PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მარია ავსტრიელი (1531-1581)

მარია ავსტრიელი (1531-1581)
მარია ავსტრიელი (დ. 15 მაისი, 1531 — გ. 11 დეკემბერი, 1581) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ I-ისა და დედოფალ ანა უნგრელის ასული. იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგინია როგორც ვილჰელმ კლეველის მეუღლე და მისი შვიდი შვილის დედა.
ბიოგრაფია
მარია დაიბადა 1531 წლის 15 მაისს პრაღაში, ბოჰემიაში. იგი იყო საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ I-ისა და მისი ცოლის, უნგრეთის მეფე ვლადისლავ II-ის ასულ ანა იაგელონის შუათანა ქალიშვილი.
1546 წლის 18 ივლისს მარია დაქორწინდა იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგ ვილჰელმ ლა მარკზე. ეს იყო წმინდა წყლის პოლიტიკური ქორწინება, რომელიც მარიას ბიძის, იმპერატორ კარლ V-ის სურვილით შედგა. ამ ქორწინების შემდეგ იულიხ-კლევ-ბერგი იტალიურ ომებში ავსტრიის მხარეს დაიჭერდა და კვლავ კათოლიკურ რელიგიაზე დარჩებოდა, ამის სანაცვლოდ კი ავსტრიელები ამ პატარა საჰერცოგოს ვალებიდან და კრიზისიდან ამოათრევდნენ. მეტიც, კარლ V-მ ვილჰელმს ნება დართო, რომ თუ მასსა და მარიას ვაჟი ეყოლებოდათ, მას შეეძლო პრეტენზია გამოეთქვა ავსტრიის ტახტზე. მიუხედავად ყველაფრისა, მარიასა და ვილჰელმს მეტად ბედნიერი და კომფორტული ქორწინება ჰქონდათ, რომელშიც მათ შვიდი შვილი შეეძინათ.
როგორც აღმოჩნდა მარიას ბებიამისის, კასტილიის დედოფალ ხუანა შეშლილის გენები ჰქონდა მემკვიდრეობით გადმოცემული და სიცოცხლის ბოლო წლებში ისიც ჭკუიდან შეირყა. ყოველივე ამის გამო იგი ციხესიმაგრეში გამოკეტეს, სადაც გარდაიცვალა 1581 წლის 11 დეკემბერს, სრულიად მარტო, 50 წლის ასაკში.
შვილები
მარია ელეონორა (1550-1608), ცოლად გაჰყვა პრუსიის ჰერცოგ ალბერტ ფრიდრიხს;
ანა (1552-1632), ცოლად გაჰყვა ნოიბურგის პფალცგრაფ ფილიპ ლუდვიგს;
მაგდალენა (1553-1633), ცოლად გაჰყვა ცვაიბრიუხენის პფალცგრაფ იოჰან I-ს;
კარლ ფრიდრიხი (1555-1575), გარდაიცვალა ახალგაზრდა;
ელიზაბეთი (1556-1561), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
სიბილა (1557-1627), ცოლად გაჰყვა ბარგუს ლანდგრაფ კარლ II-ს;
იოჰან ვილჰელმი (1562-1609), იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგი, მიუნსტერის ეპისკოპოსი და ალტენას გრაფი, პირველად ცოლად შეირთო იაკობა ბადენელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ანტუანეტ ლოთარინგიელზე, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია.
წინაპრები
მარია ავსტრიელის წინაპრები
ლიტერატურა
Constantin von Wurzbach: Maria, Erzherzogin von Oesterreich, Herzogin zu Berg, Jülich und Cleve. Nr. 198. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. 7. Theil. Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, Wien 1861, S. 19 (Digitalisat).
Gustav Prümm: Ein Gewinn fürs ganze Leben, Books on Demand, 2009, S. 16 f.
Zentralstelle für Deutsche Personen- und Familiengeschichte: Genealogisches Jahrbuch, Band 36–38, Degener, 1996
დაბადებული 15 მაისი
დაბადებული 1531
გარდაცვლილი 11 დეკემბერი
გარდაცვლილი 1581
ჰაბსბურგები
ავსტრიის პრინცესები
ფრანსუა გიიო

