HARMONIX RF-808Z MILLION
Link do zapowiedzi: Harmonix RF-808Z Million

Opinia 1
O tym, że Japonia uchodzi za mekkę audiofilów i słynie z wręcz obsesyjnej dbałości onajdrobniejsze detale nikogo obeznanego z tematem uświadamiać nie trzeba. Podobnie jak
w sprawie niesamowitych kontrastów, gdzie z jednej strony mamy wszechobecny pęd ichorobliwy pracoholizm (過労死 Karōshi) a z drugiej pełen mistycyzmu rytuał parzenia i
picia herbaty (茶の湯 Chanoyu). Jednocześnie wkraczając w strefę High-Endu możemy byćniemalże w 100% pewni, że czego, jak czego, ale poczucia obcowania z luksusem idyskretnego łechtania naszego ego nie zabraknie już od startu, czyli otrzymania
opakowania z oczekiwaną, zamówioną zawartością. Dochodzimy w tym momencie dokluczowej przy zdobywaniu nabywców kwestii, czyli pierwszego wrażenia, które jak
wiadomo można zrobić tylko raz. Proszę tylko zerknąć w nasze archiwalia i przypomnieć
sobie nie tylko z jakim pietyzmem, a przede wszystkim w co opakowane były referencyjne

słuchawki Final Sonorus X, czy też przewód 聖 HIJIRI ‘TAKUMI’ MAESTRO. Przecież tomarketingowe mistrzostwo świata, dzięki któremu potencjalny nabywca już na etapie
wypakowywania (unboxingu) jest ugotowany i to na miękko. Ba, nawet dość przystępne
cenowo i dostarczane w skromnym kartonowym pudełku słuchawki Denon AHD9200 potrafiły zagrać na emocjach pozornie prostym, acz jakże miłym akcentem w postaci
niepozornej banderolki z podziękowaniem za dokonanie zakupu. I właśnie w takiej, pełnej
harmonii i ponadczasowego piękna, estetyce przyjdzie nam się dzisiaj obracać, gdyż za
sprawą wrocławskiego Audio Atelier trafiły do naszej redakcji iście zjawiskowej urody
stopki/podstawki antywibracyjne Harmonix RF-808Z Million.

No to zacznijmy od początku, czyli od niejako ustawiającego optykę postrzegania japońskich„bibelotów” i zmiękczającego opór przed kolejnymi wydatkami unboxingu a więc pierwszego
kontaktu organoleptycznego. Kontaktu sprawiającego, że początkowa nonszalancja
wynikająca z otrzymania zaskakująco ciężkiego, lecz wręcz ascetycznego białegokartonowego pudełka z niewielkim złotym logotypem i równie mało absorbującą naklejką
informującą tak w formie pisemnej, jak i zdjęciowej o zawartości tegoż, wraz z dostawaniem
się do wnętrza przeradza się coraz większą ekscytację i podziw. Albowiem po pozbyciu się
pierwszej warstwy okazuje się, iż wewnątrz znajduje się chronione cienką pianką właściwe
opakowanie – skrzyneczka. I to nie byle jaka, gdyż wykonana z niezwykle lekkiego i miłego
w dotyku, jedwabistego drewna, które przywodzi na myśl popularną w modelarstwie balsę.
Coś jednak czuję w kościach, iż dawcą budulca nie jest balsa, a zdecydowanie ciekawszy ibardziej pasujący „ideologicznie” i kulturowo gatunek. Mam bowiem na myśli drewno Kiri

(Paulowni Cesarskiej) z którego wykonuje się w Japonii pudełka i skrzyneczki w jakich
sprzedawana jest najwyższej klasy ręcznie malowana ceramika i … kimona. Argumentem
przemawiającym za Kiri jest również fakt, iż „Cesarskie drzewo” nie tylko było i jest uważane
za roślinę „szczęścia” zdolną wytwarzać zdrową i pozytywną energie, lecz jest to jedna z
najszybciej rosnących na świecie roślin (ponad 2,5m/sezon) a przy okazji co maj cieszy oczy
oszałamiającym bogactwem fioletowych kwiatów zebranych w duże, 30cm wiechy, gęsto
oblepiających całą koronę.
