©Kancelaria Sejmu

s. 1/110

Dz.U. 1997 Nr 115 poz.741

USTAWAz dnia 21 sierpnia 1997 r.
o gospodarce nieruchomościamiDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Art. 1.
1. Ustawa określa zasady:1) gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa
oraz własność jednostek samorządu terytorialnego;2) podziału nieruchomości;3) scalania i podziału nieruchomości;4) pierwokupu nieruchomości;5) wywłaszczania nieruchomości i zwrotu wywłaszczonych nieruchomości;6) udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej;7) wyceny nieruchomości;8) działalności zawodowej, której przedmiotem jest gospodarowanie nieruchomościami.
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do nieruchomości służących wykonywaniu zadań placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów
o służbie zagranicznej.
Art. 2.
Ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności:1) ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758, z późn. zm.1));
2) ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z
2003 r. Nr 178, poz. 1749, z późn. zm.2));
3) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz.
435, z późn. zm.3));

1)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz.
788 i Nr 183, poz. 1538 oraz z 2008 r. Nr 180, poz. 1112 i Nr 216, poz. 1367.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz.
1206, z 2006 r. Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 64, poz. 427 oraz z 2009 r. Nr 92, poz. 753.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 157, poz.
1315, Nr 167, poz. 1399 i Nr 175, poz. 1460 i 1462, z 2006 r. Nr 227, poz. 1658 i Nr 245, poz.
2010-11-29

Opracowano na
podstawie tj. Dz. U.
z 2010 r. Nr 102,
poz. 651, Nr 106,
poz. 675, Nr 143,
poz. 963, Nr 155,
poz. 1043, Nr 197,
poz. 1307, Nr 200,
poz. 1323.

©Kancelaria Sejmu

s. 2/1104) ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami
rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1700, z późn. zm.4));
5) ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn.
zm.5));
6) ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398, z późn. zm.6));
7) ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami
mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2004
r. Nr 163, poz. 1711, z późn. zm.7));
8) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz.
2019, z późn. zm.8));9) ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz.
696, z późn. zm.9));

1775, z 2007 r. Nr 59, poz. 405, Nr 64, poz. 427 i Nr 181, poz. 1286, z 2008 r. Nr 163, poz. 1011 i
Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 42, poz. 340, Nr 69, poz. 595, Nr 92, poz. 753 i Nr
157, poz. 1241 oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz.
1505, z 2009 r. Nr 19, poz. 100, Nr 42, poz. 340, Nr 98, poz. 817 i Nr 157, poz. 1241 oraz z 2010 r.
Nr 48, poz. 287 i Nr 96, poz. 620.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz.
2703, z 2005 r. Nr 155, poz. 1297 i Nr 172, poz. 1440, z 2006 r. Nr 12, poz. 61, z 2007 r. Nr 23,
poz. 136 i Nr 99, poz. 666, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391 oraz z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 19, poz.
101, Nr 86, poz. 720, Nr 105, poz. 877, Nr 115, poz. 966, Nr 143, poz. 1164, Nr 157, poz. 1241 i
Nr 223, poz. 1776.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 132, poz.
1110, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1832, z 2008 r. Nr 208,
poz. 1308, Nr 220, poz. 1415 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 42, poz. 336 i Nr 168, poz. 1323
oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 143.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz.
2703, z 2005 r. Nr 132, poz. 1110 i Nr 167, poz. 1398 oraz z 2006 r. Nr 141, poz. 997, Nr 170, poz.
1217, Nr 227, poz. 1658 i Nr 249, poz. 1832 oraz z 2008 r. Nr 144, poz. 901 i Nr 227, poz. 1505.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz.
2255, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 i Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 21, poz. 125, Nr 64, poz. 427,
Nr 75, poz. 493, Nr 88, poz. 587, Nr 147, poz. 1033, Nr 176, poz. 1238, Nr 181, poz. 1286 i Nr
231, poz. 1704, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 i Nr
215, poz. 1664 oraz z 2010 r. Nr 44, poz. 253 i Nr 96, poz. 620.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz.
708 i 711, Nr 141, poz. 1008, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1829, z 2007 r. Nr 50, poz. 331 i Nr
82, poz. 558, z 2008 r. Nr 97, poz. 625, Nr 144, poz. 901, Nr 177, poz. 1095, Nr 180, poz. 1113 i
Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 42, poz. 340 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 3/11010) ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r.
Nr 16, poz. 94, z późn. zm.10));11) ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193,
poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620);
12) ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz. U. Nr 42,
poz. 340 i Nr 161, poz. 1281);
13) ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do
realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. Nr
143, poz. 963).
Art. 3.
1. Właściwym w sprawach gospodarki nieruchomościami, regulowanych przepisami ustawy, jest minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
2. Organem doradczym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki
przestrzennej i mieszkaniowej w sprawach gospodarki nieruchomościami jestPaństwowa Rada Nieruchomości.
3. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje i odwołuje przewodniczącego i członków Rady, o której mowa
w ust. 2, oraz ustala, w drodze zarządzenia, jej regulamin, który określa organizację i zasady działania Rady.
Art. 4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:1) nieruchomości gruntowej – należy przez to rozumieć grunt wraz z częściami
składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny
przedmiot własności;2) zasobie nieruchomości – należy przez to rozumieć nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa;3) działce gruntu – należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej;3a) działce budowlanej – należy przez to rozumieć zabudowaną działkę gruntu,
której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe
i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce;
3b) zbywaniu albo nabywaniu nieruchomości – należy przez to rozumieć dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie

10)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz.
1238 i Nr 191, poz. 1374, z 2008 r. Nr 59, poz. 359, Nr 144, poz. 902, Nr 206, poz. 1289 i Nr 227,
poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 1, poz. 3, Nr 18, poz. 97, Nr 19, poz. 100, Nr 98, poz. 817, Nr 115, poz.
966, Nr 157, poz. 1241 i Nr 214, poz. 1658.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 4/110

własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystegonieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste;
4) poprzednim właścicielu – należy przez to rozumieć osobę, która została pozbawiona prawa własności nieruchomości wskutek jej wywłaszczenia albo
przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego na podstawie innych tytułów;5) planie miejscowym – należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;6) wycenie nieruchomości – należy przez to rozumieć postępowanie, w wyniku
którego dokonuje się określenia wartości nieruchomości;6a) określaniu wartości nieruchomości – należy przez to rozumieć określanie
wartości nieruchomości jako przedmiotu prawa własności i innych praw donieruchomości;7) powszechnej taksacji nieruchomości – należy przez to rozumieć wycenę nieruchomości, w wyniku której następuje ustalenie wartości katastralnej nieruchomości;8) szacowaniu nieruchomości – należy przez to rozumieć czynności związane zokreślaniem wartości nieruchomości;9) właściwym organie – należy przez to rozumieć starostę, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, w odniesieniu do nieruchomości
stanowiących własność Skarbu Państwa oraz organ wykonawczy gminy,
powiatu i województwa w odniesieniu do nieruchomości stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu i województwa;9a) samorządowej osobie prawnej – należy przez to rozumieć osoby prawne
powoływane lub tworzone przez organy jednostek samorządu terytorialnego;9b) jednostce samorządu terytorialnego – należy przez to rozumieć gminę, powiat lub województwo;
19b ) staroście – należy przez to rozumieć również prezydenta miasta na prawach
powiatu;
9c) właściwym urzędzie – należy przez to rozumieć starostwo powiatowe, w
którym wykonywane są zadania z zakresu administracji rządowej dotyczące
gospodarki nieruchomościami Skarbu Państwa, albo odpowiednio urząd
gminy, starostwo powiatowe lub urząd marszałkowski, w których prowadzone są sprawy gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego;9d) radzie lub sejmiku – należy przez to rozumieć radę gminy lub radę powiatu
oraz sejmik województwa;10) jednostce organizacyjnej – należy przez to rozumieć państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;11) opłacie adiacenckiej – należy przez to rozumieć opłatę ustaloną w związku
ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, albo opłatę
ustaloną w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości;2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 5/11012) spółce – należy przez to rozumieć spółkę akcyjną lub spółkę z ograniczoną
odpowiedzialnością;13) osobie bliskiej – należy przez to rozumieć zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, dzieci rodzeństwa, małżonka, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osobę, która pozostaje ze zbywcą faktycznie we wspólnym pożyciu;
14) standardach zawodowych – należy przez to rozumieć reguły postępowania
przy wykonywaniu zawodu rzeczoznawcy majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami, zarządcy nieruchomości, ustalone zgodnie z przepisami prawa;15) organizacjach zawodowych – należy przez to rozumieć utworzone, zgodnie
z przepisami o stowarzyszeniach, stowarzyszenia i związki stowarzyszeń
zrzeszające osoby zawodowo wykonujące czynności odpowiednio rzeczoznawcy majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami lub zarządcy nieruchomości;16) nieruchomości podobnej – należy przez to rozumieć nieruchomość, która
jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, zewzględu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania orazinne cechy wpływające na jej wartość;17) stanie nieruchomości – należy przez to rozumieć stan zagospodarowania,
stan prawny, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia
infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym
wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona;18) łączności publicznej – należy przez to rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego.
Art. 5.
Waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w drodze obwieszczeń, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 6.
Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są:1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji;
1a) wydzielenie gruntów pod linie kolejowe oraz ich budowa i utrzymanie;1b) wydzielanie gruntów pod lotniska, urządzenia i obiekty do obsługi ruchu
lotniczego, w tym rejonów podejść, oraz budowa i eksploatacja tych lotnisk
i urządzeń;2) budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z
tych przewodów i urządzeń;3) budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia
ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 6/110ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania;
4) budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu wwodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja iutrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością
Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego;5) opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;5a) ochrona Pomników Zagłady w rozumieniu przepisów o ochronie terenów
byłych hitlerowskich obozów zagłady oraz miejsc i pomników upamiętniających ofiary terroru komunistycznego;6) budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów
opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych;6a) budowa i utrzymywanie obiektów oraz pomieszczeń niezbędnych do realizacji obowiązków w zakresie świadczenia przez operatora publicznego powszechnych usług pocztowych, a także innych obiektów i pomieszczeń
związanych ze świadczeniem tych usług;
7) budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby
obronności państwa i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia
bezpieczeństwa publicznego, w tym budowa i utrzymywanie aresztów śledczych, zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich;8) poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego
metodą odkrywkową;9) zakładanie i utrzymywanie cmentarzy;9a) ustanawianie i ochrona miejsc pamięci narodowej;9b) ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk
przyrody;10) inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach.
Art. 7.
Jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.
Art. 8.
Jeżeli przy załatwianiu spraw, o których mowa w przepisach działu III, nie istniejemożliwość zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej ze względu na nieustalone adresy stron, stosuje się art. 49 Kodeksupostępowania administracyjnego.
Art. 9.
W sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3
pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 7/110decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W
przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na
które nie przysługuje zażalenie.
Art. 9a.
Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ustawie, rozstrzyganych w
drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, jest wojewoda.
DZIAŁ II
Gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa
oraz własność jednostki samorządu terytorialnego
Rozdział 1
Zasady ogólne
Art. 10.
1. Przepisy niniejszego działu stosuje się do nieruchomości stanowiącej własność
Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego.
2. Przepisy dotyczące jednostek samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio
do związków tych jednostek.
3. Przepisy dotyczące czynności cywilnoprawnych, dokonywanych między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu terytorialnego, stosuje się odpowiednio
do czynności cywilnoprawnych dokonywanych między tymi jednostkami.
4. Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego i osób trzecich, przepisy niniejszego działu stosuje się wyłącznie do gospodarowania udziałem Skarbu Państwa lub jednostek
samorządu terytorialnego w tej nieruchomości.
5. Przepisy niniejszego działu stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy
publicznej.
Art. 11.
1. Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.
2. Jeżeli przepisy ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę, wyrażenie zgody, z wyjątkiem zgody, o której mowa w art. 46 ust. 4, następuje odpowiednio w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody wydanego w terminie miesiąca od złożenia odpowiedniego wniosku
przez starostę.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 8/110Art. 11a.
Przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych
podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu
terytorialnego.
Art. 12.
Organy, o których mowa w art. 11, działające za Skarb Państwa i jednostkę samorządu terytorialnego, są zobowiązane do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki.
Art. 13.
1. Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem
lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne
(aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.
1a. Nieruchomość może być także przekazywana nieodpłatnie w drodze umowy
partnerowi prywatnemu lub spółce, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia
19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19,
poz. 100), na czas realizacji przedsięwzięcia w ramach partnerstwa publicznoprywatnego.
2. Nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1, przedmiotem darowiznyna cele publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego, a także między tymi jednostkami. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel, darowizna
podlega odwołaniu, z zastrzeżeniem ust. 2a.
2a. Darowizny nieruchomości stanowiącej przedmiot własności Skarbu Państwa dokonuje starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej – za zgodą wojewody, a nieruchomości stanowiącej przedmiot własności jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy – za zgodą rady albo sejmiku.
Odstąpienie od odwołania darowizny następuje za zgodą organu, który wyraziłzgodę na jej dokonanie. Zgody nie wymaga dokonanie darowizny przez ministrawłaściwego do spraw Skarbu Państwa, o której mowa w art. 59 ust. 1.
3. Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być przedmiotem wkładu niepieniężnego (aportu) wnoszonego do spółki.
4. Sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa
lub jednostki samorządu terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości
jako wkładów niepieniężnych (aportów) do spółek, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Art. 14.
1. Nieruchomości stanowiące przedmiot własności Skarbu Państwa mogą byćsprzedawane jednostkom samorządu terytorialnego za cenę niższą niż ich war2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 9/110tość rynkowa lub oddawane tym jednostkom w użytkowanie wieczyste bez pobierania pierwszej opłaty. Nieruchomości stanowiące przedmiot własności jednostek samorządu terytorialnego mogą być sprzedawane Skarbowi Państwa lub
innym jednostkom samorządu terytorialnego za cenę niższą niż wartość rynkowa nieruchomości albo oddawane im w użytkowanie wieczyste bez pobierania
pierwszej opłaty.
2. Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być nieodpłatnie obciążane na rzecz jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi prawami
rzeczowymi. Nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą być nieodpłatnie obciążane na rzecz Skarbu Państwa lub innych
jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi prawami rzeczowymi.
3. Nieruchomości mogą być przedmiotem zamiany między Skarbem Państwa ajednostkami samorządu terytorialnego oraz między tymi jednostkami, bez obowiązku dokonywania dopłat w przypadku różnej wartości zamienianych nieruchomości.
4. Przepis ust. 3 stosuje się również w razie zamiany własności nieruchomości na
prawo użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność, a także zamiany praw użytkowania wieczystego dokonywanej między
Skarbem Państwa a jednostkami samorządu terytorialnego oraz między tymi
jednostkami.
5. Zawarcie umów w sprawach, o których mowa w ust. 1–4, wymaga uprzedniej
zgody wojewody w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, z wyłączeniem umów zawieranych przez ministra właściwego do
spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art.
57 ust. 1, oraz nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust.
2 pkt 1, albo zgody odpowiednio rady lub sejmiku w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego.
Art. 15.
1. Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki
samorządu terytorialnego mogą być przedmiotem zamiany na nieruchomości
stanowiące własność osób fizycznych lub osób prawnych. W przypadku nierównej wartości zamienianych nieruchomości stosuje się dopłatę, której wysokość
jest równa różnicy wartości zamienianych nieruchomości.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zamiany własności nieruchomości na prawo użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność nieruchomości, a także wzajemnej zamiany praw użytkowania wieczystego.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zamiany udziałów we współwłasności lub we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości.
Art. 16.
1. Państwowa lub samorządowa osoba prawna może zrzec się własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości odpowiednio na rzecz Skarbu Państwa lub
jednostki samorządu terytorialnego.
2. (uchylony).
Art. 17.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 10/110

1. Państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej nabywają nieruchomości – na własność lub w użytkowanie wieczyste Skarbu Państwa, a samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej – na własność lub w użytkowanie wieczyste odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.
2. W przypadku nabycia przez państwową jednostkę organizacyjną prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości gruntowej stanowiącej
własność Skarbu Państwa, prawo to wygasa. Przepis ten stosuje się również w
przypadku nabycia przez samorządową jednostkę organizacyjną prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości gruntowej stanowiącej
własność odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.
3. Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, uzyskują do nabytych nieruchomości trwały zarząd z mocy prawa z dniem ich nabycia.
Art. 18.
Nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd,najem i dzierżawę oraz użyczane na cele związane z ich działalnością.
Art. 19.
1. Sprzedaż nieruchomości, oddawanie w użytkowanie wieczyste, użytkowanie,
najem lub dzierżawę, jeżeli są położone na obszarach:1) terenów górniczych – wymaga, w razie braku planu miejscowego, porozumienia z organem właściwym do udzielania koncesji na wydobywanie kopalin;2) parków narodowych – wymaga porozumienia z dyrektorem właściwego
parku narodowego;3) graniczących z nieruchomościami oddanymi w trwały zarząd na cele obronności i bezpieczeństwa państwa – wymaga porozumienia z właściwym w
tych sprawach naczelnym organem administracji rządowej.
2. W odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarach morskiego pasa nadbrzeżnego wymagane jest porozumienie z właściwym terytorialnie organem administracji morskiej, w razie:1) sprzedaży, oddawania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub
dzierżawę – na obszarze pasa technicznego;2) sprzedaży lub oddawania w użytkowanie wieczyste – na obszarze pasa
ochronnego.
3. W przypadku naruszenia przepisów ust. 1 i 2, strony umowy ponoszą odpowiedzialność na zasadach ogólnych.
Rozdział 2Zasoby nieruchomości
Art. 20.
Tworzy się:1) zasób nieruchomości Skarbu Państwa;2) gminne zasoby nieruchomości;2010-11-29

©Kancelaria Sejmus. 11/110

3) powiatowe zasoby nieruchomości;4) wojewódzkie zasoby nieruchomości.
Art. 21.
Do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią
przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste,oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa.
Art. 21a.
W skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 21, niewchodzą grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, w rozumieniu ustawy – Prawo wodne.
Art. 22.
1. Nieruchomości stanowiące odpowiednio zasób nieruchomości Skarbu Państwa,
województwa lub powiatu, przeznaczone w planach miejscowych pod budownictwo mieszkaniowe oraz na realizację związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, przekazuje się gminie, w drodze darowizny, na
jej wniosek, jeżeli przemawia za tym ważny interes gminy i jeżeli cele te nie są
lub nie mogą być realizowane odpowiednio przez Skarb Państwa, województwo
lub powiat. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowizna
podlega odwołaniu, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Odstąpienie od odwołania darowizny następuje za zgodą odpowiednio wojewody, sejmiku województwa lub rady powiatu.
Art. 23.
1. Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 43
ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58–60 oraz art. 60a, starostowie, wykonujący
zadania z zakresu administracji rządowej, a w szczególności:1) ewidencjonują nieruchomości zgodnie z katastrem nieruchomości;2) zapewniają wycenę tych nieruchomości;3) sporządzają plany wykorzystania zasobu;
4) zabezpieczają nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem;5) wykonują czynności związane z naliczaniem należności za nieruchomości
udostępniane z zasobu oraz prowadzą windykację tych należności;6) współpracują z innymi organami, które na mocy odrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami Skarbu Państwa, a także z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego;7) zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w
skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17;7a) wydzierżawiają, wynajmują i użyczają nieruchomości wchodzące w składzasobu, przy czym umowa zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata
lub czas nieoznaczony wymaga zgody wojewody; zgoda wojewody jest
wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta
sama nieruchomość;2010-11-29

©Kancelaria Sejmus. 12/110

8) podejmują czynności w postępowaniu sądowym, w szczególności w sprawach dotyczących własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, o zapłatę należności za korzystanie z nieruchomości, o roszczenia ze
stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, o stwierdzenie nabycia spadku, ostwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie;
9) składają wnioski o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości SkarbuPaństwa oraz o wpis w księdze wieczystej.
1a. Starosta sporządza roczne sprawozdanie z gospodarowania nieruchomościami
zasobu i przekazuje je wojewodzie w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, którego sprawozdanie dotyczy.
1b. Obowiązek ewidencjonowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dotyczy również
nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste.
1c. Ewidencjonowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje w szczególności:1) oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości;2) powierzchnie nieruchomości;3) wskazanie dokumentu potwierdzającego posiadanie przez Skarb Państwa
praw do nieruchomości, w przypadku braku księgi wieczystej;4) przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, a w przypadku braku
planu – w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;5) wskazanie daty ostatniej aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania
wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste lub daty ostatniej aktualizacji opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości Skarbu Państwa;6) informacje o zgłoszonych roszczeniach do nieruchomości;7) informacje o toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych.
1d. Plany wykorzystania zasobu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, opracowuje się na
okres 3 lat. Plany zawierają w szczególności:1) zestawienie powierzchni nieruchomości zasobu oraz nieruchomości SkarbuPaństwa oddanych w użytkowanie wieczyste;
2) prognozę:a) dotyczącą udostępnienia nieruchomości zasobu oraz nabywania nieruchomości do zasobu,b) poziomu wydatków związanych z udostępnieniem nieruchomości zasobu oraz nabywaniem nieruchomości do zasobu,c) wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste oraz
opłat z tytułu trwałego zarządu nieruchomości Skarbu Państwa,d) dotyczącą aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste oraz
opłat z tytułu trwałego zarządu nieruchomości Skarbu Państwa;3) program zagospodarowania nieruchomości zasobu.
2. Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1–6, może być powierzone zarządcom nieruchomości, rzeczoznawcom majątkowym, pośrednikom w
obrocie nieruchomościami lub podmiotom, które zatrudniają te osoby. Wyłonie2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 13/110

nie osób i podmiotów, o których mowa w zdaniu pierwszym, następuje na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych.
3. Od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu – nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się
25 % środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są
te nieruchomości.
Art. 24.
1. Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraznieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
2. Na cele rozwojowe gmin i zorganizowanej działalności inwestycyjnej, a w
szczególności na realizację budownictwa mieszkaniowego oraz związanych z
tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, a także na realizację
innych celów publicznych mogą być wykorzystywane gminne zasoby nieruchomości.
3. Podstawą tworzenia gminnych zasobów nieruchomości są studia uwarunkowań ikierunków zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalane na podstawie
przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Art. 25.
1. Gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent
miasta.
2. Gospodarowanie zasobem polega w szczególności na wykonywaniu czynności,o których mowa w art. 23 ust. 1, a ponadto na przygotowywaniu opracowań
geodezyjno-prawnych i projektowych, dokonywaniu podziałów oraz scaleń i
podziałów nieruchomości, a także wyposażaniu ich, w miarę możliwości, w niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej.
3. Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 2, z wyłączeniem czynności
wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 7–9, może być powierzane zarządcom nieruchomości, rzeczoznawcom majątkowym, pośrednikom w obrocie nieruchomościami lub podmiotom, które zatrudniają te osoby. Wyłonienie osób i podmiotów, o których mowa w zdaniu pierwszym, następuje na podstawie przepisów ozamówieniach publicznych.
Art. 25a.
Do powiatowego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
przedmiot własności powiatu i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraznieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego powiatu.
Art. 25b.
Powiatowym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd powiatu. Przepisy art. 25
ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmus. 14/110

