PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
შავი შაშვი

შავი შაშვი — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა.
აღწერა
ზრდასრული ფრინველის სხეულის სიგრძეა 26 სმ, წონა — 80-125 გ. მამრები შეფერილნი არიან მუქი შავი ბუმბულით, ნისკარტი და თვალის გარშემო მდებარე რგოლი ოქროსფერია. მდედრები და მოზარდები მურა ფერისები არიან, კუდი მუქი აქვთ, კისერი და მუცელი ღია. შავი შაშვი სასიამოვნოდ მგალობელი ფრინველია. მისი ოსტატური, მაგრამ მეტწილად ნაღვლიანი სტვენა ადამიანზე დამამშვიდებლად მოქმედებს.
გავრცელება
შავი შაშვი ერთ-ერთი ყველაზე მეტად გავრცელებული ფრინველია მსოფლიოში. ბინადრობს მთელ ევროპაში, ჩრდილოეთ აფრიკის რამდენიმე ქვეყანაში (მაროკო, ალჟირი, ტუნისი), კავკასიაში, მცირე და შუა აზიაში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში, ძირითადად ტყეებში, სახლობენ ადამიანებთან ახლოსაც.
საქართველო
საქართველოში ფართოდაა გავრცელებული კავკასიური შავი შაშვი.
გამოზამთრება
იგი მკვიდრი ბინადარია. მიგრაცია არ ახასიათებს.
გამრავლება
წლის განმავლობაში ის ერთხელ, ხან ორჯერ ბუდობს. ოდნავ ჩაღრმავებულ ბუდეში 4-7 კვერცხს დებს, ბარტყების გამოჩეკას 15 დღე-ღამე უნდება.
კვება
შავი შაშვი მშიშარა, უხეიროდ მფრინავი ფრთოსანია, ღია ადგილებს თავს არიდებს და დროს მეტწილად ბუჩქნარებში საკვების — ჭიაყელების, ლოკოკინების, მწერების და კენკრის ძებნას ანდომებს.
ლიტერატურა
Бёме Р. Л., Динец В. Л., Флинт В. Е., Черенков А. Е. Птицы. Энциклопедия природы России (под общей ред. В. Е. Флинта). Изд. 2-е, дополненное и переработанное. — М.: 1998. — 432 с.; 56 цв. илл.
Рябицев В. К. Птицы Урала, Приуралья и Западной Сибири. Екатеринбург: Изд-во Урал. Ун-та. 2008. — 634 с.
Степанян Л. С. Конспект орнитологической фауны России и сопредельных территорий М.: Академкнига, 2003, 808 с.
Коблик Е. А. Разнообразие птиц (по материалам экспозиции Зоологического музея МГУ), ч. 4. М.: изд-во МГУ. 2001. 384 с.
შაშვები
ალექსანდრე თაყაიშვილი

