PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
პოლ ვიალარი

პოლ ვიალარი (დ. 18 სექტემბერი, 1898 - გ. 8 იანვარი, 1996) — ფრანგი მწერალი, დრამატურგი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1898 წლის 18 სექტემბერს სენ-დენში. ლიტერატურას ხელი მოჰკიდა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ: გამოაქვეყნა ლექსების კრებული და პიესები "პირველი სიყვარული" და "ადამიანები".
1939 წელს გამოსცა რომანი "ზღვის ვარდი", რომელმაც ფემინას ლიტერატურული პრემია დაიმსახურა. 1943 წელს დიდი წარმატება ხვდა წილად რომანს "დიდი მარეკი"; ამ რომანში ავტორმა ბუნებისა და ცხოველთა სამყაროს შესანიშნავ სურათებთან ერთად ფრანგული საზოგადოების ევოლუცია გვიჩვენა. თვითონ კარგი მონადირე შემდგომ რომანებში: "მონადირე", "გარეულ ცხოველთა რომანი" პირად განცდებსა და გამოცდილებას გვიხატავს. ათტომიან ციკლში "ნადირობა ადამიანებზე" ის ადამიანთა და ცხოველთა ბედის იდენტიფიკაციას ახდენს და თავის სოციოლოგიურ მრწამსს აყალიბებს. იგივე იდეაა გატარებული რვატომიან რომანში "სიკვდილი არის დასაწყისი". ვიალარის კალამს ეკუთვნის აგრეთვე "XX საუკუნის ფრანგული დასაწყისი". ბოლო პერიოდში ვიალარი პატარა რომანებს წერდა, როგორიცაა "მელიფტე ბიჭი", "სამყაროს სიჭაბუკე" და სხვა.
ლიტერატურა
ფრანგული ნოველა, ტომი 2; "საბჭოთა საქართველო", თბილისი, 1976; გვ. 551-552
სქოლიო
დაბადებული 1898
გარდაცვლილი 1996
ფრანგი მწერლები
ფრანგი დრამატურგები
XX საუკუნის ფრანგი პოეტები
XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები
XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები
ფრანგი საბავშვო მწერლები
XX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები
დევიდ ლაგერკრანცი

დევიდ ლაგერკრანცი (დ. 4 სექტემბერი, 1962) — შვედი ჟურალისტი და მწერალი. ცნობილია ბიოგრაფიული წიგნით „მე ვარ ზლატან იბრაგიმოვიჩი“ და სტიგ ლარსონის მილენიუმის სერიის გაგრძელებით, რომელსაც მან სამი რომანი შემატა: „გოგონა ობობას ქსელში“, „გოგონა, რომელიც სამაგიეროს ყველას უხდის“ და „გოგონა, რომელიც უნდა მომკვდარიყო“.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
სქოლიო
XXI საუკუნის შვედი მწერლები
შვედი მამაკაცი მწერლები
დეტექტიური ჟანრის მწერლები
შვედი ჟურნალისტები
მაჩალის კანტონი

მაჩალის კანტონი
მაჩალა — კანტონი ეკვადორში, ელ-ოროს პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მაჩალა. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 217 696 ადამიანს შეადგენდა.
სქოლიო
ელ-ოროს პროვინციის კანტონები
კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალი

კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალი — ყოველწლიური კინოფესტივალი, რომელიც ტარდება ჩეხეთის ქალაქ კარლოვი-ვარში. აღიარებულია მსოფლიო მასშტაბით როგორც ევროპის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კინომოვლენა. უძველესი კინოფესტივალია. ტარდება 1946 წლიდან. 1956 წლიდან კინოფესტივალია. ჩეხოსლოვაკიაში კომუნიზმის გამარჯვების შემდეგ ათწლეულების მანძილზე მოქცეული იყო პოლიტიკური გავლენის ქვეშ. 1989 წლის ნოემბერში ხავერდოვანი რევოლუცის შემდეგ ქვეყანაში დაიწყო სოციალური და პოლიტიკური ცვლილებები. 1990 წლიდან კინოფესტივალზე უჩვენეს ტაბუ დადებული ჩეხოსლოვაკიური ფილმები. კინოფესტივალს ესწრებოდნენ მსოფლიო მასშტაბის კინოვარსკვლავები: რეჟისორები მილოშ ფორმანი და ლინდზი ანდერსონი, მსახიობები: ანეტ ბენინგი და რობერტ დე ნირო. 1990-იანი წლების დასაწყისში ფინანსური პრობლემებისა და მთავრობის მხრიდან ნაკლები ინტერესის გამო კინოფესტივალმა დაკარგა თავისი მნიშვნელობა. 1994 წელს კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალში დაიწყო სრულიად ახალი ტრადიციები.
ამიერიდან კინოფესტივალი ისევ ყოველწლიურად იმართებოდა. 1993 წელს შეიქმნა კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალის ფონდი. დღეისათვის იქცა ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან კინომოვლენად. საუკეთესო მხატვრული ფილმებისთვის გასცემს პრემია „ბროლის გლობუსს“.
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
არხის ოფიციალური ვიდეო
Festivary.cz — არაოფიციალური საიტი
კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალი
კარლოვი-ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალი
ჩეხეთის კინოფესტივალები
საერთაშორისო კინოფესტივალები
რონდა (უელსი)

