PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
სოლომონ თავაძე

სოლომონ თავაძე
სოლომონ ეგნატეს ძე თავაძე (დ. 11 ივლისი [ძვ. სტ. 29 ივნისი ], 1890, ჩოჩხათი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 28 მაისი, 1960, თბილისი) — ქართველი მწერალი, რევოლუციონერი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ღარიბი გლეხის ოჯახში. გაჭირვებამ საშუალება არ მისცა ესწავლა სკოლაში. 13 წლისას გარდაეცვალა მამა. 1904 წელს დაიწყო დაიწყო მუშაობა ჩაქვში ჩაის მკრეფავად. მუშაობის დროს ეცნობოდა არალეგალურ ლიტერატურას. 1 მაისს მონაწილეობა მიიღო მშრომელთა საერთაშორისო დღის დემონსტრაციაში, რის გამოც მცირე ხნით დააპატიმრეს და სამსახურიდან დაითხოვეს. შემდეგ იშოვა სამსახური ჩაის ფაბრიკაში, სადაც 1905 წლის მაისამდე მუშაობდა. 1905 წლის მაისში გადავიდა გომმუხაყრუაში, სადაც მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში. იმავე წლის ოქტომბერში მონაწილეობა მიიღო შორაპანში ჩაფრების განიარაღებაში. 1906 წლის თებერვალში დააპატიმრეს და ტობოლის გუბერნიაში გადაასახლეს. სამი თვე ციხიდან ციხეში ატარებდნენ, 20 დღე ციმბირში გაატარა და შემდეგ სამ ამხანაგთან ერთად გაქცევა შეძლო. ერთ ხანს იმალებოდა ბაქოში ვანო ნაფეტვარიძის სახელით. 1907 წლიდან გახდა რსდმპ წევრი და ირიცხებოდა 1919 წლამდე. 1907-1909 წლებში მუშაობდა სარეწავ „ოლეუმის“ მექანიკურ სახელოსნოში შეგირდად. 1909 წლის დასაწყისში სამსახურიდან დაითხოვეს. აპირებდა სოფელში მიწის გაყიდვას, რის გამოც ჩავიდა დაბრუნდა გურიაში. ჯუმათში ყოფნისას კვლავ დააპატიმრეს და გაათავისუფლეს იმ პირობით, რომ მაზრაში აღარ დაბრუნდებოდა. თავაძე წავიდა სამურზაყანოში, სადაც ხე-ტყის სახერხ ქარხანასა და წისქვილში მუშაობდა. 1910 წლის მარტის დასაწყისში დაბრუნდა ბაქოში, სადაც 19 მარტს დააპატიმრეს. 11 თვე გაატარა ბაქოს ციხეში, შემდეგ გადაიყვანეს ქუთაისში, სადაც გურიის რესპუბლიკის საქმეზე გაასამართლეს და მიუსაჯეს 10 წლით პატიმრობა. 1912 წელს ქუთაისის ციხეში ყოფნის დროს ჯვარი დაიწერა. პატიმრობაში დაიწყო წერა. მისი პირველი ლექსი „მუშა“ 1912 წელს გამოქვეყნდა გაზეთ „თემში“. ამის შემდეგ მისი ლექსები და მოთხრობები სისტემატურად იბეჭდებოდა „ობოლი მუშის“ ფსევდონიმით. 1915 წლის შემოდგომაზე გადაიყვანეს მეტეხის ციხეში. მუშაობდა ციხის სტამბაში, ისწავლა ასოთაწყობა.
ციხიდან გათავისუფლდა 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ. 1918 წელს გამოქვეყნდა თავაძის პირველი წიგნი, მომავალი, რომელშიც შევიდა საპატიმროში დაწერილი ლექსების და პოემების კრებული. მალე მას მოჰყვა მოთხრობების წიგნი „საპატიმროს დღიურიდან“. თავაძეს ეკუთვნის ლექსებისა და პოემების კრებულები „შორი ნათელი“ (1924), „მზია ლაური“ (1939), „კავკასიონი“ (1943), რომანები „გზა მეწამული“ (1930), „მაისის განთიადი“ (1941-1946), „ქართული ფოლადი“ (1953), „დაუვიწყარნი“ (1953-1954) და სხვა მრავალი. ეწეოდა ნაყოფიერ მთარგმნელობით მუშაობას. ქარათულად თარგმნა ჯეკ ლონდონის „მარტინ იდენი“, ი. ტურგენევის „რუდინი“, ა. გერცენის „ნამყო და ნააზრევი“ და სხვა.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან პანთეონში დაკრძალულებია მისი მეუღლე აგრაფინა თავაძე (1894-1973) და ვაჟიშვილი აკაკი თავაძე (1918-1920).
ლიტერატურა
ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 163, თბ., 1994
რესურსები ინტერნეტში
ქართველი მწერლები
დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
ქართველი რევოლუციონერები
დაბადებული 11 ივლისი
დაბადებული 1890
გარდაცვლილი 28 მაისი
გარდაცვლილი 1960
ქართველი მთარგმნელები
სოლომონ
Achonry

