ნიკოლას პეპასი

ნიკოლას პეპასი
ნიკოლას (ნიკოლაოს) ა. პეპასი (დ. 25 აგვისტო, 1948, ათენი, საბერძნეთი) — ბიოსამედიცინო ინჟინერ-ქიმიკოსი.
განათლება და სამსახური
ნიკოლას პეპასმა განათლება მიიღო ათენის ეროვნულ-ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში ქიმიური ინჟინერიის განხრით. 1971 მიიღო ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. 1973 წელს ბიოსამედიცინო ინჟინერიის პიონერის ედვარდ ვ.მერილის ხელმძღვანელობით დაამთავრა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი. შემდგომში კლარკ კ. კოლტონის, კენეტ ა. სმიტის და რობერტ ს. ლისის ხელმძღვანელობით გახდა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის ათეროსკლეროზის ცენტრის პოსტდოქტორანტი
2002 წლამდე პერდიუს უნივერსიტეტში ბიოსამედიცინო ინჟინერიისა და ქიმიური ინჟინერიის პროფესორი იყო.
2002 წლის დეკემბრიდან მუშაობს ოსტინში ტეხასის უნივერსიტეტში. იკავებს ბიომასალების, წამლების მიწოდების და რეგენერაციული მედიცინის ინსტიტუტის დირექტორის, ასევე ტეხასის უნივერსიტეტის ფარმაციის კოლეჯის ქიმიური ინჟინერიის დეპარტამენტის ბიომასალების ლაბორატორიის, წამლების მიწოდებისა და ბიონანოტექნოლოგიის ლაბორატორიის დირექტორის პოსტებს. პეპასმა წამოაყენა თეორიები და გამოიყვანა განტოლებები, რამაც ხელი შეუწყო ორგანიზმში ფარმაცევტული ნაერთების ტრანსპორტირების ახალი სისტემების ფართო სპექტრის შემუშავებას.
ბიოსამედიცინო ინჟინერიის პრინციპებისა და ბიოსამედიცინო ტრანსპორტირების ახალი თეორიების გამოყენებით, პეპასმა შეიმუშავა განტოლებები, რომლებიც აღწერს წამლების, პეპტიდების და ცილების ფიკის და ფიკის გარეშე დიფუზიას კონტროლირებადი გამოშვების მოწყობილობებში. "პეპას განტოლება" გახდა ფარმაცევტული ფორმულირებების ან სისტემების ანალიზის სტანდარტული მეთოდი. მისმა ადრეულმა ნამუშევრებმა ასევე განაპირობა შეშუპებით კონტროლირებადი განთავისუფლების მოწყობილობების შემუშავება მცირე მოლეკულური პრეპარატების გასათავისუფლებლად. ფაზური ეროზიის და მდგომარეობის ეროზიის მსგავსების მოდელირების გამოყენებით, მან შეიმუშავა ერთიანი მოდელი ორგანიზმში ფარმაცევტული ნაერთების ყველა სისტემის ტრანსპორტირებისთვის.ამავდროულად, შეიმუშავა თეორიული საფუძველი ნაერთების ტრანსპორტირების ანალიზისთვის ბიომასალების საშუალებით (პეპას-რაინჰარტის თეორია), იონური ჰიდროგელების საშუალებით (ბრანონ-პეპას თეორია) და კაბელების მეშვეობით გელისებრი ქსოვილების ურთიერთქმედების (ხუან -პეპას თეორია და სახლინ-პეპას განტოლება).
სამეცნიერო საზოგადოების აზრით, მისი თეორიებისა და მათემატიკური მოდელების გამოყენებამ დიდი გავლენა მოახდინა ბიომედიცინის სფეროში. პეპასმა და მისმა სტუდენტებმა შექმნეს ახალი მუკო და ბიოადჰეზიური სისტემები, რომლებიც მოლეკულურად ურთიერთქმედებენ ლორწოსა და ქსოვილთან და უნარი აქვთ გააფართოვონ ცილების და პეპტიდების ბიოშეღწევადობა სისხლში. მისი მუშაობის შედეგად ამოქმედდა არაერთი ბიოსამედიცინო პოლიმერი და მიწოდების კომერციული მოწყობილობა. 1975 წელს პეპასმა შექმნა ახალი არატოქსიკური ჰიდროგელები (პოლივინილის სპირტი) გაყინვა-დათბობის მეთოდის გამოყენებით. ეს გელები ძალიან წარმატებით გამოიყენება სახსრების ხრტილოვან ქსოვილებში. 1978 წელს მან შეიმუშავა იგივე სისტემები ხმის იოგების შეცვლისთვის in situ.
