Test kable

Kazuo Kiuchi ma wszechstronne zainteresowania.
Znamy go głównie z działalności
pod szyldem Combak Corporation– specjalisty od audiofilskiego
hardware’u.
Maciej Stryjecki

Resztadla pana

Hijiri HCI-R, HCS
38

Hi•Fi i Muzyka 3/19

Test kable

ytwórcy sprzętu są przeważnie elektronikami, konstruktorami bądź wizjonerami, natomiast z muzyką na żywo mająniewiele wspólnego. Zdarza się, co prawda, że ten i ów muzykuje amatorsko, rzadko ma to jednak związek z gruntownym
wykształceniem muzycznym czy obyciemna scenie. Co dziwne, równie incydentalne kontakty można obserwować także podrugiej stronie mikrofonu, czyli w branżyprofesjonalnej – wśród dźwiękowców czyproducentów muzycznych.
Kazuo Kiuchi należy do szlachetnychwyjątków, ponieważ ściśle współpracujez wytwórnią JVC XRCD, uznawaną za
wzór technicznej perfekcji nagrań. Zapewne stąd wyniósł szerokie spojrzenie
na reprodukcję muzyki.
Nazwa Combak Corporation sugeruje
bezdusznego molocha z ludźmi sprowadzonymi do roli trybików w maszynie, ale– na szczęście – nie ma to wiele wspólnego z rzeczywistością. W roli „oddziałów”

p Elektrony uprasza się o podążanie
we wskazanym kierunku.

firmy występują osobne, wyspecjalizowane marki, co służy uporządkowaniu oferty.
Elektronika nosi znak Reimyo.
Mimo entuzjastycznych opisów
w prasie branżowej jest raczej małoznana, co zapewne jest pochodnąwysokich cen urządzeń. Z drugiej
strony, płyty JVC XRCD też do tanich nie należą, a mimo to wyprzedane pozycje z katalogu potrafią narynku wtórnym kosztować znacznie więcej, niż w pierwotnym zakupie. Dość powiedzieć, że wzmacniaczei źródła Reimyo cieszą się dobrą opinią,a ich precyzję wykonania i dopracowanie
techniczne porównuje się do najlepszych.
Kolejny segment działalności Combaka
to Harmonix. Marka będąca prawdziwym
wizjonerem na rynku, wyprzedzającatrendy o całe dziesięciolecia. We wcze-snych latach 90. XX wieku moja przygoda
z hi-fi tak naprawdę dopiero się zaczynała. Był to też czas, kiedy rodził się polskirynek. Centrum zainteresowania stanowiłsprzęt, z dzisiejszego punktu widzenia,budżetowy. Jednocześnie też elitarny, bostanowiący alternatywę dla produktówkoncernów, głównie japońskich. Małe firmy zaczynały od garaży, a mimo to były
w stanie zaoferować lepszą jakość brzmienia przy niewiele wyższych cenach. Owszem, i wtedy istniał hi-end, ale raczej sięnie zdarzało, aby cena najbardziej wyrafinowanych wzmacniaczy, kolumn czy
odtwarzaczy dochodziła do poziomu samochodu wyższej klasy. Suma 100 tys. zł
wywoływała reakcje podobne do tych, jakie mogłyby towarzyszyć spotkaniu z latającym spodkiem. A kable i przyległości?
Ich znaczenie zauważali tylko najbardziej
wyedukowani i osłuchani, choć się tym
nie chwalili, bo od deklaracji „słyszę różnicę” do posądzenia o fiksum-dyrdum
było niebezpiecznie blisko.

p Pudełko – śliczności.
q Ładny? Brzydki?

W takiej rzeczywistości Harmonix produkował akcesoria antywibracyjne i akustyczne, „cudowne” nóżki, nakładki na okablowanie, foliowe naklejki na płyty CD i inne
dziwolągi. Z jednej strony, krążyły opinieo ich skuteczności; z drugiej – były obiektem niewyszukanych żartów. I co możnapowiedzieć po 30 latach: kto miał rację?

