PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Imilsis Téllez

Imilsis Téllez (born 7 June 1959) is a retired Cuban volleyball player. She competed wih the Cuban women's national volleyball team at the 1976 and the 1980 Summer Olympics. She was a setter.
Téllez helped the Cuban national team win a gold medal at the 1978 FIVB World Championship. She also helped the Cuban team win the 1989 FIVB World Cup. She also won gold medals with the Cuban team at the 1975, 1979, 1983, and 1987 Pan American Games.
In total, Téllez played over 500 international matches with the Cuban national team. She retired officially from playing in 1991, after a fourth place finish at the 1990 FIVB World Championship.
References
External links
Volleybox.net Profile
1959 births
Living people
Cuban women's volleyball players
Olympic volleyball players for Cuba
Volleyball players at the 1976 Summer Olympics
Volleyball players at the 1980 Summer Olympics
Place of birth missing (living people)
Pan American Games medalists in volleyball
Pan American Games gold medalists for Cuba
Medalists at the 1975 Pan American Games
Medalists at the 1979 Pan American Games
Medalists at the 1983 Pan American Games
Medalists at the 1987 Pan American Games
ოტავალოს კანტონი

ოტავალოს კანტონი
ოტავალო — კანტონი ეკვადორში, იმბაბურის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ოტავალო. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 90 188 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
იმბაბურის პროვინციის კანტონები
Yuzbashilar

Yuzbashilar (also, Yuzbashylar) is a village in the Barda Rayon of Azerbaijan.
It is suspected that this village has undergone a name change or no longer exists, as no Azerbaijani website mentions it under this name.
References
Populated places in Barda District
თაღლაბიიანი

თაღლაბიიანი — სოფელი აზერბაიჯანში, მთიანი შირვანის რეგიონის ისმაილის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 322 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ისმაილის რაიონის სოფლები
სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 1987-1988 წლების სეზონზე

სნუკერისტების ოფიციალური რეიტინგი 1987-1988 წლების სეზონზე წარმოადგენს სნუკერისტების მიერ სეზონის განმავლობაში დაგროვებული რეიტინგული ქულების ჯამს.
რეიტინგი
რესურსები ინტერნეტში
რეიტინგი კრის ტერნერის არქივში
სნუკერისტების მსოფლიო რეიტინგი
1987 წელი სნუკერში
1988 წელი სნუკერში
თამაში (ფილმი)

თამაში (ფილმი)
თამაში — ამერიკელი რეჟისორის დევიდ ფინჩერის ნეო-ნუარის ჟანრის თრილერი. მთავარ როლებში მონაწილეობენ: მაიკლ დუგლასი და შონ პენი. ფილმი მოგვითხრობს ბანკირის ნიკოლას ვან ორტონის შესახებ, რომელიც დაბადების დღეზე მიიღებს იდუმალ საჩუქარს — ბილეთს „თამაშში“ მონაწილეობისთვის. რამდენადაც უცნაური არ უნდა იყოს თამაში დაკავშირებულია მის ცხოვრებასთან. დროდადრო თამაში გამწვავდება, მალე აშკარა გახდება, რომ ეს შეთქმულებაა. კინოკრიტიკოსებმა ფილმი დადებითად შეაფასეს. ფილმის პრემიერა გაიმართა 1997 წლის 12 სექტემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
1997 წლის ფილმები
დეივიდ ფინჩერის ფილმები
რადვილიშკისი

