PolyAgent/wiki_georgian_en_parallel_20231101 huggingface dataset:
ბულიაკი (ბალტაჩევოს რაიონი)

ბულიაკი (ბალტაჩევოს რაიონი)
ბულიაკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბალტაჩევოს რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 20 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ სტარობალტაჩევოდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუედა, რომელიც დაშორებულია 95 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (53%).
რესურსები ინტერნეტში
Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
სქოლიო
ბალტაჩევოს რაიონის სოფლები
ჩილიკაობა

ჩილიკაობა, ჩილიკა-ჯოხი, რიკტაფელა — საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში გავრცელებული ხალხური თამაში. მონაწილეები მიწაში ჩაასობენ 1 მეტრის სიმაღლის მსხვილ ჯოხს, რომლის თავზეც შემოდებენ „ჩილიკას“ — მოკლე, 10-12 სმ-ის სიგრძის ჯოხს. მიწაში ჩასობილი ჯოხის გარშემო შემოხაზავენ „ბინას“ – 2-3 მეტრის დიამეტრის მქონე წრეს. მოთამაშეები, რომლებსაც ხელში 50-60 სმ-ის სიგრძის ჯოხები უჭირავთ, ორ გუნდად გაიყოფიან და კენჭს ყრიან. ვისაც კენჭი შეხვდება მისი გუნდი „ბინაში“ ჩადგება, მეორე გუნდის წევრები კი წრიდან 10-15 მეტრის დაშორებით განლაგდებიან. ბინაში მდგომთაგან ერთ-ერთი ჩილიკას თავისი ჯოხით მოწინააღმდეგეთა მიმართულებით გაჰკრავს, ისინი ცდილობენ მას თავიანთი ჯოხები ჰაერში შეაგებონ და უკან, ბინაში დააბრუნონ. თუ მოიგერიეს და წრიდან მოშორებით გადააგდეს, ჯოხით გაიზომება მანძილი წრესა და მიწაზე დავარდნილ ჩილიკას შორის — მოწინააღმდეგეს იმდენი წამგებიანი ქულა დაეწერება, რამდენი ჯოხიც გამოვა ეს მანძილი. ამ შემთხვევაში ჩილიკას ისევ ის მოთამაშე გაჰკრავს, რომელმაც თავიდან გაისროლა. თუ უკან დაბრუნებული ჩილიკა წრეში დავარდა, მსროლელი გაკვრის უფლებას კარგავს და მას ერთ-ერთი თანაგუნდელი შეცვლის. როდესაც პირველი გუნდის ყოველი მოთამაშე ჩილიკის სროლას მორჩება, გუნდები შეცვლიან ადგილებს. თუ ბინის გარეთ მდგომმა გუნდმა ჩილიკა მიწაში ჩასობილ ჯოხს მოარტყა, ყველა წამგებიანი ქულა მოეხსნება და ბინაში ახლა ის ჩადგება.
ლიტერატურა
ბერიშვილი ე., სპორტის ენციკლოპედია, გვ. 573, თბ., 2006
ქართული ხალხური თამაშები
კორისკო

