდნენ. ორთაბრძოლის ხერხებს ბავშვებს 5-6 წლის ასაკიდან ასწავლიდნენ. რომაელი ისტორიკოსის დიონ კასიუსის (ძვ. წ. II საუკუნე) ცნობით, საქართველოში ყოფნისას პომპეუსი გასცნობია ფშავ-ხევსურულ ფარიკაობას, „თუ ვითარ ხმარობდნენ იფინი საჭურველთა საომართა და ჰყვეს მათ ვარჯიში ხმლითა და ვითარს სახითა ჯერ არს ბრძოლასა და შინა ხმარება ხმლისა და ფარისა“. მემატიანე ასევე აღნიშნავს, რომ მოფარიკავე ფშავ-ხევსურები იბერთა მეფის პირად მცველთა რიგებში შედიოდნენ.
კეჭნაობის მიზეზი უფრო ხშირად ძველი წყენა, ანუ „ჯავრი“ იყო. ერთმანეთს ებრძოდნენ შელახული თავმოყვარეობის აღსადგენად, ხალხის, ძირითადად ქალების წინაშე საკუთარი ვაჟკაცობის გამოსავლენად. მოშუღლარები ცდილობდნენ მეტოქე დაეჭრათ თავის არეში — შუბლის სამი ნაოჭის ზემოთ, ამასთან ისე მსუბუქად გაეკაწრათ, რომ ერთი წვეთის მეტი სისხლის არ გამოედინათ. გამარჯვებულად ითვლებოდა ის, ვინც მოწინააღმდეგეს მეტ ამგვარ ჭრილობას მიაყენებდა. შუბლის ნაოჭების ქვემოთ გაკაწვრის ან მძიმედ დაჭრისთვის დაზარალებულს, „სათითენით“ იქნებოდა ის დაჭრილი თუ ხმლით, „რჯულის კანონის“ თანახმად ასანაზღაურებელი ანუ „დრამა“ უნდა მიეღო. რაოდენობას განსაზღვრავდნენ შუაკაცები და „აქიმი“, ანუ დასტაქარი: ჭრილობის სიგრძე-სიგანეს ზომავდნენ ძაფით, ზომა ბრტყელ ქვაზე გადაჰქონდათ, მასზე ალაგებდნენ ქერის მარცვლებს, კიდურა მარცვლებს აკლებდნენ და დანარჩენი რაოდენობით ითვლიდნენ დრამას. ქერის თითოეული მარცვალი ერთი ძროხის საფასურს უდრიდა. თავის ქალის დაზიანების შემთხვევაში დამჭრელს დაზარალებულისთვის 12 ძროხის საბასური უნდა გადაეხადა. ისეთი ტრავმების დროს ხევსურ დასტაქრებს რთული ქირურგიული ოპერაციაც არაერთხელ გაუკეთებიათ.
XX საუკუნის დასაწყისში ჯერ კიდევ ცხოვრობდა ას წელს მიტანებული აქიმი, მგელიკა ლიქოკელი, რომელიც თავის ქალის ტრეპაციას აკეთებდა.
ლიტერატურა
ბერიშვილი ე., სპორტის ენციკლოპედია, გვ. 236, თბ., 2006
ქართული ხალხური თამაშები
სოლენტინამეს კუნძულები

სოლენტინამეს კუნძულები — არქიპელაგი ნიკარაგუის ტბის სამხრეთ ნაწილში, ნიკარაგუაში, რიო სან ხუანის დეპარტამენტში. ის შედგება ოთხი დიდი კუნძულისაგან, რომელნიც თითოეული რამდენიმე კილომეტრისაა, და 32 პატარა კუნძულისაგან. დიდი კუნძულების სახელებია (დასავლეთიდან სამხრეთის მიმართულებით): მანკარონსიტო, მანკარონი, სან ფერნანდო და ლა ვენადა. რაც შეეხება პატარა კუნძულებს მათ კლდოვანი კონცხები აქვთ, სადაც თავს აფარებენ წყლის ფრინველები. კუნძულები ვულკანური წარმოშობისაა. ყველაზე მაღალი წერტილი კუნძულებზე მდებარეობს კუნძულ მანკარონზე ზღვის დონიდან 257 მეტრ სიმაღლეზე. სოლენტინამეს კუნძულები არის ეროვნული ძეგლი. ისინი ნიკარაგუის დაცულ ტერიტორიებში არის გაერთიანებული.
