Kable głośnikowe to długa historia. Co najmniej
półtorametrowa, o ile nie dwu i pół lub jeszcze
dłuższa. Nieraz też bardzo droga, po aż 50 tysięcy
euro za komplet, ale teraz zajmiemy się czymśbardziej ludzkim, czyli kablem za nieco ponad trzytysiące złotych w wersji 2,5 metra. Miło ze strony
pana Kiuschii, właściciela marki Harmonix(będącej częścią większej Combak Corporation),że pamiętał o zwykłych użytkownikach, gdyż oni
również potrzebują porządnego okablowania. Ajuż szczególnie głośnikowego, bo niezależnie odistotnego wpływu interkonektów i kablizasilających te głośnikowe wydają się
najważniejsze. Brzmienie zmieniać potrafią takradykalnie, jakby to nie przewód a całe kolumny
zostały zmienione, tak więc lekceważenie ichwpływu zwyczajnie nie popłaca. Nie da się wygrać
z głośnikowym kablem zaklęciami o braku
znaczenia, choć prawdą jest, że nawet przewód z
metra kupiony w markecie budowlanym może byćznośny w tej roli, o ile wie się po który sięgnąć.
Największy jednak cwaniak, wiedzący dobrze poktóry, nie sprawi by ten z metra zagrał jakporządny firmowy, pomimo że „kable nie grają” –jak głosi oklepany antyaudiofilski słogan. Grupa
antyaudiofilska ostatnimi czasy jednak wyraźnieprzycichła i miejmy nadzieję, że pod wpływem
własnych odsłuchów, zatem o kablach możemyporozmawiać w atmosferze bardziej spokojniej.

Zacznijmy od tego, że z firmą Harmonix mieliśmywcześniej styczność przy ich interkonekcie
Harmonix HS101-Improved-S, pochodzącym zwyższego przedziału cenowo-jakościowego, ateraz przekonamy się, co sobą może przedstawić
najtańszy od nich kabel głośnikowy. Wówczas
sprawy potoczyły się bardzo dobrze, tak więcmoże i teraz?

Podczas zeszłorocznego Audio Video Showrozmawiałem z maestro Kiuschiim o jego
podejściu do działalności produkcyjnej, jakrównież do samej muzyki, i usłyszałem rzeczyinne niż się przy takiej okazji słyszy zazwyczaj. Bo
kiedy rozmawiać z kimś z branży, to zwykle padająsłowa o wielkiej miłości i o tym jak to się od
najmłodszych lat było pod wielkim muzycznym
wpływem; jak się potem samemu muzykowało iod tego było już bardzo blisko do pierwszego
wzmacniacza, kolumny czy kabla. Maestro
Kiuschii powiedział zaś co innego: że dla niego
muzyka jest formą ładu, że ma udział wporządkowaniu widzenia świata i że w związku ztym jest dla niego czymś więcej niż tylko

emocjonalnym przeżyciem, posiadając również, anawet przede wszystkim, kontekst filozoficzny istwórczy. Adekwatnie do tego chciałby aby jegoelektronika i wszelkie inne produkty pozwalały tolepiej osiągać, a więc by nie rozniecały wyłącznie
emocji poprzez granie tanim repertuarem
chwytów, tylko by ukazywał się autentyczny
kontekst stwórczego, porządkującego ducha
muzyki. A zatem droga nie poprzez przede
wszystkim emocjonalne podniety tylko przez
prawdę.

Wygląd i funkcjonalność
Kabel dostajemy w tradycyjnym dla Harmonixa
pudełku z kolorowym, błyszczącym zdjęciem
produktu na wieczku. Sam on nie jest specjalnieciężki, ale też nie przypomina wagą zwykłego
drutu. W solidnym, czarnym oplocie czuć niewielkiluz, dzięki któremu możemy wymacać biegnące
równolegle żyły przewodów, a całość wyjątkowo
jest elastyczna. To dość częste u kabligłośnikowych, chociaż zdarzają się też sztywniejsze,
a nawet bardzo sztywne.