ფრანსუა გიიო (დ. 4 ოქტომბერი, 1787, ნიმესი, საფრანგეთის სამეფო — გ. 12 სექტემბერი, 1874, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი, პუბლიცისტი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, საფრანგეთის მე-17 პრემიერ-მინისტრი 1847-1848 წლებში, საგარეო საქმეთა მინისტრი 1840-1848 წლებში, შინაგან საქმეთა მინისტრი 1830 წელს და განათლების მინისტრი 1832-1834 და 1836-1837 წლებში.
საფრანგეთის პირველი იმპერიის პერიოდში ის ძირითადად პუბლიცისტური წერილებისა და რომანების გამოცემით იყო დაკავებული. ბურბონების რესტავრაციის დროს აქტიურად ჩაერთო პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1830 წელს ლუი-ფილიპ ორლეანელის მომხრეთა ლიდერიც კი გახდა. ის იდეოლოგიით კონსერვატორი იყო და სახელმწიფოს განვითარების უმთავრეს გზად კონსტიტუციური მონარქიასა და ფეოდალიზმის ამაღლებას მიიჩნევდა. 1830-იან წლებში მეფის დავალებით, ამბოხებული მოსახლეობის გულის მოსაგებად გაატარა რამდენიმე რეფორმა. საფრანგეთში მძვინვარე მძიმე ეკონომიკური კრიზისის გამო 1848 წელს დაიწყო რევოლუცია, რომლის დროსაც გადააყენეს მეფე ლუი-ფილიპთან ერთად.
ცხოვრების უკანასკნელ წლებში გამოსცა უამრავი ლიტერატურული ნაწარმოები, რომელთა უმრავლესობა ძირითადად პოლიტიკას ეხებოდა. გარდაიცვალა ღრმამოხუცებული, 87 წლის ასაკში, 1874 წელს, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკაში.
რესურსები ინტერნეტში
"The History of the Origins of Representative Government in Europe"
ფრანგი პოლიტიკოსები
ფრანგი დიპლომატები
დაბადებული 1787
გარდაცვლილი 1874
საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრები
დაბადებული 4 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 12 სექტემბერი
ზალცბურგის საჰერცოგო

ზალცბურგის საჰერცოგო — ავსტრიის იმპერიისა და ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის გვირგვინის მიწა 1849-1918 წლებში, ასევე ცისლეიტანიის წევრი. საჰერცოგოს დედაქალაქი იყო ზალცბურგი.
1803 წელს ზალცბურგის არქისაეპისკიპო ეპარქია სეკულარიზირებულ იქნა, როგორც ზალცბურგის ელექტორატი. თუმცა მან დიდიხანს ვერ იარსება, 1805 წელს ავსტრიის იმპერიამ მისი ანექსია მოახდინა. ნაპოლეონის ომების შემდეგ, ზალცბურგის ტერიტორია ადმინისტრირებულ იქნა ლინციდან, როგორც ზალცახის დეპარტამენტი და გადავიდა ზემო ავსტრიის არქისაჰერცოგოს შემადგენლობაში.
ზალცბურგის მმართველები
ზალცბურგის პროვინციის პრეზიდენტები
1850 - 1852 – გრაფი ფრიდრიხ ჰერბერშტეინი
1852 - 1855 – პრინცი კარლს ლობკოვიცი
1855 - 1859 – გრაფი ოტო ფრანც ფუნფკირხენი
1860 - 1860 – გრაფი ერნსტ გროს-დროიტაუმონტ
1861 - 1863 – ფრანც ფრეჰერ ფონ შპიგელფელდი
1863 - 1867 – ედუარდ ფრანც ტაფე
1867 - 1869 – გრაფი კარლ კორონინი-კრონბერგი
1869 - 1870 – გრაფი ერნსტ გროს-დროიტაუმონტ
1870 - 1871 – ადოლფ ვილჰელმ აუერშპერგი
1872 - 1897 – გრაფი ზიგმუნდ ტუნ-ჰოჰენშტეინი
1897 - 1908 – გრაფი კლემენს ჯულიენ-ვალსე
1913 - 1918 – ფელიქს ფონ შმიტ-გასტეიგერი
ზალცბურგის გუბერნატორები
1861 - 1872 – ჯოზეფ ფრეჰერ ფონ ვაისი
1872 - 1880 – რეიხსგრაფ ჰუგო რაიმუნდ ლამბერგ
1880 - 1890 – გრაფი კარლ ქორინსკი
1890 - 1897 – ალბერტ შუმახერი
1897 - 1902 – ალოის ვინკლერი
1902 - 1909 – ალბერტ შუმახერი
1909 - 1919 – ალოის ვინკლერი
რესურსები ინტერნეტში
ზალცბურგის საჰერცოგო
ზალცბურგი, ავსტრია (საჰერცოგო)
ზალცბურგი
ავსტრიის ისტორია
ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები
Lunardelli