სახელწოდება
საკამათოა თავად კუნძულის სახელწოდების წარმომავლობა. ერთი მოსაზრებით სახელი მომდინარეობს ნაუატის სიტყვიდან, რაც უნდა ნიშნავდეს "მწყერების საბუდარი". მეორე მოსაზრებით, გასაღები არის ნაუატის სიტყვა Celentinametl, რაც ნიშნავდა "უამრავი სტუმრის ადგილი".
აღწერა
არქიპელაგი ტროპიკული ბუნებითაა დაფარული. აქ ხარობს ტროპიკული ხეები, კლიმატი გარდამავალია სველიდან მშრალისკენ. არქიპელაგი არის საბინადრო არაერთი ფერადი ჩიტისა, მათ შორისაა თუთიყუშისნაირნი და ტუკანისებრნი. საერთო ჯამში კი მათი რიცხვი 76 აღწევს. კუნძულის წყლები მდიდარია თევზით. ლა ვენადას კუნძული ცნობილია თავისი ირმებით, რომლებსაც უწოდებენ venado (ესპანურად-ირემი). ნალექების წლიური რაოდენობა კუნძულებზე აღწევს 1400 დან 1800 მმ-ს. ნალექები ძირითადად მაისიდან დეკემბრამდე მოდის. საშუალო ტემპერატურა არის 26 °C.
კუნძულების მშვიდი და მრავადფერადი გარემო თავის ნაპირებთან იზიდავს მხატვრებსა და ხელოვანებს. არქიპელაგის მოსახლეობა 1000 კაცს აღწევს, ხოლო მისი ფართობი 38 კმ²-ს შეადგენს. ფუფუნების თანამედროვე საგნები, როგორიცაა ელექტრობა და მილსადენი, იშვიათობაა კუნძულზე.
მანკარონი არქიპელაგის ყველაზე დიდი კუნძულია. ეს ის ადგილია, სადაც აღმოჩნდა მღვდლისა და პოეტის ერნესტო კარდენალის ისტორიული მრევლი. მამა კარდენალი კუნძულზე 1966 წელს ჩავიდა. 1970-იან წლებში დააარსა ხელოვანთა თემი, რომელიც დღემდე არსებობს. საზოგადოება განვითარდა თავისი პრიმიტივიზმით, რომელიც დაფუძნებული იყო ადგილობრივ ხალხურ ფორმებზე.
იქვე არის გალერეა, სადაც მხატვრები და ოსტატები გამოფენენ თავიანთ ნაშრომებს: ნახატებს, მოძრავ ქანდაკებებს, ამოკვეთილს ადგილობრივ მცენარე ბალსაზე.
გარდა ამისა, სოლენტინამეს კუნძულები არის ობიექტი ეკოტურიზმისა. თუმცა ისინი ჯერ კიდივ არ არის დაფასებული რიგიანად. კუნძულებზე მხოლოდ სამი სასტუმროა და ორი მათგანი ახალი გახსნილი. იქვე არის მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური ძეგლები (სან ფერნანდოს ნახატები), ლოს გუატუსოს თავშესაფარი, 400 კმ²-ის ფართობის მდინარის გასწვრივ არსებული ჭაობი. არქიპელაგი არის რეპტილიებისა და მაიმუნების სახლი.
კუნძულების სამეურნეო საქმიანობის პროდუქტი არის ავოკადო, ბამბა, ჯუნჯუთი, სიმინდი, ყავა და კაკაო.
რესურსები ინტერნეტში
სოლენტინამეს გრავიურები
სოლენტინამეს ნახატები
ნიკარაგუის კუნძულები
ნიკარაგუის დაცული ტერიტორიები
კორგო

კორგო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ლუგოს პროვინციის ლუგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 157,3 კმ². მოსახლეობა — 3422 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ლუგოს მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
კორგოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ლუგოს მუნიციპალიტეტები
ლუგოს ქალაქები
როზენჰორნი

როზენჰორნი — მთა ბერნის ალპებში, შვეიცარიაში, ბერნის კანტონში. წარმოადგენს უდაბლესს ვეტერჰორნის სამმწვერვალიან მასივში.