tym nie od rzeczy będzie sięgnąć po opinię
sprzedawców z salonów audio, zdaniem których
przewody Harmonixa bardzo się podobają i często
są kupowane. Najwyraźniej ta prawda od maestro
Kiuschiii dobrze utrafia w gusta, nie potrzebując
nabywcy na coś bardzo ukierunkowanego (naprzykład tylko na ciepło bądź tylko naszczegółowość). Do tego stopnia to się sprawdza,że gdyby zaistniała konieczność nabycia
okablowania bez odsłuchowych przymiarek, toHarmonix zawsze powinien się sprawdzić,
ponieważ jest pozbawiony wypaczeń i nie mażadnych narowów. Jest uczciwy, praktyczny i
muzykalny, a nie jakiś wydziwaczony czy
jednostronny. Takie opinie słyszałem kilka razy w
różnych miejscach i sam to potwierdzam.
Wpinanie kabli od Harmonixa nie jest obdarzone
ryzykiem, a ich najtańsza seria okazuje sięnaprawdę dobra. Nie chwalmy jednak dnia przed
zachodem i pozwólmy się kablowi wykazać. Alenajpierw o technologii.

Pora na odrabianie zaległości. Pierwszy w kolejce
ustawia się kabel głośnikowy sławnej markiHarmonix.

Dwadzieścia centymetrów przed końcami po obu
stronach żyły wychodzą ze wspólnej izolacji iukazują się w pojedynczej, gumowanej, awykończeniem w przypadku testowanegoprzewodu były widełki. Kabel jest kierunkowy, cojednoznacznie sugerują strzałki przy obukońcowych rozwidleniach, a najmniejsza dostępna
długość to zaledwie jeden metr. W tak krótkiej
wersji, nadającej się wyłącznie na biurko lub półkę,kabel kosztuje 1800 PLN, natomiast sensowne w
przypadku kolumn podłogowych 2,5 m stanowi
wydatek dwakroć niemal większy. Łatwy w tym
wypadku do ułożenia i łatwy do podpięcia, a nie
kosztujący majątku i obiecujący prawdę. Wdodatku taką markową i do tego japońską, a przyA dokładniej: Harmonix CS-120 Improved VersionPrzewody są miedziane i w odróżnieniu od takiego
na przykład Entreqa ze splotu a nie pojedynczego
drutu. Miedź pochodzi od Mitsubishi i jest z tą
miedzią sprawa nieco skomplikowana, ale na

szczęście wyłącznie w odniesieniu do wyższego
przedziału cenowego. Tam używana zdrożałabowiem circa dwa lata temu dwukrotnie i w
efekcie Harmonix z niej zrezygnował, wychodzącz założenia, że te same kable dwakroć narazdroższe nie będą się sprzedawały. Bardzo wzwiązku z tym chwalę sobie fakt posiadania ichkabla zasilającego X-DC350MR2, którego już sięnie kupi, albo najwyżej na zasadzie, że w jakimśsalonie gdzieś się jeszcze zapodział, natomiast
nowych dostaw nie będzie. Ta nieprzyjemna
historia (naprawdę szkoda tamtych kabli) nie
dotyczy na szczęście przewodów tańszych, botym bardziej szkoda by było, jako że wszystkie
odznaczają się świetną relacją cena/jakość inieprzerwanie od wielu lat stanowią atrakcję. Aniewiele brakowało by ich także nie było,ponieważ recenzowany CS-120 Improved-Versionto następca pierwotnego CS-120, który kilka lat
temu z rynku zniknął. Zniknął zapewne dlatego,że był właśnie za dobry w odniesieniu do ceny,ale – rzecz znamienna, nieczęsta – rynek tego nie
zaakceptował. Naciski ze strony sprzedawcówciśniętych z kolei przez rozzłoszczonych
nabywców okazały się tak duże, iż szybko dokabla wrócono, wprowadzając wersję „Improved”– że niby nic się nie stało… I tak oto wciąż mamy
przewód głośnikowy Harmonix CS-120, a więccoraz rzadszą w ofercie audio jakość za rozsądnepieniądze, popartą w tym wypadku byciem
produktem całościowym, a więc przewodem nie
konfekcjonowanym w salonie na bazie
okablowania z metra, tylko „zarobionym” złotymi
widełkami na podkładzie rodowanej miedzi
jeszcze w japońskiej fabryce.

Odsłuchpozwala do woli, niemniej rok kwarantanny za
dobrze mu nie zrobił. Bardzo szybko jednak
doszedł do siebie i już po jakichś dwudziestu
minutach jął śpiewać zamiast charczeć, a właśnie
od charczenia zaczął. Charczące elektronki, czy coon tam ma w środku na czym jeździ muzyka,
poukładały się w ładny chórek i czas śpiewanianastał. Nie dałem temu jednak tak na jedno
skinienie wiary, tylko pograł sobie przez paręgodzin, a za słuchanie wziąłem się na poważnie
dnia następnego, oczywiście zawczasu
pozwoliwszy mu raz jeszcze pograć. Toru nim
opatrzonego zapobiegliwie słuchałem w dniach
poprzednich z Siltechem i Entreqiem, tak żebymieć się od czego odbić. Oba te kable są droższe,a Siltech to już zwłaszcza, ale skoro Harmonix mana opakowaniu wypisane: Musical, Naturalsounding and Affordable price! – to przecież z
lada czym nie będziemy go porównywać.