Idźmy jednak dalej. Wnętrze wyścieła cieniutki pergamin na którym umieszczono gąbkowe
wypełnienie chroniące w dedykowanych komorach drogocenną zawartość, czyli pakowane
w osobne foliowe woreczki i owinięte kolejną warstwą pergaminu same nóżki. A te … Jużpierwszy rzut oka na RF-808Z Million jasno daje do zrozumienia, że żarty się skończyły izanim przystąpimy do bardziej intensywnych czynności natury organoleptycznej zasadnymbędzie solidne wyszorowanie dłoni i/lub uzbrojenie się bawełniane rękawiczki. Nie da się
bowiem ukryć, że tytułowe Harmonixy wyglądają, jak nomen omen „Million” Dolców. Ich
masywne (waga każdego z nich dochodzi do blisko 570g), wykonane z anodowanego na
srebrzysty tytan brązu korpusy o średnicy 50 i wysokości 33 mm zdobi nie tylko firmowa
ornamentyka z logotypem producenta i oznaczeniem modelu, lecz i drewniane dodatki, jakdaleko nie szukając pokryte lakierem fortepianowym górne platformy nośne o szalenie
atrakcyjnym usłojeniu i surowe krążki zatopione w umożliwiających delikatną regulację
wysokości (ok 5 mm) pierścieniach podstaw.
Jeśli zaś chodzi o zazwyczaj podawane przy tego typu akcesoriach maksymalne obciążenie,
to Kiuchi-San również i w tym punkcie wykazuje się daleko posuniętą lakonicznością
deklarując ich „ładowność” na „kilkaset kilogramów”, więc de facto ww. piękne japońskie
bibeloty spokojnie można aplikować pod dowolne monstra, z Apexem Gryphona włącznie.
Przechodząc do opisu wrażeń nausznych z aplikacji RF-808Z Million tak pod zazwyczaj
spoczywającym na Finite Elemente Cerabase compact źródłem (Ayon CD-35 Preamp +Signature), jak i wzmocnieniem (Vitus Audio RI-101 MkII) uczciwie powiem a raczej napiszę,że początkowo wystarczyły mi doznania natury estetycznej, gdyż już sam widok
Harmonixów poprawiał mi humor i wprowadzał w dobry nastrój. Czyżby to wpływ owej
pozytywnej energii jaką stopkom mogła w czasie leżakowania przekazać skrzyneczka z Kiri,
one z kolei rozpropagowały ją wokół siebie a ja nieopatrznie znalazłem się w polu ichrażenia? Nie wykluczyłem i nadal nie wykluczam takiej możliwości, więc dla świętego
spokoju, dałem sobie i układowi immunologicznemu czas na wykształcenie odpowiedniejilości przeciwciał zdolnych wrodzonym sceptycyzmem tonizować ewentualną gorączkowość
i euforię. Tym samym do krytycznych odsłuchów zasiadłem po kilku dniach ze spokojną
głową, traktując przedmiotowe akcesoria jako miłe oku, acz już „opatrzone” bibeloty.