მთა მთლიანად გარსშემორტყმულია მყინვარებით: როზენლაუი (ჩრდილოეთით), ზემო გრინდელვალდი (სამხრეთით) და გაული (აღმოსავლეთი).
რესურსები ინტერნეტში
Rosenhorn on Hikr
www.wetterhorn.ch
Wetterhorn on Summitpost
Wetterhorn from Grindelwald First
Wetterhorn from Eiger Trail
ალპები
შვეიცარიის მთები
Bram Stoker Award for Novel

Bram Stoker Award for Novel
The Bram Stoker Award for Novel is an award presented by the Horror Writers Association (HWA) for "superior achievement" in horror writing for novels.
Winners and nominees
The following are the winners and nominees. Finalists (nominees) are listed under the winner(s) for each year, respectively.
The year of eligibility listed in the table is the year that the work was published; the ceremony when the honor was awarded happening the following year.
Multiple winners
Ordered first by wins and then by alphabetical order.
Stephen King (6)
Peter Straub (5)
Robert R. McCammon (3)
Stephen Graham Jones (2)
Sarah Langan (2)
Paul Tremblay (2)
Multiple nominees
Ordered first by nominations, then by at least one win, and finally by alphabetical order.
† indicates that the writer also won the award in exactly one occasion (up-to-date as of the 2021 Bram Stoker Awards).
Stephen King (15)
Peter Straub (7)
Tom Piccirilli (6)†
Robert R. McCammon (5)
Joe McKinney (4)†
Dan Simmons (4)†
Gary A. Braunbeck (4)
Jonathan Maberry (4)
Owl Goingback (3)†
Stephen Graham Jones (3)
Richard Laymon (3)†
Joe Hill (3)
Dean R. Koontz (3)
Josh Malerman (3)
Paul Tremblay (3)
Thomas Harris (2)†
Steve Rasnic Tem (2)†
Poppy Z. Brite (2)
Patrick Freivald (2)
Gregory Lamberson (2)
Sarah Langan (2)
Joe R. Lansdale (2)
Bentley Little (2)
S. P. Miskowski (2)
Chuck Palahniuk (2)
Christopher Rice (2)
Jeff Strand (2)
Lee Thomas (2)
Chet Williamson (2)
F. Paul Wilson (2)
References
External links
Stoker Award on the HWA web page
Graphical listing of all Bram Stoker award winners and nominees
Novel
Bram Stoker Award for Novel winners
1987 establishments in the United States
Awards established in 1987
English-language literary awards
გიორგი გურამიშვილი

გიორგი გურამიშვილი
თავადი გიორგი გურამიშვილი, მეტსახელად ქუმელა (გ. 1795) — ქართველი არტილერისტი, ერეკლე II-ს არმიის მაიორი. დედის მხრიდან ერეკლე II-ის ნათესავი და მისი ნათლული. გმირულად დაიღუპა კრწანისის ბრძოლაში.
„თავადი გურამისშვილი გიორგი, ქუმელად სახელდებული, ესე იყო ერთი უპირველესთა მოხელეთაგანი არტილერიისა და მეცნიერიცა არტილერიის ხელოვნებისა.“ ასე ახასიათებს მას თეიმურაზ ბატონიშვილი.
კრწანისის ბრძოლის დროს გიორგი გურამიშვილის მეზარმაბზნეთა რაზმი, რომელიც სავარაუდოდ, თაბორის ქედის ფერდობებზე იყო განლაგებული, სპარსელებს თბილისისაკენ წინსვლის საშუალებას არ აძლევდა, ამიტომ სპარსელთა ჯარის ნაწილი მათ გასანადგურებლად დაიძრა. ქართველთა არტილერია საკმაო რაოდენობის, გამოცდილი არტილერისტებისაგან შედგებოდა, მაგრამ ქართველებს, მებრძოლთა სიმცირის გამო, არ ჰყავდათ მეზარბაზნეთა დამცველი ჯარი, რათა მათ დროულად გადაეტენათ ზარბაზნები. მეზარბაზნეებს თავად უხდებოდათ ხმალდახმალ ბრძოლით თავის დაცვა.