Art. 25c.
Do wojewódzkiego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
przedmiot własności województwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste,oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego województwa.
Art. 25d.
Wojewódzkim zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd województwa. Przepisy
art. 25 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 26.
1. Granice między nieruchomościami nabywanymi na własność Skarbu Państwa
lub na własność jednostki samorządu terytorialnego przyjmuje się według istniejącego stanu prawnego, a jeżeli stanu takiego nie można stwierdzić, według stanu uwidocznionego w katastrze nieruchomości.
2. W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, o których mowa w ust. 1, niewstrzymuje się czynności związanych z nabyciem nieruchomości, co nie wyłącza roszczeń pomiędzy właścicielami nieruchomości, których granice zostały
ustalone w sposób, o którym mowa w ust. 1.
Rozdział 3
Sprzedaż i oddawanie w użytkowanie wieczyste
Art. 27.
Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze
umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
Art. 28.
1. Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
gruntowej następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.
2. Warunki zbycia nieruchomości w drodze przetargu obwieszcza się w ogłoszeniu
o przetargu. Warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się
w rokowaniach przeprowadzanych z nabywcą.
3. Protokół z przeprowadzonego przetargu oraz protokół z rokowań przy zbyciu w
drodze bezprzetargowej stanowią podstawę do zawarcia umowy.
Art. 29.
1. W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustalasię okres użytkowania wieczystego zależnie od celu, na który nieruchomość
gruntowa zostaje oddana w użytkowanie wieczyste, oraz określa się sposób korzystania z nieruchomości, stosownie do art. 236 i art. 239 Kodeksu cywilnego.
2. Jeżeli przedmiotem umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie
wieczyste jest nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, przy określaniu sposobu korzystania z tej nieruchomości można nałożyć, w razie potrzeby, na na2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 15/110bywcę obowiązek odbudowy lub remontu położonych na niej zabytkowych
obiektów budowlanych, w terminie określonym w umowie.
Art. 30.
Postanowienia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
dotyczące sposobu korzystania z tej nieruchomości podlegają ujawnieniu w księdze
wieczystej.
Art. 31.
Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń.
Art. 32.
1. Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedanawyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.
1a. Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może byćsprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody
nie wymaga sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
2. Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego nie stosuje się.
3. W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między SkarbemPaństwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
Art. 33.
1. Użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie alboprzez rozwiązanie umowy przed upływem tego okresu.
2. W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie albo na skutek rozwiązania umowy przed upływem tego okresu,użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez
niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia. Wynagrodzenie powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia wzniesione
wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.
3. Właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystegoprzed upływem ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z
ustalonym w umowie, a w szczególności, jeżeli nie zabudował jej w ustalonymterminie.
3a. W razie rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem okresu
ustalonego w umowie zwraca się sumę opłat rocznych wniesionych z tego tytułu
za niewykorzystany okres użytkowania wieczystego. Opłaty podlegają waloryzacji. Maksymalna wysokość kwoty podlegającej zwrotowi nie może przekra2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 16/110

czać wartości prawa użytkowania wieczystego określonej na dzień rozwiązania
umowy.
4. Przepisy ust. 1–3a stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego nabytego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
Art. 34.
1. W przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która
spełnia jeden z następujących warunków:
1) przysługuje jej roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia
wywieszenia wykazu;
2) jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości pozbawionym prawa
własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 r. albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art. 35 ust. 1; termin złożenia wniosku niemoże być krótszy niż 6 tygodni, licząc od dnia wywieszenia wykazu;
3) jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony.
2. W przypadku zbiegu uprawnień do pierwszeństwa w nabyciu, stosuje się kolejność wymienioną w ust. 1.
3. Zbycie nieruchomości nie może nastąpić, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa
lub jednostkę samorządu terytorialnego.
4. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości, pod warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminieokreślonym w zawiadomieniu. Termin ten nie może być krótszy niż 21 dni oddnia otrzymania zawiadomienia. Przy doręczaniu zawiadomień stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
5. Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 6, korzystają z pierwszeństwa w nabyciu
nieruchomości, jeżeli złożą oświadczenie, że wyrażają zgodę na cenę ustaloną w
sposób określony w ustawie.
6. Wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a odpowiednia rada lub sejmik w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, mogą przyznać, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich
najemcom lub dzierżawcom, z wyłączeniem nieruchomości, o których mowa w
art. 57 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 60a ust. 1.
6a. Przepis ust. 6 stosuje się do budynków mieszkalnych lub użytkowych, stanowiących w całości przedmiot najmu lub dzierżawy.
6b. W przypadku realizacji pierwszeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, ust. 6 lub
ust. 6a, przedmiotem zbycia powinna być nieruchomość wraz z gruntem niezbędnym do racjonalnego korzystania z budynku.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 17/110

7. Zbycie nieruchomości zabudowanej domem wielolokalowym na rzecz innych
osób niż wymienione w ust. 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić z pominięciem pierwszeństwa w nabyciu lokali mieszkalnych przysługującego najemcom tych lokali.
8. Przepisów ust. 1 i 7 nie stosuje się, jeżeli zbycie następuje między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego albo między tymi jednostkami dla realizacji celów publicznych.
Art. 35.
1. Właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste,użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w
siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu
podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w
inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu.
1a. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, októrych mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, októrej mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie, najem lub dzierżawę. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa zamieszcza wykaz na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej
przez okres 21 dni, a ponadto informację o zamieszczeniu tego wykazu podaje
do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej o zasięgu obejmującym co najmniej powiat na terenie którego położona jest nieruchomość.
1b. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 1a, nie dotyczy oddania nieruchomości w
najem lub dzierżawę na czas oznaczony do 3 miesięcy. Wykaz sporządza się i
podaje do publicznej wiadomości, jeżeli po umowie zawartej na czas oznaczonydo 3 miesięcy strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość.
2. W wykazie, o którym mowa w ust. 1 i 1a, określa się odpowiednio:1) oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości;2) powierzchnię nieruchomości;3) opis nieruchomości;4) przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;
5) termin zagospodarowania nieruchomości;6) cenę nieruchomości;7) wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego;8) wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy;9) terminy wnoszenia opłat;
10) zasady aktualizacji opłat;
11) informacje o przeznaczeniu do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę;12) termin do złożenia wniosku przez osoby, którym przysługuje pierwszeństwo
w nabyciu nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2.
3. Ustanawianie odrębnej własności lokali w domach wielolokalowych, wchodzących w skład nieruchomości, następuje na zasadach określonych w ustawie z
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 18/110

dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903
oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).
4. (uchylony).
Art. 36.
W przypadkach naruszenia przez właściwy organ albo ministra właściwego do spraw
Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1,
oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1,
przepisów art. 34 ust. 1–5 i 7 Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnegoponoszą odpowiedzialność na zasadach ogólnych.
Rozdział 4Przetargi na zbycie nieruchomości
Art. 37.
1. Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
2. Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli:1) jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34;
2) zbycie następuje między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między tymi jednostkami;3) jest zbywana na rzecz osób, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2;4) zbycie następuje w drodze zamiany lub darowizny;5) sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego;6) przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić
warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność
lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości;7) ma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo
tworzonej państwowej lub samorządowej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji;
8) jest zbywana na rzecz zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, na której terenie jest położona;9) przedmiotem zbycia jest udział w nieruchomości, a zbycie następuje narzecz innych współwłaścicieli nieruchomości;10) jest zbywana na rzecz kościołów i związków wyznaniowych, mających uregulowane stosunki z państwem, na cele działalności sakralnej;11) jest sprzedawana partnerowi prywatnemu lub spółce, o której mowa w art.
14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publicznoprywatnym, jeżeli sprzedaż stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu
publicznego, a wybór partnera prywatnego nastąpił w trybie przewidzianym
w art. 4 ust. 1 lub 2 powołanej ustawy;12) jest zbywana na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 61 ust. 1;

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 19/110

13) jest zbywana na rzecz spółki celowej utworzonej na podstawie przepisów
ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr
26, poz. 133) lub właściwych podmiotów wymienionych w art. 17 ust. 2 tej
ustawy, realizujących przedsięwzięcia Euro 2012, w celu ich wykonania, w
sytuacji gdy jej nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło w trybie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o
przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej
UEFA EURO 2012.
3. Wojewoda – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność SkarbuPaństwa, a odpowiednia rada lub sejmik – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, odpowiednio w drodzezarządzenia lub uchwały, mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu
nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację
urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele tebędą realizowane przez podmioty, dla których są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową. Przepis ten stosuje się
również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi
nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę. Przepisu
tego nie stosuje się, w przypadku gdy o nabycie nieruchomości ubiega się więcej
niż jeden podmiot spełniający powyższe warunki.
4. Zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy
niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów.
4a. Umowy użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata
lub na czas nieoznaczony zawiera się w drodze bezprzetargowej, jeżeli użytkownikiem, najemcą lub dzierżawcą nieruchomości jest organizacja pożytku publicznego.
5. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może odstąpić od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów, o których mowa w ust. 3 i 4, w odniesieniu donieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych
w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, bez konieczności odpowiednio zwolnienia z obowiązku lub wyrażenia zgody przez wojewodę.
Art. 38.
1. Przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza właściwy organ albo minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, o których
mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1.
2. Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości nie wcześniej niż
po upływie terminów, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4. W
ogłoszeniu o przetargu podaje się informacje zamieszczone w wykazie orazczas, miejsce i warunki przetargu, a w razie ogłoszenia kolejnego przetargu lub
rokowań, również terminy przeprowadzenia poprzednich przetargów. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości w sposób
zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowychwłaściwego urzędu.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 20/110

3. Przed ogłoszeniem o przetargu rozpatruje się wnioski osób uprawnionych do nabycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W przypadku pozytywnego
rozpatrzenia wniosku, informacji o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy,nie zamieszcza się w ogłoszeniu o przetargu.
4. Właściwy organ albo minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu
do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, może odwołać ogłoszony przetarg jedynie z ważnych powodów, niezwłocznie podając informację oodwołaniu przetargu do publicznej wiadomości, w sposób określony w ust. 2. W
informacji podaje się także przyczynę odwołania przetargu.
Art. 39.
1. Jeżeli pierwszy przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, w okresie nie
krótszym niż 30 dni, ale nie dłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia jego zamknięcia, przeprowadza się drugi przetarg, w którym właściwy organ albo minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której
mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, może obniżyć cenę wywoławczą nieruchomości
ustaloną przy ogłoszeniu pierwszego przetargu, stosownie do art. 67 ust. 2 pkt 2.
2. Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, właściwy organ albo
minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości, októrych mowa w art. 57 ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, októrej mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, w okresie nie krótszym niż 30 dni, ale niedłuższym niż 6 miesięcy, licząc od dnia jego zamknięcia, może zbyć nieruchomość w drodze rokowań albo organizować kolejne przetargi. Przy ustalaniu warunków kolejnych przetargów stosuje się zasady obowiązujące przy organizowaniu drugiego przetargu.
3. W przypadku zachowania terminów, o których mowa w ust. 1 i 2, właściwy organ nie ma obowiązku ponownego sporządzania wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste.
Art. 40.
1. Przetarg przeprowadza się w formie:
1) przetargu ustnego nieograniczonego;2) przetargu ustnego ograniczonego;3) przetargu pisemnego nieograniczonego;4) przetargu pisemnego ograniczonego.
2. Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny. Przetarg pisemny ma na
celu wybór najkorzystniejszej oferty.
2a. Przetarg ograniczony organizuje się, jeżeli warunki przetargowe mogą być spełnione tylko przez ograniczoną liczbę osób.
3. O zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator.
4. Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie przystąpił do przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia
ponad cenę wywoławczą albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani
jedna oferta lub żaden z uczestników nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej, a także jeżeli komisja przetargowa stwierdziła, że żadna oferta nie spełnia
warunków przetargu.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 21/110

5. Uczestnik przetargu może, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku przetargu ustnego lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego, zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przetargu do wojewody, jeżeli
przetarg dotyczy nieruchomości Skarbu Państwa, albo do organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości
stanowiących własność tej jednostki. Jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości, októrych mowa w art. 57 ust. 1, oraz nieruchomości ujętych w ewidencji, o której
mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, uczestnik przetargu może zaskarżyć czynności
związane z przeprowadzeniem przetargu do ministra właściwego do spraw
Skarbu Państwa.
Art. 41.
1. Organizator przetargu jest obowiązany zawiadomić osobę ustaloną jako nabywca nieruchomości o miejscu i terminie zawarcia umowy sprzedaży lub oddania
w użytkowanie wieczyste nieruchomości, najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni oddnia doręczenia zawiadomienia.
2. Jeżeli osoba ustalona jako nabywca nieruchomości nie przystąpi bez usprawiedliwienia do zawarcia umowy w miejscu i w terminie podanych w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organizator przetargu może odstąpić od zawarcia
umowy, a wpłacone wadium nie podlega zwrotowi. W zawiadomieniu zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.
Art. 42.
1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania przetargów na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa
lub własność jednostek samorządu terytorialnego oraz przeprowadzania rokowań po drugim przetargu, uwzględniając konieczność zapewnienia jawności ijednolitości postępowania, równego dostępu do udziału w przetargu, uzyskania
najkorzystniejszego wyniku przetargu.
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów ustali:
1) wysokość wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia i zwrotu;2) sposób, terminy i treść ogłoszenia przetargu;
3) tryb powoływania, skład i sposób działania komisji przetargowej oraz organy właściwe do powołania tej komisji;4) sposób sporządzania oraz treść protokołu z przeprowadzonego przetargu;
5) tryb postępowania w przypadku zaskarżenia przetargu;
6) tryb postępowania przy przeprowadzaniu poszczególnych rodzajów przetargów oraz warunki organizowania przetargu ograniczonego;7) tryb postępowania przy przeprowadzaniu rokowań po drugim przetargu.
Rozdział 5Oddawanie w trwały zarząd
Art. 43.
1. Trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 22/110

2. Jednostka organizacyjna ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6, korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do:1) korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej dozakresu jej działania;
2) zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu
obiektu budowlanego na nieruchomości, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego;3) oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na
czas nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem właściwego organu i organu nadzorującego,jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony do 3 lat, albo za zgodą tychorganów, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata
lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na który został
ustanowiony trwały zarząd; zgoda jest wymagana również w przypadku,
gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość.
3. Nieruchomości, o których mowa w art. 60a ust. 1, oddane w trwały zarząd Rządowemu Centrum Legislacji, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, ministerstwom, urzędom centralnym i urzędom wojewódzkim lub części tych nieruchomości mogą być oddawane w najem, dzierżawę lub użyczenie za zgodą ministrawłaściwego do spraw Skarbu Państwa.
4. Jednostka organizacyjna ma prawo wypowiedzenia, za zgodą organu nadzorującego, każdej umowy najmu, dzierżawy i użyczenia nieruchomości lub jej części,obciążających nieruchomość objętą trwałym zarządem, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia.
4a. Zgoda, o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3 oraz w ust. 4, a także w art. 47 ust. 1 iart. 48 ust. 1, nie jest wymagana w przypadku Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów, Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich,Rzecznika Praw Dziecka, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i innych sądów administracyjnych, Najwyższej Izby Kontroli, Krajowej
Rady Radiofonii i Telewizji, Krajowego Biura Wyborczego, Instytutu Pamięci
Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu orazPaństwowej Inspekcji Pracy.
5. Nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiot użytkowania
wieczystego Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce
organizacyjnej, a nieruchomości stanowiące przedmiot własności lub przedmiotużytkowania wieczystego jednostki samorządu terytorialnego – odpowiedniej
samorządowej jednostce organizacyjnej, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
6. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą ustalić, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały, szczegółowe warunki korzystania z nieruchomości
przez jednostki organizacyjne.
Art. 44.
1. Trwały zarząd ustanawia się na czas nieoznaczony lub czas oznaczony.
2. Z wnioskiem o ustanowienie trwałego zarządu występuje jednostka organizacyjna.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 23/110

Art. 45.
1. Trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w
drodze decyzji, z zastrzeżeniem art. 60 ust. 2 oraz art. 60a ust. 3.
2. Decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu powinna zawierać:
1) nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej, na rzecz której jest ustanawiany
trwały zarząd;2) oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz według katastru
nieruchomości;3) powierzchnię oraz opis nieruchomości;4) przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania;5) cel, na jaki nieruchomość została oddana w trwały zarząd;6) termin zagospodarowania nieruchomości;7) cenę nieruchomości i opłatę z tytułu trwałego zarządu;8) możliwość aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu;9) czas, na który trwały zarząd został ustanowiony.
2a. W przypadku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu można nałożyć, w miarę potrzeby, na jednostkę organizacyjną obowiązek odbudowy lub remontu położonych na tej nieruchomości
zabytkowych obiektów budowlanych, w terminie określonym w decyzji.
3. Objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokołu
zdawczo-odbiorczego.
Art. 46.
1. Trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na
skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu.
2. Właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu
w odniesieniu do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że:1) nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z decyzją o ustanowieniu trwałego zarządu;2) jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody, o której mowa w art. 43 ust. 2 pkt 3;3) nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem określonym w decyzji, o której mowa w art. 45;4) sposób korzystania z nieruchomości pogarsza stan środowiska w stopniu zagrażającym życiu, zdrowiu lub mieniu;
5) przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym uległo zmianie, która
nie pozwala na dalsze wykorzystywanie nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób, a jednostka organizacyjna nie ma możliwości zmiany
sposobu wykorzystywania nieruchomości;6) nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu
trwałego zarządu.
3. Wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów
najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wy2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 24/110

powiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd,była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona.
4. Decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego jednostkom organizacyjnym:
1) resortu obrony narodowej – wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw obrony narodowej;2) resortu spraw wewnętrznych i administracji – wymaga zgody wojewody,
wydanej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych;3) resortu sprawiedliwości – wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości;4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu – wymaga
zgody wojewody, wydanej w porozumieniu odpowiednio z Szefem AgencjiBezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefem Agencji Wywiadu;
5) Centralnego Biura Antykorupcyjnego – wymaga zgody wojewody, wydanej
w porozumieniu z Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
Art. 47.
1. Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd może zgłosić właściwemu
organowi wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu do całej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Złożenie wniosku powinno być poprzedzone uzyskaniem zgody organu nadzorującego jednostkę organizacyjną.
2. Właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek
jednostki organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust.
1.
3. W sprawach, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 46 ust. 4.
Art. 48.
1. Właściwy organ może orzec, w drodze decyzji, o przekazaniu trwałego zarządu
między jednostkami organizacyjnymi na ich wniosek, złożony za zgodą organów nadzorujących te jednostki.
2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o wygaśnięciu trwałego zarządu,dotychczas sprawowanego przez jednostkę organizacyjną, i jego ustanowieniu
na rzecz jednostki organizacyjnej wnioskującej o przekazanie. W sprawach tych
stosuje się przepis art. 45 ust. 3.
3. Jeżeli przekazanie trwałego zarządu przez jednostkę organizacyjną następuje narzecz jednostki wymienionej w art. 60 ust. 1 albo w art. 60a ust. 1, o ustanowieniu i wygaśnięciu trwałego zarządu orzeka właściwy organ albo minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości oddanych w
trwały zarząd jednostkom wymienionym w art. 60 ust. 1 lub art. 60a ust. 1.
Art. 49.
1. Likwidacja jednostki organizacyjnej sprawującej trwały zarząd nieruchomości
powoduje, z zastrzeżeniem ust. 2, jego wygaśnięcie.
2. Jeżeli likwidacja jednostki organizacyjnej następuje w wyniku przekształceń organizacyjnych, właściwy organ albo minister właściwy do spraw Skarbu Pań2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 25/110

stwa w odniesieniu do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art.
60a ust. 2 pkt 1, orzeka o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego likwidowanej jednostce organizacyjnej albo o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego likwidowanej jednostce organizacyjnej z równoczesnym ustanowieniem trwałego zarządu na rzecz jednostek organizacyjnych utworzonych w wyniku tych przekształceń lub na rzecz jednostek przejmujących zadania jednostki
likwidowanej.
Art. 49a.
Przepisy art. 43–49 stosuje się odpowiednio w przypadku:
1) oddania w trwały zarząd udziału we współwłasności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości jednej lub kilku jednostkom organizacyjnym;2) oddania w trwały zarząd całej nieruchomości kilku jednostkom organizacyjnym w częściach ułamkowych, z określeniem sposobu korzystania z tej nieruchomości przez poszczególne jednostki organizacyjne.
Art. 50.
Do trwałego zarządu w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.
Rozdział 6Przekazywanie nieruchomości na cele szczególne
Art. 51.
1. Państwowa osoba prawna oraz państwowa jednostka organizacyjna, z dniem ich
utworzenia, są wyposażane w nieruchomości niezbędne do ich działalności odpowiednio przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, organ założycielski lub przez organ nadzorujący.
2. Wyposażenie polega na przeniesieniu na rzecz państwowej osoby prawnej własności nieruchomości albo oddaniu jej nieruchomości gruntowej w użytkowanie
wieczyste lub na oddaniu państwowej jednostce organizacyjnej nieruchomości w
trwały zarząd.
3. Na wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, przeznacza się nieruchomości z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa.
4. Przy wyposażaniu państwowych osób prawnych przeniesienie własności nieruchomości następuje nieodpłatnie oraz nie pobiera się pierwszej opłaty z tytułuużytkowania wieczystego.
Art. 52.
Na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, organu założycielskiego
lub organu nadzorującego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wskazuje nieruchomości, które mogą być przeznaczone na wyposażenie państwowej osoby prawnej lub państwowej jednostki organizacyjnej.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 26/110

Art. 53.
1. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub organ założycielski w akcie outworzeniu państwowej osoby prawnej rozstrzyga o wyposażeniu tej osoby w
nieruchomości, o których mowa w art. 52.
2. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub organ założycielski, wykonując
ustalenia zawarte w akcie o utworzeniu państwowej osoby prawnej, przenosi napaństwową osobę prawną własność nieruchomości lub oddaje tej osobie nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
Art. 54.
1. Organ nadzorujący w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej
wyposaża tę jednostkę w nieruchomości, o których mowa w art. 52.
2. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wykonując ustalenia zawarte w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej, oddaje
tej jednostce nieruchomości w trwały zarząd w drodze decyzji.
Art. 55.
W razie gdy państwowe osoby prawne albo państwowe jednostki organizacyjne są
tworzone w wyniku podziału istniejących osób prawnych lub jednostek organizacyjnych, nie stosuje się przepisów art. 52, jeżeli wyposażenie dotyczy nieruchomości,do których prawa przysługiwały osobom lub jednostkom ulegającym podziałowi.
Art. 56.
Przy tworzeniu lub powoływaniu samorządowych osób prawnych lub samorządowych jednostek organizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 i art. 53–
55, z tym że na wyposażenie tych osób lub jednostek organ wykonawczy gminy,
powiatu lub województwa przeznacza nieruchomości odpowiednio z gminnego, powiatowego lub wojewódzkiego zasobu nieruchomości.
Art. 57.
1. Prawa do nieruchomości, które pozostały po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej osobie prawnej, przechodzą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa odpowiednio z dniem likwidacji lub z dniem zakończenia prywatyzacji.
2. O sposobie zagospodarowania tych nieruchomości rozstrzyga minister właściwy
do spraw Skarbu Państwa, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
3. Jeżeli minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub inny organ upoważniony
na mocy odrębnych przepisów nie zagospodarował nieruchomości, o których
mowa w ust. 1, przekazuje je protokolarnie do zasobu nieruchomości SkarbuPaństwa.
4. W razie likwidacji lub prywatyzacji samorządowej osoby prawnej stosuje się
odpowiednio ust. 1–3, z tym że nieruchomości, które nie zostały zagospodarowane, organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego włącza protokolarnie odpowiednio do gminnego, powiatowego lub wojewódzkiego zasobu nieruchomości.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 27/110

5. Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, w stosunku do których
trwały zarząd wygasł na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej, z zastrzeżeniem przepisu art. 49 ust. 2, organ nadzorujący przekazuje protokolarnie do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, a jeżeli nieruchomości stanowią własność
jednostek samorządu terytorialnego, organ nadzorujący włącza je protokolarnie
do zasobu nieruchomości odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.
Art. 58.
1. Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być wnoszone jako
wkład niepieniężny (aport) do spółki przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
2. W przypadku wnoszenia nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do
spółki, stosuje się odpowiednio przepis art. 52.
Art. 59.
1. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może wyposażyć fundację lub dokonać darowizny nieruchomości z zasobu Skarbu Państwa na rzecz fundacji orazorganizacji pożytku publicznego prowadzących działalność, o której mowa w
art. 68 ust. 1 pkt 2, na jej cele statutowe.
2. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na cel, na który nieruchomość
została darowana, darowiznę odwołuje się lub minister właściwy do spraw
Skarbu Państwa może wyrazić zgodę na zbycie nieruchomości. Przepisy art. 5b i
5c ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm.11)) stosuje
się odpowiednio.
3. Czynność prawna dokonana przez fundację albo organizację pożytku publicznego z naruszeniem przepisu ust. 2 jest nieważna.
4. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51
ust. 2 i 4 oraz art. 52.
5. Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja Mienia Wojskowego oraz Wojskowa
Agencja Mieszkaniowa mogą, na warunkach określonych w ust. 1, wyposażyć
fundację lub dokonać na jej rzecz albo na rzecz organizacji pożytku publicznego
darowizny nieruchomości, w stosunku do której wykonują prawa właścicielskie
Skarbu Państwa, po uprzednim uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw
Skarbu Państwa. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowiznę odwołuje się. Przepisy ust. 2–4 stosuje się, z tym że zgodę, o której
mowa w ust. 2, wyraża, po uprzednim uzgodnieniu z ministrem właściwym do
spraw Skarbu Państwa, odpowiednio Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja
Mienia Wojskowego, Wojskowa Agencja Mieszkaniowa.
Art. 60.
1. Nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa przeznaczonymi na potrzeby statutowe Kancelarii Sejmu, Kancelarii Sena11)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr106, poz. 673, Nr 115, poz. 741 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 155, poz. 1014, z 2000 r. Nr 48,
poz. 550, z 2001 r. Nr 4, poz. 26, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 240, poz. 2055, z 2004 r. Nr 99,
poz. 1001, Nr 123, poz. 1291 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417 i Nr 183, poz. 1538,
z 2006 r. Nr 107, poz. 721 oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 206, poz. 1590.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 28/110

tu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i innych sądów administracyjnych,
Najwyższej Izby Kontroli, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Krajowego
Biura Wyborczego, Instytutu Pamięci Narodowej  Komisji Ścigania Zbrodni
przeciwko Narodowi Polskiemu oraz Państwowej Inspekcji Pracy gospodaruje
minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w sposób określony w ust. 2, 3 i 4.
1a. Przez potrzeby statutowe, o których mowa w ust. 1, należy rozumieć niezbędne
do realizacji zadań i celów statutowych potrzeby komórek organizacyjnych, w
szczególności izb, wydziałów i oddziałów, wyszczególnionych w statutach lub
regulaminach jednostek organizacyjnych wymienionych w ust. 1.
2. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa oddaje nieodpłatnie, w drodze decyzji, jednostkom organizacyjnym, o których mowa w ust. 1, w trwały zarząd
nieruchomości stanowiące zasób nieruchomości Skarbu Państwa, po uprzednim
przejęciu niezbędnej dokumentacji od starosty, wykonującego zadanie z zakresu
administracji rządowej.
2a. Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, wykonując trwały zarząd nieruchomości:1) dokonują czynności faktycznych i prawnych związanych z utrzymaniem
tych nieruchomości;2) współpracują z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa oraz z innymi organami, które na mocy odrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami Skarbu Państwa, a także z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego;3) podejmują czynności w postępowaniach sądowych i administracyjnych, w
szczególności w sprawach: dotyczących własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, ze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, ostwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, dotyczących podziału nieruchomości.
3. Jeżeli nieruchomości oddane w trwały zarząd jednostkom organizacyjnym, októrych mowa w ust. 1, stały się im zbędne, minister właściwy do spraw SkarbuPaństwa, po uprzednim wydaniu decyzji o wygaśnięciu tego zarządu, przekazuje
je staroście, wykonującemu zadanie z zakresu administracji rządowej. Przepisy
art. 46 i 47 stosuje się odpowiednio.
4. W razie likwidacji lub przekształcenia jednostek, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa rozstrzyga, w terminie 6 miesięcy odzakończenia likwidacji lub przekształcenia, o sposobie zagospodarowania nieruchomości będących w trwałym zarządzie tych jednostek. Po upływie tego terminu niezagospodarowane nieruchomości przekazuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej.
Art. 60a.
1. Nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa przeznaczonymi na:
1) potrzeby Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Rządowego Centrum Legislacji, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, ministerstw, urzędów centralnych i urzędów wojewódzkich,2) potrzeby statutowe Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, z wyłączeniem rejonów
2010-11-29