Lunardelli is a municipality in the state of Paraná in the Southern Region of Brazil.
Its origins date from 1948, when the big land owner Geremina Lunardelli, one of the so-called Coffee Kings, bought three farms in the region in order to produce coffee.
See also
List of municipalities in Paraná
References
Municipalities in Paraná
ბუენა-ვისტას ყურე

ბუენა-ვისტას ყურე — ყურე ატლანტის ოკეანეში, კუბის დაახლოებით ცენტრალური ნაწილის ჩრდილოეთით. მდებარეობს სანქტი-სპირიტუსის, ვილია-კლარისა და სიეგო-დე-ავილის პროვინციებში. ყურე ვრცელდება ხმელეთსა და არქიპელაგს შორის. უხვადაა რიფები, რომლებიც ქმნიან ყურის ჩრდილოეთ საზღვარს, სადაც ვრცელდება საბანა-კამაგუეის არქიპელაგში შემავალი არაერთი კუნძული. ბუენა-ვისტას ყურე თავის ჩრდილო-დასავლეთ მხარეს იხსნება ნიკოლასის სრუტისკენ, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით ძველი ბაჰამის სრუტისკეს.
ბუენა-ვისტას ყურის სამხრეთ სანაპიროზე შექმნილია კაგუანესის ეროვნული პარკი. რიფები შეიცავენ დაახლოებით 20-მდე ენდემურ სახეობას. 2000 წელს ტერიტორია გამოცხადდა ბიოსფერულ ნაკრძალად. 2002 წელს შეუერთდა რამსარის კონვენციას.
რესურსები ინტერნეტში
SNAP.cu
სქოლიო
კუბის ყურეები
ტელომერები

ტელომერები (-დან — „დასასრული“, „ბოლო“ და -დან — „ნაწილი“) — ქრომოსომების დამაბოლოვებელი უბნები. ქრომოსომების ტელომერული უბნებისთვის დამახასიათებელია სხვა ქრომოსომებთან ან მათ ფრაგმენტებთან დაკავშირების შესაძლებლობის არქონა. ტელომერები დამცველობით ფუნქციას ასრულებენ.
ტერმინი „ტელომერა“ შემოიღო გერმან მელერმა 1932 წელს.
ევკარიოტების უმრავლესობის ტელომერები შედგება სპეციალიზებული ხაზოვანი ქრომოსომული დნმ-სგან, რომელიც შედგება მოკლე ტანდემური განმეორებებისგან. ქრომოსომების ტელომერულ უბნებში ტელომერულ დნმ-გამეორებებთან სპეციფიკურად დაკავშირებად ცილებთან ერთად დნმ ქმნის ნუკლეოპროტეიდურ კომპლექსს — კონსტიტუციურ (სტრუქტურულ) ტელომერულ ჰეტეროქრომატინს.
იხილეთ აგრეთვე
ცენტრომერა
რესურსები ინტერნეტში
დაბერების სიჩქარის გამოთვლა შესაძლებელია ხალების რაოდენობით (ტელომერების წყალობით)
ტელომერა დიდ საბჭოთა ენციკლოპედიაში
სქოლიო
ციტოლოგია
ქრომოსომები
მესამე დრაკონი

