PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ელიზაბეთ მრემა

ელიზაბეთ მრემა
ელიზაბეთ მარუმა მრემა (დ. 5 იანვარი, 1957) ― ტანზანიელი ბიომრავალფეროვნების ლიდერი და იურისტი. ამჟამად მონრეალში, კანადაში ცხოვრობს. 2020 წლიდან არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის აღმასრულებელი მდივანი. პირველი აფრიკელი ქალი, რომელმაც აღნიშნული თანამდებობა დაიკავა. წარსულში გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის სხვადასხვა თანამდებობა ეკავა.
განათლება
მრემამ დარ-ეს-სალამის უნივერსიტეტის სამართლის საბაკალავრო პროგრამა დაამთავრა. სამართლის მაგისტრის ხარისხი დელჰაუზის უნივერსიტეტში (ჰალიფაქსი, კანადა) მიიღო, ხოლო საერთაშორისო ურთიერთობებისა და დიპლომატიის დოქტორის ხარისხი დარ-ეს-სალამის საგარეო ურთიერთობებისა და დიპლომატიის ცენტრში.
კარიერა
გაეროს გარემოსდაცვით პროგრამაში მუშაობის დაწყებამდე მრემა ტანზანიის საგარეო საქმეთა და საერთაშორისო თანამშრომლობის სამინისტროში მრჩევლად მუშაობდა. აგრეთვე მუშაობდა საგარეო ურთიერთობათა და დიპლომატიის ტანზანიის ცენტრში, სადაც საერთაშორისო საჯარო სამართალსა და საკონფერენციო დიპლომატიას ასწავლიდა.
2009-2012 წლებში ბონში (გერმანია) სხხვადასხვა ორგანზიაციაში მუშაობდა. 2009 წელს გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის ბალტიის, ჩრდილო-აღმოსავლეთ ატლანტის, ირლანდიისა და ჩრდილოეთის ზღვების პატარა ვეშაპისნაირთა კონსერვაციის შესახებ შეთანხმების მოქმედ აღმასრულებელ მდივნად, გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის ველურ ცხოველთა მიგრატორი სახეობების კონსერვაციის შესახებ კონვენციის სამდივნოს აღმასრულებელ მდივნად და გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის გორილების შესახებ შეთანხმების აღმასრულებელი მდივნის მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა.
2012 წლიდან მრემა გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის ეკოსისტემების განყოფილების დირექტორის მოადგილედ მუშაობდა. ამ პოზიციაზე ყოფნისას ორგანიზაციის კოორდინაციის, ოპერაციებისა და პროგრამების მეთვალყურეობა ევალებოდა. 2014 წლის ივნისში გაეროს გარემოს პროგრამის სამართლის განყოფილების დირექტორად დაინიშნა. 2018 წელს დამატებით მუშაობდა კორპორატიული სერვისების განყოფილების დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლად. 2019 წლის დეკემბერიდან გაეროს ბიოლოგიური მრავალფეროვნების შესახებ კონვენციის სამდივნოს აღმასრულებელი მდივნის მოვალეობის შემსრულებლად მუშაობდა, ხოლო 2020 წლის ივლისიდან აღმასრულებელი მდივნის თანამდებობა დაიკავა.
ელიზაბეთ მრემა სამართლის განყოფილების დირექტორი იყო და გაეროს გარემოსდაცვით პროგრამაში 20 წელზე მეტ ხანს მუშაობდა.
სხვა საქმიანობა
მრემა ნაირობის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლაში მოხალისე ლექტორად მუშობს, ხოლო წარსულში საერთაშორისო განვითარების სამართლის ორგანიზაციის მოხალისედ მუშაობდა რომში, იტალიაში.
გამოქვეყნებული აქვს სტატიები საერთაშორისო გარემოსდაცვით სამართალში. ჩამოაყალიბა გავლენიანი ზოგადი პრინციპები მრავალმხრივი გარემოსდაცვითი შეთანხმებებისა და გარემოსდაცვით სამართალში სხვადასხვა საკითხის შესახებ.
ჯილდოები და წოდებები
2007 წელს მრემა გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის წლის საუკეთესო მენეჯერად დაასახელეს „გამორჩეული საქმიანობისა და გაეროს გარემოსდაცვითი პროგრამის მიზნების შესაბამისი მიღწევებისთვის“.
2021 წელს ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის გარემოსდაცვითი სამართლის მსოფლიო კომისიამ გაეროს გარემოსდაცვით პროგრამასთან ერთად გარემოსდაცვით სამართალში შეტანილი წვლილისთვის ელიზაბეთ მრემა ნიკოლას რობინსონის პრემიით დაჯილდოვდა.
სქოლიო
დაბადებული 1957
დაბადებული 5 იანვარი
ტანზანიელი იურისტები
მაჭარწყლის ეკლესია

მაჭარწყლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაჭარწყალში.
ეკლესიას ერთადერთი შესასვლელი აქვს სამხრეთი მხრიდან. სწორედ აღნიშნული შესასვლელის არქიტრავის ქვაზე ამოკაწრული ასომთავრული წარწერის რამდენიმე გრაფემა — „ნიკლზ“ საკმარის არგუმენტად ჩათვალა სერგი მაკალათიამ, რომ აღნიშნული ტაძარი წმიდა ნიკოლოზის სახელობის ეკლესიად მიეჩნია. თუმცა დევი ბერძენიშვილმა გამოთქვა ვარაუდი, რომ აქ მოხსენიებული ნიკოლოზი შეიძლება საერო პირი იყოს.
ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა. იგი ძალიან დაზიანებულია, კერძოდ, კამარა ჩაქცეული აქვს, თითქმის მთლიანად დანგრეულია აღმოსავლეთ ფასადი. ეკლესია აგებულია რუხი ფერის უხეშად გათლილი საშუალო ზომის ქვებით. ალაგ-ალაგ ჩატანებულია წითელი ფერის ქვები. ეს განსაკუთრებით შეინიშნება ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე, რაც მნახველზე დიდ შთაბეჭდილებას ახდენს. ეკლესიას გალავნის შიგნით შიგნით სასაფლაოა. ტაძრის ინტერიერში დასავლეთ ფასადზე მომწვანო ფერის ქვაზე ამოკაწრულია XI საუკუნის მხედრული წარწერა, რომელიც დღემდე უცნობი იყო ქართული ისტორიოგრაფიისათვის. წარწერიანი ქვა ამობრუნებულია. როგორც ჩანს შემდეგ სამშენებლ მასალად გამოიყენეს. წარწერა სავედრებელი ხასიათისაა და შემდეგი სახით იკითხება: ამის შემდეგ მოდის რამდენიმე გრაფემა, რომელიც კირით არის დაფარული.
ლიტერატურა
ბერძენიშვილი დ., გიორგიძე მ., ჩაჩხუნაშვილი ც., ჭანიშვილი გ., არქიტექტურულ-ისტორიული გზამკვლევი „გუჯარეთი“, თბ., 1987
მაკალათია ს., ბორჯომის ხეობა (ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ნარკვევი), თბ., 1957
გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები, თბ., 2014, გვ. 98-99
ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
Willk'i District

Willk'i District is one of fifteen districts of the province Puno in Peru. Vilque was the location of the major fair during the nineteenth century of goods from Bolivia and Argentina and especially for mules from Salta.
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (75.26%) learnt to speak in childhood, 24.12% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
References
ილია არდუნისი

ილია არდუნისი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 31 იანვარი, ახალი სტილით - 13 თებერვალი.
ღირსმოწამე ილია არდუნისი მორეაში დაიბადა. იგი კეთილგონიერებითა და სიკეთით გამოირჩეოდა და სოფლის მცხოვრებლებს ძალიან უყვარდათ. ერთხელ ბოროტის მიერ ცდუნებულმა ილიამ უარყო ქრისტიანობა, მაგრამ მალევე შეინანა, ათონის მთას მიაშურა და ბერად შედგა. მან აქ რვა წელი დაჰყო მკაცრ ღვაწლში, მაგრამ სინდისის ქენჯნა ვერ დაიცხრო. წმინდანს აღეძრა სურვილი, სისხლით ჩამოებანა ცოდვით შესვრილი სული. მოძღვრის კურთხევით, სამშობლოში წავიდა და თურქების წინაშე თავი ქრისტიანად გამოაცხადა. უსჯულოებმა სასტიკად სცემეს იგი და მსაჯულს გადასცეს, მსაჯულმა კი მისი დაწვა ბრძანა. უფალმა განადიდა თავისი რჩეული - ცეცხლში არა თუ მისი სხეული, ტანსაცმელი და თმაც კი უვნებელი დარჩა. ქრისტიანებმა პატივით დაფლეს მოწამის ცხედარი.
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
XVII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
გარდაცვლილი 1688
გვადალავიარი

