PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
მარგარიტა დანიელი

მარგარიტა დანიელი (დ. 15 მარტი, 1353 – გ. 28 ოქტომბერი, 1412) — დანიის (1387 -1396), ნორვეგიისა (1387 -1389) და შვედეთის (1389-1396) დედოფალი.
ჭკვიანი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, დანიის მეფის ვალდემარ IV ატერდაგის ქალიშვილი. მარგარიტა სკანდინავიის ქვეყნებში უდიდესი ავტორიტეტით სარგებლობდა.
1376 წელს დანიის ტახტზე თავისი არასრულწლოვანი ვაჟის ოლაფის აყვანა მოახერხა, რომელმაც 1380 წელს, ჰაკონ VI -ის გარდაცვალების შემდეგ, ნორვეგიის ტახტი მიიღო მემკვიდრეობით. მარგარიტა დანიასა და ნორვეგიას მისი ვაჟის სახელით მართავდა რეგენტის დონეზე, ოლაფის გარდაცვალების შემდეგ კი ამ სახელმწიფოების დედოფალი გახდა. 1389 წელს მარგარიტა თავიანთ დედოფლად შვედებმაც აღიარეს. მან ცხოვრების მიზნად, სკანდინავიის გაერთიანება დაისახა და 1397 წელს თავისი გერი შვილიშვილის ერიკ პომერანელის, საერთოსკანდინავიელი ხელმწიფის სტატუსით, დანიის, შვედეთისა და ნორვეგიის გაერთიანებულ ტახტზე აყვანაც შესძლო.
თითქმის სიცოცხლის დასასრულამდე მარგარიტა დანიელი კალმარის უნიის ქვეყნების მმართველი იყო.
ბეჭდები
ლიტერატურა
დანიის მეფეები
ნორვეგიის მეფეები
შვედეთის მეფეები
დაბადებული 1353
გარდაცვლილი 1412
დანიის რეგენტები
ბარაკოა

ბარაკოა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, გუანტანამოს პროვინციაში. მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილში, ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 5 მ სიმაღლეზე. გარშემორტყმულია მაღალი კლდოვანი მთებით, რის გამოც ქალაქი იზოლირებული იყო ქვეყნის დანარჩენი ნაწილისაგან. 1960-იან წწ. მთების გავლით გაიხსნა გზა, რომლის მეშვეობით ბარაკოა დაუკავშირდა ქალაქ გუანტანამოს.
2004 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობდა 81,794 ადამიანი. 1492 წელს ბარაკოას თანამედროვე ადგილი პირველად მოინახულა ქრისტეფორე კოლუმბმა. ქალაქი დაარსდა 1511 წელს ესპანელი კონკისტადორის დიეგო ველასკესის მიერ. 1518–1522 წლებში ბარაკოა იყო კუბის დედაქალაქი.
მოჰყავთ კაკაო, ქოქოსი და ბანანი. ბარაკოა კუბაში შოკოლადის წარმოების მთავარი ცენტრია. განვითარებულია ტურიზმი. მიმდინარეობს თევზჭერა. ქალაქიდან დასავლეთით 10 კილომეტრში მდებარეობს მაგიდა მთა — ელ-იუნკე, ხოლო ჩრდილოეთით 20 კილომეტრში ალექსანდერ ჰუმბოლდტის ეროვნული პარკი. ქალაქში არის აეროპორტი.
იხილეთ აგრეთვე
კუბის მუნიციპალიტეტები
კუბის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
გუსტავო რისოს აეროპორტი
სქოლიო
კუბის ქალაქები
ტიტიკაკა

