⌈ TRANSPORT COMPACT DISC to urządzeniesłużące do odczytania sygnału audio z płyty Compact
Disc i wysłania go do zewnętrznego przetwornika
cyfrowo-analogowego. W skład transportu CD
wchodzą dwa główne elementy: napęd (mechanika)
oraz transmiter (elektronika). Wśród wielu inżynierów
panuje przekonanie, że przy dobrym taktowaniu
transport CD nie powinien mieć wpływu na dźwięk.
Nie muszę chyba mówić, że się mylą – i to mylą się
jak diabli! ⌋mierzch danej technologii wyznaczany jest przezzastępowanie jej nowszą, ewentualnie przez jej
naturalny zanik. Obydwa przypadki to wynik zmiany w
czasie. Obserwujemy to na co dzień, bo mało kto kuje
dzisiaj podkowy, niewielu jest bednarzy, a i krawcy nie
są równie popularni, co niegdyś. W elektronice tę prawidłowość
widać chyba najlepiej, bo to ona podlega ostatnimi czasy
największym zmianom.

Istnieje jednak coś takiego, jak „bufor” kulturowy, który
powoduje, że choć nowe nas kusi, niechętnie porzucamy starerozwiązania, tym bardziej, jeśli się sprawdzają. Dzięki jego
obecności możemy się dziś cieszyć zarówno płytami winylowymi,krążkami Compact Disc, jak i plikami.
| Jeszcze nie umarł!
Technologia Compact Disc jest stosunkowo prymitywną – zdzisiejszego punktu widzenia – metodą przekazania materiału
muzycznego; chodzi o przekaz ze studia nagraniowego do naszych
domów. Istnieją obecnie znacznie bardziej zaawansowane
technologicznie i bardziej eleganckie metody, przede wszystkim
streaming, gdzie otrzymujemy niemal idealną kopię plików, które
wyszły spod ręki masteringowca.
Dlaczego więc w ogóle zajmujemy się tą przestarzałą technologią?
Odpowiedź jest tyleż prosta, co niepokojąca: ponieważ wciąż za
jej pośrednictwem możemy otrzymać topowy dźwięk,najczęściej lepszy niż dzięki streamingowi.
O zmierzchu technologii Compact Disc mówi się od wielu lat,pamiętam, że jakieś dziesięć lat temu przedstawiciel firmy
Cambridge Audio, a więc firmy trzymającej rękę na pulsie rynku

To oczywiście nie do końca
sprawiedliwe porównanie, bo
prawdziwy cud austriackiegourządzenia rodzi się w jego części
cyfrowej i efektem jest dźwięk
wybitny, to jednak potwierdziło
się coś, co sobie w jakieś mierzeuświadamiałem od dłuższego czasu – transport w Ayonie donajlepszych nie należy. Porównanie to może być jednak o tylewiążące, że w ten sam sposób porównywałem transport mojego
odtwarzacza z transportami innych firm, znam więc jego słabe imocne strony, i tylko w jednym przypadku efekt był podobny, przyporównaniu z transportem CEC TL0 3.0.
Rzeczą, która od razu zaczyna wiercić nam dziurę w głowie jest
subiektywna różnica w głośności. Reimyo wydaje się graćgłośniej. To odczucie subiektywne, podkreślam to, bo przecież
poziom sygnału cyfrowego jest identyczny dla wszystkichtransportów CD, a jednak – Reimyo grał „głośniej”. Myślę, że toefekt spłaszczenia dźwięku przez transport Ayona, a także jegozgaszenie. To chyba dwa elementy, które obiektywnie zmieniają
się najbardziej.