ალექსანდრე თაყაიშვილი
ალექსანდრე ალექსანდრე ძე თაყაიშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1895, დაბა აღბულაღი, ახლანდელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 30 ოქტომბერი, 1958, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი და მსახიობი, თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართული თეატრის დამაარსებელი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1941).
ბიოგრაფია
1914 წელს დაამთავრა თბილისის პირველი გიმნაზია და შევიდა კიევის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, ერთი წლის შემდეგ სწავლა განაგრძო მოსკოვის უნივერსიტეტში. ომის შემდეგ სწავლა თბილისის რუსულ თეატრთან არსებულ სტუდიაში პროფესორ გ. გლავაცკისთან განაგრძო.
1924 წელს ა. თაყაიშვილი კოტე მარჯანიშვილმა მიიწვია რუსთაველის თეატრში მსახიობად, სადაც შეასრულა რამდენიმე საინტერესო როლი მათ შორის პოლონიუსი „ჰამლეტში“, რუსი ჩინოვნიკი ზ. ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში“, სენატორი ნ. აზიანის „დეზერტირკაში“ და სხვა. 1926 წლიდან სახკიმრეწვის რეჟისორი და მსახიობია. აქ მან დადგა კინო-ფილმი „მოზარდი ენთუზიასტები“, ითამაშა ერთ დროს გახმაურებულ ფიმებში: „ბელა“, „ბოშური სახლი“, „გიული“ და სხვა.
1928–1945 ა. თაყაიშვილი ხელმძღვანელობს მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრს, სადაც დაინიშნა კ. მარჯანიშვილის რეკომენდაციით. ამ თეატრში დადგა 25 სპექტაკლი. მათ შორის ნ. საცის „ფრიც ბაუერი“, ს. მთვარაძის „სურამის ციხე“, გ. ნახუცვრიშვილის „პატარა მეგობრები“ და „ცეცხლის ხაზზე“, აკაკი წერეთლის „პატარა კახი“, შ. დადიანის „ბოთე და კუსპარა“, მოლიერის „სკაპენის ოინები“, ე. შვარცის „წითელქუდა“, ს. ზაიაცკის „რობინ ჰუდი“, შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“ და სხვა.
1945–1956 წლებში ა. თაყაიშვილი თბილისის გრიბოედოვის სახელობის რუსული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელია. ამ თეატრის სცენაზე დადგა ი. მოსაშვილის „ძაძირული ქვები“, ნ. გოგოლის „რევიზორი“, ა. შტეინის „პერსონალური საქმე“, გრიბოედოვის „ვაი ჭკუისაგან“ და სხვა. 1945 წლიდან ღვაწლმოსილი რეჟისორი საქართველოს თეატრალური საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი იყო. მისი ღვაწლი აღინიშნა ლენინის, შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ვლადისლავა კონსტანტინეს ასული ბუშინსკაია (1907—1975).
ლიტერატურა
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 170, თბ., 1994
რესურსები ინტერნეტში
ალექსანდრე თაყაიშვილი — ეროვნული ფილმოგრაფია
დაბადებული 29 სექტემბერი
დაბადებული 1895
გარდაცვლილი 30 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1958
ქართველი რეჟისორები
საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწეები
საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტები
ლენინის ორდენის კავალრები
საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები
შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
Maloe More

Maloe More (in English literally the Small Sea) is a strait in Lake Baikal, Russia. It separates the largest island of the lake, Olkhon Island, from the western shore of Baikal. The length of the strait is about 70 km and width 5 – 16 km. The maximum depth is 210 m in the northern part where the strait opens to the open Baikal. In the south, Maloe More strait is connected through the narrow Olkhon Gate strait to the central part of the lake. The Tryokhgolovy Golets, highest peak of the Primorsky Range, rises on the continental side of the strait.
The waters of Maloe More are heated up to 20-25 degrees Celsius during summer.
Maloe More is rich in fish. It is inhabited by sturgeon, golomyanka, Baikal omul, grayling, whitefish, perch and pike.
The islands of Ogoy, Zamogoy, Izhilhey, Oltrec and Khibin, are located in the Maloe More.
The rivers Sarma, Kurma, etc. flow into the Small Sea.
The strait is a result of millions of years of tectonic movement, resulting in the hollowing of the channel between the land and the block of stone forming the Olkhon Island.
References
Straits of Russia
Bodies of water of Irkutsk Oblast
Lake Baikal
გორამიწის სამაროვანი

გორამიწის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაკურციხის ჩრდილოეთით, ვენახებში. განეკუთვნება ძველი წელთაღრიცხვით II ათასწლეულის დასასრულისა და I ათასწლეულს. ძეგლი 1938 წელს გათხარა ანდრია აფაქიძემ. მიწაყრილიან გორასამარხზე გვიანდელი ორმოსამარხები იყო გამართული.
ლიტერატურა
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ნუკას საყდარი

