PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
გობუსტანის რაიონი

გობუსტანის რაიონი — რაიონი აზერბაიჯანის აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გობუსტანი.
ისტორია
გობუსტანის რაიონის თანამედროვე ტერიტორია რუსეთის იმპერიის პერიოდში შედიოდა კასპიის ოლქში, შემდეგ შემახის გუბერნიაში, ხოლო 1859 წლიდან ბაქოს გუბერნიაში.
აზერბაიჯანის სსრ-ის შემადგენლობაში შესვლის შემდეგ შედიოდა შემახის მაზრაში. 1930 წელს ჩამოყალიბდა შემახის რაიონი, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდა სოფელი მარაზიც. 1943 წლის 8 ოქტომბერს შემახის რაიონს გამოეყო და 1959 წლის 4 დეკემბრამდე დამოუკიდებლად არსებობდა მარაზის რაიონი. 1959 წელს კვლავ შემახის რაიონს შეუერთდა. 1990 წელს შემახის რაიონს კვლავ გამოეყო ძველ საზღვრებში და ეწოდა გობუსტანის რაიონი. 2008 წელს რაიონის ადმინისტრაციულმა ცენტრმა მიიღო ქალაქის სტატუსი და ეწოდა გობუსტანი.
ადმინისტრაციული დაყოფა
1999 წლიდან რაიონის შემადგენლობაში შედის 26 მუნიციპალიტეტი.
რესურსები ინტერნეტში
გობუსტანის რაიონი
აზერბაიჯანის რაიონები
ენგურის მყინვარი

ენგურის მყინვარი, ენგურ-უხვანი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთაზე. სიგრძე 3,1 კმ, ფართობი 3,5 კმ². მყინვარის ენა ეშვება ზღვის დონიდან 2730 მ სიმაღლეზე. ფირნის ხაზის სიმაღლეა 3550 მ. ენგურის მყინვარიდან სათავეს იღებს მდინარე ენგურის ერთ-ერთი მდგენელი.
სქოლიო
სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მყინვარები
მილისი (ქედის მუნიციპალიტეტი)

მილისი (ქედის მუნიციპალიტეტი)
მილისი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქედის მუნიციპალიტეტში, მახუნცეთის თემში (სოფლები: ზედა ბზუბზუ, ზედა მახუნცეთი, ზუნდაგი, მილისი, ნამლისევი, უჩხითი, ქვედა ბზუბზუ, ქვედა მახუნცეთი, ქოსოფელი). მდებარეობს მდინარე აჭარისწყლის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 400 მ სიმაღლეზე, დაბა ქედიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით, ქალაქ ბათუმიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 33 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 123 კაცი.
დემოგრაფია
ლიტერატურა
სქოლიო
ქედის მუნიციპალიტეტის სოფლები
კავკასიის იმამატი