ტიტიკაკა — ტბა სამხრეთ ამერიკაში, პერუსა და ბოლივიის საზღვარზე. იგი მსოფლიოში ყველაზე მაღლა მდებარე სანაოსნო ტბაა. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3812 მეტრზე. ამავე დროს, ტიტიკაკა სამხრეთ ამერიკის ყველაზე დიდი და ღრმა ტბაა (სიღრმე 281 მ, ფართობი 58 000 კმ²). მიუხედავად ასეთ სიმაღლეზე მდებარეობისა, ტიტიკაკას წყალი არასოდეს იყინება და ტბა გამოიყენება სანაოსნოდ. სამხრეთ ამერიკის კონტინენტზე ზედაპირის ფართობით ყველაზე დიდია მარაკაიბოს ტბა, თუმცა მას გეოგრაფიული მახასიათებლების მიხედვით ყურეთა რიცხვს მიაკუთვნებენ, რის გამოც იგი ტიტიკაკას ტბის მეტოქედ არ განიხილება.
ტიტიკაკა მდებარეობს ცენტრალურ ანდებში, ალტიპლანოს ჩრდილო ნაწილში და შედგება ორი სუბ-აუზისაგან, რომელიც ერთმანეთთან შეერთებულია ტიკუინას სრუტით. ტბაში ჩაედინება 27 მდინარე და გამოედინება 20-მდე მცირე ნაკადული.
ტბის სახელწოდების წარმომავლობა უცნობია, სავარაუდოდ ის მომდინარეობს ადგილობრივი ინდიელების, კეჩუასა და აიმარას ენებიდან.
ტიტიკაკა ასევე იმითაა გამორჩეული, რომ ტბაში მდებარეობს 42 კუნძული, რომელთაგან ზოგიერთი დასახლებულია. რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, კუნძულების გარკვეული ნაწილი ადამიანების ხელითაა შექმნილი. ახალმოსულები თავად ქმნიდნენ კუნძულებს ლერწმისაგან, რომელიც უხვადაა ტბის ნაპირებზე. აგებდნენ ახალ-ახალ ფენებს ძველი ფენების ლპობის შესაბამისად. ასეთ კუნძულებზე მთელი სოფლებია გაშენებული, სახლები, საწოლები, ჩანთები, ფარდები და ა.შ. ასევე ლერწმისაგანაა გაკეთებული. ერთ-ერთი ასეთი კუნძულია უროსი (Uros), რომელიც ტბის პერუს ნაწილში მდებარეობს და პერუს ერთ-ერთი უმთავრესი ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა.
ამანტანიც (Amantani) ერთ-ერთი პატარა დასახლებული კუნძულია და დასახლებულია კეჩუას ენაზე მოლაპარაკე ინდიელებით. 800-მდე ოჯახი განაწილებულია 6 სოფელში. მოსახლეობა ძირითადად კარტოფილისა და სხვადასხვა ბოსტნეული კულტურების მოშენებითაა დაკავებული. კუნძულზე არაა არც მანქანა, არც სასტუმრო და არც ელექტროენერგია. მის გამოსამუშავებლად გენერატორებს იყენებენ. სამაგიეროდ არის კლინიკა და სკოლა. მიუხედავად ამისა, ტურისტები ამ კუნძულს საკმაოდ ეტანებიან, აგემოვნებენ ადგილობრივთა საკვებს, ეცნობიან მათ წეს-ჩვეულებებს და საღამოობით შესაძლებლობა აქვთ ინდიელების ტრადიციული ცეკვების ხილვით დატკბნენ. ტურისტებს მეგზურობას და მასპინძლობას ადგილობრივები უწევენ გარკვეული საფასურის სანაცვლოდ.
ტიტიკაკას ყველაზე დიდი კუნძულია ისლა-დელ-სოლი (Isla de Sol), რომელიც ბოლივიას ეკუთვნის. არც ამ კუნძულზეა გზები და ტრანსპორტი, 800-მდე ოჯახის საქმიანობისა და თავის რჩენის სფეროს წარმოადგენს მეცხოველეობა, მიწათმოქმედება, თევზაობა და ტურისტებისგან მიღებული შემოსავალი. კუნძულზე 180 ნანგრევია, რომელიც ინკების ცივილიზაციას ეკუთვნის. ადგილობრივებს სჯერათ, რომ ამ კუნძულზე დაიბადა მზის ღმერთი. ბოლივია და პერუ ტიტიკაკას იყენებენ სანაოსნოდ, ეკონომიკური ურთიერთობების განსახორციელებლად. ბოლივიის სამხედრო ძალები ტბაში საზღვაო წვრთნებს ატარებენ.
იხილეთ აგრეთვე
მსოფლიოს უდიდესი ტბების სია
ბოლივიის ტბების სია
პერუს ტბების სია
ისლა-დე-ლა-ლუნა
ისლა-დელ-სოლი
რესურსები ინტერნეტში
ტბის მონაცემები
laketiticaca.org
ბოლივიის ფლოტი
Management issues in the Lake Titicaca and Lake Poopo system: Importance of developing a water budget
მთის ტბები
ბოლივიის ტბები
პერუს ტბები
გორის ძველი ხიდი

გორის ძველი ხიდი
ძველი ხიდი — ხიდი საქართველოს ქალაქ გორში. გადებულია მდინარე მტკვარზე. აიგო 1908 წელს საერობო სახსრებით (125 ათასი მანეთი) ინჟინერ ა. გ. როტინოვის მიერ. ხიდი რკინაბეტონისაა, სამმალიანი (მალების სიგრძე 41-50 მ), გენებეკის სისტემისა. ორივე ნაპირზე არქიტექტურულად მოწესრიგებული სანაპირო იყო. ხიდის თავში, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, განათების ჰილონებზე დამაგრებულია ლითონის სხმული სამშენებლო სამახსოვრო დაფები (დაზიანებულია) რუსული წარწერით. ითვლება საქართველოში პირველ რკინაბეტონის ხიდად.
2021 წლის ბოლოს ხიდის რეაბილიტაციისა და მისთვის პირვანდელი სახის დაბრუნებისთვის დაიწყო პროექტის მოსამზადებელი სამუშაოები (საერთო ბიუჯეტი — 1,3 მლნ. ლარი).
სქოლიო
გორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
საქართველოს ხიდები
აკაკი (საკუთარი სახელი)