©Kancelaria Sejmus. 29/110– gospodaruje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem
art. 43 ust. 2 i 4.
2. W ramach gospodarowania minister właściwy do spraw Skarbu Państwa:1) prowadzi, zgodnie z katastrem nieruchomości, ewidencję nieruchomości
przeznaczonych na potrzeby jednostek organizacyjnych wymienionych w
ust. 1;
2) prowadzi, zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, politykę planowania
w zakresie nabywania albo przejmowania od starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, nieruchomości na potrzeby jednostek
organizacyjnych wymienionych w ust. 1 oraz sprzedaży albo przekazywania
do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, nieruchomości zbędnych dla potrzeb jednostek organizacyjnych wymienionych
w ust. 1;3) zapewnia wycenę nieruchomości;4) sporządza plan wykorzystania nieruchomości – art. 23 ust. 1d stosuje się odpowiednio;5) dokonuje czynności faktycznych i prawnych związanych z utrzymaniem
nieruchomości nieoddanych w trwały zarząd;6) współpracuje z właściwym organem oraz z innymi organami, które na mocyodrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami Skarbu Państwa, atakże z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego;7) sprzedaje, a także wydzierżawia, wynajmuje, użycza albo przekazuje do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, nieruchomości, jeżeli stały się zbędne dla jednostek organizacyjnych wymienionych w
ust. 1;8) nabywa na własność lub w użytkowanie wieczyste nieruchomości na potrzeby jednostek organizacyjnych wymienionych w ust. 1, z zastrzeżeniem
art. 17;9) dokonuje zamiany praw własności, zamiany prawa własności na prawoużytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność,a także zamiany praw użytkowania wieczystego, w stosunku do nieruchomości będących w jego ewidencji, między Skarbem Państwa a jednostkami
samorządu terytorialnego, na potrzeby jednostek organizacyjnych wymienionych w ust. 1;10) podejmuje czynności w postępowaniach sądowych i administracyjnych, w
szczególności w sprawach dotyczących własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości, o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości
przez zasiedzenie, dotyczących podziału nieruchomości, a także w sprawachze stosunku najmu, dzierżawy lub użyczenia, w odniesieniu do nieruchomości nieoddanych w trwały zarząd;11) składa wnioski o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości Skarbu Państwa oraz o wpis w księdze wieczystej;12) ustanawia ograniczone prawa rzeczowe w stosunku do nieruchomości, októrych mowa w ust. 1;13) ustanawia nieodpłatnie trwały zarząd w sposób określony w ust. 3–6.
3. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa oddaje nieodpłatnie, w drodze decyzji, jednostkom organizacyjnym, o których mowa w ust. 1, w trwały zarząd
nieruchomości, o których mowa w ust. 1.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 30/110

4. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może orzec, w drodze decyzji, oprzekazaniu trwałego zarządu między jednostkami organizacyjnymi, o których
mowa w ust. 1, na ich wniosek. Przepisy art. 48 stosuje się odpowiednio.
5. Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, przekazuje wrazz dokumentacją nieruchomości należące do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, niezbędne dla potrzeb jednostek organizacyjnych wymienionych w ust. 1,
ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa, na jego wniosek, w terminie
2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
6. Jeżeli nieruchomości oddane w trwały zarząd jednostkom organizacyjnym, októrych mowa w ust. 1, stały się im zbędne, minister właściwy do spraw SkarbuPaństwa, po uprzednim wydaniu decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu, rozstrzyga o sposobie zagospodarowania nieruchomości. Przepisy art. 46 i 47 stosuje się odpowiednio.
Art. 61.
1. Przedstawicielstwom dyplomatycznym lub urzędom konsularnym państw obcych oraz innym przedstawicielstwom i instytucjom zrównanym z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów międzynarodowych
lub powszechnie obowiązujących zwyczajów międzynarodowych nieruchomości Skarbu Państwa mogą być, na zasadzie wzajemności, zbywane lub oddawane
w użytkowanie, dzierżawę lub najem.
2. Umowy z podmiotami, o których mowa w ust. 1, zawiera minister właściwy do
spraw Skarbu Państwa. Minister może udzielić bonifikaty, o której mowa w art.
68 ust. 1 pkt 11, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.
3. Jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana wskazać i przenieść własność nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli jest ona niezbędna na cele,o których mowa w ust. 1. Umowę przeniesienia nieruchomości na własność
Skarbu Państwa zawiera z tą jednostką starosta, wykonujący zadanie z zakresu
administracji rządowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa.
4. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1–3 stosuje się odpowiednio przepis art.
60 ust. 3 i 4.
Rozdział 7Ustalanie sposobu i terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowych
Art. 62.
1. W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustalasię sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z
celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.
2. Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy.
3. Za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym.
4. Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych odużytkownika.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 31/110

Art. 63.
1. W razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej,
o których mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy.
2. W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62,
mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II.
3. Wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszyrok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w
umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze
10 % tej wartości.
4. Opłaty, o których mowa w ust. 2, ustala właściwy organ w drodze decyzji.
Art. 64.
1. Obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia
roku następującego po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych w umowie lub decyzji.
2. Opłaty za dany rok wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku.
Art. 65.
1. Nie pobiera się dodatkowych opłat rocznych w razie:
1) niewybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze, na którym
nieruchomość gruntowa jest położona, jeżeli do wybudowania tych urządzeń był zobowiązany właściwy organ, a ich brak uniemożliwiałby korzystanie z obiektów, do których wybudowania został zobowiązany użytkownik wieczysty na podstawie umowy lub decyzji;
2) złożenia do właściwego organu wniosku o rozwiązanie umowy o oddanie
nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się przepisy art. 33 ust. 3 i3a.
Art. 66.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do trwałego zarządu.
Rozdział 8Ceny, opłaty i rozliczenia za nieruchomości
Art. 67.
1. Cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości.
1a. Cena lokalu, oznaczonego jako przedmiot odrębnej własności, obejmuje lokal
wraz z pomieszczeniami przynależnymi, w rozumieniu ustawy o własności lokali oraz udział w nieruchomości wspólnej.
2. Przy sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu stosuje się następujące zasady
ustalania cen:
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 32/110

1) cenę wywoławczą w pierwszym przetargu ustala się w wysokości nie niższej niż wartość nieruchomości;2) cenę wywoławczą w drugim przetargu można ustalić w wysokości niższej
niż wartość nieruchomości, jednak nie niższej niż 50 % tej wartości;3) cenę nieruchomości, którą jest obowiązany zapłacić jej nabywca, ustala sięw wysokości ceny uzyskanej w wyniku przetargu;
4) jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, cenę nieruchomości ustala się w rokowaniach z nabywcą w wysokości nie niższej niż 40% jej wartości.
3. Przy sprzedaży nieruchomości w drodze bezprzetargowej, o której mowa w art.
37 ust. 2 i 3, cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż jej wartość, z zastrzeżeniem ust. 3a.
3a. Jeżeli nieruchomość jest sprzedawana w drodze bezprzetargowej w celu realizacji roszczeń przysługujących na mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów, cenę nieruchomości ustala się w wysokości równej jej wartości.
4. Przepisów ust. 2–3a nie stosuje się przy zbyciu nieruchomości na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 61 ust. 1.
Art. 68.
1. Właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67
ust. 3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo rady lub sejmiku,jeżeli nieruchomość jest sprzedawana:1) na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz
innych celów publicznych;2) osobom fizycznym i osobom prawnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczorozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, na cele niezwiązane zdziałalnością zarobkową, a także organizacjom pożytku publicznego na cel
prowadzonej działalności pożytku publicznego;3) organizacjom zrzeszającym działkowców z przeznaczeniem na ogrody
działkowe;4) poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercy, jeżeli nieruchomość została od niego przejęta przed dniem 5 grudnia 1990 r.;5) na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego;6) kościołom i związkom wyznaniowym, mającym uregulowane stosunki zpaństwem, na cele działalności sakralnej;7) jako lokal mieszkalny;8) w wyniku uwzględnienia roszczeń, o których mowa w art. 209a ust. 1 i ust.
2;9) spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem własności lokali lub domów jednorodzinnych;10) osobie, o której mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6, z zastrzeżeniem, że nieruchomość przyległa jest przeznaczona lub wykorzystywana na cele mieszkaniowe;11) podmiotom, o których mowa w art. 61 ust. 1.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 33/110

1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, bonifikata obejmuje cenę lokalu, w
tym cenę udziału w prawie własności gruntu lub, w przypadku gdy udział obejmuje prawo użytkowania wieczystego, pierwszą opłatę z tego tytułu. Bonifikata
udzielana od ceny lokalu obejmuje wszystkie jej składniki w jednakowej wysokości.
1b. W zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku, o których mowa w ust.
1, określa się w szczególności warunki udzielenia bonifikat i wysokość stawek
procentowych.
2. Jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc
od dnia nabycia, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zwrot następuje na żądanie właściwego organu.
2a. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku:
1) zbycia na rzecz osoby bliskiej, z zastrzeżeniem ust. 2b;2) zbycia pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego;3) zbycia pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa;4) zamiany lokalu mieszkalnego na inny lokal mieszkalny albo nieruchomość
przeznaczoną lub wykorzystywaną na cele mieszkaniowe;5) sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki uzyskane z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe.
2b. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osoby bliskiej, która zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty,
przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia pierwotnego nabycia.
2c. Właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty, w innych przypadkach niż określone w ust. 2a, za zgodą odpowiednio wojewody, rady lub sejmiku.
3. Ustaloną, zgodnie z art. 67, cenę nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków obniża się o 50 %. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio
wojewody albo rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.
3a. Zgoda, o której mowa w ust. 2c i 3, może dotyczyć więcej niż jednej nieruchomości.
4. W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 3,
stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla nabywcy.
Art. 68a.
1. Właściwy organ może udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub
sejmiku, bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana partnerowi prywatnemu lub spółce, o której mowa w art.
14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym,
jeżeli sprzedaż stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu publicznego.
2. Sprzedaż nieruchomości na zasadach określonych w ust. 1 następuje z zastrzeżeniem prawa odkupu. Wykonanie prawa odkupu następuje najpóźniej w terminie
6 miesięcy od zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie publicznoprywatnym.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 34/110

3. Z chwilą wykonania prawa odkupu partner prywatny lub spółka, o której mowa
w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publicznoprywatnym, jest obowiązany przenieść na rzecz podmiotu publicznego własność
nieruchomości za zwrotem ceny ustalonej zgodnie z ust. 1 i po uwzględnieniu
jej waloryzacji.
4. Do prawa odkupu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisów art. 593 §1 oraz art. 594 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr
16, poz. 93, z późn. zm.12)).
Art. 69.
Na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży.
Art. 70.
1. Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze przetargu podlega zapłacie nie później niż do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność.
2. Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej lub w drodze rokowań, o których mowa w art. 37 ust. 2 i 3 oraz w art. 39 ust. 2, może zostać
rozłożona na raty, na czas nie dłuższy niż 10 lat. Wierzytelność Skarbu Państwa
lub jednostki samorządu terytorialnego w stosunku do nabywcy z tego tytułu
podlega zabezpieczeniu, w szczególności przez ustanowienie hipoteki. Pierwsza
rata podlega zapłacie nie później niż do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem podlegają zapłacie w terminach ustalonych przez strony w umowie.
3. Rozłożona na raty niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez
Narodowy Bank Polski.
4. Wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności
Skarbu Państwa, a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących
odpowiednio przedmiot własności gminy, powiatu lub województwa, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie, innej niż określona w ust. 3, stopy procentowej.

12)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr
19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242,z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79,
poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27,
poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542,
Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i
Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000
r. Nr 22, poz. 271, Nr 74, poz. 855 i 857, Nr 88, poz. 983 i Nr 114, poz. 1191, z 2001 r. Nr 11, poz.
91, Nr 71, poz. 733, Nr 130, poz. 1450 i Nr 145, poz. 1638, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 141,
poz. 1176, z 2003 r. Nr 49, poz. 408, Nr 60, poz. 535, Nr 64, poz. 592 i Nr 124, poz. 1151, z 2004
r. Nr 91, poz. 870, Nr 96, poz. 959, Nr 162, poz. 1692, Nr 172, poz. 1804 i Nr 281, poz. 2783, z2005 r. Nr 48, poz. 462, Nr 157, poz. 1316 i Nr 172, poz. 1438, z 2006 r. Nr 133, poz. 935 i Nr
164, poz. 1166, z 2007 r. Nr 80, poz. 538, Nr 82, poz. 557 i Nr 181, poz. 1287, z 2008 r. Nr 116,
poz. 731, Nr 163, poz. 1012, Nr 220, poz. 1425 i 1431 i Nr 228, poz. 1506, z 2009 r. Nr 42, poz.
341, Nr 79, poz. 662 i Nr 131, poz. 1075 oraz z 2010 r. Nr 40, poz. 222.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 35/110

Art. 71.
1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
pierwszą opłatę i opłaty roczne.
2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach
tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2–4.
4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie
do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera
się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14
dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.
5. Pierwszej opłaty nie pobiera się w przypadku zamiany, o której mowa w art. 14
ust. 4 i art. 15 ust. 2.
6. W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego za rok, w którym prawo wygasło, podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do czasu trwania użytkowania wieczystego w tym roku.
Art. 72.
1. Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej
od ceny nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67.
2. Stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynosi
od 15 % do 25 % ceny nieruchomości gruntowej.
3. Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość
gruntowa została oddana, i wynosi:
1) za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa
państwa, w tym ochrony przeciwpożarowej – 0,3 % ceny;2) za nieruchomości gruntowe pod budowę obiektów sakralnych wraz z budynkami towarzyszącymi, plebanii w parafiach diecezjalnych i zakonnych,archiwów i muzeów diecezjalnych, seminariów duchownych, domów zakonnych oraz siedzib naczelnych władz kościołów i związków wyznaniowych – 0,3 % ceny;3) za nieruchomości gruntowe na działalność charytatywną oraz na niezarobkową działalność: opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, wychowawczą, naukową lub badawczo-rozwojową – 0,3 % ceny;3a) za nieruchomości gruntowe oddane na cele rolne – 1 % ceny;4) za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację
urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową – 1 % ceny;4a) za nieruchomości gruntowe na działalność turystyczną – 2 % ceny;5) za pozostałe nieruchomości gruntowe – 3 % ceny.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 36/110

Art. 73.
1. Jeżeli nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste na więcej niż jeden cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu,
który w umowie o oddanie w użytkowanie wieczyste został określony jako podstawowy.
2. Jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi
trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu,
na który nieruchomość została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu. Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej
stosuje się tryb postępowania określony w art. 78–81.
2a. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udziału w prawie użytkowania
wieczystego nieruchomości gruntowej, w przypadku:
1) ustanowienia odrębnej własności lokalu, którego przeznaczenie jest inne niżcel, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, lub2) zmiany sposobu korzystania z lokalu.
3. W przypadkach, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1–6 i 8–10, właściwy organmoże udzielić bonifikaty od pierwszej opłaty i opłat rocznych, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku. Bonifikaty temożna stosować również do nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 stycznia 1998 r. Przepis stosuje się odpowiednio do
udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej związanego z odrębną własnością lokalu mieszkalnego.
4. Ustalone, zgodnie z art. 72 ust. 2 i 3 pkt 5, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego obniża się o 50 %, jeżeli nieruchomość gruntowa została wpisana do rejestru zabytków. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo
rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.
5. Wysokość pierwszej opłaty i opłat rocznych oraz udzielanych bonifikat i sposób
zapłaty tych opłat ustala się w umowie.
6. Właściwy organ wypowiada udzieloną bonifikatę, jeżeli osoba, której oddano
nieruchomość w użytkowanie wieczyste, przed upływem 10 lat, licząc od dnia
ustanowienia tego prawa, dokonała jego zbycia lub wykorzystała nieruchomość
na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty. Przy wypowiedzeniu
stosuje się odpowiednio art. 78–81.
7. Przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadku zbycia:
1) na rzecz osoby bliskiej;
2) pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego;3) pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa.
Art. 74.
1. Osobom fizycznym, których dochód miesięczny na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza 50 % przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce
narodowej w roku poprzedzającym rok, za który opłata ma być wnoszona, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie art. 20 pkt 1 lit.
a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 oraz z 2010 r. Nr 40, poz.
224), właściwy organ udziela na ich wniosek 50 % bonifikaty od opłat rocznych

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 37/110

z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli nieruchomość jest przeznaczona lub wykorzystywana na cele mieszkaniowe.
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, korzystają z bonifikaty w formie ulgi w opłatach z tytułu udziału w kosztach eksploatacji budynków. Wysokość ulgi powinna odpowiadać wysokości
bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości
gruntowej, udzielonej spółdzielni mieszkaniowej, proporcjonalnie do powierzchni lokali zajmowanych przez osoby uprawnione do bonifikaty.
Art. 75.
W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w art. 73 ust. 3 i ust. 4
oraz art. 74 ust. 1, stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla użytkownika wieczystego.
Art. 76.
1. Stawka procentowa opłaty rocznej za nieruchomości gruntowe, o których mowa
w art. 72 ust. 3 pkt 5, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub uchwałą
odpowiedniej rady lub sejmiku w stosunku do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego. Podwyższenie stawki procentowejmoże nastąpić tylko przed oddaniem nieruchomości gruntowej w użytkowanie
wieczyste.
2. Opłat rocznych nie pobiera się od użytkowników wieczystych, którzy na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193
oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84) wnieśli jednorazowo opłaty roczne za cały okresużytkowania wieczystego. Użytkownicy wieczyści, którzy wnieśli opłaty roczne
za okres krótszy niż czas trwania prawa użytkowania wieczystego, wnoszą opłaty roczne po upływie tego okresu.
Art. 77.
1. Wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej
nieruchomości ulegnie zmianie. Z zastrzeżeniem ust. 2, zaktualizowaną opłatę
roczną ustala się, przy zastosowaniu dotychczasowej stawki procentowej, od
wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji opłaty.
2. Jeżeli wartość nieruchomości gruntowej na dzień aktualizacji opłaty rocznej byłaby niższa niż ustalona w drodze przetargu cena tej nieruchomości w dniu oddania jej w użytkowanie wieczyste, aktualizacji nie dokonuje się. W przypadku
nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe przepis stosuje się w okresie 5 lat, licząc od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
3. Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo na wniosek użytkownika
wieczystego nieruchomości gruntowej, na podstawie wartości nieruchomości
gruntowej określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.
4. Przy aktualizacji opłaty, o której mowa w ust. 1, na poczet różnicy między opłatą dotychczasową a opłatą zaktualizowaną zalicza się wartość nakładów poniesionych przez użytkownika wieczystego nieruchomości na budowę poszczegól2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 38/110

nych urządzeń infrastruktury technicznej po dniu dokonania ostatniej aktualizacji.
5. Zaliczenie wartości nakładów poniesionych przez użytkownika wieczystego nieruchomości na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej następuje również w przypadku, gdy nie zostały one uwzględnione w poprzednio
dokonywanych aktualizacjach.
6. Zasady, o których mowa w ust. 4 i 5, stosuje się odpowiednio do nakładów koniecznych wpływających na cechy techniczno-użytkowe gruntu, poniesionych
przez użytkownika wieczystego, o ile w ich następstwie wzrosła wartość nieruchomości gruntowej.
Art. 78.
1. Właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania
wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty i pouczyć użytkownika
wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzeniadołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3,
oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
2. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego zewzględu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej „kolegium”, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona
w innej wysokości.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się przeciwko właściwemu organowi.
Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na właściwym organie.
4. Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku uiszczania
opłat w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku właściwy organ oraz użytkownika wieczystego obowiązuje nowa wysokość opłaty zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art. 79 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 79.
1. Wniosek do kolegium składa się na piśmie w dwóch egzemplarzach. Podlega on
opłacie skarbowej.
2. Kolegium wyznacza niezwłocznie termin pierwszej rozprawy, doręczając jednocześnie właściwemu organowi odpis wniosku.
3. Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody.
Jeżeli do ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku
lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie
przysługuje.
4. W przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowana
zgodnie z art. 78 ust. 1. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.
5. Ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia
przed kolegium ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 39/110

dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty.
6. Na wniosek właściwego organu kolegium przyznaje w orzeczeniu zwrot kosztów postępowania i opłat skarbowych od użytkownika wieczystego, jeżeli oddaliło w orzeczeniu wniosek, o którym mowa w ust. 1. Jeżeli kolegium w orzeczeniu uznało wniosek za zasadny, przyznaje na wniosek użytkownika wieczystego
zwrot kosztów i opłat od właściwego organu.
7. Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym
mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.
8. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia
sprzeciwu.
9. Orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają
wykonaniu w drodze egzekucji sądowej.
Art. 80.
1. Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogąwnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie
sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.
2. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem.
Wniosek, o którym mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew.
3. W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy
sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia.
4. Jeżeli sprzeciw dotyczy wyłącznie kosztów postępowania, przepisu ust. 3 nie
stosuje się, a właściwy sąd rozstrzyga o kosztach postępowania postanowieniem
na posiedzeniu niejawnym.
Art. 81.
1. Użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej,jeżeli wartość nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji opłaty. W razie odmowy użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni
od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 79 i
art. 80 stosuje się odpowiednio.
2. Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na użytkowniku wieczystym.
3. W przypadku oddalenia wniosku przez kolegium obowiązuje opłata dotychczasowa.
4. Ustalona w wyniku prawomocnego orzeczenia kolegium lub ugody zawartej
przed kolegium nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1
stycznia roku następującego po roku, w którym użytkownik wieczysty zażądał
jej aktualizacji.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 40/110

5. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia
sprzeciwu.
Art. 82.
1. Za nieruchomość oddaną w trwały zarząd pobiera się opłaty roczne.
2. Opłaty roczne uiszcza się przez cały okres trwałego zarządu, w terminie do dnia
31 marca każdego roku, z góry za dany rok. W pierwszym roku po ustanowieniu
trwałego zarządu opłatę roczną uiszcza się najpóźniej po upływie 30 dni od dnia,
w którym decyzja o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd stała się ostateczna.
Opłatę tę ustala się proporcjonalnie w stosunku do pozostałego do wykorzystania w danym roku okresu trwałego zarządu.
3. Właściwy organ może, na wniosek jednostki organizacyjnej złożony nie później
niż 14 dni przed upływem terminu uiszczenia opłaty rocznej, ustalić inny termin
uiszczenia tej opłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.
Art. 83.
1. Opłaty z tytułu trwałego zarządu ustala się według stawki procentowej od cenynieruchomości ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3.
2. Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu trwałego zarządu jestuzależniona od celu, na jaki nieruchomość została oddana, i wynosi:
1) za nieruchomości oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w
tym ochrony przeciwpożarowej – 0,1 % ceny;2) za nieruchomości oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych, działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczorozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, a także na siedzibyorganów władzy i administracji publicznej niewymienionych w art. 60 ust. 1
oraz w art. 60a ust. 1 – 0,3 % ceny;3) za pozostałe nieruchomości – 1 % ceny.
3. Nie pobiera się opłat rocznych za nieruchomości oddane w trwały zarząd pod
drogi publiczne, parki, zieleńce, ogrody botaniczne, ogrody zoologiczne, parki
narodowe oraz rezerwaty przyrody.
Art. 84.
1. Jeżeli nieruchomość oddana w trwały zarząd jest wykorzystywana na więcej niż
jeden cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w
decyzji o oddaniu w trwały zarząd został określony jako podstawowy.
2. Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpi trwała zmiana sposobu
korzystania z nieruchomości, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do zmienionego sposobu korzystania. Zmiany stawki procentowej opłaty
rocznej dokonuje się w drodze decyzji właściwego organu.
3. Właściwy organ może udzielić, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub
sejmiku, bonifikaty od opłat rocznych ustalonych zgodnie z przepisem art. 83
ust. 2, jeżeli nieruchomość jest oddana:
1) na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz
innych celów publicznych;
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 41/1102) jednostkom organizacyjnym, które prowadzą działalność charytatywną,opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczorozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, na cele niezwiązane zdziałalnością zarobkową;3) na siedziby organów administracji publicznej i sądów niewymienionych w
art. 60 ust. 1 oraz prokuratur;
4) na siedziby aresztów śledczych, zakładów karnych i zakładów dla nieletnich.
4. Ustalone, zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 3, opłaty z tytułu trwałego zarządu obniża
się o 50 %, jeżeli nieruchomość lub jej część składowa zostały wpisane do rejestru zabytków. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo
rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę.
4a. W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 3 i ust. 4,
stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla jednostki organizacyjnej.
5. Wysokość opłat rocznych oraz udzielonych bonifikat i sposób zapłaty tych opłat
ustala się w decyzji właściwego organu.
Art. 85.
1. Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd nieruchomością, która oddała
nieruchomość lub jej część w najem lub dzierżawę, może być pozbawiona przysługującej jej bonifikaty, o której mowa w art. 84 ust. 3 i 4, a ponadto może być
zobowiązana do uiszczania opłat rocznych w wysokości 1 % ceny nieruchomości. Pozbawienie bonifikaty oraz zmiana opłaty rocznej następuje w drodze decyzji właściwego organu.
2. Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpiła trwała zmiana celu
wykorzystywania nieruchomości, będącego podstawą udzielonej bonifikaty,właściwy organ pozbawia przyznanej bonifikaty w drodze decyzji.
Art. 86.
Stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości, o których mowa w art. 83 ust. 2 pkt 3, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w
stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo uchwałą
odpowiednio rady lub sejmiku w stosunku do nieruchomości stanowiących własność
jednostek samorządu terytorialnego. Podwyższenie stawki procentowej może nastąpić tylko przed oddaniem nieruchomości w trwały zarząd.
Art. 87.
1. Wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną opłatę roczną ustala się według dotychczasowej
stawki procentowej od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji
opłaty.
2. Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się, z urzędu albo na wniosek jednostki organizacyjnej posiadającej nieruchomość w trwałym zarządzie, na podstawie
wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.
3. Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się w drodze decyzji właściwego organu.
Nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia rokunastępującego po roku, w którym decyzja stała się ostateczna.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 42/110