Achonry is a village in County Sligo, Ireland.
The old name is Achad Cain Conairi. St. Nath Í ua hEadhra (O'Hara) founded a monastery here. The foundation gave the later diocese its name. The monastery was founded on land granted by the Clan Conaire. Nath Í was the teacher of St. Féichín of Ballysadare.
The diocese was co-extensive with the barony of Leyney (Luighne).
In the parish is the former Church of Ireland Cathedral of St Crumnathy, now deconsecrated. The title, Bishop of Achonry, takes its name from the village, and has been used by bishoprics in both the Roman Catholic Church and Church of Ireland.
See also
List of towns and villages in Ireland
Notable people
Feardorcha Ó Conaill (1876–1929), writer and former rector of Achonry.
References
External links
Official Website of Catholic Diocese of Achonry
Towns and villages in County Sligo
Yeni Qaradolaq

Yeni Qaradolaq (also, Yenikaradolak) is a village and municipality in the Aghjabadi Rayon of Azerbaijan. It has a population of 2,282.
References
Populated places in Aghjabadi District
რაინის მყინვარი

რაინის მყინვარი — ყოფილი მყინვარი, რომელიც არსებობდა უკანასკნელი გამყინვარების პერიოდში. დიდი როლი ითამაშა ბოდენის ტბის მორფოლოგიის განვითარებაში. ვრცელდებოდა ბავარიის პლატოზე, სადაც უმეტეს განვითარებას მორენული ლანდშაფტი აღწევს დასავლეთ ნაწილში, ბოდენის ტბასთან. სწორედ აქ ჩამოდიოდა ვეებერთელა რაინის მყინვარი პლატოს ჩრდილო კიდემდე. უკანასკნელი გამყინვარების პერიოდში მყინვარი თანამედროვე ბოდენის ტბის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან ვრცელდებოდა.
სქოლიო
შვეიცარიის მყინვარები
შვეიცარიის გეოგრაფია
ალპების მყინვარები
გრიგორი ლეპსი

გრიგორი ლეპსი
გრიგორი ვიქტორის ძე ლეფსვერიძე, საზოგადოებისთვის ცნობილია, როგორც გრიგორი ლეპსი — წარმოშობით ქართველი მომღერალი და მუსიკოსი. იგი ქმნის როკ, პოპ და შანსონის ჟანრის მუსიკას.
ბიოგრაფია
გრიგორი ლეპსი დაიბადა ქართველის ოჯახში, ქალაქ სოჭში, იმდროისთვის უკვე რუსეთის ფედერაციაში.
გრიგორი ლეპსს პრობლემები ჰქონდა ნარკოტიკებთან და სასმელთან დაკავშირებით. მას ექიმებმა აუკრძალეს თუნდაც ერთი დოზის მიღება და სასმელი. მოსკოვში გამგზავრების შემდეგ მან წარმატებებს მიაღწია სიმღერაში (ადრეულ პერიოდში მღეროდა რესტორნებში) და რამდენიმე ჰიტი ჩაწერა, რომელიც დიდი პოპულარობით სარგებლობდა ეგრეთ წოდებულ ქურდულ სამყაროში.
ოჯახი
გრიგორი ლეპსი ორჯერ არის დაქორწინებული, პირველი მეუღლისგან მას შეეძინა გოგონა ინგა.
მეორე მეუღლისგან ჰყავს ორი გოგო — ევა (2002) და ნიკოლი (2007) და ვაჟი ივანე (2010).
დისკოგრაფია
ალბომები
1995 — Натали (Natalie)
1997 — Целая жизнь (Lifetime)
2000 — Спасибо, люди... (Thank you, people ...)
2002 — На струнах дождя... (On the strings of rain ...)
2004 — Парус (Sail)
2006 — Лабиринт (Maze/Labyrinth)
2006 — В центре Земли (In the center of the Earth)
2007 — Второй (Second)
2009 — Водопад (Waterfall)
2011 — Пенсне (Pince-nez)
2011 — Берега чистого братства (Bank of pure brotherhood) — ალექსანდრე როზენბაუმთან ერთად
2012 — Полный вперед!
2014 — Гангстер №1
რესურსები ინტერნეტში
სქოლიო
დაბადებული 1962
რუსი როკ-მომღერლები
XX საუკუნის რუსი მომღერლები
ქართული წარმოშობის რუსები
სატირა