Wszystkie płyty, które wykorzystałem w czasie odsłuchów,począwszy od pięknej, nowej płyty grupy Voo Voo pt. Za
niebawem, poprzez wersję master CD-R krążka Polish Jazz
Quartet i master CD-R Getz/Gilberto, na masterze CD-R jeszcze
niewydanej płyty MAP Grooveoberek,
grupy
Adama
Czerwińskiego, na której gra Krzesimir Dębski, skończywszy –wszystkie one zabrzmiały z Reimyo bardziej prawdziwie, mocniej,
dynamiczniej, w o wiele bardziej otwarty sposób.
To chyba najważniejsza zaleta tego urządzenia – otwieraniedźwięku, przy zachowaniu charakteru samego nagrania. Słabetransporty gaszą brzmienie, a często – jak w przypadku Ayona –fałszywie je ocieplają (wciąż mówię o jego transporcie, a nie okompletnym odtwarzaczu). Gaszą wysokie tony, przez co
brzmienie wydaje się cieplejsze i bardziej „analogowe”. W
rzeczywistości to brzmienie po prostu słabsze, a nie „analogowe”.
Prawdziwą, niefałszowaną „analogowość”, czyli kompletność
dźwięku pokazał CDT-777 Toku.
Świetnie słychać to było właśnie z płytą Grooveoberek.
Zamieszczono na niej jazzową, eteryczną wersję Godzinek,

popularnego, mówił mi, że szykują się do wygaszenia tej kategoriiurządzeń, choć będą je produkowali dopóki będą mieli sygnały zrynku, że są na nie chętni. Dzisiaj Cambridge Audio ma w swojej
ofercie odtwarzacze CD, transport CD i szykuje się do premierytopowego odtwarzacza CD z serii Edge. Czyli – ludzie tegopotrzebują.
Symptomatycznym dla myślenia o CD wydarzeniem byłapremiera w 2017 roku odtwarzacza CD firmy Hegel, który
otrzymał nazwę Mohican. Jego nazwa mówi sama za siebie – miał
to być ostatni odtwarzacz tego typu w historii firmy, sygnalizujący
zmierzch pewnej epoki.
O tym, jak bardzo się Norwegowie pospieszyli świadczy fakt
aktywności na tym polu właśnie firmy Cambridge Audio, ajeszcze mocniej informacja, którą otrzymaliśmy dosłownie kilka
dni temu, a mianowicie, że Pro-Ject przygotował nowiutkitransport CD, którego mechanika powstała w wyniku współpracyjego inżynierów oraz austriackiej firmy Stream Unlimited. Coś mimówi, że pogłoski o śmierci formatu Compact Disc były
przedwczesne :) Ponownie!
| CDT-777 TOKU
W momencie pisania tego testu informacji o transporcie CDT-777
Toku firmy Reimyo właściwie nie ma żadnych. Wyszukiwarki
wyrzucają może ze dwa rekordy z nim związane, a i one są raczejbezużyteczne. Także pan Kazuo Kiuchi, właściciel firmy, milczyna jego temat, odsyłając mnie do odsłuchów. Musimy więcpozbierać te odrobiny informacji, które są dostępne.
Reimyo, w języku japońskim ‘cud’, to marka należąca do grupy
Combak Corporation, w ramach których oferowane są urządzenia
elektroniczne: transport CD, przetwornik D/A, przedwzmacniacz
liniowy, wzmacniacz mocy oraz kondycjoner napięcia zasilającego
AC; przedwzmacniacz i wzmacniacz mocy są urządzeniami
lampowymi.
W 2016 roku pan Kazuo Kiuchi, po dwóch latach prac,zaprezentował nową wersję przetwornika cyfrowo-analogowego
DAP-999EX Limited, z dopiskiem TOKU (obecna cena: 63990
zł). Urządzenie to powstało z inspiracji tekstów z „High Fidelity”,
a także nagrody RED Fingerprint, dlatego wersja ta nosi też nazwę
DAP-999EX Limited Toku High Fidelity Edition.
Zmiany w stosunku do poprzedniej wersji były znaczące i
dotyczyły niemal wyłącznie przetwarzania sygnału cyfrowego. W
Toku sygnał ten konwertowany jest synchronicznie, w układzie K2
JCV8009, do postaci 24/176,4; zamiana słów 16-bitowych na 24bitowe w układzie K2 dokonywana jest przez interpolację, a nie
przez dodanie „pustych” zer.
Tabliczka Toku na ściance przedniej transportu CDT-777
Toku oznacza, że także i on został zmodernizowany. W
instrukcji obsługi nie ma żadnych informacji na temat tych zmian iróżni ją od wcześniejszych wersji jedynie czerwona pieczątka. To
transport Compact Disc typu top-loader. Płytę kładzie się w nim
bezpośrednio na osi silnika, dociskając krążkiem. Zamknięcie
pokrywy – ręczne – inicjuje czytanie TOC, czyli spisu treści.
Z rzeczy, które wiemy należy wymienić napęd – to jednostka
Philipsa CD Pro-2M z wykonywanym samodzielnie, sporej
wielkości, krążkiem dociskowym. Ten ma jednak zwykłe
mocowanie, czyli poprzez plastikowy element o kształcie trapezu.
Urządzenie ma znakomitą obudowę z aluminiowych płyt i stoi nie
na prostych nóżkach, a na aluminiowych płaskownikach, do
których wkręcono stożki; całość stoi na podkładkach firmy
Harmonix, kolejnej marki pana Kiuchi-san.
Digital Audio Processor Toku pana Kazuo Kiuchi robił tylko jedną

