PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
დემოკრატები 66

დემოკრატები 66 (ოფიციალურად: , პოლიტიკური პარტია დემოკრატები 66; აბრევიატურა - D66) — სოციალური ლიბერალიზმის იდეოლოგიის მქონე პარტია ნიდერლანდების სამეფოში. ციფრები სახელწოდებაში მიანიშნებენ 1966 წელზე, როესაც პარტია დააარსა ახალგაზრდა ინტელექტუალების ჯგუფმა ჰანს ვან მირლოს ხელმძღვანელობით. თავდაპირველად პარტიის მთავარი მიზანი ნიდერლანდების პოლიტიკური სისტემის დემოკრატიზაცია იყო, თუმცა მოგვიანებით პარტიამ ჩამოაყალიბა მტკიცე სოციალურ-ლიბერალური შეხედულებები. პარტია არის ლიბერალური ინტერნაციონალისა და ევროპული განახლების წევრი.
სქოლიო
ნიდერლანდების პოლიტიკური პარტიები
თეოდორიხის მავზოლეუმი

თეოდორიხის მავზოლეუმი
თეოდორიხ დიდის მავზოლეუმი — მავზოლეუმი ქალაქ რავენის გარეუბანში. აშენებული ოსტგუთების მეფე თეოდორიხის მიერ. გუთების ხუროთმოძღვრების ერთადერთი გადარჩენილი ძეგლი და ერთადერთი ჩვენამდე მოღწეული ბარბაროსების მეფის აკლდამა.
1996 წელს მავზოლეუმი რავენის სხვა ადრექრისტიანულ ძეგლებთან ერთად შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ამჟამად აქვს მუზეუმის სტატუსი.
რესურსები ინტერნეტში
Revolving image of the upper floor
Download a free paper model of Theoderic's Mausoleum (www.papermodel.cz)
რავენა
მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იტალიაში
იტალიის მავზოლეუმები
Šumava National Park

Šumava National Park
The Šumava National Park (usually shortened as NP Šumava), or Bohemian Forest National Park,
is a national park in the South Bohemian regions of the Czech Republic along the border with Germany (where the smaller adjacent Bavarian Forest National Park lies) and Austria. They protect a little-inhabited area of the mountain range of the same name, the Šumava or Bohemian Forest.
The Šumava National Park forms about two-thirds of a former protection known as Protected Landscape Area of Šumava, or simply Šumava PLA, established in 1963. In 1990, the area was designated as a UNESCO biosphere reserve, and in 1991 it was changed to national park status.
The Bohemian Forest mountain range is covered by the most extensive forest in Central Europe, whose natural composition was, however, changed and today spruce plantations prevail in most of the area. In many places non-native spruce varieties were planted. These are not well adapted to the harsh local climate and are therefore susceptible to a range of elements, such as strong winds (e.g. in the 1980s or recently at the beginning of 2007) and bark beetle (Ips typographus). Numerous large plateaux with raised peat bogs, glacial lakes and remnants of primeval forests (e.g. Boubín) complete a mosaic of habitats which are little disturbed by human settlements as most of the predominantly German-speaking inhabitants were expelled after World War II, and the area became a part of the deserted zone along the Eastern Bloc border. Since the 1970s there has existed a stable population of lynxes.
Originally, a large landscape protected area was declared on 27 December 1963 covering most of the Bohemian Forest. On 20 March 1991 the most valuable part of the area was declared a national park, with the rest of the landscape protected area serving as its buffer zone.
References
Sources
National parks of the Czech Republic
Biosphere reserves of the Czech Republic
Tourist attractions in the South Bohemian Region
Tourist attractions in the Plzeň Region
Protected areas established in 1963
Geography of the Plzeň Region
Geography of the South Bohemian Region
Bohemian Forest
1963 establishments in Czechoslovakia
20th-century architecture in the Czech Republic
ამადიესი

