PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ოპერა

ოპერა (იტალ. opera) — თეატრალური წარმოდგენის მხატვრულ-დრამატული ფორმა, რომელშიც მოქმედება ძირითადად მუსიკით (სიმღერითა და აკომპანემენტით) სრულდება. ოპერა ლათინური სიტყვაა და ნიშნავს თხზულებას. ოპერა სინთეზური ჟანრია და აერთიანებს მუსიკის, დრამატურგიას, მხატვრობისა და ქორეოგრაფიის ელემენტებს. ოპერის საორკესტრო შესავალს ჰქვია უვერტიურა (თუ ის სონატურ ფორმაშია დაწერილი). ოპერის ტექსტს ჰქვია ლიბრეტო, ხოლო ოპერის მოქმედებებს — აქტები. ოპერაში გვხვდება მელოდიას მოკლებული სიტყვიერი ტექსტი, რომელსაც რეჩიტატივი ეწოდება, არია, რომლითაც ოპერაში მომღერალი თავის გრძნობებს გადმოგვცემს, სიმღერა, კავატინა, კანცონა, ანსამბლური ნომრები, გუნდები. ოპერა შეიძლება იყოს უწყვეტი განვითარების პრინციპზე ან დასრულებული ფორმების, ნომრების მონაცვლეობაზე (იშვიათად ორივეზე ერთად) აგებული.
ოპერის დაბადება
ოპერა პირველად რენესანსის დროინდელ იტალიაში გამოჩნდა, როგორც გართობის ელემენტი. მან ხალხში სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა და ევროპის სხვა ქვეყნებიც დაიპყრო.
რენესანსის პერიოდში ადამიანებს მოსწონდათ ყველაფერი, რასაც კი საერთო ჰქონდა ანტიკურ საბერძნეთთან და რომთან. ასე რომ, როდესაც ფლორენციაში სწავლულთა, პოეტთა და მუსიკოსთა ჯგუფები მათი დროის დრამის შექმნის გზებს ეძებდნენ, აზრად მოუვიდათ ძველი ბერძნებისათვის მიებაძათ, რომლებიც, როგორც მათ სჯეროდათ, კი არ ლაპარაკობდნენ, არამედ მღეროდნენ. 1597 წელს ასე შეიქმნა საოპერი ჟანრის პირველი ნიმუში „დაფნე“ ჯაკოპო პერის მუსიკაზე. „დაფნეს“ მალევე მოჰყვა პერის მეორე ოპერა „ევრიდიკე“, რომელიც 1660 წელს დაიდგა. ეს მუსიკალური დრამები (სწორედ ასე ერქვა მაშინ ამ ჟანრს, ტერმინი „ოპერა“ მხოლოდ XVIII საუკუნეში შემოდის) თავისი ექსპერიმენტული ხასიათის გამო მხოლოდ ხელოვანთა და არისტოკრატთა ვიწრო წრეში საჩვენებლად იყო განკუთვნილი. მართალია, ეს ქმნილებები ჯერ კიდევ შორს იყო იმისგან, რასაც კლასიკური გაგებით საოპერო ნაწარმოები ჰქვია, თუმცა სწორედ აქ მოხდა პირველად თეატრის ისტორიაში ის, რამაც საფუძველი ჩაუყარა ოპერის განვითარებას: სპექტაკლი მთლიანად მუსიკალური თანხლებით სრულდებოდა.
იქიდან გამომდინარე, რომ ოპერა ანტიკური ტრაგედიის მიბაძვა იყო, პირველი ოპერების უმრავლესობა ანტიკური მითების სიუჟეტებზეა შექმნილი. თუმცა, გარკვეული პერიოდის შემდეგ ოპერა ცდება ანტიკური ტრაგედიის ჩარჩოებს და დამოუკიდებელ ცხოვრებას იწყებს. მისი ლიბრეტოებიც აღორძინების ეპოქისთვის დამახასიათებელ მოარულ სიუჟეტებზე იქმნება და საოპერო ნაწარმოებებსაც უკვე ოპერისთვის სპეციალურად აგებულ შენობებში დგამენ.
ანტიკური თემატიკისკენ შემობრუნება XVIII საუკუნის პირველი ნახევრიდან იწყება ჰენდელისა და გლუკის ნაწარმოებებით. ახალი ოპერის დაბადება სწორედ გლუკის „ორფეოსსა და ევრიდიკეს“ უკავშირდება.
სწორედ გლუკის რეფლექსიაა მოცარტის, როსინის, ვერდის, ვაგნერისა და რიხარდ შტრაუსის შემოქმედება.
საოპერო თეატრები
მსოფლიოს საოპერო თეატრებია:
მილანის ლა სკალა
მეტროპოლიტენის ოპერის თეატრი
ვენის სახელმწიფო ოპერა
რესურსები ინტერნეტში
Operabase – Comprehensive opera performances database
StageAgent – synopses & character descriptions for most major operas
What’s it about? – Opera plot summaries
Vocabulaire de l’Opéra
OperaGlass, a resource at Stanford University
HistoricOpera – historic operatic images
ოპერა
თეატრი
მუსიკალური ფორმები
მუსიკის ჟანრები
კანტონი 10

