Recenzja: Hijiri HCS-25

Drugi Hijiri przyjechał w komplecie z pierwszym i można je było wsadzić do wspólnej
recenzji, ale nie chciałem mieszać porządków, bo potem wyszukiwanie staje się trudniejsze, aobraz mniej przejrzysty. Tak więc teraz osobno o tańszym kablu głośnikowym od nowej
marki Hijiri, komplikującej audiofilom życie tym, że to w istocie stary, dobry Harmoniks, zuwagi na pewne zmiany przedzierzgnięty w Hijiri. Fakt, zmiany zasadnicze, dotyczące
zarówno surowca jak technologii, ale gdyby inne firmy produkujące kable przy każdej takiej
zmianie zmieniały nazwy, to zrobiłaby się na rynku audiofilskim niezła kołomyja.

Zapragnął Combak Corporation zmienić Harmoniksa w Hijiri, to w sumie jego głównie
problem, by musieć nową markę zacząć promować od zera, a znaną już publiczności
pozbawiać oferty kablowej, zostawiając jej same akcesoria. Sam natomiast piszę już o tym
drugi akapit i w sumie mi wszystko jedno. Mogą się te kable nazywać po nowemu Hijiri, amogły, jak dotąd, Harmonix – nic w sumie z tego nie wynika, bo nazwa nic nie zmienia.
Kabel z nazwą tą albo tamtą, a nawet całkiem bez nazwy, gra dobrze lub niedobrze, jestpożyteczny lub nie. Nasz tytułowy Hijiri HCS-25 to kabel głośnikowy, oferowany w wersji
2,5 metrowej (a może być też 1,5 albo 3,0 m) za 8 690 PLN, czyli wyraźnie drożej niż
najtańszy Harmonix, ale rzecz nie przekłada się na wzrost w tak bezpośredni sposób.
Harmonix miał bowiem trzy warianty cenowe, a Hijiri już tylko dwa. Poprzednio były więckable tanie, średnie i drogie; teraz tańsze i droższe. Tak więc HCS-25 to coś pośredniegomiędzy dawnym najtańszym a średnim i cena w związku z tym okazuje się skalkulowana
podobnie. Natomiast niepodobny, a już z pewnością nie identyczny, jest wsad przewodnika,
inna też nieco izolacja i inne, podobno lepsze, walory brzmieniowe. Wszystko to w samych
ogólnikach, bo jak już wszyscy czytelnicy wiedzą, dawny Harmonix i nowy Hijiri danymi

technicznymi nas nie raczą. To nie Oyaide, Siltech czy Acrolinik, kładące swe technologie na
stole. Z ogólników Hijiri dowiadujemy się jedynie, że kabel jest wykonany z miedzi PCOCC(Pure Cooper by Ohno Continuous Casting), czyli monokrystalicznej o najwyższej czystości,której proces uzyskiwania opracował profesor Hideo Ohno, światowej sławy specjalista odtechnologii materiałowej i łączności, obecny dyrektor Spintronics Integrated Systems Centerna Tohoku University. Z czego by wynikało, że mamy do czynienia z miedzią wytwarzaną
przez Furukawa Electric Co., Ltd. – słynne zakłady parające się wytwarzaniem drutów i
innych wyrobów miedzianych od 1884 roku, jako że Furukawa to jedyny dostawca miedzi
PCOCC. O samej miedzi zaś tyle, że gwarantuje przewodzenie o najniższym możliwym
poziomie zniekształceń sygnału.

Do dodania jest tak niewiele, że osobnego rozdziału z opisem spraw technicznych nie masensu przedkładać. Kabel dostajemy, podobnie jak w przypadku interkonektu, w eleganckim
pudełku pokrytym w tym wypadku pergaminową okładziną w drobniuteńkie gruzełki, mające
barwę niebiesko-popielatą o dużym stopniu złamania i dość ciemnym odcieniu, na którą
naniesiono w kolorze złotawym stylizowane owocniki dmuchawca. Całość oczywiście zjapońskiej bajki o pięknych przedmiotach – ogląda się i dotyka przyjemnie. W środku, w
pergaminowej otoczce, kabel barwy już jednoznacznie niebieskiej, z tym że matowej i dośćciemnej. Nic zatem z jaskrawości, kolorystyka raczej spokojna, choć charakterystyczna. I
znów na obu przewodach opaski z nazwą oraz strzałkami kierunkowości i znów przykońcówkach powtórzone te nazwy oraz strzałki na termokurczliwych osłonkach. Kabel możemieć różne zakończenia, a mnie trafiły się widełki, sądząc z wyglądu rodowane. Oprócz kabla
jedynie karteczka, na której napisano, że jakość w odniesieniu do ceny nieporównanie wyższa
względem przewodów konkurencji i z podkreśleniem tego PCOCC, jako technicznej perfekcji.

