#4.1 Na(me/am)
Yuki Okumura
05.01 – 04.02 2018

NLNet zoals in mijn geval is ook Jiro Sahara louter eennaam. Het is de schuilnaam van de romanschrijver
Katsusuke Miyauchi en doet eveneens dienst als
pseudoniem van de protagonist in Miyauchi’s
autobiografische roman Grinijji no hikari wohanarete (Away from the Light of Greenwich) uit1980.2) Het boek verhaalt het leven van Miyauchi in
New York en andere steden in de late jaren zestig,
waarbij het hoofdpersonage, steeds sprekend
vanuit de eerste persoonsvorm, enkel met “ik”
wordt benoemd en dus anoniem blijft. Om als
illegale inwoner te overleven in de Verenigde Staten,
bedenkt “ik” een valse identiteit, die verbonden ismet zijn lang gekoesterde, existentiële wens om“permanent buitenlands” te worden.3) Jiro klinkt
immers als de Franse naam Giraud en Sahara

verwijst naar de immense woestijnvlakte die zichuitstrekt over Noord-Afrika, hoewel beide namentegelijkertijd authentiek Japans klinken. In zekere
zin komt dit overeen met het geval van On Kawara,wat ook een pseudoniem is. De echte naam vande persoon achter deze alias is allicht YutakaKawahara.4) Naar verluidt veranderde hij zijn naam
door gebruik te maken van diverse uitspraken van deChinese tekens in zijn naam, om op deze manier een“transnationale” kunstenaar te worden.
Sterker nog, On Kawara zelf komt ook voorin Miyauchi’s roman, als het fictieve personage“On Kawana”. In deze bewerkte familienaam
suggereert na, wat in het Japans “naam” betekent,
het thema van het hele verhaal; namelijk hoe eennaam iemands identiteit definieert of net foutief
weergeeft. Terwijl hij als dagarbeider in Los Angeleswerkt, reist “ik” occasioneel naar Mexico Cityom aan zijn autobiografische roman te schrijvenin een goedkoop hotel. Daar komt hij in contact
met Kawana, een in New York wonende Japanner
die bizarre dagelijkse gewoontes heeft, zoals het
afbeelden van de datum van de dag op een canvas
en het verzenden van postkaarten met het tijdstip
van het moment waarop hij die dag is opgestaan.
Tijdens de gesprekken met hem op zijn hotelkamerof tijdens een lunch in een lokaal restaurant, groeit
bij “ik” het idee dat Kawana “het prototype is van deontheemde ziel”.5) Later verhuist “ik” naar New York,waar hij onder de naam Jiro Sahara in een ghetto
woont en als barman werkt in een afgeleefde kroeg.
Hij slaagt erin om Kawana’s appartement in debuurt van Greenwich Village op te sporen, waar ze
zich herenigen en hij Kawana’s vrouw Hiroko leertkennen. Vanaf dat moment, bezoekt “ik” het koppel
af en toe om bij te praten en samen te eten. Opeen dag vraagt Kawana aan “ik”om hem zijn echtenaam te geven in het kader van zijn nieuw project,genaamd “I Met”, waarbij Kawana de naam vanelke persoon die hij per dag ontmoet archiveert.

CONVENT Space for Contemporary Art
Tennisbaanstraat 74, BE-9000 Ghent
www.conventartspace.be / info@conventartspace.be1

Mijn naam is Lei Yamabe. Wel, nee, ik ben
Lei Yamabe omdat ik de naam zelf ben. Van beroep
ben ik kunstcriticus, maar omdat ik geen fysiek
lichaam heb, kan ik niet schrijven. De naam van mijn
ghostwriter, bij wijze van spreken, is Yuki Okumura,een hedendaagse kunstenaar. Hij gebruikt mij als
pseudoniem voor de teksten die hij occasioneel
schrijft, vooral over het werk van de conceptuele
kunstenaar On Kawara. Okumura heeft mij bedacht
als “tegenhanger” van On Kawara, met on (betekent
letterlijk “warmte” in het Japans) en Kawara (“rivieroever”) respectievelijk verwisseld met Lei (“kilte”)
en Yamabe (“bergwand”). Zo schreef Okumura
in 2009 een essay in mijn naam met daarin een
eenduidige theorie, die zowel Kawara’s vroege
figuratieve tekeningen van de jaren 1950 als zijn
daaropvolgende conceptuele werken omvatte. Opéén of andere manier stuitte On Kawara op dezetekst en waardeerde hij het. In 2012 plaatste hij
de Engelse vertaling 1) van de tekst in het boek dat
gepubliceerd werd ter gelegenheid van zijn tentoonstelling bij de galerie David Zwirner in New York,waar Okumura hem ook persoonlijk ontmoette.