გვადალავიარი — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების ტერუელის პროვინციის სიერა-დე-ალბარასინის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28,080305 კმ². მოსახლეობა — 244 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
Gran Enciclopedia Aragonesa - გვადალავიარი
სქოლიო
ტერუელის მუნიციპალიტეტები
კალიუმის ჰიპოქლორიტი

კალიუმის ჰიპოქლორიტი — არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით KClO. არის წყალში ხსნადი, ღია ნაცრისფერი ფერისა და ძლიერ დამახასიათებელი ქლორის მსგავსი სუნის მქონე ნივთიერება. გამოიყენება როგორც სადეზინფექციო საშუალება.
მიღება
მიიღება კალიუმის ჰიდროქსიდისა და ქლორის რეაქციით:
ეს არის ტრადიციული მეთოდი, პირველად გამოიყენა კლოდ ლუი ბერთოლემ 1789 წელს.
უსაფრთხოება
ნატრიუმის ჰიპოქლორიტის მსგავსად, კალიუმის ჰიპოქლორიტიც გამაღიზიანებელია. მან შეიძლება გამოიწვიოს ძლიერი დაზიანება კანთან, თვალებთან და ლორწოვან გარსებთან კონტაქტის დროს. მისი ორთქლის ჩასუნთქვამ შეიძლება გამოიწვიოს ბრონქული გაღიზიანება, სუნთქვის გაძნელება და განსაკუთრებით მძიმე შემთხვევებში ფილტვების შეშუპება. მაღლი კონცენტრაციით მიღება შეიძლება ლეტალური აღმოჩნდეს.
კალიუმის ჰიპოქლორიტი არ განიხილება, როგორც ხანძარსაშიში ან ასაფეთქებელი ნივთიერება. თუმცა, მას შეუძლია აფეთქდეს გარკვეულ ქიმიკატთან შერევის დროს როგორებიცაა: შარდოვანა, ამონიუმის მარილები, მეთანოლი, აცეტილენი და ბევრი სხვა ორგანული ნაერთი. გაცხელებისას შეუძლია წარმოქმნას ტოქსიკური ქლორის აირი.
სქოლიო
კალიუმის ნაერთები
ჰიპოქლორიტები
მარილები
ტარიხა

ტარიხა — ქალაქი სამხრეთ ბოლივიაში, ტარიხას დეპარტამენტის დედაქალაქი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1,854 მეტრზე. 2006 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა შეადგენდა 170,900 ადამიანს. ქალაქი დაარსდა 1574 წელს.
ქალაქში მდებარეობს აეროპორტი, საიდანაც სრულდება რეგულარული რეისები ბოლივიის სხვა ქალაქების მიმართულებით.
იხილეთ აგრეთვე
ბოლივიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
Tarija City Guide
Weather in Tarija
Bolivian Yellow Pages
Tarija profile
Tarija regional profile
Tarija tourism profile
ბოლივიის ქალაქები
ბოლივიის დეპარტამენტების დედაქალაქები
მთის რგოლურა პარკხვევია

მთის რგოლურა პარკხვევია — პეპელა პარკხვევიასებრთა ოჯახისა. ადრე ეს სახეობა რგოლურა პარკხვევიას გეოგრაფიული ფორმა ეგონათ, რადგან გარეგნულად ჰგავს, მაგრამ განსხვავდება იმით, რომ მთის რგოლურა პარკხვევიას კვერცხსადები დაფარულია აპკის ფენით და არ ჩანს ცალკეული კვერცხები. ასევე, კვერცხები სპირალურად არ არის განლაგებული, როგორც რგოლურა პარკხვევიასი. კვერცხსადებზე წარმოქმნილია მოვერცხლისფერო ბრჭყვიალა აპკი, რაც მას აძლევს კასრისებრ ფორმას.
ახასიათებს ერთწლიანი გენერაცია. პეპლები ფრენენ ივნის-ივლისში. კვერცხებს დებენ ერთ-ორ წლიან ტოტებზე. მუხლუხების გამოჩეკვა აღინიშნება მცენარის ფოთლების გაშლის პერიოდში. მუხლუხის ფაზა 45–50 დღე გრძელდება. დაჭუპრება ხდება სუსტად დაწნულ ყვითელ პარკებში. ჭუპრის ფაზის ხანგრძლიობა 10–12 დღეა, რის შემდეგადაც გამოფრინდებიან პეპლები.
მკვებავი მცენარეებია: მუხა, ჭნავი, კუნელი, პანტა, კაკალი, იფანი, მაყვალი, ჟოლო, კოწახური, ასევე ხეხილი (ვაშლი, მსხალი, კომში, ნუში და სხვა).
სქოლიო
პარკხვევიასებრნი
ალექსანდრე წულუკიძე (რევოლუციონერი)

