PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
გიორგი III გურიელი

გიორგი III გურიელი (გ. 1684, როკითი) — გურიის მთავარი 1664-1684, იმერეთის მეფე 1681-1683, ქაიხოსრო I გურიელის ძე. აქტიურად მონაწილეობდა დასავლეთ საქართველოს ფეოდალურ შინაომებში. მისი მმართველობის დროს სამთავრო ეკონომიკურად მძიმე მდგომარეობაში იყო ჩავარდნილი. სამთავრო შეინარჩუნა ოსმალეთის მოხარკეობის ფასად.
ბიოგრაფია
გიორგი III-ის მმართველობის დასაწყისში გურიის სამთავროს რამდენჯერმე თავს დაესხნენ აფხაზი მეკობრეები. 1664 წელს გიორგი III-მ დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის თხოვნით მოაწესრიგა გურიის საეკლესიო საქმეები.
იმერეთის მეფე ბაგრატ მეოთხემ მას თავისი ასული დარეჯანი მისცა ცოლად, მაგრამ გიორგი გურიელს, ლევან III დადიანის ნაცოლარის, ბაგრატ IV-ის ცოლის თამარის ხელში ჩაგდება სურდა. ის დაუკავშირდა ახალციხის ფაშა ასლან I-ს და ბაგრატის ცოლის წართმევაში დახმარება სთხოვა. 1672 წელს გურიელი და ასლან I იმერეთში შეიჭრნენ, უსინათლო ბაგრატ მეფე დაამარცხეს და ტყვედ ჩაიგდეს. დედოფალი თამარი კვარის ციხეში გახიზნა, რომლის აღებაც ოსმალებმა ვერ შეძლეს.იმერეთში ლაშქრობის შემდეგ ასლან I ოსმალთა ჯარით გიორგი გურიელთან ერთად ოდიშის სამთავროს შეესია და აიკლო. ოსმალების წასვლის შემდეგ ბაგრატ მეფემ იმავე წელს შურისძიების გამო გაილაშქრა გურიელის წინააღმდეგ. დაამარცხა, ააოხრა გურია და ალაფით ქუთაისში დაბრუნდა. ამის შემდეგ მან კვლავ გადაწყვიტა, შემოემტკიცებინა გიორგი გურიელი და მას 1674 წელს თავისი ქალიშვილი, თამარის შვილი, დარეჯანი მისცა ცოლად.
1677 წელს გიორგი გურიელი და მაქსიმე ჯუმათელი გორში მყოფ კაპუცინელ მისიონრებს, მკურნალობისა და ქირურგიის მცდონე პატრებს სთოხვდნენ გურიაში ჩასვლას და ჰპირდებოდნენ მათ თეატინელების დანატოვას მამულებს, ეკლესიას, საქონელსა და ერთ სოფელს, სადაც 20 მოსახლე იყო.
1678 წელს იმერეთში არჩილ II-ის გამეფების შემდეგ ბაგრატი სწორედ გურიელს შეეკედლა. ბაგრატ მეფემ და გურიელმა დახმარებისათვის ოსმალეთის სულთანს მიმართეს და არზრუმის ფაშას დახმარებით გაიმარჯვეს. გიორგი III გურიელი მფარველობდა სამცხიდან გურიაში დევნილ თავდგირიძეებს. მისცა მათ მამულები ქვემო გურიაში და სოფელი აცანა.
1681 წელს გურიელმა ისარგებლა იმით, რომ ახლად გარდაცვლილი იმერეთის მეფის ბაგრატ IV-ის შვილი ქართლში იყო მძევლად და დაიპყრო იმერეთის ტახტი. გაუშვა თავისი კანონიერი ცოლი, ასული ბაგრატ მეფისა და თამარისა — დარეჯანი და ცოლად შეირთო თავისი სიდედრი დედოფალი თამარი. ამ დროს გიორგი III განაგებდა ოდიშის სამთავროსაც. ლევან III დადიანი უკვე გარდაცვლილი იყო, მისი ერთადერთი კანონიერი ვაჟი მანუჩარი კი გურიელს ჰყავდა მძევლად. ოდიშს ფაქტობრივად ჩიქოვანები განაგებდნენ. გურილმა დროებით მაინც მოახერხა ოდიშის დაუფლება. გიორგი III საქმეებს მართავდა ქუთაისიდან და ოზურგეთიდან.
1683 წელს სულთანის ბრძანებით მეფობიდან გადააყენეს. მეფობის დაკარგვის შემდეგ გიორგი III გურიელი სათავეში ჩაუდგა დასავლეთ საქართველოს მთავართა და მსხვილ ფეოდალთა კოალიციას იმერეთის მეფის ალექსანდრე IV-ის წინააღმდეგ, მას მიემხრნენ რაჭის ერისთავი შოშიტა III, ოდიშის ფაქტობრივი მმართველი გიორგი ლიპარტიანი, ბეჟან ლორთქიფანიძე, ჩიჯავაძეები, ლეჩხუმელი ფეოდალები და სხვები. ალექსანდრე IV-ს მხარი დაუჭირეს გიორგი მიქელაძემ, აბაშიძეებმა, მარგველებმა, როკითის ბრძოლაში კოალიცია დამარცხდა, ხოლო გიორგი გურიელი დაიღუპა.
ლიტერატურა
სქოლიო
გურიის მთავრები
იმერეთის მეფეები
გარდაცვლილი 1684
უზურპატორები
ბრძოლის ველზე დაღუპული მონარქები
De with caron