სატირა — სინამდვილის მხატვრული ასახვის ისეთი ფორმა, როდესაც გამანადგურებელი სიცილით ამხილებენ ასახულის უარყოფით, მანკიერ ბუნებას. კომიკურის სახე. იუმორისაგან (რომელიც კეთილგანწყობილია ასახულის მიმართ და ცდილობს სიცილით „განკურნოს“ იგი, გამოასწოროს მისი ნაკლი) განსხვავებით სატირა სიცილით ამხილებს, ბოლომდე „აშიშვლებს“ თავის ობიექტს, ააშკარავებს შეუთავსებლობას გარეგან და შინაგან მხარეებს შორის, ფორმასა და შინაარსს შორის. ამით განსხვავდება სატირა პირდაპირი კრიტიკისგან, ინვექტივისაგან.
სატირისთვის დამახასიათებელია პუბლიცისტურობა, ავტორისეული ტენდენციურობა და გადაულახავი ზღვარი ავტორისეულ იდეურ სამყაროსა და მხილების ობიექტს შორის, ხოლო მისი ესთეტიკური ამოცანაა გამოიწვიოს და გამოაცოცხლოს გახსენება მშვენიერისა, რასაც შეურაცხყოფს მხილების ობიექტი თავისი მანკიერი არსით.
სატირის აქტუალობა დამოკიდებულია ისტორიულ, გეოგრაფიულ და სოციალურ ფაქტორებზე. რამდენადაც უფრო ზოგადსაკაცობრიოა იდეალი, რომლის საშუალებით სატირიკოსი წარმოაჩენს თავის ანტიიდეალს და რამდენადაც უფრო ესთეტიკურად გამართულია მისი უარყოფითი სიცილი, მით უფრო ხანგრძლივდება სატირის ცხოველმყოფელი მნიშვნელობა.
წარმოშობა
სატირა აღმოცენდა ძველ რომაულ ლირიკაში. შემდეგ დაკარგა ჟანრულობა, თუმცა განსაზღვრავს სხვადასხვა ჟანრის არსს: იგავ-არაკის, ეპიგრამის, პამფლეტის, ფელეტონის. სატირის პრინციპზე აგებული რომანი გადაიქცევა სატირულ რომანად, დრამა კი - კომედიად. სატირისთვის დამახასიათებელი იერსახე იქმნება ჰიპერბოლიზაციით, გაზვიადებით, გროტესკით, სარკაზმით.
სატირა ჩაისახა და განვითარდა ძველ საბერძნეთში. სატირული ხასიათის ნაწარმოებებით ცნობილი არიან ძველი ბერძენი პოეტები: არქილოქე პაროსელი, ჰიპონაქტე ეფესელი, კომედიოგრაფი არისტოფანე, პროზაიკოსი ლუკიანე სამოსატელი. სატირამ ჩამოყალიბებული სახე მიიღო ძველ რომაულ პოეზიაში. მისი წარმომადგენლები არიან: ჰორაციუსი, იუვენალი და სხვ.
სატირული ნაწარმოებებით ევროპულ ლიტერატურაში სახელი გაითქვეს ფრანსუა რაბლემ, სერვანტესმა, ჯონათან სვიფტმა, ვოლტერმა, ჰაინრიხ ჰაინემ და სხვ.
სატირის ცნობილი მაგალითები:
მეტ გროუნინგის - სიმფსონები
სტენლი კუბრიკის - დოქტორი სტრეინჯლავი
ჯორჯ ორუელის - 1984 (რომანი) და ცხოველების ფერმა
უილიამ გოლდინგის - ბუზთა ბატონი
რეი ბრედბერის - 451º ფარენჰეიტით
ლიტერატურა
.
.
.
.
ლიტერატურული ჟანრები
ლიტერატურული ტერმინები
San Juan de Aznalfarache