კანტონი 10 — ბოსნია და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალი ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის 10 კანტონიდან ერთ-ერთი.
სახელწოდება
ადგილობრივ დონეზე კანტონს უწოდებენ ჰერცეგბოსნიას, მაგრამ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით აღნიშნული სახელწოდება არაკონსტიტუციურია, რადგან სახელწოდება შეიცავდა ბოსნიის ომის პერიოდში არსებული ხორვატული სახელმწიფოს, ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკის სახელწოდებას. კანტონს ასევე უწოდებენ დასავლეთ ბოსნიის კანტონს მდებარეობის გამო და ლივნოს კანტონს ადმინისტრაციული ცენტრის გამო.
გეოგრაფია
კანტონი მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრია ლივნო. კანტონი შედგება 6 თემისაგან. 2003 წლისათვის კანტონის მოსახლეობის 79 %-ს შეადგენდნენ ხორვატები, 12,4 %-ს - სერბები, ხოლო 8,2 % - ბოსნიელები.
რესურსები ინტერნეტში
კანტონის ტურისტული საიტი
სქოლიო
ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციის კანტონები
ლეკიშვილი

ლეკიშვილი
საკუთარი სახელი ლეკიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კარლო ლეკიშვილი — ინჟინერი-მეტალურგი
ნიკო ლეკიშვილი — სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე
ქართული გვარები
სედენიოს მუნიციპალიტეტი (ბოლივარი)

სედენიოს მუნიციპალიტეტი (ბოლივარი)
სედენიოს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. წარმოადგენს ბოლივარის შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 46 020 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სედენიოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 88 296 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია კაიკარა-დელ-ორინოკო. ბოლივარის შტატის მთელი მოსახლეობის 5.8% მოდის სედენიოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1.9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის მუნიციპალიტეტები
ბოლივარის შტატი
ბოლივარის შტატის მუნიციპალიტეტები
არგენტინული პესო

არგენტინული პესო — არგენტინის ამჟამინდელი ვალუტა. მისი ISO 4217 კოდია ARS. ერთი პესო იყოფა 100 სენტავოდ. არგენტინის რამდენიმე ძველი ვალუტის სახელიც სწორედ პესო იყო. რაც შეეხება სხვა ვალუტებთან მიმართებას, 2002-2008 წლებში 3 პესო 1 აშშ დოლარს უდრიდა, ხოლო 2010 წელს 4 პესო — 1 აშშ დოლარი. 2018 წლიდან დაიწყო არგენტინული პესოს აშშ დოლართან კურსის მკვეთრი დაცემა. 2020 წლის 2 აპრილის მდგომარეობით 1 აშშ დოლარი 64 პესოს უდრიდა.
ამჟამად მიმოქცევაშია პესოს 10; 20; 50; 200; 100; 500 და 1000 ნომინალიანი ბანკნოტები, ხოლო რაც შეეხება მონეტებს 10; 25; 50 სენტავოსა და 1 და 2 პესოს ნომინალები.
რესურსები ინტერნეტში
არგენტინის ბანკნოტები
Base de datos de Rodolfo Frank - El valor de la moneda
არგენტინული ისტორიული და თანამედროვე მონეტების ფოტოები
არგენტინის ცენტრალური ბანკი
არგენტინული პესო
სქოლიო
ბრუნვაში არსებული ვალუტები
არგენტინა
ნაჯაფგულუ ბეი შეიდა