კორისკო (ყოფილი მანდი ) — კუნძული ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში, ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას. მდებარეობს მბინიდან 29 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით (ქვეყნის კონტინენტურ ნაწილში). ფართობი — 14 კმ², სიმაღლე ზღვის დონიდან 35 მეტრამდე.
ისტორია
კოლონიალური პერიოდი
ევროპელების მიერ აღმოჩენამდე კუნძული კორისკო პრაქტიკულად დაუსახლებელი იყო, თუმცა მეთევზეები კონტინენტიდან მას ხშირად სტუმრობდნენ, მაგრამ რაიმე მუდმივი დასახლება აქ არასოდეს არ შექმნილა.
ევროპელთაგან პირველმა კუნძული კორისკო 1472 წელს აღმოაჩინა პორტუგალიურმა ექსპედიციამ ფერნანდო პოს (Fernão do Pó) მეთაურობით, რომელმაც მანამდე კუნძული ბიოკო აღმოაჩინა.
1648 წელს პორტუგალიამ შექმნა კორისკოს კომპანია, რომლის სპეციალიზაციაც იყო მონების ვაჭრობაზე მუშაობა, რომელმაც ფაქტობრივად ხელში ჩაიგდო კუნძული და იქ ააშენა პუნტა-ჯოკოს ფორტი. დროთა განმავლობაში პორტუგალიელებმა საკუთარ რუკებზე ამ კუნძულის დატანა დაიწყეს პუნტა-ჯოკოს სახელწოდებით. კორისკოს კომპანია მჭიდრო ურთიერთობებს ამყარებდა კონტინენტური აფრიკის სახელმწიფოების ადგილობრივ მეფეებთან, რომლებიც მას მონებს უგზავნიდნენ, ამიტომ კომპანიის ბიზნესი დიდი ხნის განმავლობაში იზრდებოდა.
1778 წელს ელ-პარდოს შეთანხმების საფუძველზე კუნძული კორისკო გადაეცა ესპანეთს, რომელმაც აქ განათავსა მცირე სამხედრო გარნიზონი.
1859 წლიდან 1875 წლამდე ესპანეთის გარნიზონი გადავიდა კუნძულ პატარა ელობეიზე.
კუნძულ კორისკოზე პუნტა-ჯოკოს ფორტის ნარჩენები 1885 წელს გამოიყენეს კათოლიკური მისიის ასაშენებლად.
მთლიანობაში ესპანეთი ნაკლებ ყურადღებას აქცევდა კუნძულ კორისკოს. ХХ საუკუნის დასაწყისში კორისკო შევიდა ელობეი, ანობონი და კორისკოს კოლონიალური ადმინისტრაციის შემადგენლობაში.
დამოუკიდებლობის პერიოდი
1968 წელს ეკვატორული გვინეის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ კუნძული შევიდა ქვეყნის შემადგენლობაში.
1981 წელს კომპანია «ელფ აკვიტანიამ» კუნძულ კორისკოს სანაპიროზე აღმოაჩინა ნავთობის მარაგი, რომლის მოპოვება დაიწყო მიმდინარე საუკუნის დასაწყისში.
მიუხედავად იმისა, რომ დღეისათვის კუნძული კორისკო იმყოფება ეკვატორული გვინეის რესპუბლიკის შემადგენლობაში, მისი ადგილმდებარეობა გაცილებით უფრო ახლოა გაბონთან და ამიტომ ნავთობის მარაგის აღმოჩენის შემდეგ იგი ტერიტორიულ პრეტენზიებს გამოთქვამს მასზე და მიმდებარე კუნძულებზე.
ლიტერატურა
სქოლიო
ატლანტის ოკეანის კუნძულები
აფრიკის კუნძულები
ეკვატორული გვინეის კუნძულები
Crkvino

Crkvino is a village in the municipality of Veles, North Macedonia.
Demographics
Toward the end of the 19th and beginning of the 20th centuries, Crkvino traditionally was a mixed Orthodox Macedonian, Torbeš and Muslim Turkish village. On the 1927 ethnic map of Leonhard Schulze-Jena, the village is written as "Črkvina" and shown as a mixed Muslim Bulgarian and Christian Bulgarian village. Some of the Macedonian Muslim population left the village after the Second World War. Muslim Albanians settled in Crkvino after the Turkish population also migrated from the village. In the 1960s there were 9 Muslim Albanian households in the village.
As of the 2021 census, Crkvino had 353 residents with the following ethnic composition:
Bosniaks 292
Persons for whom data are taken from administrative sources 32
Macedonians 12
Albanians 11
Turks 3
Others 3
According to the 2002 census, the village had a total of 363 inhabitants. Ethnic groups in the village include:
Bosniaks 336
Albanians 25
Macedonians 2
References
External links
Villages in Veles Municipality
Vetas

Vetas is a town and municipality in the Santander Department in northeastern Colombia.
Climate
Vetas has a tundra climate (ET) with moderate to light rainfall and very cold weather year-round.
References
Municipalities of Santander Department
Bədişqala

Bədişqala (also, Bedishkala) is a village and municipality in the Qusar Rayon of Azerbaijan. It has a population of 1,035.
References
External links
Populated places in Qusar District
Pöttyös utca metro station

Pöttyös utca metro station
Pöttyös utca (lit. Spotted street) is a station on the M3 (North-South) Line of the Budapest Metro. Next to the station, there is a huge socialist housing estate (microraion), which named after Attila József. The station was opened on 20 April 1980 as part of the extension from Nagyvárad tér to Kőbánya-Kispest.
References
Budapest City Atlas, Dimap-Szarvas, Budapest, 2011,
M3 (Budapest Metro) stations
Railway stations opened in 1980
აჰმადუ აჰიჯო

