PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ირაკლი ონოფრიშვილი

ირაკლი ონოფრიშვილი (დ. 12 სექტემბერი, 1935, თბილისი — გ. 13 მარტი, 2006, თბილისი) — ქართველი კინოოპერატორი.
დაიბადა 1935 წლის 12 სექტემბერს, თბილისში. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1956–1964 წწ. მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“ ჯერ ოპერატორის ასისტენტად, შემდეგ კინოოპერატორად.
1968 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა კომპანია „ქართულ ტელეფილმში“, იყო შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი
საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1979), რუსთაველის პრემიის ლაურეატი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1979)
ფილმოგრაფია
ერთი მოთხრობის ფინალი (1963), სატელევიზიო – დამდგმელი ოპერატორი
მზის ჩასვლის წინ (1968) , სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
უსახელო უფლისციხელი (1968), სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
ქერათმიანი ქალიშვილი (1968), სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
ძველი ქართული საგალობლები (1970), დოკუმენტური - ოპერატორი
შორია გურჯისტანამდე (1970), დოკუმენტური - დამდგმელი ოპერატორი
ლაზარეს თავგადასავალი (1973), სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
რეკორდი (1973) - დამდგმელი ოპერატორი
თუში მეცხვარე (1976), სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
სიყვარული, ხანძარი და პომპიერო (1976) , სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
კუჩხი ბედინერი (1978), სატელევიზიო - დამდგმელი ოპერატორი
ჯიხასკარი (1982), დოკუმენტური - დამდგმელი ოპერატორი
ვაჩუქოთ ერთმანეთს ტიტები (1982), დოკუმენტური – სცენარის ავტორი, რეჟისორი, დამდგმელი ოპერატორი
მეშვიდე მოგზაურობა (დოკუმენტური, 1987) - რეჟისორი, დამდგმელი ოპერატორი
შვიდკაცა (1992), სატელევიზიო, მხატვრულ–დოკუმენტური – დამდგმელი ოპერატორი
ფერეიდნელი ქართველები 24 წლის შემდეგ (1994), დოკუმენტური – სცენარის ავტორი, რეჟისორი, დამდგმელი ოპერატორი
რაინდები (1996), დოკუმენტური – სცენარის ავტორი, რეჟისორი
ჩემი ძვირფასი, საყვარელი ბაბუ (1998) - დამდგმელი ოპერატორი
ათონის ქართველთა სავანე (2000), დოკუმენტური – რეჟისორი, დამდგმელი ოპერატორი
ჩვენ პირველი ევროპელები ვართ (ანუ ამბავი ზეზვასი და მზიასი) (2001), დოკუმენტური – დამდგმელი ოპერატორი
ფრაგმენტები ტაო-კლარჯეთის ისტორიიდან (2006), დოკუმენტური – დამდგმელი ოპერატორი
მისიით საქართველოში (2007), დოკუმენტური – დამდგმელი ოპერატორი
რესურსები ინტერნეტში
ირაკლი ონოფრიშვილი geocinema.org.ge-ზე
ქართველი კინოოპერატორები
დაბადებული 12 სექტემბერი
დაბადებული 1935
გარდაცვლილი 13 მარტი
გარდაცვლილი 2006
ირაკლი
შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატები
მორმორი

მორმორი — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 018 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
გადაბეის რაიონის სოფლები
ლეო II

ლეო II (დ. 611 — გ. 28 ივნისი, 683) — რომის პაპი 682–683 წლებში.
წარმოშობით ბერძენი დაიბადა სიცილიაში. ცნობილია მუსიკის სიყვარულით და ღარიბებისადმი დახმარების დიდი სურვილით. თავდაპირველად პაპი ლეო დაკრძალეს მისივი მონუმენტთან. მისი გარდაცვალებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, მისი ნეშტი გადაასვენეს სასაფლაოზე, სადაც სხვა პაპებთან ერთად დაკრძალეს. XVIII საუკუნეში ლეო დიდის წმინდა ნაწილები გამოეყო სხვა პაპებისას და ცალკე, მისივე სახელობის სამლოცველოში იქნა გადასვენებული.
სქოლიო
რომის პაპები
დაბადებული 611
გარდაცვლილი 28 ივნისი
გარდაცვლილი 683
კათოლიკური ეკლესიის წმინდანები
Berovo Municipality

Berovo Municipality
Berovo is a municipality in eastern part of Republic of North Macedonia. Berovo is also the name of the town where the municipal seat is found. Berovo Municipality is part of the Eastern Statistical Region.
Geography
The municipality borders
Pehčevo Municipality, Delčevo Municipality, and Vinica Municipality to the north,
Radoviš Municipality and Vasilevo Municipality to the west,
Bosilovo Municipality and Novo Selo Municipality to the south, and
Bulgaria to the east.
Demographics
According to the last National census from 2021 this municipality has 10,890 inhabitants.
Ethnic groups in the municipality include:
References
External links
Official website
Municipalities of North Macedonia
Eastern Statistical Region
Quedas do Iguaçu

Quedas do Iguaçu is a municipality in the state of Paraná in the Southern Region of Brazil.
See also
List of municipalities in Paraná
References
Municipalities in Paraná
განვითარებადი ქვეყნები

განვითარებადი ქვეყნები — ქვეყნები, სადაც შედარებით დაბალი ცხოვრების დონეა, განუვითარებელი ინდუსტრიული ბაზა და საშუალო ან დაბალი ჰუმანური განვითარების ინდექსია (HDI). ტერმინმა ხმარებიდან განდევნა შედარებით ადრეული ცივი ომის დროინდელი „მესამე მსოფლიო“, რომელმაც დროთა განმავლობაში ნეგატიური ასოციაცია შეიძინა.
განვითარება მოიცავს თანამედროვე ინფრასტრუქტურას (ფიზიკურს და ინსტიტუციონალურს), და ასევე დაბალი დამატებული ღირებულების სექტერებიდან, როგორიცაა სასოფლო მეურნეობა და ბუნებრივი რესურსების წარმოება, გადანაცვლება უფრო მაღალტექნოლოგიურ და ინტელექტუალურ სფეროებზე. განვითარებული ქვეყნების ეკონომიკა ემყარება მუდმივ თვითუზრუნველყოფად ეკონომიკურ ზრდას და ცხოვრების მაღალ დონეს. ტერმინის „განვითარებადი ქვეყანა“ მიკუთვნება მსოფლიოს ყველა ნაკლებად განვითარებულ ქვეყანაზე მიზანშეუწონელია: ზოგიერთი ღარიბი ქვეყანა საკუთარ ეკონომიკურ სიტუაციას ვერ აუმჯობესებს, არამედ პირიქით, განგრძლივ ეკონომიკურ კრიზისს განიცდის.
რესურსები ინტერნეტში
Privatization of Third World from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives
ქვეყნები
ეკონომიკა
Moming Glacier

Moming Glacier
The Moming Glacier is a 3 km long glacier (2005) situated in the Pennine Alps in the canton of Valais in Switzerland. In 1973 it had an area of 6.39 km2.
See also
List of glaciers in Switzerland
Swiss Alps
External links
Swiss glacier monitoring network
Glaciers of the Alps
Glaciers of Valais
Tucano people

Tucano people
The Tucano people (sometimes spelt Tukano) are a group of Indigenous South Americans in the northwestern Amazon, along the Vaupés River and the surrounding area. They are mostly in Colombia, but some are in Brazil. They are usually described as being made up of many separate tribes, but that oversimplifies the social and linguistic structure of the region.
Culture
The Tucano are multilingual because men must marry outside their language group: no man may have a wife who speaks his language, which would be viewed as a kind of incest. Men choose women from various neighboring tribes who speak other languages. Furthermore, on marriage, women move into the men's households or longhouses. Consequently, in any village several languages are used: the language of the men; the various languages spoken by women who originate from different neighboring tribes; and a widespread regional 'trade' language. Children are born into the multilingual environment: the child's father speaks one language (considered the Tucano language), the child's mother another, other women with whom the child has daily contact, and perhaps still others. However, everyone in the community is interested in language-learning so most people can speak most of the languages.
Multilingualism is taken for granted, and moving from one language to another in the course of a single conversation is very common. In fact, multilingualism is so usual that the Tucano are hardly conscious that they do speak different languages as they shift easily from one to another. They cannot readily tell an outsider how many languages they speak, and they must be suitably prompted to enumerate the languages that they speak and to describe how well they speak each one.
Divisions
As mentioned above, the Tucano practice linguistic exogamy. Members of a linguistic descent group marry outside their own linguistic descent group. As a result, it is normal for Tucano people to speak two, three, or more Tucanoan languages, and any Tucano household (longhouse) is likely to be host to numerous languages. The descent groups (sometimes referred to as tribes) all have their accompanying language; some of the most well known are listed below:
Bara Tukano
Barasana
Cubeo (the Cubeo do not practice exogamy)
Desana
Macuna
Wanano
Tucano (or Tucano Proper)
Subsistence
The Tucano are swidden horticulturalists and grow manioc and other staples in forest clearings. They also hunt, trap, fish, and forage wild plants and animals.
Further reading
Chernela, Janet M. The Wanano Indians of the Brazilian Amazon: A Sense of Space (1996). .
Jackson, Jean E. The Fish People - Linguistic Exogamy and Tukanoan Identity in Northwest Amazonia (1983). .
Reichel-Dolmatoff, Gerardo. Rainforest Shamans: Essays on the Tukano Indians of the Northwest Amazon. .
References
External links
The Importance of Indigenous Knowledge on the National Museum of Natural History
Tukano - Indigenous Peoples in Brazil. Instituto Socioambiental
Indigenous peoples in Brazil
Indigenous peoples in Colombia
Indigenous peoples of the Amazon
აკოფიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

აკოფიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი აკოფიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
აკოფ აკოფიანი — სომეხი პოეტი.
ვენერა აკოფიანი — სომეხი მსახიობი.
აკოფ აკოფიანი — სომეხი მხატვარი
Qazançı, Goranboy

Qazançı, Goranboy
Qazançı (also, Gazanchy and Gazanchi) is a village in the Goranboy District of Azerbaijan. The village forms part of the municipality of Goranly.
References
Populated places in Goranboy District
ლუის ინასიუ ლულა და სილვა

ლუის ინასიუ ლულა და სილვა
ლუის ინასიუ „ლულა“ და სილვა (დ. 27 ოქტომბერი, 1945, გარანიუნსი, პერნამბუკუ) – ბრაზილიელი პოლიტიკოსი. ბრაზილიის ოცდამეთხუთმეტე პრეზიდენტი 2003-2011 წწ. პროფკავშირული მოღვაწეობის დროს ცნობილი იყო მეტსახელით „ლულა“, რაც ლუისის კნინობითი ფორმაა. მოგვიანებით ეს მეტსახელი მისი სახელის ოფიციალური ნაწილი გახდა.
6-ჯერ მონაწილეობდა საპრეზიდენტო არჩევნებში, რომელთაგან პირველი სამი (1989, 1994 და 1998) წარუმატებელი აღმოჩნდა, ბოლო ორი კი (2002, 2006 და 2022 წწ.) წარმატებული. 2022 წელს საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში ლულა და სილვამ მოქმედი პრეზიდენტი, მემარჯვენე ჟაირ ბოლსონარუ დაამარცხა და მიიღო ხმების 50,9 %. მედიის ინფორმაციით, ეს განსაცვიფრებელი დაბრუნებაა პოლიტიკოსისთვის, რომელმაც 2018 წლის ბოლო საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა ვერ შეძლო, რადგან ციხეში იმყოფებოდა. სილვა დამნაშავედ ცნეს ბრაზილიური სამშენებლო ფირმისგან ქრთამის მიღებაში ბრაზილიის სახელმწიფო ნავთობკომპანია „პეტრობრასთან“ კონტრაქტების სანაცვლოდ.
რესურსები ინტერნეტში
პრეზიდენტის ოფიციალური სიტი
ლუის ინასიუ „ლულა“ და სილვას ბიოგრაფია
ლუის ინასიუ ლულა და სილვას მთავრობა ბრაზილიის პრეზიდენტის ოფიციალურ საიტზე
სქოლიო
ბრაზილიის პრეზიდენტები
დაბადებული 1945
დაბადებული 27 ოქტომბერი
გაბზარული ტბა

გაბზარული ტბა — სიფონური ტბა საქართველოში, სოფელ ყუმისთავთან, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს ნაპრალურ სიფონს, რომლის ჩრდილოეთისაკენ გაწოლილი ნაპრალის სიგრძე 60 მ-ს აღწევს, ხოლო სიგანე 2–25 მ-ს. მოქცეულია ნაპრალის ფსკერზე, ზედაპირიდან 25 მ სიღრმეზე, ზღვის დონიდან 166 მ სიმაღლეზე. სარკის ფართობი დაახლოებით 500 მ², სიღრმე 45 მ. მოლურჯო-მომწვანო ფერისაა. ზედაპირული წყლები აღნიშნულ ძაბრში ჩაედინება და მდინარე ყუმის ვოკლუზებში გამოდის. გამომუშავებულია ქვედაცარცულ კირქვებში, შახტი ფართო ნაპრალის სახით ფოთლოვანი ტყით დაფარულ ფერდობზე იხსნება. ნაპრალურ სიფონში არსებული ტბის დონე მდინარე ყუმის გამოსასვლელების დონეს ემთხვევა და წყალტუბოს მღვიმური სისტემის შემადგენელი ნაწილია. ტბის წყალს სოფლის მოსახლეობა სასმელად და საკარმიდამო ნაკვეთების მოსარწყავად იყენებდა. ტბაში გვხვდება თევზის რამდენიმე სახეობა. სიფონი წარმოქმნილია ტექტონიკური რღვევის შედეგად. გეოფიზიკური კვლევებით დადგენილია კავშირი ყუმის ვოკლუზთან. გაბზარული ტბა ბუნების ძეგლია. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია წყალტუბო. წყალტუბო — ყუმისთავი 7,5 კმ. სოფლის მოსახლეობა გაბზარულ ტბას „წკვარამსაც” უწოდებს.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს ბუნების ძეგლები
სქოლიო
IUCN კატეგორია III
საქართველოს ბუნების ძეგლები
იმერეთის მხარის ტბები
კონგიუსი

კონგიუსი (ლათ. congius; ბერძნულიდან konkhion, konkhē, konkhos-ს კნინობითი) — ძველი რომის ზომათა სისტემაში სითხის საზომი, რომელიც ექვს სექტრიუს უდრიდა, ან ამფორის მერვედს, რაც 3,25 ლიტრს უდრის. ის უდრიდა ძველბერძნულ დიდ ხუსს.
დღემდე შემორჩენილია კონგიუსი სახელით „ვესპასიანეს კონგიუსი“ ან „ფარნეზეს კონგიუსი“, რომელზეც მითითებულია მისი გაკეთების თარიღი — 75 წელი, კაპიტოლიუმის სტანდარტული წესის მიხედვით, და, რომ ის შეიცავდა 10 ფუნტს (3.4 კგ). ეს კონგიუსი ერთ-ერთი საშუალებაა, რომლის მიხედვით შესაძლებელი გახდა რომაული ფუნტის (ლიბრა) წონის დადგენა.
მოცულობის საზომი ერთეულები
ძველი რომი
ნაციხვარის ეკლესია

ნაციხვარის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას ნასოფლარ ნაციხვარის განაპირას, ჩრდილოეთით. განეკუთვნება XIX საუკუნეს.
ეკლესია თავისუფალი ჯვრის ტიპის ნაგებობაა. შენობის ბირთვი, ჩვეულებისამებრ, გუმბათქვეშა კვადრატია, რომელსაც ერთვის სამი თანაბარი სიღრმის სწორკუთხა მკლავი და აბსიდიანი საკურთხეველი (შიგნითა ზომები ღერძებზე: 6 X 4,8 მ). გეგმა გარედანაც ჯვაროვანია. ჯვრის მკლავებიდან აღმოსავლეთისა აფსიდის ხუთწახნაგა შვერილითაა დასრულებული, დანარჩენი სამი სწორკუთხაა. დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავების წინ გეგმით თითქმის კვადრატული (2,8 X 2,4 მ) და თაღებით გახსნილი კარიბჭეებია. შენობის საშენ მასალად ძირითადად ფიქალია გამოყენებული. გარეთა კუთხეები და კარიბჭეების სვეტები ტლანქად დამუშავებული ქვითაა ნაწყობი. კედლები შიგნით და გარეთ შელესილი და შეთეთრებულია. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: ეკლესიას აღარ აქვს გუმბათი, დანგრეულია საკურთხევლის ზედა ნაწილი. კარიბჭეებისგან შემორჩენილია მხოლოდ სვეტები და ალაგ-ალაგ თაღების ქუსლების ნაწილები. ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას დასავლეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდია, რომელიც მკლავის დანარჩენი სივრციდან წყვილი პილასტრითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღითაა გამოყოფილი. აბსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია. სარკმლის მარცხნივ, აბსიდის ჩრდილოეთ კიდეში, გეგმით ოვალური თაღოვანი ნიშია, რომლის ნახევარი პილასტრშია მიქცეული. სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავების ღერძებზე ნახევარწრიული თაღით გადახურული თითო განიერი სარკმელია, რომლებსაც თითქმის პარალელური წირთხლები და პორიზონტალური რაფა აქვთ. ჯვრის ოთხივე მკლავი ცილინდრული კამარითაა გადახურული, რომელთა ქუსლებთან გამოყოფილია მარტივი პროფილის იმპოსტები. ჯვრის მკლავების გადაკვეთაზე აღმართული იყო გუმბათი. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის ყელის წრიულ მოხაზულობაზე გადასვლა განხორციელებულია გუმბათქვეშა კვადრატის კუთხეებში გამოყვანილი აფრებით. ეკლესიის ფასადები მოურთველია. შენობა გადახურულია თუნუქით.
ლიტერატურა
ახმეტის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თუშეთის ტაძრები
Macau, Rio Grande do Norte

Macau, Rio Grande do Norte
Macau is a municipality in the state of Rio Grande do Norte in the Northeast region of Brazil.
See also
List of municipalities in Rio Grande do Norte
References
Municipalities in Rio Grande do Norte
Populated coastal places in Rio Grande do Norte
ადიღეს დროშა

ადიღეს დროშა
ადიღეს რესპუბლიკის ეროვნული დროშა არის მართკუთხა მწვანე ფერის, დამტკიცდა 1992 წლის 24 მარტს (ქსოვილის ფერი მუქი მწვანე იყო, აკვამარინის ფერის მსგავსი). თანამედროვე პერიოდში, აკვამარინის ფერი შეიცვალა შედარებით ღია მწვანით, რომელიც ასოცირდება ისლამურ რელიგიასთან. დროშაზე გამოსახულია სამი ოქროსფერი ისარი (სამი ისარი ასევე უკავშირდება მჭედელთა ღმერთს) და თორმეტი ოქროსფერი ვარსკვლავი. სამივე ისრის წვერო მიმართულია ზევით, ხოლო თორმეტი ვარსკვლავიდან სამი განლაგებულია ისრების თავზე ჰორიზონტალურად, დანარჩენი ცხრა კი მათ თავზე ქმნის თაღს, ცხრა ვარსკვლავიდან პირველი და მეორე ვარსკვლავები, დანარჩენებთან შედარებით სხვა ვარსკვლავებთან უფრო დაშორებულნი არიან. მწვანე ფერის RGB არის 5 63 13, ხოლო ოქროსფერი ფერის RGB არის 189 166 98. დროშის სიგანის სიგრძესთან თანაფარდობა 1:2-ის ტოლია.
ადიღეს რესპუბლიკამ 2013 წლის 1 აგვისტოს მიიღო კანონი (ადიღეის რესპუბლიკის № 231 კანონის 3 – ე მუხლი“), რის შედეგადაც 25 აპრილის თარიღი დღესასწაულის დღედ დაწესდა და ამ დღეს ადიღელები აღნიშნავენ რესპუბლიკის სახელმწიფო დროშის დღეს.
დროშა დამოუკიდებელი ჩერქეზეთისათვის (რის შექმნასაც ცდილობდა დიდი ბრიტანეთი, როგორც კავკასიის ომში დამოუკიდებელი ჩერქეზეთის სიმბოლოს) შექმნა დიდი ბრიტანეთის რეზიდენტმა დევიდ ურკვარტმა (1805-1877) 1836 წელს.
ეს დროშა გამოიყენებოდა აგრეთვე მეორე მსოფლიო ომის დროს პროგერმანული ჩრდილოეთ-კავკასიის ლიგის მიერ.
მწვანე ფერი დროშაზე, წარმოადგენს კავკასიის ტყეებსა და მცენარეებს. თორმეტი ვარსკვლავი სიმბოლოა ადიღეს ცალკეული ტომების, რკალის შიგნითა ცხრა ვარსკვლავი სიმბოლოა ადიღეს ცხრა არისტოკრატიული ტომის, განსხვავებით სამი ჰორიზონტალური ვარსკვლავისგან, რომლებიც სიმბოლურად წარმოადგენენ სამ დემოკრატიულ ტომს. ისრები მშვიდობის სიმბოლოა. ისრებისა და ვარსკვლავების ოქროსფერი ფერები წარმოადგენს მარცვლეული კულტურების და ხორბლის უხვ მოსავალს.
ეს დროშა ასახავს და აცოცხლებს ჩერქეზი ერის ერთობას ჩერქეზეთში, ეს ეხება არამარტო, ადიღეს რესპუბლიკაში მცხოვრებ ჩერქეზებს, არამედ ამ ყველაფერს აქვს მასშტაბური სახე, ასევე ეხება ყაბარდო-ბალყარეთში, ყარაჩაი-ჩერქეზეთში, სტავროპოლის მხარეში, ჩრდილოეთ ოსეთსა და კრასნოდარის მხარის სამხრეთ ნაწილში მცხობრებ, დამატებით მცირე ადიღეურ ჯგუფებს.
რესურსები ინტერნეტში
ჰერალდიკის სახელმწიფო საბჭო
«Закон Республики Адыгея (#90) О государственных символах Республики Адыгея»
Герб Адыгеи
სქოლიო
ადიღე
კიროვი (სამუხის რაიონი)

კიროვი (სამუხის რაიონი)
კიროვი — სოფელი აზერბაიჯანში, განჯა-ყაზახის რეგიონის სამუხის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
სამუხის რაიონის სოფლები
მაცხვარიშის მაცხოვრის ეკლესია

მაცხვარიშის მაცხოვრის ეკლესია — X-XI საუკუნეების ეკლესია სვანეთში. მდებარეობს სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაცხვარიშში, ლატალის თემში.
მაცხოვრის ამაღლების სახელზე აშენებული ტაძარი X-XI საუკუნეებით თარიღდება. თავდაპირველად მას სამხრეთიდან გარშემოსავლელი ჰქონია (ამჟამად დარჩენილია მხოლოდ მცირე ნაწილი). ეკლესია შიგნით კედელკამარიანად მოხატულია. ეკლესიის სახელწოდებიდან წარმოდგება სოფლის სახელიც — მაცხვარიში. ტაძარს შემორჩა ორნამენტებით შემკობილი ძველი ხის კარები. ფრესკული წარწერების საფუძველზე დადგენილია, რომ ეკლესია მოიხატა დემეტრე I-ის მეფობის მე-15 წელს, ესე იგი 1140 წელს, „ხელითა მიქაელ მაღლაკელისათა“. ეკლესიის გვერდით აღმართული სამრეკლო XVII-XVIII საუკუნეებს მიეკუთვნება.
ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
იხილეთ აგრეთვე
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია‎
ლიტერატურა
ე. თაყაიშვილი, არქეოლოგიური ექსპედიცია ლეჩხუმ-სვანეთში 1910 წელს, დაბრუნება, ტ.2, თბ., 1991
Долидзе И. Мацхвариши // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2016. — Т. XLIV : «Маркелл II — Меркурий и Паисий». — С. 417-419. — 752 с. — 30 000 экз. — ISBN 978-5-89572-051-6.
სქოლიო
მესტიის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
ტირნოვა (ედინეცის რაიონი)

