聖HIJIRI NAGOMILedwo zdążył opaść kurz po zamieszaniu wywołanym pojawieniem się na rynku fenomenalnych i burzących ustalony od lathigh-endowy ład interkonektów 聖HIJIRI HGP-RCA “Million” (/artykuly/recenzje/item/659-hijiri-hgp-rca-million) a Combak
Corporation po raz kolejny postanowił wsadzić kij w mrowisko. Jednak tym razem, zamiast uczynić ofertę swoich flagowców
kompletną i do łączówek, oraz przewodu zasilającego X-DC Studio Master “Million” Maestro dodać kable głośnikowe sprawiłwszystkim psikusa rozszerzając portfolio o … kolejny przewód zasilający -聖Hijiri Nagomi. Zaskoczeni? Nie ma się co wstydzić, myrównież początkowo byliśmy, lecz dość szybko doszliśmy do wniosku, że w tym pozornym szaleństwie jest metoda. Jaka? Dośćprzewrotna, ale jak się człowiek chwilę zastanowi, to całkiem sensowna i logiczna. Na początek pytanie pomocnicze. Nie
zastanawiała Państwa wręcz drastyczna różnica pomiędzy sieciówka a łączówką? Ano właśnie. W dodatku w nazwie X-DC Studio
Master “Million” nie uświadczy się sygnatury 聖HIJIRI. W związku z powyższym pojawienie się Nagomi wydaje się być jasnymsygnałem, że powinien on być parowany z ww. przewodami sygnałowymi a na adekwatne towarzystwo dla prądowego StudioMaster przyjdzie nam pewnie jeszcze chwilę poczekać. Zamiast jednak bujać w obłokach zejdźmy lepiej oczko niżej i skupmy sięna bohaterze niniejszej recenzji -聖Hijiri Nagomi.

Jak to zwykle w przypadku wyrobów Harmonixa bywa lakoniczność konstruktora – Pana Kazuo Kiuchi może uchodzić za wręcz
legendarną. Również i tym razem dowiadujemy się jedynie, iż Nagomi zaprojektowano i wykonano ze specjalnej miedzi a
produkcyjna wersja finalna powstawała nie tylko w laboratoriach badawczych, lecz również na drodze testów odsłuchowych.
Otulająca przewód koszulka jest tekstylna i utrzymana w stonowanej, granatowo – czarnej tonacji przyozdobionej eleganckądrewniana mufą z nazwą modelu. Nie zdziwię się, jeśli uznacie Państwo, że w porównaniu z epatującą technologicznym żargonemoraz coraz częściej patentami rodem z NASA konkurencję japoński producent wypada nader skromnie. Jednak nie się ma co dąsaći obruszać, gdyż Pan Kazuo przy każdej nadarzającej się okazji grzecznie prosi, by nie zaprzątać sobie głowy zagadnieniami
natury inżynierskiej a jedynie skupić się na muzyce, bo to ona jest najważniejsza a to z czego i jak dany produkt został wykonany
ma drugorzędne znaczenie. Jednak dla najzatwardzialszych miłośników nazw, modeli i cyferek, niejako na otarcie łez, też coś sięznajdzie. Chodzi mianowicie o firmową konfekcję w roli której wykorzystano „dyżurne” wtyki Wattgate 350iRH i 390iRH. Wszyscyszczęśliwi? No to możemy przejść do części dotyczącej brzmienia na sam koniec wspominając tylko o całkiem niezłej giętkości ipodatności na układanie tytułowego przewodu.