Już choćby z tej przyczyny z zainteresowaniem spoglądam na katalog Harmoniksa, który… pozostaje podobny dotego z czasów mojej młodości. Nowościąw ujęciu historycznym było wtedy okablowanie. Głośnikowego używałem bardzo długo i do dziś nie wiem, co za diabełp Wężowe sploty w wydaniu
zaskrońca.
q Specjalna wersja?

mnie podkusił, żeby go zmienić. Wszystkie przewody Harmoniksa łączyły trzy
cechy: dobry dźwięk, skromna prezencja
i atrakcyjna cena. Być może Combak
przewiduje powrót zdrowego rozsądku w ostatniej kwestii? Bo to, coaktualnie wyprawiają w cennikach
niektórzy producenci okablowania,przestaje się mieścić w głowie.
Trochę przeczy temu oferta trzeciego odłamu Combak Corporation– Hijiri, który zajmuje się wyłączniekablami i to głównie tymi drogimi.
W katalogu znajdziemy: dwie sieciówki, dwie łączówki analogowe
i jedną cyfrową oraz dwa przewody głośnikowe. W tym jeden interkonekti głośnikowy są nowościami, wyłamującymisię z dotychczasowego pomysłu na budowanie oferty, a mówiąc wprost: są tańsze.
Dotychczasowe modele cieszyły siębardzo dobrą opinią. Też ją podzielamy,w sposób najbardziej wiarygodny i miarodajny: sieciowy Nagomi i łączówkaHi•Fi i Muzyka 3/1939

Test kable

HGP-X od kilku lat pracują w moim systemie roboczym.
Stosowane przez firmę nazewnictwo
jest proste i ułatwia orientację w przeznaczeniu określonego modelu. H to Hijiri;
C – cable; I – interconnect, a S – speaker.
Natomiast cyferki oznaczają długość gotowych odcinków: 10 – 1 m, 25 – 2,5 m.
W łączówkach, przed liczbą, dochodzi

ujrzała wersja ostateczna, w koszu wylądowało kilkanaście prototypów.
Każdy egzemplarz jest wykonywany
ręcznie. Jeżeli chodzi o materiał przewodnika, można przypuszczać, że jest tomiedź PCOCC (Pure Cooper by Ohno
Continuous Casting), stosowana we
wszystkich dotychczasowych modelach
Hijiri, a dostawcą gotowych drucików

pokrycia, ale co szkodzi podłączyć, jakzaleca producent?
Wszystko wskazuje, że nowe Hijiri nie
są kablami „dla oka”. Nie pokazują zamożności posiadacza i tego, że systemjest „wypasiony”. Nie przyciągną uwagi natyle, że goście będą nurkować za kolumnami i cmokać z uznaniem. Odwrotnie –raz podłączone – znikną nam z oczu.

Wrażenia odsłuchowep Takie pudełko to tylko z Japonii,panie.

p Kolejne pudełko – dziesięć razyładniejsze od zawartości.

W zasadzie, opis należałoby podzielić
na dwie części, dla każdego przewodu
z osobna. Jednak są one na tyle spójne
w aspektach barwy, tempa, dynamikii przestrzeni, że można je traktować jakocałość. Jeżeli właśnie decydujecie, czym
połączyć elementy systemu, warto wziąćto pod uwagę i kupić opisywany komplet.
Tym bardziej, że następuje wtedy cośw rodzaju kumulacji efektu. Jeżeli jednak musiałbym wskazać jakieś różnice
albo faworyta, to postawiłbym na intertkonekt, jako na bardziej uporządkowa-p Taki przyjacielek możesię okazać bardzo potrzebniutki.

p Lądowanie w redakcyjnym
systemie. Serdecznie witamy.

jest Furukawa Electric. W głośnikowym
zastosowano dwie wiązki w osobnychizolacjach, z własnymi płaszczami, które
w odległości około 20 cm od konektorów schodzą się w jedną, z dodatkowym
oplotem. I dobrze, bo przewody się nieplączą. Całkowita średnica głośnikowego
to niecały centymetr.
Interkonekt też jest cienki. W wersji
RCA to jedna żyła na kanał, w XLR –dwie, we wspólnym płaszczu. Stąd wersja koncentryczna jest niemal dwa razydroższa.
Wtyki też wyglądają skromnie. Przyzłoconej biżuterii wręcz… biednie, ale topozory, ponieważ zostały pokryte rodem.
Pod warstwą szlachetnego platynowca
znalazły się złocenia, tyle że ich nie widać. Na koszulkach wydrukowano strzałki, co sugeruje, że przewody są kierunkowe. Wiele osób uważa to za legendę bez