De with caron (Д̌, д̌; italics: Д̌, д̌) is an additional letter of the Cyrillic script used in the Shughni and Wakhi languages. It is composed of the letter de with a caron.
Usage
De with caron is used in the Shughni alphabet and the Wakhi alphabet where it represents the voiced dental fricative . Sometimes, in Shughni, it is written as the digraph дъ.
Computing codes
De with caron can be represented with the following Unicode characters :
See also
Ҙ ҙ : Cyrillic letter Dhe
Notes and references
Bibliography
Cyrillic letters with diacritics
ბენგალის ყურე

ბენგალის ყურე (ბენგ. বঙ্গোপসাগর, ტამილ. வங்காள விரிகுடா, ჰინდ. बंगाल की खाड़ी) მდებარეობს ინდოეთის ოკეანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ხმელეთით ესაზღვრება ინდოეთი, ბანგლადეში, მიანმარი და შრი-ლანკა. დასავლეთით ისაზღვრება ინდოსტანის ნახევარკუნძულით, აღმოსავლეთით — მიანმარის სანაპიროთი და ანდამანის და ნიკობარის კუნძულები. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ბენგალიის ისტორიული მხარე (თანამედროვე ბანგლადეში და ინდოეთის შტატი „დასავლეთი ბენგალია“), რომლიდანაც წარმოიშვა ყურის დასახელება.
ბენგალის ყურეში ბევრი დიდი მდინარე ჩაედინება — განგი, ბრახმაპუტრა და მეგჰანი.
ბენგალის ყურის უმნიშვნელოვანესი პორტებია — ჩენაი, ვიშაქაპატნამი, პონდიშერი, კალკუტა (ინდოეთი), ჩიტაგონგი (ბანგლადეში). ყურის ჩრდილო აღმოსავლეთით, ქალაქ კაკს-ბაზართან (ბანგლადეში) მდებარეობს მსოფლიოს ყველაზე გრძელი პლაჟი (120 კმ).
ყურე განეკუთვნება ზღვათა ტიპს.
რესურსები ინტერნეტში
487 V. Suryanarayan, Prospects for a Bay of Bengal Community
Arabian Sea: depth contours and undersea features - Map/Still - Britannica Concise
Bay of Bengal - HighBeam Encyclopedia
Bay of Bengal Large Marine Ecosystem Project
ინდოეთის გეოგრაფია
ბანგლადეშის გეოგრაფია
მიანმარის გეოგრაფია
შრი-ლანკის გეოგრაფია
ინდოეთის ოკეანის ყურეები
აზიის ყურეები
ხონისა და სამტრედიის ეპარქია