ნაჯაფგულუ ბეი შეიდა (ნამდვილი სახელი: ნაჯაფგულუ ბეი ვალიევი ; დ. 22 მარტი, 1858- გ. 1936) — აზერბაიჯანელი პოეტი.
ბიოგრაფია
პოეტი ნაჯაფგულუ ბეი მირზა მუჰამედჰასან ბეი ოღლუ ველიევი დაიბადა 1858 წელს ქალაქ შუშაში. საკუთარ ლექსებს წერდა პსევდონიმით შეიდა. ის არის ბაჰარლის საგვარეულოს შთამომავალი, მისი წინაპარი იყო მუჰამედ ბაირამ ხან ბაჰარლი. პოეტის მამა სამეფო ხელისუფლების პერიოდში შამახის ჟანდარმერიაში თარჯიმნად მუშაობდა. 1860 წლის მიწისძვრის შემდეგ გადავიდა ბაქოში, შემდეგ ყუბაში, სადაც გარდაიცვალა.
ნაჯაფგულუს ოჯახი 1880 წელს ბაქოში გადავიდა საცხოვრებლად. მან დაწყებითი განათლება შუშაში, სასულიეროო სასწავლებელში მიიღო. ბაქოში დაამთავრა საღამოს კურსები, რომელიც ნავთობის მაგნატმა ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევმა გახსნა. 25 წლის განმავლობაში მუშაობდა თარჯიმნად გუბერნიის ადმინისტრაციაში. სოფელ ბალახანში ნავთობის ჭაბურღილები ჰქონდა ნაყიდი.
შეიდა დაოჯახებული იყო იმარათ ხანუმზე, რომელიც ცნობილი აზერბაიჯანელი ჟურნალისტისა და განმანათლებლის ჰასან ბეი ზარდაბის დისშვილი იყო. მათ ოთხი შვილი ჰყავდათ. ორი ქალიშვილი - ზულეიხა და სალთანათი და ორი ვაჟი: მუჰამედჰასან ბეი და და ჯავად ბეი.
ველიევი თავის ძმასთან აბულფატთან ერთად თეატრალურ სპექტაკლებში იღებდა მონაწილეობას.
ნაჯაფგულუ შეიდა გარდაიცვალა 1936 წელს.
შემოქმედება
ნაჯაფგულუ შეიდას ლექსები გამოირჩევა განსაკუთრებული ლირიკულობით. ასევე საკუთარ ნაწარმოებებში ის ეხებოდა და აკრიტიკებდა მეფის რუსეთის კოლონიალურ პოლიტიკას, საუბრობდა იმ უბედურებებზე, რაც მის ხალხს გადახდა თავს.
საბჭოთა ხელისუფლების წლებში იგი ღიად წერდა ანტისაბჭოთა ლექსებს, აკრიტიკებდა ხელისუფლებას ადამიანებისა და მორწმუნეების უფლებების დარღვევის გამო. მან საგულდაგულოდ დამალა თავისი ნამუშევრების ხელნაწერები და ამიტომ შეძლო ეცხოვრა XX საუკუნის 30-იანი წლების მეორე ნახევრამდე.
პოეტის გარდაცვალებიდან ათწლეულების შემდეგ, 2006 წელს, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ხელნაწერთა ინსტიტუტმა მოამზადა და გამოსცა ნაჯაფგულუ შეიდას ლექსების წიგნი. ხელნაწერთა ინსტიტუტში დაცული 62 ფურცლიდან ლექსების კრებულში შედის 114 ღაზალი, 2 მუსადდა, 3 ქითი, 6 მუხამასა, 2 მუსტაზადა, 86 რუბაი და სხვა ნაწარმოებები სხვადასხვა თემაზე.
სქოლიო
დაბადებული 22 მარტი
დაბადებული 1858
გარდაცვლილი 1936
აზერბაიჯანელი პოეტები
რაფაელ კორეა