San Juan de Aznalfarache is a city located in the province of Seville, Spain. According to the 2006 census (INE), the city has a population of 20,121 inhabitants.
Despite being a separate municipality, San Juan is in the metropolitan area of Seville, to which it lies on an opposite bank of the Guadalquivir river. The city is linked by two road bridges and a pedestrian one to the Sevillian district of Triana on the Isla de La Cartuja.
San Juan lies to the north of Gelves, northeast of Mairena del Aljarafe and south of Tomares, which all also make up Seville's metropolitan area.
The city's name refers to the Fortress of Alfaraj (ar: حَصْن الڢَرَٰج, with its implied spelling as "[h]áçn al-faráŷ" in the Andalusī dialect), a known site for Muslim historians, which was likely built under the Umayyads but better known by the palace built by Al-Mu'tamid ibn Abbad in the 11th century
Notable people
El Sevilla (born 1970), actor and singer
References
External links
San Juan de Aznalfarache - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
Municipalities of the Province of Seville
Denisovskaya, Kharovsky District, Vologda Oblast

Denisovskaya, Kharovsky District, Vologda Oblast
Denisovskaya is a rural locality (a village) in Razinskoye Rural Settlement, Kharovsky District, Vologda Oblast, Russia. The population was 21 as of 2002.
Geography
Denisovskaya is located 37 km north of Kharovsk (the district's administrative centre) by road. Kuryanovskaya is the nearest rural locality.
References
Rural localities in Kharovsky District
პროვიდენსი (ატოლი)

პროვიდენსი (ატოლი)
პროვიდენსი — ატოლი სეიშელის გარე კუნძულების ფარქუარის კუნძულების შემადგენლობაში. სიგრძე ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ შეადგენს დაახლოებით 30 კმ-ს, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ — 10 კმ-ს. საერთო ფართობი 200 კმ²-ია. ხმელეთის ფართობი — 1,5 კმ².
ატოლის შემადგენლობაში შედის 2 მარჯნის კუნძული:
პროვიდენსი — მდებარეობს ჩრდილოეთით. სიგრძე ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 4 კმ-ია, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 0,4 კმ. ფართობი 1 კმ²-ზე ცოტათი მეტი. არსებობს პატარა დასახლება — 6 ადამიანი კუნძულის ცენტრალურ და სამხრეთ ნაწილში. .
სერფი — დაუსახლებელი კუნძული, მდებარეობს სამხრეთში. მანძილი პროვიდენსამდე 27 კმ-ია. სიგრძე — 4 კმ, სიგანე — 0,5 კმ. ფართობი — 0,5 კმ². .
კუნძულები ცნობილია თავისი თევზის სიმრავლით. სერფის კუნძულზე ბუნებრივი გზით იზრდება ქოქოსის პალმა.
რესურსები ინტერნეტში
The Islands of the Seychelles
Seychelles: Providence Atoll
სქოლიო
სეიშელის კუნძულების კუნძულები
ინდოეთის ოკეანის კუნძულები
აფრიკის კუნძულები
აპარანის რაიონი

აპარანის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი აპარანი.
ისტორია
აპარანის რაიონი შეიქმნა 1930 წელს.
1951 წლის 19 მარტს აპარანის რაიონს შეუერთდა გაუქმებული ალაგიოზის რაიონის ტერიტორია, მაგრამ 1972 წელს რაიონი კვლავ აღდგა.
1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და არაგაწოტნის პროვინციის ნაწილი გახდა.
გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 631 კმ²-ს შეადგენდა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 19 სოფსაბჭოს: აპარანის, აფნაგიუღის, ბლღერის, ბუჟაკავის, ვარდენისის, ძორაგლუხის, ერნჯატაფის, ზოვუნინის, იმრლის, კაზნაფარის, კარაკილისის, კარანლუღის, ქასახის, ქუჩაკის, მრავიანის, მულკინის, ნიგატუნის, ოვიტის.
სქოლიო
სომხეთის სსრ-ის რაიონები
თბილისის საქალაქო სასწავლებლები