როდესაც სპარსელები გარს შემოერტყნენ გიორგი გურამიშვილის მეზარბაზნეების რაზმს, მათ დანებება შესთავაზეს, რადგან აღა მაჰმად ხანი ცდილობდა არტილერისტები არ დაეხოცა და დატყვევებულები სპარსეთში წაეყვანა, სადაც მათ თავისი არტილერიის გასაძლიერებლად გამოიყენებდა. მიუხედავად იმისა, ქართველმა არტილერისტებმა იცოდნენ, რომ სიკვდილი გარდაუვალი იყო, გადაწყვიტეს მაინც არ დანებებოდნენ სპარსელებს. გიორგი გურამიშვილმა მეზარბაზნეებს მიმართა – „ქართველებო ძმებო! ცხადად ვხედავთ ჩვენზე აუცილებელი სიკვდილია მოსული, მაგრამ ისიც შეგვიძლია უნამუსოდ დავნებდებდეთ ყიზილბაშებს. აბა რომელი გინდათ, სახელით სიკვდილი მამულისათვის და კარგი მეფისათვის თუ უნამუსოდ სიცოცხლეო“. ამაზე ყველამ ერთხმად უპასუხა: „ჩვენ მამა პაპასა უნამუსობა არ უქნიათ და ჩვენც სიკვდილი გვირჩევნია უნამუსო სიცოცხლესო“. „ღმერთო შეგვიწყალეო“ შესძახეს მეზარბაზნეებმა, ჯერ ზარბაზნის ცეცხლი დაუშინეს სპარსელებს, მერე კი ხმლები იშიშვლეს და ისე შეებრძოლენ ბევრად მეტ მტერს. მაიორმა გურამიშვილმა სამი სპარსელი აჩეხა ხმლით, მეოთხესთან შებრძოლებისას ხმალი გადაუტყდა.
გურამიშვილი ერთ ზარბაზანს გადახვევია სიტყვებით: „ღმერთო! ოღონდ მეფე ერეკლე მშვიდობით გაიყვანე ამ საშინელებიდან და მე მამულის ჭირის სანაცვლო ვიყოო.“ სპარსელები მიცვივდნენ და „ზედ ზარბაზანზე დაკაფეს, ის სიკვდილს შეუშინები, მამულის მოყვარული, მეფის ერთგული, თავისი ვალის აღმსრულებელი, რიგის დამცველი, სრული პატიოსანი და სულით დიდი კეთილშობილი!“ წერს გიორგი გურამიშვილის შესახებ, ერეკლე მეორის შვილიშვილი, ალექსანდრე ორბელიანი (ჯამბაკურ–ორბელიანი).
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ.IV, თბ., 1973.
ალექსანდრე ჯამბაკურ–ორბელიანი, აღა–მაჰმად–ხანის შემოსვლა ქ. თბილისში, ჟურნალი „მოამბე“, თბ., 1895,8.
თეიმურაზ ბაგრატიონი, დავით ბატონიშვილის ისტორია,ტექსტი მოამზადა თ. ენუქიძემ. თბ., „მეცნიერება“, 1972.
თეიმურაზ ბაგრატიონი, „მეფე ერეკლე“. გაზ. ივერია, თბ., 1891, 56–57.
თეიმურაზ პეტრიაშვილი, კრწანისს ნაბრძოლი ხმალი და ბატის ფრთის კალამი იოანე ბატონიშვილისა, თბ., 2006.
თეიმურაზ პეტრიაშვილი, „კრწანისი“, დოკ. მოთხრობა, ჟურნალი „მნათობი“, 2007, №3.
თეიმურაზ პეტრიაშვილი, „კრწანისის ბრძოლა“,დოკ. მოთხრობა, ჟურნალი „ისტორიანი“,2012,N9(21).გვ.17–22.
თეიმურაზ პეტრიაშვილი, კრწანისის ბრძოლა, გამომცემლობა ინტელექტი, თბ., 2016.
სქოლიო
ქართველი არტილერისტები
გარდაცვლილი 1795