რადვილიშკისი (ლიეტუვ. Radviliškis, პოლ. Radziwiliszki) — ქალაქი ლიეტუვის რადვილიშკის რაიონში, მისი ცენტრი 1950 წლიდან, მსხვილი სარკინიგზო ხაზების კვანძი.
ისტორია
რადვილიშკისი დაარსდა XV საუკუნის დასასრულს. სახელი მომდინარეობს 1546-1764 წლებში მისი მფლობელების გვარიდან რაძივილებიდან. პირველად 1567 წელს მ. დოვნარ-ზაპოლსკიმ მოიხსენია როგორც არგადამხდელ ქალაქთა სიაში. 1687 წელს იან სობესკიმ რაძივილებს უფლება მიანიჭა საკუთარი ბაზარი ჰქონოდათ. დასახლება მრავალჯერ დანგრეულა და დაცარიელებულა შავი ჭირის, შიმშილისა და ომების გამო. 1870 წელს ქალაქში რკინიგზა გაიყვანეს ლიეპაია-რომნი, 1873 წელს - რადვილიშკის-დაუგავპილსი, რის შემდეგ ქალაქმა სწრაფად დაიწყო ზრდა. მოსახლეობის უმეტესობას დღემდე რკინიგზელები შეადგენენ. 1999 წელს ქალაქში დაიდგა გამარჯვების ქალღმერთის ნიკეს ქანდაკება (პ. მაზურასის ნამუშევარი) ქალაქთან გერმანელებისა და თეთრგვარდიელების დამარცხების 80 წლის ხსოვნისადმი.
ღირსშესანიშნაობები
1878 წელს აგებული ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ხის სამრეკლო, ორჯერ დამწვარი და 1984 წელს აღდგენილი, წარმოადგენს არქიტექტურის ძეგლს.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ლიეტუვის ქალაქები
ძვ. წ. 197

ძვ. წ. 197
| ძვ. წ. 202 | ძვ. წ. 201 | ძვ. წ. 200 |ძვ. წ. 199 | ძვ. წ. 198 | ძვ.წ. 197 | ძვ. წ. 196 | ძვ. წ. 195 | ძვ. წ. 194 | ძვ. წ. 193 |ძვ. წ. 192
მოვლენები
რომაელებმა მაკედონელები კინოსკეთალიასთან ბრძოლაში დაამარცხეს.
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
ორობო

ორობო — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 415 მეტრზე. მიეკუთვნება პერნამბუკუს აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მედიუ-კაპიბარიბის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 878 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 164.99 კმ²-ზე. ფართობი 138 662 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერნამბუკუ
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
პობლასიონ-დე-კამპოსი

პობლასიონ-დე-კამპოსი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 23 კმ². მოსახლეობა — 131 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
პალენსიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
პობლასიონ-დე-კამპოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
პალენსიის მუნიციპალიტეტები
Camponotus fragilis

Camponotus fragilis is a species of ant in the genus Camponotus. It was first described by Theodore Pergande in 1893 and is endemic to the Southwestern United States.
Distribution
These ants have a known range of Northern Mexico, Northern and Southern California, New Mexico, Arizona, and most of the islands in the Gulf of California.
Appearance
Camponotus fragilis have an orange complexion with a slightly darker gaster and head.
References
fragilis
Insects described in 1893
მარიუპოლის ტრამვაი

მარიუპოლის ტრამვაი — ტრამვაის სისტემა უკრაინის ქალაქ მარიუპოლში, მოქმედებს 1933 წლიდან.
მარშრუტები
ამჟამად მარიუპოლში ტრამვაი მოძრაობს 13 მარშრუტზე:
№ 3, 7, 7c, 7m, 8, 9, 9a, 10, 10a, 11, 11a, 15, 16.
ხაზებზე ინტერვალები 8-დან 85 წუთამდე მერყეობს.
მოძრავი შემადგენლობა
ხაზებზე მოძრაობს შემდეგი ტიპის ტრამვაის ვაგონები:
Tatra T3SUCS
Tatra T3A
К1
71-153 (ЛМ-2008)
Tatra T3SU
К1М
ლიტერატურა
В. Ф. Веклич, Л. В. Збарский Проблемы и перспективы развития трамвайного транспорта в Украинской ССР — К.:Общество «Знание» УССР, 1980
Электротранспорт Украины: Энциклопедический путеводитель / Сергей Тархов, Кость Козлов, Ааре Оландер. — Киев: Сидоренко В. Б., 2010. — 912 с.: ил., схемы. — ISBN 978-966-2321-11-1.
რესურსები ინტერნეტში
[მარიუპოლის ტრანსპორტის ოფიციალური საიტი: http://martrans.gov.ua/]
ტრამვაის ქსელები ქალაქების მიხედვით
ტრანსპორტი უკრაინაში
სანტა-ისაბელი (გოიასი)