კავკასიის იმამატი
ჩრდილო-კავკასიური იმამატი (შამილის იმამატი) — ისლამური სახელმწიფო ჩეჩნეთისა და დაღესტნის ტერიტორიაზე 1828-1859 წლებში. ჩრდილო კავკასიური ომების შედეგად, შეუერთდა რუსეთის იმპერიას. ამ სახელმწიფოს უკანასკნელი იმამი იყო შამილი (1834-1859 წლებში).
ისტორია
1783 წელს კავკასიაში რუსეთის შემოსვლით ვითარება მკვეთრად შეიცვალა. ოსმალეთის იმპერია აქტიურ მოქმედებებზე გადავიდა, მის მოწოდებას „სარწმუნოების დაცვის ლოზუნგით“ ჩრდილო კავკასიელი მთიელები გამოეხმაურნენ და აქტიურ ქმედებებზე გადავიდნენ, განუდგნენ ქართლ-კახეთის სამეფოს და მასზე თავდასხმები გაახშირეს.
შეიხ მანსურმა (1785—1791) რუსეთს საღვთო ომი გამოუცხადა. 1785 წელს ყაბარდოსა და ჩაჩნეთში რუსეთის ცარიზმის კოლონიზატორული პოლიტიკის წინააღმდეგ დაიწყო სახალხო მოძრაობა, რომელიც მეზობელ ოლქებშიც გავრცელდა და მასშტაბური ხასიათი მიიღო. დაღესტნის ფეოდალების ნაწილმა მანსურს მხარის არ დაუჭირეს და რუსეთის ქვეშევრდომობა მიიღეს. ამან გააადვილა მანსურის დამარცხება ჩაჩნეთსა და ყაბარდოში.
ჩრდილოეთ კავკასიაში ანტიკოლონიური ბრძოლა გაიშალა. 20-იანი წლებისათვის განსაკუთრებით გაძლიერდა რელიგიური მიმდინარეობა — მიურიდიზმი. მისი მოთხოვნა იყო თეოკრატიული ბელადის — იმამისადმი სრული მორჩილება და „ურჯულოთა“ წინააღმდეგ ბრძოლა. ამ მიზნით ჩაჩნეთსა და დაღესტანში შეიქმნა თეოკრატიული სახელმწიფო — იმამატი. პირველი იმამი ყაზი-მუჰამადი იყო. იმამი შეეცადა დაემორჩილებინა მთელი ჩრდილოეთ კავკასია, თუმცა ამაზე უარი განაცხადა ავარიის სახანომ და ტარკის შამხალმა. ურთიერთდაპირისპირება გაღრმავდა. იმამმა შეძლო ტარკის დამარცხება, თუმცა ავარიის ქალაქის, ხუნძახის, ალყა უშედეგოდ დასრულდა.
რუსეთის იმპერიამ გაზარდა თავისი ჯარების რაოდენობა კავკასიაში, 1832 წლის 17 ოქტომბერს რუსეთის ჯარის მიერ გიმრის აღების დროს ყაზი-მუჰამადი დაიღუპა. მეორე იმამი გახდა ჰამზათ-ბეგი, მან შეძლო ავარიის სახანოს დამორჩილება, თუმცა მცირე ხნის შემდეგ ის შეთქმულებმა მოკლეს.
ჰამზათ ბეგის შემდეგ კავკასიის იმამატის იმამი გახდა შამილი, რომელმაც განაგრძო ანტი-რუსული პოლიტიკა. 1834 წლის 18 ოქტომბერს რუსეთის ჯარმა იერიშით აიღო ძველი და ახალი ჰოცატლი. 1856 წელს, მთავარსარდალმა ალექსანდრე ბარიატინსკიმ ახალი ძალით შეუტია იმამატს. შამილმა წინადადება რუსეთის მიერ დაპყრობილ საქართველოს რუსეთის იმპერიის წინააღმდეგ ბრძოლა შესთავაზა, მაგრამ საქართველოში ამ იმპერიის წინააღმდეგ ბრძოლის არავითარი შანსი არ არსებობდა, რადგან ქვეყანას რუსები აკონტროლებდნენ.1859 წელს თითქმის მთელი ჩაჩნეთი და მთიანი დაღესტანი რუსთა ჯარებმა დაიკავეს. იმავე წლის გაზაფხულზე შამილის ჯარს ალყა შემოარტყეს აულ ვედენში. მცირე რაზმით იგი დაღესტნის აულ ღუნიბში გამაგრდა, მაგრამ 1859 წლის 26 თებერვალს რუსთა ჯარს დანებდა. შამილი თავისი ოჯახით კალუგაში გადაასახლეს.
იხილეთ აგრეთვე
კავკასიის იმამები
რუსეთის ტერიტორიული ექსპანსია
რესურსები ინტერნეტში
Вершина: Имамат Шамиля
Правда об имаме Шамиле
Наградные знаки армии Шамиля
კავკასიის ისტორია
ჩეჩნეთის ისტორია
დაღესტნის ისტორია
ისტორიული სახელმწიფოები
ევროპის ყოფილი ისლამური ქვეყნები
Aenictus clavitibia

Aenictus clavitibia — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Aenictus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
Aenictus
წკრიალა