მესამე დრაკონი
„მესამე დრაკონი“ — რეჟისორ პეტერ ჰლედიკის 1985 წლის ჩეხოსლოვაკური ფილმი.
სახელწოდება „მესამე დრაკონი“ აღნიშნავს დედამიწაზე მომაკვდავ პლანეტა ლურიდადან გაგზავნილ მესამე კოსმოსურ ხომალდს. ლურიდა კვდება იმის გამო, რომ მასზე ხდება ჰაერის, წყლის და ნიადაგის დაბინძურება. დედამიწაზე, დრაკონის მთაში დამალულ კოსმოსურ ხომალდს პოულობს სამი ბიჭუნა. ხომალდი შუა საუკუნეებში გამოგზავნეს იმ მიზნით, რათა დაადგინოს, თუ როგორ ხდება დედამიწაზე ეკოლოგიური გარემოს დაცვა. ბიჭუნება იძინებენ ხომალდში, რომელიც მათ ლურიდაზე გადაიყვანს. იქ ისინი თავად იხილავენ ბუნებისადმი ადგილობრივი მოსახლეობის მოპყრობას. მას შემდეგ, რაც პლანეტას გადაარჩენენ, ისინი ბრუნდებიან შინ, რათა სხვებსაც უამბონ ბუნების დაცვის აუცილებლობის შესახებ.
რესურსები ინტერნეტში
1985 წლის ფილმები
ჩეხოსლოვაკური ფილმები
კოსმოვიზია

კოსმოვიზია, კოსმოსური ტელევიზია — სატელევიზიო მაუწყებლობის ქსელით კოსმოსურ სივრცეში ან სხვა პლანეტის ზედაპირზე მოთავსებული კოსმოსური აპარატის ბორტიდან გამოსახულების უშუალოდ გადაეცემა და მიღება. გამოსახულების რადიოსიგნალებს იღებს დედამიწის რადიოსადგური, გადასცემს ტელეცენტრს, საიდანაც ხდება მისი რეტრანსლაცია ევროპის, ამერიკისა დ აზიის ქვეყნების სატელევიზიო ქსელებით. კოსმოვიზიას საფუძველი ჩაეყარა 1962 წლის აგვისტოში კოსმოსური ხომალდების "ვოსტოკ 3-ისა" და "ვოსტოკ 4-ის" ბორტებიდან ტელეგამოსახულების გადაცემის შემდეგ. კოსმოვიზიის უფრო მეტი სიშორე 1968 წლის დეკემბერში იქნა მიღწეული "აპოლონ 8-ით" მთვარის გარსშემოფრენისას გადაცემული გამოსახულებით. "აპოლონ *-ის" ბორტზე ასტრონავტები ფ.ბორმანი, ჯ. ლოველი და უ. ანდერსონი იმყოფებოდნენ.
ლიტერატურა
ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, გვ. 687, თბ., 1980 წელი
რესურსები ინტერნეტში
კოსმოვიზია
ტელევიზია
კოსმოსი
ტრანსლაცია
ოთხმოცდაცამეტი წელი

ოთხმოცდაცამეტი წელი — ვიქტორ ჰიუგოს ისტორიული რომანი. მასში გადმოცემულია საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროინდელი მოვლენები. იაკობინთა დიქტატურის პერიოდის საფრანგეთის ბრძოლა გარეშე მტერთან და ვანდეელ მეამბოხეებთან. რომანის მთავარი გმირის ლანტენაკის, სიმურდენისა და გოვენის დახასიათებით, მათი საქმიანობის ჩვენებით ჰიუგომ დახატა რევოლუციის დროინდელი საფრანგეთის ის ძალები, რომლებსაც სხვადასხვაგვარად ესმით სამშობლოს კეთილდღეობა, სხვადასხვანაირად იღვწიან საფრანგეთისთვის. ისინი სხვადასხვა პრინციპებს ემსახურებიან. ამისათვის მათ ერთმანეთთან დაპირისპირება და ბრძოლაც უხდებათ.
მარკიზ დე ლანტენაკი ვანდეას აჯანყებას ხელმძღვანელობს. მას უცხოელთა დახმარებით საფრანგეთში რევოლუციამდელი რეჟიმის აღდგენა სურს. რევოლუციონერები, სიმურდენი და გოვენი, კი მას უპირისპირდებიან, მისი შეპყრობა და სიკვდილით დასჯა სურთ, მაგრამ როდესაც ლანტენაკმა ცეცხლმოკიდებული კოშკიდან გამოიყვანა და სიკვდილს გადაარჩინა გლეხის სამი ბავშვი, გოვენმა მას დანაშაული მიუტევა და გაუშვა.
სიმურდენმა არ აპატია გოვენს ეს ლმობიერება და სამხედრო დისციპლინის ძალით იგი სიკვდილით დასაჯა. მაგრამ გოვენი სიმურდენის აღზრდილი, მისი საყვარელი მოწაფე იყო. სიმურდენმა ვერ აიტანა თავისი მკაცრი ქმედება და თავი მოიკლა.
ნაწარმოებში მკაფიოდ ჩანს ჰიუგოს ჰუმანიზმი. იგი რევოლუციის მოწინააღმდეგე ძალებს კიცხავს, მაგრამ მთავარი, მისი აზრით, მაინც ლმობიერება და მოყვასისადმი სიყვარულია.
ლიტერატურა
ნაირა მამუკელაშვილი, ახალი ისტორია (მეცხრე კლასის სახელმძღვანელო), თბ., 1998 წელი, გვ. 95
1874 წლის რომანები
ისტორიული რომანები
ვიქტორ ჰიუგოს ნაწარმოებები
ტოუმანი

