PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ცხვირი

ცხვირი — პირამიდის ფორმის რთული ძვლოვან-ხრტილოვანი შემაღლება ადამიანის სახის შუა ადგილზე. ცხვირი წარმოადგენს სასუნთქი გზის დასაწყისს და შედგება გარეთა ცხვირისა და ცხვირის ღრუსაგან. ცხვირის ჩონჩხს ქმნის ცხვირის ძვლები და ხრტილები. ხრტილებს შორის ჩამჯდარია ცხვირის ღრუს მარჯვენა და მარცხენა ნახევრებად გამყოფი ძგიდე, რომლის შემადგენლობაში შედის ძვლოვანი, ხრტილოვანი და შემაერთებელ-ქსოვილოვანი ნაწილები. გარედან ცხვირი დაფარულია კანით. კანქვეშა შემაერთებელი შრე მოკლებულია ცხიმს, სამაგიეროდ კანი მდიდარია ცხიმის ჯირკვლებით. ცხვირის სიგანისა და სიგრძის შეფარდების მიხედვით განარჩევენ მაღალ და ვიწრო, საშუალო, დაბალ და განიერ ცხვირს, ხოლო ცხვირის ზურგის მოყვანილობის მიხედვით — სწორ, არწივისებრ (კეხიანს), ქორისებრ, პაჭუა, უნაგირა ფორმის და ეგრეთ წოდებულ რომაულ და ბერძნულ ცხვირს. ცხვირის სიგრძე საშუალოდ უნდა უდრიდეს სახის სიგრძის 1/3-ს. ცხვირის ზურგის ხაზი შუბლის ხაზიდან ოდნავ წინ უნდა მიდიოდეს, ისე რომ ცხვირის ფესვთან განივი ღარი შეიქმნას. ცხვირის დაავადებებს შეისწავლის ოტორინოლარინგოლოგია.
ანთროპოლოგიაში ცხვირის შესწავლას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს. შეისწავლიან ცხვირის როგორც მეტრულ ნიშნებს — სიგანეს, სიმაღლეს, კუთხეს და სხვა, ისე ვიზუალურ (აღწერილობითი) ნიშნებს — ცხვირის ზურგის ფორმას, წვეტის და ფუძის მდგომარეობას, ნესტოების ფორმას, ზურგის ვერტიკალური და ჰორიზონტული პროფილის თავისებურებებს, უნაგირის სიმაღლეს და სხვა. სახის ქალაზე შეისწავლიან ცხვირის ძვლის კუთხეს პროფილის ხაზთან, უნაგირის სიმაღლეს, მსხლისებური შესავლის სიგანეს, წინა წვეტის გამოსახულებასა და სხვა. ყველა ამ ნიშანს საკმაოდ დიდი, რასობრივად მადიფერენცირებული ტაქსონომიური ღირებულება აქვს. მაგალითად, თუ ეკვატორული რასისათვის ცხვირის სიგანე 40-50 მმ-ის ფარგლებში მერყეობს, ევრაზიული რასისათვის იგი 34-35 მმ-ით განისაზღვრება და ა.შ.
ცხვირი ასრულებს სუნთქვით, ყნოსვით, რეზონატორულ და დამცველობით ფუნქციებს. შესუნთქული ჰაერი გაივლის რა ცხვირის სავალებს, ნესტიანდება და თბება. თმების ფილტრის საშუალებით მტვრის ნაწილაკები და ბაქტერიები კავდებიან ცხვირის შესასვლელში, ილექებიან ცხვირის ღრუს ლორწოვან გარსზე, ნაწილობრივ მოციმციმე ეპითელიუმის მეშვეობით ხვდებიან ცხვირხახაში, საიდანაც შემდგომ ხდება მათი მოცილება ყლაპვის, დაცემინების და ამოხველების გზით. იმ ბაქტერიების გაუვნებელყოფა ხორციელდება ცხვირის ლორწოს ლიზოციმების მეშვეობით, რომელთაც გააჩნიათ ბაქტერიციდული მოქმედება.
ამფიბიებსა და ორგვარადმსუნთქავნს ნესტოები გახსნილი აქვთ პატარა ჩანთაში. ხერხემლიანი ცხოველებისა და ადამიანის ცხვირის ღრუს შიგა ხვრელებს ქოანებს უწოდებენ. მაგალითად, დათვისებრნს ცხვირი პრიალა და მუდამ სველი აქვთ, ძაღლების მსგავსად. სპილოსებრნს ზედა ტუჩისა და ცხვირის ერთმანეთთან შეზრდის შედეგად უვითარდებათ გრძელი და მოქნილი ხორთუმი.
რესურსები ინტერნეტში
კერძო ფიზიოლოგია და ფუნქციური ანატომია
ლიტერატურა
ცხვირი
სახე
ანთროპოლოგია
571