აკაკი (საკუთარი სახელი)
აკაკი — საკუთარი სახელი, ძირითადად გავრცელებულია საბერძნეთსა და საქართველოში, განსაკუთრებით კი იმერეთში. ძირი წარმოსდგება ძველ ბერძნული სიტყვიდან “Ἀκακιος”, (ითარგმნება როგორც „აკაკიოს“), რაც ქართულად ნიშნავს „უწყინარს“, „უბოროტოს“. სახელი განსაკუთრებით პოპულარული გახდა XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში, როდესაც აკაკი წერეთელი გამოჩნდა ქართული ლიტერატურის სარბიელზე. მისი შემოკლებული, საალერსო ფორმებია: კაკი, აკა, აკი, აკო, კაკო, კაკუნა. სამოქალაქო რეესტრის მონაცემებით, საქართველოს ტერიტორიასა და მის ფარგლებს გარეთ ცხოვრობს ამ სახელის 11011 მატარებელი, თუმცა ეს მაჩვენებელი წინა წლებთან შედარებით შემცირებულია: 1997 წლის აღწერით, საქართველოში ცხოვრობდა 13415 აკაკი.
ცნობილი წარმომადგენლები
აკაკი — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი დაახ.472-489 წლებში.
აკაკი წერეთელი (1840–1915) — ქართველი პოეტი
აკაკი ვასაძე (1899–1978) — საბჭოთა მსახიობი და რეჟისორი.
აკაკი გაწერელია (1910-1996) — ფილოლოგი, მწერალი.
წმინდანები
აკაკი ამიდელი — ამიდის ეპისკოპოსი 400-425 წლებში.
აკაკი მილიტინელი — ეპისკოპოსი, სასწაულმოქმედი. ებრძოდა ნესტორიანელებს მსოფლიოს III საეკლესიო კრება.
მოწამე აკაკი — მართლმადიდებელი წმინდანი.
აკაკი კაპადოკიელი — წამებული იმპერატორ მაქსიმიანეს დროს.
აკაკი — ტვერის ეპისკოპოსი
აკაკი სინელი
რესურსები ინტერნეტში
წმიდანთა სახელები, მათი ხსენების დღეები და სახელთა მნიშვნელობის განმარტება
სამოქალაქო რეესტრის სააგენტო
ვაჟის სახელები (ა), ქართული გენეალოგია
„აკაკი“, „რა გქვია შენ?“
სქოლიო
ურბანი (სამოცდაათთაგანი)

ურბანი (სამოცდაათთაგანი)
ურბანი — სამოცდაათ მოციქულთაგანი, პავლე მოციქულის თანამგზავრი და მაკედონიის ეპისკოპოსი. ამპლია და ურბანი მოციქულ პავლესთან ერთად წავიდნენ ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე რათა ექადაგათ. მათი საეპისკოპოსო ქალაქები იყო შავ ზღვასთან და დუნაის დელტაში. ანდრია პირველწოდებულის კურთხევით გახდა ეპისკოპოსი. სახარების ქადაგებისა და წარმართული ტაძრების დანგრევის გამო მოწამეობრივად აღესრულა ებრაელებისა და ბერძენი წარმართების მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
წმიდა მოციქულნი: სტაქოსი, ამპლია, ურბანოსი, ნარკისი, აპელოსი და არისტობულე - სამოცდაათთაგანნი (I)
I საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული
ბალებისხევი

ბალებისხევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში, ღულელების თემში მდებარეობს ერწოს ქვაბულის სამხრეთ-დასავლეთ კიდეში. ზღვის დონიდან 1080 მეტრზე, თიანეთიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 54 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ბატაისკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი

ბატაისკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ბატაისკში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ისტორია
ბატაისკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძრის შესახებ პირველი ცნობები მოგვეპოვება თავად გრიგორ პოტიომკინის ჩანაწერებში. იგი წერს:
მცირერიცხოვან წერილობით წყაროებზე დაყრდნობით, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესია მდებარეობდა იმ ადგილზე სადაც დღეს მდებარეობს № 10 ლიცეუმი. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ეკლესია დაანგრიეს და მის ადგილზე დაიწყეს სკოლის მშენებლობა. ომის დასრულების შემდეგ ღვთისმშობლის სახელობის სამლოცველო სახლი გაიხსნა ოსტროვსკის ქუჩის ნომერ 31-ში, ეკლესიისთვის შეუსაბამო შენობაში. 1968 წელს სამლოცველო სახლს ცეცხლი წაუკიდეს და მთლიანად დაიწვა.
დამწვარი სამლოცველო სახლის ადგილზე ახალი ეკლესიის აგება ვერ მოხერხდა. ეკლესიის მშენებლობისთვის სხვა ადგილზე გამოიყო მიწა. ახალი ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1970-1973 წწ. შემდეგ კი მიმდინარეობდა სამუშაოები მისი კეთილმოწყობისათვის.
1994 წელს ააშენეს სამრეკლო. 1998 წლის სექტემბერში დააყენეს ცენტრალური გუმბათი და დაადგეს ჯვარი.
მშენებლობა და ტაძრის კეთილმოწყობა გრძელდებოდა მორწმუნე ადამიანების შემოწირულობებით. ამჟამად ეკლესია დაკავებულია საქვემოქმედო საქმიანობით, 30 მოსწავლეს ასწავლიან საკვირაო სკოლაში. ეკლესია ასევე აქტიურად მონაწილეობს ქალაქის საქმეებშიც.
სქოლიო
როსტოვის ოლქის ეკლესიები
წრუს პირველი კოშკი

წრუს პირველი კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფელ წრუში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
გეგმით კვადრატული ნაგებობა შემორჩენილია ორი სართულის სიმაღლეზე. მეორე სართულზე, სამხრეთ კედელში გაჭრილია გარედან თაღოვანი და შიგნიდან არქიტრავული შესასვლელი. კოშკი ნაგებია ფლეთილი ქვით და დუღაბით.
ლიტერატურა
შიდა ქართლი, ჯავის რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. III, თბ., 2004
ჯავის მუნიციპალიტეტის კოშკები
გამოფიტვა

გამოფიტვა — მინერალებისა და ქანების სახეცვლისა და დაშლის პროცესი დედამიწის ზედაპირზე მოქმედი ფიზიკური, ქიმიური და ორგანული აგენტების გავლენით.
ფიზიკური გამოფიტვა — ხდება ტემპერატურის, ქანის ნაპრალებში წყლის გაყინვისა და დნობის, მცენარეთა და ცხოველთა ზემოქმედების (ფესვების ზრდა, მბურღავი ცხოველები და სხვ.), წყალში გახსნილი მარილების კრისტალიზაციისა და აორთქლების (ინსოლაციური გამოფიტვა უდაბნოში) შედეგად.
ამ აგენტების ზეგავლენით მიმდინარეობს ქანებისა და მინერალების დეზინტეგრაცია და ჩნდება სხვადასხვა ზომის ნამტვრევები.
ქიმიური გამოფიტვა — ხდება წყლისა და ჰაერში არსებული ჟანგბადისა და ნახშირორჟანგის, ნიადაგში მყოფი ბაქტერიების გავლენით და ორგანული ნივთირებათა დაშლის შედეგად. წყალი ხსნის მინერალებს, ახდენს ჰიდრატაციასა და ჰიდროლიზს; ჟანგბადი ძლიერ დამჟანგავია, ხოლო ნახშირორჟანგი აძლიერებს წყლის ქიმიურ აქტივობას.
ფიზიკური და ქიმიური გამოფიტვა მჭიდრო ურთიერთავშირშია. სხვადასხვა ფიზიკურ-გეოგრაფიულ პირობებში ამა თუ იმ სახის გამოფიტვა მიმდინარეობს.
მაგალითად, მაღალმთიანეთში და პოლარულ მხარეში – ფიზიკური გამოფიტვა; ზომიერ ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სარტყლებში კი – ქიმიური გამოფიტვა ჭარბობს. ფიზიკური გამოფიტვა წინ უსწრებს ქიმიურ გამოფიტვას და აადვილებს მას.
სივრცეს, სადაც გამოფიტვა მოქმედებს, გამოფიტვის ზონას უწოდებენ. გამოფიტვის შედეგად წარმოიქმნება გამოფიტვის ქერქი, რომელიც შეიცავს ქანებისა და მინერალების ნამსხვრევებისაგან შემდგარ ფაშარ და ფორიან მასალას. გამოფიტვა სტადიურად მიმდინარეობს, გამოფიტვის ქერქში ხშირად შეიმჩნევა ზონალურობა. გამოფიტვის ზონასთან ხშირადაა დაკავშირებული სასარგებლო წიაღისეულის საბადოები.
ქანებში გრუნტის წყლის დონეზე დაბლა მოქმედ პროცესს სიღრმულ გამოფიტვას უწოდებენ, დაადგენილიოა, რომ გამოფიტვა 1/2 კმ-ზე და უფრო ღრმადაც ვრცელდება.
პროცესს, რომელიც გამოფიტვის ზონაში მიმდინარეობს, ალექსანდრე ფერსმანმა ჰიპერგენეზისი უწოდა, ხოლო გამოფიტვის ზონას ჰიპერგენეზის ზონა.
რესურსები ინტერნეტში
ყველაფერი გეოლოგიის შესახებ
ეროზიის შესახებ
ლიტერატურა
Казанский Ю. П., Выветривание и его роль в осадконакоплении, М., 1969: Выветривание и литогенез, М., 1969.
გამოფიტვა
ედუარდ ჯეიმზ როი