Nie da się jednak ukryć, iż tak jak 808-ki wpływają na estetykę posadowionej na nichelektroniki, tak oczywisty jest ich wpływ na brzmienie. Harmonixy „grają”, choć bliższym
prawdzie byłoby użycie określenia „akcentują”, gęstość, wysycenie i energetyczność
przekazu. Początkowo może się wręcz wydawać, iż ich skupienie na bohaterach nagrań
dochodzi do poziomu obsesyjnego stalkingu i zawężania pola/kąta widzenia. Uczestnicy
sesji materializują się tuż przed nami, podchodzą nieco bliżej aniżeli mam to na co dzień aza nimi roztacza się nieprzenikniona czerń bezkresnej otchłani. Podobnie jest z ich bryłami,których ukrwienie i soczystość mogą sprawiać wrażenie lekko przesadzonych. Są zbyt
namacalne, obecne i … atrakcyjne, przez co na tyle absorbują uwagę słuchaczy, żeotaczająca je zazwyczaj równoprawna aura pogłosowa, bądź też informacje o akustyce

pomieszczeń, w jakich odbywała się sesja schodzi na zdecydowanie dalszy plan. Nie
oznacza to jednak, że owych informacji nie ma, bowiem one cały czas są zawarte zarówno
w materiale źródłowym, co z resztą nie dziwi, lecz i przekazie oferowanym przez nasz
system, lecz na skutek wspomnianej zmiany optyki i rozłożenia akcentów odbiorcy
akomodacja do nowej narracji zajmuje trochę czasu. Ponadto o ile, przynajmniejpoczątkowo, na „Tomba Sonora” Stemmeklang i Kristin Bolstad wrażenie „studyjności”zbliżone było do sesji „From Heaven on Earth – Lute Music from Kremsmunster
Abbey” Huberta Hoffmanna dokonanej w jednym z najcichszych, jeśli nie najcichszym
belgijskim Galaxy, to przesiadka na niezwykle przestrzenne, lecz nie z racji akustyki studia
a rozplanowania na scenie poszczególnych źródeł pozornych „Poems From a
Rooftop” Dictaphone nijakich uszczerbków na wolumenie dostarczanych naszym uszom
informacji nie wykazywało. Ba, wręcz przeciwnie, bowiem owe skupienie i kondensacjagłównych bohaterów spektaklu zapewniały nie tylko lepszy wgląd w nagranie, lecz i
podnosiły intensywność poczucia ich obecności w naszym lokum.
Podobne obserwacje poczyniłem przy „Ray of Light” Madonny, choć tu do głosu doszło
lekkie, acz zauważalne bądź to mocniejsze dociśnięcie, bądź też użycie miększego ołówka
kreślącego kontury poszczególnych operujących w niższej średnicy i basie dźwięków.
Proszę mnie tylko dobrze zrozumieć. Do impresjonistycznych, rozlanych mazajów byłojeszcze daleko, jednak stanowiące punkt odniesienia Cerabase compact przynajmniej podwzględem precyzji i „ostrości kreski” w moim systemie sprawdzały się bliżej moichosobistych preferencji. A skoro mowa o miękkości, czy też zaokrągleniu krawędzi, to niejako
na deser zostawiłem gatunki ciężkie, brudne i chropawe, w dodatku dalece nieprzystające
do idei nadrzędnej harmonii i szeroko rozumianej muzykalności wyznawanej przez twórcę i
głównego konstruktora Combak Corporation. Krótko mówiąc pozwoliłem sobie trochę
pojazgotać thrashem za pomocą „Countdown To Extinction” Megadeth, a następnie
podkręcić na maxa tempo na orientalnym black / death metalu prosto z … Jerozolimy,
czyli „Enki” Melechesh i … I jak łatwo było się domyślić owa niekoniecznie będąca w kręgu
zainteresowań tak twórcy, jak i lwiej części odbiorców tytułowych akcesoriów muzyka
zabrzmiała może i dla postronnego odbiorcy lepiej i przyjemniej aniżeli w rzeczywistości
powinna, a tym samym stanowiła niekoniecznie akceptowalną dla ortodoksyjnych akolitówiście kakofonicznego łomotu propozycję. Pojawiło się powiem pewne ucywilizowanie, czywręcz elegancja przekazu i choć ładunek energetyczny w niczym nie ucierpiał, to jednak
zamiast bestialskiego i bezlitosnego smagania słuchaczy po uszach biczem zaplecionym z
jeszcze płonącej surówki otrzymywaliśmy nadal przerażający, lecz już ujęty w epickie ramy
spektakl serwowany na ekranie IMAX-a. Było atrakcyjniej, gęściej i mniej krzykliwie a więcniby lepiej. Problem w tym, że miłośnicy ww. gatunków zamiast piękna poszukują w nichzgoła innych doznań i emocji. Jak jednak zaznaczyłem, to nie wina Harmonixów, tak jak nie
sposób winić Lexusa LS 500h FL, że nie zmieści się w nim pianino i/lub … betoniarka, bądźnie spełni naszych off-roadowych oczekiwań na poligonie Cienin.