W odróżnieniu od mającego okrągły przekrój interkonektu kabel głośnikowy ma formę
wyraźnie spłaszczoną, ale nie aż do postaci taśmy. Izolacja analogicznie jest twarda i sztywna,
utkana gęstym splotem z syntetycznego włókna, a sam przewód o wiele cięższy, mający
swoją wagę. Ma też pewną sprężystość, ale układa się bez problemu – nie będzie chciałzrzucić z półki wzmacniacza, ani nie zmusi do prowadzenia po podłodze tylko szerokimłukiem.

Odsłuch
Skoro kabel, ustami swego twórcy, aściślej w marketingowych anonsach, samo sobie powiada, że w swojej cenie iokolicach jest najlepszy na świecie, to nie
pozostawało nic innego, jak wpiąć go w
drogi tor i sprawdzić, czy to prawda. Do
konfrontacji stanęły dwa inne – trochę
tańszy oraz zdecydowanie droższy. Oba
polskie, ale jeden już znany, a drugi
jeszcze nie. Ten nieznany to wedle
przymiarek mający kosztować gdzieś
między pięć a sześć tysięcy za
dwumetrowy odcinek Soyaton, a droższy
Opakowanie po japońsku wykwintne.
to zrecenzowany już kiedyś Sulek 6×9 za
osiemnaście tysięcy, którego – przypomnijmy – konstruktor doszedł do niepodważalnego
własnym zdaniem wniosku, iż kable głośnikowe muszą mieć co najmniej czterometrową
długości, inaczej nie są w stanie osiągać brzmieniowego maksimum, muzyka się w nich nie
rozwija.
Zacznę od kabla najtańszego, pozostającego na razie na etapie prototypu, który po osłuchaniu
wrócił do konstruktora z uwagami odnośnie pożytecznych ewentualnie poprawek. Alejednocześnie z pochwałą ogólną i zwłaszcza odnośnie wysokich tonów. W jego wydaniupięknie płynnych, całkowicie otwartych i jednocześnie doskonale separowanych.
Melodyjność, strzelistość i wyraźność obrazowania doskonale się w nim realizowały,
przeistaczając w brzmieniową poezję i satysfakcję słuchacza. Średni zakres na bazie tego miałsmak aksamitny, dużo elastyczności brzmieniowej i powabu plus dużą różnorodność,natomiast niski zakres ujawnił niestety deficyt mocy i najniższego zejścia. Więc kiedy
muzyka rozrywkowa, harfa, flet, skrzypce czy altówka, to wszystko w najlepszym porządku,a nawet dużo więcej – i skłonny byłem bić brawo, ale wiolonczele, fortepiany, organy,
perkusje, kotły i tak dalej nie miały właściwej postaci, nad którą trzeba jeszcze popracować.
Bez tego nie ma co pchać się na rynek, bo słuchacz lubi basy i bez nich źle się czuje, a o towłaśnie nie chodzi, tylko całkiem przeciwnie.
Przejdźmy do recenzowanego Hijiri, a na końcu słów parę, co wniósł od siebie Sulek.

Sam kabel po japońsku jakościowy.

Prawdę rzekłszy natknąłem się na
problem, bo kabel głośnikowy ujawniłwłaściwie to samo, co wcześniej
interkonekt. Jota w jotę te identyczne
walory w tak samo opowiadanej muzyce,
przy czym należy zaznaczyć, że tym
razem interkonektu Hijiri nie było w
torze, tak samo jak podczas jego recenzjinie
było
własnejmarki
kablagłośnikowego, a ściślej uczestniczył, alejedynie sprawdzająco na końcu, niczego
do wcześniejszych ustaleń nie wnosząc.