რონდა (უელსი)
რონდა – ქალაქი გაერთიანებულ სამეფოში, უელსში, გლამორგანშირის საგრაფოში. მდებარეობს რონდის ხეობაში. არის ქვანახშირის მოპოვების აუზის ცენტრი.
რესურსები ინტერნეტში
უელსის ქალაქები
ახალაძე

ახალაძე
საკუთარი სახელი ახალაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ადამი (ახალაძე) — სასულიერო პირი
ლია ახალაძე — ისტორიკოსი
მიხეილ ახალაძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე გურიაში
ქართული გვარები
ვამეყ III დადიანი

ვამეყ III დადიანი — ოდიშის მთავარი 1658-1660/1662, გიორგი ლიპარტიანის ძე. ლევან II დადიანის სიკვდილის (1657) შემდეგ ალექსანდრე III იმერთა მეფის დახმარებით ხელში ჩაიგდო ოდიშის სამთავრო ტახტი და დადიანის ტიტული. 1658 წელს ბანძასთან დაამარცხა თავისი მეტოქე ლიპარიტ III დადიანი. 1660 იმერეთის სამეფოში გაჩაღებულ შინაომში ჩაერია, დიდებულთა დახმარებით დაიპყრო სამეფოს დიდი ნაწილი და მეფის ტიტულიც მიიღო. მის წინააღმდეგ გაილაშქრა ქართლის მეფე ვახტანგ V-მ, მაგრამ საქმე მორიგებით დამთავრდა: ვახტანგ V-ს იმერეთის სამეფოს ზემო მხარე დარჩა, დანარჩენი ნაწილი — ვამეყ III დადიანს. ამ უკანასკნელს თავისი ასული ქართლის მეფის ძის არჩილისათვის უნდა მიეთხოვებინა. ამის შედეგად იმერეთის სამეფო არჩილის ხელში გადავიდოდა. ვამეყ III დადიანს კი იმერეთი თავისთვის უნდოდა. მან პირობა დაარღვია და თავისი ასული სხვას მიათხოვა. ამას ვახტანგ V-ის მეორე ლაშქრობა მოჰყვა. ვამეყ III დადიანს იმერეთისა და ოდიშის დიდებულთა დიდი ნაწილი განუდგა. მან ჯერ ოდიშს მიაშურა, მაგრამ როდესაც ოდიშის ციხესიმაგრეებიც ვახტანგ V-ის ლაშქარმა დაიპყრო, სვანეთში გაიქცა. მისი ოჯახი ქართლის ლაშქარმა ჩაიგდო ხელთ. ვახტანგ V-მ ოდიშში ლევან II დადიანის ძმისწული შამადავლე დასვა მთავრად. ვამეყ III დადიანი სვანეთში ღალატით მოკლეს.
ლიტერატურა
სამეგრელოს (ოდიშის) მთავრები
მოკლული მონარქები
იმერეთის მეფეები
ლიმურუ

ლიმურუ — ქალაქი კენიაში. მდებარეობს კენიის სამხრეთ ნაწილში. შედის ცენტრალური პროვინციის შემადგენლობაში. მოსახლეობა 4,800 კაცი (1999).
კენიის ქალაქები
შიო დავითაშვილი