Kable Pana Kiuschii słyną z muzykalności i naturalności.
Czy i tak będzie w wypadku CS-120?

Kabel przeleżał u mnie bez grania rok ponad, bozawsze coś pilniejszego wyskakiwało, a leżenie
kablom nie służy, podobnie jak gięcie iwstrząsanie. Akurat Harmonix CS-120 giąć sięZ porównań tych wynikło, że kabel jest osobliwy,
z tym że przez słowo „osobliwy” rozumiem w tym
wypadku zbiór cech rzadko zbierających sięwspólnie ale dających ciekawy zespół. Pierwsza
sprawa to muzykalność. Kabel faktycznie jest
muzykalny i w muzykalności tej nawet
zaawansowany, lecz nie jest to muzykalność
powszednia; taka że ciepło, gładko i trochę przyokazji nijako. Dobrze mi się rzekło: – Właśnie! Tenkabel nie jest nijaki! Dysponuje nie tylko płynnąmelodyjnością, ale ją świetnie innymi cechamidopełnia. Te uzupełnienia idą z wielu kierunków,
a w sensie czysto muzycznym biorą się z
przyjemnego drapania tekstur i z bogactwa
harmoniki. Dźwięk nie jest gładko ulany tylko madobrze wyczuwalną powierzchniową fakturę, aharmoniczne treści (na przykład fortepianu) nie
gubią się w tle i nie trzeba ich dopiero szukać,tylko są jawne, pierwszoplanowe, budującemuzyczny obraz. To połączenie melodyjności (żeżaden sopran nie draśnie) z widocznym
bogactwem harmonii i faktur daje ze wszech miarpożądany efekt odejścia od nijakości; która

To były te pozostałe składniki urozmaicające,pojawiające się obok bogatych tekstur ipierwszoplanowej nomen omen harmoniki.
Harmonix CS-120 oferował wyjątkową otwartośćbrzmienia, wykluczającą poczucie zamknięcia,ograniczenia, klaustrofobiczności. Cały horyzont
okazywywałał się raz po raz w kolejnych
utworach otwarty, a sklepienie nad nim byłowyjątkowo wysokie. Na krańcach sceny, których
w sensie formalnym nie było (ale muzyka przecieżgdzieś kończyć się musi) wyczuwało się jedynie
obecność przejrzystego powietrza, a nie żadnekurtyny mroku czy nieprzepuszczalne bariery.
Pełna swoboda, niczym byłbyś na dworze i w
całkiem otwartym miejscu. To budowało
atmosferę właśnie otwartości a nie kameralnego
zamknięcia czy klubowego mroku. Nie jakąśspecjalnie się narzucającą, niemniej po chwili
wyczuwalną i w odbiorze przyjemną. Zeroduszności, przytłoczenia, ograniczeń, ciasnoty.
Wszystko rozległe, z rozmachem, swobodne,nieograniczone, wypełnione muzycznym eterem.

Specyficzna do tego świeżość. Bo nic z gęstości,lepkości, słodyczy, ale też bez wrażenia
podawania maseczki tlenowej, tylko tak poprzezsamą otwartość i doświetlanie. Bo raz jeszcze
podkreślmy – było jak na dworze, na otwartej
przestrzeni za dnia. Wszystko dobrze widoczne,ale bez jaskrawości, odbłysków, lśnienia.

owszem, podaje rzecz muzykalnie, ale co z tego,gdy zieje nudą? Tak dzieje się niestety dość często,na przykład z każdym słabszym sprzętemlampowym, a tutaj nic takiego nie miało miejsca– a skoro już jesteśmy przy lampach, to przewód
Harmonixa pospołu z głośnikami Reference 3A(tak je lubię, a tak rzadko bywają w użyciu) dał
lampowej elektronice wymiar realny a nieupiększający – że znowu żadne słody i ciemne
jakieś sosy, tylko wszystko ze światłem, zpowietrzem i przede wszystkim w przestrzeni.