ამადიესი, ამადიუსი — გაუდინარი შრობადი მლაშე ტბა ავსტრალიაში, ჩრდილოეთ ტერიტორიაზე. მდებარეობს ავსტრალიის ცენტრალურ უდაბნო ნაწილში, მაკდონელისა და მასგრეივის ქედებს შორის, არაღრმა ქვაბულში, ზღვის დონიდან 204 მ სიმაღლეზე. გაწოლილია ქალაქ ალის-სპრინგსიდან სამხრეთ-დასავლეთით 350 კმ-ში.
პერიოდულად წყლით ივსება, რა დროსაც მისი სიგრძეა 145 კმ, ხოლო სიგანე 20 კმ. ზედაპირის ფართობი დაახლოებით 880 კმ². მშრალი კლიმატის გამო ამადიესი წელიწადის დიდ დროს წარმოადგენს მთლიანად გამშრალ ტბას. გვალვიან პერიოდში იფარება უწყვეტი და მხოლოდ და მხოლოდ სწორი მარილის ქერქით.
პირველად ტბა გამოიკვლია ავსტრალიელმა მოგზაურმა ერნესტ ჯაილზმა 1872 წელს, რომელმაც ტბას სახელი უწოდა სავოიის ჰერცოგის, ესპანეთის მეფის, ამადეუს I-ის პატივსაცემად. მარილის მაღალი შემცველობის მიუხედავად, მისი მოპოვება არ ხორციელდება. მიდამოებში აშენებენ მსხვილფეხა რქოსან საქონელს. წყალმოსამარაგებლად გამოიყენება მიწისქვეშა წყლები.
ჩრდილო-დასავლეთით გვხვდება მსგავსი ნიშან-თვისებების მქონე ტბა ნილი. ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე დიდი რაოდენობით გვხვდება აქლემი. ტბიდან ჩრდილოეთით ბუნებრივი აირის საბადოა.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
ჩრდილოეთი ტერიტორიის ტბები
ხუჭუჭა თუთიყუში

ხუჭუჭა თუთიყუში (ან ტალღისებრი თუთიყუში) — ავსტრალიური წარმოშობის თუთიყუშისნაირთა რიგის ფრინველი. მისი ბუნებრივი შეფერილობაა მწვანე და ყვითელი, თუმცა ჯიშების გამოყვანის შედეგად, დღეს უამრავი ფერის არსებობს.
ლათინური სახელწოდება
ხუჭუჭა თუთიყუშის ლათინური სახელწოდება Melopsittacus undulatus მოდის ბერძნული „melos“ — „სიმღერა“, „psittacos“ — „თუთიყუში“ და ლათინური „undulatus“ — „ტალღოვანი“. სახელწოდების ზუსტი თარგმანი ჟღერს, როგორც: „მომღერალი ტალღისებრი თუთიყუში“.
გარეგნობა
ხუჭუჭა თუთიყუშის სხეულის სიგრძეა 17—19,8 სმ (იშვიათად 21-22 სმ), ფრთების სიგრძე 9,5-10,5 სმ, კუდის — 8—10 სმ; წონა 40—45 გრამი. კუდის დახმარებით ის უფრო დიდი წარმოჩდება.
ამ სახეობის თუთიყუშს ყელი და თავის წინა ნაწილი ყვითელი შეფერილობის აქვს. ორივე ლოყაზე აქვს თითო ლურჯი ლაქა, ლაქების ქვეშ კი რამდენიმე შავი წერტილი. თავის უკანა ნაწილი და ზურგის ზედა ნაწილი ღია მწვანეა, მუქი ხუჭუჭა ზოლებით დაფარული (საიდანაც მომდინარეობს მისი სახელწოდება „ხუჭუჭა“). ფრთებზე ზოლები უფრო მკვეთრი შავი ხდება.
ნისკარტი
ბარტყებს ნისკარტი შავი აქვთ, ხოლო ზრდასრულებს მოყვითალო. ნისკარტის ზედა ნაწილი (ცვლილოვანა) კარგადაა გამოკვეთილი, რითაც ფრინველის სქესი დგინდება. მამალ ბარტყს იასამნისფერი აქვს დედალს — თეთრში გარდამავალი, ძალიან ღია ცისფერი, ან ძალიან ღია ვარდისფერი. მოზრდილ ასაკში მამრს ნისკარტის ფუძე ცისფერი, ხოლო მდედრს ყავისფერი უხდება.
თვალები
თუთიყუშის თვალი მუქი ლურჯია, გარშემო სარტყელი კი ყვითელი ან თეთრი ფერის. ხუჭუჭა თუთიყუშებს ფერების გარჩევის უნარი გააჩნიათ, ასევე, როგორც უმეტესობა ფრინველს ახასიათებთ „მონოკულარული მხედველობა“, ანუ თვალები ისე აქვთ განლაგებული, რომ არ ხდება მხედველობის კუთხის გადაფარვა, თანხვედრა. თავის სწრაფი ბრუნვით, ფაქტობრივად 360°–ით ახერხებს კონტროლს გარემოზე.
ფრთები
ხუჭუჭას ფრთების სიგრძე 9,5-10,5 სმ–ია. გადაადგილებისას ან ხის ტოტზე ჯდომისას ფრთები უმოქმედო მდგომარეობაშია და მათ მხოლოდ ფრენისას შლიან.
ფეხები
ფეხები მონაცრისფრო–მოლურჯო შეფერილობის აქვთ, რომლებიც ძალიან ძლიერი და მტკიცეა. თითოეულზე ოთხი გრძელი, ნამგალისებრი და საკმაოდ ბასრი ბრჭყალი აქვთ, რომლებიც მუქი ლურჯი ან შავი ფერისაა.
ოთხი თითიდან ორი უკანაა მიმართული, ორიც წინ. ასეთი განლაგებით თუთიყუშს მარტივად შეუძლია გადაადგილდეს მიწაზე, კომფორტულად მოთავსდეს ხის ტოტზე, ასევე აქვს უნარი, სხვადასხვა საგანი გადაადგილოს ერთი ადგილიდან მეორეზე.
ხუჭუჭას ვარიაციები
ფრინველების მოყვარულთა მიერ გამოყვანილია სხვადასხვა შეფერილობის ვარიაციები. მათ შორის მთლიანად თეთრებიც.
რეკორდსმენი „პაკი“
ხუჭუჭა თუთიყუში სახელად „პაკი“ გინესის გინესის რეკორდების წიგნში იმიტომ შეიტანეს, რომ ფრინველთა სამყაროში ყველაზე მეტი სიტყვის სწავლა მოახერხა. მისი ლექსიკონი 1728 სიტყვას მოიცავდა.
რესურსები ინტერნეტში
ტალღოვანი თუთიყუშის შესახებ (ქართულად)
თუთიყუშისნაირნი
შოტენტორი (ვენის მეტრო)

შოტენტორი (ვენის მეტრო)
შოტენტორი — ვენის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს U2 ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1980 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
ვენის მეტროპოლიტენის საიტი
ვენის მეტროსადგურები
Fedchenko Glacier

Fedchenko Glacier
The Vanch-Yakh Glacier is a large glacier in the Yazgulem Range, Pamir Mountains, of north-central Gorno-Badakhshan province, Tajikistan. The glacier is long and narrow, currently extending for and covering over . It is the longest glacier in the world outside of the polar regions. The maximum thickness of the glacier is , and the volume of the Fedchenko and its dozens of tributaries is estimated at —about a third the volume of Lake Erie.
Path and location
The glacier follows a generally northward path to the east of the Garmo Peak. The glacier begins at an elevation of above sea level, and eventually melts and empties into the Balandkiik River near the border with Kyrgyzstan at an elevation of . Its waters eventually feed down the Muksu, Surkhob, Vakhsh, and Amu Darya rivers into the Aral Sea.
To the west is the Academy of Sciences Range, Mount Garmo, Ismoil Somoni Peak, Peak Korzhenevskaya and the headwaters of the Vanj River and Yazgulyam River. To the south is Independence Peak and to the east Gorbunov Peak (6,025 meters). To the north is Altyn Mazar.
Discovery
The glacier was discovered in 1878, and is named after Alexei Pavlovich Fedchenko, a Russian explorer (but not discoverer of the glacier). The Fedchenko was not fully explored until 1928 by a German-Soviet expedition under Willi Rickmer Rickmers. Between 1910 and 1913 the glacier expanded and moved forward by , blocking up the Balyandlik River the following year. It continued to recede between 1928 and 1960, stopping its inflows such as the Kosinenko, Ulugbeck, Alert and several others.
In 2023, Tajikistan officially renamed the glacier as part of a de-russification program.
See also
List of glaciers
Notes
References
"Fedchenko Glacier". Encyclopædia Britannica online edition. Retrieved 8 December 2005.
"The First National Communication of the Republic of Tajikistan under the United Nations Framework Convention on Climate Change. Repeblic of Tajikistan Ministry for Nature Protection. Dushanbe: 2002.
"Tajikistan 2002: Vital Maps and Graphics on Climate Change" . Tajikistan Met Service. Retrieved 18 August 2005.
"Tajikistan - Topography and Drainage". U.S. Department of the Army. Published by the Federal Research Division of the Library of Congress. Online version retrieved 8 December 2005.
External links
Map of glaciation in the Pamir Mountains
Google Maps satellite photo of Fedchenco Glacier (solid white line running approximately vertically in center of image)
Current weather and 5-day forecast, from CNN
Glaciers of Tajikistan
Pamir Mountains
ჭოპორტის ხატის ეკლესია