1979 წელს მისმა ჯგუფმა პირველად გამოიყენა ჰიდროგელები ორგანიზმში ნაერთების ტრანსპორტირებისთვის, მათ შორის ეპიდერმული ბიოადჰეზიური სისტემები, სისტემები თეოფილინის, პროქსიფილინის, დილთიაზემის და ოქსპრენოლოლის გამოთავისუფლებისთვის.
პეპპასმა შეიმუშავა პერორალური სისტემების ახალი ტექნოლოგიები ინსულინისა და სხვა ცილების მიწოდებისთვის. ეს მოწყობილობები ათავისუფლებს ინსულინს პერორალურად, "იცავს" ინსულინს კუჭში, წვრილ ნაწლავში და საბოლოოდ სისხლში მოძრაობისას, დიაბეტით დაავადებულების მოთხოვნილების გვერდის ავლით მრავალჯერადი ყოველდღიური ინექციების დროს.
გარდა ამისა, ტექნოლოგია გამოიყენებოდა კალციტონინის (ოსტეოპოროზის სამკურნალოდ პოსტმენოპაუზურ პერიოდში მყოფი ქალებისთვის) და ინტერფერონ-ალფას (სისმივნის თერაპიისთვის) ტრანსმუკოზური (პერორალური, ბუკალური) მიწოდებისთვის. მიმდინარეობს გამოკვლევა ინტერფერონ--ბეტას გამოყოფისთვის სკლეროზით დაავადებულ პაციენტებში.
ჯილდოები
ნიკოლას პეპასი არაერთი ჯილდოს და პრემიის მფლობელია. ამერიკის ქიმიკოს ინჟინერთა ინსტიტუტმა 2008 წელს დაასახელა თანამედროვე ეპოქის 100 ინჟინერს შორის. 2013 წელს General Electric Senior Research Award-ის მიერ დაჯილდოვდა, როგორც ამერიკის შეერთებული შტატების საუკეთესო ინჟინერი მკვლევარი.
პირადი ცხოვრება
ნიკოლას პეპასმა მომავალი მეუღლე — ლიზა ბრენონი გაიცნო პერდიუს უნივერსიტეტში, სადაც ლიზა დოქტორანტურაში სწავლობდა ქიმიური ინჟინერიის განხრით. წყვილს ორი შვილი შეეძინა: ქეთრინი და ალექსანდრე. ისინი ცხოვრობენ ოსტინში, ტეხასის შტატში. პეპასი თავისუფალ დროს დაკავებულია სტატიების წერით ქიმიური ინჟინერიის ისტორიაზე, ოპერაზე, ისტორიაზე და სხვა საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს წიგნები და სტატიები. პეპასი ასევე არის ჩანაწერების მოყვარული კოლექციონერი, ოპერის შესახებ ბიოგრაფიებისა და მონოგრაფიების ავტორი. 2008 წელს გამოიცა მისი წიგნი ცნობილი ბერძენი ტენორის ვასო არგირისის შესახებ. ნიკოლას პეპასს ეკუთვნის არაერთი ბიოგრაფია საოპერო მომღერლების შესახებ, მათ შორის ლა სკალას ტენორ ნიკოლა ფილაკურიდისზე, პარიზის ოპერის სოპრანო ელენე დოსიაზე, ბერძენ ტენორ მაიკლ თეოდორზე, ლირიკულ ტენორ ანტონიოს დელენდასზე, ბერძენ სოპრანო რენ გარიფალაკისზე, პეტროს ჰოიდასზე, ტენორ პეტროს ბაქსევანოსზე, ტენორ ნიკოლოუზე და სხვ.
სქოლიო
ამერიკელი ქიმიკოსები
ამერიკელი ფარმაკოლოგები