ედუარდ ჯეიმზ როი (დ. 3 თებერვალი 1815, ნიუარკი, ოჰაიო, აშშ — გ. 12 თებერვალი 1872) — ლიბერიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ლიბერიის მეხუთე პრეზიდენტი 1870-1871 წლებში.
დაიბადა წარმატებული ბიზნესმენის ოჯახში. განათლება მიიღო ქალაქ ატენსში მდებარე ოჰაიოს უნივერსიტეტში. 1846 წელს მიატოვა ამერიკა და გადასახლდა ლიბერიაში, სადაც გახსნა თავისი სავაჭრო ფარდული. 1849 წლიდან ედუარდ ჯეიმზ როი იწყებს თავის პოლიტიკურ კარიერას.
იგი გახდა წარმომადგენელთა პალატის წევრი და მუშაობდა მთავარ მოსამართლედ ლიბერიის სასამართლოში. 1870 წელს იგი გახდა პირველი შავკანიანი პრეზიდენტი ქვეყნის ისტორიაში. მის დროს გაძლიერდა ფინანსური კრიზისი, ოპონენტებმა იგი დაამხეს არმიის დახმარებით.
რესურსები ინტერნეტში
Brief biographical sketch of Edward James Roye along with a portrait
ლიბერიის პრეზიდენტები
დაბადებული 1815
დაბადებული 3 თებერვალი
გარდაცვლილი 1872
გარდაცვლილი 12 თებერვალი
ოქსფამი

ოქსფამი (Oxfam International) — 13 ორგანიზაციის კონფედერაციაა, რომლებიც 3000 პარნოირთან ერთად 100-ზე მეტ ქვეყანაში მუშაობენ, რათა სათანადო გადაწყვეტა მოუძებნონ სიღარბესა და უსამართლობას.
ოქსფამის ცამეტი ორგანიზაცია დაფუძნებულია: ავსტრალიაში, ბელგიაში, კანადაში (ცალკე განყოფილებით კვებეკის პროვინციისთვის), საფრანგეთშ, გერმანიაში, დიდ ბრიტანეთში, ჰონგ კონგში, ირლანდიაში, ნიდერლანდებში, ახალ ზელანდიაში, ესპანეთში, და აშშ-ში. ოქსფამის პატარა საერთაშორისო ოფისია გახსნილი ოქსფორდში და ოფისი ხელმძღვანელობს საადვოკატო კანტორებს ვაშინგტონში, ნიუ იორკში, ბრიუსელში და ჟენევაში.
საერთაშორისო ორგანიზაციები
ბელავინო (ვისოკოვსკოეს სასოფლო დასახლება)

ბელავინო (ვისოკოვსკოეს სასოფლო დასახლება)
ბელავინო — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, უსტ-კუბინსკის რაიონში. სოფელი შედის ვისოკოვის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 1 ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
რესურსები ინტერნეტში
ბელავინო ვოლოგდის ოლქის დასახლებული პუნქტების რეესტრი
სქოლიო
უსტ-კუბინსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ზემო ალვანის ღვთისმშობლის ეკლესია