ჭოპორტის ხატის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭოპორტის აღმოსავლეთით, ტყით დაფარულ ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ლავგარდანი. კედლების ზედა ნაწილი და საპირე წყობა დაზიანებულია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი ბრტყლადაა გადახურული. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, თარაზულად გადახურული ვიწრო სარკმელია. მეორე ასეთივე სარკმელი დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილშია, სარკმლის ქვემოთ, კედლეზე, ტრაპეზია მიშენებული. დასავლეთ კედელს 0,25 მეტრ სიმაღლის საფეხური გასდევს. ეკლესიის ფასადები სადაა. სამხრეთ და დასავლეთის ფასადებზე თითო მწვანედ მოჭიქული ქვაა ჩასმული. კედლებზე აქა-იქ შემორჩენილია შირიმის თაროსებრი ლავგარდნის ფრაგმენტები.
ლიტერატურა
დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
სან-ხუან-ი-მარტინესი

სან-ხუან-ი-მარტინესი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბაში, პინარ-დელ-რიოს პროვინციაში. მდებარეობს სან-ლუისის მუნიცილაპიტეტის დასავლეთით და გუანეს აღმოსავლეთით. დასახლება ოფიციალურად 1774 წელს დაარსდა.
ეკონომიკა
ეკონომიკა ძირითადად სოფლის მეურნეობას ეყრდნობა. მოყავთ ტექნიკური კულტურები, თამბაქო. კუბაში ამ მუნიციპალიტეტს „თამბაქოს მექას“ უწოდებენ.
დემოგრაფია
2004 წელს, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 45 061 ადამიანს შეადგენდა. 409 კმ² ფართობზე მოსახლეობის სიმჭიდროვე იყო 110,2 ადამიანი კმ²-ზე.
იხილეთ აგრეთვე
კუბის მუნიციპალიტეტები
კუბის ქალაქების სია
სქოლიო
კუბის ქალაქები
მავრიკის გარე კუნძულები

მავრიკის გარე კუნძულები — ამ ქვეყნის ინდოეთის ოკეანის წყლებით გარშემორტყმული რამდენიმე კუნძულოვანი დამოკიდებული ტერიტორიების კრებული, რომლებითაც შემოფარგლულია მავრიკის კუნძული ჩრდილოეთიდან, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან.
ტერიტორია
თითოეული კუნძული ან კუნძულთა ჯგუფი, თვითონ მავრიკის კუნძულთან ერთად, პირველი დონის ადმინისტრაციული ერთეულია და იმართება ადგილობრივი თვითმმართველობისა და გარე კუნძულების სამინისტროს მიერ.
ამასთან ასეთი ორი ტერიტორიის სახელმწიფოებრივ კუთვნილებაზე — ტრომელინის კუნძულზე და ჩაგოსის არქიპელაგზე მავრიკის ხელისუფლება ჯერ მხოლოდ პრეტენზიას აცხადებს. ტრომელინის კუნძული იმყოფება საფრანგეთის მმართველობის ქვეშ და საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ეპარსეს კუნძულების ერთ-ერთი კუნძულია.
ჩაგოსის არქიპელაგი, რამდენიმე მეზობელ კუნძულთან ერთად, გაეროს გენერალური ასამბლეის გადაწყვეტილებების მიუხედავად, ბრიტანეთის ხელისუფლებამ გამოყო კოლონიური მავრიკის შემადგენლობიდან და მიუერთა ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორიას უშუალოდ მავრიკისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭების წინ. არქიპელაგის მთლიანი მოსახლეობა იძულებით გადაასახლეს, ხოლო კუნძული დიეგო-გარსია — ჩააბარეს გრძელვადიან ლიზინგში აშშ-ს სამხედრო ბაზის ასაშენებლად.
მავრიკის კონსტიტუციის თანახმად, მავრიკის რესპუბლიკა მოიცავს შემდეგ გარე კუნძულებს:
ამას გარდა, მავრიკის გარე კუნძულებს მიეკუთვნება 49 მომცრო დაუსახლებელი კუნძული და კლდე, რომლებიც მდებარეობენ მავრიკის და როდრიგესის კუნძულების სანაპირო წყლებში.
აკვატორია
მავრიკის რესპუბლიკის სუვერენიტეტის ქვეშ არსებული ტერიტორია (ანუ სადავო ტერიტორიების გარდა) შეადგენს 2040 კმ²-ს, ეს 169-ე ადგილია მსოფლიოში. მათ შორის მავრიკის გარე კუნძულების საერთო ფართობი — სულ 175 კმ²-ია. მათ გარდა, მავრიკის განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონის ფარგლებში იმყოფება რამდენიმე წყალქვეშა ქვაბული — საია-დე-მალია, ნაზარეთი, სუდანი და ჰოკინსი.
რადგანაც ხსენებული არქიპელაგები, კუნძულები, რიფები, კლდეები და შლამები მიმოფანტულია ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში ერთმანეთისგან შორ მანძილებზე და თითოეული ასეთი ობიექტი გარშემორტყმულია 200 მილის განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონით, მავრიკის აქვს მნიშვნელოვანი საზღვაო რესურსები — ჯამში დაახლოებით 2,3 მილიონი კმ². ეს ტერიტორია მოიცავს დაახლოებით 396 ათას კმ²-საც, რომელიც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ 2011 წელს გამოუყო მავრიკის რესპუბლიკას და სეიშელის კუნძულების რესპუბლიკას მასკარენის პლატოს შელფის ერთობლივი მართვის და ექსპლოატაციის გასაგრძელებლად.
სქოლიო
დამოკიდებული ტერიტორიები
აფრიკის სადავო ტერიტორიები
მავრიკის გეოგრაფია
მავრიკის კუნძულები
მავრიკის ოლქები
ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
ნიუტაო

ნიუტაო — ტუვალუს კუნძულების ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე კუნძული წყნარ ოკეანეში, პოლინეზიაში. შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში.
გეოგრაფია
კუნძულს აქვს ჰორიზონტალურად გადაჭიმული ოვალური ფორმა. მისი სიგრძე დაახლოებით 1,6 კმ-ია. მისი ზედაპირი დაფარულია მშრალი მცენარეულობით და მცირე რაოდენობის ველური მანგროს ტყეებით. მთელი კუნძული მდებარეობს მარჯნის რიფების გარემოცვაში.
ისტორია
ნიუტაო 1825 წელს აღმოაჩინა ვეშაპდამჭერი გემის კაპიტანმა ობედ სტარბაკმა.
მოსახლეობა
2002 წლის აღწერის მონაცემებით კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 663 ადამიანს. კუნძულზე ერთადერთი დასახლებული პუნქტებია — სოფელი კულია (224 ად.) და ტეავა (439 ად.).
ადმინისტრაციული დაყოფა
ნიუტაოს კუნძული ნიულაკიტას კუნძულთან ერთად შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში, რომელშიც 2002 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 698 ადამიანს.
ტრანსპორტი
კუნძულზე არსებობს სასოფლო ავტოგზების ქსელი (არც რკინიგზა და არც აეროპორტი კუნძულზე არ არსებობს).
სქოლიო
ტუვალუ
ტუვალუს კუნძულები
წყნარი ოკეანის კუნძულები
ოკეანეთის კუნძულები
სამატიის წმინდა გიორგის ეკლესია

სამატიის წმინდა გიორგის ეკლესია — სომხური ეკლესია სტამბოლში, თურქეთი. ნაგებობა აშენდა 1866-1887 წლებში და აღმართულია მეთერთმეტე საუკუნეში აშენებული წმინდა მარიამ პერიბლეპტოსის სახელობის ბიზანტიური ეკლესიისა და მონასტრის ადგილზე. წმინდა მარიამ პერიბლეპტოსადმი მიძღვნილი ეკლესია იყო ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ბერძნული მართლმადიდებლური მონასტერი კონსტანტინოპოლში.
1453 წელს ოსმალების მიერ ქალაქის დაპყრობის შემდეგ ეკლესია გადაეცა სტამბოლში მცხოვრებ სომხურ თემს.
ლოკაცია
ეკლესია მდებარეობს სტამბოლში, ფატიჰის რაიონში, კოჩამუსტაფაფაშას (ისტორიულად სამატია) მეზობლად. ის მდებარეობს გალავნით შემოსაზღვრულ ქალაქში, მარმარილოს ზღვასთან ახლოს. შენობა გარშემო შემოსაზღრულია მაღალი კედლით.
ისტორია
ბიზანტიური პერიოდი
მეხუთე საუკუნეში ამ ადგილას იდგა ჰაგიოს სტეფანოზის სახელობის ეკლესია. ეს ეკლესია მდებარეობდა ჰელენანაის სასახლესთან ახლოს. აქ ასევე იყო წყარო, რომლის სახელწოდებინადაც მომდინარეობს ეკლესიის თურქული სახელწოდება („წყლის მონასტერი“).
ამ ადგილთან ახლოს პატარა პლატოზე, ბიზანტიის იმპერატორმა რომანოზ III არგიროსმა დააარსა დიდი მონასტერი მიძღვნილი ღვთისმშობლის პერიბლეპტისადმი, სირიაში იმპერატორის უიღბლო ლაშქრობის შემდეგ. იმპერატორმა დიდი თანხა დახარჯა შენობის ასაშენებლად და ამის გამო ის მკაცრად გააკრიტიკეს. რომანოზი აქ დაკრძალეს 1034 წელს. იმპერატორმა ნიკიფორე III ბოტანეიატემ კომპლექსი 1080 წელს შეაკეთა. მისი გადადგომის შემდეგ ნიკიფორე ბერად აღკვეცა ეკლესიაში და სიკდვილის შემდეგ ის აქვე დაკრძალეს.
1204 წელს მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ ეკლესია მცირე ხნით ბერძნების კონტროლის ქვეშ იყო, მაგრამ მოგვიანებით გადაეცა ვენეციელ-ბენედიქტინელ ბერებს. ლათინთა იმპერიის განადგურების შემდეგ, მიქაელ VIII პალეოლოგოსმა აღადგინა ეკლესია და სატრაპეზოში დაამატა მოზაიკა, სადაც გამოსახული იყო იმპერატორის მეუღლე თეოდორა და შვილი კონსტანტინე. ეს მოზაიკა განადგურდა 1782 წელს სამატიის დიდი ხანძარის დროს.
შენობა 1402 წელს ხანძრის შედეგად დაზიანდა. 1422 წელს ამ მონასტერში ცხოვრობდა იმპერატორი მანუელ II პალეოლოგოსი ეპიდემიისა და ოსმალეთის სულთან მურად II-ის მიერ ქალაქის ალყის დროს.
ოსმალეთის პერიოდი
1453 წელს კონსტანტინოპოლის დაცემის შემდეგ ეკლესია კვლავ ბერძნულ მართლმადიდებლურ ეკლესიას ეკუთვნოდა. მიულერ-ვინერის ცნობით, 1461-1480 წლებში (სომეხთა ჩამოსახლება სამატიაში მოხდა ახ. წ. 1458/862 წლებში), სულთანმა მეჰმედ II-მ ეკლესია სომხურ თემს გადასცა. სხვა წყაროები იუწყებიან, რომ შენობა სომხებს გადაეცათ 1643 წელს სომეხი ქალის, სახელად შივეკარის შუამავლობით, რომელიც სულთან იბრაჰიმ I-ის საყვარელი იყო. ამ პერიოდში აქ რამდენიმე ეკლესია აშენდა.
1722 წელს ეკლესია განაახლა სომეხმა არქიტექტორმა მელდონმა, მაგრამ 1782 წელს ყველაფერი გაანადგურა სამატიის დიდი ხანძრის დროს. ეკლესიას რეკონსტრუქცია ჩატარდა 1804 წელს.
შემდეგ 1866-1887 წლებში (1877 წელს მორიგი ხანძრის შემდეგ) ეკლესიას კვლავ ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია და ეკლესიასთან ახლოს აშენდა ორი დიდი სკოლა.
ამჟამინდელი მდგომარეობა
ამჟამად ეკლესია სწორკუთხა ფორმისაა და მისი გვერდები დაახლოებით ოცდაათი მეტრის სიმაღლსაა. ეკლესიას აქვს აფსიდა ჩრდილო-აღმოსავლეთით და და ასევე სამრეკლო. ინტერიერი მდიდრულად არის გაფორმებული.
რესურსები ინტერნეტში
სამატიის წმინდა გიორგის ეკლესია საიტზე placeandsee.com
სქოლიო
წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიები
სომხური ეკლესიები თურქეთში
გერმანიის ფედერალური კანცელარია