571
მოვლენები
ბიზანტიის წინააღმდეგ აჯანყდნენ ქართლი და სომხეთი.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
მაჰმადი — ისლამის დამაარსებელი (გ. 632)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
კიმეი — იაპონიის იმპერატორი (დ. 509)
ხისოს კოშკი

ხისოს კოშკი — კოშკი მდებარეობს ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთში, სოფელ ხისოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ხისო-ომალოს გზის მარცხენა მხარეს. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
კოშკი გეგმით ოთხკუთხა (4,9 X 4,1 მ) ზემოთკენ შევიწროვებული. ნაგებია ფიქლით, წყობა მშრალია. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სახურავი და სართულშუა გადახურვა. მონგრეულია IV სართულის კედლების ზედა ნაწილი.
პირველ სართულზე შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი თაღოვანია. სამხრეთ კედელში ირიბად გაჭრილი ორი სათოფურია. მეორე სართულის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი კარია.
კოშკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედელზე მიყრდნობილია კედელი (სიგრძე 7 მ, სიმაღლე 2,5 მ), რომელშიც მოწყობილია სწორკუთხა კარი და სხვადასხვა დონეზე განლაგებული ხუთი სათოფური.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ახმეტის მუნიციპალიტეტის კოშკები
თუშეთის ციხესიმაგრეები
სენ-რემის თავშესაფრისა და სამლოცველოს ხედი

სენ-რემის თავშესაფრისა და სამლოცველოს ხედი — ნიდერლანდელი პოსტიმრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი. შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე, 1889 წელს, მხატვრის სენ-რემი-დე-პროვანსის ფსიქიკურად დაავადებულთა თავშესაფარში ნებაყოფლობით ცხოვრების პერიოდში.
მიჩნეული იყო, რომ ნახატზე გამოსახულია ლაბევილის ტაძარი, სადაც ვან გოგი სენ-რემის თავშესაფარში ჩაწერის შემდეგ გაემგზავრა, მაგრამ შემდეგ გაირკვა, რომ ნახატზე სენ-რემის სამლოცველოა გამოსახული. ის შესაძლოა შესრულებული იყოს „შემოდგომის სწავლების“ პერიოდში, რომელთა შესახებაც ვინსენტი ძმის, თეო ვან გოგისადმი 1889 წლის 7 დეკემბერს მიწერილ წერილში საუბრობს.
რონალდ პისკვანსის თქმით „ხედი ვან გოგის სენ-პოლის თავშესაფარში უნიკალურია. ის ერთადერთი ნამუშევარია, სადაც ნათლადაა გადმოცემული ავგუსტინიანეს დროინდელი რომაული არქიტექტურის სახე, ამ განხრით ის შესაძლოა შედარებული იქნას სან-ტროფინეს რომაულ სტილში ნაგებ მონასტრებთან რომლებიც არლში მდებარეობს. სტილისტიკურად კი შეგვიძლია ვან გოგის მაღაროს შესასვლელს შევადაროთ“.
ნახატი იყო მსახიობ ელიზაბეთ ტეილორის პირად კოლექციაში, გამოფენილი მისავე მისაღებ ოთახში, რის შემდეგაც 2012 წელს გატანილი იქნა აუქციონზე, სადაც ის $15 991 575-ად გაიყიდა.
სქოლიო
ვინსენტ ვან გოგის ნახატები
1889 წლის ნახატები
ნახატები ანბანის მიხედვით
São José da Varginha

São José da Varginha is a municipality in the state of Minas Gerais in the Southeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Minas Gerais
References
Municipalities in Minas Gerais
Luminárias

Luminárias is a Brazilian municipality located in the state of Minas Gerais. The city belongs to the mesoregion of Campo das Vertentes and to the microregion of Lavras. In 2020, the estimated population was 5,438.
Geography
According to IBGE (2017), the municipality is in the Immediate Geographic Region of Lavras, in the Intermediate Geographic Region of Varginha.
Ecclesiastical circumscription
The municipality is part of the Roman Catholic Diocese of São João del-Rei.
See also
List of municipalities in Minas Gerais
References
Municipalities in Minas Gerais
ბეიბისითერი