აჰმადუ აჰიჯო (დ.24 აგვისტო, 1924, გარუა, კამერუნი — გ. 30 ნოემბერი, 1989 დაკარი, სენეგალი) — კამერუნის სახელმწიფო მოღვაწე, კამერუნის პირველი პრეზიდენტი 1960–1982 წლებში.
ბიოგრაფია
1941 წელი – დაამთავრა იაუნდეს ადმინისტრაციული სკოლა.
1947 წლიდან არაერთხელ იყო არჩეული თვითმმართველობის ორგანოებში.
1957 წლიდან კამერუნისათვის საშინაო ავტონომიის მინიჭების შემდეგ პრემიერ–მინისტრის მოადგილე.
1958 წლიდან პრემიერ–მინისტრი.
1960 წლიდან კამერუნის ფედერაციული რესპუბლიკის პრეზიდენტი
1966 წლიდან მმართველი პარტიის კამერუნის ეროვნული კავშირის თავმჯდომარე.
1982 წელს გადადგა თანამდებობიდან, მისი პოსტი კი დაიკავა პოლ ბიიამ, კამერუნის პრემიერ–მინისტრმა.
1983 წელს ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ ა. აჰიჯო და პ. ბიია. აჰმადუ აჰიჯო გაიქცა საფრანგეთში. სიცოცხლის ბოლო წლებში ცხოვრობდა სენეგალში. გარდაიცვალა 1989 წელს სენეგალის დედაქალაქ დაკარში.
რესურსები ინტერნეტში
Mamadou Diouf, Les figures du politique en Afrique (1999), page 84 .
კამერუნის პრეზიდენტები
კამერუნელი პოლიტიკოსები
დაბადებული 24 აგვისტო
დაბადებული 1924
გარდაცვლილი 30 ნოემბერი
გარდაცვლილი 1989
ძვ. წ. 904

ძვ. წ. 904
— წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
მოვლენები
დაიბადნენ
გარდაიცვალნენ
Shah Ismail Order

Shah Ismail Order is the highest Azerbaijani military award presented by the Commander-in-chief and President of the Republic of Azerbaijan.
History and status
Shah Ismail Order was among several medals and orders, requested to be reviewed and created by the President Abulfaz Elchibey on November 10, 1992 by a Presidential Decree No. 370. The order was created by the Decree No. 755 of the President of Azerbaijan, Heydar Aliyev and ratified by National Assembly of Azerbaijan on December 6, 1993. The Shah Ismail Order is given to the high-ranking officers of Azerbaijani Armed Forces the following services:
special contributions in organization of development and strengthening of Azerbaijani Armed Forces;
distinguished acts in defending the territorial integrity of Azerbaijan Republic;
distinguished courage in the military;
special contributions in eliminating emergency situations in the country.
The order is pinned to the left side of the chest. If there are any other orders or medals, the Shah Ismail Order follows Istiglal Order (Order of Sovereignty).
Description
Shah Ismail Order is made of two layers. The bottom silver layer is in the shape of eight-pointed star. The smaller top layer is an octagon plate bathed in pure gold with a depiction of a side-view image of Shah Ismayil Safavi. The rear side of the order is polished and has an engraved order number and words Şah İsmayıl.
The composition is attached to a red colored watered silk ribbon bar with five edges. The order comes in size by , the ribbon bar - by .
Previous version
The previous description was quite different from the current version of the order. The order was round shaped and the edges were made from pure gold. The center of the order was in the shape of a shield and was colored with blue color. The image of Shah Ismail was depicted in the center of the shield with words Şah İsmayıl written right below the picture. The shield was placed on diagonally crossed sword and mace. The size was by .
References
Orders, decorations, and medals of Azerbaijan
Awards established in 1993
1993 establishments in Azerbaijan
ბრუსოვე

ბრუსოვე — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის სემენივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 637 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
სოფლის ამინდი
სემენივკის რაიონის სოფლები (პოლტავის ოლქი)
ქვრივი კაცების სახლები (პიესა)