სანტა-ისაბელი (გოიასი)
სანტა-ისაბელი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 611 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 686 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.57 კმ²-ზე. ფართობი 807 204 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
გოიასი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის 2010 წლის აღწერის მონაცემები გოიასის შტატში
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ვუდუ

ვუდუ (კრეოლ. Vudou, ინგლ. Voodoo, პორტუგ. Macumba) — მონოთეისტური რელიგია, წარმოიშვა კარიბის ზღვის კუნძულებზე და წარმოადგენს აფრიკული სპირიტულ-ანიმისტური რელიგიური ტრადიციებისა (ძირ. ბენინიდან) და ევროპული კათოლიციზმის სინთეზს.
ვუდუს სხვადასხვა დამწერლობა ლათინურად მიუთითებს მის წარმომავალობაზე. Voodoo მიუთითებს ახალი ორლეანის კრეოლურ ტრადიციაზე, Vodou მიუთითებს ამ ტრადიციის ჰაიტიურ ვარიანტზე, ხოლო Vodoun კი დასავლეთ აფრიკულია. კუბაზე ამ ტრადიციას ჰქვია La Regla Arara.
ვუდუს ფესვები მომდინარეობს დასავლეთ აფრიკის ფონ, ევესა და იორუბას ხალხებიდან, დასავლეთ ნიგერიიდან აღმოსავლეთ განამდე. ბენინში ვუდუ ეროვნული რელიგიაა, რომელსაც მოსახლეობის 60% მისდევს (დაახ. 4,5 მილიონი ადამიანი). სიტყვა vodún ფონ-ევეს ენაზე სულს ნიშნავს. ვუდუზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა ასევე ცენტრალური აფრიკის ტრადიციებმა. კონგოს მაგია, ჩრდ. ჰაიტიზე ცნობილი როგორც ლემბა (თავდაპირველად გავრცელდა ბაკონგოს ტომში), ისევე გავრცელებულია, როგორც დასავლეთ აფრიკული ელემენტები, თუმცა ინფორმაცია მასზე შედარებით უფრო მწირია.
ბოლო დრომდე მიიჩნეოდა რომ ამ უძველესი ტრადიციების შერევა კათოლიციზმთან მხოლოდ ახალ სამყაროში მოხდა. თუმცა არსებობს მნიშვნელოვანი დოკუმენტები იმაზე, რომ ამგვარი სინთეზე კონგოს იმპერიის რელიგიურ პრაქტიკაშიც მოიძებნება.
რელიგიები
ოკულტიზმი
აფრიკის ტრადიციული რელიგიები
ჰაიტი
ზივერ-ბეკ აჰმედბეკოვი

