Wrocławski dystrybutor Moje Audio ma pod sobą wiele wybitnych marek, zarówno tych dla audiofilizmu
klasycznych, wręcz pomnikowych, jak Reimyo czy Harmonix, jak i tych młodszych albo mniej u nas znanych, często
dopiero przez siebie wypromowanych, jak Hegel, Trilogy czy Tranner & Friedl. Animator tego wszystkiego – pan
Krzysztof – nie zadowolił się wszakże dotychczasowymi sukcesami i nie osiadł na biznesowych laurach, inkasującbijące z nich procenty, tylko wciąż poszukuje nowych podopiecznych, a efektem tych poszukiwań są choćby
zaprezentowane w tym roku niezwykłe kolumny holenderskiego AEquo Audio, pozwalające zaznać niecodziennych
doznań przestrzennych: Jest także nowa na naszym rynku elektronika włoskiej Normy, a także nowe miejsce
audiofilskie na mapie Łodzi (ciekawe, że nie Wrocławia) – położone zaraz obok sławnej Piotrkowskiej studio
odsłuchowe Audio Atelier. Tam jednak HiFiPhilosophy jeszcze nie dotarło, natomiast jak co roku miałem możnośćprzebywać w sztandarowej dla Moje Audio sali na AVS i słuchać tradycyjnie tam wystawianego zestawu ReimyoHarkonix.
Nie byłoby specjalnie o czym pisać, gdyby dystrybutor
wystawiał rok w rok to samo, jednak tak się na szczęście nie
dzieje i zawsze coś w konfiguracji się zmienia, a nawet sporo.
Ukazują się ci najcenniejsi dla Moje Audio podopieczni zakażdym razem inaczej skonfigurowani; i tak w roku zeszłym
elektronika Reimyo sparowana była z potężnymi, nieco
przerośniętymi jak na rozmiary pomieszczenia Tranner &Friedl Isis, a w tym zagrała – tak jak to jeszcze dawniej bywało– z własnymi głośnikami podstawkowymi. Lecz nie było wtym sztampowego powrotu do przeszłości, tylko nawet

premiera. Poprzednie monitory Bravo zastąpione bowiem zostały przez pierwszy raz u nas pokazywane Encore
ENC-5; niemało od nich różne, a przy tym na dokładkę tańsze. Zaraz się tą nowością zajmiemy, ale wpierw jeszczeuwaga, że nie była to jedyna różnica. W roku zeszłym wielkie Isis grały bowiem z najdroższymi w ofercie Harmonixa
okablowaniem Hijiri „Million” Maestro, a w tym rzecz założono skromniej nie tylko z uwagi na głośniki, ale teżwłaśnie okablowanie. Wciąż oczywiście od Harmonixa, i nawet także Hijiri, ale z udziałem o połowę tańszych kablizasilających – Hijiri „Takumi” Maestro.
Te tańsze Hijiri nie są wszakże zdaniem recenzentów, którym dana była możność porównań, od droższych gorsze,a tylko inaczej brzmiące. Inne stylistycznie, ale równie ciekawe. Z kolei te małe monitory to także dla wielu gratka– okazja do sprawdzenia brzmienia pomnikowego Reimyo-Harmonix dla posiadaczy niewielkich sal odsłuchowych,
do których wielkie Isis zupełnie by nie pasowały. A i to jeszcze nie wszystko, gdy chodzi o zmiany.
Albowiem flagowe pomieszczenie Moje Audio w tym roku przeniosło się z piętra drugiego na szóste, ponieważdawny pokój został przez zarządzających hotelem podzielony na dwa, co stało się w chciwej pogoni za
maksymalizacją zysków. Dwa małe to, jak się okazuje, większy dochód niż jeden większy; i pozostaje miećnadzieję, że nakręcany wizją mnożenia dochodów Hotel Radison Blue Sobieski na tym podziale poprzestanie, bojeśli japońskim wzorem pozamieniają tam wszystkie pokoje na tuby sypialne, to będzie można u nich posłuchać
jedynie słuchawek. To jednak zmartwienie organizatora i samego hotelu, a my prędziutko przenieśmy się na toszóste i póki można słuchajmy.