ნუკას საყდარი
ნუკას საყდარი, ნუკა-საყდარი — შუა საუკუნეების ქართული ეკლესია და მონასტერი ამჟამინდელ თურქეთის პროვინცია ართვინში — ისტორიულ კლარჯეთში. მდებარეობს მდ. კარჩხალას ხეობაში, სოფელ ვერანაბაღის პირდაპირ, ხანძთის ზემოთ აღმართული კლდოვანი მთის კონცხზე. ტაძრის ზემოთაა განლაგებულია სოფელი შუა ფორთა.
არ იხსენიება ისტორიულ წერილობით წყაროებში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დაყოფით შედის ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქიაში. უმოქმედოა.
ხუროთმოძღვრება
ეკლესია წარმოადგენს ორნავიან ბაზილიკას, სამხრეთით ერთი წრიული გამყოფი სვეტით. ცენტრალური ნავი აფსიდით სრულდება, სამხრეთით კი დამატებითი სათავსია. ჩრდილოეთით მხოლოდ მცირე სადგომია საკურთხევლის გასწვრივ, რომლის ჩრდილოეთ კედელს კლდე წარმოადგენს. ეკლესიის იატაკის ქვეშ კრიპტა უნდა ყოფილიყო. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა, სარკმლები თითო-თითოა დასავლეთით და სამხრეთით, სამიც – აღმოსავლეთით. გააჩნია ცალკე გამოყოფილი სათავსები საკურთხევლის ორივე მხარეს, რაც ერთადერთი შემთხვევაა ქართულ ორნავიან ტაძრებში. ნაგებია ცუდად გათლილი ქვის კვადრებითა და მოკლებულია ყოველგვარ შემკულობას. ნაშენებია ადგილობრივი კლდოვანი ქვით. ნუკას საყდარი კონსტრუქციული ტექნიკით IX საუკუნის ეკლესიათა დამახასიათებელი თვისებების მატარებელია (პარეხი, ესბეკი).
ბაზილიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს მონასტრის სხვა ნაგებობები – გალავნის კედელი შესასვლელი კარით, რომელსაც თაღოვანი გადახურვა აქვს, მასშივე ჩაშენებული კოშკისმაგვარ ნაგებობა და ნიშები. ეს შენობები, რომლებიც ნიკო მარს აქვს აღწერილი, მის დროს უკვე საკმაოდ დანგრეული და შებღალული ყოფილა.
იდენტიფიკაცია
პირველი ცნობებები ძეგლის შესახებ ნ. მარის „შავშეთისა და კლარჯეთში მოგზაურობის დღიურში“ მოგვეპოვება. მან ტაძრის ორი ფოტო გამოაქვეყნა და დეტალურადაც აღწერა, რადგან ხანძთის უმნიშვნელოვანეს მონასტრად მიიჩნია.
პავლე ინგოროყვამ დაასაბუთა ამ მოსაზრების მცდარობა. იგი ფიქრობდა, რომ ნუკა-საყდარი არის VI-VII საუკუნეებში არსებული ფორთის საეპისკოპოსოს კათედრალი, რომლის არსებობაც დვინის 506 წლის საეკლესიო კრების დამსწრე ქართველ ეპისკოპოსთა ჩამონათვლიდან ჩანს.
ვარაუდი გამოთქვა დ. კლდიაშვილმა. მისი აზრით, ნუკა-საყდარი არის „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“ მოხსენიებული დაფანჩულთა საგვარეული სამარხი გუნათლის ვანი.
წერილობით ცნობათაგან ნუკა-საყდარს, ყველაზე მეტი ალბათობით, უკავშირდება ჟამთააღმწერლის მონათხრობი დაახ. 1280 წლის, ოპიზის მონასტრის დამარბეველი, მონღოლთა ლაშქრობის შესახებ. ოპიზას მიახლოებული მონღოლები ადგილის ამგვარი განსაზღვრება – მთაზე, ოპიზასა და მიძნაძორს შორის – მიესადაგება მხოლოდ ხანძთის მონასტერსა და ნუკა-საყდარს, ამასთან ხანძთა სწორედ წმ. გიორგის სახელობისაა, მაგრამ ძნელი წარმოსადგენია, რომ ჟამთააღმწერელს სახელგანთქმული სავანე მთის სახელწოდებით მოეხსენიებინა და არა ხანძთად.
გარკვეულ მითითებას შეიცავს თვით ტოპონიმიც: სიტყვა „ძეგლი“-ს ერთ-ერთი მნიშვნელობა ძველ ქართულში არის სვეტი. მართლაც, კლდე, რომელზეც დგას ნუკას საყდარი, კოლოსალურ ბუნებრივ სვეტს წააგავს და სავსებით ბუნებრივია, რომ მას „ძეგლი“ შერქმეოდა. ამდენად, სავარაუდოა, რომ ძეგლის წმ. გიორგი სწორედ გვიანდელი ნუკას საყდარი უნდა იყოს.
გალერეა
რესურსები ინტერნეტში
ნუკას საყდარი | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები
ლიტერატურა
დ. ხოშტარია — კლარჯეთის ეკლესიები და მონასტრები, არტანუჯი, 2005.
ქართული ეკლესია-მონასტრები ტაო-კლარჯეთში
ქართული ეკლესია-მონასტრები საზღვარგარეთ
თურქეთის მონასტრები
ვალდემარ IV ატერდაგი