4. Przy aktualizacji opłaty, na poczet różnicy między opłatą dotychczasową a opłatą zaktualizowaną, zalicza się wartość nakładów poniesionych przez jednostkę
organizacyjną, po dniu dokonania ostatniej aktualizacji, na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.
5. Zaliczenie wartości nakładów poniesionych przez jednostkę organizacyjną nabudowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej następuje również
w przypadku, gdy nie zostały one uwzględnione w poprzednio dokonywanych
aktualizacjach.
6. Zasady, o których mowa w ust. 4 i 5, stosuje się odpowiednio do nakładów koniecznych wpływających na cechy techniczno-użytkowe gruntu, poniesionych
przez jednostkę organizacyjną, o ile w ich następstwie wzrosła wartość nieruchomości gruntowej.
Art. 88.
1. Jeżeli jednostka organizacyjna poniosła nakłady na wybudowanie budynków iinnych urządzeń trwale związanych z gruntem, położonych na nieruchomości
oddanej w trwały zarząd, wartości tych nakładów nie uwzględnia się w cenienieruchomości będącej podstawą do ustalenia opłat z tytułu trwałego zarządu.
Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia budynków i innychurządzeń w trybie, o którym mowa w art. 17.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu budowlanego położonego na nieruchomości, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego.
Art. 89.
W razie nabycia trwałego zarządu z mocy prawa, opłaty roczne ustala właściwy organ w drodze decyzji. Opłaty tej nie pobiera się za rok, w którym nastąpiło nabycietrwałego zarządu.
Art. 90.
1. Przy przekazywaniu trwałego zarządu nieruchomości przez jednostkę organizacyjną na wniosek innej jednostki organizacyjnej dokonują one między sobą rozliczenia z tytułu nakładów na tę nieruchomość poniesionych na zabudowę, odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont obiektu budowlanego,zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Sposób rozliczenia ustala się w porozumieniu między jednostkami organizacyjnymi.
2. W razie wygaśnięcia trwałego zarządu na skutek upływu okresu, na który został
ustanowiony, albo wydania decyzji o jego wygaśnięciu, właściwy organ zwraca
jednostce organizacyjnej kwotę równą wartości nakładów, o których mowa w
ust. 1.
3. Jeżeli wygaśnięcie trwałego zarządu nastąpiło na wniosek jednostki organizacyjnej, rozliczeń, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się, a jednostka organizacyjna jest zwolniona z obowiązku wnoszenia opłat rocznych począwszy oddnia złożenia wniosku. Opłat wniesionych do dnia złożenia wniosku nie zwraca
się.
4. Przepis art. 88 ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli jednostka organizacyjna,
sprawująca trwały zarząd, rozliczyła się z tytułu poniesionych nakładów, sto-

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 43/110

sownie do ust. 1, z jednostką organizacyjną, na wniosek której nastąpiło przekazanie trwałego zarządu.
Art. 91.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, uwzględniając ich
przeznaczenie, wyposażenie i lokalizację.
DZIAŁ III
Wykonywanie, ograniczanie lub pozbawianie praw do nieruchomości
Rozdział 1
Podziały nieruchomości
Art. 92.
1. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na
obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w
przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na
cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność
wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi donieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby
wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha.
2. Za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne orazzadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnychużytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Art. 93.
1. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.
2. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
2a. Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planachmiejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu opowierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem żedziałka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub
dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W
decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się
ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, októrych mowa w art. 95.
3. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu
albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 44/110możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.
Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży
wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działkigruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do
projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6.
3a. Warunku, o którym mowa w ust. 2a, dotyczącego wydzielenia działki gruntu opowierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne.
3b. Jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej
podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które
tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej
wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do
wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn,
które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części.
4. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt,
burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1.
5. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które
przysługuje zażalenie.
6. (uchylony).
Art. 94.
1. W przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na
obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli:1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo
2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy izagospodarowania terenu.
2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek o podział został złożony:1) po upływie 6 miesięcy, licząc od dnia podjęcia przez gminę uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, lub2) po wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu
– postępowanie w sprawie podziału nieruchomości zawiesza się do czasu
uchwalenia planu miejscowego, jednak nie dłużej niż na okres 6 miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku o podział. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości plan miejscowy nie zostanie
uchwalony, stosuje się przepis ust. 1.
3. Jeżeli nie został uchwalony plan miejscowy dla obszarów objętych, na mocy
przepisów odrębnych, obowiązkiem sporządzenia takiego planu, postępowanie
w sprawie podziału nieruchomości zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 45/110

Art. 95.
Niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie
od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu:
1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma
budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli,
wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu
niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków;
2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej
działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze;3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa;4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw;5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych;6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji
drogi publicznej;6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii
kolejowej;6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację
inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego;6c) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. oszczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie
budowli przeciwpowodziowych;7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku
mieszkalnego;8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych.
Art. 96.
1. Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział.
1a. W odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję, o której
mowa w ust. 1, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podział tej nieruchomości.
1b. W przypadku wydzielenia nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa, albo w przypadku wydzielenia części nieruchomości na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie wydaje się
decyzji, o której mowa w ust. 1. Ostateczna decyzja o nabyciu własności lubużytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział.
2. W przypadku gdy o podziale nieruchomości orzeka sąd, nie wydaje się decyzji,o której mowa w ust. 1, i pozwolenia, o którym mowa w ust. 1a. Jeżeli podziałnieruchomości jest uzależniony od ustaleń planu miejscowego, a w razie braku
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 46/110

planu – od warunków określonych w art. 94 ust. 1 i 2, sąd zasięga opinii wójta(burmistrza, prezydenta miasta), a w odniesieniu do nieruchomości wpisanej dorejestru zabytków także opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do opinii tych nie stosuje się art. 93 ust. 5.
3. Podział nieruchomości polegający na wydzieleniu wchodzących w jej skład
działek gruntu, odrębnie oznaczonych w katastrze nieruchomości, nie wymaga
wydania decyzji zatwierdzającej podział.
4. Decyzja lub orzeczenie sądu, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią podstawę dodokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości.
Art. 97.
1. Podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym
interes prawny.
1a. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty:
1) stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości;2) wypis z katastru nieruchomości i kopię mapy katastralnej obejmującej nieruchomość podlegającą podziałowi;3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku, októrym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2;3a) pozwolenie, o którym mowa w art. 96 ust. 1a, w przypadku nieruchomości
wpisanej do rejestru zabytków;
4) wstępny projekt podziału, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art.
95;5) protokół z przyjęcia granic nieruchomości;6) wykaz zmian gruntowych;7) wykaz synchronizacyjny, jeżeli oznaczenie działek gruntu w katastrze nieruchomości jest inne niż w księdze wieczystej;8) mapę z projektem podziału.
1b. Jeżeli jest wymagane wyrażenie opinii, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5, lub
uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa
w art. 96 ust. 1a, dokumenty wymienione w ust. 1a pkt 5–8 dołącza się do wniosku o podział nieruchomości po uzyskaniu pozytywnej opinii lub pozwolenia.
Dokumenty te podlegają przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
2. Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania
wieczystego, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicielialbo współużytkowników wieczystych. Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Nie dotyczy to podziału, o którym orzeka sąd.
3. Podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli:1) jest on niezbędny do realizacji celów publicznych;2) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie
wieczyste.
4. W przypadkach, o których mowa w art. 95 pkt 3–5, podziału nieruchomości
można dokonać z urzędu albo na wniosek odpowiednio starosty, wykonującego
zadanie z zakresu administracji rządowej, zarządu powiatu albo zarządu województwa.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 47/110

5. Podziału nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, powiatu lub województwa można dokonać z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, zarządu powiatu
lub zarządu województwa.
6. Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, można również dokonać
na koszt osoby lub jednostki organizacyjnej, która będzie realizowała cel publiczny.
Art. 97a.
W przypadku dokonywania z urzędu podziału nieruchomości o nieuregulowanym
stanie prawnym stosuje się następujące zasady:1) informację o zamiarze dokonania podziału nieruchomości wójt, burmistrz
albo prezydent miasta podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych urzędu
gminy, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim;2) jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia nie zgłoszą się osoby, którewykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, można
wszcząć postępowanie w sprawie podziału nieruchomości;3) po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może wydać decyzję zatwierdzającą podziałnieruchomości;4) decyzja podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 98.
1. Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu,
województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca
podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten
stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosekużytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek
gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja
zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod
poszerzenie istniejących dróg publicznych.
2. Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy,
powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod
drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą
wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział.
3. Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym awłaściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego
uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystegoodszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przywywłaszczaniu nieruchomości.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 48/110

Art. 98a.
1. Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lubużytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania
tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta możeustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty
adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale
stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podzialeokreśla się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.
Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się
ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie
uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art.
146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio.
1a. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja
zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy,o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę
procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało
się prawomocne.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego.
3. Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi
publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale,powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie.
4. W rozliczeniu opłaty adiacenckiej lub zaległości z tego tytułu, osoba zobowiązana do jej wniesienia może przenieść na rzecz gminy, za jej zgodą, prawa dodziałki gruntu wydzielonej w wyniku podziału. Przepis art. 66 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn.
zm.13)) stosuje się odpowiednio. Różnice między wartością działki gruntu wydzielonej w wyniku podziału a należnością wynikającą z opłaty adiacenckiej pokrywane są w formie dopłat.
Art. 98b.
1. Właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości ukształtowanych w sposób uniemożliwiający ich racjonalne zagospodarowanie mogą złożyć zgodny
13)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz.
727, Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199, z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr 104, poz. 708, Nr 143, poz.
1031, Nr 217, poz. 1590 i Nr 225, poz. 1635, z 2007 r. Nr 112, poz. 769, Nr 120, poz. 818, Nr 192,
poz. 1378 i Nr 225, poz. 1671, z 2008 r. Nr 118, poz. 745, Nr 141, poz. 888, Nr 180, poz. 1109 i
Nr 209, poz. 1316, 1318 i 1320, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 44, poz. 362, Nr 57, poz. 466, Nr 131,
poz. 1075, Nr 157, poz. 1241, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 213, poz. 1652 i Nr 216,
poz. 1676 oraz z 2010 r. Nr 40, poz. 230 i Nr 57, poz. 355.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 49/110

wniosek o ich połączenie i ponowny podział na działki gruntu, jeżeli przysługują
im jednorodne prawa do tych nieruchomości. Do wniosku należy dołączyć, złożone w formie aktu notarialnego, zobowiązanie do dokonania zamiany, o której
mowa w ust. 3.
2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 93, art. 94,
art. 96, art. 97 ust. 1–2, art. 98, art. 98a oraz art. 99.
3. Podziału nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się pod warunkiem,że właściciele albo użytkownicy wieczyści dokonają, w drodze zamiany, wzajemnego przeniesienia praw do części ich nieruchomości, które weszły w skład
nowo wydzielonych działek gruntu. W razie nierównej wartości zamienianychczęści nieruchomości stosuje się art. 15.
Art. 99.
Jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod
warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one
ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek
gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.
Art. 100.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb dokonywania podziałów nieruchomości, z uwzględnieniem sposobu postępowania przy sporządzaniu
dokumentów wymaganych w tym postępowaniu oraz rodzaje i treść tych dokumentów.
Rozdział 2Scalanie i podział nieruchomości
Art. 101.
1. Przepisy niniejszego rozdziału regulują sprawy scalania nieruchomości i ich ponownego podziału na działki gruntu.
2. Przepisy rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne.
3. Przepisów rozdziału nie stosuje się do nieruchomości, które zostały objęte postępowaniem scaleniowym na podstawie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.
Art. 102.
1. Gmina może dokonać scalenia i podziału nieruchomości, o którym mowa w art.
101 ust. 1. Szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa planmiejscowy.
2. Scalenia i podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli są one położone w
granicach obszarów określonych w planie miejscowym albo gdy o scalenie i podział wystąpią właściciele lub użytkownicy wieczyści posiadający, z zastrzeżeniem ust. 4, ponad 50 % powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 50/110

3. O przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości decyduje rada gminy w
drodze uchwały, określając w niej granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.
4. Zabudowane części nieruchomości mogą być objęte uchwałą, o której mowa w
ust. 3, za zgodą ich właścicieli lub użytkowników wieczystych.
5. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa we właściwym sądzie wniosek oujawnienie w księdze wieczystej przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości, a gdy nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej, o złożenie do
istniejącego zbioru dokumentów odpisu uchwały, o której mowa w ust. 3.
Art. 103.
1. Właściciele i użytkownicy wieczyści oraz samoistni posiadacze nieruchomości
objętych scaleniem i podziałem są uczestnikami postępowania w sprawie scalenia i podziału. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta powiadamia ich o wszczęciu postępowania, chyba że mimo dołożenia należytej staranności adres tychosób nie został ustalony. Przepis art. 113 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
2. Właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych scaleniem i podziałem mogą wybrać ze swojego grona radę uczestników scalenia w liczbie do
10 osób. Rada ta posiada uprawnienia opiniodawcze.
3. Projekt uchwały rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości podlega zaopiniowaniu przez radę uczestników scalenia oraz wyłożeniu do wglądu uczestnikom postępowania, na okres 21 dni, w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu
projektu uchwały do wglądu zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, których adresy są znane, a ponadto informację o wyłożeniu podaje się dopublicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości
oraz na stronach internetowych urzędu gminy, a także przez ogłoszenie w prasie
lokalnej.
4. W okresie kiedy projekt uchwały wyłożony jest do wglądu, uczestnicy postępowania mogą składać na piśmie wnioski, uwagi i zastrzeżenia do tego projektu.
We wnioskach uczestnicy postępowania mogą wskazywać działki gruntu, które
chcieliby otrzymać w zamian za dotychczas posiadane nieruchomości objęte
scaleniem i podziałem. Złożone wnioski, uwagi i zastrzeżenia podlegają zaopiniowaniu przez radę uczestników scalenia.
5. O sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4,
rozstrzyga rada gminy w uchwale o scaleniu i podziale nieruchomości. O sposobie rozstrzygnięcia zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, którzyzłożyli wnioski, uwagi i zastrzeżenia, doręczając im wyciąg z uchwały.
6. Koszty związane ze scalaniem i podziałem nieruchomości ponoszą uczestnicypostępowania proporcjonalnie do powierzchni posiadanych przez nich nieruchomości objętych scaleniem i podziałem, jeżeli postępowanie zostało przeprowadzone na ich wniosek.
Art. 104.
1. Rada gminy podejmuje uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Uchwałę
doręcza się uczestnikom postępowania, których adresy są znane, a ponadto informację o podjęciu uchwały podaje się do publicznej wiadomości w sposób
zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowychurzędu gminy, a także przez ogłoszenie w prasie lokalnej. Czynności związane z

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 51/110

przeprowadzeniem postępowania w sprawie scalenia i podziału wykonuje wójt,
burmistrz albo prezydent miasta.
2. Uchwała rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości powinna zawierać:
1) opracowane geodezyjnie granice gruntów objętych scaleniem i podziałem;2) wypis i wyrys z planu miejscowego;3) geodezyjny projekt scalenia i podziału nieruchomości;4) rejestr nieruchomości, z wykazaniem ich stanu dotychczasowego oraz stanu
nowego po scaleniu i podziale, w tym nieruchomości przyznanych uczestnikom postępowania w zamian za nieruchomości będące ich własnością lub
pozostające w użytkowaniu wieczystym przed scaleniem i podziałem;
5) rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w art. 105 ust. 2 i 5;6) ustalenia co do rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej planowanych do
wybudowania, terminy ich budowy oraz źródła finansowania;
7) ustalenia co do wysokości, terminu i sposobu zapłaty opłat adiacenckich;8) rozstrzygnięcie o sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, złożonych przez uczestników postępowania.
3. Uchwała, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do:1) zamknięcia istniejących ksiąg wieczystych;2) założenia nowych ksiąg wieczystych i ujawnienia w nich praw do nieruchomości powstałych w wyniku scalenia i podziału;
3) ujawnienia nowego stanu prawnego nieruchomości w katastrze nieruchomości;4) wyznaczenia i utrwalenia na gruncie granic nieruchomości powstałych w
wyniku scalenia i podziału;
5) wprowadzenia uczestników postępowania na nowe nieruchomości.
4. Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1–3, składa wójt,
burmistrz albo prezydent miasta.
5. Obciążenia na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem przenosi się donowo założonych ksiąg wieczystych, z zastrzeżeniem art. 105 ust. 5.
6. Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie narusza praw osób trzecich ustanowionych
na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem.
Art. 105.
1. Powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejszasię o powierzchnię niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe drogi lub
pod poszerzenie dróg istniejących. Pomniejszenie to następuje proporcjonalnie
do powierzchni wszystkich nieruchomości objętych scaleniem i podziałem orazdo ogólnej powierzchni działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi i pod poszerzenie dróg istniejących.
2. W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych otrzymuje odpowiednio na
własność lub w użytkowanie wieczyste, nieruchomości składające się z takiej
liczby działek gruntu wydzielonych w wyniku scalenia i podziału, których łączna powierzchnia jest równa powierzchni dotychczasowej jego nieruchomości,pomniejszonej zgodnie z przepisem ust. 1. Jeżeli nie ma możliwości przydziele-

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 52/110

nia nieruchomości o powierzchni w pełni równoważnej, za różnicę powierzchni
dokonuje się odpowiednich dopłat w gotówce.
2a. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do samoistnych posiadaczy nieruchomości.
3. (uchylony).
4. Działki gruntu wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących, niebędących drogami powiatowymi, wojewódzkimi lub krajowymi, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, a ustanowione na tych działkach prawo użytkowania wieczystego wygasa z dniem wejścia w życie uchwały rady
gminy o scaleniu i podziale nieruchomości. Jeżeli działki gruntu zostały wydzielone pod drogi powiatowe, wojewódzkie lub krajowe albo pod poszerzenie tychdróg, stosuje się odpowiednio art. 98 ust. 1.
5. Służebności gruntowe ustanowione na nieruchomościach objętych scaleniem i
podziałem podlegają zniesieniu, jeżeli stały się zbędne do korzystania z nowo
wydzielonych nieruchomości.
Art. 106.
1. Za działki gruntu, wydzielone pod nowe drogi albo pod poszerzenie dróg istniejących, a także za urządzenia, których właściciele lub użytkownicy wieczyści
nie mogli odłączyć od gruntu, oraz za drzewa i krzewy gmina wypłaca, z zastrzeżeniem ust. 1a, odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielami lub użytkownikami wieczystymi a właściwym organem wykonawczym
jednostki samorządu terytorialnego lub starostą. Dopłatę, o której mowa w art.
105 ust. 2, oraz odszkodowanie, jeżeli nie dojdzie do jego uzgodnienia, ustalasię i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Odszkodowanie wypłaca właściwy organ.
1a. Za działki gruntu wydzielone pod drogi powiatowe, wojewódzkie lub krajowe
albo pod poszerzenie tych dróg odszkodowanie wypłaca odpowiednio powiat,
województwo lub Skarb Państwa.
2. (uchylony).
3. Gmina jest zobowiązana do wybudowania na gruntach objętych uchwałą o scaleniu i podziale nieruchomości niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej,
stosownie do przepisu art. 104 ust. 2 pkt 6. Koszty wybudowania tych urządzeń
nie mogą obciążać uczestników postępowania, chyba że na mocy zawartego zgminą porozumienia strony postanowią inaczej.
Art. 107.
1. Osoby, które otrzymały nowe nieruchomości wydzielone w wyniku scalenia i
podziału, są zobowiązane do wniesienia na rzecz gminy opłat adiacenckich w
wysokości do 50 % wzrostu wartości tych nieruchomości, w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas posiadanych. Przy ustalaniu wartości dotychczas
posiadanych nieruchomości nie uwzględnia się wartości urządzeń, drzew ikrzewów, o których mowa w art. 106 ust. 1, jeżeli zostało za nie wypłacone odszkodowanie.
2. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w uchwaleo scaleniu i podziale nieruchomości.
3. Terminy i sposób wnoszenia opłat adiacenckich ustala wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w drodze ugody z osobami zobowiązanymi do ich zapłaty, przez
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 53/110

podpisanie protokołu uzgodnień. W razie niedojścia do ugody, o terminie i sposobie zapłaty rozstrzyga rada gminy, podejmując uchwałę o scaleniu i podziale
nieruchomości. Termin ustalony w uchwale nie może być krótszy niż termin
wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej.
4. Opłatę adiacencką ustala wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w drodze decyzji, zgodnie z ugodą lub uchwałą o scaleniu i podziale nieruchomości, o których
mowa w ust. 3. W razie ustanowienia na nieruchomości ograniczonych praw
rzeczowych decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu doksięgi wieczystej.
5. W rozliczeniu opłaty adiacenckiej lub zaległości z tego tytułu, osoba zobowiązana do jej wniesienia może przenieść na rzecz gminy, za jej zgodą, prawa dodziałki gruntu wydzielonej w wyniku scalenia i podziału. Przepis art. 66 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio. Różnice między wartością działki gruntu wydzielonej w wyniku scalenia i podziału
a należnością wynikającą z opłaty adiacenckiej są pokrywane w formie dopłat.
Art. 108.
1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb scalania i podziału nieruchomości oraz sposób i tryb ustalania opłat adiacenckich, zuwzględnieniem rodzajów dokumentów i rozliczania kosztów postępowania.
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określi w
szczególności:1) rodzaje czynności poprzedzających wszczęcie postępowania w sprawie scalenia i podziału nieruchomości oraz terminy wykonywania tych czynności;2) sposób ustalania granic zewnętrznych gruntów przeznaczonych do objęcia
scaleniem i podziałem;
3) sposób przyjmowania granic nieruchomości przy wykonywaniu mapy z projektem scalenia i podziału;
4) sposób wyboru i działania rady uczestników scalenia;5) sposób sporządzania, rodzaje i treść dokumentów niezbędnych w postępowaniu w sprawie scalenia i podziału.
Rozdział 3Prawo pierwokupu nieruchomości
Art. 109.
1. Gminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży:1) niezabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od
Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego;2) prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości gruntowej,
niezależnie od formy nabycia tego prawa przez zbywcę;3) nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne albo nieruchomości, dla której została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji
inwestycji celu publicznego;4) nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub prawa użytkowania wieczystego takiej nieruchomości;2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 54/110

5) (uchylony).
2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do nieruchomości przeznaczonych w
planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planów miejscowych do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art.
92 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3. Prawo pierwokupu nie przysługuje, jeżeli:1) sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje narzecz osób bliskich dla sprzedawcy;2) sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje między osobami prawnymi tego samego kościoła lub związku wyznaniowego;3) prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione
jako odszkodowanie lub rekompensata za utratę własności nieruchomości;4) prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione
w wyniku zamiany własności nieruchomości;5) w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, prawo pierwokupu nie
zostało ujawnione w księdze wieczystej;6) sprzedaż nieruchomości następuje na cele budowy dróg krajowych;7) prawo pierwokupu przysługuje partnerowi prywatnemu lub ostatniemu partnerowi prywatnemu w przypadkach, o których mowa w ustawie z dnia 19
grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym;8) sprzedaż nieruchomości następuje na cele realizacji inwestycji w zakresie
lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
zakresie lotniska użytku publicznego;9) sprzedaż nieruchomości następuje na cele realizacji inwestycji w zakresie
budowli przeciwpowodziowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8
lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych.
4. Prawo pierwokupu wykonuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.
Art. 110.
1. Sprzedaż nieruchomości, o których mowa w art. 109, oraz prawa użytkowania
wieczystego tych nieruchomości może nastąpić, jeżeli wójt, burmistrz albo prezydent miasta nie wykona prawa pierwokupu.
2. Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie miesiąca od dnia otrzymaniaprzez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zawiadomienia o treści umowy
sprzedaży.
3. Notariusz sporządzający umowę sprzedaży jest zobowiązany do zawiadomienia
wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o treści umowy, stosownie do przepisu
ust. 2.
4. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje prawo pierwokupu przez złożenie oświadczenia w formie aktu notarialnego u notariusza, o którym mowa w
ust. 3. W przypadku gdyby złożenie oświadczenia u tego notariusza było niemożliwe lub napotykało poważne trudności, może być ono złożone u innego notariusza. Z chwilą złożenia oświadczenia:
1) nieruchomość staje się własnością gminy, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło sprzedaży nieruchomości;2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 55/110