staropolskich śpiewów liturgicznych. Jest niezwykle poruszająca iniebywale nagrana – to po prostu kiler i gotowy hit na wszystkie
wystawy audio przez kilka kolejnych lat. Co ciekawe, została
nagrana „przy okazji”, jako uzupełnienie płyty.
Ale do rzeczy – słuchałem jej z analogowej taśmy-matki, „lakieru”
z którego wykonano matryce oraz z płyty testowej (test pressing),
a na końcu z krążka CD. I co? I wersja CD tonalnie i atmosferą
była najbliżej taśmy-matki! Wersje winylowe były znakomite, ale
modyfikowały brzmienie w innym kierunku. Bardzo podobneróżnice usłyszałem porównując transporty Ayona i Reimyo. Ten
drugi był bliżej tego, co słyszałem z analogowego masteru nataśmie.
| Porównanie #2
Odsłuch w systemie, w którym odtwarzacz SACD Ayon Audio
pracował jako zintegrowany odtwarzacz, z transportem CD
Reimyo podłączonym do jego wejścia cyfrowego, przyniósł mniej
emocji. A to dlatego, że dźwięk obydwu systemów był nazbliżonym poziomie, różniąc się jedynie sposobem prezentacji.
Reimyo w roli źródła zabrzmiał nieco bardziej twardo, z mocniej
zaznaczonym basem. To było mniej nasycone na górze granie, znieco mniejszymi elementami ze środka pasma. Ale też było togranie energetyczne, z nerwem. Ayon brzmiał w bardziej miękki
sposób, bardziej pastelowo.
Co ciekawe, także i w takim porównaniu nagrania odtwarzane
przez Reimyo wydawały się nieco głośniejsze. Tym razem było tospowodowanie nie lepszym definiowaniem informacji przez tentransport, a przez podawanie informacji bliżej nas. Ayon ukazujegłębszą scenę, także pierwszy plan jest z nim nieco bardziej
oddalony.
Jak się wydaje, zalety prowadzenia sygnału cyfrowego łączem I2Swewnątrz odtwarzacza – a tak łączą się mechanizmy zprzetwornikami D/A w odtwarzaczach zintegrowanych, dawałpunkty, które pozwalały zrównoważyć odtwarzaczowi Ayona
zalety, znacznie lepszego pod względem mechanicznym,transportu Reimyo.
Ale, jak mówię, nie były to różnice, które by eliminowały jeden,
czy drugi napęd. Dopóki nie przyszło do płyt SACD. Zabrzmiały
one z Ayona w głębszy, mocniejszy, bardziej nasycony sposób –po prostu były bardziej wyrafinowane. Te same płyty, ale
odtwarzane przez Reimyo z warstwy CD, były nieco prostsze i nie
tak „analogowe”.
| Porównanie #3
Ostatnim porównaniem, jakie wykonałem był odsłuch pełnego
systemu Reimyo Toku, a potem mojego odtwarzacza odniesienia.
Z płytami CD obydwa systemy zabrzmiały po prostu
fantastycznie. Japoński odtwarzacz pokazuje wszystko mocniej,bardziej jednoznacznie i bliżej. Niżej schodzi na basie, który
jest wielobarwny i bardzo ładnie definiowany. Z kolei Ayon
lepiej wypełnia środek pasma i gra łagodniejszą, bardziej„przestrzenną” górą pasma.
Muzyka odtwarzana przez system Reimyo brzmi w sposób nieco
bardziej zbliżony do płyty winylowej, z kolei Ayon jest bliżej
analogowej taśmy. Obydwa spojrzenia są równoważne. Tym
bardziej, że odtwarzacz pana Kiuchi-san pokazuje wydarzenia zżywiołowością i namacalnością, którą znam z płyt XRCD, a lubię
ten sposób grania, to po prostu ta sama „rodzina” emocji. Bas jestładnie kontrolowany i schodzi nisko, co nadaje przekazowi cech
wydarzenia na żywo – instrumenty mają dobre wymiary, a nie sąmałą kropką na „obrazie”.