ქვრივი კაცების სახლები (პიესა)
ქვრივი კაცების სახლები — პიესა, დაწერილი გამოჩენილი ირლანდიელი დრამატურგის, ნობელის პრემიის ლაურეატის ჯორჯ ბერნარდ შოუს მიერ, 1892 წელს. ეს არის შოუს მიერ დაწერილი პირველი პიესა, რომლის პრემიერაც 1892 წელს, როიალტი თეატრში გაიმართა. პიესა თავდაპირველად 1885 წელს დაიწერა, ბერნარდ შოუსა და უილიამ არჩერის თანამშრომლობის შედეგად. თუმცა, პარტნიორები მალე დაშორდნენ, შოუმ უკვე არსებული პიესის რამდენიმე ფრაგმენტი შეცვალა, მას მესამე აქტი დაუმატა..
ეს პიესა, ორ სხვა პიესასთან ერთად, დაიბეჭდა შოუს კრებულში უსიამოვნო პიესები, რომელთაც უსიამოვნო იმიტომ ეწოდათ, რომ ისინი მიზნად არა აუდიტორიის გართობას არამედ მათი ყურადღების სოციალური პრობლემებისადმი მიმართვას ისახავდნენ.
სქოლიო
1892 წლის პიესები
ჯორჯ ბერნარდ შოუს პიესები
Turaclı

Turaclı is a village and municipality in the Qakh Rayon of Azerbaijan. It has a population of 992.
References
Populated places in Qakh District
დიდგორი მედევაკი

დიდგორი მედევაკი (DIDGORI MedEvac) — სამედიცინო-საევაკუაციო ჯავშანმანქანა, რომელიც განკუთვნილია დაჭრილი ჯარისკაცების უშუალოდ საბრძოლო მოქმედებების ზონიდან უსაფრთო ტერიტორიაზე გადასაყვანად და ტრანსპორტირების დროს პირველადი სამედიცინო დახმარების უზრუნველსაყოფად.
შექმნის ისტორია
შეიქმნა 2015 წელს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაში მყოფი სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკური ცენტრ „დელტას“ მიერ, რომელსაც ექვემდებარება ექვსი სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი და თბილისის საავიაციო ქარხანა.
ტექნიკური მახასიათებლები
მანქანის უკანა ნაკვეთურში განთავსებულია ოთხი ერთეული საკაცე და სპეციალური სამედიცინო აღჭურვილობა, გააჩნია მაღალი გამავლობა: მძლავრი V8 ორმაგი ტურბო ძრავის სიმძლავრე-წონის მაღალი კოეფიციენტი. სამედიცინო-საევაკუაციო ჯავშანმანქანას საშუალებას აძლევს განავითაროს 120 კმ/საათში სიჩქარე ნებისმიერი რელიეფისა და კლიმატის პირობებში.
ჯავშანი
ჯავშანმანქანას გააჩნია მაღალი დონის EN1063 B7+ სტანდარტის შესაბამისი ჯავშანდაცვა, რაც 2-ფენიანი ჯავშნით მიიღწევა. ჯავშანფილები უზრუნველყოფს ახლო მანძილიდან ნასროლი 7,62 მმ კალიბრის ჯავშანგამტანი ტყვიების და საარტილერიო ჭურვების ნამსხვრევების შეკავებას. კორპუსის სტრუქტურაში გამოყენებული ჯავშანფილები ისეთი კუთხით არის განლაგებული, რომ მაქსიმალურად უზრუნველყოფილი იყოს ეფექტური დაცვა კინეტიკური და ნაღმის დარტყმის ძალის საფრთხისგან. მანქანის ძირი დამზადებულია ჯავშანფოლადის ფენისგან — ხოლო დაცვის დონე გაძლიერებულია დამატებითი ჯავშანპანელებით, რომლებიც დაზიანების შემდეგ მარტივად შეიძლება შეიცვალოს.
გამოცდები საუდის არაბეთში
2014 წლის 14 აგვისტოს საქართველომ წარადგინა მედევაკის პროტოტიპი ჯავშანტრანსპიორტიორების ტენდერზე, რომელსაც მასპინძლობდა საუდის არაბეთის თავდაცვის სამინისტრო. გამოცდები ძირითადად არაბეთის უდაბნოებში ჩატარდა, თუმცა მათი ტესტირება დასახლებულ პუნქტებსაც მოიცავდა და ითვალისწინებდა მოძრაობას სხვადასხვა აბსოლუტურ სიმაღლეზე — მთებში, სხვადასხვა რელიეფსა და ამინდის პირობებში, მაქსიმალური დატვირთვისას მაქსიმალურ სიჩქარეზე. ტესტირების დასასრულს მთლიანად დატვირთული ევაკუაცია წარმოადგენდა, რომელიც მაქსიმალურ სიჩქარეზე სრულდებოდა. მედევაკმა წარმატებულად დაასრულა თითოეული ტესტი ძალიან კარგი შედეგით და მიაღწია ფინალამდე ამერიკული US Lenco BearCat-თან ერთად, მას შემდეგ, რაც შეჯიბრში მონაწილე 4 მანქანა დაამრაცხა. მიუხედავად იმისა, რომ დიდგორმა მის ოპონენტზე უკეთესი შედეგი აჩვენა თითოეულ ასპექტში, გამარჯვებული მხოლოდ 2016 წლის იანვარში გამოაცხადეს. ეს ტენდერი მნიშვნელოვანი გამოცდა იყო მედეკავის შესაძლებლობის გამოსაჩენად, განსაკუთრებით ექსტრემალურ პირობებში.
ვარიანტები
დიდგორი 1 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 2+7 ეკიპაჟი, 356 ცხენის ძალიანი ძრავა, მაქსიმალური სიჩქარე 120 კმ/სთ.
დიდგორი 2 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 3+6 ეკიპაჟი, 356 ცხენის ძალიანი ძრავა, მაქსიმალური სიჩქარე 120 კმ/სთ.
დიდგორი 2 — ინტეგრირებული ქსელების მანქანა
დიდგორი 3 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 148 ცხენის ძალიანი ძრავა, 8+1 ეკიპაჟი, 6x6 წამყვანი თვლები.
დიდგორი მედევაკი — სამედიცინო-საევაკუაციო ჯავშანმანქანა
მომხმარებლები
- რაოდენობა უცნობია
- 100 ცალი
რესურსები ინტერნეტში
დიდგორი მედევაკი, „დელტას“ ოფიციალური ვებ-გვერდი.
სქოლიო
საქართველოს საბრძოლო აღჭურვილობა
სამხედრო-საევაკუაციო მანქანები
La Yesa