2) prawo użytkowania wieczystego wygasa, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
gruntowej stanowiącej własność gminy;3) gmina uzyskuje prawo użytkowania wieczystego, jeżeli wykonanie prawa
pierwokupu dotyczyło sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, powiatu lub
województwa.
5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, notariusz doręcza sprzedawcy.
Art. 111.
Prawo pierwokupu wykonuje się po cenie ustalonej między stronami w umowie
sprzedaży.
Rozdział 4
Wywłaszczanie nieruchomości
Art. 112.
1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem art. 122a, art. 124b, art. 125 i art. 126, na obszarach przeznaczonych
w planach miejscowych na cele publiczne albo do nieruchomości, dla których
wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
2. Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w
drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego
prawa rzeczowego na nieruchomości.
3. Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne niemogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie
praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy.
4. Organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.
Art. 113.
1. Nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo narzecz jednostki samorządu terytorialnego.
2. Nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa nie może być wywłaszczona. Nie dotyczy to wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomość.
3. Wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się
do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości nabywa się tę część w drodze
umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie.
4. Jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub zbioru dokumentów,
przy jej wywłaszczeniu przyjmuje się inne dokumenty stwierdzające prawa donieruchomości oraz służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 56/110

5. W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, przy jej wywłaszczeniu, przyjmuje się służące do jej oznaczenia dane z katastru nieruchomości.
6. Przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo
innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa
rzeczowe.
7. Przepis ust. 6 stosuje się również, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty
nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe.
Art. 114.
1. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3,należy poprzedzić rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw określonych w
art. 112 ust. 3, przeprowadzonymi między starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej, a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym
nieruchomości, a także osobą, której przysługuje do nieruchomości ograniczone
prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia rokowań może być zaoferowana nieruchomość zamienna.
2. W przypadku wywłaszczania nieruchomości na wniosek jednostki samorządu terytorialnego rokowania, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają ich organy
wykonawcze.
3. W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację ozamiarze wywłaszczenia starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji
rządowej, podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w
danej miejscowości oraz na stronach internetowych starostwa powiatowego, atakże przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli wywłaszczenie
dotyczy części nieruchomości, ogłoszenie zawiera również informację o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie podziału tej nieruchomości.
4. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3, niezgłoszą się osoby, które wykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie w sprawie podziału i postępowanie
wywłaszczeniowe.
Art. 115.
1. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego na rzecz Skarbu Państwa następuje z urzędu, a na rzecz jednostki samorządu terytorialnego – na wniosek jej organu wykonawczego. Wszczęcie postępowania z urzędu może także nastąpić na
skutek zawiadomienia złożonego przez podmiot, który zamierza realizować celpubliczny.
2. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje po bezskutecznym
upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art.
114 ust. 1, wyznaczonego na piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu
nieruchomości, a także osobie, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe
na tej nieruchomości.
3. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje z dniem doręczenia zawiadomienia stronom lub z dniem określonym w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania, wywieszonym w urzędzie starostwa powiatowego, po upływie terminu, o którym mowa w art. 114 ust. 4.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 57/110

4. Odmowa wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, o które wystąpił organ
wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego albo podmiot, który zamierza
realizować cel publiczny, następuje w drodze decyzji.
5. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym
stanie prawnym.
Art. 116.
1. We wniosku o wywłaszczenie należy określić:1) nieruchomość z podaniem oznaczeń z księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz z katastru nieruchomości;2) cel publiczny, do którego realizacji nieruchomość jest niezbędna;3) powierzchnię nieruchomości, a jeżeli wywłaszczeniem ma być objęta tylko
jej część – powierzchnię tej części i całej nieruchomości;4) dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości i stan jej zagospodarowania;
5) lokale zamienne oraz sposób ich zapewnienia najemcom wywłaszczonych
lokali;6) właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w razie braku
danych umożliwiających określenie tych osób – władającego nieruchomością zgodnie z wpisem w katastrze nieruchomości;7) osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości;8) nieruchomość zamienną, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego taką oferuje;9) inne okoliczności istotne w sprawie.
2. Do wniosku o wywłaszczenie należy dołączyć:
1) dokumenty z przebiegu rokowań, o których mowa w art. 114;
2) wypis i wyrys z planu miejscowego, a w przypadku braku planu miejscowego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;3) mapę z rejestrem nieruchomości objętych wnioskiem o wywłaszczenie lubmapę z podziałem i rejestrem nieruchomości oraz decyzję zatwierdzającą
ten podział, jeżeli wniosek o wywłaszczenie dotyczy tylko części nieruchomości;4) pełny odpis z księgi wieczystej założonej dla nieruchomości objętej wnioskiem o wywłaszczenie albo zaświadczenie o stanie prawnym, jaki wynika
ze zbioru dokumentów;
5) w razie braku dokumentów, o których mowa w pkt 4, zaświadczenie właściwego sądu stwierdzające, że nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub że nie jest dla niej prowadzony zbiór dokumentów;
6) wypis i wyrys z katastru nieruchomości.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego z urzędu.
Art. 117.
1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, składa w sądzie
wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, a jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej – o zło2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 58/110żenie do istniejącego zbioru dokumentów zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania.
2. Jeżeli wywłaszczenie nie doszło do skutku, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, jest obowiązany wystąpić niezwłocznie o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego
albo złożyć odpowiednie zawiadomienie do zbioru dokumentów.
Art. 118.
1. Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego starosta, wykonujący zadanie z
zakresu administracji rządowej, przeprowadza rozprawę administracyjną.
1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym
stanie prawnym.
2. W postępowaniu wywłaszczeniowym nie stosuje się przepisów o ugodzie administracyjnej.
Art. 118a.
1. Jeżeli w terminie określonym w art. 114 ust. 4, nie zostały ustalone osoby, którewykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje decyzję o nabyciu własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, wnioskującą o wywłaszczenie. Nabycie prawa własności następuje zdniem, w którym decyzja stała się ostateczna.
2. Decyzja podlega ogłoszeniu w sposób określony w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.
3. Odszkodowanie za nieruchomość, której własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, ustala się według przepisów rozdziału 5 i składa do depozytu sądowego na okres 10 lat.
Art. 119.
1. Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w art.
107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna zawierać:
1) ustalenie, na jakie cele nieruchomość jest wywłaszczana;2) określenie przedmiotu wywłaszczenia przez podanie oznaczenia nieruchomości według księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz według katastru nieruchomości;3) określenie praw podlegających wywłaszczeniu;
4) wskazanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości;5) wskazanie osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości;6) zobowiązanie do zapewnienia lokali, o których mowa w art. 116 ust. 1 pkt 5;7) ustalenie wysokości odszkodowania.
2. Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i pkt 5, są nieobecne lub niezdolne
do czynności prawnych, stosuje się art. 34 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 59/110

Art. 120.
Jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub
niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas
zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom. Obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń ciąży na występującym z wnioskiem o wywłaszczenie.
Art. 121.
1. Przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała się ostateczna.
2. Przejście prawa użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz
jednostki samorządu terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu tego prawa stała się ostateczna, jeżeli prawo użytkowania wieczystego było ustanowione na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność innej
osoby niż ta, na rzecz której nastąpiło wywłaszczenie.
3. Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wygasa z dniem, w
którym decyzja o wywłaszczeniu tego prawa stała się ostateczna, jeżeli prawoużytkowania wieczystego było ustanowione na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność osoby, na rzecz której nastąpiło wywłaszczenie.
4. Wywłaszczoną nieruchomość do czasu jej wykorzystania na cel, na który nastąpiło wywłaszczenie, oddaje się w dzierżawę poprzedniemu właścicielowi na jego wniosek.
Art. 122.
1. W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący
zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji, udziela podmiotowi, który będzie realizował cel publiczny, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie
nieruchomości po wydaniu decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, jeżeli
zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiałaby realizację celu publicznego, na który nieruchomość została wywłaszczona. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
2. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydanie decyzji o wywłaszczeniu wymagałoby uprzedniego dokonania podziału nieruchomości, decyzji zatwierdzającej podział nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3. (uchylony).
Art. 122a.
Jeżeli cel publiczny został zrealizowany, a postępowanie wywłaszczeniowe nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji orzeka o nabyciu
praw na rzecz Skarbu Państwa albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego za
odszkodowaniem. Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 60/110

przed wszczęciem postępowania wyznacza dwumiesięczny termin do zawarcia
umowy. Po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy
odszkodowanie ustala się według przepisów rozdziału 5.
Art. 123.
1. Ostateczna decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli nieruchomość została wywłaszczona na rzecz tej jednostki.
2. Najem, dzierżawa lub użyczenie oraz trwały zarząd wywłaszczonej nieruchomości wygasają z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu
stała się ostateczna.
Art. 124.
1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie
zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów,
pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej
i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych
obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń,jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża
na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w
przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
publicznego.
1a. W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący
zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie
realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne
zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji oniezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
1b. W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzje w sprawie zezwolenia wydaje
się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
2. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej.
3. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości ouzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.
4. Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie pozałożeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa
w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemoż-2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 61/110liwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio
przepis art. 128 ust. 4.
5. Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których
mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu
dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo
w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z
zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, októrym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze
umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.
6. Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić
nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz
usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1.
Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej.
Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.
7. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania
wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego
jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki.
8. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksupostępowania administracyjnego.
Art. 124a.
Przepisy art. 124 ust. 1–2 i 4–7, art. 124b oraz art. 125 i art. 126 stosuje się odpowiednio do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Do postępowania w
sprawie ograniczenia sposobu korzystania z tych nieruchomości stosuje się art. 114
ust. 3 i 4, art. 115 ust. 3 i 4 oraz art. 118a ust. 2 i 3.
Art. 124b.
1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji
zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują
inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu
wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem
awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części
składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów,
pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów iurządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także
usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazduumożliwiającego wykonanie czynności.
2. Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu
zobowiązanego do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 62/110

3. Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas niedłuższy niż 6 miesięcy. Przepis art. 124 ust. 1a i 4 stosuje się odpowiednio.
4. Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, októrych mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej
między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują
inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono
nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony
w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.
5. Obowiązek udostępnienia nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, podlega egzekucji administracyjnej.
Art. 125.
Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji, ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia
na prowadzenie działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu, wydobywaniu lub składowaniu kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla
brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową, na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Przepisy art. 124 ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.
Art. 126.
1. W przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej
szkody, z zastrzeżeniem ust. 5, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. W przypadku postępowania prowadzonego na wniosek, wydanie decyzji następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, licząc oddnia złożenia wniosku.
2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3. Po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, podmiot, który zajął nieruchomość, jest obowiązany doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe w wynikuzajęcia nieruchomości przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej
między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują
inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono
nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony
w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.
4. Jeżeli na skutek czasowego zajęcia nieruchomości właściciel lub użytkownik
wieczysty nie będzie mógł korzystać z nieruchomości w sposób dotychczasowy
lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, może żądać, aby podmiot, któryzajął nieruchomość, nabył od niego własność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości w drodze umowy.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 63/110

5. W przypadku, gdy nagła potrzeba zapobieżenia okolicznościom, o których mowa
w ust. 1, uniemożliwia złożenie wniosku o wydanie decyzji na czasowe zajęcie
nieruchomości, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości ma obowiązek udostępnienia jej w celu zapobieżenia tym okolicznościom. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Podmiot, któryzajął nieruchomość składa wniosek o wydanie tej decyzji w terminie 3 dni oddnia zajęcia nieruchomości. Decyzja może być wydana nie później niż po upływie 6 miesięcy licząc od dnia zajęcia nieruchomości.
6. W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, w terminie 3 dni,
starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji
orzeka o nałożeniu kary w wysokości 5 000 zł za każdy dzień zwłoki, licząc oddnia następującego po dniu, w którym upłynął termin do złożenia wniosku.
Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa.
7. O nałożeniu kary, o której mowa w ust. 6, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, orzeka również w sytuacji, jeżeli nastąpiło zajęcie
nieruchomości, a nie zaistniały przesłanki, o których mowa w ust. 1 i 5, uzasadniające zajęcie nieruchomości.
8. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje decyzję
potwierdzającą zaistnienie przesłanek zajęcia nieruchomości w terminie 7 dni
od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5.
9. Kary, o których mowa w ust. 6 i 7, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W przypadku nieuiszczenia kary, podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
10. Przepisy ust. 1–9 stosuje się również w przypadku nagłej potrzeby zapobieżenia
znacznej szkody wynikającej z awarii, o których mowa w art. 124b.
Art. 127. (uchylony).
Rozdział 5Odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości
Art. 128.
1. Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego
prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
odpowiadającym wartości tych praw.
2. Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej
nieruchomości są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejszasię o kwotę równą wartości tych praw.
3. Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, jest ustanowione prawo użytkowania wieczystego, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości tego prawa.
4. Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, októrych mowa w art. 120 i 124–126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość
nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temuzmniejszeniu.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 64/110

Art. 129.
1. Odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5.
2. (uchylony).
3. Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna, w
decyzji, o której mowa w ust. 1, podaje się dodatkowo oznaczenie nieruchomości zamiennej według treści księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości, jej wartość oraz wysokość dopłaty.
4. (uchylony).
5. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną
decyzję o odszkodowaniu:
1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124–
126;2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości;3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.
Art. 130.
1. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości,wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W
przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się
według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu wydania decyzji
o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej
wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Przepis art. 134 stosuje się
odpowiednio.
2. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.
Art. 131.
1. W ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia
nieruchomość zamienna.
2. Nieruchomość zamienną przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa,jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, lub z zasobu nieruchomości odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki.
3. Nieruchomość zamienna może być przyznana w porozumieniu z Prezesem
Agencji Nieruchomości Rolnych, z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa,jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa.
4. Różnicę między wysokością odszkodowania ustalonego w decyzji a wartością
nieruchomości zamiennej wyrównuje się przez dopłatę pieniężną.
5. Przeniesienie praw do nieruchomości zamiennej na rzecz osoby, której zostało
przyznane odszkodowanie, następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszcze2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 65/110

niu stała się ostateczna. Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania wpisu wksiędze wieczystej.
Art. 132.
1. Zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w
którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, z zastrzeżeniem ust. 1a i
1b.
1a. W sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna.
1b. W przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości na wniosek osoby wywłaszczanej wypłaca się zaliczkę w wysokości 70 % odszkodowania ustalonego przez organ pierwszej instancji w decyzji o wywłaszczeniu. Zapłata zaliczki następuje jednorazowo w terminie 50 dni licząc od dnia złożenia
wniosku o wypłatę zaliczki. Wysokość odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości pomniejsza się o kwotę wypłaconej zaliczki.
1c. Jeżeli uchylono decyzję o wywłaszczeniu lub stwierdzono nieważność decyzji oniezwłocznym zajęciu nieruchomości, osoba, której wypłacono zaliczkę, lub jej
spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tej zaliczki po jej waloryzacji na dzień
zwrotu, o ile nie przysługuje im uprawnienie, o którym mowa w art. 122a.
2. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
3. Wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jegozapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.
3a. Jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie
uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po
jego waloryzacji na dzień zwrotu.
4. Za zgodą osoby uprawnionej do odszkodowania starosta, wykonujący zadanie z
zakresu administracji rządowej, może ustalić inny niż określony w ust. 1–3 sposób zapłaty przyznanego odszkodowania.
5. Do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, za szkody powstałe
wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120, do zapłaty ceny nabycia części
nieruchomości, o której mowa w art. 113 ust. 3, a także do zapewnienia nieruchomości zamiennej jest zobowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6–8, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, jeżeli wywłaszczenie następuje
na rzecz Skarbu Państwa, albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki.
6. Obowiązek zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń wymienionych w art. 124, art. 124b, art. 125 i art. 126 oraz za zmniejszenie wartości
nieruchomości z tego powodu obciąża osobę lub jednostkę organizacyjną, która
uzyskała zezwolenie odpowiednio na założenie lub przeprowadzenie ciągów
drenażowych, przewodów i urządzeń, o którym mowa w art. 124 ust. 1, albo zezwolenie na wykonanie czynności związanych z konserwacją, remontami, usuwaniem awarii oraz usuwaniem z gruntu, o którym mowa w art. 124b ust. 1, albo zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu, wydobywaniu lub składowaniu kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową albo
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 66/110

zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości w przypadku siły wyższej lub innej nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody.
7. (uchylony).
8. Podmiot, który będzie realizował cel publiczny, może pokryć koszty należności,o których mowa w ust. 5 i 6, oraz koszty ustalenia tych należności.
Art. 133.
Odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli:1) osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne do przezwyciężenia przeszkody lub2) odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.
Art. 134.
1. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135,
wartość rynkowa nieruchomości.
2. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami.
3. Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego
sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem
wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości.
4. Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powodujezwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowaniaokreśla się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tegoprzeznaczenia.
Art. 135.
1. Jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, określa się jej
wartość odtworzeniową.
2. Przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości, oddzielnie określa się
wartość gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych.
3. Przy określaniu wartości gruntu stosuje się przepisy art. 134 ust. 2–4.
4. Przy określaniu wartości budynków lub ich części, budowli, urządzeń infrastruktury technicznej i innych urządzeń szacuje się koszt ich odtworzenia, z uwzględnieniem stopnia zużycia.
5. Przy określaniu wartości drzewostanu leśnego albo zadrzewień, jeżeli w drzewostanie znajdują się materiały użytkowe, szacuje się wartość drewna znajdującego
się w tym drzewostanie. Jeżeli w drzewostanie nie występuje materiał użytkowy
lub wartość drewna, które może być pozyskane, jest niższa od kosztów zalesienia i pielęgnacji drzewostanu, szacuje się koszty zalesienia oraz koszty pielęgnacji drzewostanu do dnia wywłaszczenia.
6. Przy określaniu wartości plantacji kultur wieloletnich szacuje się koszty założenia plantacji i jej pielęgnacji do czasu pierwszych zbiorów oraz wartość utraconych pożytków w okresie od dnia wywłaszczenia do dnia zakończenia pełnego
plonowania. Sumę kosztów i wartość utraconych pożytków zmniejsza się o su2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 67/110

mę rocznych odpisów amortyzacyjnych, wynikającą z okresu wykorzystania
plantacji od pierwszego roku plonowania do dnia wywłaszczenia.
7. Przy określaniu wartości zasiewów, upraw i innych zbiorów jednorocznych szacuje się wartość przewidywanych plonów według cen kształtujących się w obrocie rynkowym, zmniejszając ją o wartość nakładów koniecznych w związku zezbiorem tych plonów.
Rozdział 6
Zwrot wywłaszczonych nieruchomości
Art. 136.
1. Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w
decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.
2. W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części
na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując
równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
3. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej
nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się onazbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jegospadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art.
140.
4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze
umowy zgodnie z art. 113 ust. 3.
5. W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jejczęści w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości
zwrotu, uprawnienie do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.
14)
6. Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się w przypadku wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego.
Art. 137.
1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się
ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo
2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się
ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.
2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia zostałzrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega
pozostała część.

14)

Utracił moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt
K 6/05 (Dz. U. Nr 59, poz. 369).
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 68/110

Art. 138.
1. Jeżeli nieruchomość lub jej część podlegająca zwrotowi została oddana w trwałyzarząd lub została obciążona prawem użytkowania, prawa te wygasają z dniem,
w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna.
Przepis art. 90 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2. Najem, dzierżawa lub użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3
miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości
stała się ostateczna.
Art. 139.
Nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w
dniu jej zwrotu.
Art. 140.
1. W razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jegospadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu
zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania.
2. Odszkodowanie pieniężne podlega waloryzacji, z tym że jego wysokość po waloryzacji, z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być wyższa niż wartość rynkowa nieruchomości w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, nie może być wyższa niż jej wartość odtworzeniowa.
3. Jeżeli zwrotowi podlega część wywłaszczonej nieruchomości, zwracaną kwotę
odszkodowania ustala się proporcjonalnie do powierzchni tej części nieruchomości.
4. W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek
działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, odszkodowanie, ustalone stosownie do ust. 2, pomniejsza się albo powiększa okwotę równą różnicy wartości określonej na dzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wywłaszczenia
oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu. Nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomości. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
5. Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna oraz
dopłata pieniężna, oprócz nieruchomości zamiennej zwraca się także tę dopłatę
w wysokości ustalonej według zasad, o których mowa w ust. 2, z tym że wysokość zwaloryzowanej kwoty nie może być wyższa niż różnica między wartością
nieruchomości zwracanej a wartością nieruchomości zamiennej określonej nadzień zwrotu. Przy określaniu wartości nieruchomości nie uwzględnia się skutków wynikających ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w
otoczeniu nieruchomości. W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości
nieruchomości zamiennej stosuje się dopłaty pieniężne równe różnicy wartości
tej nieruchomości określonej na dzień zwrotu.
6. Koszty postępowania o zwrot nieruchomości ponosi odpowiednio Skarb Państwa albo właściwa jednostka samorządu terytorialnego w zależności od tego,któremu z tych podmiotów odszkodowanie jest zwracane.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 69/110

Art. 141.
1. Należności, o których mowa w art. 140, mogą być, na wniosek poprzedniegowłaściciela albo jego spadkobiercy, rozłożone na raty, nie dłużej niż na 10 lat.
Warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.
2. Wierzytelności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego z tytułu, o którym mowa w art. 140, podlegają stosownemu zabezpieczeniu.
Jeżeli zabezpieczenie polega na ustanowieniu hipoteki na nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej.
3. Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu
stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy
Bank Polski.
4. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
Art. 142.
1. O zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach
zwrotu orzeka starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w
drodze decyzji.
2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksupostępowania administracyjnego.
Rozdział 7Udział w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej
Art. 143.
1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości bez względu na ich
rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego,środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych
niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w
planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przepis art. 92
ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi
oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.
Art. 144.
1. Właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 70/110

2. Przepis ust. 1 stosuje się także do użytkowników wieczystych nieruchomości
gruntowych, którzy na podstawie odrębnych przepisów nie mają obowiązku
wnoszenia opłat rocznych za użytkowanie wieczyste lub wnieśli, za zgodą właściwego organu, jednorazowo opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego.
Art. 145.
1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę
adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu
warunków do korzystania z wybudowanej drogi.
2. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3
lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków dokorzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków
obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy
obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.
Art. 146.
1. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej.
1a. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości.
2. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury
technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość
stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały.
3. Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania
decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.
Art. 147.
1. Opłata adiacencka może być, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożona
na raty roczne płatne w okresie do 10 lat. Warunki rozłożenia na raty określa się
w decyzji o ustaleniu opłaty. Należność gminy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, w tym przez ustanowienie hipoteki. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.
2. Raty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu
stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy
Bank Polski.
Art. 148.
1. Obowiązek wnoszenia opłaty adiacenckiej powstaje po upływie 14 dni od dnia,
w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. W przypadku rozłożenia opłaty na raty obowiązek ten dotyczy wpłacenia pierwszej raty.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 71/110

2. Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się
odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
3. Wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana
została decyzja, do pierwszego dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty.
4. Przy ustaleniu opłaty adiacenckiej, różnicę między wartością, jaką nieruchomość
ma po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką miała przed ich wybudowaniem, pomniejsza się o wartość nakładów poniesionych
przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, na rzecz budowy
poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.
Art. 148a. (uchylony).
Art. 148b.
1. Ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej
drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów.
2. Właściwym organom gminy, rzeczoznawcom majątkowym sporządzającym opinie o wartości nieruchomości, o których mowa w art. 146 ust. 1a, a także osobom zobowiązanym do wniesienia opłaty adiacenckiej, właściwe podmioty są
obowiązane udzielać informacji w sprawach ustalenia, o którym mowa w ust. 1,
że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, wystarczające do ustalenia tej opłaty.
DZIAŁ IV
Wycena nieruchomości
Rozdział 1Określanie wartości nieruchomości
Art. 149.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wszystkich nieruchomości, bez względu
na ich rodzaj, położenie i przeznaczenie, a także bez względu na podmiot własności icel wyceny, z wyłączeniem określania wartości nieruchomości w związku z realizacją ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.
Art. 150.
1. W wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się:1) określenia wartości rynkowej;2) określenia wartości odtworzeniowej;
3) ustalenia wartości katastralnej;4) (uchylony);5) określenia innych rodzajów wartości przewidzianych w odrębnych przepisach.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 72/110