ალექსანდრე წულუკიძე (რევოლუციონერი)
ალექსანდრე (საშა) გრიგოლის ძე წულუკიძე (დ. 13 ნოემბერი [ძვ. სტ. 1 ნოემბერი], 1876, დაბა ხონი, ქუთაისის მაზრა — გ. 21 ივნისი [ძვ. სტ. 8 ივნისი], 1905, ქუთაისი, დაკრძალულია ხონში) — ქართველი მარქსისტი, რევოლუციონერი. რუსეთის პირველი რევოლუციის მონაწილე, ლენინურ-ისკრული ორგანიზაციების ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოსა და ამიერკავკასიაში. მის სახელს ატარებდა მისი მშობლიური ქალაქი ხონი 1936-1989 წლებში.
ბიოგრაფია
სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში, მაგრამ სწავლა შეწყვიტა მეხუთე კლასიდან. 1896 წელს შევიდა ქუთაისის სოციალ-დემოკრატიულ ჯგუფში და გახდა „მესამე დასის“ რევოლუციური ფრთის აქტიური წევრი. რევოლუციურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისსა და ბაქოში. 1897-1899 წლებში იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის თავისუფალი მსმენელი. გახდა სტუდენტური მარქსისტული წრის წევრი და განაგრძობდა მარქსისტული ფილოსოფიის, პოლიტიკური ეკონომიის და მეცნიერული სოციალიზმის საკითხების პროპაგანდას. 1899 წელს დაბრუნდა საქართველოში, დაუახლოვდა სტალინს და და ენერგიულად ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში. 1900-1901 წლებში ხელმძღვანელობდა გაფიცვებს, მუშათა წრეს ბათუმში. 1901-1902 წლებში თანამშრომლობდა გაზეთ „ბრძოლაში“. 1902 წელს მონაწილეობდა რსდმპ-ის ქუთაისის, იმერეთ-სამეგრელოს და სხვა კომიტეტების შექმნაში. 1903 წელს იყო რსდმპ კავკასიის კავშირის კომიტეტის ორგანიზატორი. რსდმპ II ყრილობის შემდეგ - ბოლშევიკი, გაზეთ „პროლეტარიატის ბრძოლის“ ერთ-ერთი დამაარსებელი და რედაქტორი. თანამშრომლობდა „პროლეტარიატის ბრძოლის ფურცელში“ და ჟურნალ „მოგზაურში“. 1904 წელს იგი მონაწილეობდა რსდმპ კავკასიის საბჭოს კონფერენციის მუშაობაში, სადაც გამოდიოდა მენშევიკებთან სრული გამიჯვნის მომხრედ. 1905 წლის იანვარში დააპატიმრეს და მეტეხის ციხეში ჩასვეს, სადაც ჟანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების მიუხედავად კვლავ განაგრძობდა რევოლუციურ საქმიანობას. ის ციხეში ტუბერკულოზისაგან გარდაიცვალა.
ნაშრომები
წულუკიძე თეორიულ შრომებში მკაცრად აკრიტიკებდა „ლეგალურ მარქსისტებს“, ბურჟუაზიულ ნაციონალისტებსა და მენშევიკებს, იცავდა ლენინურ-ტაქტიკურ რევოლუციურ ხაზს. წულუკიძე იყო ქართველი მარქსისტული ლიტერატურის კრიტიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. მოსკოვის უნივერსიტეტში სწავლისას გამოაქვეყნა მარქსისტული თვალსაზრისით დაწერილი კრიტიკული წერილი "ახალი ტიპი ჩვენს ცხოვრებაში" (ჟურნალი "კვალი", №№ 44, 45, 48). შემდეგში სისტემატურად აქვეყნებდა პოლემიკურ და პუბლიცისტურ წერილებს. 1903 წელს ცალკე წიგნად გამოიცა მისი „ოცნება და სინამდვილე“. მას ეკუთვნის წერილები „ეკონომიკური მეცნიერების ისტორიიდან", „ნაწყვეტები პოლიტიკური ეკონომიიდან“, „ავტონომია და პროლეტარიატის ინტერესები“ და სხვ.
ლიტერატურა
ალექსანდრე წულუკიძე - რევოლუციონერი, მოაზროვნე, ეძღვნება ა. გ. წულუკიძის დაბადების 100 წლისთავს, თბ., 1975
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 13 ნოემბერი
დაბადებული 1876
გარდაცვლილი 21 ივნისი
გარდაცვლილი 1905
ქართველი რევოლუციონერები
ქართველი ათეისტები
ა
რსდმპ-ის წევრები
ბუჯის ციხის კომპლექსი