ხონისა და სამტრედიის ეპარქია
ხონისა და სამტერდიის ეპარქია დასავლეთ საქართველოში ისტორიული იმერეთის სამეფოს ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს. იგი მოიცავს ხონს, სამტრედიასა და მათ მიმდებარე ტერიტორიებს, მდინარეების რიონსა და ცხენისწყალს შორის მდებარე სივრცეს მოიცავს. ეპარქიას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ქუთაის-გაენათისა და ვანი-ბაღდათის, დასავლეთიდან ჭყონდიდის, ჩრდილოეთიდან ცაგერისა და ლენტეხის, სამხრეთიდან შემოქმედის ეპარქიები.
ისტორია
იმერეთის ცენტრალური საერისთავოსა და სამეფოს ერთ-ერთი სადროშოს შესაფერისი საეკლესიო აღიარებაც სჭირდებოდა. ხონის ეპარქიის ჩამოყალიბება XVI ს-ში იმერეთის რეფორმატორ მეფე ბაგრატ III-ს (1510-1565) უკავშირდება. ხონის ახლადჩამოყალიბებული ეპარქიის პირველი მღვდელმთავარი მანოელ ჩხეტიძე იყო, რომელიც 1529 წელს დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოსმა მალაქიამ აკურთხა მღვდელმთავრად. სამეფო დომენში შემავალი ხონის ეპარქია თავიდანვე სამეფო ოჯახის განსაკუთრებული მზრუვნელობის ქვეშ იყო. ხონელი მღვდელმთავარი კი გავლენიან ეპისკოპოსად ითვლებოდა სამეფოში და მისი სამწყსო ტერიტორია თავიდანვე საკმაოდ განვრცობილი იყო. XVIII-XIX საუკუნეთა მიჯნაზე ხონის მონასტერთან საკმაოდ დიდი სამრევლო სკოლა და ფიზიკური ნაკლის მქონე ბავშვებისათვის 100 ადგილიანი საავადმყოფო (სასაპყრე) არსებობდა, სადაც ეპარქიის ხარჯზე იზრდებოდნენ ბავშვები.
ავტოკეფალიის გაუქმების შემდეგ, დაწყებული ცნობილი იმერეთის აჯანყების დროს ხონელი მთავარეპისკოპოსი ანტონ ჩიჯავაძე მოვლენათა შუა გულში აღმოჩნდა. აჯანყების ჩახშობის შემდეგ ხონის ეპარქიაც გააუქმეს, მღვდელმთავარი კი ეპარქიის მმართველობიდან გადააყენეს. მიუხედავად მძლავრი ზეწოლისა XIX ს. ბოლო მესამედში იმერეთის ეპისკოპოსის წმინდა გაბრიელ ქიქოძის (1860-1896) მოღვაწოების დროს ხონის ეპარქიის ტერიტორიაზე მრავალი ეკლესია აღდგა და განახლდა, ამ მხარეში ბოლომდე შენარჩუნებულიყო ქრისტიანული ცხოვრება. 1917 წელს ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ, ხონის ეპარქიის ტერიტორია განახლებულ ქუთაის-გაენათის ეპარქიის შემადგენლობაში ითვლებოდა. წმინდა სინოდის 1995 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით ქუთაის-გაენათის ეპარქიის სამწყსოს ტერიტორიის საფუძველზე კიდევ ორი სამღვდელმთავრო კათედრა ჩამოყალიბდა: ხონისა და ვანისა და ბაღდათის. ხონელი ეპისკოპოსის არჩევამდე ახლადდაარსებულ ეპარქიას შეთავსებით მართავდა ქუთათელ-გაენათელი მიტროპოლიტი კალისტრატე. 1996 წლის ნოემბრიდან ეპარქიის მმართველ მღვდელმთავრად დადგენილი იქნა ეპისკოპოსი საბა გიგიბერია.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს ეპარქიები
საქართველოს ეპარქიები
941

941
მოვლენები
კიევის დიდმა მთავარმა იგორმა ილაშქრა ბიზანტიაში.
დაიბადნენ
იანვარი
თებერვალი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ედვი — ინგლისის მეფე (გ. 959)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
თებერვალი
14 თებერვალი: გურგენ IV — ბაგრატიონთა კლარჯეთის შტოს წარმომადგენელი, ერისთავთერისთავი
მარტი
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
თარიღი უცნობია
ოლაფ გუტფრიტსონი — ვიკინგების სახელმწიფოს მეფე
რუდაქი — უსინათლო სპარსი პოეტი (დ. 860)
გოჩა აბაშიძე