Atmosfera tam panowała jednoznacznie już kameralna, jako że pomieszczenie od tego z lat ubiegłych było
cokolwiek mniejsze. A przy tym jak zawsze sympatyczne i ciepłe, mimo iż okablowanie Takumi jest w odbiorze
wzrokowym chłodniejsze od Million Maestro. Zielonkawo-czarne a nie czarno-żółto-czerwone, jednakże na ucho
chłodniejsze ani trochę, a poza tym oświetlenie zapewniono cieplutkie, złociste; toteż sam sprzęt też złociście w
nim połyskiwał, mimo iż elektronika Reimyo tak naprawdę jest srebrna. Także ona okazała się wnosić od siebie
nowy składnik: W roli elektronicznej nowości pokazał się mianowicie ulepszony przetwornik Reimyo DAP-999EXTOKU, pracujący na vinage kościach Burr Brown PCM1704, uchodzących za szczególnie muzyczne. To podobnoostatnie w karierze maestro Kazuo Kiuchi tego typu urządzenie, a zatem finał pewnej epoki, tym bardziej godny
posłuchania. Sporo w jego przetwornikowej architekturze pozmieniano względem wersji poprzedniej,
pozostawiając jednak tradycyjnie powiązany z przetwornikami Reimyo układ akceleracji przestrzeni K2 i zamianęcyfr w analogową sinusoidę wciąż powierzając kościom Burr-Brown. Natomiast na fale akustyczne ostatecznie
przerabiały te w analog przedzierzgnięte cyferki owe debiutujące monitory Encore ENC-5, następca sławnych
Bravo.
To kompaktowe monitory o budowie zamkniętej zkoncentrycznie umieszczonymi głośnikami. Kompaktowość w
ich przypadku jest jednak nieco zwodnicza, ponieważ głośnik
szerokopasmowy o membranie z włókna szklanego liczy
całkiem pokaźne 176 milimetrów średnicy, natomiast jegosopranowe „oko” to 25-milimetrowa kopułka z aluminium.
Oba pochodzą od SEAS, a same ENC-5 też są wstępnie
sporządzane w Norwegii, by stamtąd trafić do Japoniii na
ostateczne wykończenie i dostrojenie. Strojenie to obejmuje
przede wszystkim proces eliminacji rezonansów i – ważnarzecz – nastrojonych głośników nie należy rozbierać. Tak więc ciekawscy audiofile i rządni wiedzy redaktorzy
powinni ostudzić swe zapędy, ponieważ producent nie gwarantuje odpowiedniej jakości brzmienia kolumnom
przez kogoś poza nim rozbieranym. Kosztują te monitory 26 tysięcy (wraz z podstawkami), a wykończenie majądrewniane, co dodatkowo ocieplało atmosferę. Atmosferę pomieszczenia zdecydowanie mniejszego niż u Grobel
Audio, ale w zamian bardziej intymnego, stwarzającego klimat bardziej domowy niż wystawowy. Także tutaj,
pomimo ograniczeń metrażu, zadbano by monitory nie stały blisko ściany za nimi, gdyż byłby to cios w ich
brzmieniowe serce i tego jak tylko można należy unikać. Przy okazji można się też było odnosić wspomnieniami

do brzmienia sprzed dwóch lat, gdy grały też podstawkowe Bravo i starsza wersja przetwornika, a także starsze,
nieprodukowane już okablowanie. Pod tym względem nie miałem złudzeń, że słucha mi się teraz przyjemniej,
natomiast dystans czasowy wykluczał jednoznaczne wskazanie przyczyn. Niemniej nie odniosłem, jak wówczas,wrażenia, że system jest głośnikami ograniczany, choć oczywiście w jakimś stopniu ograniczany być musiał.
Cudów nie ma – monitory za dwadzieścia sześć tysięcy nie mogą grać jak kolumny za powiedzmy dwieście
sześćdziesiąt – ale odczucia, że cokolwiek jest nie tak i warto by z czymś kombinować, zupełnie nie odniosłem.