rzecz: zamieniał sygnał cyfrowy z płyty Compact Disc na
analogowy, akceptując wyłącznie sygnał 16-bitowy. Transport
CDT-777 Toku jest równie minimalistyczny: czyta tylko płyty
CD (CD, CD-R i CD-RW) i ma jedno, jedyne wyjście cyfrowe:
RCA z sygnałem S/PDIF. Nie ma w nim żadnego upsamplera, nie
ma też łącza do synchronizacji zegarów między transportem iprzetwornikiem D/A, nie ma wejścia na zewnętrzny zegar. To
transport CD w postaci „czystej”.

Podsumowanie| JAK SŁUCHALIŚMY

Co by nie mówić – było to porównywane granie, nieco inne, ale na
równie wysokim poziomie. Co prowadzi wprost do konkluzji:
nowy transport Reimyo jest jednym z najlepszych transportów
CD na rynku, to top topów. Mechanika Philipsa ma swój własny
„sound”, to się nie zmieniło, ale jest on teraz bardziej uniwersalnyi idący w kierunku tego, co dają płyty SACD. Jeśli więc waszym
podstawowym źródłem muzyki są płyty CD trudno będzie znaleźć
lepsze źródło niż system Reimyo.

Tak się składa, że słuchałem wcześniejszej wersji tego transportuwłaśnie z przetwornikiem D/A DAP-999EX TOKU High Fidelity
Edition. Do porównania miałem wówczas – to był 2016 rok – mój
odtwarzacz CD, także z transportem Philips CD Pro-2M, Ancient
Audio Lektor AIR V-edition. Od tamtego czasu sporo się w moim
systemie zmieniło, bo źródłem sygnału jest w nim odtwarzacz
Ayon Audio CD-35 HF Edition, zasilany kablem Siltech Triple
Crown Power, mam też nowe kable głośnikowe – również Siltech
Triple Crown.

Nie słyszałem wprawdzie wszystkich topowych odtwarzaczy CD i
SACD na świecie, z drugiej jednak strony słyszałem większość znich. Transport CD Reimyo CDT-777 Toku z przetwornikiem
DAP-999EX TOKU High Fidelity Edition tej firmy mógłbym być
moim systemem. Stoi na tej samej półce, co pełny zestaw dCS
Vivaldi, co odtwarzacz HDCD firmy Spectral, co system firmy
CEC, co mój odtwarzacz Ayon Audio. Nagroda GOLD
Fingerprint, którą przyznajemy transportowi Reimyo, a także
pełnemu systemowi Toku tej firmy nie podlega więc dyskusji.