წკრიალა — ფრინველთა გვარი კოტინგისებრთა ოჯახისა. გავრცელებული არიან ნეოტროპიკის ოლქში. ბინადრობენ ნესტიან ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ტყეებში, იშვიათად დაბალ მთებსა და მთისწინეთებში. აქვთ ძალიან მაღალი ხმა (აქედან სახელწოდებაც).
აერთიანებს 4 სახეობას, საიდანაც 3 სამხრეთ ამერიკაში გვხვდება, ხოლო 1 — ცენტრალურ ამერიკაში.
ახასიათებთ ძლიერ გამოხატული სქესობრივი დიმორფიზმი. მამლები თეთრები არიან, აქვთ „ულვაშები“ და მოტიტვლებული სახე. დედლებს ასეთი რაღაც არ გააჩნია, შეფერილი არიან ზეთისხილისფრად, მუცლის მხარეს ბუმბულზე გასდევს მოყვითალო „ძარღვები“.
სახეობები
ერთულვაშა წკრიალა (Procnias albus)
ფრთაშავა წკრიალა (Procnias averano)
რეკია, ხარადორი (Procnias nudicollis)
კორძიანი რეკია, სამულვაშა წკრიალა (Procnias tricarunculatus )
ლიტერატურა
Snow, D.W. (1982). The Cotingas: Bellbirds, Umbrella birds and their allies. British Museum Press.
რესურსები ინტერნეტში
Одноусый звонарь Procnias alba (Hermann)
სქოლიო
კოტინგისებრნი
Polyrhachis nigriceps

Polyrhachis nigriceps — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Lev Pisarzhevsky

Lev Pisarzhevsky
Lev Vladimirovich Pisarzhevsky (also transliterated as Pisarzhevskii: ; 13 February 1874 – 23 March 1938) was a Ukrainian Soviet chemist who studied peroxides, peracids, and solutions.
His contribution to the theory of catalysis is best known for his attempt to relate the catalytic properties of solids to their electronic properties.
Biography
Lev Vladimirovich Pisarzhevsky was born on 13 February 1874 Kishinev in the Bessarabia Governorate of the Russian Empire (now Chişinău, Republic of Moldova).
His mother relocated the family to Odessa following his father's death, where Lev Pisarzhevsky worked to support the family and studied at a school of classical education. He graduated from Novorossiysky University (now Odessa National University) in 1896 and proceeded to work on inorganic peroxides with his university instructor P. Melikishvili. He spent the period from 1900 to 1903 abroad, where he worked in Germany with Wilhelm Ostwald in 1900-1902 and also became acquainted with such leading Western European contributors to physical chemistry as Jacobus Henricus van 't Hoff, Svante Arrhenius, and Walther Nernst.
The young Pisarzhevsky succeeded Gustav Tammann as professor of chemistry at Yuryev University (now University of Tartu) after being recommended by Dmitry Mendeleyev in 1904. His Tartu work contributed to the formulation of the Walden-Pisarzhevsky rule.
Pisarzhevsky lectured in St. Petersburg between 1911 and 1913 and was awarded a doctoral degree for a dissertation entitled Thee Free Energy of Chemical Reaction and the Solvent in 1913. He subsequently taught in Yekaterinoslav (now Dnipro, but from 1926 until May 2016 the city was called Dnipropetrovsk) and was a founder of the Ukrainian Institute of Physical Chemistry (now the L. V. Pisarzhevsky Institute of Physical Chemistry of the National Academy of Sciences of Ukraine) in 1927. He was elected a corresponding member of the Academy of Sciences of the USSR in 1928 and a full member in 1930.
He died in Dnipropetrovsk on 23 March 1938 after a period of deteriorating health.
References
External links
A profile on the Russian Academy of Sciences website
1874 births
1938 deaths
Full Members of the USSR Academy of Sciences
Scientists from Chișinău
Russian chemists
Soviet chemists
20th-century chemists
Academic staff of the University of Tartu
Smoke House Pictures

Smoke House Pictures — ამერიკული კინოკომპანია, რომელიც დაარსდა 2006 წელს ჯორჯ კლუნისა და გრანტ ჰესლოვის მიერ, მას შემდეგ, რაც დაიხურა კომპანია Section Eight Productioons.
2006 წლის ივლისში, Smoke House Pictures-მა ხელი მოაწერა ხანგრძლივ შეთანხმებას კომპანიებთან, Warner Bros. Pictures-თან და Warner Bros. Television-თან. 2009 წელს ორ წლიანი კონტრაქტი გააფორმა Sony Pictures Entertainment-თან.
ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ამერიკული კინოკომპანიები
2006 წელს დაარსებული ამერიკული კომპანიები
2006 წელს დაარსებული გასართობი კომპანიები
აშშ-ის გასართობი კომპანიები
არაბასრა

არაბასრა — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 806 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ევლახის რაიონის სოფლები
კალიუმიანი სასუქი