თბილისის საქალაქო სასწავლებლები — სასწავლებლები თბილისში წვრილი ბურჟუაზიისა და მოსამსახურეთა შვილებისთვის.
პირველი საქალაქო სასწავლებელი შეიქმა დასავლეთ ევროპაში XVII საუკუნეში, რუსეთში 1872 წელს. სამაზრო სასწავლებლების ბაზაზე. აქ იღიბენ შეძლებული გლეხის შვილებსაც. სწავლება 6-წლიდან და ფასიანი იყო. დამთავრების შემდეგ მოსწავლეებს ეძლეოდათ დაბალ პროფსასწავლებელში ან 1-2 წლიანი პედაგოგიურ კურსებზე შესვლის უფლება. 1912 წელს საქალაქო სასწავლებელი გადაკეთდა უმაღლეს დაწყებით სასწავლებლად.
ლიტერატურა
რუსეთის იმპერიის სასწავლებლები
თბილისის სასწავლებლები
საერთაშორისო რეაქცია აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობაზე

საერთაშორისო რეაქცია აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობაზე
27 აგვისტოს 2008 წელს რუსეთის დუმამ ოფიციალურად მხარე დაუჭირა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობას. შემდეგ კი 28 აგვისტოს ეს მხარდაჭერა ოფიციალურად დაამტკიცა რუსეთის პრეზიდენტმა დიმიტრი მედვედევმა. ამ განცხადების შემდეგ რუსეთი აშკარად უმციროსებაში მოყვა.
აღიარეს
(26 აგვისტო, 2008) - დიმიტრი მედვედევმა გააკეთა სპეციალური პრეს-კონფერენცია, სადაც ოფიციალურად განაცხადა, რომ რუსეთი აღიაებს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობას.
(5 სექტემბერი, 2008) - დანიელ ორტეგამ თავის ოფიციალურ განცხადებაში გააკრიტიკა საქართველოს მთავრობა და ხაზი გაუსვა იმას, რომ ნიკარაგუა აღიარებს ორ რესპუბლიკას.
(10 სექტემბერი, 2009) უგო ჩავესმა დიმიტრი მედვედევთან შეხევდრის დროს განაცხადა, რომ ვენესუელისთვის მნიშვნელოვანია აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთი სუვერენიტეტი, და რუსეთს სრული მხარდაჭერა გამოუცხადა.
(15-16 დეკემბერი, 2009).
(29 მაისი, 2018) - სირიის, აფხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს კომუნიკეს ურთიერთაღიარების და დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარების შესახებ. საქართველომ საპასუხოდ სირიასთან დიპლომატიური ურთიერთობები გაწყვიტა.
რესურსები ინტერნეტში
ტუვალუმ აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი აღიარა
სირიამ ოკუპირებული აფხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობა აღიარა
საქართველომ სირიას დიპლომატიური ურთიერთობების გაწყვეტის შესახებ ოფიციალურად აცნობა
საქართველოს საგარეო პოლიტიკა
რუსეთის პოლიტიკა
საერთაშორისო ურთიერთობები
რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობები
ხირთი

ხირთი — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 145 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti
სქოლიო
ყუბის რაიონის სოფლები
Camponotus punctulatus cruentus

Camponotus punctulatus cruentus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Camponotus-ს გვარიდან.
სქოლიო
Camponotus
São José da Laje

São José da Laje is a municipality located in the western of the Brazilian state of Alagoas. Its population was 23,996 (2020) and its area is 265 km².
References
Municipalities in Alagoas
Maluso