რაფაელ კორეა
რაფაელ ვისენტე კორეა დელგადო (დ. 6 აპრილი, 1963) — ეკვადორელი პოლიტიკოსი, ეკვადორის რესპუბლიკის პრეზიდენტი 2007-2017 წლებში. ასევე სამხრეთ ამერიკის ერთა კავშირის (UNASUR) პრეზიდენტი 2009-2010 წლებში.
მისი ხელმძღვანელობით ეკვადორი გაერთიანდა ბოლივარიულ ალიანსში ამერიკისთვის 2009 წლის ივნისში.
განათლებით ეკონომისტი, რომელსაც ილინოისის უნივერსიტეტი აქვს დამთავრებული, კორეა 2005 წელს ფინანსთა მინისტრის პოსტზე მსახურობდა მცირე ხნით. პრეზიდენტად 2006 წლის ბოლო აირჩიეს და თანამდებობა 2007 წლის იანვარში დაიკავა. მეორე ვადით აირჩიეს 2009 წლის აპრილში, ხოლო ამ პოსტზე მისი ოფიციალური ინაუგურაცია 2009 წლის 10 აგვისტოს შედგა.
რესურსები ინტერნეტში
Biography by CIDOB Foundation
MSNBC, "Leftward Tilt: Political Shift in Latin America"
ეკვადორელი პოლიტიკოსები
ეკვადორის პრეზიდენტები
დაბადებული 1963
დაბადებული 6 აპრილი
ქროლი

ქროლი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ბაზალეთის თემი). მდებარეობს მდინარე ჩხერიმელის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 500 მეტრი. ხარაგაულიდან 7 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 49 ადამიანი.
ლიტერატურა
სქოლიო
ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ჟორჟ სერა

ჟორჟ სერა (დ. 2 დეკემბერი, 1859 — გ. 29 მარტი, 1891) — ფრანგი ფერმწერი და გრაფიკოსი, ნეოიმპრესიონიზმის დამფუძნებელი და ლიდერი, ფერწერის მეთოდის, სახელწოდებით „დივიზიონიზმის“ (ან „პუანტილიზმის“) შემქმნელი. მისი ვრცელი ტილო „კვირადღე კუნძულ გრან-ჟატზე“ XIX საუკუნის მხატვრობის ერთ-ერთ საუკეთესო ნიმუშად ითვლება. სწავლობდა პარიზის ნატიფი ხელოვნების სკოლაში (1878-1879).
რესურსები ინტერნეტში
ფრანგი მხატვრები
დაბადებული 2 დეკემბერი
დაბადებული 1859
გარდაცვლილი 29 მარტი
გარდაცვლილი 1891
პედრა (პერნამბუკუ)

პედრა (პერნამბუკუ)
პედრა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 593 მეტრზე. მიეკუთვნება პერნამბუკუს აგრარულ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-იპანემის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 944 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.08 კმ²-ზე. ფართობი 803 069 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერნამბუკუ
ბრაზილიის შტატები
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები
Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პერნამბუკუს შტატის მუნიციპალიტეტები
რაშიდა

რაშიდა — სოფელი და ოაზისი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ლიბიაში, ჯალუს ოაზისების ჯგუფში. მდებარეობს უდაბნო ტერიტორიაზე, ელ-ვახატის რაიონში, ქალაქ ჯალუდან სამხრეთ-დასავლეთით 3,7 კილომეტრში. 1951 წლისათვის სოფელში ცხოვრობდა 600 ადამიანი.
სქოლიო
ლიბიის ოაზისები
კირენაიკა
Qiyaslı, Qubadli

Qiyaslı, Qubadli
Qiyaslı is a village in the Qubadli District of Azerbaijan.
History
The village was located in the Armenian-occupied territories surrounding Nagorno-Karabakh, coming under the control of ethnic Armenian forces during the First Nagorno-Karabakh War in the early 1990s. The village subsequently became part of the breakaway Republic of Artsakh as part of its Kashatagh Province, referred to as Shirak. It was recaptured by Azerbaijan on or around October 28, 2020 during the 2020 Nagorno-Karabakh war.
References
External links
Populated places in Qubadli District
Vinchos District

Vinchos District is one of fifteen districts of the province Huamanga in Peru.
Ethnic groups
The people in the district are mainly indigenous citizens of Quechua descent. Quechua is the language which the majority of the population (97.08%) learnt to speak in childhood, 2.71% of the residents started speaking using the Spanish language (2007 Peru Census).
Geography
One of the highest mountains of the district is Yanapatira at approximately on the western border. Other mountains are listed below:
References
ფენა (ლიტრიმის საგრაფო)

ფენა (ლიტრიმის საგრაფო)
ფენა — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. 2006 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა * ადამიანს შეადგენდა.
იხილეთ აგრეთვე
ლიტრიმის საგრაფო
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ლიტრიმის საგრაფოს დასახლებული პუნქტები
Princess Adelheid-Marie of Anhalt-Dessau

Princess Adelheid-Marie of Anhalt-Dessau (25 December 1833 – 24 November 1916) was a Princess of Anhalt-Dessau and member of the House of Ascania. As the wife of Adolphe of Nassau, she was Duchess of Nassau from 1851 until 1866 and Grand Duchess of Luxembourg from 1890 until 1905.
Birth and family
Adelheid Marie was born in Dessau in the Duchy of Anhalt-Dessau on Christmas Day 1833 to Prince Frederick Augustus of Anhalt-Dessau and Princess Marie Luise Charlotte of Hesse-Kassel.
Marriage and issue
On 23 April 1851 in Dessau, as his second wife, she was married to Adolphe of Nassau, Duke of Nassau and later Grand Duke of Luxembourg. They had five children, of whom only two lived to the age of eighteen and to become prince and princess of Luxembourg:
William IV (1852–1912), second Grand Duke of Luxembourg
Prince Frederick of Nassau (28 September 1854 – 23 October 1855)
Princess Marie of Nassau (14 November 1857 – 28 December 1857)
Prince Francis Joseph William of Nassau (30 January 1859 – 2 April 1875)
Princess Hilda of Nassau (1864–1952), married Friedrich II, Grand Duke of Baden.
Grand Duchess consort of Luxembourg
Duke Adolph supported the Austrian Empire in the Austro-Prussian War of 1866. After Austria's defeat, Nassau was annexed to the Kingdom of Prussia and Adolph and Marie Adelheid lost their throne on 20 September 1866.
In 1890, King William III of the Netherlands died. His only daughter, Wilhelmina, succeeded on his death without surviving male issue to the Dutch throne, but was excluded from the succession to the Grand Duchy of Luxembourg by the House treaty between the two branches of the House of Nassau. The Grand Duchy, which had been linked to the Netherlands since 1815, passed to the Dutch royal family's distant relative – the dispossessed Duke Adolphe – on 23 November 1890, in accordance with the Nassau Family Pact. Marie Adelheid now became Grand Duchess of Luxembourg.
Death
Marie Adelheid died on 24 November 1916 in Königstein im Taunus, German Empire.
Legacy
The Grand Dukes of Luxembourg are still descendants of Adolphe and Marie-Adelheid, although cognatically, since the very independence of the Grand-Duchy required an alteration of the succession laws at the absence of male heirs.
Ancestry
See also
Prix Grand-Duc Adolphe
References
|-
|-
House of Ascania
Grand Ducal Consorts of Luxembourg
1833 births
1916 deaths
House of Nassau-Weilburg
Burials in the Royal Crypt of Weilburg Schlosskirche
Mothers of monarchs
ურუმიტა

ურუმიტა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ლა-გუახირის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 314 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 450 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 31.13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 432 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
კოლუმბიის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი
statoids.com-ის მონაცემები
ლა-გუახირის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
სულტანბეკოვო

სულტანბეკოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის დიურტიულის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 182 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ დიურტიულიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია უფა, რომელიც დაშორებულია 109 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (35 %) და ბაშკირები (63 %) შეადგენენ.
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
დიურტიულის რაიონის სოფლები
კალაბოსო