ტოუმანი — ხუნუს ყველაზე ადრეული ცნობილი შანიუ (匈奴單于). მეფობდა ძვ. წ. 220-209 წლებში. სახელი ტოუმანი შეიძლება დაკავშირებული იყოს: შუა ჩინურ - მუანთან ან სპარსულ - ტუმანთან. ორივე შემთხვევაში ეს სიტყვები მომდინარეობს ძველ თურქულ/მონღოლური სიტყვა დუმანიდა რაც ათი ათასს აღნიშნავს. მის სახელს ატარებს სამხრეთ-დასავლეთ ციმბირში არსებული ქალაქი ტიუმენი.
ძვ. წ. 221 წელს, როდესაც ცინის დინასტიამ დაიპყრო დანარჩენი ექვსი ქვეყანა და გააერთიანა ჩინეთი, მათ ჩრდილოეთით ჩამოყალიბდა ხუნუს მომთაბარე ტომების ძლიერი გაერთიანება. ხუნუს იმპერია ცდილობდა გაფართოებას როგორც დასავლეთით ისე სამხრეთით. ამ პერიოდში ასევე გაძლიერებული იყვნენ იუეჩჟები და დუნხუ (東胡) (აღმოსავლეთის ბარბაროსები). ცინის დინასტიის პირველმა იმპერატორმა ცინ შიხუანდიმ გენერალ მენ ტიანის ხელმძღვანელობით გაგზავნა 100 000-იანი არმია ხუნუს ჩრდილოეთით 1000 ლიზე (დაახ. 416 კმ.) განსადევნად.
"ტოუმანმა ვერ გაუძლო ცინის ძალებს, მან დაიხია ჩრდილოეთით და ათი წლის განმავლობაში იქ იყო ჩაკეტილი"
მენ ტიანის გარდაცვალების შემდეგ ხუნუმ ისევ დაიწყო სამხრეთით ლაშქრობები და საბოლოოდ აღადგინეს ძველი საზღვარი ჩინეთთან. ლეგენდის მიხედვით ტოუმანს თავისი უმცროსი შვილის გამეფება უნდოდა, ამიტომ იუეჩჟებს მძევლის სახით გაუგზავნა თავისი უფროსი შვილი მოდუ (冒頓), ხოლო შემდეგ შეუტია მათ. ამ ღალატის შემდეგ იუეჩჟები აპირებდნენ მოდუს მოკვლას, თუმცა მან შეძლო ტყვეობიდან გაქცევა. მოდუ ძვ. წ. 209 წელს დაბრუნდა. დახოცა მამა, დედინაცვალი და უმცროსი ძმა. ხოლო თავი გამოაცხადა ხუნუს შანიუდ.
ლიტერატურა
Watson, Burton. (1993). Records of the Grand Historian by Sima Qian. Translated by Burton Watson. Revised Edition. Columbia University Press. ISBN 0-231-08167-7.
Beckwith, Christopher I. (2009): Empires of the Silk Road: A History of Central Eurasia from the Bronze Age to the Present. Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-13589-2.
Yap, Joseph P. (2009). Wars With The Xiongnu, A Translation from Zizhi tongjian. AuthorHouse, Bloomington, Indiana, U.S.A. ISBN 978-1-4490-0604-4. Introduction and Chapter 2.
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
All Empires: The Xiongnu Empire
მონღოლეთის ისტორია
ირლანდიური ვიკიპედია