ბეიბისითერი — ადამიანი, რომლის სამუშაო ბავშვზე დროებით ზრუნვას გულისხმობს. ბეიბისითერობა ყველაზე გავრცელებულია თინეიჯერებს შორის, როგორც დამატებითი სამუშაო, ძირითადად, გოგონების შორის.
სიტყვა «ბეიბი სით»-ის ცნება პირველად 1937 წელს გაჩნდა. მისი მოკლე ფორმა კი 1943 წელს გამოიყენეს.
ძიძები
თავრიზის ქუჩა

თავრიზის ქუჩა — ბაქოს ერთ-ერთი ცენტრალური ქუჩა. ქუჩა აკავშირებს სკვერს (ყოფილი სახელები - Bellevue Square, Zavokzalnaya Square). მდებარეობს ბაქოს რკინიგზის სადგურის ზემოთ მდებარე გორაზე, სოფელ მონტინოსთან.
სახელწოდება
აღნიშნულ ქუჩას ეწოდა ირანის აღმოსავლეთ აზერბაიჯანის პროვინციის ქალაქ თავრიზის სახელი. საბჭოთა პერიოდში ქუჩას სახელი ეწოდა სამოქალაქო ომის მონაწილის ვასილი ჩაპაევის პატივსაცემად. სლობოდსკოის ქუჩას იმიტომ ეწოდა, რომ ქალაქიდან მოლოკანის დასახლებებისკენ მიდიოდა. სლობოდკი აქ გადმოიყვანეს ქალაქის ცენტრიდან 1872 წელს .
ნაგებობები და ღირსშესანიშნაობები
თავრიზის ქუჩაზე მდებარეობს არაერთი მნიშვნელოვანი და ისტორიული ბაქოს შენობა-ნაგებობა, მათ შორის: სასტუმრო „ყარაბაღი“ (ყოფილი „ტურისტი“, მდებარეობს თავრიზ №2-ში, რომელიც აშენდა XX საუკუნის მეორე ნახევარში. სასტუმროს ეს შენობა 2001 წლის 2 აგვისტოს მინისტრთა კაბინეტის განკარგულებით, სახელმწიფოს, როგორც ადგილობრივი მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის, ქვეშ იყო დაცული . ამის მიუხედავად, აღნიშნული სასტუმრო შემდეგ წლებში დაანგრიეს.
შახრიარის პარკი ყოფილი ძერჟინსკის პარკის ერთ-ერთი ნაწილია. ძერჟინსკის პარკში მდებარეობდა ბაქოს ზოოპარკი და ბავშვების რკინიგზა. გზის, სახლებისა და უნივერსიტეტის მშენებლობის შემდეგ, პარკი დაყოფილი იყო ნაწილებად, რომელთაგან ყველაზე დიდია დედე გორგუდას პარკი და შაჰრიარის პარკი. პარკს სახელი ეწოდა მოჰამედ ჰუსეინ შაჰრიარის პატივსაცემად, რომელიც იყო ირანელი აზერბაიჯანელი პოეტი, წერდა აზერბაიჯანულ და სპარსულ ენებზე. ის იყო ირანის ერთ-ერთი მთავარი ლირიკოსი.
თავრიზის ქუჩაზე მდებარეობს ასევე გვირაბი კოროღლ რაჰიმოვის ქუჩის გადაკვეთაზე. გვირაბის საერთო სიგრძე 274 მეტრია. დაფარული ნაწილის სიგრძეა 26 მეტრი, სიმაღლე 5 მეტრი და სიგანე 17,5 მეტრი. გვირაბის მშენებლობაში შედის გვერდითი გზების სიგრძე 1012 მეტრი, სიგანე 5,5 მეტრი, მისასვლელი გზების სიგრძე 430 მეტრი. გვირაბში მოძრაობა რეგულირდება 4 საპირისპირო ზოლით. გვერდითი გზების მოძრაობა 6 ზოლია. გვირაბში გაკეთდა წვიმისა და მიწისქვეშა წყლების გამონადენი სადრენაჟე ხაზები, ასევე დამონტაჟებულია მაღალი დონის განათების სისტემა. გვირაბი აშენდა უჟანგავი მეტალის დეკორატიული კონსტრუქციებით, ირგვლივ მოეწყო გამწვანება, დარგეს ხეები და ბუჩქები, განთავსდა მანქანების თავისუფალი გადაადგილების მიმართულების ნიშნები და დაიგო კომფორტული ტროტუარები. გვირაბის მშენებლობაში სულ 5,800 ტონა ასფალტი და 9,000 კუბური მეტრი ბეტონი გამოიყენეს.
აღნიშნულ ქუჩაზე არის განთავსებული ნარიმან ნარიმანოვის პარკი და ასევე მეტროსადგური „ნარიმან ნარიმანოვი“. 2015 წელს თავრიზის ქუჩაზე გაიხსნა ბაქოს კონგრესის ცენტრი
რესურსები ინტერნეტში
თავრიზის ქუჩა
სქოლიო
ბაქოს ქუჩები
აზერბაიჯანის ტურიზმი
ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
Rio Pardo de Minas