ბუჯის ციხის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა საზანოში.
ქვედა საზანოს ბუჯის ციხის კომპლექსი მდებარეობს მდინარე ბუჯისა და მდინარე მაზარულას ხერთვისში. იგი აგებულია კლდოვანი მთის თხემზე. კომპლექსში გამოიყოფა: ძველი ეკლესია და გალავან შემოზღუდული სხვადასხვა დანიშნულების სათავსოები. თავდაპირველი ნაგებობა ეკლესიაა. იგი დაშენებულია დაახლოებით 2,5 მ. პოსტამენტზე. ორნავიანი ეკლესია აგებულია კარგად გათლილი საფასადე ქვებით. ინტერიერში შეიმჩნევა შელესილობის კვალი. სამხრეთის ნავი ცენტრალური ნაწილისაგან გამოყოფილია ორი კარგად დამუშავებული ექსვსკუთხა სვეტით. კაპიტელს სვეტთან შეერთების არეში შემოუყვება გრეხილი ორნამენტი. ეკლესიას აქვს სამი კარები. ორი კარი (ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან) მთავარ სივრცეში და ერთიც (დასავლეთიდან) სამხრეთის ნავში შესასვლელი. საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში: გაჭრილია ერთი სარკმელი და ამოღებულია ორი მაღალი ნიშა. თითო–თითო სარკმელი გაჭრილია სამხრეთის მინაშენში. ჩრდილოეთის ფასადზე კარის თავზე დატანებულია ორნამენტირებული მცირე ზომის მრგვალი სარკმელი. ეკლესიის ცენტრალური ნავის თაღი ჩამონგრეულია. ინტერიერში იატაკი თითქმის 0,5 მეტრამდე ქვა–ღორღითაა დაფარული. ეკლესიის ზედა ნაწილს ეტყობა გადაკეთების კვალი, რომელიც სავარაუდოდ გვიანი შუასაუკუნეების უნდა იყოს. ზედაპირული დაზვერვების შედეგად, კომპლექსის ტერიტორიაზე თავდაპირველად კარგად დამუშავებული საფასადე ქვებით ნაგები ორნავიანი ეკლესია უნდა მდგარიყო, რომელიც შესაძლოა ხეობის კონტროლის ფუნქციასაც ითავსებდა. კომპლექსის მშენებლობის მომდევნო ეტაპი გვიანი შუასაკუნეებისა უნდა იყოს. ამ პერიოდში ეკლესია თავისი პოსტამენტით წარმოადგენს ზღუდე–გალავანის შემადგენელ ნაწილს. სწორედ გვიან შუასაუკუნეებში უნდა მომხდარიყო მასზე სართულის დამატება. ვფიქრობთ, რომ ეკლესიაზე დამატებული ფლეთილი ქვით ნაგები კედლის ნაშთი კოშკურა ნაგებობის უნდა ყოფილიყო. გვიანი შუასაუკუნეების გალავანი აგებულია ფლეთილი ქვით. და მისი სიგანე 1.5 მეტრამდეა. გალავანში მოქცეულია რამდენიმე სათავსო. ციხის შიდა ეზო თითქმის მთლიანად დაფარულია ჩამოქცეული კედლებით. ეზოს ცენტრალურ ნაწილში ფიქსირდება სასმელი წყლის არსებობა. იგი გადაფარულია ჩამონგრეული კედლებით.
რესურსები ინტერნეტში
ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
Peace of Pressburg (1626)