Jak mam nadzieję z powyższego tekstu jasno wynika stopki Harmonix RF-808Z Million grają
w sposób zaskakująco zbieżny z ich niezwykle atrakcyjną aparycją i iście jubilerskim
wykonaniem. Oferują bowiem bogactwo i soczystość barw, niezwykłą spójność
prowadzonych linii melodycznych i coś, za co większość audiofilów i melomanów dałoby się
pokroić, czyli zdolność materializacji artystów w naszych pokojach odsłuchowych. A że
niekoniecznie im po drodze z gatunkami, gdzie powyższe aspekty ustępują miejscawściekłym atakom i dewastującym zmysły dawkom decybeli, to raczej nikogo nie powinno

dziwić. Niemniej jednak jeśli tylko będziecie mieli Państwo okazję zaaplikować je wewłasnych systemach, to gorąco do tego Was zachęcam, gdyż nie wykluczam sytuacji, gdy
nagle, wiedzeni spontanicznym impulsem sięgniecie po nie podczas sesji odsłuchowej
któregoś z krążków Slayera, by odkryć nieznany dotychczas urok wokalu Toma Aray’i, czyteż finezję riffów Kerry’ego Kinga.
Marcin Olszewski
System wykorzystany podczas testu– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic
HDL-RA4TB– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy
Base Audio– IC RCA: Furutech FA-13S– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde
Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200– Kable USB: Wireworld Starlight; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB– Kable głośnikowe: Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable; Signal Projects Hydra+ SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power +Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M
NCF(R)– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester
F1 + Luna Cables Gris DC– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc
Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMTOpinia 2
Dla każdego, skrupulatnie podchodzącego do zagadnienia jakości dźwięku słuchanej
muzyki melomana odpowiednie izolowanie systemu audio od często niestabilnego podłoża
jest standardowym procesem finalnego strojenia. To swoiste abecadło, niestety jak to w
życiu bywa, nie ma jednego uniwersalnego panaceum na ogarnięcie przywołanego tematu.
Z tego też powodu ową walkę prowadzimy na wiele różnych sposobów. Dedykowanymi

szafkami pod cały set, platformami pod konkretne produkty, lub wszelkiej maści stopami. I
gdy wydawałoby się, że decydując się na jedno z rozwiązań mamy już z górki, wbrew
pozorom sprawa nie wygląda tak prosto. Powód? Oczywiście mnogość rozwiązań dozastosowania i jakości wykończenia wybranego świętego Grala. Cóż począć? Spokojnie, w
pomocy wytypowania wstępnej listy do wypróbowania jesteśmy my, a konkretnie nasze
oceny dostarczonych na testy akcesoriów. Co tym razem wzięliśmy na tapet? Otóż dzięki
zaangażowaniu wrocławskiego dystrybutora Audio Atelier do naszej redakcji dotarłyjapońskie, fenomenalnie wykonane i zapakowane, wykorzystujące budowę kanapkową – otym w dalszej części testu, będące najnowszym dzieckiem znanego chyba wszystkim Kazuo
Kiuchi ewidentne dzieła sztuki użytkowej – stopki antywibracyjne pod sprzęt audio Harmonix
RF-808Z Milion.