ზემო ალვანის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს სოფელ ზემო ალვანის ჩრდილო-დასავლეთით, სასაფლაოზე. სამშენებლო წარწერის თანახმად, აგებულია 1854 წელს.
ეკლესია დარბაზულია (9,5 X 6,8 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. კამარა, საბჯენი თაღები და კონქი აგურითაა გამოყვანილი. 1986 წელს ადგილობრივ მოსახლეობას ეკლესია კრამიტით გადაუხურავს, კედლები კი - შეულესავთ და შეუთეთრებიათ. ეკლესიაში შესასვლელები სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. შესასვლელებს აგურით ნაწყობი შეისრული თაღი ხურავს და ორივე მხრიდან სწორკუთხა შეღრმავებაში არიან ჩასმული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ერთი თაღოვანი სარკმელია; სარკმლის ორივე მხარეს თითო, გეგმით ნახევარწრიული, თაღოვანი ნიშია. აფსიდში ქვის ტრაპეზი დგას. აფსიდა გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით, რომელშიც ორი რეზონატორია (ქვევრის მოყვანილობის თიხის პატარა ჭურჭელი) ჩასმული. ორ-ორი რეზონატორი კამარის ფერდებშიცაა. საკურთხეველი დარბაზის იატაკზე მაღალია ერთი საფეხურით და წინიდან ნახევარწრიული ამბიონი ეკვრის. დარბაზის გრძივ კედლებში თითო თაღოვანი სარკმელია ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღები გრძივი კედლების სამ წყვილ პილასტრს ეყრდნობა, შუა და დასავლეთ კედლის თაღის ქუსლები კი - მარტივი პროფილის იმპოსტებს. განივ ფასადებზე, ფრონტონის ძირის დონეზე, გამოსახულია წითლად შეღებილი თითო შეღრმავებული ჯვარი. დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელსა და ჯვარს შორის მდებარე სწორკუთხა შეღრმავებაში ჩასმულ ქვიშაქვის ფილაზე, მხედრული სამშენებლო წარწერაა. ამავე ფასადის ფრონტონის წვერზე, ოთხ მხარეს ვიწრო თაღებით გახსნილი აგურის სამრეკლოა დაშენებული. ეკლესიის კედლები დასრულებული იყო აგურით ნაწყობი ორსაფეხურიანი ლავგარდნით, რომლისგანაც შემორჩენილია მცირე ნაწილი.
ლიტერატურა
ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ნიკოლოზ ჭუმბურიძე

ნიკოლოზ ჭუმბურიძე
ნიკოლოზ (კოლია) ჭუმბურიძე (დ. 1886 — გ. 20 ნოემბერი, 1933, ქვედა სიმონეთი, იმერეთი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ქართველ სოციალ-დემოკრატთა ერთ-ერთი ლიდერი.
ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ჭუმბურიძე დაიბადა 1886 წელს, სოფელ ქვედა სიმონეთში. ის იურიდიულ ფაკულტეტზე სასწავლებლად პეტერბურგში გაემგზავრა, საბოლოოდ კი პრაღის უნივერსიტეტი დაამთავრა. სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებთან იგი „აჟის“ ფსევდონიმით თანამშრომლობდა. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ, დაახლოებით ექვსი თვე, ნიკოლოზ ჭუმბურიძე სამშობლოში დარჩა და გარკვეულ ხანს გრიგოლ ლორთქიფანიძესა და შალვა მაღლაკელიძესთან ერთად „ჩეკას“ სარდაფში ატარებდა. 1921 წლის 21 მაისს ნიკოლოზი დააპატიმრეს. 1921 წლის 20 სექტემბერს, სტამბოლში მყოფ საქართველოდან განდევნილი მთავრობის წევრებს მან წარუდგინა მოხსენება: „საბჭოთა საქართველოს ცხოვრებიდან – ბოლშევიკების ექვსი თვის ბატონობის სურათი“. ეს დოკუმენტი ინახება საქართველოს საისტორიო ცენტრალურ არქივში და დღესაც დიდ ინტერესს იწვევს. 2013 წელს ეროვნულმა არქივმა ეს ნაშრომი გამოსცა დიმიტრი სილაგაძის წინასიტყვაობითა და კომენტარებით.
1921 წელს, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, ნიკოლოზ ჭუმბურიძე ემიგრაციაში ცხოვრობდა. იგი კვლავ აქტიურად აგრძელებდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებთან თანამშრომლობას, მაგრამ ამჯერად უკვე „ალფას“ ფსევდონიმით. ეს გაზეთები იყო „კავკასიონი“, „დამოუკიდებელი საქართველო“, „მხედარი“, „ბრძოლა“, „სამშობლოსთვის“ და ასე შემდეგ. რაც შეეხება ჭუმბურიძის პირად ცხოვრებას — ემიგრაციაში ყოფნისას მას საქართველოში დარჩა ახალგაზრდა მეუღლე მარიამი და შვიდი თვის ვაჟი ჯუმბერი. მარიამი (1884-1950) ასწავლიდა გეოგრაფიას, ისტორიას, რუსულ ენასა და ლიტერატურას. მარიამმა ჭიათურაში ქალთა პირველი სასწავლებელი დააარსა და მისი პირველი დირექტორიც თავად იყო. ემიგრაციაში, ნიკოლოზს ტუბერკულოზი შეეყარა. იგი ამ საშინელი დაავადებით 8 წელი იტანჯებოდა. 1933 წლის 20 ნოემბერს, 47 წლის ასაკში ქართველი პოლიტიკოსი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე.
ლიტერატურა
შარაძე გურამ. „ქართული ემიგრანტული ჟურნალისტიკის ისტორია.“ ტ. 6. – თბ., 2005. – გვ. 234–236.
რესურსები ინტერნეტში
ნიკოლოზ ჭუმბურიძე — ქართველები უცხოეთში
დაბადებული 1886
გარდაცვლილი 20 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1933
ქართველი პოლიტიკოსები
მოლდოვის გერბი