გოჩა აბაშიძე
გოჩა ალექსანდრეს ძე აბაშიძე (დ. 26 მაისი, 1937, სოფ. ჭალა, ახლანდელი საჩხერის მუნიციპალიტეტი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 8 ოქტომბერი, 1961, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.
ბიოგრაფია
დაიბადა საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭალაში, თუმცა ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა თბილისში. დაამთავრა თბილისის 62-ე საშუალო სკოლა. 1961 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. ფილმებში მან სრულიად განსხვავებული, შთამბეჭდავი სახეები შექმნა, რომლებმაც აშკარა გახადეს მისი მდიდარი შემოქმედებითი პალიტრა, გატაცებული იყო მხატვრობით, მუსიკით, პოეზიით. წერდა ლექსებს. გარდაიცვალა 24 წლის ასაკში.
ფილმოგრაფია
1954: „ისინი ჩამოვიდნენ მთიდან“ (დათო) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1955: „ცისკარა“ (ბადრი) რეჟ. სერგო ჭელიძე
1956: „აბეზარა“ (მილიციელი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1956: „ჩრდილი გზაზე“ (თედო) რეჟ. დავით რონდელი
1956: „ჩვენი ეზო“ (ვაჟა) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1959: „სად არის შენი ბედნიერება, მზია?“ (ელგუჯა) რეჟ. კონსტანტინე პიპინაშვილი
1959: „მაია წყნეთელი“ (მანუჩა) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1961:„გლახის ნაამბობი“ (გაბრო) რეჟ. ლეო ესაკია
ლიტერატურა
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი მსახიობები
XX საუკუნის ქართველი მამაკაცი მსახიობები
დაბადებული 26 მაისი
დაბადებული 1937
გარდაცვლილი 8 ოქტომბერი
გარდაცვლილი 1961
საჩხერის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
გოჩა
საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
Gubad Gasimov

Gubad Gasimov
Gubad Abdulla oglu Gasimov (Azerbaijani: Qubad Abdulla oğlu Qasımov; 1896-1993) was an Azerbaijani and Soviet musicologist, Honored Worker of Culture of the AzSSR (1968), Candidate of Historical Sciences (1949).
Life
He was born in the village of Kargabazar, Jabrayil district, Elizavetpol province. In 1928 he graduated from the historical department of the oriental studies faculty of Azerbaijan State University. In 1921-1939, he worked as a director of the Azerbaijan Telegraph Agency, head of department and executive secretary of the newspapers Kommunist, Yeni-El, Baku Rabochiy. In 1940-1944 he was a senior researcher at the research cabinet of music at the Baku Academy of Music. In 1945-1950 he was the scientific secretary of the Institute of Azerbaijani Art of the Academy of Sciences of the AzSSR. In 1945-1950 he was the scientific secretary of the Institute of Azerbaijani Art of the Academy of Sciences of the AzSSR. In 1951-1954 he was a lecturer (since 1954 an associate professor), since 1952 he was the head of the department, in 1953-1955 he was dean of the Higher Correspondence Pedagogical Institute. In 1955-1970 he was the head of the department of the history of Azerbaijani music, since 1971 he was a senior researcher at the Azerbaijan State University of Culture and Arts.
References
Azerbaijani musicologists
Azerbaijani historians
Baku State University alumni
1896 births
1993 deaths
Academic staff of the Baku Academy of Music
ანა წინასწარმეტყველი

ანა წინასწარმეტყველი - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 9 დეკემბერი, ახალი სტილით - 22 დეკემბერი. სამოელ წინასწარმეტყველის დედა.
ბიოგრაფია
იყო მეუღლე ელკანასი, რომელიც, ეფრემის მთაზე ცხოვრობდა. უფლის რჩეულ დედაკაცს შვილი დიდხანს არ ეძლეოდა. ელკანამ მეორე ცოლიც შეირთო - ფენანა, რომელიც, ანასგან განსხვავებით, ნაყოფიერი გამოდგა. საშინლად წუხდა ნეტარი ანა და ღმერთს მხურვალედ ევედრებოდა შვილის მონიჭებას.
ელკანა მთელი სახლეულითურთ ყოველწლიურად ადიოდა „ტაძარსა უფლისასა“ და თაყვანს სცემდა და მსხვერპლს სწირავდა ღმერთს. ერთხელ, ამგვარი მოგზაურობის დროს, დარდისგან ჩამომდნარი ანა დაემხო სკინიის წინ, ნეტარი დედა გულში ლოცულობდა - ბაგეებს ამოძრავებდა, ხმა კი არ ისმოდა, ამიტომ ელი მღვდელმა ჩათვალა, რომ ის ნასვამი იყო, აყვედრა უღირსი საქციელი და უბრძანა, ტაძარს მოშორებოდა. ანამ სიმდაბლით მიუგო: დედაკაცის სატკივარი რომ გაიგო, ელიმ აკურთხა იგი, მისი თხოვნის აღსრულება გამოსთხოვა უფალს და მშვიდობით განუტევა. ანამ გაიხარა, ნუგეში მიეფინა მის სულს და სულ მალე მუცლად იღო კიდეც. ნანატრ ძეს უფლის მხევალმა სამოელი დაარქვა, რაც „უფლისგან გამოთხოვილს“ ნიშნავს. როცა სამოელი დედის ძუძუს განეშორა, ანამ და ელკანამ უხვი ძღვენი შესწირეს უფალს და ძეც, აღთქმისამებრ, ტაძარში დატოვეს. ელი მღვდელმა დალოცა მართალი დედაკაცი, მან კი, გახარებულმა, სამადლობელი გალობა შესწირა უფალს, სადაც ქრისტეს შობამდე ათასი წლით ადრე იწინასწარმეტყველა მაცხოვრის განკაცება. ეს საგალობელი დღესაც სრულდება ეკლესიაში ღვთისმსახურების დროს. ამის შემდეგ ანას კიდევ სამი ძე და სამი ასული შეეძინა, ღრმა მოხუცებულობამდე იცხოვრა და მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს.
მართალი ანას შესახებ მეფეთა I წიგნშია მოთხრობილი (1, 1-28; 2, 1-11).
ლიტერატურა
წმიდანთა ცხოვრება, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები
დეგანია