Gołym okiem widać, iż w przypadku rzeczonych stopek z kraju kwitnącej wiśni mamy doczynienia z konstrukcjami cylindrycznymi. Jednak ten z pozoru banalny kształt jest li tylko
opakowaniem ciekawego pomysłu na wygaszanie wibracji podłoża. Mianowicie chodzi o to,że w tych wykonanych z anodowanego na srebrny połysk brązu walcach konstruktor
zastosował pewnego rodzaju wsad kanapkowy. Jaki dokładnie? Cóż, odpowiedź na topytanie w stu procentach zna chyba tylko pomysłodawca projektu, jednak jedno jest pewne,
tak dolna, jak i górna połać stykając się z podłożem i urządzeniem wykonane są z
egzotycznego drewna. Tak tak, nie tylko górna, w celu uzyskania znakomitej wizualizacji
mocno owalnie uwypuklona, do tego wykończona w politurze, ale również spodnia, jużmatowa dzięki delikatnemu wystawaniu ponad krawędź metalowego pierścienia ma kontakt
ze stolikiem. Jak i czy oddziałują na siebie bezpośrednio, to tajemnica, ważne, że mamy conajmniej dwa, a jeśli pomiędzy nimi jest jeszcze jakaś przekładka, trzy różne plastry, które
bazując na innej częstotliwości rezonansowej każdego z nich realizują założenia uzyskania
odpowiedniego efektu sonicznego. A to dopiero połowa zabawy, bowiem niebagatelną rolędla melomanów kochających „cukierkowo” wykończone gadżety pełni wysublimowany
pomysł na z pozoru nudną, jednak dzięki kilku wizualnym zabiegom bardzo wysublimowaną
w odbiorze werbalnym konstrukcję. Dostajemy błyszczącą srebrną baryłkę z emblematem
nazwy marki i modelu, którą od dołu i od góry ubrano w pięknie usłojone, i jak wspominałem,
w przypadku górnej płaszczyzny absorbującej wibracje od urządzenia politurowane drewno.
Mało tego. Każda z baryłek na czas logistyki do klienta najpierw owijana jest w pergaminowy
papierek, potem otulana foliowym woreczkiem, na koniec odseparowana odpowiedniodociętą pianką w kartonowym pudełku. A i to nie koniec japońskiej dbałości o każdy detal,gdyż owe kartonowe pudełko kolejny raz owijane jest delikatnym pergaminem, by finalniewylądować w z pozoru przypominającym balsę, bo lekkim i delikatnym, wykonanym z
konarów rosnącego w Japonii krzewu, kolejnym pudełku. Przyznacie, że to istne szaleństwo.
Jednak nie oszukujmy się, potomkowie samurajów tak mają i albo robią coś dokładnie i z
pieczołowitością, albo wcale. Dla mnie osobiście to znak, że producent minie szanuje.
Jak wynika z sesji fotograficznej, tytułowe baryłki Harmonix-a zadysponowałem pod
transport CD. Oczywiście tak jak sugeruje producent, czyli bezpośrednio pod obudowę
urządzenia. CEC z uwagi napęd paskowy jest na takie aplikacje bardzo czuły, dlatego tomoje zwyczajowe miejsce weryfikacji, co testowane konstrukcje oferują. Co się wydarzyło
w wyniku aplikacji japońskich 808-ek? Pierwsze widać gołym okiem. Dotychczas sam w
sobie świetnie prezentujący się czytnik płyt CD teraz nabrał dodatkowej dostojności. A w
kwestii fonii?