Zacznę może od tego, że głośnikowy Hijiri HCS-25 zaproponował mocną esencję,organizując nastrojowe przyciemnienie zdobione połyskami na bazie głębokiego i nasyconegodźwięku z finiszem w postaci światłocienia i konkretności. I jakby w kontrze do tego rzecz
chyba najważniejszą – szczegółowo opisywane w recenzji interkonektu czucie pojemności,zarówno w odniesieniu do źródeł dźwięków, jak i obszarów pomiędzy nimi. Każde brzmienie
samo trójwymiarowe i z odpowiednią masą, a miedzy nimi przestrzeń w narzucający się
sposób odczuwana jako dystanse i jednocześnie pewna objętość, tworzona przez coś takiego,
co można określić jako ciśnieniowe obrazowanie odległości, swoistą metrykę kubiczną.
Ciśnienie skądinąd umiarkowane, nie siadające na piersiach ciężarem, niemniej doskonaledające się odczuć właśnie jako dystans i jednocześnie pojemność, na dodatek w sposób
niepomijalny, niemożliwy do nie zauważenia.

Być może ktoś mający z tym Hijiri do czynienia, a nie znający tej recenzji, nazwie to sobie
inaczej, albo wcale nie będzie nazywał, niemniej przyjemność z tak zobrazowanej przestrzeni
na pewno do niego dotrze, ponieważ stanowi swoisty ewenement i średnio biorąc przy innych
kablach to słuchaczowi nie będzie dane. Czuć oczywiście będzie dystans – czasem lepiej, aczasem gorzej – ale z pominięciem tego ciśnieniowego nabrzmienia, bez tak aktywnej
przestrzeni. Albo mówiąc inaczej: pole brzmieniowe przy innych kablach tak siebie nie
narzuca, nie obrazuje tak dobrze rozmiaru. Co pisząc mam na myśli kable z tego i pobliskich
rejonów cenowych, a nie w ogóle wszystkie. Bo są, rzecz jasna, lepsze kable głośnikowe isama firma Hijiri ma taki, ale przy cenie niższej niż dziesięć tysięcy tak dobrze zobrazowanej
przez ciśnieniową objętość przestrzeni czy też sceny (jak tam sobie zechcemy nazwać
muzyczny obszar) się nie pojawi.

Kolejna ważna sprawa, to muzykalność.
Kabel gra w miarę gęstym i dobrze
nasyconym, a jednocześnie nośnym i
melodyjnym dźwiękiem. Sferycznie
formowanym bez żadnych kantów iostrości innych niż własne dźwięku.
Zatem saksofon z odpowiednią ekstensją ijego „dmuchającym” życiem, tak żebyś
miał poczucie prawdziwego a nie
udawanego instrumentu, włącznie z tą
jego niezwykłością, bo przecież nie dlaczczej zabawy i nie bez zdumiewających
Widełki prawdopodobnie rodowane.
efektów przez tyle lat Adolf Sax gokonstruował. I już przez samo to, że saksofon tak dobrze dmucha, dostajemy wiadomość, iż
nie jest to muzykalność ograniczająca, skupiona na gładkości, tylko obrazująca także
brzmieniowe wnętrza, przenikająca w strukturę harmoniczną. Wraz z tym oczywiście dużociekawiej, bo co będziemy udawać – przeciętna muzykalność jest pożyteczna lecz nudna.
Chroni przed kaleczeniem uszu jednocześnie zabijając podnietę. Przeważnie się to ratuje
czynnikiem dynamicznym, łącząc kolumny czy słuchawki z dynamicznymi wzmacniaczami,

ale oczywiście dalece lepsza jest sytuacja, gdy brzmienie nie jest tylko pozbawione
nienaturalnej sykliwości, ale też odpowiednio złożone.