კალაბოსო — ქალაქი ვენესუელაში, გუარიკოს შტატში. კოლონიურ პერიოდში ის კარაკასის პროვინციის დედაქალაქი იყო, ერთ დროს კი გუარიკოს შტატის. გარკვეულ პერიოდში იგი მირანდას შტატის ტეროტორიაზეც მდებარეობდა.
ქალაქში განლაგებულია რომანულ-კათოლიკური კალაბოსოს არქისაეპისკოპოსო.
კალაბოსო მდებარეობს ფართო ლიანოს (ვაკე) შუაგულში, მდინარე გუარიკოს მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 325 მეტრზე, კარაკასიდან 123 მილის დაშორებით. წვიმიან სეზონზე ვაკე ხშირად იტბორება.
ქალაქის მიდამოებში მრავლადაა თერმული წყაროები. მოსახლეობა ძირითადად ჩაბმულია მსხვილფეხა რქოსანი საქონლის მოშენებაში. ქალაქი კარგად ნაგებია, ურთიერთგადამკვეთი ქუჩებითა და რამდენიმე ძველი, კოხტა ეკლესიით. მნიშვნელოვანია ქალაქის კომერციული როლი, რაც განპირობებულია მესაქონლეობის რეგიონის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობით.
მიჩნეულია, რომ იგი თავდაპირველად ინდიელთა ქალაქი იყო, რომელიც მოგვიანებით, 1730 წელს კომპანია გიპუსკოანა დე კარაკასის (Compañía Guipuzcoana de Caracas) ერთ-ერთი სავაჭრო სადგური გახდა. ვენესუელის სხვა ქალაქების მსგავსად, XIX საუკუნის განმავლობაში კალაბოსოც ნელა იზრდებოდა. 1820 ესპანელთა ძალები აქ დაამარცხეს რევოლუციონერებმა სიმონ ბოლივარისა და ხოსე ანტონიო პაესის მეთაურობით.
იხილეთ აგრეთვე
ვენესუელის ქალაქების სია
რესურსები ინტერნეტში
კალაბოსო — კათოლიკური ენციკლოპედია
ვენესუელის ქალაქები
ჰექტო...

ჰექტო... (< ; აღნიშვნა: ) — ფიზიკური სიდიდის ერთეულის სახელწოდების თავსართი ერთეულთა საერთაშორისო სისტემაში. წარმოადგენს თავსართს იმ ჯერადი ერთეულების სახელწოდებათა შესაქმნელად, რომლებიც ოდენობით შეესაბამება 102 (100, ასი) ამოსავალ ერთეულს.
წარმოშობილია ბერძნულიდან — ἑκατόν (ასი).
ოფიციალურად მიღებულია 1795 წელს, მაგრამ ადრეც გამოიყენებოდა.
მაგალითები
1 ჰექტარი = 102 არი = 100 არი.
1 ჰექტოლიტრი = 102 ლიტრი = 100 ლიტრი.
1 ჰექტოპასკალი = 102 პასკალი = 100 პასკალი.
ლიტერატურა
სქოლიო
სი თავსართები
აურეუსი

აურეუსი — რომაული ოქროს მონეტა. ეპიზოდურად იჭრებოდა რესპუბლიკის უკანასკნელ წლებში. სამონეტო სისტემაში იმპერატორ ავგუსტუსის (ძვ. წ. 27 – ახ. წ. 14) დროიდან დამკვიდრდა და იჭრებოდა IV საუკუნის დასაწყისამდე. თავდაპირველად იწონიდა 8,19 გ. აურეუსის წონამ დროთა განმავლობაში შესამჩნევად იკლო. მონეტის შუბლზე მოთავსებული იყო იმპერატორის ან დედოფლის გამოსახულება და შესაბამისი ლათინური წარწერა, ზურგზე კი — სხვადასხვა გამოსახულებები (მითოლოგიის პერსონაჟები, სცენები) და სხვა. აურეუსი ფართოდ იყო გავრცელებული ბევრ ქვეყანაში. II-III საუკუნეებში აღმოსავლეთ საქართველოში ფულად მიმოქცევაში ის მცხეთაში, ზღუდერში (ქარელის მუნიციპალიტეტი), ერწოში (თიანეთის მუნიციპალიტეტი), ჟინვალში, ურეკში და სხვა. საქართველოში, ისევე როგორც ზოგიერთ სხვა ქვეყანაში, იჭრებოდა აურეუსის მინაბაძებიც.
ლიტერატურა
კაპანაძე დ., მცხეთის არქეოლოგიური ექსპედიციის 1937-1951 წწ. ნუმიზმატიკური მონაპოვარი, «მასალები საქართველოს და კავკასიის არქეოლოგიისათვის», 1955, ტ. 1;
Зограф А. Н., Античные монеты, М-Л., 1951;
რომაული მონეტები
პუენტესესო

პუენტესესო — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის გალისიის ავტონომიური გაერთიანების ლა-კორუნიის პროვინციის ბერგანტინიოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 92,01 კმ². მოსახლეობა — 5497 კაცი (2020 წ.).
იხილეთ აგრეთვე
ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
პუენტესესოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
სქოლიო
ლა-კორუნიის მუნიციპალიტეტები
ლა-კორუნიის ქალაქები
გიორგი მენაბდე

გიორგი მენაბდე (დ. 24 სექტემბერი, 1957, თბილისი) — ქართველი ექიმი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი 2009 წლამდე, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაციის პრეზიდენტი, აშშ-ს ფლორიდის შტატის იმპლანტოლოგიის აკადემიის წევრი, მსოფლიო სტომატოლოგთა ასოციაციის გამგეობის წევრი
ბიოგრაფია
1980 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტი. 1986 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ყბა - სახის ქირურგიის კათედრაზე. 1986-1992 წ. მოსკოვის თავისა და კისრის აღდგენითი ქირურგიის და მიკროქირურგიის ცენტრის დოქტორანტი იყო.
კვალიფიკაცია ქ. მოსკოვის ქირურგიის ინსტიტუტში გაიარა მიკროქირურგიის კურსით. 1992 წელს მოსკოვში მიენიჭა მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. 2001 – მიენიჭა პროფესორის წოდება.
პროფესიული გამოცდილება
1981-1982 წ – მუშაობდა ქ . მახარაძის ბავშვთა რაიონული საავადმყოფოს ყბა-სახის განყოფილების ექიმ - ორდინატორად.
1982-1986 წ – ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თერაპიული სტომატოლოგიის კათედრაზე უმცროს ლაბორანტად.
1986-1995 წ – ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თერაპიული სტომატოლოგიის კათედრის ასისტენტად.
2001 წ. – დაინიშნა სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის სტომატოლოგიური დეპარტამენტის უფროსად.
2001 წ – ნოემბერში არჩეულ იქნა სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის ყბა - სახის ქირურგიის კათედრის გამგედ.
პროფ. გიორგი მენაბდე 2004 წლიდან 2006 წლის 23 მარტამდე იყო საქართველოს სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის რექტორი.
2006 წლის 24 მარტიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი.
2009 წელს გიორგი მენაბდე გადაყენებულ იქნა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის რექტორის თანამდებობიდან.
სამეცნიერო შრომები
პროფ. გიორგი მენაბდე 4 საავტორო უფლებისა და 50 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია.
რესურსები ინტერნეტში
გიორგი მენაბდე — საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაცია
ქართველი ექიმები
დაბადებული 1957
დაბადებული 24 სექტემბერი
თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
თბილისში დაბადებულები
გიორგი
Ayaq Qərvənd

Ayaq Qərvənd (also, Ayag Karvend, Ayaq Qorvənd, and Ayakh-Karvend) is a village in the Agdam Rayon of Azerbaijan. The village forms part of the municipality of Qərvənd.
References
Populated places in Aghdam District
ბეატრის ესპანელი