ირლანდიური ვიკიპედია — ვიკიპედიის განყოფილება ირლანდიურ ენაზე. თავისუფალი ენციკლოპედია. ფლობს ფონდი ვიკიმედია. გაეშვა 2003 წლის ოქტომბერში. პირველი სტატია შეიქმნა 2004 წლის იანვარში. ვიკიპედიის ირლანდიურენოვანი განყოფილების შექმნის ინიციატორი იყო გაბრიელ ბიჩემი. 2005 წლის სექტემბრისთვის მოიცავდა დაახლოებით 1600 სტატიას. 2007 წლის მარტში ხელმისაწვდომი იყო 7 ათასზე მეტი სტატია. ირლანდიური ვიკიპედიის გამოჩენა დადებითად იქნა შეფასებული მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების წარმომადგენლების მიერ. 2013 წლის თებერვლის მდგომარეობით ირლანდიურ ვიკიპედიაში არსებობს დაახლოებით 16 ათასი სტატია. აქტიურ მომხმარებელთა რიცხვი 90-მდეა. ჰყავს 8 ადმინისტრატორი.
რესურსები ინტერნეტში
ირლანდიური ვიკიპედია
ირლანდიური ვიკიპედიის მობილური ვერსია
ვიკიპედიები ენების მიხედვით
Niko Bagration

Niko Bagrationi (Nikolay Georgievich Bagration) (1868–1933) was a Georgian nobleman who fought as a volunteer officer in the Boer army during the Second Boer War (Anglo-Boer war). He was also known in Georgia as Niko the Boer (ნიკო ბური, Niko Buri).
Son of Prince George Nikolaevich Bagration. A member of the Mukhrani branch of the Bagrationi family (formerly a royal dynasty of Georgia), he was born at the Mukhrani castle near Tbilisi (then Tiflis, Imperial Russia). He represented Georgian nobility at the Russian Tsar Alexander III’s coronation in 1881.
In 1899, he attended the Paris international exhibition and was going to leave for big-game hunting when he heard that the Anglo-Boer war had broken out. He later wrote in his memoirs that although he had never heard of the Transvaal until then, its struggle for independence reminded him of his motherland. Thus, he was the first volunteer from Russia to arrive in Pretoria where he was welcomed by the Boer statesman Paul Kruger and his generals. Prince Bagrationi quickly won popularity among the Boers and was promoted to colonel. Later, he was taken prisoner by the British and summoned by Lord Kitchener to explain his conduct – a memorable confrontation in which he accused Kitchener of atrocities. He escaped execution because of his royal descent and was exiled to St Helena, where he remained very cheerful and organizing sports and other activities for his fellow prisoners.
He was soon released, and Bagrationi returned to France and then to Georgia, where he wrote a memoir, Burebtan ("With the Boers"; published in Tbilisi, 1951), about his experiences in South Africa. After the Sovietization of Georgia in 1921, he openly opposed Bolshevik rule and lost his property, but surprisingly survived the 1920s purges that targeted Georgian nobility. He ended his days in poverty, selling cigarettes at the Tbilisi marketplace, still dressed in princely garments.
Prince Bagrationi married, in 1902, Anna Buchkiashvili (1883-1959). They were the parents of
Constantine (1903, died infant)
George (1905, died infant)
Natalia (1903, Tbilisi, - 1979, Paris), married at Paris, in 1931, Jean Eugène Marie Victor Tourangin (1885-1977)
Rusudan (1905, Tbilisi, - 1986, Tbilisi), married Ivane Chikvaidze (1900-1979)
Alexandre (1908-1934)
Irina (1916, Tbilisi, - 2000, Paris), a participant in the French Resistance during World War II
See also
Boer Foreign Volunteers
References
1868 births
1933 deaths
House of Mukhrani
Memoirists from Georgia (country)
Military personnel from Georgia (country)
Second Boer War prisoners of war held by the United Kingdom
Prisoners of war from Georgia (country)
South African Republic military personnel of the Second Boer War
Emigrants from the Russian Empire
Immigrants to the South African Republic
ტილიგულის ლიმანი

ტილიგულის ლიმანი — ლიმანი სამხრეთ უკრაინაში (ოდესის ოლქისა და მიკოლაევის (ნიკოლაევის) ოლქის ტერიტორიაზე), შავი ზღვის სანაპიროზე.
სიგრძე 80 კმ, სიგანე 0,2–3,5 კმ, სიღრმე — 19 მ-მდე; ფართობი 170 კმ². ზღვიდან გამოყოფილია ქვიშის 4 კმ სიგანის ნაყარით. ლიმანის ფსკერი ზოგან დაფარულია შავი ტალახით, რომელსაც სამკურნალო თვისებებიც აქვს.
გალერეა
სქოლიო
უკრაინის ლიმანები
ლაჟი