Peace of Pressburg (1626)
The third Peace of Pressburg (also known as Treaty of Pressburg) was a peace treaty concluded in Pressburg (then Pozsony today's Bratislava). It was signed on 30 December 1626 between Gabriel Bethlen of Transylvania, the leader of an uprising against the Habsburg monarchy from 1619 to 1626, and Holy Roman Emperor Ferdinand II. The agreement put an end to the revolt by confirming the Peace of Nikolsburg (31 December 1621). In return, Bethlen agreed not to fight against the emperor anymore, nor would he ally with the Ottoman Turks.
References
Pressburg
History of Bratislava
1626 treaties
1626 in the Holy Roman Empire
Ferdinand II, Holy Roman Emperor
Tbilisi City Hall

Tbilisi City Hall is a body that provides executive-regulatory activities of the city of Tbilisi.
The government consists of: the mayor, deputy mayors and heads of Tbilisi city services. Tbilisi district governors are officially part of the government. The heads of the control and supervision services within the Tbilisi City Hall system are not part of the Tbilisi City Government.
On February 3, 2008, the administration of the City Hall and the city services moved to a new building - Zh. In the former "Labor Palace" located at 7 Shartava Street. Prior to that, the mayor's administration housed the historic building on Freedom Square, while municipal services housed various buildings throughout Tbilisi.
History
Structure
Structure of Tbilisi City Hall:
Mayor;
Vice Mayor;
Deputy Mayors;
City Hall Administration;
'City Services:'
Municipal Finance Service;
Municipal Service of Social Services and Culture;
Municipal Economic Policy Service;
Municipal Transport Service;
Municipal Internal Audit and Monitoring Service;
Municipal Procurement Service;
Municipal Supervision Service;
Municipal Improvement Service;
Municipal Service of Ecology and Landscaping;
Municipal Legal Service;
City Security Service.
'Other Services:'
LEPL - Tbilisi Architecture Service
LEPL Property Management Agency
LEPL Emergency Management Agency
See also
Government of Tbilisi
Tbilisi City Assembly
References
City Hall
City and town halls in Georgia (country)
Görlitz (district)

Görlitz (district)
Görlitz district (Upper Sorbian: Wokrjes Zhorjelc) is a district (Kreis) in Saxony, and the easternmost in Germany. It is named after its capital Görlitz. It borders (from the west and clockwise) the district of Bautzen, the state of Brandenburg, Poland and the Czech Republic.
History
The district was established in August 2008 by merging three smaller districts: the district of Löbau-Zittau, Niederschlesischer Oberlausitzkreis (Lower Silesian Upper Lusatia district) and the urban district of Görlitz.
Geography
The district comprises the south-eastern part of Lusatia and the western part of Silesia, including parts of the Lusatian Mountains.
The Lusatian Neisse forms its eastern border, and the Spree river flows through the western part of the district.
Coat of arms
The coat of arms of Görlitz district contains references to the various territories the district has been part of in the past. The black eagle with the crescent over its chest refers to Silesia. The crowned lion with two tails refers to Bohemia. The wall refers to the town of Bautzen and Upper Lusatia, and the lime leaves refer to the Sorbian community.
Towns and municipalities
References
External links
(German)
პაინჰარსტი

პაინჰარსტი — ქალაქი აშშ-ში. მდებარეობს აიდაჰოს შტატში, შოშონის ოლქში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 1619 კაცს.
იხილეთ აგრეთვე
აიდაჰოს ქალაქების სია
აიდაჰოს ქალაქები
წმინდა მიწის ქართული წარწერები

წმინდა მიწის ქართული წარწერები — წმინდა მიწაზე დღემდე აღმოჩენილი საქტიტორო წარწერები. წარწერათა აბსოლუტური უმრავლესობა იერუსალიმშია, რამდენიმე მათგანი კი ბეთლემში, ნაზარეთსა და საბაწმიდის ლავრაშია დაცული.
კვლევის ისტორია
ქართულ საზოგადოებაში ამ წარწერებისადმი ინტერესი გვიანი შუა საუკუნეების მიწურულს გაღვივდა, მაშინ როცა საქართველოს პალესტინის თითქმის ყველა მონასტერი უკვე დაკარგული ჰქონდა.
1757-1758 წლებში წმინდა მიწაზე იმოგზაურა მთავარეპისკოპოსმა ტიმოთემ (გაბაშვილმა), ქართველთაგან პირველმა, რომელმაც ყურადღება მიაქცია ქართულ ეკლესია-მონასტრებში დაცულ წარწერებს. XVIII საუკუნის დამლევს წარწერებს ეცნობოდა ოკრიბელი ბერი ლავრენტიც. XIX საუკუნის განმავლობაში არაერთმა ქართველმა ინახულა წმინდა მიწა. აქაურ ქართულ წარწერებს გაკვრით ეხება თავის დღიურში გიორგი ავალიშვილი; საგანგებოდ სწავლობენ მათ ნიკო ჩუბინაშვილი, ალექსანდრე ცაგარელი, პეტრე კონჭოშვილი. XX საუკუნეში, როცა საბჭოთა საქართველოდან პალესტინაში გამგზავრება თითქმის შეუძლებელი გახდა, წმინდა მიწის ქართულ ეპიგრაფიკას იკვლევენ ემიგრაციაში მყოფი ქართველი მეცნიერებიც (გ. ფერაძე, მ. თარხნიშვილი, ვ. ჯობაძე) და ევროპელებიც (ვირჯილიო კორბო), მაგრამ ამ საკითხს შეჰხებიან საქართველოში მოღვაწე პირებიც (გ. წერეთელი, ვ. ჩაჩანიძე, გ. მიქაძე, დ. ლომიძე, გ. გაგოშიძე, ზ. სხირტლაძე, ზ. ალექსიძე, ე. მამისთვალაშვილი). გარკვეული ადგილი უჭირავს ეპიგრაფიკულ ძეგლებს ე. მეტრეველის წმინდა მიწისადმი მიმღვნილ გამოკვლევებში.
ტიმოთე გაბაშვილის მოგზაურობის დროიდან მოკიდებული დღემდე წმ. მიწაზე მრავალი ქართული წარწერა განადგურდა. ქართველ მკვლევართა ყოველ მომდევნო თაობას წინამორბედებთან შედარებით ნაკლები ქართული წარწერა ხვდებოდა ადგილზე. ეს სამწუხარო ტენდენცია დღესაც გრძელდება. აღარ არსებობს წმ. ბასილის, წმ. თევდორეს, წმ. დიმიტრის, წმ. იოანე ნათლისმცემლის (მდ. იორდანესთან) მონასტრების წარწერები; ასევე წმ. თეკლას მონასტრის XV საუკუნის წარწერა, სადაც ჯვარის მამა ქახსოსრო ზედგინიძის მიერ მონასტრის ზღუდისა და სენაკების მშენებლობაზეა საუბარი და რომელიც გასული საუკუნის 60-70-იან წლებში ჯერ კიდევ ამშვენებდა იერუსალიმის ბერმნული საპატრიარქოს ერთ-ერთი შენობის კუთხეს. ამ მხრივ ყველაზე დიდი „ზარალი“ ჯვრის მონასტერმა განიცადა, საიდანაც უამრავი წარწერა თუ ქტიტორთა გამოსახულებაა დაკარგული.
მიუხედავად მრავალი დანაკლისისა ორმოცამდე წარწერა ახლადაა აღმოჩენილი. აღნუსხულ წარწერათა უმეტესობა პილიგრიმული მინაწერია, თუმცა ზოგიერთი მათგანი მნიშვნელოვან ინფორმაციას შეიცავს, წარწერების ნაწილი კი ოფიციალური, საქტიტორო სასიათისაა; გამოვლინდა აქამდე უცნობი საეკლესიო ნაქარგობის ნიმუშებიც, რომელთაც საქტიტორო წარწერები გააჩნიათ.
რესურსები ინტერნეტში
Academia გაგოშიძე გ., წმინდა მიწის ქართული წარწერები
Paracomitas

Paracomitas — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ქილენდარის მონასტერი

ქილენდარის მონასტერი
ქილენდარი — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე, რომელსაც იერარქიულად მეოთხე ადგილი უკავია. ექვემდებარება სერბეთის მართლმადიდებლურ ეკლესიას და წარმოადგენს სერბეთის ერთ-ერთ წმინდა ადგილს. მონასტერი მდებარეობს ათონის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. დაფუძნებულია 1198 წელს წმინდა საბასა და მისი მამის სტეფანე ნემანის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
ქილენდარის მონასტერი.
საბერძნეთის მონასტრები
IV საუკუნე

IV საუკუნე
ათწლეულები და წლები
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები
301 -
302 -
313 - კონსტანტინე დიდმა მიიღო მილანის ედიქტი, ქრისტიანობა ლეგალიზებულ იქნა.
...
398 -
399 -
საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი
301 -
302 -
...
398 -
399 -
IV საუკუნე
Šilutė District Municipality

Šilutė District Municipality is one of 60 municipalities in Lithuania. It is known for spring floods when ice on Nemunas River starts melting. This is the only municipality in Lithuania that gets flooded on regular basis.
Unemployment rate in the municipality dropped from 10.9% in January 2003 to 7.7% in January 2005. However, the national rate remains 1.2-1.7% lower.
Geography
Total area of Šilutė District Municipality is 1706 km². Forests cover 340 km² or almost 20%, waters (most notably Nemunas Delta) - 348 km² or 20.4%, arable land - 611 km² or 35.8%, pastures and grasslands - 226 km² or 13.2%, buildings and roads - 60 km² or 3.5% of the territory.
Šilutė municipality includes the biggest part of Lithuania Minor in present-day Lithuania, with some Lietuvninkai' heritage. There are areas of unique nature in the district, dominated by lowland pastures. The picturesque Nemunas Delta and Ventė Cape is home to many local and migrating birds. Rusnė, a settlement located in the Nemunas Delta, is the only island town in Lithuania; some part of it situated below the sea level.
There are 318 villages with 33,800 residents in the municipality. During the 2001 census, 12 villages had no residents. About 14,000 of the municipality residents are children younger than 15 year old and about 10,000 are elderly.
Coat of arms
The coat of arms was designed in 1968. It depicts a white sailing ship. On top there is a traditional weathercock (Lithuanian: vėtrungė) used by local fishermen. At the bottom there is a horn, an old symbol of postal services. These symbols hint to the Curonian Lagoon, traditional fishing business, and Šilutė as the old sea port. For a while Šilutė was along an important postal route.
People
Hermann Sudermann (1857-1928), dramatist and novelist
References
International relations
Šilutė district municipality maintains sister city relationships with the following cities:
Ljungby, Sweden
Emmerich, Germany
Ostróda, Poland
Slavsk, Russia
Gdańsk, Poland
Saldus, Latvia
Cittaducale, Italy
Vellinge, Sweden
Alanya, Turkey
Municipalities of Klaipėda County
Lithuania Minor
Municipalities of Lithuania
გუახირის ნახევარკუნძული

გუახირის ნახევარკუნძული — ნახევარკუნძული სამხრეთ ამერიკის კონტინენტზე, ჩრდილოეთ კოლუმბიასა და ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში. შეჭრილია კარიბის ზღვაში. წარმოადგენს სამხრეთ ამერიკის ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე ნახევარკუნძულს. მისი ფართობი 25 000 კმ²-ს შეადგენს. გადაჭიმულია მანაურეს ყურიდან (კოლუმბია) ვენესუელის ყურემდე, ქალაქ კალაბოსომდე (ვენესუელა) და კარიბის ზღვიდან სამხრეთით, სერანია-დელ-პერიხას მთათა სისტემამდე. ნახევარკუნძული 1891 წელს დავის საგანი იყო კოლუმბიასა და ვენესუელას შორის. დღესიათვის, მისი ტერიტორიის უდედესი ნაწილი კოლუმბიის შემადგენლობაშია და ქმნის გუახირის დეპარტამენტს, ხოლო დარჩენილი ნაწილი ვენესუელის კუთვნილებაა და შედის სულიას შტატის შემადგენლობაში.
ნახევარკუნძულის ყველაზე ჩრდილოეთ წერტილს პუნტა-გალინასი ეწოდება და მიიჩნევა სამხრეთ ამერიკის კონტინენტის უკიდურეს ჩრდილოეთ წერტილად.
იხილეთ აგრეთვე
გუახირის უდაბნო
რესურსები ინტერნეტში
გუახირის ნახევარკუნძული, დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია
სქოლიო
ვენესუელის ნახევარკუნძულები
აშურ-ნირარი II

აშურ-ნირარი II — ასურეთის მეფე. აშურ-ნირარი II სამეფო ტახტზე ელილ-ნასირ II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 1414 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 1407 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-ბელ-ნიშეშუ ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
ასურეთი
ასურელი მეფეები
ასურეთის მეფეების სია
ასურეთის მეფეები