დეგანია — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ასტურიის პროვინციის ნარსეის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 87,16 კმ². მოსახლეობა — 1223 კაცი (2010 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ასტურიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
დეგანიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ასტურიის მუნიციპალიტეტები
ასტურიის ქალაქები
რედიფი

რედიფი — სპარსული პოეტიკის ტერმინი. გავრცელებულია შუა და ახლო აღმოსავლეთის ქევეყნების ლიტერატურაში. აღნიშნავს სიტყვას ან სიტყვათა ჯგუფს, რომელიც უცვლელად მეორდება სარითმო სიტყვების შემდგომ. მრავალსიტყვიანი რედიფი ასრულებს ერთგვარი რეფრენის როლს და მისი სემანტიკა ხშირად ხაზს უსვამს ლექსის ძირითად იდეასა და განწყობილებას. სპარსულის გარდა გვრცელებულია მახლობელი აღმოსავლეთ ხალხთა პოეზიაში.
რედიფის გამოყენების შემთხვევები გვაქრს ქართულ ხალხურ პოეზიაშიც: „წუთისოფელი რა არი, აგორებული ქვა არი, რა წამსაც დავიბადებით, იქვე საფლავი მზა არი...“
გვხვდება აგრეთვე საიათნოვას, იეთიმ გურჯისა და ე. წ. ქალაქური პოეზიის სხვა წარმომადგენელთა ლექსებში.
ლიტერატურა
ლექსთწყობა
სპარსული ლიტერატურა
პადრი-მარკუსი

პადრი-მარკუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 360 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 6657 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24,47 კმ²-ზე. ფართობი 272 035 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პიაუი
ბრაზილიის შტატები
პიაუის შტატის მუნიციპალიტეტები
მადრეპოროვნები

მადრეპოროვნები — ნაწლავღრუიანების რიგი მარჯნის პოლიპების კლასისა. უმთავრესად ზღვის ფსკერზე მიმაგრებული კოლონიური ფორმებია. ზოგი ცალადი ფორმის (Fungia) დიამეტრი 25 სმ აღწევს, კოლონიის ცალკეული ინდივიდისა კი — 1 მმ-იდან 3 სმ-მდე. მადრეპოროვნების ძირითადი ნაწილია კირის ჩონჩხი, მოიცავს 2500-მდე სახეობას. ცხოვრობენ ძირითადად სუფთა, ჟანგბადითმდიდარ ნორმალურად მარილიან წყალში, არანაკლებ 20,5 °C ტემპერატურის პირობებში. ამის გამო მადრეპოროვნები ფართოდ არიან გავრცელებული წყნარი და ინდოეთის ოკეანის, აგრეთვე კარიბის ზღვის ტროპიკულ წყლებში არა უღრმეს 50მ-ისა. აქ მადრეპოროვნები ზღვის სხვა ორგანიზმებთან ერთად ქმნიან მარჯნის რიფებს, რომელთა ნაპრალებში ბინადრობენ სხვადასხვა უხერხემლოები და თევზები. ზღვის სიღრმეში (6000 მ-მდე) ბინადრობენ მხოლოდ პატარ-პატარა ცალადი ფორმები. ყოფილ სსრკ-ში მხოლოდ ცალადი ფორმები გვხვდება: ბარენცის ზღვაში — Flabellum-ი და შორეულ აღმოსავლეთ ზღვებში — Caryophyllia.
ლიტერატურა
მარჯნის პოლიპები
ტოკესი