Rio Pardo de Minas is a municipality in the northeast of the Brazilian state of Minas Gerais. Its population in 2020 was 31,045 inhabitants in a total area of .
Location
The elevation is . It became a municipality in 1831. The postal code (CEP) is 39530-000. The population density was 9.33 inhabitants per km² (24.19 per mi²) in 2010. Rio Pardo de Minas is located on dirt roads (MG-342), northwest of Salinas. The Rio Pardo flows through the town. It is part of the statistical microregion of Salinas.
The municipality contains about 29% of the Nascentes Geraizeiras Sustainable Development Reserve, created in 2014. The reserve protects an area of the cerrado biome.
The municipality also contains part of the Serra Nova State Park, created in 2003.
Neighboring municipalities
Neighboring municipalities are: Novorizonte, Fruta de Leite, Mato Verde, Porteirinha, Serranópolis de Minas, Riacho dos Machados, Grão Mogol, Padre Carvalho, Salinas, Indaiabira, Vargem Grande do Rio Pardo, Montezuma and Santo Antônio do Retiro.
Economy
The main economic activities are cattle raising (10,000 head in 2006), small industries and agriculture. The main crops are bananas, citrus fruits, beans, sugarcane, tomatoes, and corn. In the rural area there were 3,205 producers on 75,000 ha. Natural pasture made up 18,000 ha, woodland 33,000 ha. and planted area 11,500 ha. Around 10,500 persons worked in agriculture. The GDP in 2003 was R$64,482,000 while the per capita GDP was R$2,319. In 2006 there was one bank. Health needs were taken care of by 11 municipal health centers, one private health center and one hospital with 42 beds.
Health and education
This municipality is isolated from major population centers and suffers from drought and poor soils.
Municipal Human Development Index: .633 (2000)
State ranking: 787 out of 853 municipalities as of 2000
National ranking: 4,072 out of 5,138 municipalities as of 2000
See also
List of municipalities in Minas Gerais
References
Sources
Municipalities in Minas Gerais
ვარშავის კინოფესტივალი

ვარშავის კინოფესტივალი
ვარშავის საერთაშორისო კინოფესტივალი — კინოფესტივალი, რომელიც ტარდება 1985 წლიდან ყოველ წელს, ოქტომბრის თვეში, პოლონეთის დედაქალაქ ვარშავაში.
დაარსდა კინოკლუბ „Hybrydy“-ის მიერ. 2001 წელს მიიღო კინოპროდიუსერთა ასოციაციის საერთაშორისო ფედერაციის აკრედიტაცია.
2005 წლიდან კინოფესტივალზე გაიცემა კინოპრესის საერთაშორისო ფედერაციის პრემია საუკეთესო ცენტრალური და დასავლური ევროპული ფილმისათვის. ტრადიციულად ფესტივალი ტარდება ოქტომბრის შუარიცხვებში (2014 წელს მიმდინარეობდა 10-დან 19 ოქტომბრამდე).
რესურსები ინტერნეტში
პოლონეთის კინოფესტივალები
1985 წელს დაარსებული პერიოდული ღონისძიებები
ვარშავის ღონისძიებები
1985 წელს დაარსებულები პოლონეთში
1985 წელს დაარსებული კინოფესტივალები
ლობოტომია