ny. Dokładniejszy, bardziej skupiony naszczegółach. O ile głośnikowy prezentujeperfekcyjnie uporządkowaną scenę i pokazuje najdrobniejszy szczegół z aptekarską precyzją, to łączówka dodaje do tegowyostrzenie konturów i oczyszczenie tła.
Dzieje się to jednak na granicy percepcji i, moim zdaniem, nie warto wysuwać
wartościujących sądów. Jeżeli mam sięjuż o taki pokusić, to uwaga, bo będzie
mocno: HCI tylko o włosek ustępuje redakcyjnemu Hijiri Million! A teraz zapraszam do porównania cen i własnych
przemyśleń.
Już kupiliście? Bo ja tak. Razem z głośnikowym, bo od pierwszej godziny słuchania wiedziałem, że HCS ma zostać
w redakcji. Dopiero teraz system będziekompletny. HCI doszlusował jako dodatek. Niby mam Milliona i jest mi niepotrzebny. Ale zaraz, zaraz. Million majeszcze jedna litera: R – RCA, lub X – XLR.
Nie sposób się w tym zgubić.

BudowaPrzewody są pakowane w drewniane,ręcznie zdobione pudełka. W materiałachprasowych wyraźnie podkreśla się luksus, jednak, jak się mawia: „nie robiłbym
z tego zagadnienia”, ponieważ w Japonii
to norma. W podobnych opakowaniachsprzedaje się drogą herbatę czy słodycze. To po prostu zwyczaj, podkreślającyszacunek do klienta i tworzenie wokół
produktu szczególnej atmosfery. Trochętak, jakbyśmy dostali prezent, a to odrazu pozytywnie nastraja do przedmiotu i ogólnie do życia. Koszt nie jest znaczący, za to czujemy się lepiej potraktowani.
Ważniejsze jest jednak to, co w środku.
Osoby przyzwyczajone do grubaśnych
węży ogrodowych z połyskującymi złotem
końcówkami mogą się poczuć zawiedzione. Hijiri wyglądają skromnie. Z zewnątrzwidać plecionkę z tworzywa sztucznego
w kolorze niebieskim (głośnikowy) lubczarnym (łączówka). Jest gęste, twarde
i odporne na ścieranie. Struktura płaszczazapewnia elastyczność. Dzięki temu przewody łatwo się podłącza. Łatwo się teżukłada, nawet gdy sprzęt jest dosunięty dotylnej ściany.
O konstrukcji wiadomo niewiele. Kiuchi-san niechętnie się dzieli szczegółami.
Podobno oba modele powstawały przez
trzy lata i zanim wreszcie światło dzienne
40Hi•Fi i Muzyka 3/19

Test kable

XLR-y, a gdzie RCA? Takiej okazji niemożna przegapić. Czy będę mieć pozakupowego kaca? Nie sądzę, bo trzy latatemu, w konkluzji testu Milliona (nr 3//2016) napisałem „I tylko jedno miałem
z tyłu głowy: obecny głośnikowy ogranicza przekaz. Dlatego czekam niecierpliwie”. Teraz mogę stwierdzić: „Doczekałem się”.
Nowe Hijiri grają genialnie. Nie znajdujęwady, która schłodziłaby mój entuzjazm.
Oczywiście, wiem, że można jeszcze lepiej, ale to kosztuje stanowczo za dużo.
Zaserwuję też swoje drugie przemyślenie.
Otóż do systemów w cenie 40 tys. za element (wzmacniacz, odtwarzacz, kolumny),a nawet trochę droższych, poziom HCIi HCS jest wystarczający. Japońskie przewody mają potencjał, który nie ograniczy
klasy komponentów, nawet jeżeli zostały
dobrane z maksymalną starannością.
Opis warto rozpocząć od przestrzeni.
Zarówno w symfonice, jak i popie pierwszy kontakt po zwykłych, tanich kabelkachp Wszystko się zaczyna
od rodowanego wtyku.

przynosi otwarcie sceny. To trochę tak,jakby zburzyć ściany, które dotąd ograniczały dźwięk, a ten wreszcie się uwolniłi rozpłynął we wszystkie strony. Przy okazji również oderwał się od kolumn i otoczył aurą. Hijiri bardzo dobrze kontrolująpogłos, nie rozwlekając go, i umiejscawiają zdarzenia w konkretnych lokalizacjach.
Słychać to wyraźnie w muzyce elektronicznej. Polecam „Oxygene” Jarre’a. Potemmożna przejść do materiału, który wymaga większego wyrafinowania, czyli do
symfoniki albo muzyki operowej. „Fantastyczna” Berlioza, „Z Nowego Świata”
Dworzaka, a na deser może Szostakowicz?
Tutaj już nie ma „pływania sygnału”. Jestza to masa instrumentów, podzielona na
grupy ze względu na ich budowę. W dobrych realizacjach można docenić precyzję lokalizacji, stabilność sceny i kontrolęwybrzmień, pozwalającą pewnie określić42Hi•Fi i Muzyka 3/19