ზივერ-ბეკ აჰმედბეკოვი (დ. 1873, შემახა — გ. 16 თებერვალი, 1925, ბაქო) — უმაღლესი განათლების მქონე პირველი აზერბაიჯანელი არქიტექტორი, ბაქოს მთავარი არქიტექტორი 1918–1922 წლებში.
ზივერ-ბეკ აჰმედბეკოვი დაიბადა 1873 წელს შემახაში. 1902 წელს დაამთავრა პეტერბურგის სამოქალაქო ინჟინერთა ინსტიტუტი. ამავე წლიდან 1917 წლამდე მუშაობდა არქიტექტორად ბაქოს გუბერნიის ადმინისტრაციაში, შემდეგ კი — ბაქოს გამგეობაში. აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის შექმნის შემდეგ, 1918 წელს ზივერ-ბეკ აჰმედბეკოვი გახდა ქალაქ ბაქოს მთავარი არქიტექტორი და იკავებდა ამ თანამდებობას 1922 წლამდე.
1906–1918 წლებში ზივერ-ბეკის პროექტების მიხედვით აიგო მეჩეთი გოიჩაიში (1906), „იმამ-მეჩეთი“ (1909), „ჯუმა-მეჩეთი“ შემახაში (1909–1918; იოსიფ პლოშკოსთან ერთად), ცისფერი მეჩეთი (1912–1913), მეჩეთი „თეზე ფირ“, სკოლა „საადეთ“ (შემდგომში ოფთალმოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტი, 1911–1912), „მიხაილოვის“ საავადმყოფოს ერთ-ერთი კორპუსი (ამჟამად მაშადი აზიზბეკოვის სახელობის სამშობიარო სახლის შენობა, 1900), საბავშვო საავადმყოფო ბაქოში (ამჟამად დედათა და ბავშვთა სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის შენობა, 1914–1916). აჰმედბეკოვი აგრეთვე იყო ბაქოსა და შემახაში აგებული მთელ რიგ საცხოვრებელი სახლების პროექტების ავტორი.
აჰმედბეკოვმა გააერთიანა აზერბაიჯანული ხალხური ხუროთმოძღვრების და ევროპისა და აღმოსავლეთის ხუროთმოძღვრების ტრადიციები. 1917 წელს მან ო. აბუევთან ერთად დააარსა „ისლამური ხელოვნების ძეგლთა დაცვისა და მფარველობის საზოგადოება“, ხოლო 1919 წელს — შემახის აღდგენის მიზნით საზოგადოება „ახალი შირვანი“.
ზივერ-ბეკ აჰმედბეკოვი გარდაიცვალა 1925 წლის 16 თებერვალს ქალაქ ბაქოში.
რესურსები ინტერნეტში
ANL
ზივერ-ბეკ აჰმედბეკოვი
Təzəpir məscid kompleksi istifadəyə verilmişdir
სქოლიო
დაბადებული 1873
გარდაცვლილი 16 თებერვალი
გარდაცვლილი 1925
აზერბაიჯანული არისტოკრატია
აზერბაიჯანელი არქიტექტორები
იამაიკის სახალხო ნაციონალური პარტია

იამაიკის სახალხო ნაციონალური პარტია (PNP) — სოციალ-დემოკრატიული ორიენტაციის პოლიტიკური პარტია იამაიკაში. ლეიბორისტულ პარტიასთან ერთად არის ქვეყნის ორ უმსხვილესი პარტიიდან ერთ-ერთი. პარტიის ლიდერია პორტია სიმპსონ-მილერი.
პარტია დააარსა ნორმან მენლიმ 1938 წელს. 1972-1980 და 1989-2007 წლებში მმართველი პარტიაა. პარტიის წარმომადგენელთაგან ქვეყნის დამოუკიდებლობის პერიოდში პრემიერ მინისტრის თანამდებობა ეკავათ: მაიკლ მენლის, პერსივალ ჯეიმზ პეტერსონსა და პორტია სიმსონ-მილერს.
პარტია სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრია.
პარტიის ლიდერები
ნორმან მენლი (1938–1969)
მაიკლ მენლი (1969–1992)
პერსივალ ჯეიმზ პეტერსონი (1992–2006)
პორტია სიმპსონ-მილერი (2006 – დღემდე)
რესურსები ინტერნეტში
Official PNP website
Party manifesto (PDF file; free download of reader available here)
History of the PNP and the JLP
იამაიკის პოლიტიკური პარტიები
ჩაიქენდი (გოიგოლი)

ჩაიქენდი (გოიგოლი)
ჩაიქენდი — სოფელი აზერბაიჯანის ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით გოიგოლის რაიონის შემადგენლობაში შედის, ხოლო სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით შაუმიანის რაიონის შემადგენლობაშია. 1991 წლამდე სოფელში სომხური მოსახლეობა იყო 5000 კაცი..
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
გოიგოლის რაიონის სოფლები
გეოლოგიური ეპოქა