ტოკესი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ლა-კორუნიის პროვინციის ტიერა-დე-მელიდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 78,49 კმ². მოსახლეობა — 1107 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ტოკესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები
ლა-კორუნიის ქალაქები
Arzamas Society

Arzamas Society
The Arzamas Society was a literary society in Saint Petersburg in 1815-1818. The society received its name after a humorous work by a Russian statesman Dmitry Bludov called A Vision at the Inn at Arzamas, Published by the Society of Scholars ("Видение в арзамасском трактире, изданное обществом учёных людей"). Among the members of this society were Vasily Zhukovsky, Konstantin Batyushkov, Pyotr Vyazemsky, Vasily Pushkin and others. As supporters of the Karamzin reform, the society members argued against conservative ideas of the Lovers of the Russian Word Society and advocated the rapprochement of literary and conversational languages and new genres in poetry.
References
Society of the Russian Empire
Russian literary societies
ინგუშეთის დროშა

ინგუშეთის დროშა — ინგუშეთის მთავარი სახელმწიფო სიმბოლო. მასზე გამოსახულია, თეთრ ფონზე წითელი ტრისკელიონის სიმბოლო, ხოლო ზემოთ და ქვემოთ აქვს ვიწრო მწვანე ჰორიზონტალური ზოლები. ამჟამინდელი დროშა დამტკიცდა 1999 წლის 11 ივლისს და შეიტანილია რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო ჰერალდიკის რეესტრში, 152 ნომრის შესაბამისად..
ინგუშეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო დროშის დღედ გამოცხადებულია 11 ივლისი. ეს არის ინგუშეთის დღესასწაული, რომელიც დადგენილია ინგუშეთის რესპუბლიკის ხელმძღვანელის ბრძანებულებით, 2014 წლის 11 სექტემბერს.
1999 წლის დროშა
აღწერა
ინგუშეთის რესპუბლიკის ეროვნული დროშა არის თეთრი ფერის სწორკუთხა პანელი, რომლის ცენტრში არის მზის ნიშანი, წითელი წრის სახით, რომლისგანაც სამი სხივი გამოდის, თითოეული სხივი მთავრდება არასრული წრით. დროშის სიგანის თანაფარდობა მისი სიგრძესთან არის 2:3 შეფარდების ტოლი.
დროშას ზედა და ქვედა ნაწილების მთელი სიგრძის გასწვრივ ორი მწვანე ზოლი აქვს ერთანეთის პარალელურად განლაგებული. მზის ნიშნის შიდა წრის სხივი არის დროშის სიგანის ერთი მეთერთმეტედი ნაწილი. მზის ნიშნის წრის შემქმნელი ზოლის სიგანე არის დროშის სიგანის ერთი მეთერთმეტედი, ხოლო მზის ნიშნის სამი სხივის სიგანე არის დროშის სიგანის ერთი მეოცედი.
მზის ნიშნის ერთი სხივი ვერტიკალურად მდებარეობს დროშის სიგრძის მიმართ და განლაგებული არის ინგუშეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო დროშის ზედა ნაწილში. სხივების ბოლოს არასრული წრის ზედა წერტილსა და მზის ნიშნის გარე წრეს შორის მანძილი არის დროშის სიგანის ერთი მეცხრედი. სამივე სხივი თანაბრად არის დაშორებული და განლაგებული მზის ნიშნის მთელი წრეწირის გარშემო და მიმართულია ერთმანეთის საწინააღმდეგოდ.
ინგუშის დროშა შეიქმნა კონკურსისთვის 1993 წელს, ის წარადგინა ინგუშეთის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტის ეროვნული არჩევნების მომზადების საინიციატივო ჯგუფმა, რომელიც მოგვიანებით გახდა საარჩევნო კომისია. დროშის ავტორი და შემქმნელია პროფესორი იბრაჰიმ აბდურახმანოვის ძე დაკილგოვი..
1994 წლის დროშა
დროშა შედგება თეთრი და მწვანე ჰორიზონტალური ზოლებისაგან. თეთრი ზოლი მდებარეობს დროშის ცენტრში, რომელიც 4-ჯერ უფრო ფართოა ვიდრე დანარჩენი ზოლები, ცენტრში არის წითელი მზის ნიშანი, მზის ნიშნის შიდა წრის დიამეტრი უდრის დროშის სიგანის ერთ მესამედს. დროშის სიგრძე ორჯერ მეტია მისი სიგანე, ამიტომაც მათი პროპორციული ფარდობა 1:2-ის ტოლია.
ლეტერატურა
Alfred Znamierowski: Zászlóenciklopédia. Budapest: Athenaeum 2000. 2002. ISBN 963 9261 87 4
Vetry Peremen – Flagi i Gerby Respublik Rossii, Winds of Change – Flags and Coats of Arms of the Russian Republics, 1996
I. S. Smetannikov: Gerby i Flagi subektov Rossijskoj Federatsii – The Arms and Flags of the Subjects of the Russian Federation, 2003
რესურსები ინტერნეტში
მსოფლიოს დროშები
მსოფლიოს დროშები: ინგუშეთი (რუსეთი)
ინგუშეთის დროშები
სქოლიო
ინგუშეთი
აფექტი