A i owszem – tańszy Harmonix, tak jak i jego więksibracia, czaruje niemalże idealnym wyważeniem i
lirycznością niezwykle rzadko spotykaną w tym
przedziale cenowym.

Wyłącznie samo jasne, przejrzyste powietrze bez
wzbogacania dodatkową dawką tlenu czy jakiejś
pienistości. To podkreślało naturalność i darzyło
szczególną swobodą, tworząc pospołu zkontrastem między płynnością melodyki achropawymi teksturami i wydatną harmonią
szczególny łącznie klimat, jakiego jeszcze nie
obserwowałem. Bo jak za dnia jasno, a jednak
nastrojowo. Płynnie i gładko, a mimo to ani
trochę nie nudno. Na dużym obszarze, lecz bez
poczucia, że muzyka się rozwodniła i dociera donas jakaś rozcieńczona, osłabiona,nieprzekonująca. Przy w pełni otwartym
horyzoncie, ale bez kładzenia nacisku na wielkośćsceny, tylko raczej na zasadzie uzupełnienia. Ale
na pewno najważniejsza ta melodyjność

wzbogacana drążeniem tekstur i mocno
akcentowaną harmonią.
Dołóżmy na koniec informacje o formowaniu
pasma. Soprany, podobnie jak ten horyzont –otwarte, jasne, przestrzenne, świeże. Nie
stwarzające żadnego nacisku; w najmniejszym
stopniu nie zmuszające słuchacza do defensywy
przed swoim naporem, tylko przeciwnie – bardzopociągające kształtem i chciane do słuchania.
Idealnie dobrane ilościowo i bardzo co do postaci
atrakcyjne. Na drugim krańcu bas z jawną
przewagą rozpostartej przestrzennie akustyki nad
zwartą siłą ciosu, niemniej potrafiący
przygrzmocić i dobrze akcentujący wszelkie
zjawiska rytmiczne. Nie tektonicznie potężny i niejakiś spowity mrokiem, tylko bardzo dobrze
pokazujący trójwymiarowość bębnów iwibrowanie membran. Bardziej ekspansywny niż
skoncentrowany, ale pozostający basem a niesamą jego akustyczną aurą. Podobnie jak sopranynie próbujący dominować, a jednocześnie niepozwalający o sobie zapominać. No i na koniecśrednica. Że doświetlona, świeża, harmoniczna i zciekawymi teksturami, to już napisałem.

Bardzo też dobrze, niemalże doskonale,wyważona co do akcentów emocjonalnych ipięknie naprawdę śpiewająca. Z dominacją
uczucia swobody i wyzwoleniem odnieprzyjemnych akcentów, jakże często
towarezyszących słabszemu okablowaniu.
Najmniejszego śladu „zmulania”, zbijaniadźwięków, ostrości, braku kultury. Nie przesunięta

też w żadną stronę tonacyjnie, a więc bez
odmładzania i postarzania. Temperaturowowyważona dokładnie – a więc nie zimna i niegorąca. Taka w sam raz, otwarta i swobodna. Amimo obecności w torze lamp potrafiących grać z
przyciemnieniem, słodko, gorąco i lepko – ani
trochę nie idąca w tych kierunkach. Wyważona itaka, rzekłbym, zbudowana przede wszystkim z
wibrującego powietrza. Z akcentem bardziej na
działanie poprzez eter i fale dźwiękowe a nie
masywność i cielesny konkret. I jeśli coś jej
zarzucać, to właśnie lekki niedostatek masy i za
mało indywidualizmu w głosach. Te byłyszlachetnie brzmiące, czyste, zawieszone w
całkowicie przejrzystym otoczeniu i z oczywistymi
przejawami piękna oraz emocji, lecz niecouśrednione, czyli za mało konkretne w sensie
materializacji ludzkiej postaci i jej osobistych
przymiotów. Takie nieco zbyt anielskie, a trochę
za mało ludzkie. Ale w końcu to najtańszy kabelgłośnikowy Harmonixa, tak więc trudno wymagać,
by miał wszystko i był najlepszy na świecie.

Hasło reklamowe z opakowania jak mało kiedy
trafne. Przewód godny polecenia!