კალიუმიანი სასუქი — მინერალური ნივთიერება რასაც იყენებენ ნიადაგის გასანოყიერებლად. კალიუმის სასუქის ძირითადი წყაროა კალიუმის მარილების ბუნებრივი საბადოები. ყოფილ სსრკ-ში კალიუმის წარმოება დაიწყო 1929 წლიდან — ჩრდილოეთ ურალში (სოლოკამსკი, ბერეზნიკი) კალიუმის საბადოების აღმოჩენის (1925) შემდეგ. კალიუმის სასუქი ორგვარია: კალიუმის ნედლი მარილები რასაც იღებენ ბუნებრივი კალიუმის მარილების — სილვინიტის, კაინტის და სხვა გადამუშავებით და სხვა. (დახარისხებით, დაფხვნით, დაფქვით) და კონცენტრილებული კალციუმ ქლორიდი, კალიუმ სულფატი 30%-იანი და 40%-იანი კალიუმის მარილები (კალიუმის, ქლორიდისა და წმინდად დაფხვნილი ბუნებრივი კაინიტის ამ სილვინიტის ნარევი), აგრეთვე პოტაში, კალიუმმაგნეზია, ნაცარი და სხვ.
კალიუმიანი სასუქებს ჩვეულებრივ ფოსფორიან ან აზოტიან და ფოსფორიან სასუქებთან ერთად იყენებენ ამით კალიუმი ღარიბ ნიადაგებზე მოსავლიანობა მნიშვნელოვნად იზრდება. მცენარისათვის კალიუმიანი სასუქის საჭიროება უფრო მეტად შეიმჩნევა ტყის რუხ-ყავიფერ, გაეწრებულ ნიადაგებს გამოტუტვილ შავმიწებზე, ტენიანის სუბტროპიკების წითელ მიწებზე, მეტადრე, როცა ჩაისა და ციტრუსების პლანტაციებზე ხანგრძლივად ანოყიერებენ მხოლოდ აზოტ-ფოსფორით. შედარები დიდი რაოდენობითაა საჭირო კალიუმი კარტოფილის, ბოსტნეულის, შაქრის ჭარხლის, ძირხვენების, თამბაქოსა და სხვ. გასანოყიერებლად უკეთეს შედეგს იძლევა კალიუმმაგნეზია, აგრეთვე კალიუმის სულფატი, კალიუმის გვარჯილა.
კალიუმიანი სასუქების დოზა დამოკიდებულია ნიადაგულ პირობებზე, მცენარის თავისებურებაზე, სასუქის ფორმაზე და მერყეობს 45 კილოგრამიდან 150 კილოგრამამდე ჰექტარზე. კალიუმიანი სასუქით განოყიერებისას იზრდება მოსავლიანობა (საშუალო ც/ჰა-ზე): შაქრის ჭარხლისა 35–40-ით კარტოფილისა, 20–33-ით, საშემოდგომო მარცვლეულის 3–5-ით, საგაზაფხულო მარცვლეულისა 2–3-ით, თივისა (ნათესი ბალახის) 20–33-ით, ბუნებრივი მდელოს თივისა 8–18-ით და სხვ. კალციუმიანი სასუქების შემდგომქმედება გრძელდება 3–4 წელი.
საქართველოს ნიადაგები კალიუმით უფრო მდიდარია ვიდრე აზოტით და ფოსფორით. საქართველოს სს რესპუბლიკური ზონალური აგრო ქიმიური ლაბორატორიების მონაცემებით, კალიუმით საშუალო და ძლიერ მდიდარ ნიადაგები შადგენენ სასოფლო-სამეურნეო სავარგულების მთელი ფართბის 43,4%, მაგრამ როცა ნიადაგს სისტემატურად მხოლოდ აზოტ-ფოსფორით ანოყიერებენ, დროთა განმავლობაში ნიადაგში ადვილადმოძრავი კალიუმის რაოდეონბა კლებულობს და საჭირო ხდება კალიუმიანი სასუქების დამატება. ამის შესახებ სათანადო ინფორმაციას იძლევა აგროქიმიური კარტოგრამა რომლის საფუძველზე ადგენენ ნიადაგის კალიუმით (ასევე ფოსფორით) განოყიერების დოზას. მაგალითად, თუ ნიადაგში გაცვლით კალიუმის შემცველობა 100 გრამზე 6–8 მილიგრამს უდრის, მაშინ ჩაის პლანტაცია აზოტ-ფოსფორთან ერთად კალიუმიანი სასუქითაც უნდა განოყიერდეს.
ლიტერატურა
სასუქი
კალიუმი
თეოფილე ალექსანდრიელი