აფექტი — უეცრად წარმოშობილი და სწრაფად წარმავალი ძლიერი სულიერი ემოცია (გრძნობა, განცდა), რომელიც ეუფლება პირს რაიმე გარემოების ზეგავლენით, ამცირებს შეგნებულ ნებელობით კონტროლს და წარმართავს მის ქცევას.
იმისდა მიხედვით, თუ როგორი იყო ეს განცდა, რამდენად შესუსტდა ის შეგნებული ნებელობითი კონტროლი, რომელსაც ადამიანი თავის თავს უწევს, განასხვავებენ ფიზიოლოგიურ და პათოლოგიურ აფექტს. პათოლოგიური აფექტის მდგომარეობაში მყოფ ადამიანს მთლიანად ეკარგება უნარი, გააც-ნობიეროს მის მიერ ჩადენილი ქმედების მნიშვნელობა, გაითვალისწინოს შედეგი, რომელიც ქმედებას შეიძლება მოჰყვეს და უხელმძღვანელოს მას. ასეთ მდგომარეობაში მყოფი პირი განიხილება, როგორც შეურაცხადი, რომელიც კანონის თანახმად, თავის ნამოქმედარზე პასუხს არ აგებს. პათოლოგიური აფექტისაგან განსხვავებით, ფიზიოლოგიური აფექტის მდგომარეობაში მყოფ ადამიანს მხოლოდ და მხოლოდ შესუსტებული აქვს თვითკონტროლისა და ქმდების ხელმძღვანელობის უნარი, ამიტომ მისი სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა მსუბუქდება, მაგრამ არ გამოირიცხება.
რესურსები ინტერნეტში
Personality and the Structure of Affective Responses
Circumplex Model of Affect
Affect and Memory
ემოციური პროცესები
ლარას შტატი

ლარას შტატი
ლარა — შტატი ვენესუელაში. დედაქალაქია ბარკისიმეტო. ფართობი 19 800 კმ²-ს შეადგენს, მოსახლეობა კი 2007 წლის მონაცემებით 1 795 100 ადამიანია.
შტატის სამხრეთი ნაწილი მთიანია, ჩრდილოეთი და დასავლეთი — მთლიანად ვაკე. მთავარი მდინარეებია კარიბის ზღვაში ჩამდინარე ტოკუიო და იარაკუი, რომელთა მრავალი პატარა შენაკადიც მარაკაიბოს ტბის ან ორინოკოს სისტემას მიეკუთვნება.
ისტორია
კოლუმბამდელ პერიოდში შტატის ტერიტორია დასახლებული იყო ინდიელთა ტომებით. კოლონიალიზმისა და ვენესუელის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის პერიოდში ის კარაკასის პროვინციის შემადგენლობაშ შედიოდა. 1859 წლიდან ის ცნობილი იყო როგორც ბარკისიმეტოს შტატი, მაგრამ 1866 წელს შეუერთეს იარაკუის შტატს. 1879 წელს ფალკონისა და იარაკუის შტატებთან ერთად მან ჩამოაყალიბა ჩრდილო-დასავლეთის დიდი შტატი. 1881 წელს კი მას სახელი შეეცვალა და დამოუკიდებლობსაითვის მებრძოლი გმირის, გენერალ ხასინტო ლარას პატივსაცემად მისი სახელი ეწოდა. 1899 წელს, მან ლარას სახელი დაკარგა, როდესაც გამოეყვნენ ბარკისიმეტოსა და იარაკუის შტატები. 1901 ის კვლავ იბრუნებს სახელს და 1904 წელს კვლავ უერთდება იარაკუის შტატს, ოღნდ ამჯერად ორივეს ერთად ლარას შტატი ეწოდა.
ეკონომიკა
შტატში ფართოდ მისდევენ შაქრის ლერწმის მოყვანას, რისი მიხედვითაც ერთ-ერთი პირველია ვენესუელის სხვა შტატებს შორის. ასევე აწარმოებენ ყავას, კარტოფილს, პომიდორს, ლობიოს, ხორბალსა და ბანანს. განვითარებულია მევენახეობა-მეღვინეობაც. ასევე მისდევენ მეცხოველეობას.
ლარას შტატის ინდუსტრიის უმსხვილესი სექტორებია ინჟინერია, კვების მრეწველობა, საფეიქრო მრეწველობა, ტექსტილი.
მუნიციპალიტეტები და მუნიციპალური ცენტრები
შტატი იყოფა 9 მუნიციპალიტეტად, ესენია:
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
Tourism Board Lara State
LaraTurismo, WebGuide of Tourism in Lara
Information about Lara State
Information about Lara State
ვენესუელის შტატები
ლარას შტატი
ჟოსკენ დეპრე