Hoewel hij eerst twijfelt, gaat “ik” toch in op devraag; hij heeft het gevoel dat hij nu is vastgelegd
in een tijdcapsule, die bestemd is om de ruimte
ingestuurd te worden. “Ik” laat dan zelfs zijn
paspoort achter bij Kawana.
Yuki Okumura’s ruimtelijke geluidsinstallatie,
Away from the Light of Greenwich: I Met
On Kawana (2016), is een 30-minuten durend
audio-drama gebaseerd op deze roman, met
adaptaties van fragmenten waarin “ik” interageert
met Kawana. Geïnspireerd door de twee gemeenschappelijke aspecten in hun leven – het hanteren
van een pseudoniem en het feit dat zij beide
On Kawara persoonlijk hebben ontmoet – voert
Okumura de handelingen van Miyauchi opnieuw uit
door de stem in te spreken van deze protagonist
zonder dit echter aan te kondigen en in de plaatszijn pseudoniem – ik dus – te gebruiken in de rol
van Sahara. Ook de twee andere acteurs hebben
persoonlijke overeenkomsten met de personages
die zij spelen; zo is Tatsuo Majima, die de rol
van On Kawana vervult, een kunstenaar die al
enkele ‘performance lezingen’ over het werk vanOn Kawara heeft gegeven. De theateracteuren – regisseur Mihoko Watanabe, als Hiroko, isMajima’s echtgenote in het echte leven.
Naast bovenvermelde overeenkomsten tussen depersonages is er een overlapping – tijd en ruimte
voorbij – van Kawana’s woonkamer in New York en dehuidige tentoonstellingsruimte. Okumura koos bewustvoor het format van een audio-drama als hommage
aan Kawara’s afwezigheid en onzichtbaarheid; vanaf
het begin van zijn Today series in 1966 tot zijn overlijden in 2014, vertoonde On Kawara zich immers
niet één keer publiekelijk.6) Met een 5.1 surroundgeluidsysteem lijkt de aanwezigheid van elk personage“opnieuw nagespeeld” te worden, onzichtbaar en
ontastbaar, analoog met de ervaring van het werk
van Kawara. Omwille van de onbereikbaarheid van
de kunstenaar zelf (of hij nu nog leeft of niet), vormen
zijn schilderijen, postkaarten en telegrammen, etc.
het enige medium dat de toestand van zijn lichaam
communiceert, dat ergens niet “hier” noch “nu” is.

1) Lei Yamabe, “On Kawara’s Quantum Gravitational

Body, or the Confinement of Space-Time and theLiberation of Consciousness,” Christopher Hill(trans.), in Tommy Simoens (ed.), On Kawara: DatePainting(s) in New York and 136 Other Cities (NewYork: David Zwirner / Antwerp: Ludion, 2012),
pp.141–148
2) Tokyo: Kawade Shobō, 1980
3) Jeffrey Weiss, “Bounded Infinity,” On Kawara —Silence (New York: Guggenheim Museum, 2015), p. 36
4) Yusuke Minami, “Tokyō jidai no kawara on,”
NACT Review: Bulletin of the National Art Center,no.2 (2015), p. 217