La Yesa is a small town and municipality in the comarca of Los Serranos in the Valencian Community, Spain. The name in Valencian is La Iessa, but the local language is Spanish, not Valencian.
Geography
The municipality covers an area of and as of 2011 had a population of 265 people. La Yesa is located north of Chelva and northwest of Valencia, off the provincial road CV-35 which links with the CV-345. It borders Abejuela of Aragon to the northeast. At an altitude of above sea level, the climate is dry continental, resulting in hot summers and cold winters (sometimes below 0 °C), where there is frequent snow.
History
The archaeological remains found in La Yesa attest to a settlement during Roman times. Alpuente and La Yesa were also coveted by the Cid, who seized the land in the late eleventh century. In the Muslim period it was part of the Taifa Kingdom of Alpuente(ninth century), being conquered by James I in 1236 and delivered to Juan de Auñón in 1238. In 1583, King Philip II of Spain granted the status of University and in 1587 it was declared an independent village.
Economy
The municipal economy revolves around agriculture and livestock. In 1611 wheat was reportedly sold for 110 sous in La Yesa. The town has a growing tourism sector on weekends and holidays, which has fueled the growth of several shops and bars. Kaolin mining and construction are the main industries.
The municipality has close ties with the neighboring municipality of Alpuente, the town of which lies to the southwest of La Yesa.
Notable landmarks
Notable hermitages include Ermita de San Juan, Ermita de San Roque, Ermita de San Sebastián (in disrepair) and the ruined Ermita de Nª Sª de Belén. The principal church is the Iglesia de Nª Sª de los Ángeles, which was completed in 1622 in the Renaissance style with a square tower. The church was burned down in 1840 following the Carlist Wars but was subsequently reconstructed, completed in 1852. To the left of the façade, recessed, stands the sturdy bell tower of ashlar masonry. Next to the Ermita de San Roque is the Monument to the Carlists, a cross composed of parts of a machine gun on an octagonal stone. The town contains the restaurants Tejería and Cerería.
References
External links
Official site
Yesa, La
Yesa, La
მშრალხევი

მშრალხევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ცხვარიჭამიის თემში. 2007 წლამდე ადმინისტრაციულად ექვემდებარებოდა სოფელ გლდანის საკრებულოს. მდებარეობს მდინარე მშრალიხევის (მდინარე გლდანისხევის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე, საგურამოს ქედის სამხრეთ კალთაზე.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 14 ადამიანი.
სქოლიო
მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები
სავარსამიძე