Maluso, officially the Municipality of Maluso (Tausūg: Dai'rah Lupah Maluso; Chavacano: Municipalidad de Maluso), is a 4th class municipality in the province of Basilan, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 45,730 people.
It is geographically situated in the Province of Basilan, on the southwestern part of the island, in close vicinity to Sulu group and Banguingui Isles, making it the third most populous town after Isabela City and Lamitan City, in terms of people living in semi-urban areas. Maluso has beautiful beaches, rivers and dynamic mangrove areas, and also home to different ethnolinguistic tribes such as Yakan, Iranun, Banguingui and Tausug, peaceably living with kolono groups from different parts of Luzon and Visayas who migrated during the commonwealth era, mostly settled permanently later on. Maluso is one of the core member of Western Basilan Alliance, a group of five municipalities consisted of Maluso, Hji. Muhtamad, Lantawan, Sumisip and Tabuan-Lasa LGUs, sponsored and capacitated by the Spanish government aid agency AECID-funded "MILAB 2" Project, in partnership with the Provincial Government of Basilan.
On July 1, 2022, it launched its own Flagship program dubbed as “Marayaw Maluso: Peace and Eco-Tourism Hub of Southern Philippines", primarily focused on three major key areas of peace, environment and tourism. Maluso is home to Maluso River, locally known as “Subah Maluso”, historically tied with its humble beginnings centuries ago, and a known source of freshwater from European sailors and adventurers of the past.
Geography
Barangays
Maluso is politically subdivided into 20 barangays. Each barangay consists of puroks while some have sitios.
Climate
Demographics
In the 2020 census, Maluso had a population of 45,730. The population density was .
Economy
Notable people
Indanan Kasim Daud, politician and Maluso mayor in Basilan (2010–13)
References
External links
Maluso Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
[ Philippine Standard Geographic Code]
Municipalities of Basilan
კობილინის სახლი

კობილინის სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში.
მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 49.
ისტორია
1859 წლის აგვისტოში ტაგანროგის სამშენებლო კომიტეტში შევიდა პირველი გილდიის ვაჭარ ივან კობილინის თხოვნა პეტროვის ქუჩაზე სახლის მშენებლობის შესახებ. მშენებლობის შესახებ გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ ვაჭარმა კობილინმა დაანგრია ძველი ბეღელი და მის ადგილზე ააშენა ორსართულიანი აგურის სახლი. მისი ფასადი ოთხ თანაბარ სექციადაა დაყოფილი სწორკუთხა კოლონებით. თითოეული სექციის მეორე სართულზე სამი ფანჯარა იყო, ხოლო პირველ სართულზე შესასვლელი და ორი ფანჯარა.
მშენებლობის დასრულების შემდეგ პირველი სართული გაქირავდა მაღაზიებზე, მეორე სართულზე მეწარმემ ვასილი ბოროვმა გახსნა სასტუმრო „ლონდონი“. მთავარი შეასვლელი იყო მარჯვენა ერთსართულიანი ფლიგელიდან. შემდეგ ამ ფლიგელს დააშენეს მეორე სართული და სახლმა მიიღო თანამედროვე სახე.
ივანე კობილინი ვაჭრობდა შაქრით. შემდეგ სასურსათო და გასტრონომიული საქონლით ძველ ბაზარში. 1845 წლიდან კობილინის კანტორაში მსახურობდა ანტონ ჩეხოვის მამა პავლე. ვაჭართან მსახურობდა ასევე მწერლის ბიძა ივანე მოროზოვი. მწერლის მამა პავლე მალე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რადგან უარი თქვა ვადაგასული ხიზილალის გაყიდვაზე.
1855 წლამდე ქალაქის მერად არჩეული ი. კობილინი მონაწილეობდა ამაღლებისა და მიტროფანოვის ეკლესიების მშენებლობაში. 1890 წლამდე სახლის მფლობელი იყო მისი შვილი მიხეილ კობილინი. ი. კობილინი გარდაიცვალა 1904 წელს ღვიძლის დაავადებით.
შენობის ქვედა სართულების ოთხივე სექცია გაქირავებული იყო მაღაზიებისათვის.
1902 წელს შეიცვალა სასტუმროს მფლობელი. იგი გახდა ნიკოლაი ტერ-არუთინოვი. 1915 წლის 1 თებერვალს ტერ-არუთინოვი გარდაიცვალა მუცლის ტიფით. გარდაცვალებამდე მან სახლი მიჰყიდა კ. გავრილენკოს, რომელმაც 1914 წელს სასტუმროს დაარქვა „მეტროპოლი“. ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის პერიოდში 1925 წელს შენობაში განათავსეს კაზინო. ყოველდღე 8 საათიდან 10 საათამდე კაზინოში თამაშობდნენ ლოტოს.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში განათავსეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის (ნკვდ) განყოფილება, ხოლო 1957 წლიდან სასტუმრო „ცენტრალნაია“. პირველ სართულზე მოქმედებდა კინოთეატრი „დღის სიახლეები“. 1980-იან წლებში კონოთეატრი დაიხურა და მის ადგილზე გახსნეს იმპორტული რადიოტექნიკისა და აპარატურის მაღაზია „დიანა“.
ლიტერატურა
Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000.
რესურსები ინტერნეტში
Таганрог ул. Петровская, 49
ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ნაბოკოვის სახლი