ჟოსკენ დეპრე (დ. დაახ. 1440, პიკარდია — გ. 27 აგვისტო, 1521, კონდე-სიურ-ესკო) — ფრანგი და ფლამანდელი კომპოზიტორი. მოღვაწეობდა უმთავრესად იტალიაში. 1474–1479 წლებში მილანის სამეფო კარის კაპელის, 1486–1494 წლებში რომის სიქსტეს კაპელის მგალობელი. 1495–1499 წლებში ხელმძღვანელობდა კამბრეს ტაძრის, 1489 წელს — მოდენის ტაძრის კაპელებს. 1500 წელს მსახურობდა პარიზში, ლუი XII-ის კარზე. 1501–1503 ფერარის სამეფო კარის კაპელმაისტერი იყო, სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში კონდეს ტაძრის მოძღვარი. ჟოსკენ დეპრე აღორძინების ხანის პოლიფონიური ხელოვნების ერთ-ერთი უდიდესი წარმომადგენელია. თავის მესებსა და მოტეტებში პოლიფონიურ ტექნიკას უქვემდებარებდა ახალ გამომსახველობით ამოცანებს. მისმა პროგრესულმა ჰუმანისტურმა ხელოვნებამ ნიადაგი მოუმზადა ახალ შემოქმედებით მიმართულებას XVI საუკუნის ევროპულ მუსიკაში.
ლიტერატურა
ფრანგი კომპოზიტორები
რენესანსის კომპოზიტორები
დაბადებული 1440
გარდაცვლილი 27 აგვისტო
გარდაცვლილი 1521
Dervish (Irevani)

Dervish (Irevani)
Dervish (Azerbaijani: Dərviş) is a painting by the 19th-century Azerbaijani artist Mirza Kadym Irevani, dating back to the early period of the artist's work. Made in oil on glass. Stored in the National Art Museum of Azerbaijan in Baku.
Description
In the inventory book of the National Art Museum of Azerbaijan, this work was erroneously recorded under the title "Man". Currently exhibited under the name "Dervish". The dervish is depicted in full growth on a green background. The torso of the dervish is depicted in front, and the face is in three quarters, while the legs are in full profile. The dervish's face is young and beardless, with a mole on his right cheek. According to art historian Natalya Miklashevskaya, it resembles the face of a dancer, another work by Erivan of this period. The expressiveness of the face, as noted by Miklashevskaya, is given by slyly looking eyes. The black hair of the dervish is smoothly combed and falls to the shoulders.
The dervish is dressed in a red jubbe. The collar, shoes, belt and pointed cap of the depicted are green; the dress and hat are trimmed with gold. A striped scarf is thrown over the right hand of the dervish. In it he holds a "teberzin". And in the left hand - keshkul. These items are essential accessories for a dervish. In the center of the cap, the word "Allah" is arranged in Arabic script.
As Miklashevskaya notes, the technique of performing "Dervish" is similar to Erivan's work on glass "Dancer". The state of the work is good.
See also
Mirza Kadym Irevani
References
Sources
Portraits
Paintings by Mirza Kadym Irevani