2. Wartość rynkową określa się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu.
3. Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze względu na rodzaj, obecne użytkowanie lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, a także jeżeli wymagają tego przepisy szczególne.
4. Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla nieruchomości, o których mowa w przepisach o podatku od nieruchomości. Zasady i tryb ustalania tej wartości regulują przepisy rozdziału 2 niniejszego działu.
5. Określenia wartości wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 161 dokonują
rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.
6. (uchylony).
Art. 151.
1. Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena,możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń:1) strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy;2) upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i dowynegocjowania warunków umowy.
2. Wartość odtworzeniowa nieruchomości jest równa kosztom jej odtworzenia, zuwzględnieniem stopnia zużycia.
3. Wartość katastralną nieruchomości stanowi wartość ustalona w procesie powszechnej taksacji nieruchomości.
Art. 152.
1. Sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość
nieruchomości.
2. Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy
podejść poprzednich.
3. Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na
zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową
nieruchomości określa się w podejściu mieszanym. Przy zastosowaniu podejścia
kosztowego określa się wartość odtworzeniową nieruchomości.
Art. 153.
1. Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu
na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz
uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych donieruchomości wycenianej.
2. Podejście dochodowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że jej nabywca zapłaci za nią cenę, której wysokość uzależni od przewidy2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 73/110

wanego dochodu, jaki uzyska z nieruchomości. Stosuje się je przy wycenie nieruchomości przynoszących lub mogących przynosić dochód.
3. Podejście kosztowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada kosztom jej odtworzenia, pomniejszonym o wartość zużycia nieruchomości. Przy podejściu tym określa się oddzielnie koszt nabycia gruntu i koszt odtworzenia jego części składowych.
Art. 154.
1. Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości
dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny,
rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości
podobnych.
2. W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się
na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
3. W przypadku braku studium lub decyzji, o których mowa w ust. 2, uwzględnia
się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości.
Art. 155.
1. Przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie, niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach, zawarte w szczególności w:1) księgach wieczystych;2) katastrze nieruchomości;3) ewidencji sieci uzbrojenia terenu;3a) ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości;3b) rejestrach zabytków;
4) tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie
art. 169;
5) planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach na budowę;6) wykazach prowadzonych przez urzędy skarbowe;6a) dokumentach będących w posiadaniu agencji, którym Skarb Państwa powierzył, w drodze ustaw, wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz;6b) w aktach notarialnych znajdujących się w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowych, dotyczących zbywania spółdzielczych praw do lokali;7) umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do ksiąg wieczystych, rejestrów wchodzących w skład operatu
katastralnego, a także w wyciągach z operatów szacunkowych przekazywanych do katastru nieruchomości;8) świadectwie charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego
lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 74/110

2. Wykorzystane w operacie szacunkowym dane poświadczone przez rzeczoznawcę majątkowego mogą mieć formę wypisów i wyrysów z dokumentów lub rejestrów, o których mowa w ust. 1.
3. Właściwe organy, agencje, o których mowa w ust. 1 pkt 6a, spółdzielnie mieszkaniowe, sądy oraz urzędy skarbowe są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym dane określone w ust. 1.
4. Przy wycenie nieruchomości na potrzeby związane w szczególności z pozbawieniem lub ograniczeniem praw do nieruchomości, a także z ponoszeniem ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, rzeczoznawca majątkowy działający na zlecenie organów administracji publicznej lub sądów ma prawo wstępu
na nieruchomość będącą przedmiotem wyceny oraz dokonywania niezbędnych
czynności związanych z szacowaniem nieruchomości.
Art. 156.
1. Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości
w formie operatu szacunkowego.
1a. Organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z
niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych
przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem
tej osoby.
2. Rzeczoznawca majątkowy nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystanie operatu bez jego zgody do innego celu niż cel, dla którego został sporządzony.
3. Operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których
mowa w art. 154.
4. Operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym
mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził.
5. Przepisy ust. 3 i 4 nie naruszają uregulowań wynikających z przepisów odrębnych.
Art. 157.
1. Oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja
zawodowa rzeczoznawców majątkowych w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia zawarcia umowy o dokonanie tej oceny, mając na względzie następujące zasady:1) organizacja zawodowa wyznacza zespół oceniający w składzie co najmniej
2 rzeczoznawców majątkowych;2) w ocenie nie mogą brać udziału rzeczoznawcy majątkowi, wobec których
zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego lub inne przesłanki, które mogą budzić uzasadnione wątpliwości
co do ich bezstronności.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 75/110

1a. Operat szacunkowy, w odniesieniu do którego została wydana ocena negatywna, od dnia wydania tej oceny traci charakter opinii o wartości nieruchomości, októrej mowa w art. 156 ust. 1. Z dniem wydania oceny negatywnej organizacja
zawodowa publikuje przez okres 12 miesięcy na swojej stronie internetowej informację o tej ocenie.
2. Sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny
prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, o którym mowa w ust. 1.
3. W przypadku gdy operat szacunkowy został sporządzony przez osoby powołane
lub ustanowione przez sąd, o ocenę operatu może wnioskować tylko sąd.
4. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku rozbieżnych operatów
szacunkowych określających wartość tej samej nieruchomości dla tożsamego celu wyceny.
Art. 158.
Rzeczoznawcy majątkowi przekazują, z uwzględnieniem art. 175 ust. 3, organom
prowadzącym kataster nieruchomości wyciągi z wykonanych przez siebie operatów
szacunkowych, zawierające określenie celu wyceny, opisy nieruchomości oraz ich
wartości, w terminie 3 miesięcy od dnia ich sporządzenia.
Art. 159.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje metod i technik wycenynieruchomości, sposoby określania wartości nieruchomości, wartości nakładów i
szkód na nieruchomości oraz sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego, uwzględniając:1) sposoby określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny;2) sposoby określania wartości nieruchomości dla różnych celów;3) sposoby określania wartości nieruchomości jako przedmiotu różnych praw;4) sposoby określania wartości nieruchomości w zależności od ich rodzaju iprzeznaczenia;
5) rodzaje nakładów na nieruchomości;6) dane, jakie powinien zawierać operat szacunkowy, oraz sposób potwierdzania jego aktualności;7) uwarunkowania określania wartości rynkowej nieruchomości w podejściu
mieszanym.
Rozdział 2Powszechna taksacja nieruchomości
Art. 160.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości, dla których ustala się
wartość katastralną.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 76/110

Art. 161.
1. Powszechna taksacja nieruchomości ma na celu ustalanie wartości katastralnej
nieruchomości i jest przeprowadzana, na podstawie niniejszej ustawy oraz odrębnych przepisów, przez organy prowadzące kataster nieruchomości.
2. Wartość katastralną nieruchomości ustala się na podstawie oszacowania nieruchomości reprezentatywnych dla poszczególnych rodzajów nieruchomości na
obszarze danej gminy. Do ustalania wartości tych nieruchomości stosuje sięprzepisy rozdziału 1 niniejszego działu. Wartość nieruchomości reprezentatywnych określa się z wykorzystaniem cen transakcyjnych nieruchomości na obszarze gminy, a w przypadku braku dostatecznej liczby transakcji, na obszarze
gmin sąsiadujących.
3. Czynności szacowania nieruchomości reprezentatywnych w celu ustalenia wartości katastralnej, a także w celu sporządzenia map taksacyjnych i tabel taksacyjnych, wykonują rzeczoznawcy majątkowi.
Art. 162.
1. Wartości katastralne, ustalone w procesie powszechnej taksacji nieruchomości,powinny uwzględniać różnice, jakie występują między poszczególnymi nieruchomościami oraz zbliżenie do wartości rynkowej możliwe do uzyskania przyzastosowaniu zasad przyjętych dla masowej wyceny.
2. Wartości katastralne wykorzystuje się do ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a także w zakresie określonym niniejszą ustawą albo
przepisami odrębnych ustaw, przy określaniu wartości nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, albo przy wykonywaniu czynności urzędowych, do których wykonania niezbędne jest określenie wartości nieruchomości.
Art. 163.
1. Powszechną taksację nieruchomości przeprowadza się okresowo. Termin rozpoczęcia oraz zakończenia powszechnej taksacji nieruchomości, a także źródła jej
finansowania, określi odrębna ustawa.
2. W okresach rocznych dzielących przeprowadzanie kolejnych powszechnych taksacji nieruchomości ustalone w wyniku poprzedniej powszechnej taksacji wartości katastralne przeszacowuje się, stosując wskaźniki cen nieruchomości, o których mowa w art. 5.
3. Rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu na koszt gminy powszechnej taksacji nieruchomości w okresie między terminami ustalonymi w
ustawie, o której mowa w ust. 1, jednak nie częściej niż co 3 lata.
Art. 164.
1. Podstawą do ustalenia wartości katastralnej poszczególnych nieruchomości sąmapy taksacyjne i tabele taksacyjne.
2. Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla całych nieruchomości lub ichczęści, jeżeli zostały wyodrębnione jako przedmioty opodatkowania w przepisach o podatku od nieruchomości.
3. Jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze więcej niż jednej gminy, wartość
katastralną ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości położonej wkażdej z tych gmin.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 77/110

4. Jeżeli zachodzi potrzeba zastosowania kilku podejść w celu ustalenia wartości
katastralnej tej samej nieruchomości, wartość tę ustala się odrębnie dla każdej
części nieruchomości, dla której zastosowano odrębne podejście.
Art. 165.
Wartość katastralną nieruchomości gruntowej stanowi wartość katastralna gruntu
oraz wartość katastralna jego części składowych.
Art. 166.
1. W celu ustalenia wartości katastralnej gruntu określa się dla stref wyodrębnionych, ze względu na podobne czynniki wpływające na wartość rynkową, jednostkowe wartości powierzchni gruntów położonych w tych strefach.
2. Jednostkowe wartości powierzchni gruntów w wyodrębnionych strefach przedstawia się w wykazach tych stref, stanowiących integralną część map taksacyjnych.
3. Wartość katastralną gruntu ustala się jako iloczyn powierzchni wykazanej w katastrze nieruchomości oraz jednostkowej wartości, o której mowa w ust. 2.
Art. 167.
1. W celu ustalenia wartości katastralnej części składowych gruntu określa się jednostkowe wartości powierzchni tych części składowych w grupach, uwzględniając ich położenie oraz różnice, jakie między nimi występują.
2. Jednostkowe wartości powierzchni części składowych gruntu w wyodrębnionych grupach wykazuje się w tabelach taksacyjnych.
3. Wartość katastralną części składowych gruntu ustala się jako sumę wartości katastralnej poszczególnych obiektów składających się na te części. Wartość katastralną poszczególnych obiektów ustala się jako iloczyn ich powierzchni wykazanej w katastrze nieruchomości oraz wartości jednostkowej wykazanej w tabelach taksacyjnych.
4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do budynków oraz lokali stanowiących odrębny przedmiot własności.
Art. 168.
Przepisy art. 166 i 167 stosuje się również w razie konieczności ponownego ustalenia
wartości katastralnej po przeprowadzeniu powszechnej taksacji nieruchomości.
Art. 169.
1. Mapy taksacyjne i tabele taksacyjne sporządza organ prowadzący kataster nieruchomości na podstawie oszacowania nieruchomości reprezentatywnych, wykonanego przez rzeczoznawców majątkowych.
2. Organ prowadzący kataster nieruchomości, w porozumieniu z właściwym terytorialnie wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta, wykłada mapy taksacyjne
i tabele taksacyjne do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. Informację o wyłożeniu ogłasza się w formie obwieszczenia oraz w miejscowej prasie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, określając
miejsce i termin wyłożenia wraz z pouczeniem o możliwości zgłaszania zarzutów.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 78/110

3. Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą ustalenia wynikające z map i tabel
taksacyjnych, może w okresie wyłożenia zgłaszać do nich zarzuty.
4. Organ prowadzący kataster nieruchomości rozpatruje zgłoszone zarzuty i przedstawia je radzie gminy właściwej dla miejsca położenia nieruchomości, wraz z
propozycją rozstrzygnięcia, dołączając mapy i tabele taksacyjne. Rada gminy
podejmuje uchwałę w sprawie nadania mocy urzędowej mapom taksacyjnym itabelom taksacyjnym, w której rozstrzyga również o sposobie załatwienia zgłoszonych zarzutów.
5. Stronie niezadowolonej ze sposobu załatwienia zgłoszonych zarzutów przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
6. Uchwała rady gminy w sprawie nadania mocy urzędowej mapom taksacyjnym itabelom taksacyjnym podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
Art. 170.
1. Organ prowadzący kataster orzeka, w drodze decyzji, o ustaleniu wartości katastralnej nieruchomości i jej wpisie w katastrze nieruchomości.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
3. Wartości katastralne nieruchomości ustalone na podstawie obowiązujących map
i tabel taksacyjnych, wpisane w katastrze nieruchomości, uzyskują z datą ich
wpisu moc danych urzędowych.
4. Wartości, o których mowa w ust. 3, mogą być aktualizowane na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego oraz innej osoby, na której ciąży obowiązek
podatkowy, a także z urzędu, na podstawie indywidualnego oszacowania nieruchomości. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 171.
1. Osoby, o których mowa w art. 170 ust. 4, są obowiązane dostarczyć organowi
prowadzącemu kataster nieruchomości dokumenty i informacje dotyczące tej
nieruchomości, niezbędne do przeprowadzenia powszechnej taksacji nieruchomości.
2. W razie niedostarczenia dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący kataster nieruchomości, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustala wartość katastralną tej nieruchomości na podstawie dostępnych dokumentów i informacji.
Art. 172.
1. Naczelny organ administracji państwowej, właściwy w sprawach katastru nieruchomości, przeprowadza co roku na wybranych obszarach kontrolę powszechnej
taksacji nieruchomości.
2. Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, mogą stanowić podstawę do przeprowadzenia kolejnej powszechnej taksacji nieruchomości na wybranych obszarach.
Art. 173.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzenia powszechnej taksacji nieruchomości, uwzględniając:2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 79/110

1) zakres informacji niezbędnych przy przeprowadzaniu taksacji;
2) cechy nieruchomości wpływające na wartość katastralną;3) źródła danych o nieruchomościach dla potrzeb powszechnej taksacji;4) sposób ustalania wartości katastralnych;5) sposób zakończenia powszechnej taksacji;
6) sposób i terminy przeprowadzania kontroli powszechnej taksacji nieruchomości;7) rodzaje i wzory dokumentów stosowanych przy przeprowadzaniu powszechnej taksacji oraz sposób ich sporządzania.
Rozdział 3Badanie rynku nieruchomości
Art. 173a.
1. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej dokonuje okresowych badań rynku nieruchomości ze szczególnym
uwzględnieniem nieruchomości przeznaczonych lub wykorzystywanych na celemieszkaniowe. Badania dotyczą wartości nieruchomości, cen transakcyjnych
nieruchomości, stawek czynszów oraz częstotliwości obrotu nieruchomościami.
2. Na podstawie badań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej co najmniej raz w roku
opracowuje analizy i zestawienia charakteryzujące rynek nieruchomości. Analizy i zestawienia są udostępniane nieodpłatnie organom administracji publicznej
oraz podmiotom, które udostępniły informacje o rynku nieruchomości przydatne
do opracowania tych analiz i zestawień albo poniosły koszty pozyskania tych informacji. W pozostałych przypadkach udostępnianie analiz i zestawień następuje
odpłatnie, stosownie do poniesionych kosztów ich opracowania. Udostępnianiemoże mieć formę zapisu elektronicznego w Internecie.
Art. 173b.
Organy administracji publicznej dysponujące informacjami o rynku nieruchomości, aw szczególności organy statystyki publicznej uzyskujące informacje statystyczne w
zakresie i terminach określonych w programie badań statystycznych i organy właściwe w sprawach katastru nieruchomości są obowiązane do nieodpłatnego udostępniania do wglądu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej posiadanych informacji dotyczących rynku nieruchomości.
Art. 173c.
Przez informacje o rynku nieruchomości, o których mowa w art. 173b, rozumie się
informacje dotyczące w szczególności wartości nieruchomości, cen transakcyjnych
nieruchomości, stawek czynszów oraz częstotliwości obrotu nieruchomościami.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 80/110DZIAŁ V
Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Rozdział 1
Rzeczoznawstwo majątkowe
Art. 174.
1. Rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez
rzeczoznawców na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
2. Rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.
3. Rzeczoznawca majątkowy dokonuje określania wartości nieruchomości, a także
maszyn i urządzeń trwale związanych z nieruchomością.
3a. Rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, niestanowiące operatu szacunkowego, dotyczące:1) rynku nieruchomości oraz doradztwa w zakresie tego rynku;
2) efektywności inwestowania w nieruchomości i ich rozwoju;
3) skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych;4) oznaczania przedmiotu odrębnej własności lokali;5) bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości;6) określania wartości nieruchomości na potrzeby indywidualnego inwestora;
7) wyceny nieruchomości zaliczanych do inwestycji w rozumieniu przepisów orachunkowości;8) wyceny nieruchomości jako środków trwałych jednostek w rozumieniu
ustawy o rachunkowości.
3b. Z dniem wpisu do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych osoba, októrej mowa w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego „rzeczoznawca majątkowy”. Tytuł zawodowy „rzeczoznawcamajątkowy” podlega ochronie prawnej.
4. Biegłych sądowych z zakresu szacowania nieruchomości powołuje się lub ustanawia spośród osób posiadających uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane w trybie rozdziału 4 niniejszego działu.
5. Rzeczoznawca majątkowy nie może odmówić pełnienia funkcji biegłego sądowego.
6. Prowadzenie działalności w zakresie szacowania nieruchomości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest możliwe, w przypadku gdy czynności zzakresu szacowania nieruchomości będą wykonywane przez rzeczoznawcówmajątkowych.
7. Rzeczoznawca majątkowy wykonuje zawód:
1) prowadząc we własnym imieniu działalność gospodarczą jednoosobowo lub
w ramach spółki osobowej w zakresie szacowania nieruchomości, lub2) w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność w zakresie szacowania nieruchomości.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 81/110

8. (uchylony).
9. Przepisy ust. 7 i 8 nie dotyczą biegłych sądowych wykonujących wycenę na zlecenie sądu.
Art. 175.
1. Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 174 ust. 3 i 3a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów
prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.
2. Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.
3. Informacje uzyskane przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z wykonywaniem zawodu stanowią tajemnicę zawodową. W szczególności informacje
uzyskane w toku wykonywania czynności zawodowych nie mogą być przekazywane osobom trzecim, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej lub w
przypadkach, o których mowa w art. 157, art. 194, art. 195 i art. 195a.
4. Rzeczoznawca majątkowy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 174 ust. 3 i 3a.
5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministremwłaściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,
po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w
ust. 4, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań, a także sposoby uznawania ubezpieczeń i
gwarancji zawodowych wydanych w państwach, o których mowa w art. 13 ust.
1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z
2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.15)).
6. Standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Komunikat o uzgodnieniu standardów zawodowych zamieszcza się w Dzienniku Urzędowym ministra właściwego do spraw
budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
Art. 176.
Rzeczoznawca majątkowy podlega wyłączeniu od udziału w szacowaniu nieruchomości, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 177.
1. Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości nadaje się osobie
fizycznej, która:
15)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 180, poz.
1280, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 116, poz. 732, Nr 141, poz. 888, Nr 171, poz. 1056 i Nr 216,
poz. 1367, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 18, poz. 97, Nr 168, poz. 1323 i Nr 201, poz. 1540 oraz z
2010 r. Nr 47, poz. 278.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 82/110

1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych,
znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa
skarbowe;3) posiada wyższe wykształcenie magisterskie;4) ukończyła studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości;5) odbyła praktykę zawodową w zakresie wyceny nieruchomości;6) przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin dający uprawnienia w zakresie szacowania nieruchomości.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła
studia wyższe, których program uwzględnia co najmniej minimalne wymogi
programowe dla studiów podyplomowych w zakresie wyceny nieruchomości.
2a. Stwierdzenie, że program studiów wyższych uwzględnia minimalne wymogi
programowe dla studiów podyplomowych w zakresie wyceny nieruchomości
następuje na podstawie zaświadczenia uczelni.
3. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu się biegłą znajomością języka polskiego.
Art. 178.
1. Rzeczoznawca majątkowy niewypełniający obowiązków, o których mowa w art.
158 oraz art. 175, podlega odpowiedzialności zawodowej.
2. Wobec rzeczoznawcy majątkowego mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące kary dyscyplinarne:
1) upomnienie;
2) nagana;3) zawieszenie uprawnień zawodowych na okres od 3 miesięcy do 1 roku;
4) zawieszenie uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym;4a) pozbawienie uprawnień zawodowych z możliwością ponownego ubieganiasię o ich nadanie;
5) pozbawienie uprawnień zawodowych z możliwością ubiegania się o ponowne ich nadanie po upływie 3 lat od dnia ich pozbawienia.
2a. (uchylony).
2b. (uchylony).
3. Pozbawienie uprawnień zawodowych następuje również w przypadku:
1) utraty zdolności do czynności prawnych;2) skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 2;3) sądowego zakazu wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego;4) sądowego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie szacowania nieruchomości.
4. (uchylony).
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, pozbawienie uprawnień zawodowychnastępuje z mocy prawa z dniem, w którym orzeczenie sądu stało się prawo2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 83/110

mocne. Osoba pozbawiona uprawnień zawodowych jest zobowiązana niezwłocznie poinformować o tym zdarzeniu ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
Rozdział 2Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami
Art. 179.
1. Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez pośredników na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
2. Pośrednikiem w obrocie nieruchomościami jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.
3. Prowadzenie działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest możliwe, w przypadku gdy czynności z zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami będą wykonywane
przez pośredników w obrocie nieruchomościami.
4. Z dniem wpisu do centralnego rejestru pośredników w obrocie nieruchomościami osoba, o której mowa w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu orazużywania tytułu zawodowego „pośrednik w obrocie nieruchomościami”. Tytuł
zawodowy „pośrednik w obrocie nieruchomościami” podlega ochronie prawnej.
5. Podmiot prowadzący działalność, o której mowa w ust. 3, w kilku miejscach
lub oddziałach zapewnia, aby w każdym z tych miejsc czynności pośrednictwa
w obrocie nieruchomościami były wykonywane wyłącznie przez pośredników
w obrocie nieruchomościami.
Art. 180.
1. Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na zawodowym wykonywaniu przez pośrednika w obrocie nieruchomościami czynności zmierzających do
zawarcia przez inne osoby umów:
1) nabycia lub zbycia praw do nieruchomości;2) nabycia lub zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu
jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej;
3) najmu lub dzierżawy nieruchomości albo ich części;4) innych niż określone w pkt 1–3, mających za przedmiot prawa do nieruchomości lub ich części.
1a. Pośrednik w obrocie nieruchomościami może wykonywać opracowania i ekspertyzy oraz doradztwo w zakresie rynku nieruchomości.
2. Pośrednik wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1, osobiście lub przypomocy innych osób wykonujących czynności pomocnicze i działających pod
jego bezpośrednim nadzorem, ponosząc za ich czynności odpowiedzialność zawodową określoną w ustawie.
3. Zakres czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa. Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. W
umowie wskazuje się w szczególności pośrednika w obrocie nieruchomościami
odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie, numer jego licencji zawodowej
oraz oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 84/110

szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
3a. Umowa pośrednictwa może być zawarta z zastrzeżeniem wyłączności na rzecz
pośrednika w obrocie nieruchomościami lub podmiotu prowadzącego działalność, o której mowa w art. 179 ust. 3. Przepis art. 550 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.
4. Przez umowę pośrednictwa pośrednik w obrocie nieruchomościami lub podmiot
prowadzący działalność, o której mowa w art. 179 ust. 3, zobowiązuje się dodokonywania dla zamawiającego czynności zmierzających do zawarcia umów
wymienionych w ust. 1, a zamawiający zobowiązuje się do zapłaty pośrednikowi w obrocie nieruchomościami lub podmiotowi wynagrodzenia.
5. Sposób ustalenia lub wysokość wynagrodzenia za czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa. W razie nieokreślenia
wynagrodzenia w umowie, przysługuje wynagrodzenie zwyczajowo przyjęte w
danych stosunkach.
6. Czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mogą być wykonywane w
stosunku do wszelkich nieruchomości, a także na rzecz wszystkich osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości
prawnej.
7. Pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonuje zawód:
1) prowadząc działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, lub2) w ramach stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej u podmiotu prowadzącego działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
8. (uchylony).
Art. 181.
1. Pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do wykonywania
czynności, o których mowa w art. 180 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki
zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.
2. Pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.
3. Pośrednik w obrocie nieruchomościami podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu
odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem
czynności, o których mowa w art. 180 ust. 1 i 1a. Jeżeli pośrednik w obrocie nieruchomościami wykonuje czynności przy pomocy innych osób, działających
pod jego nadzorem, podlega on również ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone działaniem tych osób.
4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministremwłaściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,
po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w
ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań, a także sposoby uznawania ubezpieczeń i
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 85/110

gwarancji zawodowych wydanych w państwach, o których mowa w art. 13 ust.
1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
5. Standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe pośredników w obrocie
nieruchomościami w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Komunikat o uzgodnieniu standardów zawodowych zamieszcza się w Dzienniku Urzędowym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
6. Przy wykonywaniu działalności zawodowej w związku z zawartą umową pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, w zakresie objętym tą umową, pośrednik odpowiedzialny zawodowo za jej wykonanie ma prawo wglądu oraz pobierania odpowiednich odpisów, wypisów i zaświadczeń zawartych w:
1) księgach wieczystych;2) katastrze nieruchomości;3) ewidencji sieci uzbrojenia terenu;
4) tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie
art. 169;
5) planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
6) rejestrach osób, którym przysługują prawa określone w art. 180 ust. 1 pkt 2oraz prawa odrębnej własności lokalu;
7) ewidencji ludności;8) świadectwie charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego
lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową.
Art. 182.
1. Licencję zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nadaje się osobie fizycznej, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych,
znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa
skarbowe;3) posiada wyższe wykształcenie;
4) ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami;
5) odbyła praktykę zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła
studia wyższe, których program uwzględnia co najmniej minimalne wymogi
programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie
nieruchomościami.
2a. Stwierdzenie, że program studiów wyższych uwzględnia minimalne wymogi
programowe dla studiów podyplomowych w zakresie pośrednictwa w obrocie
nieruchomościami następuje na podstawie zaświadczenia uczelni.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 86/110

3. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać licencję zawodową pośrednika w obrocie nieruchomościami po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu się biegłą znajomością języka polskiego.
Art. 183.
1. Pośrednik w obrocie nieruchomościami niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 181, podlega odpowiedzialności zawodowej.
2. Wobec pośrednika mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej,następujące kary dyscyplinarne:
1) upomnienie;
2) nagana;3) zawieszenie licencji zawodowej na okres od 3 miesięcy do 1 roku;
4) (uchylony);4a) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się ojej nadanie;
5) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej
nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia.
2a. (uchylony).
2b. (uchylony).
3. Pozbawienie licencji zawodowej następuje również w przypadku:
1) utraty zdolności do czynności prawnych;2) skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 182 ust. 1 pkt 2;3) sądowego zakazu wykonywania zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami;
4) sądowego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
4. (uchylony).
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, pozbawienie licencji zawodowej następuje z mocy prawa z dniem, w którym orzeczenie sądu stało się prawomocne.
Osoba pozbawiona licencji zawodowej jest zobowiązana niezwłocznie poinformować o tym zdarzeniu ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
Art. 183a. (uchylony).
Rozdział 3Zarządzanie nieruchomościami
Art. 184.
1. Zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przezzarządców nieruchomości na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
2. Zarządcą nieruchomości jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.
3. Prowadzenie działalności w zakresie zarządzania nieruchomościami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest możliwe, w przypadku gdy czynności z za2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 87/110

kresu zarządzania nieruchomościami będą wykonywane przez zarządców nieruchomości.
4. Z dniem wpisu do centralnego rejestru zarządców nieruchomości osoba, o której
mowa w ust. 2, nabywa prawo wykonywania zawodu oraz używania tytułu zawodowego „zarządca nieruchomości”. Tytuł zawodowy „zarządca nieruchomości” podlega ochronie prawnej.
Art. 185.
1. Zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu
czynności mających na celu w szczególności:1) zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej nieruchomości;2) zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości;3) zapewnienie właściwej gospodarki energetycznej w rozumieniu przepisów
Prawa energetycznego;4) bieżące administrowanie nieruchomością;5) utrzymanie nieruchomości w stanie niepogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem;6) uzasadnione inwestowanie w nieruchomość.
1a. Zarządca nieruchomości może wykonywać opracowania i ekspertyzy oraz doradztwo w zakresie zarządzania nieruchomościami.
1b. Zarządca nieruchomości wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1, osobiście lub przy pomocy innych osób wykonujących czynności pomocnicze i działających pod jego bezpośrednim nadzorem, ponosząc za ich czynności odpowiedzialność zawodową określoną w ustawie.
1c. W przypadku zdarzeń lub zagrożeń życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa
mienia bądź środowiska, o których mowa w przepisach prawa budowlanego, zarządca nieruchomości podejmuje decyzje i dokonuje czynności wykraczające
poza zakres czynności, o których mowa w ust. 1, mające na celu zapobieżenie
tej szkodzie.
2. Zarządca nieruchomości lub podmiot prowadzący działalność, o której mowa w
art. 184 ust. 3, działa na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością, zawartej z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem
prawnym bezpośrednio dla tej osoby lub jednostki organizacyjnej. Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. W umowie wskazuje się w
szczególności zarządcę nieruchomości odpowiedzialnego zawodowo za jej wykonanie, numer jego licencji zawodowej oraz oświadczenie o posiadanym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności zarządzania nieruchomościami.
3. Zakres uprawnień i obowiązków zarządcy wynika z przepisów ustawy, z przepisów odrębnych ustaw oraz z umowy o zarządzanie nieruchomością.
4. Sposób ustalenia lub wysokość wynagrodzenia za zarządzanie nieruchomością
określa umowa o zarządzanie nieruchomością.
5. Zarządca nieruchomości lub podmiot prowadzący działalność, o której mowa w
art. 184 ust. 3, nie może czerpać korzyści z zarządzania nieruchomością oprócz
pobierania wynagrodzenia, chyba że umowa o zarządzanie stanowi inaczej.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 88/110

Art. 186.
1. Zarządca nieruchomości jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 185 ust. 1 i ust. 1a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną starannością właściwą
dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest
on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.
2. Zarządca nieruchomości jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji
zawodowych.
3. Zarządca nieruchomości podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności, októrych mowa w art. 185 ust. 1 i 1a. Jeżeli zarządca nieruchomości wykonuje
czynności przy pomocy innych osób, działających pod jego nadzorem, podlega
on również ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone
działaniem tych osób.
4. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministremwłaściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,
po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w
ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu
oraz zakres realizowanych zadań, a także sposoby uznawania ubezpieczeń i
gwarancji zawodowych wydanych w państwach, o których mowa w art. 13 ust.
1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
5. Standardy zawodowe ustalają organizacje zawodowe zarządców nieruchomości
w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki
przestrzennej i mieszkaniowej. Komunikat o uzgodnieniu standardów zawodowych zamieszcza się w Dzienniku Urzędowym ministra właściwego do spraw
budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
6. Przy wykonywaniu działalności zawodowej w związku z zawartą umową o zarządzanie nieruchomością, w zakresie objętym tą umową, zarządca odpowiedzialny zawodowo za jej wykonanie ma prawo wglądu oraz pobierania odpowiednich odpisów, wypisów i zaświadczeń zawartych w:
1) księgach wieczystych;2) katastrze nieruchomości;3) ewidencji sieci uzbrojenia terenu;
4) tabelach taksacyjnych i mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art.
169;5) planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunkach zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
6) ewidencji ludności;7) świadectwie charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego
lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 89/110

Art. 186a.
Zarządca nieruchomości przekazuje organom wykonawczym gminy właściwej zewzględu na miejsce położenia nieruchomości dane dotyczące czynszów najmu lokali
mieszkalnych, w powiązaniu z lokalizacją, wiekiem budynku i jego stanem technicznym oraz powierzchnią użytkową lokalu i jego standardem, wynikające z umów
najmu, położonych w zarządzanych przez niego budynkach, w terminach i według
wzoru określonych w odrębnych przepisach.
Art. 187.
1. Licencję zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami nadaje się osobie
fizycznej, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;2) nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze, za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych,
znaków urzędowych, za składanie fałszywych zeznań oraz za przestępstwa
skarbowe;3) posiada wyższe wykształcenie;
4) ukończyła studia podyplomowe w zakresie zarządzania nieruchomościami;
5) odbyła praktykę zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła
studia wyższe, których program uwzględnia co najmniej minimalne wymogi
programowe dla studiów podyplomowych w zakresie zarządzania nieruchomościami.
2a. Stwierdzenie, że program studiów wyższych uwzględnia minimalne wymogi
programowe dla studiów podyplomowych w zakresie zarządzania nieruchomościami następuje na podstawie zaświadczenia uczelni.
3. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać licencję zawodową zarządcy nieruchomości po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1
oraz po wykazaniu się biegłą znajomością języka polskiego.
Art. 188.
1. Zarządca nieruchomości niewypełniający obowiązków, o których mowa w art.
186 oraz art. 186a, podlega odpowiedzialności zawodowej.
2. Wobec zarządcy mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej,następujące kary dyscyplinarne:
1) upomnienie;
2) nagana;3) zawieszenie licencji zawodowej na okres od 3 miesięcy do 1 roku;
4) (uchylony).
4a) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się ojej nadanie;
5) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej
nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia.
2a. (uchylony).
2b. (uchylony).
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 90/110

3. Pozbawienie licencji zawodowej następuje również w przypadku:
1) utraty zdolności do czynności prawnych;2) skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 187 ust. 1 pkt 2;3) sądowego zakazu wykonywania zawodu zarządcy nieruchomości;4) sądowego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zarządzania nieruchomościami.
4. (uchylony).
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, pozbawienie licencji zawodowej następuje z mocy prawa z dniem, w którym orzeczenie sądu stało się prawomocne.
Osoba pozbawiona licencji zawodowej jest zobowiązana niezwłocznie poinformować o tym zdarzeniu ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
Art. 189.
Zarządzanie nieruchomościami należącymi do zasobów, o których mowa w art. 20,
może być powierzone podmiotom tworzonym w tym celu przez Skarb Państwa lub
jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zarządzanie będzie wykonywane przezzarządców nieruchomości wymienionych w art. 184 ust. 2.
Art. 190.
Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do gospodarowania nieruchomościami bezpośrednio przez właściwe organy, Agencję Nieruchomości Rolnych, Wojskową Agencję Mieszkaniową, Agencję Mienia Wojskowego oraz do zarządzania nieruchomościami bezpośrednio przez ich właścicieli lub użytkowników wieczystych, atakże przez jednostki organizacyjne w stosunku do nieruchomości oddanych tym
jednostkom w trwały zarząd.
Rozdział 4Nadawanie uprawnień i licencji zawodowych rzeczoznawcom majątkowym,
pośrednikom w obrocie nieruchomościami i zarządcom nieruchomości orazorzekanie w sprawach odpowiedzialności zawodowej
Art. 191.
1. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej nadaje uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości,osobom które spełniły wymogi określone w art. 177.
2. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej nadaje licencje zawodowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub licencje zawodowe w zakresie zarządzania nieruchomościami,
osobom które spełniły wymogi określone odpowiednio w art. 182 lub art. 187.
3. Spełnienie wymogów, o których mowa w ust. 1 i 2, stwierdza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna w postępowaniu kwalifikacyjnym.
3a. Wniosek o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości oraz licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub zarządzania nieruchomościami podlega rozpatrzeniu w terminie niedłuższym niż dwa miesiące od dnia postępowania kwalifikacyjnego. Do wniosku o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości,2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 91/110pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub zarządzania nieruchomościamidołącza się dokumenty w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia, potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa
odpowiednio w art. 177 ust. 1, art. 182 ust. 1 i art. 187 ust. 1.
3b. W przypadku stwierdzenia konieczności uzupełnienia wniosku, organ wzywa
wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Nieuzupełnienie wniosku w terminie powoduje pozostawienie
wniosku bez rozpoznania. W przypadku uzupełnienia wniosku jest on kierowany
na pierwsze postępowanie kwalifikacyjne odbywające się po dniu uzupełnienia
wniosku, chyba że jest możliwe skierowanie wniosku na postępowanie kwalifikacyjne, którego data została wskazana we wniosku. Bieg terminu, o którym
mowa w ust. 3a, liczy się od dnia postępowania kwalifikacyjnego, na które
wniosek został skierowany.
3c. Jeżeli w toku postępowania kwalifikacyjnego na podstawie złożonych dokumentów nie jest możliwe stwierdzenie, czy kandydat spełnia warunki określone odpowiednio w art. 177, art. 182 albo w art. 187, przewodniczący zespołu kwalifikacyjnego w uzgodnieniu z właściwym wiceprzewodniczącym Państwowej
Komisji Kwalifikacyjnej występuje z wnioskiem do ministra o zwrócenie się doodpowiednich organów, instytucji lub osób o udzielenie informacji niezbędnych
dla przeprowadzenia tego postępowania. Bieg terminu, o którym mowa w ust.
3a, ulega zawieszeniu do dnia otrzymania dodatkowych wyjaśnień.
3d. Przepisu ust. 3c nie stosuje się do warunków określonych w art. 177 ust. 1 pkt 1
i 2, art. 182 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 187 ust. 1 pkt 1 i 2.
3e. Termin rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 3a, może zostać przedłużony dodatkowo tylko jeden raz. Przedłużenie terminu nie może przekroczyć
dwóch miesięcy.
4. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje i odwołuje, w drodze zarządzenia, Państwową Komisję Kwalifikacyjną z udziałem osób wskazanych przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców
nieruchomości.
5. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się na koszt osób ubiegających się onadanie uprawnień i licencji zawodowych. Koszty są pokrywane przez wniesienie opłaty za postępowanie kwalifikacyjne.
6. Wysokość opłaty za postępowanie kwalifikacyjne nie może być wyższa niż
kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w roku poprzedzającym przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
7. Członkom Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej przysługuje wynagrodzenie za
przeprowadzanie postępowania kwalifikacyjnego.
8. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia:

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 92/110

1) wysokość opłaty za postępowanie kwalifikacyjne, umożliwiającej pokryciekosztów postępowania kwalifikacyjnego i wydatków związanych z funkcjonowaniem Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, tryb jej pobierania oraz
przypadki uzasadniające zwrot tej opłaty, a także tryb jej zwrotu, uwzględniając etapy i terminy postępowania kwalifikacyjnego;2) wysokość wynagrodzenia członków Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej,
uwzględniając liczbę osób przystępujących do postępowania kwalifikacyjnego oraz sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego.
Art. 192.
Nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, a także licencji zawodowych pośrednika w obrocie nieruchomościami oraz zarządcy nieruchomości stwierdza się świadectwem. Odmowa nadania uprawnień i licencji zawodowych następuje w drodze decyzji.
Art. 193.
1. Osoby, którym nadano uprawnienia i licencje zawodowe, podlegają wpisowi
odpowiednio do centralnych rejestrów: rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości na podstawieświadectw nadania tych uprawnień i licencji.
2. W rejestrach, o których mowa w ust. 1, wpisuje się również obywateli państw
członkowskich Unii Europejskiej, którym, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, uznano nabyte w tych państwach poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej kwalifikacje do wykonywania zawodów rzeczoznawcy majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami oraz zarządcy nieruchomości.
3. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej prowadzi centralne rejestry, o których mowa w ust. 1. W centralnych rejestrach wpisuje się następujące dane dotyczące osób, którym nadano uprawnienia i licencje:
1) numer kolejny wpisu;
2) datę wpisu;
3) imię i nazwisko;4) imiona rodziców;5) datę i miejsce urodzenia;
6) adres zamieszkania;
7) wykształcenie;
8) numer ewidencyjny PESEL;9) numer dokumentu tożsamości obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej;10) numer uprawnień lub numer licencji zawodowych;11) informacje o orzeczonych karach dyscyplinarnych, o których mowa w art.
178 ust. 2, art. 183 ust. 2 oraz art. 188 ust. 2, a także informacje o pozbawieniu uprawnień lub licencji zawodowych z przyczyn, o których mowa w
art. 178 ust. 3, art. 183 ust. 3 oraz art. 188 ust. 3;12) informacje o wykreśleniach z rejestru oraz przyczynach tych wykreśleń.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 93/110

3a. Wykreślenie z rejestrów osób, którym nadano uprawnienia i licencje zawodowe,następuje w przypadku:
1) zawieszenia uprawnień lub licencji zawodowych, o którym mowa w art. 178
ust. 2 pkt 3 i 4, art. 183 ust. 2 pkt 3 oraz art. 188 ust. 2 pkt 3;2) pozbawienia uprawnień lub licencji zawodowych, o którym mowa w art.
178 ust. 2 pkt 4a i 5, art. 183 ust. 2 pkt 4a i 5 oraz art. 188 ust. 2 pkt 4a i 5;3) pozbawienia uprawnień lub licencji zawodowych, o którym mowa w art.
178 ust. 3, art. 183 ust. 3 oraz art. 188 ust. 3;4) śmierci.
3b. W razie orzeczenia kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2 pkt 3,
art. 183 ust. 2 pkt 3 oraz art. 188 ust. 2 pkt 3, ponowny wpis do rejestru następuje na wniosek osoby ukaranej po upływie okresu orzeczonej kary dyscyplinarnej.
W razie orzeczenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 4,ponowny wpis do rejestru następuje po ponownym złożeniu egzaminu z wynikiem pozytywnym.
3c. W razie orzeczenia kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2 pkt 1 i
2, art. 183 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 188 ust. 2 pkt 1 i 2, zatarcie kary następuje nawniosek osoby ukaranej po upływie 1 roku od jej wykonania.
3d. W razie orzeczenia kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2 pkt 3
i 4, art. 183 ust. 2 pkt 3 oraz art. 188 ust. 2 pkt 3, zatarcie kary następuje nawniosek osoby ukaranej po upływie 2 lat od zakończenia okresu orzeczonej kary.
4. Wyciągi z rejestrów, z wyjątkiem danych wymienionych w ust. 3 pkt 5, 8, 9, 11 i
12, podlegają ogłoszeniu w dzienniku urzędowym ministra właściwego do
spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz publikacji
na stronach internetowych urzędu obsługującego ministra.
5. Ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 4, podlegają także uzupełnienia i zmiany w
rejestrach.
6. Na uzasadniony wniosek organu państwa członkowskiego w rozumieniu art. 2
ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278), minister właściwy do
spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej udostępnia dane, o których mowa w ust. 3, w zakresie wskazanym we wniosku, powiadamiając o tym rzeczoznawcę majątkowego, pośrednika w obrocie nieruchomościami albo zarządcę nieruchomości, którego dane zostały udostępnione.
Art. 193a. (uchylony).
Art. 194.
1. (uchylony).
1a. Postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, z zastrzeżeniem ust. 1b i 1c. Po wszczęciu postępowania minister przekazuje sprawę
do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
1b. W przypadku gdy sprawa dotyczy osób powołanych lub ustanowionych przezsąd, postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna się wyłącznie na skutek skargi złożonej przez sąd.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 94/110

1c. Nie wszczyna się postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, jeżeli dodnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki
przestrzennej i mieszkaniowej informacji o zaistnieniu okoliczności mogących
stanowić podstawę odpowiedzialności zawodowej upłynęły 3 lata, licząc od dnia
zaistnienia tych okoliczności.
2. Postępowanie wyjaśniające dotyczące wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 158, art. 175, art. 181, art. 186 i art. 186a, przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej.
3. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje i odwołuje, w drodze zarządzenia, Komisję Odpowiedzialności
Zawodowej z udziałem osób wskazanych przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców
nieruchomości.
4. Koszty postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej są pokrywane ześrodków budżetu państwa znajdujących się w dyspozycji ministra właściwego
do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
Art. 195.
1. Postępowanie wyjaśniające wymienione w art. 194 odbywa się z udziałem osoby, wobec której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje postępowania wyjaśniającego. W przypadku dwukrotnej usprawiedliwionej nieobecności Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające.
2. Osoba, o której mowa w ust. 1, może ustanowić obrońcę lub zwrócić się o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Obrońca ustanowiony lub wyznaczony z urzędu
jest uprawniony do udziału w postępowaniu wyjaśniającym.
3. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej ustala, w drodze zarządzenia, listę obrońców z urzędu, z udziałem osób
wskazanych przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości.
4. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej, z upoważnienia ministra właściwego
do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, może zwracać się do organów administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości oraz innych instytucji i osób o udzielenie informacji niezbędnych dla przeprowadzeniapostępowania wyjaśniającego.
Art. 195a.
1. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze
decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art.
178 ust. 2, art. 183 ust. 2 oraz art. 188 ust. 2, albo o umorzeniu postępowania ztytułu odpowiedzialności zawodowej, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej może odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
3. Wykonanie decyzji, o której mowa w art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecz2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 95/110

nie termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego minister właściwy do spraw
budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej wstrzymuje z urzędu
wykonanie decyzji, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Art. 196.
1. Programy studiów podyplomowych, o których mowa w art. 177 ust. 1 pkt 4, art.
182 ust. 1 pkt 4 i art. 187 ust. 1 pkt 4, uwzględniają co najmniej minimalne wymogi programowe ustalone przez ministra właściwego do spraw budownictwa,
gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
2. Programy kursów specjalistycznych, szkoleń lub seminariów, mających na celu
doskonalenie kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 175 ust. 2, art.
181 ust. 2 oraz art. 186 ust. 2, uwzględniają wymogi programowe ustalone przez
ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz podlegają zgłoszeniu temu ministrowi.
3. Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) minimalne wymogi programowe dla studiów podyplomowych w zakresie
wyceny nieruchomości, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz zarządzania nieruchomościami, w tym czas trwania tych studiów, program
ogólny i program szczegółowy studiów podyplomowych, z uwzględnieniem
tematyki wykładów oraz minimalnej liczby godzin ich trwania, biorąc poduwagę kwalifikacje i umiejętności, jakie powinni posiadać absolwenci tych
studiów, niezbędne dla prawidłowego i rzetelnego wykonywania działalności zawodowej w powyższych zakresach;2) wymogi programowe dla kursów specjalistycznych, szkoleń lub seminariów,mających na celu doskonalenie kwalifikacji zawodowych rzeczoznawcówmajątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców
nieruchomości, w tym grupy tematyczne tych kursów specjalistycznych,szkoleń lub seminariów, biorąc pod uwagę kwalifikacje i umiejętności, jakie
powinni posiadać rzeczoznawcy majątkowi, pośrednicy w obrocie nieruchomościami oraz zarządcy nieruchomości, niezbędne dla prawidłowego irzetelnego wykonywania działalności zawodowej w powyższych zakresach.
Art. 196a.
Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, w celu sprawdzenia doskonalenia kwalifikacji zawodowych, może żądać udokumentowania doskonalenia tych kwalifikacji.
Art. 197.
Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, mając na względzie zapewnienie obiektywnego, rzetelnego i sprawnego sprawdzenia przygotowania kandydatów na rzeczoznawców majątkowych, pośredników w
obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości oraz zapewnienie obiektywnej
oceny skarg na działalność osób, którym nadano uprawnienia i licencje zawodowe, atakże uwzględniając rzeczywiste koszty postępowania z tytułu odpowiedzialności
zawodowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób i warunki odbywania praktyk zawodowych w zakresie szacowania
nieruchomości, pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 96/110

nieruchomościami, regulamin organizacji tych praktyk, ich program oraz
sposób dokumentowania odbycia praktyki zawodowej, w tym wzór dziennika praktyk i koszt jego wydania;2) sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, sposób ustalania i rodzaje kosztów tego postępowania, organizację Państwowej Komisji
Kwalifikacyjnej oraz regulamin jej działania;
3) wzory świadectw uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości oraz licencji zawodowych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania nieruchomościami;4) sposób prowadzenia centralnych rejestrów rzeczoznawców majątkowych,pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości;5) sposób postępowania przy wydawaniu duplikatów świadectw i licencji zawodowych w przypadku ich utraty;6) sposoby doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i zarządców nieruchomości, sposób dokumentowania oraz kryteria oceny spełnienia tego
obowiązku, formy i zasady zgłaszania i potwierdzania przez organizatorów
doskonalenia aktualności programów, o których mowa w art. 196 ust. 2,
formy i zasady prowadzenia i publikacji rejestru zgłoszonych programów
oraz wzory dokumentów stosowanych w tym postępowaniu;
7) (uchylony);8) sposób i tryb przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności
zawodowej, sposoby ustalania i rodzaje kosztów tego postępowania, organizację Komisji Odpowiedzialności Zawodowej oraz regulamin jej działania,
wysokość wynagrodzenia członków Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i obrońców z urzędu oraz sposób jego ustalania.
DZIAŁ VI
Przepisy karneArt. 198.
1. Kto prowadzi:
1) bez uprawnień zawodowych działalność zawodową w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego, polegającą na określaniu wartości nieruchomości, a także maszyn i urządzeń trwale związanych z nieruchomością,2) bez licencji zawodowej działalność zawodową w zakresie pośrednictwa w
obrocie nieruchomościami, polegającą na wykonywaniu czynności zmierzających do zawarcia przez inne osoby umów, określonych w art. 180 ust. 1,3) bez licencji zawodowej działalność zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami, polegającą na wykonywaniu czynności zmierzających do
utrzymywania nieruchomości w stanie niepogorszonym, zgodnie z jej przeznaczeniem, oraz do uzasadnionego inwestowania w nieruchomość, a także
innych czynności określonych w art. 185 ust. 1– podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega podmiot prowadzący działalność, o której mowa odpowiednio w art. 174 ust. 6, art. 179 ust. 3 i art. 184 ust. 3, który powierza wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, osobie nieposiadającej odpowiednich uprawnień i licencji zawodowych wymienionych w ust. 1.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 97/110

3. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w trybie
przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
DZIAŁ VII
Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Rozdział 1Przepisy przejścioweArt. 199.
1. Nieruchomości nabyte przez państwowe osoby prawne po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 3,
poz. 11), to jest po dniu 1 lutego 1989 r., stanowią od daty nabycia własność
tych osób.
2. Zarząd nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność
gminy, sprawowany w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez jednostki
organizacyjne, przekształca się z tym dniem w trwały zarząd tych nieruchomości.
Art. 200.
1. W sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91,
poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123,
poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997 r. Nr 106, poz. 675), z dniem 5
grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz
Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje
się następujące zasady:1) nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie,jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych
tych osób lub ich poprzedników prawnych;2) nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze
decyzji wojewoda – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy;3) w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób
zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 2;4) na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń ilokali; przy nabyciu użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej
opłaty.
2. Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokaliprzez osoby, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu
na użytkowaniu wieczystym gruntów lub wyodrębnionych częściach tych grun2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 98/110

tów, które te osoby nabyły. Hipoteka powstaje z dniem wpisu do księgi wieczystej. Wpis hipoteki następuje po bezskutecznym upływie terminu na zaspokojenie wierzytelności, wyznaczonego w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2. Przyzabezpieczeniu hipotecznym stosuje się odpowiednio przepisy o księgach wieczystych i hipotece, z zastrzeżeniem następujących zasad:
1) podstawą wpisu hipoteki jest decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2;2) wierzytelności zabezpieczone hipotecznie podlegają w chwili zapłaty waloryzacji według zasad obowiązujących przy zwrocie wywłaszczonych nieruchomości i nie podlegają oprocentowaniu;
3) w razie sprzedaży, wynajęcia, wydzierżawienia albo innego odpłatnego udostępnienia nieruchomości lub ich części, na których dokonano zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności, wierzytelność staje się natychmiast wymagalna w części równej korzyściom uzyskanym z tego tytułu; za korzyści teuważa się przychody pomniejszone o koszty związane z zawarciem umowy;4) w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, udział wużytkowaniu wieczystym gruntów oraz udział we współwłasności części
wspólnych budynku związane z prawem własności tego lokalu są wolne od
hipoteki;5) (uchylony).
3. Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali
wygasają z chwilą:1) przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym
udziałem Skarbu Państwa lub przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy;2) wydania zarządzenia o prywatyzacji bezpośredniej na podstawie ustawy z
dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r.
Nr 171, poz. 1397, z późn. zm.16)).
4. Nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust.
1 i 2, nie może naruszać praw osób trzecich.
5. Windykację należności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, prowadzi właściwy organ.
Art. 201.
1. Przepisy art. 200 stosuje się odpowiednio do utworzonych z dniem 1 maja 1991
r., 1 lipca 1991 r. oraz z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie zarządzeń Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej przedsiębiorstw państwowych, które nabyły z mocy prawa, zgodnie z ustawą z dnia 25 marca 1994 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości
(Dz. U. Nr 51, poz. 201), z dniem ich wpisu do rejestru przedsiębiorstw państwowych prawo użytkowania wieczystego gruntów oraz własność położonych
na nich budynków, innych urządzeń i lokali będących w zarządzie rejonów dróg
publicznych, okręgowych zakładów transportu i maszyn drogowych, rejonów
budowy dróg i mostów, rejonów budowy dróg, rejonów budowy mostów, ko16)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz.
2055, z 2003 r. Nr 60, poz. 535 i Nr 90, poz. 844, z 2004 r. Nr 6, poz. 39, Nr 116, poz. 1207, Nr
123, poz. 1291 i Nr 273, poz. 2703 i 2722, z 2005 r. Nr 167, poz. 1400, Nr 169, poz. 1418, Nr 178,
poz. 1479 i Nr 184, poz. 1539, z 2006 r. Nr 107, poz. 721 i Nr 208, poz. 1532, z 2008 r. Nr 180,
poz. 1109, z 2009 r. Nr 13, poz. 70 i Nr 157, poz. 1241 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 144.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 99/110

palni odkrywkowych surowców drogowych, rejonów eksploatacji kruszywa lub
dyrekcji okręgowych dróg publicznych.
2. Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez przedsiębiorstwa
państwowe, o których mowa w ust. 1, następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie
były wybudowane lub nabyte ze środków własnych poprzedników prawnych
tych przedsiębiorstw.
Art. 202.
1. Państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października
1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. Nr 114,
poz. 493, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1996 r. Nr 90, poz. 407 oraz z 1997 r. Nr
5, poz. 24 i Nr 106, poz. 680) uzyskały osobowość prawną, nabywają z mocy
prawa, z dniem ich wpisu do rejestru instytucji kultury, użytkowanie wieczyste
gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r., oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu wejścia w życie
niniejszej ustawy nadal zarządzają tymi gruntami. Nie może to naruszać praw
osób trzecich. Do nabycia stosuje się odpowiednio przepisy art. 200.
2. Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez instytucje kultury,o których mowa w ust. 1, następuje nieodpłatnie.
3. Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się odpowiednio do komunalnych instytucji kultury, które uzyskały osobowość prawną w trybie art. 41 ustawy wymienionej w
ust. 1.
Art. 203.
1. Zobowiązania osób prawnych z tytułu odpłatności za budynki, inne urządzenia ilokale, o których mowa w art. 200 ust. 1 oraz art. 201 ust. 2, niewykonane w całości lub w części przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu zgodnie z jej przepisami.
2. Zobowiązania spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstałych z
przekształcenia przedsiębiorstw państwowych, z tytułu, o którym mowa w ust.
1, wygasają.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zobowiązań spółek, którym na podstawie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji oddano do odpłatnego korzystania mienie
zlikwidowanego przedsiębiorstwa.
Art. 204.
1. Spółdzielni, związkowi spółdzielczemu oraz innym osobom prawnym, które w
dniu 5 grudnia 1990 r. były użytkownikami gruntów, stanowiących własność
Skarbu Państwa lub gminy, przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania
wieczystego gruntu oraz o przeniesienie własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali.
2. Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu.
3. Przeniesienie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie,
chyba że obiekty te zostały wybudowane lub nabyte ze środków własnych spółdzielni, związków spółdzielczych oraz innych osób prawnych.
4. Opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz cenę budynków, innychurządzeń i lokali ustala się według przepisów rozdziału 8 działu II, z wyłącze2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 100/110

niem przepisu o obowiązku wniesienia pierwszej opłaty. Na poczet ceny zaliczasię zwaloryzowane opłaty poniesione z tytułu użytkowania budynków, innychurządzeń i lokali.
5. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie
zostały złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.
6. W przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przed upływem 10 lat
od jego ustanowienia, spółdzielnia, związek spółdzielczy oraz inne osoby prawne są obowiązane uiścić pierwszą opłatę w wysokości określonej w dniu sprzedaży, według przepisów rozdziału 8 działu II. Nie uiszcza się pierwszej opłaty w
razie:
1) nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz gminy
lub Skarbu Państwa;2) nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz innej
spółdzielni na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w
organizacji i działalności spółdzielczości (Dz. U. Nr 6, poz. 36, z późn.
zm.17)).
Art. 205.
1. Roszczenia spółdzielni, związków spółdzielczych oraz innych osób prawnych oustanowienie użytkowania wieczystego, powstałe przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, podlegają z tym dniem jej przepisom.
2. Przepisy art. 204 stosuje się odpowiednio do następców prawnych spółdzielni,związków spółdzielczych oraz innych osób prawnych, które istniały w dniu 24
grudnia 1992 r. i istnieją w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 206.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne, uznawania środków, o których
mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust. 2 i art. 204 ust. 3, za środki własne, określania
wartości nieruchomości oraz wysokości kwot należnych za nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali, zabezpieczenia wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody w tych sprawach.

17)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. Nr 11, poz. 74, Nr 29, poz. 175 i
Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 18, poz. 74 i Nr 80, poz. 406, z 1993 r. Nr40, poz. 182 oraz z 1994 r. Nr 68, poz. 294 i Nr 90, poz. 419.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 101/110

Art. 207.
1. Osoby, które były posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy w dniu 5 grudnia 1990 r. i pozostawały nimi
nadal w dniu 1 stycznia 1998 r., mogą żądać oddania nieruchomości w drodze
umowy w użytkowanie wieczyste wraz z przeniesieniem własności budynków,
jeżeli zabudowały te nieruchomości na podstawie pozwolenia na budowę z lokalizacją stałą. Nabycie własności budynków wybudowanych ze środków własnych posiadaczy następuje nieodpłatnie.
1a. Jeżeli nieruchomość została zabudowana na podstawie pozwolenia na budowę z
lokalizacją czasową, zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1, jest uzależnione
od zgodności tej lokalizacji z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w
dniu zgłoszenia żądania.
2. Posiadacze, o których mowa w ust. 1, mogą być zwolnieni z pierwszej opłaty z
tytułu użytkowania wieczystego, jeżeli złożą wnioski o oddanie im nieruchomości w użytkowanie wieczyste przed upływem roku od dnia wejścia w życie
ustawy.
18)

Art. 207a.
Przepisy art. 207 ust. 1 i 1a, w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiących
własność Skarbu Państwa, stosuje się również do:1) przedsiębiorstw państwowych powstałych w wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r.,
2) przedsiębiorstw państwowych powstałych w wyniku połączenia przedsiębiorstw istniejących w dniu 5 grudnia 1990 r.,
3) spółek powstałych w wyniku komercjalizacji lub przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, w trybie przewidzianym w przepisach o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych– jeżeli w dniu 1 stycznia 2004 r. podmioty te były posiadaczami nieruchomości, znajdujących się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu przedsiębiorstwpaństwowych, o których mowa w pkt 1–3.
Art. 208.
1. Osobom fizycznym oraz prawnym, które do dnia 5 grudnia 1990 r. uzyskały
ostateczne decyzje lokalizacyjne lub pozwolenia na budowę na nieruchomości
stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, oddaje się te nieruchomości w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym, jeżeli wnioski ooddanie tych nieruchomości zostały złożone przed dniem utraty ważności tychdecyzji, jednak nie później niż do dnia 31 grudnia 2000 r.
2. Spółdzielniom, ich związkom oraz Krajowej Radzie Spółdzielczej i innym osobom prawnym, które na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa lub
własność gminy do dnia 5 grudnia 1990 r. wybudowały same lub wybudowali
ich poprzednicy prawni z własnych środków, za zezwoleniem właściwego orga18)

Utracił moc w zakresie, w jakim odnosi się do wszczętych a niezakończonych przed jego wejściem
w życie spraw dotyczących nabycia użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy niezabudowanych przez ich posiadaczy, na podstawie
wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt SK 30/04 (Dz. U. Nr 64,
poz. 456).
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 102/110

nu nadzoru budowlanego budynki, przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz o nieodpłatne przeniesienie własności znajdujących się na nich budynków. Roszczenie przysługuje tym osobom w stosunku do gruntów będących w dniu zgłoszenia roszczenia w ich posiadaniu w rozumieniu art. 207 i obejmuje grunty niezbędne do prawidłowego korzystania z
budynku.
3. W sprawach, o których mowa w ust. 2, zawarcie umowy o oddanie gruntu wużytkowanie wieczyste oraz o przeniesienie własności budynków następuje bez
przetargu oraz bez obowiązku wniesienia pierwszej opłaty.
4. Roszczenia, o których mowa w ust. 2, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie
zostały złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.
Art. 209.
Osoby, które uzyskały prawo zabudowy nieruchomości ustanowione przed dniemwejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o prawie zabudowy (Dz. U.
Nr 50, poz. 280), mogą żądać przekształcenia tego prawa w użytkowanie wieczyste.
Przekształcenie następuje w drodze decyzji właściwego organu, w której określa siętakże warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art.
62. Decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.
Art. 209a.
1. Jeżeli przy wyodrębnianiu własności lokali w budynku wydzielono dla tego budynku działkę gruntu niespełniającą wymogów działki budowlanej, właścicielom lokali przysługuje w stosunku do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu
terytorialnego roszczenie o zawarcie umowy przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości gruntowej lub jej części,która wraz z dotychczas wydzieloną działką gruntu będzie spełniać wymogi
działki budowlanej, pod warunkiem że roszczenie to zostało zgłoszone łącznie
przez właścicieli wszystkich lokali; w razie braku zgody stosuje się przepisy art.
199 Kodeksu cywilnego.
2. Przeniesienie własności nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić
po rozpatrzeniu przez właściwe organy wniosków poprzednich właścicieli lub
ich spadkobierców o przywrócenie własności tej nieruchomości.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego przysługuje w stosunku do właścicieli lokali roszczenie ozawarcie umowy przeniesienia na ich rzecz własności lub oddania im w użytkowanie wieczyste przyległej nieruchomości gruntowej lub jej części.
4. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli:1) toczy się postępowanie dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości
przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego;2) przyległa nieruchomość gruntowa, stanowiąca własność Skarbu Państwa lub
jednostki samorządu terytorialnego, została oddana w użytkowanie wieczyste innej osobie lub w trwały zarząd jednostce organizacyjnej na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, lub graniczy z tymi nieruchomościami;
3) wskutek realizacji roszczenia przyległa nieruchomość gruntowa przestałaby
spełniać wymogi działki budowlanej.

2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 103/110

Art. 210.
1. Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w
dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób
i jednostek. Do użytkowania tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
trwałego zarządu.
2. W razie sprzedaży dotychczasowemu użytkownikowi budynków, innych urządzeń i lokali, o których mowa w ust. 1, na poczet ceny nabycia własności zaliczasię opłaty poniesione z tytułu użytkowania.
3. Do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998
r. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu.
Art. 211.
1. Osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed dniem 5
grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność
Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać
nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu
niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest jego najemcą. Nabycie garażu na własność następuje nieodpłatnie.
2. Nabycie garażu na własność, wybudowanego przed dniem 5 grudnia 1990 r. na
podstawie pozwolenia na budowę z lokalizacją czasową, jest uzależnione od
zgodności tej lokalizacji z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w
dniu zgłoszenia żądania.
3. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli żądanie nabycia garażu na
własność oraz oddania użytkowania wieczystego gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu nie zostanie złożone właściwemu organowi do dnia 31
grudnia 2000 r.
Art. 212. (uchylony).
Art. 213.
Przepisów art. 204–211 nie stosuje się do nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, chyba że przepisy dotyczące gospodarowania tym Zasobem stanowią inaczej.
Art. 214.
1. Poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przezpaństwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w
art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 oraz z
1985 r. Nr 22, poz. 99), wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w
art. 241 pkt 1, jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31
grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość.
2. Zwrot nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje poprzednim właścicielom działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 104/110

mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, oraz domami,
w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły przed tym dniem własność
spółdzielni mieszkaniowych.
3. O przyznaniu prawa użytkowania wieczystego gruntów i o zwrocie budynków
orzeka właściwy organ.
4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do obiektów sakralnych, klasztorów, domów zakonnych i innych obiektów kościelnych, użytkowanych w całości przez
byłych właścicieli lub ich następców prawnych. Jeżeli obiekty te są użytkowane
tylko w części, przepis ust. 2 stosuje się wyłącznie w granicach faktycznego
władania.
5. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste
osobom innym niż byli właściciele oraz do gruntów oddanych w użytkowanie.
Art. 215.
1. Przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach,które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych właścicieli, prowadzący
gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r.
2. Przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność
państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia
w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali
pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W
ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy
prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu
jednorodzinnego.
Art. 216.
1. Przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art.
6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79), ustawy z
dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w
miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 31, poz. 138, z 1961 r. Nr 7, poz. 47 i Nr 32,
poz. 159 oraz z 1972 r. Nr 27, poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216, z 1972
r. Nr 49, poz. 312 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca
1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22,
poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84), ustawy z dnia
6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o
podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192, z 1973
r. Nr 48, poz. 282 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych
przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 105/110

2. Przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie:
1) art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na
obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. Nr 35, poz. 240 oraz z 1957 r.
Nr 39, poz. 172);2) art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych(Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31);3) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu
nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, z późn. zm.19)).
Art. 216a.
Przepisu art. 34 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do nieruchomości, o których mowa w:
1) art. 2 ust. 1 lit. b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego zdnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r.
Nr 3, poz. 13, z 1946 r. Nr 49, poz. 279, z 1957 r. Nr 39, poz. 172 oraz z
1968 r. Nr 3, poz. 6);2) ustawie z dnia 6 maja 1945 r. o wyłączeniu ze społeczeństwa polskiego
wrogich elementów (Dz. U. Nr 17, poz. 96, Nr 34, poz. 203 i Nr 55, poz.
307 oraz z 1946 r. Nr 11, poz. 73);3) art. 38 w związku z art. 2 ustawy z dnia 6 maja 1945 r. o majątkach opuszczonych i porzuconych (Dz. U. Nr 17, poz. 97, Nr 24, poz. 144 i Nr 30, poz.
179);4) art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, Nr 71, poz.
389 i Nr 72, poz. 394, z 1947 r. Nr 2, poz. 7, z 1956 r. Nr 58, poz. 270, z
1958 r. Nr 45, poz. 224 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95);
5) art. 2 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87, Nr 49, poz. 279, Nr 71, poz. 389 i Nr 72,
poz. 395, z 1947 r. Nr 19, poz. 77 i Nr 66, poz. 402, z 1948 r. Nr 57, poz.
454 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95);
6) art. 1 dekretu z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na własność Państwa
mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR (Dz. U. Nr 59,
poz. 318, z 1949 r. Nr 53, poz. 404 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95);
7) art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193
oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84).
Art. 217.
1. Osobom, które w wyniku utraty własności nieruchomości otrzymały tytułem odszkodowania lub rekompensaty inne nieruchomości w użytkowanie wieczyste,oraz spadkobiercom tych osób przysługuje roszczenie o nieodpłatne przeniesie19)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1991 r. Nr 103, poz.
446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr
31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99,
poz. 486, z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997
r. Nr 5, poz. 24, Nr 9, poz. 44, Nr 54, poz. 348 i Nr 68, poz. 435.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 106/110

nie na ich rzecz własności nieruchomości przyznanych z tytułu odszkodowania
lub rekompensaty.
2. Osoby, które zostały pozbawione własności nieruchomości w wyniku wywłaszczenia dokonanego przed dniem 5 grudnia 1990 r., w razie zwrotu tych nieruchomości, zwracają odszkodowanie zwaloryzowane, w wysokości nie większej
niż 50 % aktualnej wartości tych nieruchomości.
Art. 218.
1. Osobie, która dokonała – za zgodą właściciela – przebudowy lub rozbudowy budynku stanowiącego własność Skarbu Państwa lub własność jednostki samorządu terytorialnego, w wyniku czego nastąpiło wyodrębnienie lokalu, w razie nabycia tego lokalu na poczet ceny nabycia zalicza się wartość nakładów poniesionych na jego przebudowę lub rozbudowę.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli umowa najmu lub dzierżawy lokalu stanowi
inaczej.
Art. 219.
1. Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania osób prawnych lub fizycznych z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych lub należności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali mogąbyć rozłożone na nieoprocentowane raty roczne płatne przez okres do 10 lat, aodsetki od tych należności mogą być umorzone. Rozłożenia na raty oraz umorzenia odsetek dokonuje, w drodze decyzji, wojewoda, jeżeli nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa, lub organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli nieruchomość stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego, o ile jest to uzasadnione sytuacją finansową tych osób prawnych lub fizycznych.
2. Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania jednostek organizacyjnychz tytułu opłat za zarząd nieruchomości oraz odsetki od tych należności umarzasię, jeżeli jest to uzasadnione sytuacją finansową tych jednostek. Przepis ust. 1
dotyczący właściwości organów stosuje się odpowiednio.
Art. 220.
1. Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy nie były ustalone terminy zagospodarowania nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego,właściwy organ może, w ciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy, ustalić teterminy w drodze decyzji.
2. Terminy zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalone na podstawie ust.
1 nie mogą być krótsze niż 12 miesięcy w odniesieniu do rozpoczęcia zabudowy
i 36 miesięcy w odniesieniu do zakończenia zabudowy.
Art. 221.
1. Przepisy art. 72 ust. 3 stosuje się odpowiednio do nieruchomości gruntowych
oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem
nieruchomości, dla których stawki procentowe opłat rocznych zostały ustalone
w wysokości powyżej 3 %. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat rocznych dokonują właściwe organy stosując tryb postępowania określony w art.
78–81.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 107/110

2. Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie została określona wysokość stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, właściwy organ określi wysokość tej stawki, z wyłączeniem
przypadków, o których mowa w art. 21220) i art. 217 ust. 1, stosując tryb postępowania określony w art. 78–81.
3. Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie został określony cel, na który nieruchomość była oddana, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystaniaz nieruchomości.
Art. 222.
1. Przepisy art. 83 stosuje się odpowiednio do nieruchomości oddanych w zarząd
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat rocznych dokonają, w drodze decyzji, właściwe organy.
2. Wniesione do dnia wejścia w życie ustawy pierwsze opłaty z tytułu zarządu nieruchomością nie podlegają zwrotowi.
Art. 223.
1. Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na potrzeby
gospodarki nieruchomościami przekażą protokolarnie ministrowi właściwemu
do spraw Skarbu Państwa niezbędną dokumentację dotyczącą nieruchomości, októrych mowa w art. 60 ust. 1 oraz w art. 60a ust. 1.
2. Starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, oddadzą w
trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości
stanowiące własność Skarbu Państwa, zajęte pod drogi krajowe.
Art. 224.
Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości
przez użyte w niniejszej ustawie pojęcie „kataster nieruchomości” rozumie się tę
ewidencję.
Art. 225.
W okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. funkcję wartości katastralnej dla gruntów rolnych pełni liczba hektarów przeliczeniowych, ustalana zgodnie z przepisami o podatku rolnym.
Art. 226.
Wartości katastralne, przy przeprowadzanej po raz pierwszy powszechnej taksacjinieruchomości, ustala się na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym
na mocy odrębnych przepisów zostanie wprowadzony podatek od nieruchomości
naliczany od jej wartości.
Art. 227.
Do czasu ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników
zmian cen nieruchomości waloryzacji dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników
20)

Uchylony.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 108/110

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego.
Art. 228.
W zasobie nieruchomości Skarbu Państwa nie ewidencjonuje się nieruchomości,które na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych(Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm.21)) stały się, z mocy prawa, z dniem 27 maja
1990 r. własnością gmin, lecz co do których nie zostały wydane ostateczne decyzje
potwierdzające nabycie własności.
Art. 229.
Roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniemwejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono
na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało
ujawnione w księdze wieczystej.
Art. 229a.14)
Przepis art. 229 stosuje się, jeżeli na nieruchomości został zrealizowany inny cel niżokreślony w decyzji o wywłaszczeniu, który w dniu wydania tej decyzji mógł stanowić
podstawę wywłaszczenia.
Art. 230.
1. Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy były wpisane na listy wojewódzkie
biegłych z zakresu szacowania nieruchomości, mają prawo szacowania nieruchomości przez 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
2. Osoby ustanowione i wpisane przed dniem wejścia w życie ustawy na listę biegłych sądowych z zakresu szacowania nieruchomości mogą prowadzić działalność bez uprawnień zawodowych, o których mowa w art. 174 ust. 1, przez 3 lata
od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis stosuje się odpowiednio do osób powoływanych przez sąd lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze w
sprawach karnych w charakterze biegłego sądowego spoza listy biegłych sądowych.
3. Osoby z wykształceniem wyższym, legitymujące się świadectwem ukończenia,
przed dniem wejścia w życie ustawy, kursu specjalistycznego z zakresu szacowania nieruchomości, mogą ubiegać się, z zastrzeżeniem ust. 4, o nadanie
uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, pod warunkiemukończenia uzupełniającego kursu kwalifikacyjnego, którego program zostałuzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, oraz wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych, a także przejścia, z wynikiem pozytywnym, postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191.
4. Osoby z wykształceniem średnim legitymujące się świadectwem, o którym mowa w ust. 3, mogą ubiegać się o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie
szacowania nieruchomości w ciągu 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, pod
21)

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz.
541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180, z 1994 r. Nr 1,
poz. 3 i Nr 65, poz. 285, z 1996 r. Nr 23, poz. 102 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z
2002 r. Nr 153, poz. 1271 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492.
2010-11-29

©Kancelaria Sejmu

s. 109/110

warunkiem ukończenia uzupełniającego kursu kwalifikacyjnego, którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast,
wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych oraz przejścia z wynikiem
pozytywnym postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 191.
Art. 231.
1. Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane po dniu
29 listopada 1991 r. na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.22)) uznaje
się za uprawnienia zawodowe, o których mowa w art. 174 i art. 191.
2. Osoby, które uzyskały uprawnienia wymienione w ust. 1 przed dniem 29 listopada 1991 r., zachowują prawo do szacowania nieruchomości w zakresie określonym w świadectwach nadania.
3. Do osób, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio art. 175, 176, 178,
194, 195 i 195a.
4. Wobec osób, o których mowa w ust. 2, w stosunku do których orzeczone zostały, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, kary dyscyplinarne, o których mowa
w art. 178 ust. 2, wykonanie decyzji następuje przez organ prowadzący centralny rejestr osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji ikartografii.
Art. 232. (pominięty).23)
Art. 233.
Sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów.
Rozdział 2Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 234–239. (pominięte).23)
Rozdział 3Przepisy końcowe
Art. 240.
1. Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawy uchylone przepisem art.
241 albo odsyłają ogólnie do przepisów o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu
nieruchomości, stosuje się w tym zakresie odpowiednio przepisy niniejszej
ustawy.
22)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz.
1217, z 2007 r. Nr 21, poz. 125, z 2008 r. Nr 201, poz. 1237 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 31,
poz. 206, Nr 42, poz. 334, Nr 98, poz. 817 i Nr 157, poz. 1241 oraz z 2010 r. Nr 76, poz. 489.
23)
Zamieszczony w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 maja 2010 r.
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102,
poz. 651).
2010-11-29

©Kancelaria Sejmus. 110/110

2. Ilekroć w przepisach odrębnych ustaw jest mowa o czynnościach wykonywanych przez biegłych lub inne osoby posiadające uprawnienia do szacowania nieruchomości, należy przez to rozumieć, że czynności te mogą wykonywać wyłącznie rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w niniejszej ustawie.
Art. 241.
Tracą moc:
1) ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu
nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107,
poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz.
96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr
123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486, z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz.
405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 9,
poz. 44, Nr 54, poz. 348 i Nr 68, poz. 435);2) ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami iwywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83,
poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz.
369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123, poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997
r. Nr 106, poz. 675).
Art. 242.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

2010-11-29