ბეატრის ესპანელი (დ. 22 ივნისი, 1909 — გ. 22 ნოემბერი, 2002) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უფროსი ქალიშვილი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის პაპიდა.
ბიოგრაფია
ბეატრისი დაიბადა 1909 წლის 22 ივნისს სეგოვიაში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და მისი მეუღლლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის მესამე შვილი და პირველი ასული. 1931 წელს, როდესაც მეფე ალფონსო დაამხეს და ესპანეთის მეორე რესპუბლიკა ჩამოყალიბდა ფრანსისკო ფრანკოს მეთაურობით, სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს და ბეატრისიც მშობლებთან ერთად თავიდან საფრანგეთში, პარიზის ცენტრში მდგარ ფონტენბლოს სასახლეში დასახლდა.
1933 წლიდან, ალფონსო და ვიქტორია ევგენია ერთმანეთს დასცილდნენ და ვიქტორია ევგენია ქალიშვილებთან ერთად რომში გადასახლდა.
1935 წლის 14 იანვარს ბეატრისი ცოლად გაჰყვა ადგილობრივ, რომაელ დიდგვაროვან ალესანდრო ტორლონიას, რომელიც სივიტელა-სესის პრინცის წოდებას ატარებდა. ამის შემდეგ ბეატრისიც სივიტელა-სესის პრინცესა გახდა. მათ ჯვარი თვით რომის პაპმა პიუს XI-მ დასწერათ, საქორწინო ღონისძიებები კი ალესანდროს ჯირაუდ-ტორლონიის სასახლეში გაიმართა.
ბეატრისსა და ალესანდროს სულ ოთხი შვილი შეეძინათ:
სანდრა (1936-2014), ცოლად გაჰყვა კლემენტეს გრაფ ლეკიო დი ასაბას;
მარკო (1937-2014), სივიტელა-სესას პრინცი, ცოლად შეირთო ორსეტა დე კასტანიეტო, რომელთანაც სამი ქალიშვილი შეეძინა;
მარინო (1939-1995), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი;
ოლიმპია (1968-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ლუქსემბურგის პრინც ვილჰელმს, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი;
1938 წელს, დედამისის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ზეწოლით ბეატრისმა ოფიციალურად განაცხადა უარი ესპანეთის ტახტსა და ყველა მასთან დაკავშირებულ მემკვიდრეობაზე. ამის გამო მას ჩამოერთვა ესპანეთის ინფანტას წოდება და მასთან ერთად მისმა შვილებმაც დაკარგეს ესპანური მემკვიდრეობა.
ბეატრისი გარდაიცვალა 2002 წლის 22 ნოემბერს რომში, 93 წლის ასაკში.
ლიტერატურა
Balansó, Juan. La familia Real y la familia irreal. Ed. Planeta, Barcelona, 1992, ISBN 84-320-7549-3
Balansó, Juan. Las perlas de la Corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7
Baviera, S.A.R. Princesa Pilar de and Chapman-Huston, Desmond. Alfonso XIII., Col. Z, 1959, ISBN 84-261-0053-8
García Louapre, Pilar. Cinco días con la infanta Beatriz de Borbón y Battenberg hija de Alfonso XIII : su testimonio sobre su vida y sus circunstancias. Vision Libros, 2007. ISBN 84-982-1759-8
Puga, Maria Teresa and Ferrer, Eusebio. 20 Infantas de España: Sus vidas, entre las ilusiones y el destino. Ed. Juventud, Barcelona, 1998. ISBN 84-261-3084-4
დაბადებული 22 ივნისი
დაბადებული 1909
გარდაცვლილი 22 ნოემბერი
გარდაცვლილი 2002
ბურბონები
ესპანეთის ბურბონები
ესპანეთის ინფანტები
დედოფალ მარია ლუიზას ორდენის კავალრები
ბოიხელი

ბოიხელი — დაუსახლებელი კუნძული გერმანიაში, ბალტიის ზღვაში. მდებარეობს კუნძულ რიუგენის შეგნით მოქცეულ დიდი იასმუნდის ყურეში და რიუგენის სანაპიროდან მხოლოდ ასი მეტრითაა დაშორებული. კუნძულის სიგრძე დაახლოებით 400 მეტრია, სიგანე – 150 მ, ხოლო ფართობი დაახლოებით 7 ჰა–ს უდრის. ბოიხელი ბრტყელი და უტყეო კუნძულია.
1940 წლიდან ბოიხელი გამოცხადებულია დაცულ ტერიტორიად აქ მობინადრე და გადამფრენი ფრინველების დასაცავად. კანონით მასზე გადასვლა აკრძალულია.
იხილეთ აგრეთვე
გერმანიის კუნძულების სია
რესურსები ინტერნეტში
გერმანიის კუნძულები