Transport i przetwornik D/A Reimyo stanęły na półce Finite
Elemente Pagode Edition. Pan Kiuchi zwraca w instrukcjiurządzenia uwagę na to, że zostało ono okablowane przewodami
jego produkcji i zalecałaby nie przerywać tego ciągu i że lepiej
stosować do zasilania kable jego produkcji. Transport zasilany byłwięc kablem 聖 Hijiri SMT ‘Takumi’ Maestro, a przetwornik D/A
kablem 聖 Hijiri SM2R ‘Sound Matter’. Do połączenia
transportów z DAP-em wykorzystałem nowy kabel cyfrowy 聖
Hijiri HDG-R1-Harmonix HS-102.
System Reimyo stanął w tym samym miejscu, w którym
odsłuchiwałem wcześniej jego wersję ze starszym transportem, atakże w miejscu, gdzie wcześniej stał system CEC-a – transport
TL0 3.0 oraz przetwornik DA0 3.0 oraz Métronome Technologie
Dream Play CD: Kalista. Test miał charakter porównania A/B ze
znanymi A i B. Próbki muzyczne miały długość 2 min.
Odsłuchiwane były również całe płyty – przez kolumny oraz
referencyjny system słuchawkowy.
REIMYO w „High Fidelity”

Nagrania użyte w teście (wybór):
Polish Jazz Quartet, Polish Jazz Quartet, Polskie Nagrania„Muza”/Warner Music Poland, „Polish Jazz | vol. 3”, Master
CD-R (1965/2016); recenzja wersji CD TUTAJ
Aquavoice, Silence, Zoharum ZOHAR 168-2, Master CD-R
(2018); recenzja TUTAJ
Stan Getz/Joao Gilberto, Getz/Gilberto, Verve/Lasting
Impression Music LIM K2HD 036, K2HD Mastering, „24Gold Direct-from-Master Edition UDM”, Master CD-R
(1964/2009)
Voo Voo, Za niebawem,
Wydawnictwo
Agora5903111492953, CD (2019)
MAP feat. Krzesimir Dębski, Groovoberek, AC Records
ARC 012, Master CD-R (2019)

Reimyo CDT-777 TOKU jest transportem płyt Compact Disc;
CDT = Compact Disc Transport. Jego jedynym zadaniem jest
odczytanie informacji z krążka CD i wysłanie ich do zewnętrznego
przetwornika cyfrowo-analogowego. To urządzenie łączące świat
mechaniki i elektroniki cyfrowej, w pewnej mierze powtarzający
to, co robi gramofon z wkładką.
Obudowa | Mechanika wymaga solidnej, przemyślanej struktury.
Dlatego też obudowa CT-777 jest bardzo ciężka. To aluminiowe,
grube płyty połączone ze stalowymi elementami. Górna ścianka
jest przykręcona kilkunastoma śrubami i dodatkowo wzmacniana
przez dwie „wręgi”, które przy okazji ukrywają śruby. Całość stoi
na czterech aluminiowych stożkach wkręcanych do grubych płytek
poszerzających obrys urządzenia, a tym samym obniżających jego
punkt ciężkości i poprawiających stabilność – podobne
rozwiązanie znajdziemy w kolumnach głośnikowych.
Przód i tył | Z przodu umieszczono niewielki, słabo widocznywyświetlacz, będący częścią „kitu” transportu Philips CD-Pro 2M.
Wydaje mi się, że warto by pomyśleć w którejś rewizji o dużym
wyświetlaczu LED, na przykład w kolorze czerwonym. Płytę
wkładamy do, zasuwanej ręcznie, komory i przyciskamyaluminiowym krążkiem. Sygnał wysyłamy na zewnątrz przez
wysokiej klasy gniazdo RCA w którym najpierw styka się masa,
co zapobiega uszkodzeniom przetwornika. Na tylnej ściance jest
jeszcze gniazdo zasilające IEC.