Podsumowanie
Harmonix CS-120 Improved-Version to sensowna
propozycja, mająca wiele zalet a mało iniewielkich wad. Przede wszystkim nie nudzi i nie
jest jednostronny. A jednocześnie przycałościowym wyważeniu i pilnowaniu się przed
wyskokami ma odpowiedni arsenał środkówprzykuwających uwagę i bardzo wysoką jak na ten
przedział cenowy kulturę. To jego całościoweotwarcie nie niweczące intymnego kontaktu oraz
gładka melodyjność urozmaicana chropawością
tekstury i kontrapunktami harmonii stanowią oestetycznej wartości. Razem współtworząciekawy melanż realizmu i nieziemskości, zktórymi obcowanie jest nader przyjemne.
Uciekamy trochę przed ziemskim brudem iludzkimi przywarami w stronę niebiańskiej krainypiękna i harmonii, ale nie na tyle daleko żeby towszystko się oderwało od życia i zamieniło wjakąś nirwanę. Jest trochę ziemsko, a trochęnieziemsko. Prawda i piękno zdają się z sobąrywalizować, ponieważ brak środków na piękno
brane wyłącznie od prawdy, ale są chwytyupiększające pozwalające to nadrabiać. Kto woli
brutalną prawdę i konkret najbardziej możliwiekonkretny, ten powinien wybrać nieco droższy
przewód Entreq Konstantin, obarczony jednakwadą w postaci gubienia czasami basu. Kto zaś
chciałby by było jeszcze bardziej nieziemsko i bypiękno całkowicie zatryumfowało, ten możesięgnąć po wielokroć droższy przewód Siltech

Classic Anniversary, który żadnych
makroskopowych wad nie ma i dzięki temunaprawdę nigdy nie zawodzi. Ale Harmonix też
nie zawiedzie, bo wprawdzie jest trochę
niedosolony, lecz całościową kompozycję ma
poprawną, a nawet można powiedzieć – wzniosłą.

Dostąpicie z nim piękna, a że piękno jeszcze możeposiadać intensywniejszą postać, to już wam
same cenniki bez żadnego słuchania pokażą, bo
przecież nikt nie jest taki głupi, by najtańszy kabel
czynić najlepszym.

W punktach:Zalety Starannie wypośrodkowane a mimo to nie nudne brzmienie.
 Wzbogacane mocnym akcentem harmonicznym i drążonymi teksturami.
 Jak również poprawnym operowaniem pogłosem.
 Staranne wyważenie podzakresów.
 Wchodzimy w kontakt z pięknem.
 Żadnych istotnych wad.
 Świetnie zrealizowane soprany.
 Rytmiczny i akustyczny bas.
 Trochę nieziemskie ale eleganckie i nośne ludzkie głosy.
 Dzienne światło.
 Otwarta przestrzeń.
 Wysokiej klasy muzykalność.
 Dobra stereofonia.
 Uniwersalny sprzętowo.
 Chętnie wybierany przez klientów.
 I pod ich naciskiem przywrócony do produkcji.
 Dobry stosunek jakości do ceny.
 Giętki.
 Porządnie wyglądający.
 Renomowany producent.
 Made in Japan.
 Polski dystrybutor.
Wady i zastrzeżenia
 Ludzkim głosom brak nieco indywidualizmu.
 Przycięty sam dół pasma (norma w tej kategorii cenowej).
 Nie dla lubiących brzmienia gęste, lepkie, gorące, przyciemnione.
 Istnieje ryzyko, że zniknie z rynku lub podrożeje.
Sprzęt do testu dostarczyła firma: Moje Audio
Dane techniczne Harmonix CS-120:
 Kategoria: kabel głośnikowy.
 Wykończenie: złocone widełki na bazie rodowanej miedzi.
 Przewodnik: spleciona miedź beztlenowa od Mitsubishi.
 Izolacja: karbonowa i elastomerowa.
 Wysoka odporność na zginanie.
 Dostępne długości: od 1, 0 m.
 Cena: 2690 PLN (2 x 2,0 m); 3190 PLN (2 x 2,5 m).

System: Źródło: Accuphase DP-700.
 Przedwzmacniacz: ASL Twin-Head Mark III.
 Końcówka mocy: Croft Polestar1.
 Kolumny: Reference 3A (na podstawkach Acoustic Revive SPU-8).
 Kable głośnikowe: Entreq Konstantin, Harmonix CS-120 Improved-Version, Siltech Classic
Anniversary.
 Podstawki pod kabel głośnikowy: Acoustic Revieve RCI-3H.
 Interkonekty: 2 x Sulek Audio RCA.
 Kable zasilające: Acoustic Zen Gargantua, Crystal Cable Reference, Harmonix X-DC350M2R.
 Listwa sieciowa: Power Base High-End.