Wbrew plotkom krążącym po mieście wszystkich miłośników marki spieszę uspokoić, oraz niejako przy okazji zdementować bajki z
mchu i paproci jakoby Nagomi nie grał zgodnie z kanonem brzmienia z mozołem wypracowanym przez Harmonixa. Otóż prawda,
którą chciałbym Wam Drodzy Państwo objawić jest taka, iż najnowszy, należący do linii Hijiri przewód zasilający gra jak na
rasowego, rodowodowego Harmonixa przystało, tylko … lepiej. W dodatku lepiej aniżeli jego bądź co bądź nader atrakcyjny, alezarazem niezbyt imponujący wygląd a przede wszystkim cena by wskazywały. Sugeruję jednak zawczasu powściągnąć wodze
wyobraźni i nie liczyć na to, że Sensei Kazuo Kiuchi w przypływie pomroczności jasnej postanowił zakpić ze swoich najgorliwszych
wyznawców i wprowadził na rynek niemalże „budżetowy” (wyłącznie z high-endowego punktu widzenia) przewód mogący równać
się z topowym X-DC Studio Master “Million” Maestro. Co to to to nie. Aż tak dobrze to nie ma. Za to z pełną odpowiedzialnościąswoich słów jestem w stanie już na początku przyznać, że dla części audiofilów i melomanów tytułowa sieciówka może okazać sięciekawszą i bardziej uniwersalną alternatywą dla … X-DC350M2R Improved-Version. Pikanterii całej sprawie dodaje fakt, iż oba
przewody, przynajmniej w momencie powstawania niniejszej recenzji wycenione zostały niemalże dokładnie tak samo, więcpozornie można byłoby sądzić, że mamy do czynienia z bratobójczą walką. Jednak i tym razem okazuje się, że pozory jak zwykle
mylą, gdyż oba modele pod względem brzmieniowym dzieli zdecydowanie więcej aniżeli łączy. To niemalże dwie diametralnieróżne estetyki grania jedynie utrzymane, spięte firmowym sznytem, natywnym i niepodrabialnym DNA Harmonixa. Owym kodem
DNA jest ponadprzeciętna i przez znawców tematu od pierwszych taktów rozpoznawalna szeroko pojęta muzykalność. Na tym
podobieństwa jednak się kończą bowiem to, co w X-DC350M2R było na granicy lepkości i przyciemnienia w Nagomi lśni i mieni sięmiriadami odcieni a tam, gdzie dominowała sygnatura przysłowiowej „krainy łagodności” pojawia się żywiołowość i spontaniczność.
Dajmy jednak spokój przeszłości i skupmy się na teraźniejszości, czyli na tym jak konkretnie „gra” najnowszy Higiri, bo popierwsze robi to świetnie a po drugie spokojnie możemy uznać, że mamy do czynienia ze świadomą i zaplanowaną ewolucją
japońskiej marki.
Traf chciał, że koniec okresu akomodacyjnego Nagomi zbiegł się w czasie z premierą najnowszego monumentalnego albumu „TheAstonishing” (http://tidal.com/album/56537565) Dream Theater. Zastanawiają się Państwo czy to tylko niewinna złośliwość, czyteż celowe działanie mające na celu zdeprecjonowanie dokonań tytułowego przewodu? Zupełnie niepotrzebnie, bo ani jedno, ani
drugie. Wspominałem przecież o znacznej zmianie podejścia producenta do estetyki reprodukowanego dźwięku i powyższa pozycja
repertuarowa wydaje się być jej niemalże dedykowana. Wystarczy bowiem dać sobie (dłuższą) chwilę na poczucie klimatu tej
futurystyczno – apokaliptycznej wizji świata przyszłości, by przy „Brother, Can You Hear Me?” (http://tidal.com/track/56537577)
dać się ponieść muzyce. Rozbudowane partie orkiestrowe praskich symfoników i estetyka niebezpiecznie zbliżająca się do „The

Wall” Pink Floyd doskonale pokazują potencjał dynamiczny testowanego przewodu. Dźwięk jest nie tylko „ładny”, lecz naładowany
emocjami i wręcz kipiący energią. Bas schodzi cholernie nisko, ale cały czas jest świetnie kontrolowany a w kulminacyjnych
momentach nic się nie zlewa a scena nie ulega kompresji, czy też spłaszczeniu. Co istotne i co zarazem szalenie przypadło mi dogustu to wolumen odtwarzanej muzyki.Było to szczególnie zauważalne na potężnych, trójdrożnych Dynaudio Excite X44. Z reguły
przesiadka z dyżurnej Gargantu’y II Acoustic Zena - amerykańskiego „węża ogrodowego”, na praktycznie dowolną konkurencjęskutkuje koniecznością adaptacji, przyzwyczajenia się do mniejszej skali … wszystkiego. Tym razem gabaryt pozostał
nienaruszony, za to poprawie uległa definicja, kontrola i namacalność niuansów świadczących o bogactwie, bądź wręcz unikaniu
wszelakiej maści ozdobników w środkach artystycznego wyrazu. W końcu nie każdy musi gustować w takich „barokowych”
klimatach, choć uczciwie trzeba przyznać, że na ostatnim, podwójnym krążku, chłopaki z Dream Theater osiągnęli w tej materii
prawdziwe mistrzostwo. Jeśli jednak po ponad dwóch godzinach takiej prog-rockowej uczty ktoś nadal czułby lekki niedosyt to na
deser polecam zdecydowanie mocniejszy i zarazem bardziej zagmatwany, poszarpany pod względem melodyki „Underworld”(http://tidal.com/album/49418060) Symphony X, którego bezpośredniość i gitarowe szaleństwo potrafi za przeroszeniem przytkać
niejeden system. Tymczasem Nagomi wpięty w „zadek” 470-ki Accuphase’a napędzającego zdolne wytworzyć iście koncertowepoziomy głośności Excite’y X44 ani myślał kapitulować, czy limitować dynamikę. Pomimo swojej niepozornej postury wtłaczał w
trafa integry życiodajną energię. Prawdę powiedziawszy takiej dynamiki i żywiołowości po nad wyraz rozsądnie wycenionymHarmonixie się nie spodziewałem.