ნაბოკოვის სახლი — ისტორიული მნიშვნელობის სახლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მარსკაიას ქუჩაზე.
1897 წელს, სასახლე გახლდათ ლიბერალური სახელმწიფო მოღვაწისა და იურისტის, ვლადიმერ დიმიტრის ძე ნაბოკოვის საკუთრება. ეს სახლი მასპინძლობდა მნიშვნელოვან პოლიტიკურ და კულტურულ შეხვედრებს, მათ შორის საერთაშორისო ეროვნული კონგრესის ზემცოვის დასკვნით სესიას, რომელიც გაიმართა 1904 წელს.
შემდგომში სახლში ცხოვრობდა ვლადიმერ ნაბოკოვის ვაჟი, ვლადიმერ ნაბოკოვი, რომელიც ამ სახლში დაიბადა. იგი იყო მწერალი, პუბლიცისტი, რომანისტი. ამჟამად, სახლის პირველ სართულზე განთავსებულია ნაბოკოვის მუზეუმი, რომელიც ავტორის ცხოვრებას ეძღვნება.
ისტორია
საშუალოზე დიდი ქალაქის სახლი, პოლოვცევების ოჯახისთვის. აშენდა XIX საუკუნეში, ნეორენესანსის სტილში. 1897 წლიდან სახლი იყო ნაბოკოვის საკუთრება. აღსანიშნავია ასევე, რომ სახლში 1917 წლის ნოემბრამდე ცხოვრობდა ვლადიმირ ვლადიმერის ძე ნაბაკოვი. სახლი ბოლშევიკური რევოლუციონერების მიერ ოქტომბრის რევოლუციის დროს (1917 წელს) გაიძარცვა.
1998 წლის აპრილის შემდეგ, სახლის პირველ სართულზე, განათავსეს ნაბოკოვის მუზეუმი, ხოლო ზედა ორ სართულზე, რომელიც უწინ მშობლებისა და საბავშვო სართული იყო, განათავსეს გაზეთ „ნევსკო ვრემიას“ ოფისები. მუზეუმის სივრცეში არის ტელეფონის ოთახი, სასადილო ოთახი, ბიბლიოთეკა, კომიტეტის ოთახი (სადაც კონსტიტუციური დემოკრატიული პარტიის შეხვედრების უმეტესობა გაიმართა) და სამზარეულო.
რესურსები ინტერნეტში
მუზეუმის საიტი
სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები
მატრის-დი-კამარაჟიბი

მატრის-დი-კამარაჟიბი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 785 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 330 061 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 72.06 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი ,
მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
1906