მოლდოვის გერბი — მოლდოვის რესპუბლიკსი ოფიციალური გერბი 1990 წლიდან, მოიცავს სტილიზებულ არწივს, რომელსაც ნისკარტით ჯვარი, ხოლო ბრჭყალებით კვერთხი და ზეთისხილის ტოტი უჭირავს. გერბის ავტორის თანახმად, არწივი ასიმბოლიზირებს მოლდოველი ხალხის ლათინურ წარმოშობას.
არწივის გულმკერდი დაცულია ფარით, რომელიც წარმოაჩენს მოლდოვის ტრადიციულ ნიშნებს: დომბას თავს მზით მის რქებს შორის. ფარი ასევე მოიცავს ორ რომბს (ყურს), ხუთ-ფოთოლა ყვავილს და ნამგალა მთვარეს. ფარზე ყველა დეტალს, სამი ტრადიციული ფერიდან (წითელი, ყვითელი, ლურჯი) ერთ-ერთი აქვს.
გერბი წესისამებრ წარმოჩინდება მოლდოვის დროშის შუაგულში.
შექმნის ისტორია
1990 წლის შემოდგომაზე მოლდოვის სსრ–ს უმაღლესმა საბჭომ გამოაცხადა კონკურსი, მსსრ–ის ძველი გერბის ახლით ჩანაცვლების შესახებ. 1990 წლის 12 მაისს დაინიშნა კონკურსის ჟიური, რომელშიც 13 დეპუტატი შევიდა, რომელთა შორის იყვნენ მირჩა სნეგური (თავმჯდომარე), იონ ბორშევიჩი, ნიკოლაე დაბიჟა, მიხაილ კოტორაბაი და სხვები. კონკურსზე 100 მხატვრის მიერ შექმნილი 130 ნაშრომი წარდგინდა (ზოგმა რამდენიმე ვარიანი წარადგინა). შერჩეულ იქნა ექვსი საუკეთესო ნაშრომი, რომელთა ფერადი ფოტოსურათები ბუქარესტის ჰერალდიკის სახელმწიფო კომისიაში წაიღეს.
დარჩენილი 6 ნაშრომიდან, არჩეულ იქნა გეორგე ვრაბიეს ნაშრომი. ჰერალდიკის კომისიის ვიცე–თავმჯდომარე მარია დოგარუ, თეორიის საკითხებში გერბის თანაავტორი გახდა. მას ეკუთვნის იდეა ნახატის ქვედა ნაწილში ზეთისხილის ტოტის განთავსებაზე, რომელიც ერის მშვიდობისაკენ სწრაფვას წარმოაჩენს. თავდაპირველად არწივი ფარში იყო მოქცეული, თუმცა შემდგომში მისი მოშორება გადაწყვიტეს.
1990 წლის 2 ნოემბერს მსსრ–ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმზე დამტკიცებულ იქნა მოლდოვის ახალი გერბი, ხოლო 3 ნოემბერს ჩატარდა უმაღლესი საბჭოს პლენარული სხდომა, სადაც ვრაბიე–დოგარუს გერბის პროექტს მხარი დაუჭირა 243–მა დეპუტატმა, 2–მა არ დაუჭიდა, 11–მა თავი შეიკავა. მალე ტიპოგრაფიულ გამომცემლობა „Универсул“-ში გაზეთ „Молдова Суверанэ“-ს შეკვეთით დაიბეჭდა სახელმწიფო გერბის გამოსახულება, 20 ათასი ეგზემპლარის ტირაჟით.
მოლდოვის არმიის გერბი
მიღებულია: 1990 წელს
ელემენტები: წითელი ფარი; გადაკვეთილი არწივი; ფარი არწივის გულმკერდზე: ნახევრად წითელი და ნახევრად ლაჟვარდოვანი, ზედ გამოსახულია ოქროსფერი დომბა, ოქროსფერი რვა ქიმნიანი ვარსკვლავი, ვარდი და ნამგალა მთვარე; არწივის ბრჭყალებში: ხმალი (დექსტერი) და კვერთხი (სინისტერი); აწრივის ნისკარტში: მართლმადიდებლური ჯვარი.
გამოყენება: უცნობია
მოლდოვის არმიის ემბლემა
მიღებულია: 1990 წელს
ელემენტები: ზეთისხილის ტოტი (დექსტერი) და მუხის ტოტი (სინისტერი), შეერთებული სამფერიანი ბაფთით; გადაკვეთილი არწივი; ფარი არწივის გულმკერდზე: ნახევრად წითელი და ნახევრად ლაჟვარდოვანი, ზედ გამოსახულია ოქროსფერი დომბა, ოქროსფერი რვა ქიმნიანი ვარსკვლავი, ვარდი და ნამგალა მთვარე; არწივის ბრჭყალებში: ხმალი (დექსტერი) და კვერთხი (სინისტერი); აწრივის ნისკარტში: მართლმადიდებლური ჯვარი.
გამოყენება: ეროვნული არმიის დროშის წინა მხარეზე
სხვა გერბები მოლდოვაში
იხილეთ აგრეთვე
მოლდოვის დროშა
რუმინეთის გერბი
მოლდოვის სსრ-ის დროშა
რესურსები ინტერნეტში
1992 Postage Stamps with the Coat of Arms of Moldova
Ministry of Defence
სქოლიო
მოლდოვა
მოლდოვის ეროვნული სიმბოლოები
გერბები არწივის გამოსახულებით
გერბები ჯვრის გამოსახულებით
გერბები ვარსკვლავის გამოსახულებით
გერბები მთვარის გამოსახულებით
გერბები სკიპტრის გამოსახულებით
San Jose de Buan