შიო დავითაშვილი (დ. 1857, სოფ. ბრეთი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი — გ. 1933) — ქართველი რევოლუციონერ-ხალხოსანი. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, საიდანაც აკრძალული ლიტერატურის კითხვის გამო გარიცხეს. თბილისში ჩაება ეგნატე იოსელიანის ხალხოსნურ წრეში. 1876 წელს რევოლუციურ პროპაგანდას ეწეოდა თბილისის მუშა-ხელოსნებში. 80-იან წლებში გორში დააარსა ხალხოსნური წრე „საიდუმლო კომიტეტი“, რომელსაც კავშირი ჰქონდა „ნაროდნაია ვოლიას“ აღმასკომთან. რევოლუციური პარტიის საჭიროებისათვის მონაწილეობა მიიღო გორის ხაზინიდან ფულის გატაცებაში. 1883 წლის 14 მარტს დააპატიმრეს და მეტეხის ციხეში ჩასვეს. პატიმრობიდან განთავისუფლების შემდეგ ცხოვრობდა გორში პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ, შემდეგ ჩამოშორდა რევოლუციურ საქმიანობას.
თხზულებები
ხალხოსნური მოძრაობა საქართველოში, ტფ., 1933.
ლიტერატურა
ანთელავა ი., საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოძრაობისა და საზოგადოებრივი აზრის ისტორიიდან საქართველოში (XIX ს. II ნახ.), თბ., 1967;
მგალობლიშვილი ს., მოგონებანი, თბ., 1938;
შველიძე ზ., რევოლუციურ-ხალხოსნური მოძრაობა საქართველოში, თბ., 1960;
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1857
ქარელის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გარდაცვლილი 1933
ქართველი რევოლუციონერები
შ
Lagoa do Mato, Maranhão

Lagoa do Mato, Maranhão
Lagoa do Mato is a municipality in the state of Maranhão in the Northeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Maranhão
References
Municipalities in Maranhão
ელექტრული მუხტი

ელექტრული მუხტი — სხეულთა და ნაწილაკთა ერთ-ერთი ძირითადი მახასიათებელი, რომელიც განსაზღვრავს მათ ურთიერთქმედებას გარე ელექტრომაგნიტურ ველთან და აგრეთვე მათ ურთიერთკავშირს საკუთარ ელექტრომაგნიტურ ველთან. სხეული ელექტრული მუხტი მისი შემადგენელი ნაწილაკების დადებითი და უაროფითი მუხტების ალგებრული ჯამის ტოლია. ელექტრული მუხტის მუდმივობის კანონის თანახმად, ნებისმიერი ჩაკეტილი სისტემის ელექტრული მუხტების ალგებრული ჯამი მუდმივია სისტემის შიგნით მიმდინარე ყველა პროცესის დროს. ელექტრული მუხტი დისრეტულია. ელექტრული მუხტების ურთიერთქმედება განისაზღვრება კულონის კანონით, ხოლო კავშირი ელექტრულ მუხტსა და მის მიერ შექმნილ ელექტრომაგნიტურ ველს შორის — მაქსველის განტოლებებით.
სხეულის ელექტრული მუხტი შეიძლება იყოს დადებითი ან უარყოფითი. ორი დადებითად დამუხტული სხეული ერთმანეთს განიზიდავს, ისევე როგორც ორი უარყოფითად დამუხტული სხეული, ხოლო საწინააღმდეგო ნიშნის მუხტების მქონე სხეულები ერთმანეთს მიიზიდავს. დამუხტული სხეულების ურთიერთქმედებას სწავლობს ფიზიკის დარგი კლასიკური ელექტროდინამიკა, რომელიც სამართლიანია მანამ, სანამ კვანტური ეფექტები უმნიშვნელოა.
მეოცე საუკუნეში ჩატარებული ექსპერიმენტების შედეგად ნაჩვენები იქნა, რომ მუხტი დაკვანტული სიდიდეა: ნებისმიერი სისტემის, ცალკეული სხეულისა თუ ნაწილაკის მუხტი (კვარკების გარდა) არის ელემენტარული მუხტის e-ს ჯერადი, რომელიც ტოლია e = 1,6 × 10 −19 კულონის. პროტონს აქვს e მუხტი, ხოლო ელექტრონს კი −e.
იხილეთ აგრეთვე
მუხტის შენახვის კანონი
დენის სიმკვრივე
ელექტრული ველი
ელექტრობა
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
How fast does a charge decay?
Science Aid: Electrostatic charge
ელექტრული მუხტი
ოქროს გლობუსის 63-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 63-ე დაჯილდოება
ოქროს გლობუსის 62-ე დაჯილდოება გაიმართა 2006 წლის 16 იანვარს. ყველაზე მეტი ნომინაცია მიიღო ფილმმა „გვერდულად“, ხოლო ყველაზე მეტი ჯილდო ფილმმა „ავიატორი“.
კინო
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
ოქროს გლობუსი
ორფეოსი