Środek | Środek został podzielony na kilka komór przez grube
płyty z aluminium. Po lewej stronie znalazł się bardzo
rozbudowany zasilacz, a po prawej serwo napędu. W zasilaczu
mamy aż trzy, duże transformatory typu R-core, ulubione przezjapońskich producentów, tutaj firmy Kitamura Kiden. Jeden z nichjest tuż przy zasilaczu, a dwa kolejne, które się tam nie zmieściły,są za napędem. Widać tu wiele stabilizowanych linii, a przygnieździe IEC jest filtr typu podwójne „Pi” oraz element marki
Enacom, jednej z marek Combak Corporation – to filtr szumów.

Odsłuch podzielony został na dwie części, a właściwie na trzy. W
pierwszej |#1| porównałem z Reimyo sekcję transportu
odtwarzacza Ayon Audio – obydwa urządzenia podłączone byłykablem cyfrowym RCA→RCA do przetwornika cyfrowoanalogowego Toku. Chciałem zobaczyć, jak transport Reimyo
sprawdza się w porównaniu ze zwykłym, niespecjalizowanym
transportem SACD/CD.

Sam napęd już omówiliśmy. Tutaj widać, że jest przykręcony „na
sztywno” do solidnego, metalowego elementu, a ten do bocznych
płyt z aluminium. Serwo na płytce drukowanej, a także układ
nadajnika S/PDIF, znalazły się na płytkach po drugiej stronienapędu.
Pilot | Pilot zdalnego sterowania mógłby służyć w muzeum
elektroniki popularnej jako przedstawiciel przełomu lat 80. i 90.
jest mało ergonomiczny i dość brzydki. Reimyo jest jednak w tej
mierze niezwykle konserwatywne i nie spodziewałbym się, że coś
w tej mierze się zmieni.

Dane techniczne (wg producenta)Wyjście cyfrowe: IEC958/EUB Standard
Amplituda sygnału: 0,5 Vp-p (+/-0,25 V 0-p)
Impedancja wyjściowa: 75 Ω
Pobór mocy: 15 W
Wymiary (S x W x G):
obudowa: 430 x 325 x 88 mm
wraz z nóżkami: 466 x 361 x 131mm
Waga: 14
Dystrybucja w Polsce
W części drugiej |#2| CDT-777 Toku podłączyłem, tym samym
kablem cyfrowym, do wejścia cyfrowego w odtwarzaczu SACD
Ayona. Sygnał jest w nim obrabiany w ten sposób, że jest
upsamplowany do DSD256 i dopiero konwertowany do postaci
analogowej. W tej części porównałem też płyty SACD odtwarzane
przez Ayona oraz warstwy CD z tych samych płyt odtwarzane
przez Reimyo. Chciałem zobaczyć, jak daleko są jedne od drugich.
| Porównanie #1
Porównanie transportu Reimyo z transportem będącym częścią
odtwarzacza Ayon Audio CD-35 HE Edition, podłączanych do
przetwornika tej firmy, może przyprawić o mały zawał serca. A
przynajmniej o poważne palpitacje. Reimyo jest bowiem
wielokrotnie lepszym systemem czytającym dane z płyt CD.
Nie „trochę”, nie „w jakieś mierze”, a już na pewno nie „byćmoże” – CDT-777 Toku pozamiatał systemem czytającym w
Ayonie przedpole.