თეოფილე ალექსანდრიელი
თეოფილე ალექსანრიელი(გარდ. 412) იყო ალექსანდრიის პატრიარქი 385-დან 412 წლამდე. იგი აღიარებულია წმინდანად კოპტურ-მართლმადიდებლური ეკლესიის მიერ.
მისი პატრიარქატის პერიოდს დაემთხვა დაძაბული ურთიერთობა წარმართებსა და ქრისტიანებს შორის. ისტორიკოსი ედვარდ გიბონი მას ამგვარი სიტყვებით მოიხსენიებს: "...მუდმივი მტერი მშვიდობისა და სათნოებისა, თავხედი, მოურიდებელი, ცუდი კაცი, ვისი ხელებიც მუდამ გასვრილი იყო ოქროში და სისხლში."("რომის დაცემა II", 57)
391 წელს თეოფილემ აღმოაჩინა დამალული წარმართული ტაძარი. მან და მისმა მიმდევრებმა დამცინავად გამოფინეს წარმართული ნივთები იმ მიზეზით რომ ამით წარმართები პროვოკაციას წამოეგებოდნენ და მათი მოკვლის საბაბი მიეცემოდათ. ასეც მოხდა და ქრისტიანებმაც საპასუხოდ შეუტიეს. უმცირესობაში მყოფმა წარმართებმა უკან დაიხიეს და სერაფიტას კომპლექსში გამაგრდნენ. იმპერატორმა მისწერა წერილი თეოფილეს რათა ისინი შეეწყალებინა და მხოლოდ ტაძარი დაენგრია. ისტორიკოს სოკრატე სქოლასტიკოსის მიხედვით, იმპერატორის ბრძანებაზე ტაძრის განადგურების შესახებ თეოფილეს მოთხოვნამ იმოქმედა, ხოლო თვითონ ტაძარი განსაკუთრებული ენთუზიაზმით და ძალადობით იქნა დანგრეული.(ისტ. სოზომენე; რუფინუსი; სოკრ. V:16)
თეოფილემ მის ძმის შვილ წმინდა კირილე ალექსანდრიელთან ერთად მოაწყო 403 წელს სინოდი, რომელზეც დაგმეს და გადაასახლეს წმინდა იოანე ოქროპირი.
Üçüncü Tala

Üçüncü Tala (known as Dombabinə until 2015) is a village and municipality in the Zaqatala Rayon of Azerbaijan. It has a population of 2,042. The municipality consists of the villages of Dombabinə, Mamqabinə, Bozbinə, Mücəkbinə, Masqarabinə, Həsənbinə, and Xanmədbinə.
References
External links
Populated places in Zaqatala District
სენტ-ემილიონი

სენტ-ემილიონი — კომუნა სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში, ჟირონდის დეპარტამენტში. მდებარეობს ქალაქ ბორდოდან 35 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით
სენტ-ემილიონის ისტორია პრეისტორიული ხანიდან იწყება. მოგვიანებით, რომაელებმა აქ ვენახები გააშენეს, რომლებიც ახ. წ. II საუკუნის დასაწყისში სენტ-ემილიონად იქცა. IV საუკუნეში, რომაელმა პოეტმა ავსონმა ხოტბა შეასხა ქალაქის ბარაქიან ვაზს.
ქალაქს სახელი ეწოდა ბერი ემილიანის პატივსაცემად, რომელიც მოგზაური მოძღვარი იყო და რომელიც აქ VIII საუკუნეში, კლდეში მდებარე გამოქვაბულში განდეგილად დასახლდა. მას მოჰყვნენ სხვა ბერები, რომლებმაც ამ არეალში ღვინის კომერციული წარმოება გააჩაღეს.
დღეისათვის სენტ-ემილიონი ბორდოს რეგიონის წითელი ღვინის ერთ-ერთი ძირითადი არეალია.
1999 წელს, სენტ-ემილიონის ვიწრო ქუჩების გასწვრივ მდებარე რომანული სტილის მომაჯადოებელი ეკლესიები და სხვადასხვა შენობათა ნარჩერნები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში ძეგლთა შეიტანა.
იხილეთ აგრეთვე
საფრანგეთის ქალაქები
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში
რესურსები ინტერნეტში
სენტ-ემილიონის ტურიზმის ოფიციალური საიტი
aerial photography of the Saint-Émilion and Aquitaine area
საფრანგეთის ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში
Comitas galatheae