Hijiri daje obie złożoności – przestrzenną i harmoniczną. Przestrzeń ma warstwowy charakterdźwiękowych planów i znakomicie odczuwany dystans między nimi, a sama muzyka nie
tylko gładką formę powierzchniową – zewnętrzne uformowanie dźwięków zgodne z
muzykalnością – ale też należyte życie wewnętrzne, dosłownie te powierzchnie znoszące.
Właśnie dlatego świetny saksofon, obrazowany nie przez upraszczającą linię melodyczną acały pęd wydmuchiwanego dźwięku. Prawdziwy wicher brzmienia, nie jakieś plim-plamplum. Skądinąd trąbki i saksofony są najlepszymi miernikami złożoności brzmieniowej,
najbardziej się zmieniającymi w zależności od klasy obrazowania. Dotyczy to także chórów,dzwoneczków i fortepianu, aczkolwiek ten ostatni tak często daje się słyszeć z aparatury
marnej, że nie skupiający się na jakości brzmienia słuchacz przestaje zauważać jegobrzmieniowe kalectwo i sam nieraz się na tym łapię przy radiu w samochodzie. Podobnie ma
się rzecz z wokalami, przywykliśmy do ich marności.

Odsłuch cd.
Inny atut Hijiri to predyspozycje
barwowe. Kabel nie tylko melodyjnie,głęboko i strukturalnie obrazuje muzykę,ale umie też oddać jej cechy
indywidualne, z pietyzmem odwzorowaćcharakter spektrów harmonicznych. A
jest czymś doprawdy nieznośnym, gdy
muzyka się ujednolica, staje przez
ujednolicanie monotonna. Bo nawet gdy
dynamiki nie brak, brak indywidualnych
smaków potrafi niszczyć przyjemność.
Zwłaszcza gdy ktoś, jak z obowiązku
Budowa wewnętrzna jest tajemnicą, pozostaje
recenzent, zwraca na to uwagę. To
jedynie wygląd.
oczywiście się łączy z poprzednią
złożonością harmonik, niemniej trochę czym innym jest sama harmoniczna złożoność, a czym
innym jej indywidualny charakter. Niejednokrotnie się zdarza, że system gra złożonym
dźwiękiem i saksofon przyjemnie dmucha, a jednak brakuje tam czegoś, realizm domknąć się
nie chce. Zjawia się wielogłosowość, brzmienia się rozwarstwiają i nakładają, ale nie są tobrzmienia utrafione idealnie i przez to jakość traci. Hijiri nie ma tego problemu: oferuje izłożoność, i trafność. W połączeniu z walorami muzykalności i obrazowania przestrzeni daje
to popis kunsztu.

Dołączają do tego holografia, uzupełniając czucie przestrzeni wzmiankowaną już
wielowarstwowością. Nie tylko tak mocno odczuwane i dobitnie rozdzielone na plany, ale
dodatkowo udane tym, że płaszczyzna horyzontu roztacza się dokładnie na wysokości oczu,
bez żadnego ścielenia się po posadzce, czy wzbijania ku górze. Przy czym czytelność planów

dalszych okazała się bardzo dobra, niemniej pod tym akurat względem tańszy kabel
prototypowy przejawiał nieznaczną przewagę. Nieco lepiej potrafił wyróżniać poszczególne
osoby z chóru zjawiającego się na dalekim planie, natomiast całościowy obraz miałdelikatniejszy, mniej nasycony i podświetlany jaśniejszym światłem.

Wraz z tą delikatnością dochodzimy do często pomijanego a ważnego zagadnienia siły
przekazu, a więc tego, na ile dynamiczną, ekspresyjną oraz przede wszystkim
wysokociśnieniową muzykę przy zadanym poziomie głośności dany kabel jest w stanie oddać.
Tu na arenę wkroczył Sulek i kolumny dużego kalibru. Przy monitorach Divaldi i nieco
trudniejszych do napędzenia od nich monitorach Reference 3A, pod względem nasycania i
dynamiki nie było większych różnic, trzeba dopiero było się ich dopatrywać. Natomiast przywielkoskalowych, czterodrożnych Audioform 304 (tak nawiasem poddanych ostatnio
istotnym modyfikacjom, w tym wymianie okablowania) przewaga droższego przewodu się
przejawiła. Kładący mocniejszy akcent na bas Sulek grał jeszcze ciemniej, z jeszcze
mocniejszym nasyceniem i większym dociążeniem, a przede wszystkim wyższym ciśnieniemdźwięku na całym obszarze sceny. Żadnych problemów nie miał, by już przy średnim
poziomie głośności dźwięk do tego predysponowany dawał mocne czucie przez skórę i siadałciężarem na piersi. Nic innego nie mogło to znaczyć niż to, że przepuszczał więcej energii,
pomimo dwa razy większej długości. Gruba wiązka wielu splecionych przewodów, zgodnie z
fizyczną zasadą, że sygnał płynie wyłącznie po powierzchni przewodnika, musiała tooferować i oferowała.