ორფეოსი — ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში მომღერალი და მუსიკოსი.
წარმომავლობა
ყველაზე გავრცელებული ვარიანტით იყო თრაკიის მეფის ეაგრას (ასევე თრაკიის მდინარის ღმერთი) და მუზის კალიოპეს ვაჟიშვილი. ეაგრი იყო ატლანტის შთამომავალი, 5 მუხლში, მისი ქალიშვილის ალკიონას მხრიდან. ხოლო უფრო გვიანდელ ლეგენდებში ის მოხსენებულია როგორც აპოლონის შვილი, რომელმაც შეასწავლა სიმღერის ხელოვნება მას. ორფეოსი იყო ნიმფა ევრიდიკეს ქმარი.
მითები
ცხოვრობდა თრაკიაში პიმპლეაში კიკონის ოლქში ოლიმპის ახლოს. იყო ევრიდიკეს სატრფო აპოლონმა მას აჩუქა ოქროს ლირა, და დაიყვანა 9-მდე სიმების რაოდენობა ლირაზე. გაემგზავრა ეგვიპტეში სადაც საკმაოდ დახვეწა თავისი ცოდნა, და გახდა პირველი თეოლოგიაში, პოეზიაში, მუსიკაში. კრძალავდა სისხლის დაღვრას. სცემდა თაყვანს აპოლონს. იყო თრაკიულ მისტერიაში გაწევრიანებული. ის მონაწილეობდა იაზონის მეთაურობით არგონავტების მოგზაურობაში კოლხეთის სამეფოში ოქროს საწმისის დასაუფლებად. მან გადაარჩინა თავისი მეგობრები უკან დაბრუნების დროს. როდესაც მეზღვაურები სირინოზების ხმებით იყვნენ მონუსხულნი მან თავისი ლირის ხმით გადაფარა სირინოზთა ხმები. მან სწორედ თავისი მომღერალის ნიჭის გამოყენებით მოახერხა მიეღო პრივილეგია ჩასულიყო ქვესკნელის სამეფოში ევრიდიკეს საძებნელად. ორფეოსის ხმა და ლირა მთელს საბრძნეთში იყო განთქმული: მას შეეძლო ადამიანის გულის მოლბობა და ცხოველების მოთვინიერება, რომლებიც სასმენად უახლოვდებოდნენ; მაგრამ როდესაც სიკვდილმა მისი მეუღლე ევრიდიკე წაიყვანა, მან გამოამჟღავნა მუსიკოსისა და მომღერალის უდიდესი ნიჭი. ევრიდიკე იყო ტყის ნიმფა. ერთხელ ის მწყემსმა არისთემ ნახა და მიახლოება სცადა. ის კი შიშისაგან გაიქცა. სირბილის დროს მას ფეხზე გველმა უკბინა და უსულოდ დაეცა. ორფეოსმა მთელი საბერძნეთი შემოიარა მწუხარე სიმღერების შესრულებით. ბოლოს და ბოლოს მან პელოპონესის უკიდურეს წერტილს მიაღწია სადაც მიწისქვეშა სამეფოს კარი იყო. თავისი სიმღერის მეშვეობით მან შეძლო დაერწმუნებინა ქარონი რათა გადაეყვანა ის სტიქსზე, იქ ყველას გული აუჩუყა მღერით, ძაღლ ქერბერსაც (ცერბერი). ჰადესის მეუღლის პერსეფონას შემწეობით მიაღწია ევრიდიკეს ცოცხალთა სამეფოში დაბრუნების ნებართვა, მხოლოდ ერთი პირობით, მას მთელი გზის განმავლობაში უნდა ემღერა შეუჩერებლად და არ უნდა გაეხედა უკან რომ დარწმუნებულიყო ცოლი მოჰყვებოდა თუ არა უკან. ორფეოსი მიდიოდა და თან უკრავდა მთელი გზა, ხოლო ევრიდიკე მსუბუქად მისდევდა უკან; უცებ მას გულში ეჭვი შეეპარა და უკან მიიხედა, რითაც დაარღვია პირობა. ჰადესმა მაშინვე სტაცა ხელი ევრიდიკეს, შეშლილი ორფეოსი ისევ მიადგა ქარონს მაგრამ უარი მიიღო.
ორფეოსის სიკვდილი
გაწბილებული ორფეოსი დაბრუნდა თრაკიაში და იქ განაგრძნობდა ნაღვლიან მღერას. მან დაიფიცა რომ სხვა ქალს არ შეიყვარებდა და ამიტომ მის ირგვლივ მხოლოდ ყმაწვილები იყვნენ. მან თრაკიელებს ასწავლა ყმაწვილებთან სიყვარული (ოვიდიუსის წყაროებით) ვირგილიუსი აღნიშნავს რომ ერთხელ მისი იგნორირებით შეურაცხყოფილმა თრაკიელმა ქალებმა მას თავი მოსჭრეს და ზღვაში გადააგდეს მაგრამ მისი ბაგეებიდან ისე ისმოდა სევდიანი ჰანგები.
სხვა ლეგენდის მიხედვით კი ორფეოსი თვით ზევსის მიერ მეხით იქნა მოკლული.
სქოლიო
ბერძნული მითოლოგია
ჯორჯ ჯენინგსი