moment, w którym kończy się dźwięk,a zaczyna „ogon”. Świetna zabawa. W późnych operach Pucciniego materiał okazuje się jeszcze bardziej skomplikowany,
ale Hijiri nie robi to różnicy. Zapewne
dlatego, że pozostają zegarmistrzowsko
dokładne, bez względu na masę dźwiękui gęstość faktury.
Podobną precyzję można obserwować
w zakresie dynamiki; zwłaszcza w skali
mikro, gdzie wrażenie podkreśla „czarne tło” albo cisza, na której powstajeobraz. Emocje są budowane wydatniej,a wszystko wydaje się łatwe w odbiorze, niczym sonaty Mozarta. Inna rzecz,
że coś, co odbieramy jako łatwe, czy totekst, czy muzyka, najtrudniej stworzyć.
W HC wszystko wydaje się oczywiste.
Bo niby dlaczego dźwięk miałby być
niewyraźny? Z jakiej przyczyny mielibyśmy nie słyszeć każdego detalu? Czyżbyw miedzi żyły robaki, żywiące się prądem? Ech, gdyby wszystko było takie
proste…

p Skromne wtyczki? To pozory.

A propos „łatwej muzyki” (przynajmniejdo odtworzenia) – w małych składach instrumentalnych można zaobserwować
neutralność przekazu. Hijiri nie eksponują
żadnego podzakresu ani nie modulują barwy. Być może przez to nie zwracają uwagi
w pierwszych chwilach odsłuchu. Nie kłująuszu górą ani nie epatują basem. Dźwięk
jest wyrównany i naturalny. Po dłuższymodsłuchu zaczynamy to doceniać, ponieważ wszelkie ekspozycje okazują się uciążliwe. Nie oczekujcie, że japońskie przewody coś poprawią. Nie nadają się do korekty
brzmienia systemu. Pokażą za to potencjał
tego naprawdę dobrego. Jeżeli wzmacniacz ma głęboki, mięsisty bas i lotną górę,HC tego nie zmienią. Jeżeli czegoś brakuje, to nie przybędzie. Mój elektroniczny
inwentarz po wymianie głośnikowych na
Hijiri przeskoczył oczko w górę, właśniew zakresie głębi i kontroli basu. Łączówka? Hm, mam Milliona, więc powiem tak:zmiana nie była specjalnie bolesna i gdybym nie miał bezpośredniego porównania,byłbym w pełni zadowolony.

EpilogNie opisałem jeszcze kilku kwestii,choć czuję, że powinienem. Mam wieleinteresujących spostrzeżeń, bo im dłużejsłucham, tym więcej się pojawia nowych
obserwacji. Ciekawostek, drobiazgów,z których można zbudować zgrabną opowieść. Problem w tym, że słuchanie sprawia mi autentyczną przyjemność. Nacisnąłem więc Control+S, czyli „zapisz”.
Robota skończona. Sumienie uspokojone.
Dalej niech pięknie gra muzyka.

Konkluzja
Cena nowego okablowania Hijiri jest
faktycznie okazyjna; w przypadku głośnikowego HCS-a, bo interkonekt HCI
to jakiś żart (w wersji RCA, ma się rozumieć). A może kropla rozsądku w oceanie
hi-endu?

p Taka chudzina ma dobrze grać?

Grunt, żeby ją złowić i uznać redakcyjny system za skończony. Co nie znaczy,że jakiś odtwarzacz albo kolumny nie
zburzą błogostanu. Jeszcze nie odłożyłem łyżki…

Hijiri HCI-R, HCS
Hijiri HCI-R
Typ:
Ceny:

łączówka RCA
0,75 m: 3590 zł
1 m: 3790 zł
1,5 m: 4390 zł

Hijiri HCI-X
Typ:
Ceny:

łączówka XLR
2 x 2 m: 7190 zł
2 x 2,5 m: 8690 zł
2 x 3 m: 10190 zł

Hijiri HCS
Typ:
Ceny:

przewód głośnikowy
2 x 2 m: 7190 zł
2 x 2,5 m: 8690 zł
2 x 3 m: 10190 zł