Powiem szczerze, że bardzo dużo. A w szczególności w zakresie średnich tonów. Te bez
owijania w bawełnę wręcz wybuchły. Naturalnie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Stały
się wręcz oczkiem w głowie przekazu. Czy to oznacza, że reszta pasma została
potraktowana po macoszemu? Nic z tych rzeczy. Nadal w dole czuć było dobrą energię, aw górnych rejestrach oddech, jednak ich zadaniem była pomoc średnicy w pokazaniu piękna
zawartych w niej informacji. Bas skupiając się bardziej na wyższym podzakresie oraz teraz
złotawe, jednak nadal dźwięczne wysokie tony znakomicie podkręcały poczucie delikatnego
podniesienia tonalności brzmienia systemu, dzięki czemu muzyka stała się żywsza i o dziwo
oferująca więcej esencji, czyli ilości muzyki w muzyce. To zaś dzięki przyjemnemu w
odbiorze przysunięciu sceny w kierunku słuchacza wprost przekładało się na zwiększenie
namacalności wydarzeń kreowanych w wirtualnym świecie. Na tyle realistycznie, że czasem
dosłownie i w przenośni miałem w pokoju słuchanego w danym momencie artystę lub pełen

skład muzyków. Każda, dosłownie każda muzyka oparta o celebrowanie wokalizą,wszelkiego rodzaju nienachalną instrumentalistyką, a nawet z rozmachem pokazane zapisy
formacji klasycznych, z pietyzmem pokazywała wszelkie, nawet najdrobniejsze niuanse
pojedynczego dźwięku. Ale zaznaczam, nie w mogący nas zmęczyć, tylko podprogowowciągający w wir wydarzeń, podnoszący emocje obcowaniem z czymś dosłownie nawyciągniecie ręki sposób. To było na tyle zjawiskowe, że poza konkursem testowym nie
omieszkałem przesłuchać pełnego dwupłytowego wydania opery z L.Pavarottim w jednej zgłównych ról „La Traviata”. Powód? Traviata jest jedną z bardziej muzykalnych oper.
Oczywiście mam na myśli niedużą ilość wybijających z zadumy recytatyw. Dzięki temumamy do czynienia z jedną niekończącą się, śpiewaną przy akompaniamencie znakomitej
orkiestracji opowieścią. Dlatego przekonawszy się, co potrafią dostarczone dozaopiniowania niepozorne baryłki, ta pozycja płytowa byłą pierwszą, której chciałem zaznać
w proponowanej przez senseia Kiuchi specyfikacji sonicznej. I wiecie co? W 200 procentach
było warto. Czy taki obrót sprawy oznacza, że to lek na wszystko? Powiem tak. W
znakomitej większości tak. Zaś jedynymi, mogącymi zostać odebranymi dwojako nurtami
muzycznymi są szatańskie popisy thrash metalowe i naszpikowana sztucznymi
przeszkadzajkami elektronika. Naturalnie nie chodzi o to, że będzie porażka, tylko taki
rodzaj wyżywania się na instrumentach nie da szans na pokazanie pełni możliwości naszych
bohaterek. One powalają wejrzeć w głąb każdej frazy, tymczasem w skompresowanym
rocku i bezdusznej elektronice w średnicy niewiele się dzieje, co z automatu sprawi, że ich
potencjał zostanie zmarnowany. Ale bez paniki. Jeśli taki repertuar jest Waszą sporadyczną
odskocznią, problem wydaje się nie istnieć. Po prostu przez te kilka chwil będą ładnymi
podstawkami pod elektronikę, by po zmianie muzyki na bardziej ludzką ponownie pozwolić
wyciskać z niej ostatnie soki intymności.
Mam nadzieję, że z powyższej opowieści jasno wynika, co potrafią przybysze z Japonii. To
propozycja zatopienia się w pięknie kochanej przez nas muzyki. Pięknie jej wybrzmiewania
oraz realnej projekcji, co pozwala nie tylko bez ograniczeń się w niej zatracić, ale trwać w
takim stanie przez długie godziny. I co w tym wszystkim jest najfajniejsze, bez poczucia
szkodliwego, bo nudnego przesłodzenia realiów słuchanego repertuaru. Tak, lekko
podkręconego podniesieniem progu esencjonalności i delikatnym doświetleniem średnicy,
ale jakże skutecznego w pobudzaniu zawartych w naszych duszach pokładów romantyzmu.
A chyba o taki stan podczas spędzania wolnego czasu nam chodzi.
Jacek Pazio