1906
მოვლენები
იანვარი
13 იანვარს ხანძარმა ქალაქ პანამის დიდი ნაწილი გაანადგურა.
თებერვალი
7 თებერვალს ფინეთის მთავრობამ 24 წელს გადაცილებულ მოქალაქეებს ხმის მიცემის უფლება მისცა.
17 თებერვალს პაპა პიუს X გამოსცა ენციკლიკა, რომელშიც საფრანგეთის რესპუბლიკის მიერ მიღებულ ეკლესიისა და სახელმწიფოს გამმიჯნავ კანონს აკრიტიკებდა.
მარტი
აპრილი
6 აპრილს აშშ-ში შედგა პირველი მოკლემეტრაჟიანი მულტფილმის, სასაცილო სახეების იუმორისტული ფაზების პრემიერა.
7 აპრილს ამოიფრქვა ვულკანი ვეზუვი.
18 აპრილს ქალაქ სან-ფრანცისკოში მოხდა 7,8 ბალიანი მიწისძვრა.
მაისი
ივნისი
30 ივნისს ამეერიკელმა გამომგონებელმა გრინლიფ უიტიერ პიკარდმა დააპატენტა დეტექტორული რადიომიმღები.
ივლისი
აგვისტო
16 აგვისტოს ჩილეს ქალაქ ვალპარაისოში მოხდა 8,2 ბალიანი მიწისძვრა.
სექტემბერი
ოქტომბერი
ნოემბერი
დეკემბერი
დაიბადნენ
იანვარი
11 იანვარი : ალბერტ ჰოფმანი — შვეიცარიელი ქიმიკოსი და ლიტერატორი. (გ. 2008)
27 იანვარი : სარა აშურბეილი — აზერბაიჯანელი ისტორიკოსი (გ. 2001)
თებერვალი
3 თებერვალი : მიხეილ ჯაფარიძე — ქართველი დრამატურგი (გ. 1964)
11 თებერვალი : გაიოზ იმედაშვილი — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე
12 თებერვალი: ქრისტეფორე არეშიძე — ქართველი ქიმიკოსი (გ. 1982)
14 თებერვალი : ალექსანდრე პენი — ებრაელი პოეტი (გ. 1972)
15 თებერვალი : მუსა ჯალილი — თათარი პოეტი. (გ. 1944)
16 თებერვალი : ვერა მენჩიკი — მსოფლიოს პირველი ჩემპიონი (1927–1944). (გ. 1944)
17 თებერვალი : აგნია ბარტო — რუსი და საბჭოთა საბავშვო პოეტი, მწერალი (გ. 1981)
18 თებერვალი : ამაზასპ ბაბაჯანიანი — საბჭოთა კავშირის გმირი (გ. 1977)
მარტი
2 მარტი : ვლადიმერ ჭელიძე — ქართველი მათემატიკოსი (გ. 1978)
3 მარტი : ევგენი კრინოვი — საბჭოთა ასტრონომი და გეოლოგი. (გ. 1984)
4 მარტი : ჰანს აიზენკი — გერმანული წარმოშობის ინგლისელი ფსიქოლოგი (გ. 1997)
19 მარტი : ადოლფ აიხმანი — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე. (გ. 1962)
აპრილი
მაისი
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
15 აგვისტო: გიორგი ბადრიშვილი — ქართველი აგრონომ-მემცენარე (გ. 1989)
17 აგვისტო: უჩა ჯაფარიძე — ქართველი ფერმწერი (გ. 1988)
სექტემბერი
17 სექტემბერი: სესილია თაყაიშვილი — ქართველი მსახიობი (გ. 1984)
ოქტომბერი
25 ოქტომბერი: ხუნდაძე, გიორგი — ქართველი ქირურგი (გ. 1985)
30 ოქტომბერი: ჯუზეპე ფარინა — იტალიელი ავტომრბოლელი (გ. 1966)
ნოემბერი
დეკემბერი
19 დეკემბერი: ლეონიდ ბრეჟნევი — სკკპ ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივანი (გ. 1982)
გარდაიცვალნენ
იანვარი
19 იანვარი: ბართოლომე მიტრე — არგენტინელი პოლიტიკოსი, არგენტინის პრეზიდენტი 1862–68 წწ. (დ. 1821)
თებერვალი
მარტი
აპრილი
19 აპრილი: პიერ კიური — ფრანგი ფიზიკოსი (დ. 1859)
მაისი
23 მაისი: ჰენრიკ იბსენი — ნორვეგიელი დრამატურგი და პოეტი (დ. 1828)
ივნისი
ივლისი
აგვისტო
სექტემბერი
ოქტომბერი
22 ოქტომბერი: პოლ სეზანი — ფრანგი პოსტიმრესიონისტი მხატვარი (დ. 1838)
ნოემბერი
დეკემბერი
ნობელის პრემიის ლაურეატები
ფიზიკა: ჯოზეფ ჯონ ტომსონი
ქიმია: ანრი მუასანი
ფიზიოლოგია და მედიცინა: კამილო გოლჯი, სანტიაგო რამონ-ი-კახალი
ლიტერატურა: ჯოზუე კარდუჩი
მშვიდობა: თეოდორ რუზველტი
ლიტერატურა
Lewotobi

Lewotobi
Lewotobi is a twin volcano located in the southeastern part of the island of Flores, Indonesia. It is composed of the Lewotobi Lakilaki (Male Lewotobi) and Lewotobi Perempuan (Female Lewotobi) stratovolcanoes.
Older forms of its name include Lobetabi, Lovotivo and Loby Toby.
See also
List of volcanoes in Indonesia
References
Citations
Bibliography
Lewotobi
Lewotobi
Lewotobi
Lewotobi
Holocene stratovolcanoes