ჯორჯ ჯენინგსი; დ. 10 ნოემბერი, 1810 — გ. 17 აპრილი, 1882) — ინგლისელი სანიტარული ინჟინერი და სანტექნიკოსი, რომელმაც პირველი საზოგადოებრივი საპირფარეშო გამოიგონა.
ჯენინგსის სპეციალიზაცია ტუალეტის ისეთი დიზაინი შექმნა იყო, რომელიც „ისევე უნაკლო იქნებოდა, როგორც კი სანიტარული კარადა შეიძლება ყოფილიყო“. თუმცა მისი შექმნილია ისეთი საზოგადოებრივი სანიტარული პროექტები, როგორიცაა მიწისქვეშა „საზოგადოებრივი საპირფარეშოები“. შესასვლელებს ლითონის ხელსაჭიდები ჰქონდა და განათებული თაღები, ინტერიერის კედლები კი კერამიკული ფილებით იყო დაფარული.
ერთ-ერთი დღემდე შემორჩენილი ნიმუშია მამაკაცთა საპირფარეშო უესლის კაპელასთან, ლონდონი, აგებული 1891 წელს და აღდგენილი 1972 წელს. მისი ყველაზე განთქმული ინსტალაცია იყო დიდი გამოფენისთვის მოსვენების ოთახები ბროლის სასახლეში.
ინგლისელი ინჟინრები
დაბადებული 10 ნოემბერი
დაბადებული 1810
გარდაცვლილი 17 აპრილი
გარდაცვლილი 1882
მსხვილი ძაღლნიორა

მსხვილი ძაღლნიორა — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე სატაცურისებრთა ოჯახისა. აქვს ფართოლანცეტა-ხაზური ფოთლები. მოგრძო ხაზური მოყვანილობის, პატარა წვეტით დაბოლოებული, თეთრი და მურაძარღვებიანი ყვავილსაფრის ფოთლები. მრავალყვავილიანი მეჩხერი ყვავილედი, რომელიც ცილინდრულ მტევანს წარმოადგენს. ლანცეტა თანაყვავილები. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს ივნის-ივლისში. კავკასიის ეკორეგიონის ენდემია. საქართველოში გვხვდება აფხაზეთში, შიდა და ქვემო ქართლში, კახეთში; აგრეთვე ცნობილია ჩრდილოეთ კავკასიის დასავლეთ და ცენტრალურ ნაწილში. იზრდება მთის ქვედა და შუა სარტყელში — დაჩრდილულ ადგილებში, ფოთლოვან ტყეში.
სქოლიო
ძაღლნიორა
Ӷә

Ӷә, ӷә ([ღჿ] — წარმოითქმება, როგორც „ღუ“) — კირილური დამწერლობის დიგრაფი. ის თანხმოვანია. გამოიყენება აფხაზურ ენაში.
დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული დიგრაფი გამოიყენება შემდეგ ენებში:
ლიტერატურა
ლ. ავიძბა, ე. კოკოსკერია, „აფხაზური ზეპირმეტყველების გაკვეთილები“ / თსუ-ს გამოცემა, თბ., 2014
კირილური დიგრაფები
სან-ტომე-დას-ლეტრასი

სან-ტომე-დას-ლეტრასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 440 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვარჟინიის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 655 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18 კმ²-ზე. ფართობი 369 747 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
მინას-ჟერაისი
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
Franciska Gaal