San Jose de Buan, officially the Municipality of San Jose de Buan, is a 4th class municipality in the province of Samar, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 7,767 people.
San Jose de Buan was a municipal District Gandara from 1948 to 1969, when it was converted into a municipality.
Geography
San Jose de Buan is an Elevated Municipality, it is by and at the Huraw Mountain Ranges. The river or creek from this town is the upstream of Popular Blanca Aurora Falls it is at the left tributary creek/river. It is the only river that contribute west of Huraw, other tributary rivers are going East of Samar to the Pacific Ocean.
Barangays
San Jose de Buan is politically subdivided into 14 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Aguingayan
Babaclayon
Can-aponte
Cataydongan
Gusa
Hagbay
Hiduroma
Hilumot
Barangay 1 (Poblacion)
Barangay 2 (Poblacion)
Barangay 3 (Poblacion)
Barangay 4 (Poblacion)
San Nicolas
Hibaca-an
Climate
Demographics
Infrastructure
SMART Telecommunication Tower
Town Hall (under Renovation)
Town Land Transport Terminal
Education
San Jose de Buan Central Elementary School
Tourism
The Mount Huraw Peak (White Limestone Spotting)
Economy
References
External links
San Jose de Buan Profile at PhilAtlas.com
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Samar (province)
ხაჩმაზი (ოღუზი)

ხაჩმაზი (ოღუზი)
ხაჩმაზი — სოფელი აზერბაიჯანში, ოღუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 6284 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
ოღუზის რაიონის სოფლები
ვერუელა

ვერუელა (ოფიციალურად ვერუელის მუნიციპალიტეტი; ) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ აგუსანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 708 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის.
კლიმატი
სქოლიო
სამხრეთ აგუსანის მუნიციპალიტეტები
არაბული ცხენი

არაბული ცხენი — საჯდომი ცხენის უძველესი ჯიში. მისი სამშობლოა არაბეთის ნახევარკუნძული, სადაც I ათასწლეულში, ხალხური სელექციის გზით იგი ცალკე ჯიშად ჩამოყალიბდა. შუა საუკუნეებში არაბული ცხენი ევროპაში შეიყვანეს და ადგილობრივი ცხენების გაუმჯობესებით მიიღეს მსუბუქი საკავალერიო ცხენი. აღმოსავლეთ ქვეყნებში მას საჯდომ ცხენად იყენებედნენ. არაბული ცხენის მონაწილეობით გამოყვანილია საჯდომი (ინგლისური წმინდასისხლიანი) და ჩორთმავალი (ორლოვის) ცხენის ჯიშები.
არაბული ცხენი ტანად მომცროა, მკვრივი კონსტრუქციისა, ღონიერ ფეხებს და მსუბუქად ადგამს. ფერად ლურჯაა, ქურანა ან თაფლა. განაზომი (სმ): სიმაღლე მინდაოში 150-152, ტანის ირიბი სიგრძე 149-150, გულმკერდის ირგვლისი 170-175, ნების ირგვლივი 18-19.
არაბული ცხენი ნაკლებმომთხოვნია და კარგად იტანს შორ მანძილზე გადარბენას. ჯიშში 3 ტიპს განასხვავებენ: ხადბანს, ქუჰეილანს და სიგლავს.
ლიტერატურა
ცხენის ჯიშები