გეოლოგიური ეპოქა — დედამიწისა და მისი ორგანული სამყაროს ბუნებრივი განვითარების ერთ-ერთი ეტაპი. ეპოქა წარმოადგენს გეოლოგიური პერიოდის ნაწილს და იყოფა საუკუნეებად. ეპოქის განმავლობაში წარმოქმნილი ქანები ერთიანდება სექციაში. ეპოქების აბსოლუტური ხანგრძლივობა სხვადასხვაა: პალეოზოური ერის დასაწყისში დაახლოებით 30 მლნ. წელს უდრის, მეზოზოურ ერაში — 10-20, პალეოგენსა და ნეოგენში — 10 მლნ. წელს.
იხილეთ აგრეთვე
გეოლოგიური წელთაღრიცხვა
ლიტერატურა
გეოლოგიური პერიოდები
Boa Nova

Boa Nova is a municipality in the state of Bahia in the North-East region of Brazil.
The municipality contains part of the Boa Nova National Park, established in 2010, a centre for birdwatching.
It also contains the Boa Nova Wildlife Refuge, created at the same time and adjoining the national park.
See also
List of municipalities in Bahia
References
Municipalities in Bahia
კისიი (კენია)

კისიი (კენია)
კისიი — ქალაქი კენიაში. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. შედის ნიანზის პროვინციის შემადგენლობაში. მოსახლეობა 1999 წლის მონაცემებით შეადგენს 25,634 კაცს.
კენიის ქალაქები
პრავილნე (ჰენიჩესკის რაიონი)

პრავილნე (ჰენიჩესკის რაიონი)
პრავილნე — დასახლება უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ჰენიჩესკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 708 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
დასახლების ამინდი
ჰენიჩესკის რაიონის დასახლებები
Kosalar

Kosalar or Kasalar or Kyosalar may refer to:
Kosalar, Agdam, Azerbaijan
Kosalar, Khojali, Azerbaijan
Kosalar, Lankaran, Azerbaijan
Kosalar, Qazakh, Azerbaijan
Kosalar, Lachin, Azerbaijan
ღერო

ღერო — უმაღლეს მცენარეთა ერთ-ერთი ძირითადი ორგანო, ღერძული ნაწილი, რომელიც ფოთლებთან ერთად ყლორტს შეადგენს. ღეროს აქვს საყრდენი, გამტარი (ფესვებსა და ფოთლებს შორის წყლისა და გახსნილი ნივთიერებათა გადაადგილება), დამგროვებელი (წყლისა და სამარაგო ნივთიერებების დაგროვება) ფუნქციები. ახალგაზრდა ღეროები აქტიურად მონაწილეობენ ფოტოსინთეზში: ღეროს დატოტვისა და ფოთლების მოწესრიგებულად განლაგების საშუალებით იზრდება მცენარის საასიმილაციო ზედაპირი. ფორმის მიხედვით ღერო მრავალგვარია: ცილინდრული, წახნაგებიანი, ბრტყელი და სხვ. სივრცეში განლაგების მიხედვით — სწორმდგომი, მოხრილი, მხოხავი, აღმავალი, მცოცავი, მცურავი და სხვ.
სიცოცხლის ხანგრძლივობის მიხედვით განასხვავებენ ერთ-, ორ-, და მრავალწლოვან ღეროებს. ღერო შეიძლება იყოს ბალახოვანი ან გამერქნებული. ხემცენარის ღეროს ზრო ეწოდება. ღერო იზრდება სიგრძეზე, კენწრული მერისტემის (ზრდის კონუსის) ცხოველმოქმედების ხარჯზე და ინტერკალარულადაც. ღეროს პირველადი ანატომიური აგებულება პირველადი მერისტემის ქსოვილების დიფერენცირების შედეგია. ზრდის კონუსის უჯრედების გარეთა შრიდან ვითარდება მფარავი ქსოვილი — ეპიდერმისი, რომლის შიგნით პარენქიმული უჯრედები პირველად ქერქს წარმოქმნიან. ბევრი მცენარის პირველადი ქერქის გარეთა შრე გადაიქცევა მექანიკურ ქსოვილად — კოლენქიმად, შიდა შრე — ენდოდერმად, რომლის შიგნით ცენტრალური ცილინდრი ანუ სტელაა.
ღეროს მეორეული ანატომიური აგებულება უფრო რთულია და მეორეული მერისტემისაგან — კამბიუმისაგან ყალიბდება. კამბიუმი წარმოქმნის მეორეულ ქერქს, მეორეულ მერქანს და მეორეულ გულგულის სხივებს. ღეროს მეორეული გასქელება ორლებნიანებისთვისაა დამახასიათებელი, თუმცა გამონაკლისის სახით ზოგიერთ ერთლებნიანებშიც გვხვდება (დრაცენა, იუკა, ალოე). ერთლებნიანთა ღეროს გასქელება ხდება უშუალოდ ქერქის ქვეშ წარმოქმნილი გასქელების რგოლის ხარჯზე, რომელიც პერიფერიისკენ წარმოქმნის ქერქის პარენქიმას, ხოლო ცენტრისაკენ ჭურჭელ-ბოჭკოვან კონებს. ერთლებნიანთა კონები დახურულია, ორლებნიანთა კონებისაგან განსხვავებით მათ კამბიუმი არა აქვთ. ორლებნიანების ქერქში კამბიალური რგოლის გარდა კიდევ ერთი მერისტემული ქსოვილი — ფელოგენი ან კორპის კამბიუმი წარმოიქმნება. იგი პერიფერიისკენ წარმოქმნის კორპის უჯრედებს, ცენტრისკენ — ფელოდერმას. კორპი და ფელოდერმა ერთად პერიდერმას შეადგენს. ღეროში წარმოდგენილია სეკრეტორულ ნივთიერებათა სათავსებიც.
რესურსები ინტერნეტში
ღერო – ენციკლოპედია ბრიტანიკა
ლიტერატურა
მცენარეთა ანატომია
მცენარეთა მორფოლოგია
ბოტანიკა
Santa Cecilia Acatitlan