Uwiłem sobie zrazu gniazdko w trzecim rzędzie, a potem sprawdzająco przeniosłem się do pierwszego – i w obu
lokacjach słuchało się pierwszorzędnie, a nie drugo czy trzeciorzędowo. Na bliski dystans, z zaangażowaniem iwręcz chwilami fascynacją, a mimo niewielkich rozmiarów pokoju i grzechu niskiego stropu doznania były mocne
i w pełni pozytywne.

Bo grało na pełną skalę z tych niepozornych głośników, aczkolwiek pamiętajmy, iż zasobnych w rzeczywistości wdość duży a nie mały głośnik. I grało w stylu, który można określić czarującym, lecz czarem branym z samegożycia a nie z upiększających przekłamań. Bez pogłębiania, zaokrąglania, przesady z pigmentem w barwach,nadmiaru światłocienia, docieplania, dosładzania i wszystkich innych tego rodzaju chwytów, co upiększaniusłużą. To był klasyczny skok na realizm i z rezultatem o formie na tyle wiernej, że żadne upiększającewynaturzenia ani próby uszlachetniania nie były mu potrzebne. Bo jak już wiele razy pisałem, muzyka jest
samowystarczalnie magiczna i samo wierne jej przekazanie magią owocuje. Tak działo się tutaj – trzeźwyrealizm, a jakże kuszący i silnie działający.
Pomimo tylu odbytych już tego dnia odsłuchów, zdołałem się najpierw skupić, a potem poddać czarowi,
znajdując tam równocześnie wytchnienie i źródło radości. Klasyczne małe-wielkie granie, rozpięte na kilu
biegunach. Bo elektronika i okablowanie bardzo kosztowne, a same kolumienki niewielkie (aczkolwiek
dedykowane, a zatem z natury pasujące). Bo pomieszczenie też niewielkie i z kameralną atmosferą, ajednocześnie duży spektakl, ze sceną głęboko w dal idącą i jednocześnie wyraźnie napierającą na słuchacza. Bo
brzmienie ani trochę nie narażające na agresję czy jakieś podostrzenia, a jednocześnie skrajne w swoim
naturalizmie, w najmniejszym stopniu nie złagodzone.

W efekcie koncert fortepianowy Mozarta jednocześnie liryczny i przesycony aurą prawdziwego muzycznego
zdarzenia, kompozycja elektroniczna Jaen-Michela Jarre (Equinoxe) odznaczająca się mistrzowskimi pogłosami i z
porywającym w szybkich momentach pędem, a stepowanie ze sławnego berlińskiego koncertu Pepe Romero ztakże pięknie utkanym pogłosem i kapitalnym oddaniem faktury desek pod obcasami. Przy teście perkusyjnym zkolei klarowność pałek i membran, z pełnym odwzorowaniem akustyki i znów dobrym dozowaniem pogłosu.
Natomiast głosy ludzkie oddane z pietyzmem i mimo stricte realistycznej stylistyki potraktowane delikatnie; przyczym ten ukłon w stronę delikatności ani trochę nie szkodził realizmowi.
To dość niezwykłe są stany i zawsze mnie poruszają, kiedy w niewielkim pomieszczeniu niewielkie kolumienki
potrafią stwarzać autentyczną, pełnoformatową muzykę. Znów, podobnie jak u Grobel Audio z też
podstawkowymi głośnikami Franco Serblina, kontrast pomiędzy rozmiarem narzędzia a miarą rezultatu, tyle że
tam przynajmniej pomieszczenie było duże i wysoko sklepione, a tutaj wszystko jak w audiofilskim gniazdku, żesamemu sobie niemal siedziałem na kolanach. Przesadzam oczywiście – siedziało się wygodnie i ze dwadzieściaosób mogło tam naraz słuchać, ale że ściany i sufit napierały a nie schodziły na margines oglądu, to też pozostaje
faktem. I w takich ciasnych obserwacyjnie i ciasnych odsłuchowo warunkach działa się naturalnie, swobodnie
brzmiąco muzyka. Pełnoskalowa, w dużym formacie, aczkolwiek w całościowym odbiorze raczej intymna niżkoncertowa. Ale że taką bardzo lubię, to bardzo mi odpowiadała. Własne pomieszczenie odsłuchowe mamwprawdzie o większej kubaturze, ale kocham także słuchawki i ich intymne granie.