Comitas galatheae, common name the galatheae turrid, is a species of sea snail, a marine gastropod mollusc in the family Pseudomelatomidae, the turrids and allies
Description
The length of the shell attains 105 mm.
Distribution
This marine species occurs off the Aru Islands, eastern Indonesia and Western Australia
References
Powell, A.W.B. 1969. The family Turridae in the Indo-Pacific. Part. 2. The subfamily Turriculinae. Indo-Pacific Mollusca 2(10): 207–415, pls 188–324
Kosuge, S 1986. Report of the family Turridae collected along the north-western coast of Australia (Gastropoda) (1). Bulletin of the Institute of Malacology, Tokyo 2(5): 80-90
Wilson, B. 1994. Australian marine shells. Prosobranch gastropods. Kallaroo, WA : Odyssey Publishing Vol. 2 370 pp.
Sysoev, A.V. 1997. Mollusca Gastropoda: new deep-water turrid gastropods (Conoidea) from eastern Indonesia. Mémoires du Muséum national d'Histoire naturelle, Paris (N.S.) [1993-2016] série A, Zoologie 172: 325–355
External links
Biolib.cz: Comitas galatheae
galatheae
Gastropods described in 1969
სანტა-კრუსის რაიონი

სანტა-კრუსის რაიონი — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის უაილასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2900 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 840 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.54 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 332.78 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ანკაშის რეგიონის რაიონები
უაილასის პროვინციის რაიონები
პუერტო-გაიტანი

პუერტო-გაიტანი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მეტის დეპარტამენტში.
2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17.310 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 17.499 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მეტის დეპარტამენტი
რესურსები ინტერნეტში
statoids.com-ის მონაცემები
კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები
მეტის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
Veil (mycology)

Veil (mycology)
A veil or velum, in mycology, is one of several structures in fungi, especially the thin membrane that covers the cap and stalk of an immature mushroom.
Veils fall into two categories:
Partial veil
Universal veil
References
Fungal morphology and anatomy
Goioxim

Goioxim is a municipality in the state of Paraná in the Southern Region of Brazil.
See also
List of municipalities in Paraná
References
Municipalities in Paraná
Camponotus silvestrii

Camponotus silvestrii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა.
სქოლიო
Camponotus
ტიგრან სარქისიანი

ტიგრან სარქისიანი — სომხეთის პოლიტიკური მოღვაწე. სომხეთის ელჩი ამერიკის შეერთებულ შტატებში. 2014 წლის 3 აპრილამდე იყო სომხეთის პრემიერ-მინისტრი.
ცხოვრების ადრეული პერიოდი
ტიგრან სარქისიანი დაიბადა ვანაძორში, სომხეთის საბჭოთა სოციალურ რესპუბლიკაში.
1980-იდან, 1983 წლის ჩათვლით სწავლობდა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფინანსურ და ეკონომიკურ ფაკულტეტზე.
1998 წლის 3 მარტს დაიკავა სომხეთის ეროვნული ბანკის თავმჯდომარის თანამდებობა.
პოლიტიკა
2008 წლის 9 აპრილამდე იკავებდა ზემოთხსენებულ თანამდებობას. 9 აპრილიდან კი პრეზიდენტმა სერჟ სარქისიანმა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად დანიშნა.
მისი რეფორმებიდან აღსანიშნავია:
ფულადი მანქანების რეფორმა,
რამდენიმე მნიშვნელოვანი ცვლილება საგადასახადო პოლიტიკაში,
ელექტრონული ხელმოწერების სისტემა და სხვა.
ელჩობა
25 ივნისს სომხეთის პრეზიდენტმა ტიგრან სარქისიანი აშშ-ში ელჩად დაინიშნა. 15 ივლისს ის ოფიციალურად შეუდგა სამუშაოს. ახალმა ელჩმა რწმუნებათა სიგელი გადასცა ბარაკ ობამას.
პირადი ცხოვრება
ტიგრან სარქისიანი დაქორწინებულია და სამი შვილი ჰყავს: ნარინი, აბგარი და მარკოსი.
რესურსები ინტერნეტში
www.panarmenian.net
სქოლიო
დაბადებული 1960
სომეხი პოლიტიკოსები
Paracas District