ლობოტომია — ფსიქოქირურგიის ყველაზე ცნობილი ფორმა, რომლის დროსაც იჭრება თავის ტვინის შუბლის წილებისა და დიენცეფალონის შემაერთებელი ნერვული ბოჭკოები, კერძოდ, თალამუსთან და ჰიპოთალამუსთან განლაგებული ბოჭკოები. იგი გულისხმობს თავის ტვინის პრეფრონტალურ ქერქში შეწყვეტილ კავშირებს.პროცედურა შეიმუშავა პორტუგალიელმა ნეიროქირურგმა ანტონიო ეგაშ მონიშმა, რომელმაც 1949 წელს ნობელის პრემია მიიღო მკურნალობის ამ მეთოდისათვის, თუმცა პრიზის მინიჭება სადავო გახდა.
პროცედურის გამოყენება მკვეთრად გაიზარდა 1940-იანი წლების დასაწყისიდან, 1951 წლისთვის თითქმის 20 000 ლობოტომია განხორციელდა შეერთებულ შტატებში და უფრო მეტი გაერთიანებულ სამეფოში.
ლობოტომიის უმრავლესობა ტარდებოდა ქალებზე. 1951 წლისთვის ამერიკულ საავადმყოფოებში ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ლობოტომიის პაციენტების თითქმის 60% ქალი იყო. მონაცემებიდან ჩანს, რომ ონტარიოში ლობოტომიის 74% 1948–1952 წლებში ჩატარდა ქალებზე.
რესურსები ინტერნეტში
ლობოტომია — სამედიცინო ტერმინოლოგიის განმარტებითი ლექსიკონი
პრეფრონტალური ლობოტომია
სქოლიო
ფსიქიატრიის ისტორია
მკურნალობა
ფსიქიატრია
ვასო პატარაია

ვასო პატარაია
ვასო ბართლომეს ძე პატარაია (დ. 19 მარტი, 1895, ბანძა, ახლანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 13 იანვარი, 1969, თბილისი) — ქართველი მწერალი და დრამატურგი.
ბიოგრაფია
მშობლიურ სოფელში დაამთავრა ორკლასიანი სასწავლებელი. გაემგზავრა რუსეთში და სწავლა განაგრძო დონის ოლქის ქალაქ ალექსანდროვსკ-გრუშევსკის სასულიერო სემინარიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდა და მასწავლებლობა დაიწყო.
1918 წელს ჩაირიცხა ახლად დაარსებულ თბილისის უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტზე. პირველი იუმორისტული ლექსი, ჯერ კიდევ სტუდენტობის პერიოდში დაბეჭდა გაზეთ „ტრიბუნაში“. აქედან მოყოლებული ვ. პატარაიას სატირული ნაწარმოებები, სკეჩები, ვოლდევილები სისტემატურად იბეჭდებოდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში. პარალელურად სწავლობდა ა. ფაღავას დრამატულ სტუდიაში და ატიურ თეატრალურ მოღვაწეობასაც ეწეოდა. იყო ოპერის თეატრის რეჟისორი (დადგა ოპერები: „ჯამბაზები“, „აიდა“, „ტრუბადური“), სიმფონიური ორკესტრის დირექტორი, სანდრო ინანიშვილთან ერთად ჩამოაყალიბა ბათუმის ოპერისა და ბალეტის თეატრი და წლების მანძილზე ედგა მას სათავეში. 1939 წლიდან ხელმძღვანელობდა ქართულ ესტრადას, სადაც სრულად გამოვლინდა მისი, არა მარტო შემოქმედებითი, არამედ ორგანიზატორული ნიჭიც. როგორც მწერლამა და დრამატურგმა შექმნა საინტერესო იუმორისტული ნაშრომები, სკეჩები, ფელეტონები. შემდეგ ერთ ხანს განაგებდა კ. მარჯანიშვილის ტეატრის სალიტერატურო ნაწილს.
დიდი წარმატებით სარგებლობდა ვ. პატარაიას პიესა „უჩა უჩარდია“, რომელშიც აისახა ახალი ქართული სოფლის ცხოვრება. პიესა დაიდგა რუსთაველის თეატრში და რესპუბლიკის სხვა თეატრების სცენებზე. განსაკუთრებული წარმატება ხვდა წილად მარჯანიშვილის თეატრში დრამატურგის პიესას „სანაპიროზე“. ვ. პატარაიას ეკუთვნის აგრეთვე კომედიები: „მელა და მისი კუდი“, „ჭორი“, „ქალიშვილი ზღვის პირას“, „ის მეძახის“, „ხუმრობას ნუ ეხუმრებით“ და სხვა.
ვასო პატარაიას მინიჭებული ჰქონდა საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის საპატიო წოდება, დაჯილდოებული იყო ორდენებითა და მედლებით.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 298, თბ., 1994
დაბადებული 1895
გარდაცვლილი 1969
ქართველი მწერლები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ვასო
დარგუელები