Z drugiej strony to właśnie powodowało,że kabel był dwa i pół raza droższy,pożerając więcej surowca i więcej
roboczogodzin. Bo o tym jeszcze nie
napisałem, ale wszystkie trzy stanowiły
efekt prac ręcznych, a nie maszynowego
łupu-cupu. Jako że kable, tak jak
zegarki, należy składać właśnie ręcznie,
inaczej wyjdzie lipa. To pracaprecyzyjna,
wymagająca
wiedzy,dbałości i pieczołowitości. A choć efektkońcowy wyglądem na to często nie
Ale cóż nie jest tajemnicą? Jest nią cała
wskazuje (chociaż u Sulka faktycznie),
muzyka i wszystkie jej powiązania.
to tak się rzeczy mają. Tak więc kabeldłuższy i z większej ilości żył będzie droższy nie tylko za sprawą nakładów surowcowych. W
zamian da większy power, więcej energii prześle. Co nie będzie miało specjalnego znaczenia
w przypadku kolumn „łatwych”, ale dla „trudnych” już tak.

Na całe szczęście tak się składa, że to te trudne są drogie, więc szukający taniości nie będąspecjalnie poszkodowani. Dla monitorów i od niewielkich po średnie kolumn podłogowych
moc przesyłana przez Hijiri HCS-25 okaże się w zupełności wystarczająca, choć oczywiście
można łączyć takie głośniki z bardziej przepustowymi i w efekcie dużo droższymi kablami w

zamian za bonus głośności, ciśnienia i dynamiki. W tym jednak wypadku sytuację można
wyrównywać kręcąc gałką potencjometru; w przypadku kolumn dużych i trudnych już nie
Natomiast na pytanie: czy lepiej inwestować w kable, czy głośniki – nie odpowiem, choć nie
bez racji można argumentować, że lepszy kabel z gorszej kolumny wyciśnie wszystko, asłabszy lepszą osłabi.

Podsumowanie
Dlaposiadaczygłośnikówowymienionych cechach, a bardziej ogólnie
rzecz ujmując – wszystkich nie należących
do jakichś szczególnie trudnych, kabelgłośnikowy Hijiri to finansowa okazja. Nie
jest wprawdzie groszowo tani, niemniej
przy cenach innych o też high-endowychzapędach stanowi niewątpliwie wyróżnik inplus i przypomnieniowo znów wypada
zaznaczyć, iż nie jest sztuką być świetnym
pod jakimś względem, czy nawet pod
wieloma, gdy inne rzeczy, niestety,
osłabiają całościową wymowę. Gdy bądź soprany zbyt cienkie, albo basu brakuje – piwnicydźwiękowy gmach nie ma. A chodzi właśnie o to, by pewne rzeczy okazały się nadzwyczajne,
pozwalające świętować, a reszta co najmniej dobra, by tego nam nie zepsuć. Tej
nadzwyczajności Hijiri HCS-25 nie skąpi, i co ważniejsze, jest ona niezwykle spektakularna.
Bo nie ma co się oszukiwać – największy czynnik „Ach!” wiąże się ze sposobem
obrazowania przestrzeni. Już samo słowo „stereofonia”, przeżyte wprawdzie i zastąpione
enigmatycznym, nic konkretnego nie mówiącym określeniem „high-end”, jasno wyłuszcza
sprawę. Wysoka jakość dźwięku, wyróżniająca odtwórcze możliwości nowego typu aparatur,bazuje przede wszystkim na obrazowaniu przestrzennym. Na możliwości przeniesienia
słuchacza w jak najbliższą stanom faktycznym sferę dźwiękową, by poczuł się jak na
koncercie, a nie muzykę tylko słyszał. I pod tym właśnie względem Hijiri jest wybitny. Nie
daje samej stereofonii, naturalnego umiejscowienia źródeł, ale dokłada do tego nadzwyczaj
mocne wyobrażenie przestrzeni. Przestrzeni namacalnej, określającej, wypełniającej, swoją
złudą magicznej. W bardzo rzadko spotykany w nawet najdroższych systemach sposób
zaznaczającej swą obecność. A że sam dźwięk do tego spełnia wszystkie kryteria
muzykalności i złożoności harmonicznej, a energia przekazu wystarcza do pełnej mocy uprzeciętnych pod względem jej wymagań głośników, to rodzi się satysfakcja daleko powyżej
średniej przy umiarkowanej jeszcze cenie. To zaś zwiemy dobrą relacją tej ceny do jakości, w
tym wypadku wręcz bardzo dobrą. A zatem wszystko w zgodzie z obietnicą – tak miało być ijest. Więc znów na koniec napiszę, że da się jeszcze lepiej, ale za minimum dwa razy więcej,więc tylko dla wybranych lub zdeterminowanych skrajnie.