Franciska Gaal (born Franciska Silberspitz, 1 February 1903 – 13 August 1972) was a Hungarian cabaret artist and film actress of Jewish heritage. Gaal starred in a popular series of European romantic comedies during the 1930s. After attracting interest in Hollywood she moved there and made three films.
Early years
Born in Budapest, Gaal was the last of the 13 children of a Jewish family. She studied at the Stage Academy in Budapest in 1919, and by 1920, she appeared in theaters in this city.
Early career
Gaal debuted in film in (1919). She was groomed by Joe Pasternak as a singer to become a popular stage and cabaret performer in Central Europe in the 1920s and 1930s. She made her first film appearances in some Hungarian silent films of the early 1920s, but her cinema career didn't ignite until the arrival of sound film.
Hollywood
After appearing in several films made in Hungary, Germany and Austria, two of which were directed by Henry Koster, she came to Hollywood to star in Cecil B. De Mille's epic adventure film The Buccaneer (1938). She followed this with the comedy The Girl Downstairs (also 1938) with Franchot Tone, a remake of her Austrian success Catherine the Last. In 1939, Gaal co-starred with Bing Crosby in the musical Paris Honeymoon.
Later life
She returned to Hungary in 1940 for unknown reasons and remained there for the duration of World War II.
In 1946, she began work on the Soviet-backed Renee XIV with Johannes Heesters and Theo Lingen, but filming was halted during production and never was completed. She returned to the United States in 1947 with her husband Francis de Dajkovich (died in 1965), a Budapest-born attorney, but her return attracted little interest in Hollywood. In 1951, she replaced Eva Gabor in The Happy Time on Broadway.
Death
Gaal died of thrombosis in New York City.
Filmography
References
Bibliography
Bock, Hans-Michael & Bergfelder, Tim. The Concise CineGraph. Encyclopedia of German Cinema. Berghahn Books, 2009.
External links
Photographs of Franciska Gaal
1903 births
1972 deaths
Hungarian Jews
Hungarian film actresses
Hungarian silent film actresses
Hungarian stage actresses
Hungarian emigrants to the United States
Actresses from Budapest
20th-century Hungarian actresses
ივანე როსტომაშვილი

ივანე როსტომაშვილი
ივანე პავლეს ძე როსტომაშვილი (დ. 24 დეკემბერი, 1852, კურდღელაური, თელავის მაზრა — გ. 24 აგვისტო, 1924, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, ჟურნალისტი, მწიგნობარი, ენციკლოპედისტი.
ბიოგრაფია
პირველდაწყებითი განათლება თელავში მიიღო, შემდეგ დაამთავრა დედოფლისწყაროში არსებული სამხედრო სკოლა. სასწავლებელში გამეფებულმა რეჟიმმა, ქართული ენის აშკარა დევნამ და ყაზარმულმა წესმებმა, სამხედრო კარიერის სურვილი დაუკარგა ახალგაზრდა კურსდამთავრებულს და 1870 წელს შევიდა თბილისის საოსტატო სემინარიაში, რომელიც შემდეგ ალექსანდრეს სახელობის სამასწავლებლო ინსტიტუატდ გადაკეთდა. სწორედ ეს ინსტიტუტი დაამთავრა 1874 წელს და საინგილოში დაინიშნა მასწავლებლად. საინგილოსა და თელავში გახსნა საკვირაო კურსები მოზრდილთათვის, რომელთაც უფასოდ ასწავლიდა წერა-კითხვას; ახალქალაქში, ფოტოაპარატით ხელში აფიქსირებდა გაქრობის პირას მისულ ძეგლებს. ეს მასალა მან გამოსცა ჯერ რუსულად, შემდეგ ქართულად. ამ გამოცემებმა ფართო საზოგადოების და მათ შორის ექვთიმე თაყაიშვილისა და მოსე ჯანაშვილის მაღალი შეფასება დაიმსახურა. ამასთან არც პედაგოგიური მოღვაწეობა მიუტოვებია. ასწავლიდა ქართულ ენასა და ლიტერატურას წმინდა ნინოს სახელობის სასწავლებელში.
იმყოფებოდა ციმბირის ციხეში. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში. მიიწვიეს ახალქალაქში მიიწვიეს და ახლადგახსნილ გიმნაზიაში პირველი დირექტორობა შესთავაზეს. აქ მან სამი წელი დაჰყო. შემდეგ ცოტა ხნით კახეთშიც იყო და ბოლოს თბილისში. იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დროებითი რწმუნებული შორეულ აღმოსავლეთსა და იაპონიაში. 1920 წლის დეკემბერში მონაწილეობდა ტრპიზონში გაგზავნილ დიპლომატიურ მისიაში, სადაც მოინახულა სოლომონ II-ის საფლავი.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. საფლავის ქვა გამოკვეთილია იაკობ ნიკოლაძის მიერ.
ნაშრომები
როსტომაშვილმა გამოსცა „არითმეტიკული ამოცანები სახალხო სკოლებისათვის და მშობლებისათვის“, „შინაური საქონელი და მისი გონიერი მოვლა-მოშენება“, „ახალი მიმართულება სამკურნალო მეცნიერებაში“, მშვენიერი ალბომი „ქართველთა ტომი“, „ქართული კალენდარი“, „რისგან სნეულდებიან და იხოცებიან ჩვენი ბავშვები“ და სხვა. ტყუილად როდი უწოდა ილიამ როსტომაშვილს „ჩვენი ფუტკარი“. მას ეკუთვნის ენციკლოპედიის გამოცემის პირველი ცდები. მანვე შეადგინა და გამოსცა ქართული ენციკლოპედიის რამდენიმე ნაკვეთი, თარგმანები და მისივე წინასიტყვაობით გამოჩენილ მეცნიერთა და პედაგოგთა თხზულებანი. ივანე როსტომაშვილს ეკუთვნის ასევე პირველი სახელმძღვანელოები პედაგოგიკასა და ფსიქოლოგიაში, რომლის შესავალი წერილის ავტორია აკადემიკოსი შალვა ნუცუბიძე.
ლიტერატურა
შარაძე გ. ქართული ემიგრანტული ჟურნალისტიკის ისტორია, ტ.IV — თბილისი, 2003
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 314, თბ., 1994
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი პედაგოგები
დაბადებული 24 დეკემბერი
დაბადებული 1852
გარდაცვლილი 24 აგვისტო
გარდაცვლილი 1924
თელავის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრები
სადიქლი (თოუზი)