სავარსამიძე
საკუთარი სახელი სავარსამიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
ბართლომე სავარსამიძე — დიპლომატი
ლეონტი სავარსამიძე — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი
ქართული გვარები
პატარა თხინალა

პატარა თხინალა — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ხცისის თემი). თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1080 მეტრი. ხაშურიდან 13 კილომეტრი. 2006 წლის 1 იანვრის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 კომლი, სულ 2 ადამიანი.
ისტორია
1886 წლის აღწერით, პატარა თხინალაში 16 კომლი (61 კაცი და 59 ქალი, სულ 120 კაცი). ეროვნული შემადგენლობის თვალსაზრისით მოსახლეობა მთლიანად ოსურია. პატარა თხინალა, როგორც სოფელი, მოიშალა XX საუკუნის 90-იანი წლების დასაწყისში.
ლიტერატურა
სქოლიო
ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
Xanthodaphne levis

Xanthodaphne levis — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
სქოლიო
მუცელფეხიანები
მირაფლორესის რაიონი (იაუიოსი)

მირაფლორესის რაიონი (იაუიოსი)
მირაფლორესის რაიონი — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის იაუიოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 660 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 355 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 226.24 კმ²-ია.
იხილეთ აგრეთვე
პერუს რაიონები
რესურსები ინტერნეტში
2007 წლის აღწერის მონაცემები
პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი
ლიმის რეგიონის რაიონები
იაუიოსის პროვინციის რაიონები
გერმანიის ლიგის თასი

გერმანიის ლიგის თასი — საფეხბურთო გათამაშება გერმანიაში, რომელშიც მონაწილეობას იღებდა 6 გუნდი — გერმანიის ბუნდესლიგის წინა სეზონში პირველ ოთხ ადგილზე გასული გუნდები, მეორე ბუნდესლიგის და გერმანიის თასის გამარჯვებულ გუნდებთან ერთად. ტურნირი დაარსდა 1972 წელს, თუმცა რეგულარულად მხოლოდ 1997 წლიდან ტარდებოდა. გერმანიის ლიგის თასის ბოლო გათამაშება ჩატარდა 2007 წელს.
გათამაშების ისტორიაში, ყველაზე წარმატებული კლუბია მიუნხენის „ბაიერნი“, რომელმაც 6-ჯერ მოიგო ტიტული. „ბაიერნი“ ასევე გერმანიის ლიგის თასის უკანასკნელი გამარჯვებულია.
ფინალები
სტატისტიკა კლუბების მიხედვით
რესურსები ინტერნეტში
(West) Germany - List of Super/League Cup Finals
გერმანიის ფეხბურთი
გერმანიის საფეხბურთო ტურნირები
ეროვნული საფეხბურთო ლიგის თასის ტურნირები
ლიმონის პროვინცია

ლიმონის პროვინცია — პროვინცია კოსტა-რიკაში. მოიცავს 9 189 კმ²–ს, მოსახლეობა 386 862 ადამიანს შეადგენს (2011 წ).
პროვინციის უდიდესი ნაწილი მდებარეობს კარიბის ზღვის სანაპირო დაბლობში. სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი კორდილიერა-დე-ტალამანკის მთების ვრცელ ქედს უჭირავს. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ნიკარაგუა, რომელთან საზღვარიც მდინარე სან-ხუანზე გაივლის, დასავლეთით — ერედიის, კარტაგოსა და პუნტარენასის პროვინციები, სამხრეთ-დასავლეთით — პანამა, მასთან საზღვარი მდინარე სიკსაოლაზე გაივლის. პროვინცია დაყოფილია ექვს კანტონად. დედაქალაქია პუერტო-ლიმონი.
ლიმონი კოსტა-რიკის კულტურულად ერთ-ერთი ყველაზე მრავალფეროვანი პროვინციაა, აქ სახლობს დიდი რაოდენობის აფრო-კარიბელი და ადგილობრივი.
გალერეა
იხილეთ აგრეთვე
კოსტა-რიკის პროვინციები
რესურსები ინტერნეტში
Caribbean Information
სქოლიო
კოსტა-რიკის პროვინციები
პაიკუსეს მუნიციპალიტეტი