Santa Cecilia Acatitlan
Acatitlan (Nahuatl: "place among the reeds"; Spanish "carrizal") is an archeological zone of the early Aztec (or early Toltec) culture located in the town of Santa Cecilia, in the municipality of Tlalnepantla de Baz in the State of Mexico, about 10 km northwest of Mexico City. In pre-Columbian times, it was located on the northwest shore of the great Lake Texcoco.
Foundation
This settlement was associated with Tenayuca, the political and religious center of the time; the two sites are about 3 km apart. Along with Tenayuca, it was later annexed by the Mexica and became part of the lacustrine culture of the Valley of Mexico under the rule of Tenochtitlan, until the arrival of the conquistadors in 1521. After the conquest of Mexico, Acatitlan began to decline, and the city, like many other Mesoamerican structures, was dismantled, its stone forming the basis of the new city's churches, houses, and monuments.
Archaeological site
Only one quadrangular basement currently survives, which might have been one of the site's main structures. It consists of a large staircase leading up to a temple. Like Tenayuca, it is thought that the temple was dedicated to the worship of Huitzilopochtli and Tlaloc. The construction method was probably the characteristic one of successive structures, one on top of the other, and at least four successive time periods have been detected. Today, the inside of the pyramid is one of the best preserved interior structures. The exterior structures were removed and many of their stones were used to build the adjacent church, which dates back to the late 16th century. In 1962, the architect and archaeologist Eduardo Pareyon Moreno reconstructed and reinforced the pyramid's basement and rebuilt the temple that crowns it. Although such a reconstruction certainly does not comply with current canons of archaeology, the product is a beautifully delineated Mexica pyramid, one of the best-conserved examples of this culture.
Museum
Inaugurated in 1961, INAH operates an on site museum called the Eusebio Davalos Hurtado Museum of Mexica Sculpture. Eusebio Dávalos an archaeologist and the owner of the pulque hacienda which was once adjacent to the site and which now houses the museum. Dávalos dedicated part of his life to collecting the artifacts now on display. His collection includes ceramic and stone materials from this and other sites in the Mexica zone of influence. The museum also exhibits a kitchen and living room in the style of the period before the Mexican Revolution. The museum is located on Calle Circuito Pirámide in Tlalnepantla.
See also
List of Mesoamerican pyramids
References
SOLIS OLGUIN, F.R. La escultura Mexica del Museo de Santa Cecilia Acatitlán. Instituto Nacional de Antropología e Historia [INAH], Mexico 1977.
Further reading
Aguilar-Moreno, Manuel. Aztec architecture (PDF) Foundation for the Advancement of Mesoamerican Studies, Inc. 145 pp.
Bacon, Jeffrey R. 2004. Tlalnepantla - The Land In-Between
Pyramids in Mexico
Aztec sites
Archaeological sites in the State of Mexico
Museums in the State of Mexico
Archaeological museums in Mexico
Tlalnepantla de Baz
გირინი