სადიქლი (თოუზი)
სადიქლი — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 42 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
თოუზის რაიონის სოფლები
Ciruelos, Toledo

Ciruelos, Toledo
Ciruelos is a municipality located in the province of Toledo, Castile-La Mancha, Spain. According to the 2014 census, the municipality has a population of 611 inhabitants.
It was a filming location for the 1976 horror film Who Can Kill a Child?.
References
External links
auto
Municipalities in the Province of Toledo
ჩაკლული სული

ჩაკლული სული — ემიგრანტი ქართველი მწერლის, გერმანიაში მოღვაწე გრიგოლ რობაქიძის 1931 წლის რომანი.
რომანის შესახებ
„ჩაკლული სული“ პირველი ლიტერატურული ცდაა „ბოლშევიკური კლიმატისა“ და სტალინიზმის ნამდვილი არსის წარმოსაჩენად. ავტორმა 30-იანი წლების დასაწყისშივე იწინასწარმეტყველა იმავე ათწლეულის სისხლიანი ტერორი და რეპრესიები. „წიგნს დიდი გამოხმაურება ჰქონდა. საბჭოებმა ამ წიგნის გამო ხალხის მტერი დამარქვეს“ – წერდა ერთ-ერთ ბარათში გრიგოლ რობაქიძე. რომანი, მისი ავტორი და გრიგოლ რობაქიძის მთელი შემოქმედება დიდი ხნით აიკრძალა და მიუღებლად გამოცხადდა საბჭოთა კავშირში.
რესურსები ინტერნეტში
რომანი goodreads.com-ზე
გამომცემლობა „ინტელექტი“
გრიგოლ რობაქიძის ნაწარმოებები
ქართული რომანები
1931 წლის რომანები
ქვედა გორა

ქვედა გორა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტში, გორას თემის ცენტრი (სოფელი: ზედა გორა). მდებარეობს მდინარე კვინისწყლის (რიონის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 160 მეტრი, ვანიდან 18 კილომეტრი.
სოფლის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ადრე შუასაუკუნეების ციხის ნანგრევები. სოფელში დგას 1903-1904 წლების ეკლესია.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 957 ადამიანი.
ლიტერატურა
ვანი III. 1977. გვ. 29-30.
სქოლიო
ვანის მუნიციპალიტეტის სოფლები
აახენი