პაიკუსეს მუნიციპალიტეტი — სასოფლო მუნიციპალიტეტი ესტონეთში, პიარნუმაას მაზრაში.
იხილეთ აგრეთვე
ესტონეთის მუნიციპალიტეტები
რესურსები ინტერნეტში
ოფიციალური საიტი
პიარნუმაას მუნიციპალიტეტები
ჩილეს კოლუმბამდელი ხელოვნების მუზეუმი

ჩილეს კოლუმბამდელი ხელოვნების მუზეუმი — ჩილეს სახელმწიფო დაწესებულება. მდებარეობს დედაქალაქ სანტიაგოში. დაარსდა 1981 წლის დეკემბერში. მუზეუმში დაცულია კოლუმბამდელი ისტორიული, არქეოლოგიური და ეთნოგრაფიული ნიმუშები.
რესურსები ინტერნეტში
ჩილეს კოლუმბამდელი ხელოვნების მუზეუმი
Chiles antes de Chile
ჩილეს მუზეუმები
მიანმარის არქიტექტურა და სახვითი ხელოვნება

მიანმარის არქიტექტურა და სახვითი ხელოვნება
მიანმარის არქიტექტურა და სახვითი ხელოვნება—მიანმარის (ყოფილი ბირმა) არქიტექტურა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში მოიცავს არქიტექტურულ სტილებს, რომლებიც ასახავს მეზობელი და დასავლეთის ქვეყნების გავლენას და მოდერნიზებას. ქვეყანაში ყველაზე გავრცელებული ნაგებობებია: ბუდისტური პაგოდები, სტუპები, ტაძრები, ბრიტანეთის კოლონიური შენობები, თანამედროვე სტრუქტურები და კომპლექსები.მიანმარის ტრადიციულ არქიტექტურას ძირითადად იყენებენ ღვთისმსახურებისთვის, პილიგრიმებისთვის, ბუდისტური რელიქვიების, პოლიტიკური აქტივობისა და ტურიზმისთვის.
ისტორია
ხელოვნების უძველესი ძეგლების მიანმარის ტერიტორიაზე (ცხოველთა გამოსახულებები, მაგიური ნიშნები გამოქვაბულებში ტაუნჯის მახლობლად)მიეკუთვნება ადრეული ნეოლითის ხანას .ახალი წეთაღრიცხვის დასაწყისში აღმოცენდა ახალი სახელმწიფოები და ქალაქები. მიანმარის არქიტექტურის უმეტესი ნაწილი დაკავშირებულია ძველ ინდურ კულტურასთან .პიუს პერიოდში აშენდა ცილინდრული სტუპები ოთხი თაღით. პირველი ინდური ნაგებობები მიანმარში აგებულია ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 200 წლიდან. 100 წლამდე შემორჩენილია აგურის კდლებისა და ბუდისტური საკულტო ნაგებობების მცირე ტაძრების სტუპების („ზედები“) ნანგრევები. ბუდას ქვის ტაძრებში-ვერცხლისა და ოქროს პატარა ქანდაკებები. აქ შეიქმნა აღმოსავლეთ აზიაში სოლისებრი თაღებისა და კამარების ამოყვანის უნიკალური ტექნიკა. XI-XIII საუკუნეებში ადრინდელი ფეოდალური სახელმწიფოს დედაქალაქ პაგანში ააშენეს სხვადასხვა ზომისა და ტიპის ბუდისტური ტაძრები და სტუპები (ანანდის, გოდოპალინისა და სხვ.). სტუპები ძირითადად ზარისებური ფორმისაა. ქანდაკება წარმოდგენილია ბუდას ფრონტალური ფიგურებით (ქვა, ხე და სხვა), ქვისა და კერამიკის ბარელიეფებით. მრავალი ტაძრის კედელზე შემორჩენილია ბათქაშზე ტემპერით შესრულებული ხატწერის ორიგინალური ნიმუშები. ფეოდალური დაქუცმაცებულობის პერიოდში ((XIV-XVIII სს.) შენდებოდა კვადრატული სატახტო ქალაქები (პეგუ, ტაუნგუ, ავა), იქმნებოდა სატაძრო კომპლექსები კონბაუნების ცენტრალიზებულ სახელმწიფოში (XVIII-XIX სს.) ვითარდებოდა ქალაქთმშენებლობა, განვითარებული იყო ბრინჯაოს საგნების ჩამოსხმა და ჭედურობა.
კოლონიალიზმის პერიოდი
1880-იანი წლების ბოლოდან მიანმარი (ბირმა) ბრიტანეთის იმპერიის ნაწილი იყო. კოლონიზაციის პერიოდში (1886-1947) იდევნებოდა ეროვნული ხელოვნება. დაიწყო კოლონიური არქიტექტურის პერიოდი. ქალაქების დაგეგმარება და მშენებლობა ინგლისის გავლენის ქვეშ მოექცა. რანგუნი, რომელიც ახლა იანგონის სახელით არის ცნობილი, მრავალეროვნული დედაქალაქი გახდა. მას შემდეგ, რაც ქალაქის მასშტაბით აშენდა დიდი კოლონიური შენობები, სოციალურმა არეულობამ ბირმაში გამოიწვია ნაციონალისტური მიტინგები და ანტიკოლონიური საპროტესტო გამოსვლები.
თანამედროვე არქიტექტურა
1930 -იან წლებში გამოჩნდნენ ადგილობრიბი არქიტექტორები. მათგან აღსანიშნავია უ. ტინი.დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ 1948 წლიდან ქვეყანაში დაიწყო თანამედროვე ტიპის შენობა-ნაგებობების, საცხოვრებელი სახლების, ადმინისტრაციული კომპლექსების მშენებლობა. მონუმნტურ ფერწერაში გაბატონებულია რეალისტური მიმართულება (უბა ჯის მეთაურობით). თანამდროვე მხატვრები -ფერმწერები უ სან ვინი, უ კინ მაუნი, მოქანდაკეები უ. ლუინი, უ ხან ტინი და სხვ. 1964 წელს გაერთიანდნენ ფერმწერთა და მოქანდაკეთა საზოგადოებაში. შემონახულია მხატვრული ხელოსნობის ტრადიციები.
გალერეა
სქოლიო
არქიტექტურა
მიანმარი
ბაყაყისებრნი