MOJE AUDIO
ul. Sudecka 152
53-129 Wrocław | POLSKA
tel. +48 606 276 001
mojeaudio.pl

HighFidelity.pl

System referencyjny 2019

|1| Kolumny: HARBETH M40.1 |TEST||2| Podstawki: ACOUSTIC REVIVE (custom)|3| Przedwzmacniacz: AYON AUDIO Spheris III |TEST||4| Odtwarzacz Super Audio CD: AYON AUDIO CD-35 HF Edition No. 01/50 |TEST||5| Wzmacniacz mocy: SOULUTION 710|6| Stolik: FINITE ELEMENTE Pagode Edition |OPIS||7| Filtr głośnikowy: SPEC REAL-SOUND PROCESSOR RSP-AZ9EX (prototyp) |TEST|

Okablowanie
Interkonekt: SACD → przedwzmacniacz - SILTECH Triple Crown (1 m) |TEST|Interkonekt: przedwzmacniacz → wzmacniacz mocy - ACOUSTIC REVIVE RCA-1.0 Absolute Triple-C
FM (1 m) |TEST|
Kable głośnikowe: SILTECH Triple Crown (2,5 m) |ARTYKUŁ|Zasilanie
Kabel zasilający AC: listwa zasilająca AC → odtwarzacz SACD - SILTECH Triple Crown (2 m) |TEST|
Kabel zasilający AC: listwa zasilająca AC → przedwzmacniacz - ACOUSTIC REVIVE Power Reference
Triple-C (2 m) |TEST|
Kabel zasilający AC: listwa zasilająca AC → wzmacniacz mocy - ACROLINK Mexcel 7N-PC9500 |TEST|
Kabel zasilający: gniazdko ścienne → listwa zasilająca AC - ACROLINK Mexcel 7N-PC9500 (2 m)|TEST|
Listwa zasilająca: AC Acoustic Revive RTP-4eu ULTIMATE |TEST|
Listwa zasilająca: KBL Sound REFERENCE POWER DISTRIBUTOR (+ Himalaya AC) |TEST|
Platforma antywibracyjna pod listwą zasilającą: Asura QUALITY RECOVERY SYSTEM Level 1 |TEST|
Filtr pasywny EMI/RFI (wzmacniacz słuchawkowy, wzmacniacz mocy, przedwzmacniacz): VERICTUM
Block |TEST|

Elementy antywibracyjne
Podstawki pod kolumny: ACOUSTIC REVIVE (custom)
Stolik: FINITE ELEMENTE Pagode Edition |OPIS|
Platformy antywibracyjne: ACOUSTIC REVIVE RAF-48H |TEST|Nóżki pod przedwzmacniaczem: FRANC AUDIO ACCESSORIES Ceramic Classic |ARTYKUŁ|Nóżki pod testowanymi urządzeniami:
PRO AUDIO BONO Ceramic 7SN |TEST|FRANC AUDIO ACCESSORIES Ceramic Classic |ARTYKUŁ|HARMONIX TU-666M „BeauTone” MILLION MAESTRO 20th Anniversary Edition |TEST|

AnalogPrzedwzmacniacz gramofonowy:
GRANDINOTE Celio Mk IV |TEST|
RCM AUDIO Sensor Prelude IC |TEST|
Wkładki gramofonowe:
DENON DL-103 | DENON DL-103 SA |TEST|MIYAJIMA LABORATORY Madake |TEST|MIYAJIMA LABORATORY Zero |TEST|MIYAJIMA LABORATORY Shilabe |TEST|Ramię gramofonowe: Reed 3P |TEST|
Docisk do płyty: PATHE WINGS Titanium PW-Ti 770 | Limited Edition

Mata:HARMONIX TU-800EX
PATHE WINGS

Słuchawki
Wzmacniacz słuchawkowy: AYON AUDIO HA-3 |TEST|
Słuchawki:
HiFiMAN HE-1000 v2 |TEST|
Audeze LCD-3 |TEST|
Sennheiser HD800
AKG K701 |TEST|
Beyerdynamic DT-990 Pro (old version) |TEST|
Kable słuchawkowe: Forza AudioWorks NOIR HYBRID HPC |MIKROTEST|