ლაჟი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,596 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ლენქორანის რაიონის სოფლები
კალიტვენკა-1

კალიტვენკა-1 — ზედა პალეოლითის სადგომი, მდებარეობს კამენსკის რაიონის ტერიტორიაზე, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, იქ სადაც ერთმანეთს ერთვის მდინარეები ჩრდილოეთის დონეცი და კალიტვენეცი, სტანიცა კალიტვენსკაიის ახლოს. განასხვავებენ რამდენიმე მოედანს – კალიტვენკა-1ა, კალიტვენკა-1ბ და კალიტვენკა-1გ. სადგომს უწოდებენ ასევე პალეოლითურ სახელოსნოსაც.
ისტორია
პირველყოფილი ადამიანების საცხოვრებელი აღმოაჩინა ლ. კრიჟევსკაიამ 1973 წელს. მდებარეობდა მშრალი ხევის ტერასაზე. სდგომის საერთო ფართობი შეადგენს 1500 მ²-ს, სიმაღლე ხევის ძირიდან – 15 მეტრი. რამდენიმე საველე სეზონის დროს სამი არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს რამდენიმე მაღარო. სქელი ფენების საერთო მოცულობა არის 2-6 ფენა, სპეციალისტები გამოყოფენ 13 ლითოლოგიურ ჰორიზონტს. მეორედან მეექვსე ჰორიზონტამდე შუალედში აღმოჩენილია 10 დამუშავებული ქვის იარაღი და ორასამდე ანატკეჩი. აღმოჩენილი მასალების უმრავლესობა აღმოჩენილია მერვე და მეცხრე არქეოლოგიურ ფენაში. განსაკუთრებით ბევრი ნივთი აღმოაჩინეს მეცხრე ჰორიზონტალურ ფენაში, სულ რაღაც 4X5 ზომის ფართობზე აღმოაჩინეს ნივთები, რომელიც ცხადყოფდნენ, რომ აქ კარგად ახდენდნენ კვარციტის დამუშავებას.
არქეოლოგიურ სადგომზე აღმოჩენილია 93 დამუშავებული ქვა, აქედან 18 მერევე ჰორიზონტალურ, ხოლო 75 – მეცხრე ჰორიზონტალურ ფენაში. ამავე ფენებში აღმოჩენილია 27 პირველყოფილი ადამიანის იარაღი, რომელთაგან 8 არის დიდი მოცულობის, ხოლო დანარჩენი დამზადებულია ანატკეცებისაგან. მაკრო იარაღების შემადგენლობაში შედის ქვის დანა (ორი ეგზემპლარი), ხელცული (ერთი ეგზემპლარი) და სსჭრელი იარაღი (ხუთი ეგზემპლარი).
მდინარე ცრდილოეთის დონეცის ხეობაში სხვა მსგავსი სადგომები, სადაც ასევე სახელოსნო იყო, ცნობილი არ არის. კალიტვინის სადგომი კალიტვენკა-1 – ერთადერთია პალეოლითურ ძელებს შორის, რომელიც აღმოჩენილია აღმოსავლეთ ევროპის ვაკეზე.
ლიტერატურა
А. Е. Матюхин. О характере связи сырья, типологии и технологии домустьерских и мустьерских памятников Русской равнины.
რესურსები ინტერნეტში
ТАЙНА ДОНСКИХ ХОЛМОВ
О ХАРАКТЕРЕ СВЯЗИ СЫРЬЯ, ТИПОЛОГИИ И ТЕХНОЛОГИИ ДОМУСТЬЕРСКИХ И МУСТЬЕРСКИХ ПАМЯТНИКОВ РУССКОЙ РАВНИНЫ
სქოლიო
პალეოლითი
რუსეთის არქეოლოგიური ძეგლები
როსტოვის ოლქის ღირსშესანიშნაობები
გედევანიშვილი