ვალდემარ IV ატერდაგი (დ. 1320 — გ. 24 ოქტომბერი, 1375) — დანიის მეფე 1340–1375 წლებში. 40-იან წლებში გააერთიანა სამეფოს ცალკეული ნაწილები, რომლებიც გერმანელ ფეოდალებს ჰქონდათ მიტაცებული. დააწესა მძიმე გადასახადები. ესტონელ გლეხთა აჯანყებამ აიძულა ჩრდილოეთ ესტონეთი ლივონიის ორდენისათვის მიეყიდა. ბალტიის ზღვის დასავლეთ ნაწილში გაბატონებისათვის ეომებოდა ჰანზას და შვედეთს. 1361 წელს დაიპყრო კუნძული გოტლანდი, მის დროს დანია-ჰანზის ახალი ომი (1367–1370) დანიის დამარცხებით დამთავრდა.
ლიტერატურა
დანიის მეფეები
დაბადებული 1320
გარდაცვლილი 24 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1375
აჯი-ჩალაბი

აჯი-ჩალაბი ან ჰაჯი ჩელები ყურბან-ოღლუ (დ. 1703 — გ. 1755) — აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოღვაწე, შაქის სახანოს დამაარსებელი და მისი პირველი დამოუკიდებელი ხანი (1747–1755). XVIII საუკუნის 40-იან წლებში ხელმძღვანელობდა ანტიირანულ განმანთავისუფლებელ მოძრაობას. 50-იან წლებში დაიმორჩილა კაბალა და არეშის სასულთნო. იბრძოდა განჯისა და ყარაბახის სახანოებზე გასაბატონებლად. საქართველოსთან ურთიერთობაში თავდაპირველად ქართლ-კახეთის პოლიტიკურ უპირატესობას აღიარებდა. 1749-1750 წლებში მისი მოკავშირე იყო ყარაბახზე ლაშქრობაში. 1751 წელს მონაწილეობდა ქართლ-კახეთის ლაშქრობაში ჭარ-ბელაქნის უბატონო თემების დასამორჩილებლად, მაგრამ ჩათვალა, რომ ქართველთა გამარჯვება საფრთხეს შეუქმნიდა მისი სახანოს დამოუკიდებლობას და ბრძოლის გადამწყვეტ მომენტში მოწინააღმდეგის მხარეზე გადავიდა აგრის ბრძოლაში. ამ ბრძოლაში ქართველთა დამარცხების შემდეგ აჯი ჩალაბმა დაიმორჩილა კაკის სასულთნო და ჭარ-ბელაქანი. ცდილობდა თავის ხელქვეით გაეერთიანებინა აღმოსავლეთ ამიერკავკასიის მაჰმადიანური სახანოები და ფართო რელიგიურ პროპაგანდას ეწეოდა საქართველოს მაჰმადიანურ პროვინციების მისამხრობად.
1752 წელს განჯის ბრძოლაში აჯი ჩალაბმა დაამარცხა ქართლ-კახეთის ლაშქარი, დაიკავა განჯა, ყაზახი და ბორჩალო. 1755 წელს შირვანზე გაილაშქრა, მაგრამ შირვანისა და ყუბის გაერთიანებული ლაშქრის წინააღმდეგობას წააწყდა და დიდი დანაკარგით უკუიქცა. გარდაიცვალა იმავე წელს.
ლიტერატურა
დაბადებული 1703
გარდაცვლილი 1755
აზერბაიჯანის ისტორია
ალბაიდა-დელ-ალხარაფე