დარგუელები, დარგოელები (საკუთარი სახელწოდება дарган დარგან) — დაღესტნის ახუშის, დახადაევის, ხაიდაყის, ლევაშის და სხვა რაიონებში მცხოვრები ხალხი. რუსეთის ფედერაციაში, ყოფითა და კულტურით ახლო მდგომ ხაიდაყებსა და ყუბაჩელებთან ერთად 510,156 კაცი (2002). დარგუული ენა დაღესტნის ერთ-ერთი სამწერლობო ენაა. რელიგიით მუსლიმანი სუნიტები არიან.
XIX საუკუნის პირველ ნახევრამდე „თავისუფალ თემებად“ ცხოვრობდნენ. ემორჩილებოდნენ ხაიდაყის უწმიას, საფეოდალოს. მოსახლეობის ძირითად მასას თავისუფალი მეთემეები — უზდენები შეადგენდნენ. იყვნენ ყმებიც — რაიათი და ყული — მონები.
XX საუკუნის დასაწყისამდე ძირითადი საქმიანობა იყო მესაქონლეობა და მცირე მასშტაბის მთური მიწათმოქმედება. მამაკაცთა უმრავლესობა ხელოსნობას მისდევდა. ამზადებდნენ ოქროს, ვერცხლისა და სპილენძის იშვიათ სამკაულებს და ნივთებს, ქალები — ქეჩას. ამჟამად მხატვრული ხელოსნობის ცენტრია კუბაჩი.
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
დარგუელები — ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
სქოლიო
დაღესტანი
კავკასიის ხალხები
ლოს-რიოსის რეგიონი

ლოს-რიოსის რეგიონი — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 4 პროვინციასა და 30 კომუნას.
ფართობი — 18 429 კმ². მოსახლეობა — 356 396 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 14,75 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ვალდივია.
მდებარეობა
რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება:
ჩრდილოეთიდან – არაუკანიის რეგიონი
აღმოსავლეთიდან – არგენტინა
სამხრეთიდან – ლოს-ლაგოსის რეგიონი
დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე
რესურსები ინტერნეტში
ლოს-ლაგოსის რეგიონის ოფიციალური საიტი
ჩილეს რეგიონები
ლა-დეფანსი

ლა-დეფანსი
ლა დეფანსი (La Défense) — პარიზის მთავარი საქმიანი უბანია, ქალაქის დასავლეთში, ოტ-დე-სენის დეპარტამენტში. უბანი ისტორიული ღერძის ბოლოში მდებარეობს, რომელიც დასაწყისს ლუვრთან იღებს, კვეთს ელისეს ველებსა და ტრიუმფალურ თაღს. უბანი სამ მუნიციპალიტეტს მოიცავს: ნანრი, კურბუაიე და პუტო და შედგება ძირითადად ცენტრალური მოედნის გასწვრივ ჩამწკრივებული საოფისე ცათამჯენებისგან. 3,5 მილიონი მ² საოფისე ფართით ეს ყველაზე ვრცელი მიზნობრივად გაშენებული საქმიანი უბანია ევროპაში და ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფინანსური ცენტრი მსოფლიოში.
ლიტერატურა
Schaugg, Johannes: High-Rise Buildings – La Défense, Books on Demand 2009, ISBN 978-3-8391-4523-4
რესურსები ინტერნეტში
Google Maps-ის სატელიტური ფოტოები
la Défense de Paris
Site officiel de l'EPAD (Établissement Public pour l'Aménagement de la Défense)
პარიზი
ბუსკი

ბუსკი — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლვივის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 8355 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
ლვივის ოლქის ქალაქები
თბილისის ქაღალდის ფაბრიკა