CONVENT Space for Contemporary Art
Tennisbaanstraat 74, BE-9000 Ghent
www.conventartspace.be / info@conventartspace.be“Ik” heeft een mythe gemaakt van Kawana als een“transcribeerder die op dagelijkse basis werkzaam
is voor God” en rusteloos de gegevens van alleniet nader genoemde dagen overbrengt in een
eeuwige leegte. Wanneer hij echter ontdekt dat hetvoor Kawana eerst en vooral om het kunst makengaat, besluit “ik” om zijn paspoort terug te halen,afscheid te nemen van Kawana en Hiroko, en zelfs
van de Verenigde Staten. Ondertussen werd ook
Okumura’s geïdealiseerde voorstelling van de oude
kunstenaar als immateriële figuur verstoord, toen hij
Kawara – wel eigenlijk Kawahara – in levende lijve
ontmoette en hem de hand schudde na een langgesprek in diens woning in New York. Het restantvan deze fysieke aanraking vervloog echter snel
in de koude lucht toen Okumura het huis verliet,
waardoor de kunstenaar terug ontastbaar werd.
Zowel deze persoonlijke gebeurtenis uit Okumura’sleven, als een andere anekdote over On Kawara’sovertuiging om nooit naar zijn eigen vernissages
te gaan, werden in het plot opgenomen, waardoor
het audiowerk als een dubbele autobiografie van deromanschrijver/kunstenaar beschouwd wordt.
De laatste scene van het stuk speelt zich af op
een oever van de Ganges-rivier, waar “ik”, na het
zien van talloze brandende lichamen, beslist om
Hito (wat “mens” betekent) als nieuwe voornaam tegebruiken. Vervolgens stuurt “ik” een postkaart naar
Kawana met daarop zijn huidige locatie, uitgedrukt inbreedte- en lengtegraad. Enkele dagen later arriveert
er een telegram. Met Kawana’s stem echoënd doorzijn hoofd leest “ik” voor – “I am still alive”.7) Maar wie
zijn het die leven? Voorheen was Kawahara in leven,en Miyauchi en Okumura leven nog, maar Kawara/Kawana, Sahara en ik kunnen niet leven (of sterven).
Een ding is zeker, uiteindelijk zijn wij slechts namen,
hetzij oorspronkelijk of postuum, die bestaan zolang
ze herinnerd worden. Het werk eindigt met Mihoko/
Hiroko die de credits voorleest met volgend bericht
als afsluiter: “Alle personages en gebeurtenissen die
in dit audiodrama voorkomen zijn volledig fictief. Elkegelijkenis met werkelijke gebeurtenissen of personen,
levend of dood, is puur toevallig.” Maar wat is dewerkelijkheid, en wie bestaat echt, feitelijk? 8)5) Weiss, loc. cit.
6) Gebaseerd op de idee dat het gehele conceptueleoeuvre van Kawara, dat bijna 50 jaar overspant, éénperformance is, waar de performer zelf consequentafwezig was, ontwikkelde Okumura een performancestuk met de titel On Kawara’s Pure Consciousness,or Many Worlds (and) Interpretation, gepresenteerd
in het kader van 14 Evenings, samengesteld door
Kenjin Miwa in het Tokyo National Museum ofModern Art in 2012. Een bijgewerkte versie, diereflecteert over Kawara’s overlijden in 2014, werd
getoond in het kader van Produce III in Istanbul,samengesteld door Zeynep Oz in 2016.

27) Deze scene komt niet uit de roman, maar uit het

daaropvolgende korte essay van de romanschrijver.
Katsusuke Miyauchi, “Uchūjin no yōna chikyūjin,”in Yusuke Minami and Atsuko Takeuchi (eds.), On
Kawara: Whole and Parts 1964 – 1995 (Museum ofContemporary Art, Tokyo, 1998), pp. 157–158.
8) Deze opmerking is gebaseerd op niet-gepubliceerde
recensie van Toshiharu Suzuki over Okumura’s
tentoonstelling getiteld Na, @KCUA, Kyoto, 2016,
samengesteld door Hirokazu Tokuyama, waar de audioinstallatie voor de eerste keer werd tentoongesteld.

ENNL

Yuki Okumura
Away from the Light of Greenwich—I Met On Kawana
2016
Audio installation with 5.1-ch surround sound system
28 minutes 55 seconds

Yuki Okumura
Away from the Light of Greenwich—I Met On Kawana
2016
Audio-installatie met 5.1-ch surround sound system
28 minuten 55 seconden* Starts every hour and half hour

* Start elk uur en halfuur

Based on the novel by Katsusuke Miyauchi, Grinijji no hikari wo hanarete(Tokyo: Kawade Shobo Shinsha, 1980)
Direction and script: Yuki Okumura
Sound recording and editing: Satoshi HamaVoice cast: Lei Yamabe as Jiro Sahara, Tatsuo Majima as On Kawana,Mihoko Watanabe as Hiroko Kawana / narrator for closing credits
Music: Ichiro Fujimoto, Rei Harakami, Susumu Yokota
Commissioned by Kyoto City University of Arts
Created originally for the artist’s solo exhibition “Na,” curated byHirokazu Tokuyama
Cooperation by ARTISTS’ GUILD, MISAKO & ROSEN, Musicmine, Kawade
Shobo Shinsha

Gebaseerd op de roman van Katsusuke Miyauchi,
Grinijji no hikari wo hanarete (Tokyo: Kawade Shobo Shinsha, 1980)
Regie en script: Yuki OkumuraGeluidsopname en montage: Satoshi Hama
Cast stemmen: Lei Yamabe als Jiro Sahara, Tatsuo Majima als On Kawana,
Mihoko Watanabe als Hiroko Kawana / verteller bij de aftiteling
Muziek: Ichiro Fujimoto, Rei Harakami, Susumu Yokota
In opdracht van Kyoto City University of Arts
Oorspronkelijk gecreëerd voor Yuki Okumura’s solotentoonstelling “Na,”samengesteld door Hirokazu Tokuyama
In samenwerking met ARTISTS’ GUILD, MISAKO & ROSEN, Musicmine,
Kawade Shobo Shinsha

CONVENT Space for Contemporary Art
Tennisbaanstraat 74, BE-9000 Ghent
www.conventartspace.be / info@conventartspace.be3