ალბაიდა-დელ-ალხარაფე — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების სევილიის პროვინციის ელ-ალხარაფეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12 კმ². მოსახლეობა — 3201 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
სევილიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ალბაიდა-დელ-ალხარაფეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
სევილიის მუნიციპალიტეტები
სევილიის ქალაქები
ლოლანის მუნიციპალიტეტი

ლოლანის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი (დანიურად კომუნა) დანიაში, ზელანდიის რეგიონში. მუნიციპალიტეტის ფართობია 885,40 კმ², ხოლო მოსახლეობა 43 024 (2015). შეიქმნა 2007 წლის 1 იანვარს.
რესურსები ინტერნეტში
ლოლანის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Krak searchable/printable map (outline of municipality does not print out!)
ზელანდიის რეგიონის მუნიციპალიტეტები
შოთა მალაშხია

შოთა მალაშხია (დ. 17 სექტემბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი.
1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი სამკურნალო ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით , საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ექიმები
დაბადებული 17 სექტემბერი
დაბადებული 1962
საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები
საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრები
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
თბილისში დაბადებულები
შოთა
Sabangau National Park

Sabangau National Park (sometimes spelled Sebangau) is a national park in Central Kalimantan, a province of Indonesia in Kalimantan, the Indonesian part of the island of Borneo established in 2004. Between 1980 and 1995 the site was a massive logging concessions area. After 1995, the park became a site for illegal logging, which resulted in up to 85 percent of the 568,700-hectare total park area being destroyed. By 2012, less than 1 percent of the park's total area has been reforested and at the current rate, it will take several centuries to restore it to its pre-logged state.
Geography
The national park is centered on Sabangau River, a blackwater river. It flows through the Kelompok Hutan Kahayan or Sabangau peat swamp forest (5,300 km2), between the Katingan and Kahayan rivers. The peat swamp forest is a dual ecosystem, with diverse tropical trees standing on a 10m - 12m layer of peat - partly decayed and waterlogged plant material - which in turn covers relatively infertile soil.
The severely degraded eastern part of the forest, between the Sabangau and the Kayahan, is officially designated for agriculture. However, since the failure of the Mega Rice Project, which drained large areas of peat forest in an attempt to create rice paddies, no further efforts are being made to make it suitable for this purpose.
The forest has been damaged by legal and illegal forestry. There is no longer any continuous forest cover where orangutans may cross the river. A satellite view shows a grid of logging roads throughout most of the forest.
However, the western part is now protected as either National Park or National Laboratory Research Area. A study of the area shows that the hydrological integrity of the forest has been maintained, and it is therefore ecologically resilient, although since it is close to the regional capital Palangkaraya it remains at risk.
Ecology
The forest is home to the world’s largest orangutan population, estimated at 6,910 individuals in 2003, and other rare or unique species. The total agile gibbon population in the Sabangau catchment is estimated to be in the tens of thousands, but is declining fast.
Vulnerable bird species include the large green pigeon (Treron capellei) and possibly Storm's stork (Ciconia stormi) and lesser adjutant (Leptoptilus javanicus). Efforts are underway to establish long-term ecological monitoring in the forest.
References
External links
Orangutan Foundation
Geography of Central Kalimantan
National parks of Indonesia
Tourist attractions in Central Kalimantan
Protected areas of Kalimantan
Katingan Regency
Pulang Pisau Regency
Palangka Raya
Borneo lowland rain forests
Borneo peat swamp forests
Sunda Shelf mangroves
Sundaland heath forests
Homily