გირინი (ფინინი Jílín) — პროვინცია ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქია — ჩანჩუნი. მოსახლეობა — 27,462,297 ადამიანი (მე-21 ადგილი პროვინციებს შორის, 2010 წლის მონაცემებით.) ცხოვრობენ უმთავრესად ჩინელები, ასევე კორეელები და მანჯურიელები.
გეოგრაფია
გირინის პროვინციის ფართობი შეადგენს 187 400 კმ². პროვინციის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილი უჭირავს მანჯურია-კორეის მთებს (სიმაღლე 500-1200 მ, მაქსიმალური წერტილი 2744 მ. მთა ბაიტოშუანი). პროვინციის ჩრდილო-დასავლეთი უჭირავს სუნლიაოს ვაკეს. ჰავა ზომიერი, მუსონურია. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 17-20 °C, ივლისისა 20-24 °C. ნალექები ვაკეზე 400-600 მმ წელიწადში, მტებში 1000 მმ-მდე. ჩრდილო-დასავლეთში შემორჩენილია სტეპი და ტყე-სტეპი, სამხრეთ-აღმოსავლეთში, მთებში შერეული ფართოფოთლოვანი და წიწვოვანი ტყეებია.
ისტორია
უძველეს დროში გირინის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნე ტუნგუსური ტომები. VIII-XIII საუკუნეებში გირინის უდიდესი ნაწილი შედიოდა ტუნგუსთა ბოხაის, კიდანების ლიაოს და ჯურჯენთა ძინის სახელმწიფოების შემადგენლობაში. 1234 წელს დაიპყრეს მონღოლებმა.მონღოლთა ბატონობის დამხობის შემდეგ, XIV საუკუნის II ნახევარში გირინის სამხრეთი ნაწილი გადავიდა ჩინეთის ხელში, ხოლო დანარჩენი დარჩა მონღოლთა და ტუნგუსთა გამგებლობაში. XVII საუკუნის დასაწყისში გირინის მთელი ტერიტორია ემორჩილებოდა მანჯურიას, რომლებმაც XVII საუკუნეში ჩინეთიც დაიპყრეს. ცინის დინასტიის დროს გირინი და მანჯურიის სხვა პროვინციები ითვლებოდა მანჯურიის სახლის დომენად. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში დაიწყო გირინის დასახლება ჩინელებით, რამაც გაზარდა დამუშავებული მიწის ფართობები. გირინის ეკონომიკურ აღმავლობას ხელი სეუწყო 1903 წელს გაყვანილმა ჩინეთ-აღმოსავლეთის რკინიგზამ. 1931 წელს იაპონიის მიერ მანჯურიის ოკუპაციის შემდეგ გირინის მიწებს იაპონია დაესაკუთრა. 1946-1948 წლებში გირინის დიდი ნაწილი გომინდანელთა ხელში აღმოჩნდა. 1949-1957 წლებში შეიქმნა ავტომშენებლობა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
გირინის პროვინცია ადმინისტრაციულად იყოფა 9 მუნიციპალიტეტად:
იხილეთ აგრეთვე
ჩინეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ჩინეთის პროვინციები
2100