თბილისის ქაღალდის ფაბრიკა (სააქციო საზოგადოება) — ქაღალდის მწარმოებელი საწარმო. მდებარეობს თბილისში, ისანი-სამგორის რაიონში. დაარსდა 1935 წელს.
ამზადებდა საკოლოფე, შპალერის ქვეშ გასაკრავ (დუბლაჟს), სამუშტუკე, გასანთლულ (უშვებდა მეორე მსოფლიო ომის დროს) ქაღალდს, ასევე – ქაღალდს, ხელსახოცისა და ერთჯერადი თეფშებისათვის და წყალგაუმტარ მუყაოს. 1972 ჩატარდა ფკის რეკონსტრუქცია, 1980 კი დაინერგა ტექნოლოგიური დანადგარების მართვის თანამედროვე სისტემები ნახევარგამტარული ტექნოლოგიების გამოყენებით (ტრანზისტორების, ტირისტორების და სხვა თანამედროვე ნახევარგამტარული ტექნიკური ელემენტებით). 1996 წლიდან საწარმო სააქციო საზოგადოებად ჩამოყალიბდა. საპროექტო სიმძლავრეა 800 ტ. ქაღალდი წელიწადში. თბილისის ქაღალდის ფაბრიკა ამუშავებს ადგილობრივ ნედლეულს (მაკულატურას), რისგანაც ამზადებს საგოფრე, რუბეროიდისა და სატომრე ქაღალდს, აგრეთვე გოფრირებულ მუყაოს ყუთებს. გამოშვებული პროდუქციის რეალიზაცია ხდება როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე მის ფარგლებს გარეთაც – სომხეთსა და აზერბაიჯანში.
ლიტერატურა
საქართველოს კომპანიები
მამის მკვლელი

მამის მკვლელი — 1923 წლის ქართული ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ამო ბეკ-ნაზაროვის მიერ, ალექსანდრე ყაზბეგის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით.
სიუჟეტი
ნუნუს და იაგოს ერთმანეთი უყვართ, მაგრამ ცოლიანი ჩაფარი გირგოლა ქალის ხელში ჩაგდებას ცდილობს. გირგოლა იაგოს დააბეზღებს, უმიზეზოდ დააჭერინებს, ნუნუს იძულებით მიათხოვებს თავის გონებაჩლუნგ ძმას, ქალს დაიმარტოხელებს და გააუპატიურებს. ნუნუ მდინარეში გადავარდება, მაგრამ იაგოს მეგობრები გადაარჩენენ, ციხიდან გაქცეულ იაგოს და მის მეგობრებს გირგოლა დუქანში მიუხტება და ჩაფრებს ჩაახოცინებს. ის ნუნუს მოხუც მამასაც მოკლავს და დანაშაულს ქალს გადააბრალებს. ნუნუს სამარცხვინო ბოძზე გააკრავენ, შემდეგ კი გადაასახლებენ, გატანჯული ქალი კატორღაში დაიღუპება.
როლებში
ვასილ არაბიძე — ონისე
ბეჟანოვა — მარია
ნატო ვაჩნაძე — ნუნუ
ვანო სარაჯიშვილი — იაგო
კოტე ანდრონიკაშვილი — კობა
აკაკი ვასაძე — გირგოლა
ნიკო გვარაძე — ნინია
ზაქარია ბერიშვილი — გლახო
ჩუტა ერისთავი-ჟღენტი — ნუნუს დედა
პავლე ესიკოვსკი — კაზაკი
ვალერიან გუნია — ნიკალა
გადაღება
ამო ბეკ-ნაზაროვმა თავად დაწერა სცენარი და მოთხრობის შინაარსს დაამატა რამდენიმე ეპიზოდი, რომლებშიც ხაზი გაუსვა რუსეთის იმპერიაში ხალხთა ჩაგვრას.
იხილეთ აგრეთვე
მამის მკვლელი (რომანი) - ალექსანდრე ყაზბეგის რომანი.
ლიტერატურა
ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9
სსრკ-ის მუნჯი ფილმები
1923 წლის ქართული ფილმები
ამო ბეკ-ნაზაროვის ფილმები
შავ-თეთრი ფილმები
ალექსანდრე ყაზბეგის რომანებზე დაფუძნებული ფილმები
პიტერ პენი