Homily
A homily (from Greek ὁμιλία, homilía) is a commentary that follows a reading of scripture, giving the "public explanation of a sacred doctrine" or text. The works of Origen and John Chrysostom (known as Paschal Homily) are considered exemplary forms of Christian homily.
In Catholic, Anglican, Lutheran, and Eastern Orthodox churches, a homily is usually given during Mass (Divine Liturgy or Holy Qurbana for Orthodox and Eastern Catholic Churches, and Divine Service for the Lutheran Church) at the end of the Liturgy of the Word. Many people consider it synonymous with a sermon.
The English word homily is derived from the Ancient Greek word ὁμιλία homilia, which means intercourse or interaction with other people (derived from the word homilos, meaning "a gathering"). The word is used in ("wicked homiliai corrupt good morals"). The related verb is used in (as homiloun), and in (as homilei), both used in the sense of "speaking with". The word later came to have a more technical sense. According to The Catholic Encyclopedia, Origen was the first to distinguish between logos (sermo) and homilia (tractatus).
Roman Catholic Mass homily
The General Instruction of the Roman Missal (GIRM), the official document governing the celebration of Mass, states that:
Other senses
Contemporary Protestant clergy often use the term 'homily' to describe a short sermon, such as one created for a wedding or funeral.
In colloquial, non-religious, usage, homily often means a sermon concerning a practical matter, a moralizing lecture or admonition, or an inspirational saying or platitude, but sermon is the more appropriate word in these cases.
See also
Homiliarium
Homiletics
Postil
Dharma talk
D'var Torah
Footnotes
Bibliography
Origen. (2010). Homilies on Leviticus, 1-16. United States: Catholic University of America Press.
Marriott, C., Chrysostom, J., Morris, J. B. (2015). The Homilies of S. John Chrysostom, Archbishop of Constantinople, on the Epistle of St. Paul the Apostle to the Romans - Scholar's Choice Edition. United Kingdom: Creative Media Partners, LLC.
St. John Chrysostom commentary on the Psalms. (1998). United States: Holy Cross Orthodox Press.
Instructions to Preachers from "Sermons for all the Sundays in the year", Dublin : Duffy (1882) by Alphonsus Liguori
External links
www.bibleinterpretation.org Bible Interpretation by Rev. Abraham Mutholath in English.
www.biblereflection.org Bible Interpretation with reflection by Rev. Abraham Mutholath in English.
www.christianhomily.com Sunday and Feast Homily Resources in English and Homily Videos in Malayalam by Fr. Abraham Mutholath
Homily Videos in Malayalam by Fr. Abraham Mutholath
Daily Homilies Website
Read Malayalam and English Homilies, Reflections and Talks By Archbishop Soosa Pakiam, Metropolitan Archdiocese of Trivandrum
2002 General Instruction of the Roman Missal – England and Wales edition (pdf)
Christian genres
Christian sermons
Christian terminology
Homiletics
კარდი (სომხეთი)

კარდი (სომხეთი)
კარდი — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 106 ადამიანს შეადგენდ.
რესურსები ინტერნეტში
სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
სიუნიქის პროვინციის სოფლები
ბრეზოაია (შტეფან-ვოდეს რაიონი)

ბრეზოაია (შტეფან-ვოდეს რაიონი)
ბრეზოაია — სოფელი მოლდოვაში, შტეფან-ვოდეს რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 129 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 035 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა
შტეფან-ვოდეს რაიონი
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
შტეფან-ვოდეს რაიონის სოფლები
ზემო რენეს ნასოფლარი

ზემო რენეს ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო რენეს სამხრეთით, 700-800 მეტრზე, ტერასაზე. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე ზედაპირულად იპოვება წითლად გამომწვარი თიხის ჭურჭლის (დერგი, დოქი, ჯამი და სხვა) ფრაგმენტები. მოპოვებული მასალა ინახება კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
ლიტერატურა
კასპის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
გრუმ-გრჟიმაილოს მყინვარი

გრუმ-გრჟიმაილოს მყინვარი — დენდრიტულ-ხეობური ტიპის მყინვარი ცენტრალურ პამირში, იაზგულემის ქედის ფერდობზე, დამოუკიდებლობის პიკის საფუძველთან. პამირის ერთ-ერთი უდიდესი მყინვარი. სიგრძე 37 კმ, ფართობი 142,9 კმ². იერთებს 10-ზე მეტ შენაკადს. მყინვარის ბოლო მდებარეობს ზღვის დონიდან 3610 მ სიმაღლეზე, ხოლო უმაღლესი ნაწილი 6900 მ-ზე. ფირნის ხაზის სიმაღლე გადის 5080 მ-ზე. დასაბამს აძლევს მდინარე ტანიმასს (ბართანგის აუზი). მყინვარი აღმოაჩინა გრიგოლ გრუმ-გრჟიმაილომ 1887 წელს.
სქოლიო
ტაჯიკეთის მყინვარები
ბაიგაზინო