To oczywiście nie była prezentacja słuchawkowa, ale nawiązująca do bezpośredniości bliskiego ze słuchaczem
kontaktu i poprzez to ujmująca, działająca tym silniej. Więcej powiem – to było najlepsze nieduże brzmienie
wystawy, to znaczy takie intymne i wybrzmiewające w niewielkim pokoju. Co do kolejnych uściśleń, to operujące
łagodnym, miękkim światłem o pastelowym oddaniu barw i średnim (a więc naturalnym) ich nasyceniu. Omiękkich, dobrze wypełnionych ludzkich głosach, pozbawionych pogłosowych podbarwień i sztucznego
sopranowego podostrzania. Z dobrą stereofonią, ale nie jakąś fantastyczną, tak więc w tej mierze pochodzące ztej samej stajni Moje Audio włoskie Albedo Aptica prezentowały kiedyś wyższy poziom; a także z dobrym basem,
ale nie tak zaskakująco nisko schodzącym jak u Franco Serblin Lignea. Trudno ocenić, na ile to kwestia samychgłośników, na ile elektroniki, a na ile warunków akustycznych, lecz podejrzewam, że te ostatnie najbardziej byłyznaczące. To wszystko w pięknie ożywiającej się przestrzeni, z rysem szczególnym w postaci wyraźnego marszu
sceny w kierunku słuchacza, ale dwa najważniejsze pozytywy to moim zdaniem subtelność i sposób operowania
pogłosem.
Umiejętność zniuansowania – pokazania kontrastu pomiędzy dużym i małym, jak również cichym i głośnym,japoński system dał wybitną. Pokazowy pietyzm brzmieniowy, predyspozycja ukazywania subtelnych przejść,półtonów obrazowych, podchwytywania i wydobywania wszystkiego co niewielkie, mniej narzucające się, mniej
jednoznaczne i mniej skłonne do stawania na pierwszym planie – to tutaj było popisem. A podobnie, może nawet
jeszcze bardziej, traktowanie przez system pogłosu.
Wiele razy pisałem, że pogłosowa aura bardziej potrafi
decydować o pięknie niż sam dźwięk podstawowy. I tego byłatutaj dobitna lekcja poglądowa. Od czytającego Wyprzedaż
teatru Piotra Skrzyneckiego, w którego głosie żadnego
pogłosowego dodatku nie było (a jakże często inne systemygo dorabiają), po piękne pogłosowe aury tam wszędzie, gdzie
pogłosy powinny się znaleźć, by uzupełnić dźwiękpodstawowy i opowiedzieć o przestrzeni. Pod tym względem bliskie były małe monitory Harmonix wielkim i
dobrze nastrojonym głośnikom tubowym, że aż trudno uwierzyć, jak wiele potrafią. Na koniec zagrał fortepiansolo. Bez ocieplenia i bez chłodu, z piękną złożonością dźwięku pod każdym klawiszem (bo przecież ta subtelność),i nie mniej pięknym całościowym akustycznym wyrazem – jak zawsze, kiedy dźwięk prawidłowo zostaje
odwzorowany, przywołującym widok prawdziwego instrumentu.

System:o Źródło: Reimyo CDT-777/ Reimyo DAP-999EX TOKU.
o Przedwzmacniacz: Reimyo CAT-777 MK II.
o Końcówka mocy: Reimyo KAP-777.
o Kolumny: Harmonix Encore ENC-5.
o Interkonekty: Hijiri HGP-10R “MILLION”.
o Kabel głośnikowy: Harmonixa HS-EXQ „Exquisite”.
o Kable zasilające: Harmonix X-DC Studio Master „MILION” Maestro i Hijiri „Takumi” Maestro.
o Kondycjoner: Reimyo ALS-777 Limited.
o Stolik: Audio Philar.