აახენი, ახენი — უძველესი ისტორიული ქალაქი ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიაში, გერმანია. მდებარეობს გერმანიის უკიდურეს დასავლეთში, ბელგიისა და ნიდერლანდების საზღვართან, კიოლნიდან დასავლეთით 65 კმ.-ში.
აახენი მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო კვანძი და ეკონომიკური ცენტრია. არის ქვანახშირის აუზის ცენტრი, მეტალურგია, მანქანათმშენებლობა, საფეიქრო, კვებისა და ქიმიური მრეწველობა, ასევე ბალნეოლოგიური კურორტი.
ქალაქის დაარსების თარიღად 89-120 წლები ითვლება, როდესაც რომაელებმა აქ სამკურნალო აბანოები ააგეს (ლათინური სახელწოდება Aquae Grani უკავშირდება წყლებს და, შესაძლოა, კელტურ-გერმანულ მკურნალობის ღვთაება გრანუსს). VIII ს. დამლევს კარლოს დიდმა აახენი თავის რეზიდენციად აქცია და, ააგებინა სასახლე (დაანგრიეს ნორმანებმა 881 წ.) და საკათედრო ტაძარი, რომლის ცენტრალური ნაგებობაა კარლოს დიდის კაპელა (798-805) - კაროლინგების ხანის არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუში; აქ არის კარლოს დიდისა და ოტო III-ის სამარხები. XII-XIII სს. აახენი ვაჭრობა-ხელოსნობის მნიშვნელოვანი ცენტრია, ფრიდრიხ I-ისა და ფრიდრიხ II-ის დროს — თავისუფალი საიმპერიო ქალაქი. 813-1531 წლებში გერმანიის იმპერატორთა კორონაციის ადგილია. XVI-XVII სს. რელიგიური ომებისა და 1656 წ. დიდი ხანძრის შედეგად აახენი დაქვეითდა, თუმცა კურორტი და ფართოდ გავრცელებული პროსტიტუცია კვლავ იზიდავდა სტუმრებს. საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს ქალაქი ფრანგებმა დაიკავეს (1794 წ.). 1801 წ. ლუნევილის ზავით საფრანგეთს გადაეცა, 1815 წ. ვენის კონგრესის გადაწყვეტილებით კი — პრუსიას. მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში (1945-1949 წწ.) შედიოდა გერმანიის ოკუპაციის ბრიტანულ ზონაში.
იხილეთ აგრეთვე
გერმანიის დიდი ქალაქების სია
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
City of Aachen (partly available in English)
Aachen-emotion.com – photos, interviews, stories, audio files and video clips featuring Aachen – presented by Aachen City Council. (in German and English)
ASEAG (public bus transport) (in German)
RWTH Aachen University (in German and English)
Fachhochschule Aachen (Aachen University of Applied Sciences)
Google Earth placemark with official image overlays
Panorama pictures of landmarks and places of interest
The Spirit of Aachen – documentary film by SportsQuest International
ჩრდილოეთი რაინ-ვესტფალიის ქალაქები
ყოფილი დედაქალაქები
ალექსი III (ტრაპიზონი)

ალექსი III (ტრაპიზონი)
ალექსი III დიდი კომნენოსი (დ. 5 ოქტომბერი, 1338 — გ. 20 მარტი, 1390) — ტრაპიზონის იმპერიის იმპერატორი 1349 წლიდან გარდაცვალებამდე. მის შესახებ მოიპოვება უფრო მეტი დოკუმენტური ინფორმაცია, ვიდრე ტრაპიზონის იმპერიის სხვა რომელიმე მმართველზე. მისი მმართველობა გამოირჩევა ლიტერატურული შემოქმედების აღმავლობით.
ალექსი III იყო ბასილი კომნენოსისა და მისი მეორე ცოლის, ირინე ტრაპიზონელის ვაჟი. ალექსის თავდაპირველად ერქვა იოანე (Ιωάννης). სავარაუდოდ, სახელი ალექსი დაირქვა ან ნაადრევად გარდაცვლილი უფროსი ძმის, ან პაპის, ალექსი II-ის პატივსაცემად.
ლიტერატურა
Finlay, The History of Greece and the Empire of Trebizond, (1204-1461) (Edinburgh: William Blackwood, 1851)
რესურსები ინტერნეტში
მიქაელ პანარეტოსი „ტრაპიზონის ქრონიკა“ XIV საუკუნე
Vougiouklaki Penelope, "Alexios III Grand Komnenos", Encyclopedia of the Hellenic World: Asia Minor
ტრაპიზონის იმპერატორები
დაბადებული 5 ოქტომბერი
დაბადებული 1338
გარდაცვლილი 20 მარტი
გარდაცვლილი 1390
კანდეიასი (ბაია)

კანდეიასი (ბაია)
კანდეიასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონში. მიეკუთვნება სალვადორის აგლომერაციის მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 84 121 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 264.487 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 318.05 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი ,
მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ბაიას შტატის მუნიციპალიტეტები
Solenopsis orbula

Solenopsis orbula — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები