PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
Varshavskaya (Moscow Metro)

Varshavskaya (Moscow Metro)
Varshavskaya is a Moscow Metro station in the Moscow. It is on the Bolshaya Koltsevaya line, between Kakhovskaya and Kashirskaya stations.
Varshavskaya opened on 11 August 1969 as part of the Zamoskvoretskaya line and up until 1995 was served by its trains. It the station on the line of the Metro.
Name
Varshavskaya is named after Varshavskoye Highway, under which it is situated. The highway in turn takes its name from Warsaw, the capital of Poland.
Design
The station was designed by architects Nina Alyoshina and Nataliya Samoylova to a typical 1960s Moscow pillar-trispan design - "sorokonozhka" (centipede) and features two rows of 40 square pillars which flare towards the top faced with pink-yellow marble. A floor laid with grey granite of various shades and asphalt on the platform edges. The walls are covered by indigo ceramic tiles and blue marble socle. In addition there are several metallic artworks depicting silhouette images of famous landmarks in the city of Warsaw (work of Kh. Rysin, A. Lapin, D. Bodniyek)
The station is located next to two important southbound arteries – the Varshavskoye Highway and the Kolomenskoye Railway station of the Paveletsky suburban railway line, but neither are pointed in Warsaw's direction and neither reach the city. The eastern vestibule has subways leading directly to the rail platforms, whilst the western vestibule is situated under the T-junction of the highway and the Chongarsky Boulevard that comes off it. In 2019, as part of the reconstruction of the Kakhovskaya line and its future inclusion in the Bolshaya Koltsevaya line, work began on replacing the entire decoration of the station.
Behind the station is a branch that leads to the Zamoskvoretskoye depot which serves both the Kakhovskaya and the Zamoskvoretskaya lines. Because of this, on occasion there is a direct service from Varshavskaya to all northbound stations on the Zamoskvoretskaya line and vice versa. Trains that do that are singled out by being eight rather than six cars long.
External links
Station information on the Moscow Metro site
Moscow Metro stations
Railway stations in Russia opened in 1969
Railway stations closed in 2019
Bolshaya Koltsevaya line
Railway stations located underground in Russia
Railway stations under construction in Russia
Plesnikha

Plesnikha is a rural locality (a village) in Azletskoye Rural Settlement, Kharovsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 6 as of 2002.
Geography
Plesnikha is located 55 km northwest of Kharovsk (the district's administrative centre) by road. Martynikha is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Kharovsky District
Solenopsis hayemi

Solenopsis hayemi — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Gnamptogenys bisulca

Gnamptogenys bisulca — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Gnamptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ectatomminae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ჩხალთა (აჟარის მუნიციპალიტეტი)

ჩხალთა (აჟარის მუნიციპალიტეტი)
ჩხალთა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის აჟარის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი. მდინარეების ჩხალთისა და კოდორის შესართავთან, მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 710 მ, გულრიფშიდან 73 კმ.
ისტორია
მდ. ჩხალთის მარჯვენა ნაპირზე აღმართულია ციხე, რომელსაც აგათია სქოლასტიკოსი (VI ს.) იხსენებს მისიმიელებსა და ბიზანტიელებს შორის 555 წელს გამართული ბრძოლის აღწერისას ძახარის სახელწოდებით. აგათიას ცნობით, ძახარი არის ციხე მისიმიელთა ქვეყანაში. მეტსახელად ეძახიან რკინას მისი სიმტკიცის გამო. მიჩნეულია, რომ „ძახარი“ არის „ჩახარის“ ბერძნული ფორმაა. XIX საუკუნის 30-იან წლებიდან კვლავ ფიქსირდება წყაროებში (ა. ნორდმანი). საბჭოთა პერიოდში შედიოდა გულრიფშის რაიონის შემადგენლობაში. კერძოდ, აჟარის თემში. აფხაზეთის ომის შემდეგ ჩხალთაში შენარჩუნებული იყო საქართველოს იურისდიქცია. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 140 კაცი. 2006 წლიდან შევიდა აჟარის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ლიტერატურა
სქოლიო
აჟარის მუნიციპალიტეტის სოფლები
Chernoyarova House

Chernoyarova House is an old mansion in Taganrog, built in the second half of the 19th century. It is officially declared as an object of cultural heritage of Russia of Regional importance.
History
The one-storey house on Grecheskaya Street in Taganrog was built in the second half of the 19th century. At the end of the 19th century an at the beginning of the 20th century, starting from Chernoyarova House and further, up to the Dvortsovy alley, the right side of Grecheskaya Street began to be built up by capital structures in accordance with the recommendations from the Collection of facades of His Imperial Majesty, approved by Emperor of Russia for private buildings in the cities of the Russian Empire.
Chernoyarova House before Revolution of 1917 was the property of the nobleman's wife, Olga Nikolaevna Chernoyarova. Her husband, Alexei Fedorovich, retired major general, died on 20 May 1910, at the age of 80.
During the Soviet era, the building was nationalized.
Architecture
The house has five windows on the side of the facade. The house is built of brick in an asymmetric form. It has a gable roof, and the side walls have windows without ornaments. The basement of the building is painted dark-brown, the first floor ― in light brown, small architectural elements are highlighted in white. The building has an inter-floor cornice. The three right narrow windows are decorated with Pilasters, rectangular sandricks; a triangular pediment and an attic stand out above the windows. The facade of the building is plastered, its side walls are lined with red brick.
References
Literature
Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — .
External links
Chernoyarova House
Cultural heritage monuments in Taganrog
Buildings and structures in Taganrog
Cultural heritage monuments of regional significance in Rostov Oblast
ტკბილი ცხოვრება

ტკბილი ცხოვრება — რეჟისორ ფედერიკო ფელინის 1960 წლის ფილმი. ფილმი წარმოადგენს რამდენიმე ისტორიის ერთიანობას, რომელთაც საერთო ფაბულა აერთიანებს. მოვლენები ვითარდება ჟურნალისტ მარჩელოს გარშემო. მარჩელო ჩაფლულია ბურჟუაზიული ელიტის „ტკბილ“ თუმცა უშინაარსო ცხოვრებაში. ფილმის გამო ფელინის ბოლშევიკი უწოდეს.
ჯილდოები
ოსკარი საუკეთესო კოსტუმების დიზაინისთვის
ოქროს პალმის რტო
რესურსები ინტერნეტში
1960 წლის ფილმები
იტალიური ფილმები
ფრანგული ფილმები
იტალიურენოვანი ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
გერმანულენოვანი ფილმები
ფრანგულენოვანი ფილმები
ფედერიკო ფელინის ფილმები
შავ-თეთრი ფილმები
Solenopsis capensis

Solenopsis capensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
ეკვატორული გვინეა 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ეკვატორული გვინეა 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ეკვატორულმა გვინეამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეორედ იასპარეზა 1988 წელს, სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
სპორტული ბმულები
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის შედეგების მონაცემთა ბაზა
ქვეყნები 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ეკვატორული გვინეა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
აფრიკის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ბალამბანი

ბალამბანი (ოფიციალურად ბალამბანის მუნიციპალიტეტი; ) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სებუს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 95 136 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 28 ბარანგაის.
კლიმატი
S
სქოლიო
სებუს პროვინციის მუნიციპალიტეტები
კოლონიის დეპარტამენტი

კოლონიის დეპარტამენტი — დეპარტამენტი ურუგვაიში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია ურუგვაის მეორე უძველესი ქალაქი — კოლონია-დელ-საკრამენტო.
ეკონომიკა
რეგიონი რძის პროდუქტების ძირითადი მწარმოებელია ურუგვაიში. ბუენოს-აირესთან სიახლოვის გამო, წარმოადგენს არგენტინიდან ტურისტების შემოსვლის ძირითად წერტილს.
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, დეპარტამენტის მოსახლეობა 123 203 ადამიანს შეადგენს.
იხილეთ აგრეთვე
ურუგვაის დეპარტამენტები
რესურსები ინტერნეტში
INE map of Colonia Department
ურუგვაის დეპარტამენტები
რუფინე (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

რუფინე (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)
რუფინე — ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის ბოლო წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო 284-293 წლებში. მისი ეპისკოპოსობა დაემთხვა ქრისტიანების სასტიკი მტრის დიოკლეტიანეს მმართველობას. მისი მემკვიდრე გახდა თავისი წინამორბედის შვილი პრობუსი.
ბიზანტიის ეპისკოპოსები
ილინსკი (ბაშკირეთი)

ილინსკი (ბაშკირეთი)
ილინსკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2002 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
Malema District

Malema District is a district of Nampula Province in north-eastern Mozambique. The principal town is Malema.
Further reading
District profile (PDF)
Districts in Nampula Province
მირანდას მუნიციპალიტეტი

მირანდას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, კარაბობოს შტატში. წარმოადგენს კარაბობოს შტატის 14 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 161 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მირანდას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 27 609 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია მირანდა. კარაბობოს შტატის მთელი მოსახლეობის 1,2% მოდის მირანდას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 171,5 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის მუნიციპალიტეტები
კარაბობოს შტატი
კარაბობოს შტატის მუნიციპალიტეტები
Salangichthys

Salangichthys microdon, the Japanese icefish, is a species of icefish found in Japan, Korea and the Russian Far East. With the recent removal of S. ishikawae to the genus Neosalangichthys this species is the only remaining member of the genus Salangichthys. This species grows to a total length of . Despite its small size, it is considered a food fish and caught in commercial fisheries.
Salangichthys microdon may show both migratory (anadromous; adults in salt water but moving to fresh water to breed) and non-migratory (always in brackish or fresh water) life histories, with both types periodically occurring together.
References
Salangidae
Fish of Japan
Fish of Korea
Fish of Russia
Fish of East Asia
Fish described in 1860
Monotypic ray-finned fish genera
ავღანეთ-საქართველოს ურთიერთობები

ავღანეთ-საქართველოს ურთიერთობები — წარმოადგენს ურთიერთობებს ავღანეთსა და საქართველოს შორის. ავღანეთმა და საქართველომ დიპლომატიური კავშირი დაამყარეს 1994 წლის 12 ივლისს.
საქართველოს ელჩები ავღანეთში
საქართველოს ელჩების რეზიდენცია მდებარეობს აშხაბადში.
პეტრე ჩხეიძე (11.06.2002 - 20.07.2004).
ალექსი პეტრიაშვილი (15.10.2004 - 01.02.09),
იოსებ ჩახვაშვილი (01.04.09 - დღემდე)
ავღანეთის ელჩები საქართველოში
ავღანეთის ელჩების რეზიდენცია მდებარეობს მოსკოვში.
აჰმად ზია მასუდი (23.07.2004).
ზალმაი აზიზი (24.04.2008-დღემდე)
რესურსები ინტერნეტში
ურთიერთობები საქართველოსა და ავღანეთის ისლამურ რესპუბლიკას შორის
ავღანეთის ისლამური რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტრო
საქართველოს დიპლომატიური ურთიერთობები
დანდიხი

დანდიხი — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
გაბალის რაიონის სოფლები
ჯაყისწყალი

ჯაყისწყალი — მდინარე საქართველოში, ახალციხის მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს ფოცხოვისწყლის მარჯვენა შენაკადს. სათავე აქვს თურქეთში, არტაანის პროვინციის პოსოფის რაიონში, ერუშეთის მთიანეთის დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 2775 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 26 კმ, აუზის ფართობი 126 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 1,5 მ³/წმ.
ჯაყისწყლის მარჯვენა ნაპირზე მდებარეობდა შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე ჯაყის ციხე. მდინარე ჯაყისწყალი განიხილება როგორც სასაზღვრო მდინარე საქართველოსა და თურქეთს შორის.
აღსნიშნავია, რომ ბუნებრივი პირობების ზემოქმედების შედეგად, ჯაყისწყალმა შეიცვალა კალაპოტი, რის შედეგადაც ორ მონაკვეთზე შეცვლილი კალაპოტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის მიზნით მასზე სამუშაოები განხორციელდა. მდინარის ბუნებრივი კალაპოტის აღდგენა მოხდა 1973 წლის საზღვრის რედემარკაციის მასალების მიხედვით.
სქოლიო
სამცხე-ჯავახეთის მხარის მდინარეები
თურქეთის მდინარეები
Formica wheeleri

Formica wheeleri — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Formica-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს..
სქოლიო
ჭიანჭველები
Fireball

Fireball — მძიმე როკ ჯგუფ Deep Purple-ის მეხუთე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1971 წელს. იგი არის ჯგუფის რიკით მეხუთე ალბომი და რიგით მეორე, ჩაწერილი მისი Mk II შემადგენლობის მიერ. დისკი იწერებოდა სხვადასხვა პერიოდში, 1970 წლის სექტემბერში - 1971 წლის ივნისში. იგი იქცა ჯგუფის პირველ ალბომად, რომელიც მოხვდა ბრიტანეთის ჩარტების #1 პოზიციაზე. 2001 წლის 26 ივლისს მას, აშშ-ში 500.000 ასლის გაყიდვის გამო. RIAA-ს მიერ მიენიჭა ოქროს სტატუსი.
სიმღერების სია
ორიგინალური აშშ/კანადური/იაპონური გამოცემა
პერსონალი
იენ გილანი - ვოკალი
რიჩი ბლეკმორი - გიტარა
ჯონ ლორდი - კლავიშები
როჯერ გლოვერი - ბას-გიტარა
იენ პეისი - დასარტყმელი საკრავები
ჩაწერილია 1970 წლის სექტემბრიდან 1971 წლის ივნისამდე, სტუდიებში De Lane Lea, Olympic Studios და The Hermitage
ინჟინერი - მარტინ ბირჩი, ლუ ოსტინი და ალან ო-დაფი
პიტერ მიუ – ალბომის რემასტერინგი
ტომ ბენდერი – ხმის ინჟინერი დამატებით კომპოზიციებში და 1996 წლის მიქსებში
ადგილები ჩარტში
ალბომი
სინგლები
რესურსები ინტერნეტში
ალბომის მიმოხილვა
სქოლიო
1971 წლის ალბომები
Harvest Records-ის ალბომები
Warner Bros. Records-ის ალბომები
Deep Purple-ის ალბომები
ვალაშკერტის საეპისკოპოსო

ვალაშკერტის საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო საქართველოს სამეფოში, ბაგრევანდის ისტორიულ მხარეში.
საეპისკოპოსოს საზღვრები
XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, ვალაშკერტელის სამწყსო ყაზევანიდან ვალაშკეთამდე და ხინუსიდან დევაბონემდე იყო. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში ვალაშკერტელი მეცხრე ადგილზეა დასახელებული.
თედო ჟორდანიას სიტყვებით „ვალაშკერტად უნდა იგულისხმებოდეს აწინდელი ალაშკერტი ეფრატის ხეობაში. შეიძლება მისი კათედრა ყოფილიყო ის ჩანგლის ეკლესია, რომლის ნაშთი 1030 წლის წარწერით იპოვება კაღიზმანის მახლობლად სოფელ ჩანგლში. ჩანს, ქართველ ერს იმ დროს ეჭირა რაღაცა ნაწილი ევფრატის ხეობისა და სომხეთისა“.
ვალაშკეტრელი მღვდელთმთავრები
ზაქარია ვალაშკერტელი
სქოლიო
ჩელეთი

ჩელეთი — ისტორიული კახეთის უძველესი ცენტრი „ქართლის ცხოვრების“ მიხედვით. ჩელეთის თავდაპირველი სახელია „ბერ“. ვახუშტი ბაგრატიონის (XVIII ს.) თანახმად, ჩელეთი იგივე გვიანდელი პერიოდის ჟალეთია. მდებარეობდა მდინარე ივრის ხეობის ზემო წელზე. V საუკუნეში მეფე ვახტანგ I-მა გორგასალმა ჩელეთის საეპისკოპოსო დააარსა. წყაროებში ჩელეთი უკანასკნელად იხსენიება VIII საუკუნეში როგორც ქართლის სამეფოს ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული.
ლიტერატურა
საქართველოს ისტორიული ქალაქები
ედმუნდ ფრიკი

ედმუნდ ფრიკი (დ. 10 მარტი, 1876, კოვნო, ახლანდ. კაუნასი, ლიეტუვა, — გ. 1944, გერმანია) — გერმანელ-ლიეტუველი არქიტექტორი და ინჟინერი.
არქიტექტორ ედმუნდ-ემილიონას ფრიკის შვილი. სწავლობდა პეტერბურგის სამოქალაქო-საინჟინრო ინსტიტუტში. 1902-1920 წლებში მუშაობდა საქართველოში: ჯერ ბათუმში, შემდეგ ფოთსა და ქუთაისში. 1921 წლიდან მოღვაწეობდა ლიეტუვაში, იყო კაუნასის საქალაქო მშენებლობის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. ფოთში 1907-1909 წლებში ქალაქის თავის ნიკო ნიკოლაძის მიწვევით იყო საქალაქო ინჟინერი. ასევე იყო ფოთის საკათედრო ტაძრის მშენებლობისათვის შემოწირულობების კომიტეტის, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი. დააპროექტა საქალაქო ბიბლიოთეკა (ქალაქის პარკი, ფოთი), სასტუმრო „ბრისტოლის“ შენობა (დავით აღმაშენებლის ქ., ფოთი), სახელმწიფო ისტორიის მუზეუმი (26 მაისის ქ., ფოთი), საცხოვრებელი სახლები (ვ. გეგიძის ქ., ფოთი), ყოფილი ყრუთა საზოგადოების შენობა (ტელეკომპანია „ფაზისის“ ადმინისტრაციის შენობა, ფოთი), ომერ ავგენინოს საცხოვრებელი სახლი (ყოფ. ლიალინსკის ქ., ფოთი), ყოფ. სახელმწიფო უშიშროების შენობა (ქუთაისი), ასევე რკინიგზის სადგურის შენობა (მარიამპოლე, ლიეტუვა), საულის გიმნაზიის შენობა (კაუნასი), ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია (სასნავი, ლიეტუვა), სახანძროს სამსახურის შენობა (კაუნასი), ადამ მიცკევიჩის სახელობის გიმნაზია (კაუნასი), ხარების საკათედრო ტაძარი (კაუნასი) და სხვ. მის მიერ აგებული შენობების უმრავლესობა მოდერნის სტილს განეკუთვნება; ისინი წარმოადგენს ცვალებადი სიმაღლის მქონე შენობებს, რომლებიც გამსხვავებული დეკორატიული ელემენტების მიუხედავად, საერთო სახეს ატარებს.
ლიტერატურა
Nijolė Lukšionytė-Tolvaišienė. Edmundas Alfonsas Frykas. Visuotinė lietuvių enciklopedija, T. VI (Fau-Goris). – Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2004. 264 psl.
რესურსები ინტერნეტში
დაბადებული 1876
დაბადებული 10 მარტი
გარდაცვლილი 1944
გერმანელი არქიტექტორები
გიორგი სანიკიძე

გიორგი სანიკიძე (დ. 24 ოქტომბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი და ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.
ბიოგრაფია
1984 წელს დაასრულა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი.
კარიერა
1986 წლიდან მუშაობდა გიორგი წერეთელის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობაზე. 2002 წლიდან არის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის დირექტორი. 1996-2002 წლებში იყო თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტის დეკანი და პროფესორი. 2006-2010 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. სხვადასხვა დროს მიწვეული მკვლევრის სტატუსით მუშაობდა პარიზი-სორბონა-III და პარიზი-სორბონა-IV უნივერსიტეტებში, კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტში, ჰოკაიდოსა და ოსაკას უნივერსიტეტებში. მიღებული აქვს ფულბრაიტის, დიდროს, იაპონიის ფონდის, ჰოკაიდოს უნივერსიტეტის, ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტის, კარნეგის ფონდის, რუსთაველის ფონდის, ამსტერდამის სოციალური ისტორიის ინსტიტუტის, ფონდ „ღია საზოგადოება – საქართველოს“, „ევრაზიის“ ფონდის, INTAS-ის სტიპენდიები და გრანტები. მონაწილეობდა 70-მდე საერთაშორისო თუ ადგილობრივ სამეცნიერო ფორუმში. ლექციებს კითხულობდა კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტში, მონტანას უნივერსიტეტში, სორბონა-III და სორბონა-IV უნივერსიტეტებში, ვასედას, ჰოკაიდოს, ოსაკას და კიოტოს უნივერსიტეტებში, მეხიკოს იბეროამერიკანას და ანაჰუაკის უნივერსიტეტებში. არის სხვადასხვა საერთაშორისო სამეცნიერო ასოციაციისა და საზოგადოების წევრი.
მუშაობს ახლო აღმოსავლეთის (უპირველესად ირანის) ისტორიასა და თანამედროვე მდგომარეობაზე, საქართველოსა და კავკასიის ისტორიული ურთიერთობებზე აღმოსავლეთის ქვეყნებთან, თანამედროვე ისლამთან და ისლამურ მოძრაობებთან დაკავშირებულ პრობლემებზე, „ორიენტალიზმის“ საკითხსა და აღმოსავლეთ-დასავლეთის ურთიერთობებზე, აღმოსავლურ ისტორიოგრაფიაზე.
სამეცნიერო ნაშრომები
სანიკიძე არის დაახლოებით 80-მდე სამეცნიერო პუბლიკაციის (გამოქვეყნებულია 11 ქვეყანაში), არაერთი სახელმძღვანელოსა და საგაზეთო სტატიის ავტორი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ისმაილიანთა სახელმწიფოს შექმნა ირანში“, დაიცვა 1990 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „შიიზმი და სახელმწიფო ირანში“, რომელიც დაიცვა 2001 წელს.
ჯილდოები
2012 წელს ირანისტიკისა და ისლამმცოდნეობის დარგებში განხორციელებული კვლევებისათვის მიღებული აქვს „ფარაბის საერთაშორისო პრემია“ (იუნესკოს და ისესკოს (ირანისტიკისა და ისლამმცოდნეობის კვლევითი ცენტრი, ირანი) ერთობლივი კონკურსი).
ბიბლიოგრაფია
ახლო აღმოსავლეთის ისტორია და მისი ურთიერთობები სამხრეთ კავკასიასთან = A history of the Middle East and its relations with the South Caucasus: (XIX ს.-XXI ს.-ის დასაწყისი), თბ., ილიას სახელმწ. უნ-ტი, 2011, გვ. 643 ISBN 9789941180705
შიიზმი და სახელმწიფო ირანში = Shiisme et etat en Iran, თბ., უნივერსალი, 2005, გვ. 402 ISBN 9994051199
ისლამი და მუსლიმები თანამედროვე საქართველოში, თბ., ლოგოსი, 1999, გვ. 66 ISBN 9992865474
ლიტერატურა
საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, ირინა ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 432
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი ისტორიკოსები
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
Hindsiclava militaris

Hindsiclava militaris — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
ჩეტირმანი (სოფელი)

ჩეტირმანი (სოფელი)
ჩეტირმანი — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში. მიეკუთვნება იამადინის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იანაულიდან განლაგებულია 29 კილომეტრში, სოფსაბჭოს ცენტრ იამადიდან 3 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იანაულიდან 29 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 188 ადამიანი. 2002 წელს სოფელში ცხოვრობდა 215 ადამიანი.
სქოლიო
იანაულის რაიონის სოფლები
მთათუშეთის სახელმწიფო ნაკრძალი

მთათუშეთის სახელმწიფო ნაკრძალი — ნაკრძალი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის ფერდობებზე, მდინარეების პირიქითი ალაზნისა და თუშეთის ალაზნის აუზში. დაარსდა 1980 წელს. საერთო ფართობი 12505 ჰა. ტყით დაფარულია 9952 ჰა. ზღვის დონიდან 1600-2100 მ-მდე — სუბალპური სარტყელი, 2600 მ-იდან — ალპური სარტყელი. ნაკრძალში ძირითადად ფიჭვისა და არყის ტყეებია. ფიჭვი აქ ჩრდილოეთ ფერდობებზეც იზრდება და მაღალი ბონიტეტის კორომებს ქმნის. აქვეა ვერხვი, თხმელა, დეკა, ასკილი და სხვა მცენარეები. ძუძუმწოვრებიდან გვხვდება ნიამორი, გავრცელებულია ჯიხვი, არჩვი, დათვი, ფრინველებიდან — როჭო, შურთხი და სხვა ცხოველები. ნაკრძალი მდიდარია მინერალური წყლებით.
ლიტერატურა
კახეთის მხარის ნაკრძალები
ახმეტის მუნიციპალიტეტი
მიხეილ ტვერელი

მიხეილ ტვერელი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 22 ნოემბერი, ახალი სტილით - 5 დეკემბერი. კეთილმსახური მთავარი მიხეილ ტვერელი წმინდა ალექსანდრე ნეველის (ხს. 6 დეკემბერს) ძმისწული იყო. იგი დაიბადა 1272 წელს. მამის - დიდი მთავრის იაროსლავ იაროსლავის ძის გარდაცვალების შემდეგ მიხეილის დედამ, ქსენიამ წმინდანის აღზრდა-განათლებაზე ზრუნვა ნოვგოროდელ მთავარეპისკოპოს კლიმენტის მიანდო.
მიხეილი ტვერის სამთავროს ტახტზე ძმას, სვიატოსლავს შეენაცვლა. წმინდა მთავრის ღვთივსათნო ცხოვრების მოშურნე და საკუთარი ამბიციებით გონებადაბინდულმა მოსკოვის მთავარმა იურიმ ჯერ ომი დაიწყო ტვერის სამთავროს წინააღმდეგ, შემდეგ კი, დამარცხებით გაბოროტებულმა, ცილისმწამებლური ბრალდებებით ოქროს ურდოში დაასმინა წმინდა მიხეილი. განრისხებულმა ხანმა თავისთან იხმო წმიდანი. უფლის რჩეულმა არ ისურვა, ხანთან უთანასწორო ბრძოლაში რუსი მეომრების სისხლი დაეღვარა და მორჩილებით გაემართა ოქროს ურდოში, სადაც უეჭველი სიკვდილი ელოდა. გამგზავრების წინ ის გამოემშვიდობა ოჯახს, ტვერელებს და სულიერი მოძღვრისგან - იღუმენ იოანესგან მოწამეობრივ ღვაწლზე ითხოვა კურთხევა.
ურდოში წმინდა მთავარს ხანის ურჩობაში დასდეს ბრალი და სიკვდილი მიუსაჯეს. საპყრობილეში მიხეილი, ჩვეულებისამებრ, გამუდმებით ფსალმუნებს კითხულობდა, უფალს მადლობდა მისთვის წარმოგზავნილი სატანჯველებისათვის და წინამდებარე მოწამეობრივ ღვაწლში შემწეობას სთხოვდა. დატყვევებული წმინდა მთავარი მოთმინებით იტანდა გვემას და შეურაცხყოფას. მას გაქცევაც შესთავაზეს, მაგრამ ნეტარი გაბედულად უპასუხა: წმინდა მიხეილს ხშირად აკითხავდნენ მართლმადიდებელი მღვდელმსახურები. ნეტარი ყოველ კვირას ამბობდა აღსარებას და ეზიარებოდა. ერთ საღამოს დატყვევებულ წმინდანთან მკვლელები შეიჭრნენ. მახვილით განგმირეს და გული ამოაჭრეს (1318 წელი). იმავე ღამეს ბევრმა ცხადად იხილა, თუ როგორ დაადგა ნათლის ორი ღრუბელი იმ ადგილს, სადაც მარტვილი ესვენა. ურდოდან წმინდა მიხეილის ნეშტი მოსკოვში გადაასვენეს და კრემლის მაცხოვრის ტაძარში დაკრძალეს. მხოლოდ ერთი წლის შემდეგ, 1319 წელს შეიტყვეს ტვერელებმა, თუ რა ბედი ეწია მათ მთავარს. წმინდანის მეუღლის, მთავარი ანას (ხს. 2 ოქტომბერს) სურვილითა და ტვერელთა თხოვნით ნეტარი მიხეილ ტვერელის წმინდა ნაწილები 1320 წლის 6 სექტემბერს მის მშობლიურ ქალაქში, მის მიერვე აგებულ უფლის ფერისცვალების ტაძარში დაკრძალეს. კეთილმსახური მთავარი 1549 წელს შერაცხეს წმინდანად, 1632 წლის 24 ნოემბერს კი მოხდა მისი უხრწნელი ნაწილების აღმოყვანება.
1912 წელს თბილისში აიგო კეთილმსახური მთავრის, მიხეილ ტვერელის სახელობის ტაძარი.
ლიტერატურა
წმიდანთა ცხოვრება, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
სქოლიო
დაბადებული 1272
გარდაცვლილი 1318
XIV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
რუსი წმინდანები
Mobo, Masbate

Mobo, Masbate
Mobo, officially the Municipality of Mobo, is a 4th class municipality in the province of Masbate, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 40,823 people.
History
Mobo was created as a municipality through Executive Order No. 244 signed by President Elpidio Quirino on July 18, 1949.
Geography
Barangays
Mobo is politically subdivided into 29 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.
Baang
Bagacay
Balatucan
Barag
Dacu
Fabrica
Guintorelan
Holjogon
Lalaguna
Lomocloc
Luyong Catungan
Mabuhay
Mandali
Mapuyo
Marintoc
Nasunduan
Pinamalatican
Pinamarbuhan
Poblacion Dist. I
Poblacion Dist. II
Polot
Sambulawan
Santa Maria
Sawmill
Tabuc
Tugawe
Tugbo
Umabay Exterior
Umabay Interior
Climate
Demographics
In the 2020 census, the population of Mobo, Masbate, was 40,823 people, with a density of .
Economy
References
External links
[ Philippine Standard Geographic Code]
Philippine Census Information
Local Governance Performance Management System
Municipalities of Masbate
Establishments by Philippine executive order