პიტერ პენი — შოტლანდიელ მწერალ და დრამატურგ ჯეიმზ მეთიუ ბარის მიერ გამოგონილი პერსონაჟი. ონავარი ბიჭუნა, რომელსაც შეუძლია ფრენა და რომელიც არასოდეს ბერდება. ცხოვრების დიდი ნაწილი გაატარა დაკარგულ ბიჭუნებთან ერთად, კუნძულ ნევერლენდზე. მეგობრობდა ქალთევზებთან, ინდიელებთან, ფერიებთან, ებრძოდა მეკობრეებს და სტუმრობდა ბავშვებს, რომლებიც ნევერლენდის მიღმა მდებარე სამყაროში ცხოვრობდნენ. გარდა ბარის ნაწარმოებისა, იგი ასევე ფიგურირებს არაერთ მედია საშუალებაში. ცნობილია მის შესახებ უოლტ დისნეის სტუდიის 1953 წლის ანიმაციური ფილმი.
რესურსები ინტერნეტში
ნევერპედია
გამოგონილი პერსონაჟები
პიტერ პენი
აზერბაიჯანის სახელმწიფო პანტომიმის თეატრი

აზერბაიჯანის სახელმწიფო პანტომიმის თეატრი — პანტომიმის პირველი თეატრი აზერბაიჯანის ისტორიაში.
ისტორია
1994 წლის 16 მაისს შეიქმნა აზერბაიჯანის სახელწიფო პანტომიმის თეატრი პანტომიმის თეატრ-სტუდია „შერეკილების შეკრების“ ბაზაზე, რომელიც ახორციელებდა თავის მოღვაწეობას მოზარდ მაყურებლის თეატრთან. მთავარი რეჟისორი იყო ბახტიარ ხანიზადე. იგი მჭიდროდ მოღვაწეობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო კულტურისა და ხელოვნების სტუდენტებთან და არჩევდა მათში ისეთ ხალხს, რომლებიც მას მიაჩნდა ღირსეულად პიონერული თეატრალური სტუდიის ჩამოსაყალიბებლად აზერბაიჯანში. მომდევნო 11 წლის განმავლობაში თეატრი განლაგებული იყო მოზარდი მაყურებლის თეატრის შენობაში, მანამ, სანამ არ გადაინაცვლა კინოთეატრ „შფაგის“ შენობაში.
2000 წელს „შერეკილების შეკრებამ“ მიიღო სახელმწიფო თეატრის სტატუსი.
2009 წელს თეატრის დასმა ჩაატარა გასტროლები 12 ქვეყანაში. მათ რეპერტუარში შედიოდა 24 პიესა, როგორც ადგილობრივი, ასევე იმ ქვეყნების, რომელშიც მათ ჰქონდათ გასტროლები.
ლიტერატურა
თეატრის ოფიციალური ვებგვერდი
სქოლიო
ბაქოს ღირსშესანიშნაობები
აზერბაიჯანის თეატრები
Apurímac

Apurímac is the name of:
Apurímac River, a river in the south-eastern parts of central Perú
Apurímac Region, a region in the south-eastern parts of central Perú
Three albums by the German new-age band Cusco:
Apurimac (album)
Apurimac II
Apurimac III
კოჯორი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კოჯორი (მრავალმნიშვნელოვანი)
კოჯორი შეიძლება აღნიშნავდეს:
კოჯორი — დაბა თბილისში დიდგორის რაიონში;
კოჯორი — სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში.
სეფევიეს ორდენის შეიხების სია

სეფევიეს ორდენის შეიხების სია
აქ წარმოდგენილია სუფიზმის განშტოების, „სეფევიეს ორდენის“ შეიხების სია:
შეიხ სეფი ედ-დინი
(1293-1334)
შეიხ სადრ ალ-დინ მუსა
(1334-1391)
შეიხ ხოჯა ალი
(1391-1424)
შეიხ იბრაჰიმ-შაჰი
(1424-1447)
შეიხ ჯუნეიდი
(1447-1460)
შეიხ ჰეიდარი
(1460-1488)
შეიხ ალი
(1488-1494)
ისმაილ I
(1494-1501)
რესურსები ინტერნეტში
"Shaykh Safi al-Din Ardabili". Oxford Reference. doi:10.1093/oi/authority.20110803095422671.
http://whc.unesco.org/en/list/1345, Sheikh Safi al-Din
http://whc.unesco.org/en/list/1345, Sheikh Safi al-Din
http://archnet.org/sites/1595/media_contents/40812
მმართველთა სიები
ილჩე (ესპანეთი)

ილჩე (ესპანეთი)
ილჩე — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 63,70 კმ². მოსახლეობა — 197 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
უესკის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ილჩეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
Gran Enciclopedia Aragonesa - ილჩე
სქოლიო
უესკის მუნიციპალიტეტები