A jak granatowo-czarne cudo japońskiej metalurgii radzi sobie na obszarze, w jakim brylowali jego protoplaści i rodzeństwo? Wtym celu sięgnąłem po rozedrgane emocjonalnie, lecz zarazem niebanalne wydawnictwo „Hard Rain [The Songs of Bob Dylan &Leonard Cohen]” (http://tidal.com/album/44280664) Barb Jungr. Spieszę zatem donieść, że i tutaj, na ziemi przodków, nie tylko
nie miałem powodów do marudzenia co raczej musiałem się hamować, by w roboczych notatkach nie pojawiały się samesuperlatywy a jeśli już to w rozsądniejszych odstępach czasowych. Lekko skrzekliwy i zarazem niepozbawiony szorstkości wokal
Barb świetnie uzupełniało klasyczne, jazzowe instrumentarium a wgląd w nagranie nie sposób określić inaczej aniżeli wybitnym.
W dodatku ta niesamowicie organiczna barwa i wręcz podskórny, pulsujący drajw sprawiały, że nawet na „Everybody Knows”(http://tidal.com/album/44280664), które akceptuje praktycznie wyłącznie w oryginale, nie sposób było spokojnie usiedzieć w
miejscu a przyjemność odsłuchu stawała się wręcz nieprzyzwoita. Powyższy efekt można jedynie porównać do, oczywiściecałkowicie wyimaginowanej, sytuacji powszechnej abolicji gdy wszystko to co niezdrowe, tuczące czy też nie do końca zgodne zliterą prawa stało się nieszkodliwe i dopuczczalne. Ot same zalety, zero wad i konsekwencji.
Końcowe pytanie, czy można jeszcze lepiej, uznam za czystko akademickie i retoryczne, gdyż jeśli nie wszyscy, to mam cichąnadzieję, że chociaż większość słyszącej części populacji homo sapiens doskonale zdaje sobie sprawę, że tak. Lepszą gładkość,nasycenie i finezję oferuje przecież wspominany, używany na co dzień przez Jacka, X-DC Studio Master “Million” Maestro a podwzględem zdolności dynamicznych Nagomi powinien uznać wyższość NanoFlux’a (/artykuly/recenzje/item/547-furutech-nanoflux)
Furutecha. Czy to źle? Jeśli tylko popatrzymy na ceny wspomnianych konkurentów to zdecydowanie nie, gdyż już samoporównanie z nimi dla większości byłoby nobilitacją samą w sobie. A tymczasem聖Hijiri Nagomi nawet nie zbliżając się ceną do 10kPLN, ba zaledwie oscylując w okolicach 6,5 kPLN za dwumetrowy odcinek nie dość, że śmiało wkracza na high-endowe salony, toczyni to w pełni zasłużenie i bez najmniejszych kompleksów.

Marcin Olszewski
Dystrybucja: Moje Audio (http://www.mojeaudio.pl/)
Cena: 4999 PLN/1 m; 5799 PLN /1,5 m; 6499 PLN /2 m
System wykorzystany podczas testu:- CD/DAC: Ayon CD-1sx- Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
- Odtwarzacz plików: laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center- Wzmacniacz/streamer: Lumin M1- Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5; Accuphase E-470- Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Dynaudio Excite X44- IC RCA: Antipodes Audio Katipo- IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica- IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed200- Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver- Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra- Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II- Listwa: GigaWatt PF-2 + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)- Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)- Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform- Przewody ethernet: Neyton CAT7+- Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips