მშვიდობიანი თანაარსებობა

მშვიდობიანი თანაარსებობა ეს იყო საბჭოთა კავშირის მიერ შემუშავებული და გამოყენებული თეორია სხვადასხვა წერტილებში მარქსისტულ-ლენინური საგარეო პოლიტიკის კონტექსტში, განსაკუთრებით ცივი ომის დროს და საბჭოთა კავშირის სოციალისტური სახელმწიფოების მიერ, რომ მათ შეეძლოთ მშვიდობიანი თანაარსებობა კაპიტალისტურ ბლოკთან (ე.წ. აშშ-ის) მოკავშირე სახელმწიფოებთან. ეს საწინააღმდეგო იყო ანტაგონისტური წინააღმდეგობრივი პრინციპისგა, რადგან რომ სოციალიზმი და კაპიტალიზმი ვერასდროს ვერ თანაარსებობდნენ მშვიდობაში. საბჭოთა კავშირმა ეს გამოიყენა დასავლეთ სამყაროს, განსაკუთრებით შეერთებულ შტატების, ნატოს ქვეყნებსა და ვარშავის პაქტის ქვეყნებს შორის ურთიერთობებზე.
1950 - იან და 1960 -იან წლებში მშვიდობიანი თანაცხოვრების განსხვავებული ინტერპრეტაციების შესახებ დებატები სინო-საბჭოთა განხეთქილების ერთ-ერთი ასპექტი იყო. 1960 -იანი წლებში და 1970-იანი წლების დასაწყისში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ, მისი დამფუძნებლის, მაო ძედონგის ხელმძღვანელობით, ამტკიცებდა, რომ უნდა შენარჩუნებულიყო სამხედრო მოსამსახურე დამოკიდებულება კაპიტალისტური ქვეყნების მიმართ და, ამრიგად, თავდაპირველად უარყო მშვიდობიანი თანაცხოვრების თეორია, როგორც არსებითად, მარქსისტული რევიზიონიზმი.
ამასთან, 1972 წელს მიღებულმა გადაწყვეტილებამ, შეერთებულ შტატებთან სავაჭრო ურთიერთობების დამყარების შესახებ, ასევე დაანახა, რომ ჩინეთი ფრთხილად იღებდა თეორიის ვერსიას საკუთარ და არა სოციალისტური ქვეყნების შორის ურთიერთობების შესახებ. ამ თვალსაზრისით, 1980-იანი წლების დასაწყისში ჩინეთი უფრო და უფრო აფართოებს მშვიდობიან თანაცხოვრების საკუთარ კონცეფციას, რომელშიც შედის ყველა ერი. ალბანელმა მმართველმა ენვერ ჰოჯამ (ერთ დროს, ჩინეთის ერთადერთი ჭეშმარიტი მოკავშირე) ასევე დაგმო ეს და უარყო ჩინეთი იმის გამო, რომ ჩინეთი მზარდ კავშირებს უწევს დასავლეთს, როგორიცაა 1972 წლის ნიქსონის ვიზიტი ჩინეთში და დღეს ჰოჯისტური პარტიები აგრძელებენ მშვიდობიანი თანაცხოვრების კონცეფციის დენონსაციას.
მშვიდობიანი თანაცხოვრება, რომლიც თავის მხრივ მოიცვა ყველა ქვეყანა და სოციალურ მოძრაობები და რომელიც უკავშირდებოდა სსრკ- ის კომუნიზმის ინტერპრეტაცია, სწრაფად გადაიქცა modus operandi მრავალი ინდივიდუალური კომუნისტური პარტიისთვისაც, რამაც განსაკუთრებით განვითარებულ მსოფლიოში ხელი შეუწყო, რომ უარი თქვან გრძელვადიან მიზანებზე შეიარაღებული, ამბოხებისტული კომუნისტური რევოლუციისთვის მხარდაჭერის მოზიდვას და ეს გაცვლონ საარჩევნო პოლიტიკაში უფრო სრულყოფილი მონაწილეობას.
საბჭოთა პოლიტიკა
ხრუშჩოვმა გაამყარა კონცეფცია საბჭოთა კავშირის საგარეო პოლიტიკაში 1956 წელს საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის მე -20 კონგრესზე. პოლიტიკა წარმოშვა ცდუნება, რათა შეამციროს მტრობა ორ ზესახელმწიფოს შორის, განსაკუთრებით ბირთვული ომის შესაძლებლობის გათვალისწინებით. მშვიდობიანი თანაცხოვრების საბჭოთა თეორიამ ირწმუნა, რომ შეერთებულ შტატებსა და სსრკ-ს და მათ შესაბამის პოლიტიკურ იდეოლოგიებს შეუძლიათ თანაარსებობა, ვიდრე ერთმანეთთან ბრძოლა, და ხრუშჩოვი ცდილობდა მშვიდობიანი თანაცხოვრების ერთგულების დემონსტრირებას, საერთაშორისო სამშვიდობო კონფერენციებზე დასწრების გზით. მაგალითად ჟენევის სამიტზე, საერთაშორისო მოგზაურობით, ან 1959 წელს ამერიკის ბანაკ დევიდში მოგზაურობით.1949 წლეს დაარსდა მშვიდობის მსოფლიო საბჭო, რომელიც დაფინანსდა საბჭოთა კავშირის მიერ, ცდილობდა მშვიდობიანი მოძრაობის ორგანიზებას ამ კონცეფციის სასარგებლოდ საერთაშორისო მასშტაბით.
მშვიდობიანი თანაცხოვრება გულისხმობდა დასავლური, კაპიტალისტური შეშფოთების შემსუბუქებას, რაც გამოწვეულია მსოფლიო რევოლუციის კონცეფციით, რომელსაც მხარს უჭერდნენ სოციალისტური საბჭოთა კავშირის დამაარსებლები, ვლადიმერ ლენინი და ბოლშევიკი.ლენინი და ბოლშევიკები იცავდნენ მსოფლიო რევოლუციას საკუთარი ერების შიგნით მუშათა "შიდა რევოლუციებით", მაგრამ არასდროს უჭერდნენ მხარს წითელი არმიის ჯარების გავრცელებას საერთაშორისო ომის მეშვეობით, მაგალითად, წითელი არმიის ჯარების მეზობელ სოციალისტურ ერიდან კაპიტალისტურ ერისაკენ შეჭრას.
მართლაც, მუშების მიერ ამგვარი „შიდა რევოლუციების“ გამო, ლენინმა ისაუბრა კაპიტალისტურ ქვეყნებთან „მშვიდობიან თანაცხოვრებაზე“. ხრუშჩოვმა გამოიყენა ლენინის პოლიტიკის ეს ასპექტი იმის დასამტკიცებლად, რომ სანამ სოციალიზმი საბოლოოდ გაიმარჯვებდა კაპიტალიზმს, ეს გაკეთდებოდა არა ძალით, არამედ მაგალითით. აშკარაა, რომ ეს განცხადება გულისხმობდა სსრკ-ს ადვოკატირების დასრულებას კომუნისტური რევოლუციის გავრცელების მიზნით, რომელიც ამბოხებულთა ძალადობით ხდებოდა, რაც მთელს მსოფლიოში კომუნისტების ნაწილი, როგორც რევოლუციური კომუნიზმის პრინციპების მოღალატედ მიიჩნია.
გარდა იმისა, რომეს იყო რეაქცია ორი ზესახელმწიფოს შორის ბირთვულ ომს შორის, რომელიც გაანადგურებს არა მხოლოდ სოციალისტურ სისტემას, არამედ მთელ კაცობრიობას ეს ასევე აისახებოდა სსრკ-ს სტრატეგიულ სამხედრო განწყობას - დიდი ნაბიჯისგან თავის დაღწევაზე. პოლიტიკურად შეურაცხმყოფელი, სამხედრო საწარმოსკენ მიმავალი ძალის მიმართ, რომელიც ორიენტირებულია მარიონეტული ომებისა და სტრატეგიული ბირთვული სარაკეტო ძალების მიმართ. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ცვლაზე გამოწვეულმა დისკრიმინაციამ ხრუშჩოვის დაქვეითებას შეუწყო ხელი, მისი მემკვიდრეები არ დაბრუნდნენ კაპიტალისტურ და სოციალისტურ სისტემებს შორის გარდაუვალი კონფლიქტის ანტაგონისტურ წინააღმდეგობათა თეორიებს. თავდაპირველად, ეს იყო ჩინეთის მთავარი თეორია და მიზეზი იმისა, რომ ამ უკანასკნელმა საბჭოთა კავშირი "რევოლუციის ღალატად" დაასახელა.
კუბის პოლიტიკა
როგორც მარქსისტები, ჩვენ დავამტკიცეთ, რომ ერებს შორის მშვიდობიანი თანაცხოვრება არ მოიცავს თანაარსებობას ექსპლუატატორებსა და ექსპლოატაციებს შორის, მჩაგვრელებსა და დაჩაგრულებს შორის.
-ჩე გევარა, 1964 წლის 11 დეკემბერი გამოსვლა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში [1]
1960-იანი წლების დასაწყისში მშვიდობიანი თანაცხოვრების ერთ-ერთი აშკარა კრიტიკოსი იყო არგენტინელი მარქსისტული რევოლუციონერი ჩევ გევარა . როგორც კუბის მთავრობამ ოქტომბრის სარაკეტო კრიზისის დროს, გევარას სჯეროდა, რომ შეერთებული შტატების მხრიდან განმეორებითი შეჭრა (ღორის ყურის შემდეგ ) ბირთვული ომის დასაბუთებული საფუძველი იქნებოდა. გევარას აზრით, კაპიტალისტური ბლოკის შემადგენლობაში შედიოდა "კირჩხიბები და ჯაყელები", რომლებიც "იკვებებოდნენ შეუიარაღებელ ხალხებზე".
ჩინეთის პოლიტიკა
ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრმა ჟუ ენლიამ შესთავაზა მშვიდობიანი თანაცხოვრების ხუთი პრინციპი 1954 წელს, ინდოეთთან მოლაპარაკებების დროს, ტიბეტზე დალაპარაკება და ეს იყო ჩაწერილი ხელშეკრულებაში ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასა და ინდოეთის რესპუბლიკას შორის, ტიბეტის რეგიონს შორის ვაჭრობისა და ურთიერთობის შესახებ. ჩინეთსა და ინდოეთში 1954 წელს ხელი მოაწერეს ჟოუმ და ინდოეთის პრემიერ მინისტრმა ჯავახარალ ნეჰრუმ . პრინციპებმა ჟოუმ გაიმეორა აზიის და აფრიკის ქვეყნების ბანდუნგის კონფერენციაზე, სადაც ისინი შეიტანეს კონფერენციის დეკლარაციებში. ამ პოლიტიკის ერთ-ერთი მთავარი შედეგი იყო ის, რომ PRC არ დაუჭერს მხარს კომუნისტურ ამბოხებებს სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, განსაკუთრებით ინდონეზიასა და მალაიზიაში და დაშორდებოდა ამ ქვეყნებში საზღვარგარეთის ჩინელებს .
ამასთან, მაოისტური დოქტრინა ხაზს უსვამდა იმპერიალისტური და სოციალისტური სამყაროს სისტემებს შორის ნებისმიერი კონფლიქტის გადარჩენას, - ჩინელები აგრძელებდნენ გლობალური პოლიტიკის კამპანური თეორიის უფრო მძლავრ ფორმას, ვიდრე ეს იყო დამტკიცებული სსრკ-ში.
მაოს სიკვდილით ჩინელებმა შეარბილა მათი ხაზი, თუმცა ვერასდროს დაადასტურებენ თავიანთი კონკურენტების შეხედულებებს. 1970-იანი წლების ბოლოს და მშვიდობიანი თანაცხოვრების კონცეფცია გაფართოვდა, როგორც ჩარჩო ყველა სუვერენული ერისთვის. 1982 წელს ხუთი პრინციპი დაიწერა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის კონსტიტუციაში, რომელიც ამტკიცებს, რომ მათ საერთაშორისო ურთიერთობებში უნდა იყოს ვალდებული.
მშვიდობიანი თანაცხოვრების ხუთი პრინციპი, რომელსაც ჩინეთი ხელს უწყობს:
სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის ურთიერთპატივისცემა
ურთიერთდამოკიდებულება
ერთმანეთის შინაგან საქმეებში არ ჩარევა
თანასწორობა და ურთიერთ სარგებელი
მშვიდობიანი თანაცხოვრება
მშვიდობიანი თანაცხოვრების ჩინური კონცეფციის სამი მნიშვნელოვანი შედეგია. პირველ რიგში, 1970-იანი წლების შუა პერიოდის საბჭოთა კონცეფციებისგან განსხვავებით, ჩინური კონცეფციები მოიცავენ გლობალურ თავისუფალი ვაჭრობის წახალისებას. მეორეც, მშვიდობიანი თანაცხოვრების ჩინური კონცეფცია დიდ ყურადღებას აქცევს ეროვნულ სუვერენიტეტსა და ტერიტორიულ მთლიანობას და, ამრიგად, შეერთებული შტატების მიერ დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებებისკენ გადადგმული ნაბიჯები ამ ჩარჩოებში განიხილება, როგორც მტრული. და ბოლოს, იმის გამო, რომ PRC ტაივანს სუვერენულ არ მიიჩნევს, მშვიდობიანი თანაცხოვრების კონცეფცია არ ვრცელდება ტაივანზე, ხოლო სხვა ერების, განსაკუთრებით შეერთებული შტატების, ძალისხმევა, ჩაერთოს PRC- ტაივანის ურთიერთობებში, განიხილება როგორც მტრულ მოქმედება.
რამაც გამოიწვია ამგვარი ამბოხება
თანამედროვე დიპლომატიაში გამოყენება
ახლახან ფრაზამ მიიღო ვალუტა კომუნისტური ფრაზეოლოგიის გამოყენების მიღმა და მიღებული იქნა ფართო დიპლომატიურ სამყაროში. მაგალითად, 2004 წელს საშობაო გამოსვლისას პაპმა იოანე პავლე მეორემ მოუწოდა "მშვიდობიანი თანაცხოვრება" შუა აღმოსავლეთში .
ლიტერატურა
კენანი, ჯორჯ ფ. "მშვიდობიანი თანაცხოვრება: დასავლური ხედვა." საგარეო საქმეთა 38.2 (1960): 171-190. ინტერნეტით
ლერნერი, უორენი. ”მშვიდობიანი თანაცხოვრების საბჭოთა დოქტრინის ისტორიული საწყისები.” სამართალი და თანამედროვე პრობლემები 29 (1964): 865+ ხაზზე .
ლიფსონი, ლეონი. ”მშვიდობიანი თანაცხოვრება”. კანონი და თანამედროვე პრობლემები 29.4 (1964): 871-881. ინტერნეტით
Magnúsdóttir, Rósa. ”” იყავით ფრთხილად ამერიკაში, პრემიერ ხრუშჩოვი! ” . 1959 წელს შეერთებულ შტატებთან მშვიდობიანი თანაცხოვრების საბჭოთა აღქმა. ” Cahiers du monde russe. Russie-Empire russe-Union soviétique et itats indépendants 47.47 / 1-2 (2006): 109-130. ინტერნეტით ინგლისურ ენაზე
მარანცი, პოლ. ”პრეტენზია დაიცვას დეენტენტაზე: დოქტრინული ცვლილებები ხრუშჩოვის პირობებში.” საერთაშორისო კვლევების კვარტალი 19.4 (1975): 501-528.
სახაროვი, ანდრეი (1968). პროგრესი, თანაარსებობა და ინტელექტუალური თავისუფლება . ტრანს. ნიუ – იორკ თაიმსის [თანამშრომლები]; ინტროდ., შემდეგ სიტყვაში და შენიშვნები ჰარისონ ე სალისბურმა. New York: WW Norton & Co. 158 გვ.
სმიტი, მარკ ბ. "მშვიდობიანი თანაცხოვრება ყოველ ფასად: ცივი ომის გაცვლა ბრიტანეთსა და საბჭოთა კავშირს შორის 1956 წელს." ცივი ომის ისტორია 12.3 (2012): 537-558.
ვინტ უმცროსი, თეოდორ ოტო. ”მშვიდობიანი თანაცხოვრების რიტორიკა: ხრუშჩოვი ამერიკაში, 1959 წ.” მეტყველების კვარტალური ჟურნალი 57.1 (1971): 11-22.
სქოლიო
ნიკიტა ხრუშჩოვი
მშვიდობა
საბჭოთა კავშირის საგარეო პოლიტიკა
საერთაშორისო ურთიერთობების თეორია