ბაიგაზინო — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. ბაიგაზინოს სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 28 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 146 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 360 ადამიანი.
სქოლიო
ბურზიანის რაიონის სოფლები
Nogueras

Nogueras is a municipality located in the province of Teruel, Aragon, Spain. According to the 2004 census (INE), the municipality has a population of 18 inhabitants.
It is located in the Sierra de Cucalón area.
See also
Jiloca Comarca
References
Municipalities in the Province of Teruel
Vilcabamba District, La Convención

Vilcabamba District, La Convención
Vilcabamba District is one of fourteen districts of the La Convención Province in the Cusco Region in Peru.
The capital of the province is the Centro Poblado Lucma, which has an elevation of . Vitcos was an important city of the Neo-Inca State (1537-1572). Its ruins are now preserved as Rosaspata and Nusta Hisp'ana (the "White Rock").
The capital of the Neo-Inca state, also called Vilcabamba, is located in neighboring Echarate District. Its ruins are also known as Espiritu Pampa.
Geography
The Willkapampa mountain range traverses the district. Some of the highest peaks of the district are listed below: Most of the peaks listed rise to more than elevation above sea level.
The Apurímac River is the natural border between the Vilcabamba District and the Ayacucho Region. Within the district it receives waters from Hatun Wayq'u.
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (64.81%) learnt to speak in childhood, 34.53% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
See also
Inka Tampu
Quriwayrachina (archaeological site)
Ñust'a Hisp'ana
Vitcos
References
მანუს ეროვნული პარკი

მანუს ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი მადრე-დე-დიოსისა და კუსკოს რეგიონების ტერიტორიაზე, სამხრეთ–აღმოსავლეთ პერუში. შეიქმნა 1973 წლის 29 მაისს. იგი ყველაზე დიდი ეროვნული პარკია პერუში, ფართობი 15,328 კმ². 1987 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
იხილეთ აგრეთვე
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პერუში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში
რესურსები ინტერნეტში
World Conservation Monitoring Centre
Official UNESCO website entry
მანუს ეროვნული პარკის რუკა
Manu the living Edens
Manu national park information from UNEP
Cocha Cashu Biological Station
Manu Learning Centre
Frogs of Acjanaco, Manu National Park
პერუს ეროვნული პარკები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პერუში
მადრე-დე-დიოსის რეგიონის გეოგრაფია
მადრე-დე-დიოსის რეგიონის ღირსშესანიშნაობები
პერუს ბიოსფერული ნაკრძალები
1973 წელს დაარსებული დაცული ტერიტორიები
კუსკოს რეგიონის გეოგრაფია
კუსკოს რეგიონის ღირსშესანიშნაობები
ნორა (კუნძული)

ნორა (კუნძული)
ნორა — კუნძული დაჰლაკის არქიპელაგში, წითელ ზღვაში ერიტრეის ნაპირებთან. ფართობი — 105,15 კმ². კუნძულის სიგრძე შეადგენს 17,0 კმ-ს, სიგანე — 16,3 კმ-ს. სიმაღლე — 37 მეტრი ზღვის დონიდან (ჩრდილო-აღმოსავლეთში). კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 373 ადამიანს. (2009 წელი). დაჰლაკის არქიპელაგის დანარჩენი ორი დასახლებული კუნძულის მსგავსად (დაჰლაკი და დოჰული), კუნძულის მოსახლეობა ლაპარაკობს დაჰლიკის ენაზე. კუნძულის მთავარი დასახლებული პუნქტია — ნორა.
სქოლიო
არქიპელაგები
აფრიკის კუნძულები
ერიტრეის კუნძულები