ბაყაყისებრნი — უკუდო ამფიბიების ოჯახი. აერთიანებს 400-ზე მეტ სახეობას. გავრცელებულია თითქმის მთელ მსოფლიოში, ახალი ზელანდიისა, ავსტრალიის, პოლარული ქვეყნების, სამხრეთ ამერიკის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილისა და ოკეანიის ზოგი კუნძულის გარდა. საქართველოში გვხვდება 3 სახეობა. ამ ოჯახის წარმომადგენლებს კბილები მხოლოდ ზედა ყბებზე აქვს, გავის მალის განივი მორჩები ცილინდრული ან ოდნავ გაგანივრებულია. ფალანგებს არ გააჩნია ჩანართი ხრტილები. საქართველოში თითქმის ყველგაა ტბის ბაყაყი, ზოგ ადგილას ბინადრობს კავკასიური ბაყაყი და ამიერკავკასიური ბაყაყი. იკვებებიან მწერებით, ჭიებით, პატარა თევზებითა და ამფიბიებით, ლიფსიტებითა და თავკომბალებით. ანადგურებენ მავნე მწერებს, რითაც სარგებლობა მოაქვთ, მაგრამ ლიფსიტებისა და პატარა თევზების მოსპობით თევზის მეურნეობას ზიანს აყენებენ. საყურადღებოა გოლიათი ბაყაყი, რომლის სხეულის სიგრძე 32-49 სმ აღწევს, ხოლო წონა - 3,5 კგ. უკუდო ამფიბიებს შორის იგი უდიდესია; გვხვდება ტროპიკულ აფრიკაში (უმეტესად კამერუნში). აღსანიშნავია აგრეთვე ხარბაყაყი, რომლის სხეულის სიგრძე 20 სმ აღწევს, ხოლო უკანა ფეხებისა - 25 სმ. იწონის 600 გ-მდე. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკაში. დიდი ზომის ბაყაყები იკვებებიან თევზებით, წვრილი ბაყაყებით, წყლის გველებით, წყლის ფრინველის (იხვებისა და სხვა) მართვეებით, პატარა ძუძუმწოვრებით, აგრეთვე ნაირგვარი უხერხემლო ცხოველებით. სასარგებლო ცხოველების განადგურებით აზარალებენ ადგილობრივ მოსახლეობას. ბაყაყისებრთა ოჯახის ზოგ სახეობას იყენებენ საკვებად. განსაკუთრებით ჩრდილოეთ ამერიკასა და დასავლეთ ევროპაში.
ლიტერატურა