გერმანიის ფედერალური კანცელარია — გერმანიის ფედერალური კანცლერის ოფისი ბერლინში 2001 წლიდან.
ისტორია
ბერლინი 1871–1945. კანცელარია დაარსდა 1871 წელს როგორც გერმანიის იმპერიის რაიხსკანცელარია (გერმ. Reichskanzlei) და თავიდან განთავსებული იყო ვილჰელმშტრასეს 77 ნომერში თავადი ანტონი რაძვილის ყოფილ სასახლეში (ასევე ცნობილია როგორც რაიხსკანცლერის სასახლე). 1938–39 წლებში ალბერტ შპეერის პროექტებით აშენდა ახალი რაიხსკანცელარია, რომელიც მდებარეობდა ფოსშტრასეზე. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობა მნიშვნელოვნად დაზიანდა, ხოლო შემდგომში საბჟოთა საოკუპაციო ჯარებმა დაანგრიეს.
ბონი 1949–1999. ომის შემდეგ დასავლეთ გერმანიის მთავრობა განთავსდა ბონში, ხოლო კანცელარია გადავიდა შაუმბურგის სასახლეში, მანამ სანამ 1976 წელს ახალი კანცელარიის მშენებლობა არ დასრულდა. ახალი ფედერალური კანცელარიის შენობა (გერმ. Bundeskanzleramt) იყო საერთაშორისო სტილის შავი ნაგებობა და წარმოადგენდა მოდერნიზმის მოკრძალებულ მაგალითს. ცალკე შენობაში (გერმ. Kanzlerbungalow) იყო კანცლერის და მისი ოჯახის კერძო საცხოვრებელი 1964–99 წლებში.
ბერლინი 1999–2001. 1999 წლის ზაფხულში როგორც გერმანიის მთავრობის ბერლნში გადასვლის ნაწილი კანცელარია დროებით განთავსდა ყოფილი გდრ–ის სახელმწიფო საბჭოს შენობაში, რადგან ახალი კანცელარიის მშენებლობა ჯერ დასრულებული არ იყო.
ბერლინი 2001: ახალი კანცელარია
ახალი ფედერალური კანცელარიის შენობა სპეციალურად კანცლერისთვის და კანცელარიის თანამშრომლებისთვის 1997–2001 წლებში აშენდა და 465 მილიონი მარკა დაჯდა. ეს პოსტმოდერნისტული ნაგებობა არის ბერლინის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა. მდებარეობს მდინარე შპრეეს ნაპირზე პრაქტიკულად სამთავრობო კვარტლის ცენტრში, მისგან ძალიან ახლოსაა რაიხსტაგი და ბრანდენბურგის კარიბჭე. შენობას უკავია 12,000 კვადრატული მეტრი და ერთ-ერთი უდიდესია მსოფლიო ქვეყნების ლიდერების რეზიდენციებს შორის. შედარებისთვის, ახალი კანცელარია თეთრ სახლზე რვაჯერ დიდია. ცენტრალური ბლოკის მეშვიდე სართულზე არის მთავრობის სხდომების დარბაზი, მერვე სართულზე განთავსებულია კანცლერის კაბინეტი, ხოლო ბოლო სართულზე ბინა. შენობის მარჯვენა და მარცხენა ფრთებში მდებარეობს კანცელარიის თანამშრომლების კაბინეტები.
გალერეა
სქოლიო
რესურსები ინტერნეტში
ფედერალური კანცლერი
ფედერალური კანცელარია
გერმანიის მთავრობა
ბერლინი
ბერლინის არქიტექტურა
გერმანიის ღირსშესანიშნაობები
პოსტმოდერნისტული არქიტექტურა
მსესხებელი არიეტი

მსესხებელი არიეტი
— 2010 წლის სრულმეტრაჟიანი ანიმე. მისი სცენარის ავტორია ჰაიაო მიაძაკი, ხოლო რეჟისორი - ჰირომასა იონებაიაში. ფილმი ეფუძნება მერი ნორტონის წიგნს „მსესხებლები“.
რესურსები ინტერნეტში
(ბრიტანეთი)
(აშშ)
სქოლიო
ანიმე:ფილმები
იაპონური ფილმები
Studio Ghibli-ს ფილმები
2010 წლის ანიმაციური ფილმები
დოქტორი სტრეინჯი (ფილმი)

დოქტორი სტრეინჯი (ფილმი)
დოქტორი სტრეინჯი — ფანტასტიკის ჟანრის ფილმი. Marvel-ის კინოსამყაროს რიგით მეთოთხმეტე ფილმი. ფილმი გადაიღეს 2016 წელს. ფილმი არის დაფუძნებული მარველის სუპერგმირებზე.
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
2016 წლის ფილმები
ამერიკული ფილმები
ინგლისურენოვანი ფილმები
Marvel-ის კინოსამყაროს ფილმები
ბოშჩალი

ბოშჩალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
ევლახის რაიონის სოფლები
რექსი (ბოცვრის ჯიში)

რექსი (ბოცვრის ჯიში)
რექსი (< — „მეფე“) — სატყავე მიმართულების მოკლებეწვიანი ბოცვრის ჯიში. გამოყვანილია 1919 წელს საფრანგეთში. ტანი წაგრძელებულია, ზურგი რამდენადმე კუზიანია. ზრდასრული ბოცვერი იწონის დაახლ. 4,4 კგ-ს. დედალი ერთ ჯერზე შობს 5–6 ბაჭიას. თმის საფარი მოკლე და ხშირია (წააგავს კატის ბეწვს); ფერად შავი, ყავისფერი, ცისფერი ან თეთრია. ტყავი ნატურალური სახით (გაკრეჭვის გარეშე) გამოიყენება ბეწვეულის ნაწარმის დასამზადებლად. ძნელად აკლიმატიზდება.
წარმოშობა
რექსის წარმოშობა დაკავშირებულია განსაკუთრებულ გენთან (rr); გენეტიკური მუტაციის შედეგად ბეწვისა და თივთიკის სიგრძე გათანაბრდა (ნორმალურბალნიანი ბოცვრების ბალანი შედგება მოკლე თივთიკისა და გრძელი ბეწვისგან), ამას გარდა, ბოცვრის ბეწვი გახდა უფრო წვრილი, რის შედეგადაც წარმოიქმნა ხავერდის მსგავსი თმის საფარი, რომელსაც განსაკუთრებული, პლუშის სტრუქტურა აქვს.
პირველი ბოცვერი მოკლე პლუშის ბალნით დაიბადა 1919 წელს საფრანგეთში. ჯიში პირველად გამოფენაზე წარადგინეს 1924 წელს პარიზში, სახელწოდებით „კასტორ-რექსი“ (castor — „თახვი“ და rex — „მეფე“), რადგან თავიდან ყავისფერი (თახვის მსგავსი) შეფერილობა ჰქონდა; ოფიციალურად ჯიში დარეგისტრირდა 1925 წელს.
სხეულის აგებულება
სტანდარტული ბოცვრის ცოცხალი მასა 4–4,5 კგ-ია. ტანი მომრგვალებული და წაგრძელებულია (სიგრძე 40–54 სმ, მკერდის გარშემოწირულობა 30–35 სმ); თავი მცირე ზომის, გაწელილი; ყურები საშუალო სიდიდის, ვერტიკალურად მდგარი; დედალს პატარა ღაბაბი აქვს. ჩონჩხი წვრილი და მყიფე, ზურგი ვიწრო, გრძელი, ზოგჯერ ოდნავ კუზიანი. მოკლებალნიან ბოცვრებს თმის საფარი მოკლე აქვს, ამასთან ბეწვი და თივთიკი პრაქტიკულად ერთნაირი სიგრძისაა (ბეწვი არაუმეტეს 2 სმ, თივთიკი 1,8 სმ), ისინი თითქმის 2-ჯერ მოკლეა, ვიდრე ნორმალურბალნიანი ბოცვრებისა.
რექსს ბეწვთან ერთად განუვითარებელი აქვს რიგი სხვა თმები: მოკლებალნიან ბოცვრებს ულვაშები ბევრად მოკლე და წვრილი აქვს, ვიდრე ნორმალურბალნიანებს, და უმეტეს შემთხვევაში გამრუდებულია — ეს ერთადერთი არსებითი ნიშანია, რითაც შესაძლებელია ადრეულ ასაკში ამ ჯიშის გარჩევა სხვა ჯიშებისგან (ბაჭიის ბალნის მიხედვით იმის განსჯა, გაიზრდება თუ არა მისგან რექსი, ძალიან ძნელია); ამას გარდა, წამწამებიც რამდენადმე გამრუდებულია. ბეწვი რბილი და ხშირია, ტყავი ძვირად ფასობს, რადგან გაკრეჭილივით გამოიყურება; გამოიყენება ნატურალური სახით (გამოყვანილია 20-ზე მეტი შეფერილობის რექსი: შავი, თეთრი, ცისფერი, მუქი ყავისფერი და სხვ.) და უფრო მეტად ძვირი — ზღვის კატის, წაულას (გაკრეჭილი) და შინშილის ტყავის იმიტაციისათვის.
გამრავლება
ნაყოფიერება 5–6 ბაჭიაა ერთ დაყრაზე (წელიწადში დაახლ. 4–5-ჯერ ყრის). მოზარდეულის ზრდის ტემპი საშუალოა: ერთი თვის ასაკში მასა 680 გრამია, 4 თვეში — 2,35 კგ.
ნაკლოვანებები
ჩამოთვლილი ღირსებების გარდა, ჯიშს აქვს რიგი ნაკლოვანებებიც: მოკლებალნიანობის გენს აქვს მრავალი ეფექტი — იწვევს კონსტიტუციის დასუსტებას, ზრდის 8 კვირის ასაკამდე მოზარდეულის სიკვდილიანობას. ადვილად ემართება სასუნთქი გზების დაავადებები და მიდრეკილია რაქიტის განვითარებისკენ.
იხილეთ აგრეთვე
ჯუჯა რექსი
სქოლიო
ბოცვრის ჯიშები