Paracas District is one of eight districts of the province Pisco in Peru.
References
1951 establishments in Peru
States and territories established in 1951
Neivamyrmex piraticus

Neivamyrmex piraticus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Neivamyrmex-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ecitoninae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ელ-სუვაირა

ელ-სუვაირა, (არაბ. الصويرة) — საპორტო ქალაქი მაროკოში, ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე. XVI საუკუნიდან ცნობილი იყო პორტუგალიური სახელით მოგადორი. მდებარეობს ქალაქ აგადირიდან 170 კმ-ით ჩრდილოეთით და მარაქეშიდან 170 კმ-ით დასავლეთით.
არქეოლოგიური კვლევები ადასტურებს, რომ ქალაქის ტერიტორია დასახლებული ყოფილა პრეისტორიული ხანიდან. ელ-სუვაირის უბე ნაწილობრივ ჩაკეტილია კუნძულ მოგადორით, რაც ქალაქის ნავსადგურს ძლიერი ზღვის ქარებისგან იცავს.
თევზის სარეწაო ნავსადგური ცნობილი იყო ჯერ კიდევ ფინიკიელებისათვის, ძვ. წ. VII საუკუნეში, ხოლო შემდეგ რომაელებისათვის. თანდათანობოთ, იგი არა მხოლოდ საზღვაო, არამედ საქარავნო ვაჭრობის მნიშვნელოვანი ცენტრიც გახდა, რომელიც შემდეგში ზღვის მეკობრეებისთვის ნამდვილ სამოთხედ იქცა.
1506 წელს პორტუგალიელებმა ქალაქის გამაგრება დაიწყეს. 1628 წელს, ციხესიმაგრეების მშენებლობა განაგრძო საადიტების დინასტიის სულთანმა მულაი აბდელმალეკემ. 1765 წელს, სულთანმა მუჰამედ III ბენ აბდალაჰმა ალაიუტების დინასტიიდან, მოგადორის იმ დროის მაროკოს უდიდეს საზღვაო პორტად ქცევა განიზრახა. გეგმა ფრანგმა პატიმარმა შეადგინა.
მომდევნო საუკუნეებში, ქალაქი გაძლიერდა და მნიშვნელოვან სავაჭრო პოსტად იქცა, სანამ 1893 წელს ფრანგები ქალაქ ტომბუქტუს აიღებდნენ, რის შემდეგაც დაიკეტა მრავალი სავაჭრო გზა და მოგადორმა მნიშვნელობა დაკარგა.
1960-1970-იან წლებში ქალაქი ჰიპების „მექა" გახდა.
დღეისათვის, ელ-სუვაირა მნიშვნელოვანი ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა მაროკოელი და ევროპელი ტურისტებისათვის. ქალაქში განვითარებულია კვების (ძირითდად თევზის) და ტყავის მრეწველობა.
2001 წლიდან, ქალაქის მედინა შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
გალერეა
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია არაბულ ქვეყნებში
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აფრიკაში
რესურსები ინტერნეტში
UNESCO World Heritage site: Medina of Essaouira (formerly Mogador)
მაროკოს ქალაქები
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მაროკოში
Ulitsa Starokachalovskaya

Ulitsa Starokachalovskaya is a station on the Butovskaya Line of the Moscow Metro subway system in Moscow, Russia. The station, opened with four other light metro stations on 27 December 2003. Its design is unique, as it contains two separate platforms on either side of another metro station, Bulvar Dmitriya Donskogo on the Serpukhovsko-Timiryazevskaya Line.
Name
It is named for the street under which the station lies.
Building
The station is built with a type of iron-concrete and shiny glazed marble, with sconces in small alcoves hanging above benches for passengers waiting for the next train. The platforms are 4.5m (14 feet) wide and 102m (334 feet) long, making them the shortest platforms underground throughout the metro. It was also the only underground station on the Butovskaya line before its northward extension.
The design of Ulitsa Starokachalovskaya station is made to be similar to that of its corresponding station: Bulvar Dmitriya Donskogo. Light grey and dark green marble adorns the western platform, while light grey and orange marble flanks the walls of the eastern hall. The walls are made of marble and pink granite. The sconces providing illumination are luminescent lamps of a spherical design. Bulvar Dmitriya Donskogo is the southern terminus of the Serpukhovsko-Timiryazevskaya line.
Moscow Metro stations
Railway stations in Russia opened in 2003
Butovskaya Line
Railway stations located underground in Russia
იმამ მუსტაფაევი