W punktach:
Zalety




























Niezwykle realistyczna przestrzeń.
Poparta holografią.
A przede wszystkim doznaniem namacalnej objętości.
Co stanowi wartość samoistną, odróżniającą od produktów konkurencji.
Zjawiający się wraz z tym realizm.
Przeradzający się w muzyczne piękno.
Prawdziwa rzadkość – wielka przestrzeń zrealizowana bez udziału podbijanych
sopranów.
Głęboka melodyjność.
Piękne barwy.
Całkowita przejrzystość.
Ciemne tła i nastrojowe oświetlenie z finalnym światłocieniem.
Wysokiej miary detaliczność.
Więcej niż dobraynamika.
Szybkość.
Ekstensja.
Znakomite operowanie pogłosem.
Naturalne wokale z oddaniem cech indywidualnych.
Słodycz i elastyczność głosów.
Najmniejszych śladów utwardzania, kanciastości czy krzykliwości.
Dobrze uchwycona tonacja, minimalnie przesunięta ku górze.
Lekkie ciepło, dające miłą atmosferę, ale nie rzutujące zbytnio na predyspozycje doróżnej nastrojowości.
Ładnie obrysowany i też mający dużą objętość bas.
Kabel łatwy do układania i niezbyt ciężki, nie ciągnący wzmacniacza do tyłu.
Proste ale ładne opakowanie.
Made in Japan.
Sławny producent.
Rewelacyjny stosunek jakości do ceny.

Wady i zastrzeżenia

Nie dla lubiących obniżoną tonację i przewagę basu nad sopranami.
Nie dla zwolenników udziwnień.
Droższe (o wiele) kable potrafią przenosić więcej energii i przekazać więcej
mikrodetali.
Także lepiej rozpraszać dźwięki w przestrzeni i lepiej obrazować dalekie plany.

Ceny:




2,0 m – 7 190 zł
2,5 m – 8 690 zł
3,0 m – 10 190 złSystem:















Źródła: Cairn Soft Fog V2, dCS Rossini.
Przedwzmacniacz: ASL Twin-Head.
Końcówka mocy: Croft Polestar1.
Kolumny: Audioform 304, Divaldi, Reference 3A.
Interkonekty: Hijiri HCI-R10, Siltech Empress Crown, Sulek Audio & Sulek 6×9.
Kabel głośnikowy: Hijiri HCS-25, Soyaton, Sulek 6×9.
Kable zasilające: Acoustic Zen Gargantua II, Acrolink MEXCEL 7N-PC9700, Harmonix XDC350M2R, Illuminati Power Reference One, Synergistic Research Level 3 High current, Sulek
Power.
Listwa: Power Base High End.
Stolik: Rogoz Audio 6RP2/BBS.
Kondycjoner masy: QAR-S15.
Stopki antywibracyjne: Avatar Audio Nr1.
Podkładki pod kable: Acoustic Revive RCI-3H, Rogoz Audio 3T1/BBS.
Podkładki pod sprzęt: Acoustic Revive RIQ-5010, Solid Texh „Disc of Silence”.