ტირნოვა (ედინეცის რაიონი)
ტირნოვა — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 050 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ედინეცის რაიონის სოფლები
ოსტგუთები

ოსტგუთები, ოსტგოთები, ოსტროგოთები, გროიტუნგები — ძველი გერმანელი ტომის გუთების აღმოსავლური შტო. ახ. წ. III საუკუნეში დამკვიდრდნენ ჩრდილოეთ შავიზღვისპირეთში, დნეპრსა და დონს შორის, ნაწილობრივ ყირიმში. IV საუკუნის II ნახევარში ოსტგუთებმა ერმანარიხის მეთაურობით შექმნეს ტომთა დიდი გაერთიანება, რომლებშიც გერმანელ ტომებთან ერთად სკვითურ-სარმატული და სლავური ტომებიც შედიოდნენ. 375 წელს ჰუნებმა დაიმორჩილეს ოსტგუთები და მათი ძირითადი მასა ჰუნებთან ერთად დასავლეთისაკენ დაიძრა. ჰუნების იმპერიის დაშლის შემდეგ (453) ოსტგუთები დასახლდნენ პანონიაში აღმოსავლეთ რომის იმპერიის სუვერენობით. 488 წელს იმპერატორმა ზენონმა ოსტგუთები იტალიელი გამგებლის ოდოაკრის წინააღმდეგ მიმართა. ოსტგუთებმა თეოდორიხის წინამძღოლობით გაანადგურეს ოდოაკრის დაქირავებული ჯარი და 493 წელს შექმნეს თავიანთი სამეფო (დედაქალაქი - რავენა). ოსტგუთების სამეფო მოიცავდა იტალიას, სიცილიას, ალპების მთისწინეთს, დალმაციასა და პროვანსს. მსოფლიო მონათმფლობელობის ყოფილ ცენტრში ოსტგუთების დასახლებამ დააჩქარა ოსტგუთებში თემურ-გვაროვნული წყობილების რღვევა და მონათმფლობელი არისტოკრატიის წარმოშობა. თეოდორიხის შემდეგ ბიზანტიის ორიენტაციის პოლიტიკას ატარებდა მისი ქალიშვილი ამალასუნთა, რომლის მკვლელობა იმპერატორმა იუსტინიანე I-მა ოსტგუთების წინააღმდეგ ომის საბაბად გამოიყენა (535). მიუხედავად ოსტგუთების და მათი მეფეების (ვიტიგისი, 536-539; ტოტილა, 541-552; ტეია, 552) მედგარი წინააღმდეგობისა ბიზანტიის ჯარებმა ჯერ ველისარიუსის, შემდეგ კი ნარსესის სარდლობით გაანადგურეს ოსტგუთების სამეფო და მის დასახმარებლად მოსული ფრანკ-ალემანთა ლაშქარი (554).
ოსტგუთების მეფეთა სია
თეოდორიხ დიდი - 489-526
ათალარიხი 526-534
თეოდატი 534-536
ვიტიგესი 536-540
ილდიბადი 540-541
ერარიხი 541
ტოტილა 541-552
ტეია 552-553
რესურსები ინტერნეტში
Amory, Patrick. People and Identity in Ostrogothic Italy, 489–554. Cambridge: Cambridge University Press, 2003. ISBN 0-52152-635-3.
Heather, Peter. "Theoderic, king of the Goths." Early Medieval Europe, Volume 4, Issue 2 (Sep., 1995), pp. 145–173.
Mierow, Charles Christopher (translator). The Gothic History of Jordanes. In English Version with an Introduction and a Commentary. 1915. Reprinted by Evolution Publishing, 2006. ISBN 1-889758-77-9.
Wallace-Hadrill, John Michael. The Barbarian West, 400–1000. 3rd ed. London: Hutchison, 1967.
Wolfram, Herwig. History of the Goths. Thomas J. Dunlap, trans. Berkeley: University of California Press, 1988.
ძველი ხალხები
გერმანული ტომები
de:Goten#Ostgoten
ალექსანდროვკა

ალექსანდროვკა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (ბაღმარანის თემი), მდინარე კელასურის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 380 მ, შავი ზღვიდან 10 კმ, მაჭარიდან 15 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ
ლიტერატურა
სქოლიო
ბაღმარანის თემის სოფლები
დიმიტრი ხუციშვილი

დიმიტრი ხუციშვილი (დაბადების თარიღი უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო). ჭაბუკებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი. ჩემპიონატი ჩატარდა 2019 წელს, ტაშკენტში, უზბეკეთში.
ძირითადი შედეგები
რესურსები ინტერნეტში
დიმიტრი ხუციშვილი — ქართული სპორტი.
ქართველი სამბისტები
პიროვნებები გაურკვეველი დაბადების თარიღით
დ
Titanic: Music from the Motion Picture

Titanic: Music from the Motion Picture — ალბომი მუსიკით ფილმიდან „ტიტანიკი“. გამოვიდა 1997 წელს. საუნდტრეკში შეტანილია როგორც კომპოზიტორ ჯეიმზ ჰორნერის ორკესტრული კომპოზიციები, ასევე მომღერალ სელინ დიონის „My Heart Will Go On“, რომელიც მსოფლიო №1 ჰიტ-სინგლად იქცა.
სიმღერების სია
მუსიკის ავტორი - ჯეიმზ ჰორნერი.
Never an Absolution – 3:03
Distant Memories – 2:23
Southampton – 4:01
Rose – 2:52
Leaving Port – 3:26
Take Her to Sea, Mr. Murdoch – 4:31
Hard to Starboard – 6:52
Unable to Stay, Unwilling to Leave – 3:56
The Sinking – 5:05
Death of Titanic – 8:26
A Promise Kept – 6:02
A Life So Changed – 2:13
An Ocean of Memories – 7:57
My Heart Will Go On (Love Theme from „Titanic“). ტექსტი - უილ ჯენინგზი, ვოკალი - სელინ დიონი, პროდიუსერები - ჯეიმზ ჰორნერი და საიმონ ფრენგლენი – 5:11
Hymn to the Sea – 6:25
ჩარტები
წლის საბოლოო ჩარტები
ათწლეულის საბოლოო ჩარტები
ყველა დროის საუკეთესოთა ჩარტი (საუკეთესო 200)
სერტიფიცირებები
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
1997 წლის საუნდტრეკები
ტიტანიკი (ფილმი)
ჯეიმზ ჰორნერის ალბომები
Sony Classical-ის საუნდტრეკები
Sessions 2000

Sessions 2000 is the fourteenth studio album by French electronic musician and composer Jean-Michel Jarre, released on Disques Dreyfus and distributed by Sony Music in 2002. On January 7, 2003 was released in US. Sessions 2000 featured Francis Rimbert, and was recorded at Croissy studio and later mixed at Square Prod studio by Joachim Garraud. The album reached the 140th position in French charts.
Reception
Billboard write that the "tracks all share a certain cinematic scope, which is not unusual for ambient tunes, but Jarre has put a good deal of effort into evoking a pensive, understated, jazz feel that, at times–particularly on “March”–is reminiscent of Miles Davis’ late work." Also added that "he's created a deeply nuanced soundscape that invites repeated listening".
Lorna Palmer from BBC commented that "the album is laced with acoustic instruments (a mix of live playing and samples) placed over a backdrop of seamless ambient electronics and soft trip hop grooves, with chilled jazzy undertones throughout." PopMatters described it as "an enjoyable and very listenable experience." Amy Hanson of AllMusic stated that "Jarre's six-track view of a year is energetic, invigorating, and after-dinner-drink smooth."
Track listing
Personnel
Jean-Michel Jarre - keyboards, synthesizer, sound programming
Francis Rimbert - keyboards, sampler, additional programming
Equipment
Equipment instruments used in the album:
Roland XP-80
Eminent 310U
ARP 2600
Minimoog
Korg KARMA
Novation Digital Music Systems Supernova II
microKORG
Roland JP-8000
Korg Mini Pops 7
Digisequencer
E-mu Systems XL7
Roland Handsonic
EMS Synthi AKS
EMS VCS 3
RMI Harmonic Synthesizer
Charts
References
Further reading
External links
Sessions 2000 at Discogs
2002 albums
Jean-Michel Jarre albums
Electronic albums by French artists