იმამ მუსტაფაევი
იმამ დაშდემირ ოღლუ მუსტაფაევი (აზერ. Imam Daşdəmir oğlu Mustafayev; დ. 25 თებერვალი, 1910 – გ. 10 მარტი, 1997) — აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი და აზერბაიჯანის სსრ აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი. ღარიბი გლეხის შვილი, ის დაიბადა აზერბაიჯანის ყახის რაიონის ერთ-ერთ სოფელში.
1928 წელს დაამთავრა ზაქათალას სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკური სკოლა და 1932 წელს - აზერბაიჯანის სოფლის მეურნეობის ინსტიტუტი (ახლანდელი აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი). მას შემდეგ მან ჩაატარა სამეცნიერო კვლევითი სამუშაოები. მუსტაფაევი დაჯილდოვებულია შრომის დიდების წითელი ბანერით და საპატიო ნიშნის ორდენებით.
პოლიტიკური კარიერა
1940 წელს მუსტაფაევი შეუერთდა აზერბაიჯანის კომუნისტურ პარტიას და ეკავა მრავალი მნიშვნელოვანი თანამდებობა. 1954 წელს მუსტაფაევი აირჩიეს აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის პირველ მდივნად. 1956 წელს აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს მაშინდელ თავმჯდომარესთან, მირზა იბრაჰიმოვთან ერთად, მან შეძლო აზერბაიჯანის სსრ კონსტიტუციის ახალი პუნქტების დანერგვა, პირველად საბჭოთა შეჭრის შემდეგ აზერბაიჯანული ენა გამოაცხადა ოფიციალურ ენად აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში. ეს ნაბიჯი არ ყოფილა შეთანხმებული მოსკოვთან, რისი მიზეზიც პოტენციური უარის შიში გახდა. ამის შემდეგ აზერბაიჯანულმა ენამ სულ უფრო მნიშვნელოვანი სტატუსი შეიძინა მთელ ქვეყანაში. ეს იყო მისი მთავრობიდან ნაადრევი დათხოვნის მთავარი მიზეზი. მუსტაფაევი დაადანაშაულეს ნაციონალიზმში და 1959 წლის 12 ივნისს იგი გაათავისუფლეს იმის გამო, რომ „ვერ შეასრულა თავისი სამუშაო“. ამის შემდეგ გააძევეს აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ბიუროს წევრობიდან. თანამდებობიდან გათავისუფლების შემდეგ ის მუშაობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის დირექტორად. 1997 წლის 10 მარტს იმამ მუსტაფაევი ქალაქ ბაქოში გარდაიცვალა.
მიღებული ჰქონდა შრომის წითელი დროშის ორდენი, ხალხთა მეგობრობის ორდენი, საპატიო ნიშნის ორდენი და სხვა ჯილდოები. აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალერი. იყო ნაშრომების ავტორი. ეკუთვნის ნაშრომები: „ხორბლის შერჩევა აზერბაიჯანში“ (1956), „მასალები აზერბაიჯანში ხორბლის, ჭვავის, ქერის და ეგილოპების შესწავლაზე“ (1961), „აზერბაიჯანის ხორბლის კოლექცია“ (1962), „აზერბაიჯანში მრავალი სახეობის ხორბალია“ (1964) და „შეიხი შამილი“ (1993; სადიქ მურთაზაიევთან ერთად).
ნაშრომები
Azərbaycanda buğdanın seleksiyası. ბაქო: 1956; (ხორბლის შერჩევა აზერბაიჯანში)
Azərbaycanda buğda, çovdar, arpa və egilopsların öyrənilməsi haqqında materiallar. ბაქო 1961;
Azərbaycanın buğda kolleksiyası. ბაქო: 1962;
Azərbaycan bir çox buğda növlərinin vətənidir. ბაქო: 1964.
Şeyx Şamil. Bakı: Vətən, 1993, 240 გვ. (სადიქ მურთაზაიევთან ერთად)
სქოლიო