2100
მოვლენები
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
ალპური ვერონიკა

ალპური ვერონიკა — ვერონიკის გვარის მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე მრავალძარღვასებრთა ოჯახისა.
გავრცელების არეალია: რუსეთი, ესპანეთი (პირენეები და სიერა-ნევადა), საფრანგეთი (პირენეები და ალპები), შვეიცარია, იტალია (ალპები, აპენინები), გერმანია (ალპები), დიდი ბრიტანეთი (ინგლისი და შოტლანდია, იშვიათად), ავსტრია, ალბანეთი, ჩეხოსლოვაკია (ტატრები), რუმინეთი (კარპატები), ბულგარეთი, პოლონეთი (კარპატები), ნორვეგია, შვედეთი (სამხრეთი მონაკვეთის გარდა), ფინეთი, ისლანდია; აზია: შესაძლოა მონღოლეთის საიანი, ინდოეთი (ქაშმირი, კუმაონი), ნეპალი; ჩრდილოეთი ამერიკა: გრენლანდია, ალასკა, კანადა, აშშ (ნიუ-ჰემფშირის ნიუ-მექსიკოს, არიზონისა და კალიფორნიის სამხრეთით).
რესურსები ინტერნეტში
ალპური ვერონიკა
მრავალძარღვასებრნი
Rustov

Rustov is a village and municipality in the Quba District of Azerbaijan. It has a population of 3,956. The municipality consists of the villages of Rustov, Pusteqasim, Kələbaq, Yekdar, Bad, Məçkə-Xacə, Cadarı, and Cındar.
Famous people
Bashir Safaroglu (1925–1969) — was an Azerbaijani Soviet theater and film actor. He was part of the Azerbaijan Musical Comedy Theater, People's Artist of Azerbaijan SSR (1968). He was the father of People's Artist of Azerbaijan Afag Bashirgyzy.
References
External links
Populated places in Quba District (Azerbaijan)
Squilla mantis

Squilla mantis is a species of mantis shrimp found in shallow coastal areas of the Mediterranean Sea and the Eastern Atlantic Ocean: it is also known as "pacchero" or "canocchia". Its abundance has led to it being the only commercially fished mantis shrimp in the Mediterranean.
Description
Individuals grow up to long, and is of the spearer type. It is generally dull brown in colouration, but has two brown eye spots, circled in white, at the base of the telson. Other species – including smashers – are also sold in the aquarium trade as Squilla mantis.
Distribution and ecology
S. mantis digs burrows in muddy and sandy bottoms near the coasts of the Mediterranean Sea and adjacent warm parts of the eastern Atlantic Ocean. It remains in its burrow during the day and comes out at night to hunt, and in the winter to mate.
It is found around the entire coast of the Mediterranean, and in the Atlantic Ocean south from the Gulf of Cádiz to Angola, as well as around the Canary Islands, and Madeira. It has historically been recorded from the Bay of Biscay and the British Isles, but is not known to occur there any more. It is particularly abundant where there is significant run-off from rivers, and where the substrate is suitable for burrowing. In the Mediterranean, the outflows from the Nile, Po, Ebro and Rhône provide these conditions.
The alpheid shrimp Athanas amazone often lives in the burrows of S. mantis, despite being of a similar size to other shrimp which S. mantis feeds on. The relationship between the two species remains unknown, although a second similar case has been reported for the species Athanas squillophilus in the burrows of Oratosquilla oratoria in Japanese waters.
Fishery
S. mantis is the only native stomatopod to be fished for on a commercial scale in the Mediterranean. Over 7,000 t is caught annually, 85% of which is caught on Italian shores of the Adriatic Sea, with further production in the Ionian Sea, off Sardinia, off the coast of Catalonia and off the Balearic Islands. Outside the Mediterranean, it is consumed in Andalusia in the Gulf of Cadiz under the name of "galeras".
References
Stomatopoda
Crustaceans of the Atlantic Ocean
Edible crustaceans
Commercial crustaceans
Crustaceans described in 1758
Taxa named by Carl Linnaeus