გედევანიშვილი
საკუთარი სახელი გედევანიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
ალექსანდრე გედევანიშვილი — სამხედრო მოღვაწე
ანასტასია გედევანიშვილი — მთარგმნელი, პედაგოგი, ჟურნალისტი
გიორგი გედევანიშვილი — მეცნიერი ლითონთა ტექნოლოგიის დარგში
დიმიტრი გედევანიშვილი — ფიზიოლოგი
დიმიტრი გედევანიშვილი — ნიადაგთმცოდნე
ელენე გედევანიშვილი — სპორტსმენი (მოციგურავე)
იონა გედევანიშვილი — საეკლესიო მოღვაწე
იოსებ გედევანიშვილი — სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე
ირაკლი გედევანიშვილი — პათოფიზიოლოგი
ირინე გედევანიშვილი — ფსიქოლოგი
მიხეილ გედევანიშვილი — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე
ნიკოლოზ გედევანიშვილი — სამხედრო მოღვაწე
შალვა გედევანიშვილი — კინორეჟისორი, მსახიობი
ქართული გვარები
ჩხიკვთის წმინდა გიორგის ეკლესია

ჩხიკვთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხიკვთაში. მდებარეობს სოფლის დასავლეთით. აგებულია X საუკუნეში.
ეკლესია გამოირჩევა მაღალი პროპორციებით. ცილინდრული კამარის მცირე ფრაგმენტებია შემორჩენილი. კონქი კარგად გათლილი კვადრებითაა გადაყვანილი. დარბაზის გრძივი თაღები შედარებით პატარა ზომის ქვებითაა ნაშენი. საბჯენი თაღები ბაზალტის კრონშტეინებს ეყრდნობა. სამხრეთ ფასადზე რელიეფური ჯვარი და ასომთავრული წარწერაა.
რესურსები ინტერნეტში
თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ალექსანდრე ქობულაშვილი

ალექსანდრე ქობულაშვილი (დ. 26 მაისი, 1951) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1973-1988 წლებში იყო აღნიშნული უნივერსიტეტის კოსმოსური სხივების ლაბორატორიის ლაბორანტი, ინჟინერი, მეცნიერ-თანამშრომელი. საქართველოს ეროვნული ფრონტი-რადიკალური კავშირის მთავარი კომიტეტის წევრი, საორგანიზაციო კომისიის თავმჯდომარე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
რესურსები ინტერნეტში
ალექსანდრე ქობულაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
დაბადებული 26 მაისი
დაბადებული 1951
საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრები
Gray County

Gray County is the name of two counties in the United States:
Gray County, Kansas
Gray County, Texas
See also
Grey County (disambiguation)
გულდა კალაძე

გულდა კალაძე
გულდა კარლოს ძე კალაძე (დ. 29 აგვისტო, 1932, თბილისი — გ. 15 აგვისტო, 1974, იქვე) — ქართველი მხატვარი, მოქანდაკე, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი.
ბიოგრაფია
1957 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. იყო მრავალფეროვანი შემოქმედი. მისი ნიჭი და ინდივიდუალიზმი გამოვლინდა ფერწერასა და გრაფიკაში, მაგრამ ხელოვნის სტიქია ქანდაკება იყო. თავისი ხანმოკლე შემოქმედებითი ცხოვრების მანძილზე სულ ჩვიდმეტი სკულპტურული კომპოზიციის შექმნა მოასწრო, რომელშიც სრულად გამოვლინდა მისი შემოქმედებითი პოტენციალი — ფორმის გრძნობა, დახვეწილი პროპორციები: ასეთებია — „ყურძნის მტევანი“, „განთიადი“, ბიჭვინთის საკურორტო კომპლექსისათვის შექმნილი სკულპტურული ჯგუფი „ოჯახი“, მონუმენტური რელიეფი სასტუმრო „ივერიისათვის“, კავკასიის გმირული დამცველებისათვის ყარაჩაი-ჩერქეზეთის ავტონომიურ ოლქში დადგმული მემორიალური ანსამბლი (საქართველოს ლენინური კომკავშირის პრემია).
უნდა აღინიშნოს მხატვრის ნამუშევრები წიგნის გრაფიკაში. მან დაასურათა 30-მდე წიგნი, დაგვიტოვა რამდენიმე ათეული ფერადი, 300-მდე შავ-თეთრი და შერეული ტექნიკით შესრულებული ილუსტრაცია.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 200, თბ., 1994
ქართველი მოქანდაკეები
დაბადებული 29 აგვისტო
დაბადებული 1932
გარდაცვლილი 15 აგვისტო
გარდაცვლილი 1974
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები