Pan Kiuchi, szef Combak Corporation, właściciela marek Reimyo, Harmonix, Enacom czy Encore, to jeden z prawdziwychjapońskich mistrzów, artystów wręcz branży audio. Tworzy swoje produkty z niezwykłym pietyzmem po to, by przede wszystkim
oferowały niezwykle naturalne, prawdziwe brzmienie. Testujemy matę TU-800M Tribute oraz docisk gramofonowy TU-812MX.

Wstęp
Na szeroką ofertę produktów tworzonych przez pana Kiuchi
i jego inżynierów składają się zarówno doskonale znane
audiofilom komponenty elektroniczne, kable, kolumny, jak ijednak gdy pojawił się sam konstruktor i wprowadził kilka
kolejnych, teoretycznie niewielkich zmian, okazało się, że w
tym zestawie ciągle jeszcze drzemał ukryty potencjał.

całe mnóstwo tzw. akcesoriów, od stolika, podstawek pod
kolumny, antywibracyjnych platform i nóżek pod sprzęt, po
elementy do „tuningowania” dźwięku nakładane na kable,
przyklejane np. na kolumnach, ścianach, itd. Określanie tych
elementów, szczególnie w przypadku Harmonixa, mianem
akcesoriów nieco deprecjonuje ich rolę, o czym miałem
okazję wielokrotnie się przekonać choćby przy okazji wizyt na
wystawach Audio Video Show w Warszawie, czy High End w
Monachium. Pan Kiuchi, gdy tylko jest to możliwe, sam
ustawia, a następnie dostraja swój system w konkretnym
pomieszczeniu poświęcając na to sporo czasu, jako że efekt
musi jego samego satysfakcjonować. Nie ma mowy opółśrodkach, musi być tak dobrze, jak tylko pozwala
pomieszczenie, w którym odbywa się prezentacja. W
Warszawie zdarzyło mi się słuchać ustawionego wstępnie
systemu, który wydawał się grać naprawdę bardzo dobrze. A

Wracając do akcesoriów – z jednej strony wszystkie teelementy mają niby tylko postawić kropkę nad „i”, dopieścić,dopełnić już znakomity dźwięk, dorzucić te umowne kilka
procent jakości. Z drugiej, w praktyce, różnica okazuje sięczęsto niebagatelna. Ustawianie własnych systemów na
wystawach to jedno, ale wiem, że pan Kiuchi odwiedza
posiadaczy jego (i nie tylko jego) systemów, by pomóc im w

wydobyciu maksimum potencjału właśnie przy pomocą
oferowanych przez Harmonixa akcesoriów. Produkty te, choćsą „tylko” akcesoriami, zanim trafią na rynek są dopieszczane
bez pospiechu, czasem nawet latami. To właśnie ten

Million Maestro marki Hamonix, do której należy także choćby
używany przeze mnie znakomity interkonekt, Hijiri. Zacznijmy
od maty nazwanej TU-800M Tribute, która w materiałach
producenta określana jest mianem Tunning Record Matte,

niespieszny

doborembądź Resonance Tunning Device. Oba te określenia

odpowiednich materiałów, plus setki, jeśli nie tysiące godzinpoświęcone na odsłuchy przekładają się na ostateczne,bądźmy szczerzy, dość wysokie ceny. Ważne dla

podkreślają, iż akcesoria pana Kiuchi służą do „strojenia”
systemu, rozumianego jako dążenie do osiągnięcia jak
najbardziej naturalnego brzmienia i że robią to poprzez

potencjalnych nabywców jest zrozumienie, że rolą akcesoriów
Harmonixa nie jest zrobienie ze słabo grającego systemu

eliminację niechcianych rezonansów. W odniesieniu do
testowanej maty na stronie producenta można przeczytać, iżdoskonałego – tego zrobić się nie da. Ich zadanie polega na

jej zadaniem jest eliminacja zakłóceń (zapewne chodzi

tym, żeby z już bardzo dobrego brzmienia zrobić jeszcze
doskonalsze, bardziej naturalne, wydobywając pełnywłaśnie o wibracje) pochodzących od mechanizmu
gramofonu, jak również igły odczytującej informacje z rowka

potencjał z danego systemu.

płyty. Docisk TU-812MX jest drugim elementem spełniającym

proceswrazzeżmudnympodobną funkcję i, jak podkreśla producent, najlepsze efektymożna osiągnąć stosując oba te elementy razem.

Dochodzimy w końcu do obiektów niniejszego testu – maty
gramofonowej oraz docisku, stworzonych przez pana Kiuchi
i zespół jego inżynierów. Oba te elementy pochodzą z serii

BUDOWATo, że testowana mata, TU-800M Tribute, jest produktem
pochodzącym z Kraju Kwitnącej Wiśni jest oczywiste zaraz po
otwarciu zewnętrznego, kartonowego pudełka. W środku
znajdujemy bowiem kolejne, drewniane, które jest równie
wyjątkowe, jak sama mata. Choć nie jest to nigdzie napisane
to jestem przekonany, że to dzieło jakiegoś tradycyjnego,japońskiego artysty. Piszę o pudełku, bo taką rolę pierwotnie
ten element pełni, ale ponieważ mata jest bardzo cienka, więcw praktyce owo pudełko jest bardzo płytkie co sprawia, żemożna je traktować jak drewnianą płaskorzeźbę w pięknym,
czerwonym kolorze, z czarną ramką. Aż się prosi, by powyjęciu TU-800M Tribute, wyeksponować tak piękny
przedmiot w pokoju np. wieszając go na ścianie. Ot takipiękny, nawiązujący do japońskiej kultury bonus dla nabywcy
podkreślający, że kupił on absolutnie wyjątkowy, ekskluzywny
produkt.

Jak zwykle w przypadku pana Kiuchi, nie dostajemy właściwieżadnych informacji na temat materiałów, z których matęwykonano. Japoński konstruktor zawsze podkreśla, żepotencjalnemu nabywcy nie mają imponować specyfikacje,
parametry, materiały, itd., ale brzmienie, bo jeśli ono nie
spełnia oczekiwań, to reszta nie ma znaczenia. Trudno się ztakim podejściem nie zgodzić, przynajmniej jeśli dla danej
osoby to muzyka i związane z nią emocje są w audiofilskiej
zabawie najważniejsze. Jak gdzieś wyczytałem, prace nad tąmatą trwały 4 lata. W tym czasie dobierano najlepsze
materiały i ich konfigurację w toku żmudnych odsłuchów.
Skończyło się na produkcie z jednej strony dość niepozornym,
z drugiej wielce oryginalnym. Niepozornym, bo mata jest
bardzo cienka – jej grubość to zaledwie 0,5 mm, co przyśrednicy 298 mm przekłada się na masę wynoszącą ledwie
47g. TU-800M Tribute ma kolor czarny, ale z czego ją
wykonano trudno powiedzieć. Natknąłem się na określenie„hi-tec film” sugerujące, że to jakieś nowoczesne tworzywo, anie papier, czy inny tradycyjny materiał. Od strony użytkowej

Harmonixa, podobnie jak mata, dostarczany jest bowiem wpięknym, drewnianym pudełku, wyściełanym gąbką chroniącą

warto zwrócić uwagę, że po pierwsze dość łatwo się zgina, ago przed uszkodzeniami w trakcie transportu. TU-812MX jest

producent podkreśla, iż należy tego za wszelką cenę unikać
by nie doszło do trwałego uszkodzenia. Po drugie matadociskiem nakładanym na szpindel gramofonu (wprzeciwieństwie do nakręcanych). Nie należy także dopotrafi dość skutecznie przylgnąć do płyty. Należy więckategorii „masowych”, waży bowiem 360g, co w porównaniuuważać przy obracaniu krążka na drugą stronę, czyzdejmowaniu go z talerza, by maty przez nieuwagę nie„zgubić”.

choćby z używanym przeze mnie na co dzień dociskiem pana
Janusza Sikory sprawia, że trzeba go zaliczyć do relatywnie
lekkich.

Na górnej powierzchni TU-800M Tribute przyklejono szereg
elementów wykonanych z metalu (jakiego – tego również nie
wiadomo). Jest tam sześć niezbyt szerokich (ok. 1 cm) pasków

Produkt Harmonixa wykonano z dwóch materiałów – metalu
i drewna. Górna część, ta, za którą chwyta się docisk,
wykonana jest z drewna. Dolna, czyli główna część korpusu,

biegnących od krawędzi płyty do jej środka (tzn. dolabela/wyklejki), a pomiędzy nimi umieszczono sześć rzędów
metalowych kropek, po trzy w każdym. Ich grubość jest także
niewielka, ale wystarczająca by to de facto na tych elementach
opierała się płyta w trakcie odtwarzania. Z tego wprost wynika,że powierzchnia styku winyla z matą jest ograniczona.

głównie z metalu. Na płycie opiera się sześć metalowych„nóżek” zakończonych krążkami wykonanymi z drewna – toone mają bezpośredni kontakt z płytą. Również w tym

Jak wspomniałem, producent sugeruje, że najlepsze efekty
brzmieniowe osiąga się używając maty TU-800M Tribute wraz
z nowym dociskiem Harmonixa, TU-812MX, który również
otrzymaliśmy do testu. Podobnie jak w przypadku maty, od
razu po wyjęciu z kartonowego opakowania zewnętrznego
ma się wrażenie obcowania z małym dziełem sztuki. Docisk

przypadku producent nie podaje żadnych szczegółów
dotyczących wykorzystanych materiałów. Płyta ma więc zjednej strony (maty) kontakt z metalem, z drugiej (docisk) z
elementami drewnianymi. Pan Kiuchi zaleca, by nie stosować

innych producentów. Jego zdaniem pozbawiają one muzyki
wielu drobnych elementów, niuansów, które są już nie doodzyskania, a które są kluczem do pełnej naturalności
brzmienia.

jego docisku na matach wykonanych z materiałów
absorbujących wibracje, takich jak guma, skóra, czy winyl

Brzmienie
Dyskusji na temat przewag docisków lekkich nad ciężkimi i na

step up’em. Pośród wzmacniaczy, oprócz moich własnych,odwrót toczy się w świecie miłośników płyt winylowych niemal
tyle samo, co między fanami lekkich, miękko zawieszonych

pojawiały się takie tuzy jak Kondo Overture PM2, MBL 51 czy
Phasemation MA-1000. Gramofon pana Sikory firmowo

decków, a sztywnych i ciężkich. Jedne i drugie mają swoje

wyposażony został w matę szklaną o grubości 10mm oraz

zalety i, może nie tyle wady, ile raczej nieco słabsze strony.
Zwolennicy lekkich docisków twierdzą, że te ciężkie

bardzo ciężki, metalowy docisk. Wybór tych właśnie
elementów dla gramofonu JSikora nie był oczywiście

wytłumiają jedynie część rezonansów, więc nie spełniają do

przypadkowy, co potwierdził niedawny test maty i dociskukońca swojej roli. Fani tych ostatnich wskazują choćby, żelepiej dociskają one płytę do talerza, a bardziej płaska płyta
to lepsze warunki pracy dla igły i jej zawieszenia. Pan Kiuchi

Oyaide, MJ-12 i STB HWX (recenzja TU). Oba elementy sąświetne i doskonale sprawdzą się z wieloma gramofonami, alefirmowym rozwiązaniom pana Janusza na jego gramofonienależy do zwolenników tych pierwszych, stąd TU-812MX ma
stosunkowo niewielką masę, a mata TU-800M Tribute jest
bardzo cienka i ultra-lekka. Jego podejście skupia się na

nieco jednak ustępowały. Znając pana Kiuchi i wiele jego
produktów byłem jednakże pewny, że czeka mnie bardzo
ciekawa konfrontacja, której wynik nie był wcale z góry

eliminacji wibracji szkodliwych dla odczytu informacji z rowka
płyty przez igłę wkładki. By to osiągnąć zastosował

przesądzony. Zgodnie z zaleceniem producenta testowałemmatę TU-800M Tribute i docisk TU-812MX przede wszystkim

odpowiednie materiały, starannie wyselekcjonowane w

w komplecie, używając ich zamiennie z firmowymi

trakcie niezliczonych testów odsłuchowych. Sam fakt, iż prace
trwały 4 lata świadczy o tym, że dopiero gdy udało mu sięosiągnąć w pełni satysfakcjonujący efekt, oba produkty trafiły

elementami JSikora. Porównania nie mogły być tak do końca
bezpośrednie z uwagi na dużą różnicę grubości mat, która
powodowała konieczność zmieniania VTA. Nie odważyłem

na rynek.

się również użyć bardzo ciężkiego polskiego docisku zdelikatną, japońską matą, więc skupiłem się na porównaniu
obu zestawów. Jakie zmiany wniosły japońskie produkty?
Proszę czytać dalej.

Test przeprowadzałem na moim gramofonie JSikora Basic w
wersji MAX (z topowym zasilaczem, talerzem od Referenca,matą szklaną i dociskiem – recenzja TU), na którym
zamontowane były dwa ramiona – mój Schroeder CB z
wkładką Air Tight PC3 oraz Acoustical Systems Aquilar z
wkładką Archon tej samej marki. Dalej w torze zamiennie
grały przedwzmacniacze gramofonowe – mój Grandinote
Celio mk IV oraz fantastyczny Ypsilon VPS-100 z firmowymZacząłem od wydanego niedawno pierwszego winyla
Harmonixa z serii Master Sound. Pan Kiuchi, znany ze swoich
produktów audio, a jednocześnie współtwórca sukcesu płyt
XRCD (we wszystkich odmianach) wziął się bowiem za
wydawanie czarnych krążków. Na pierwszy ogień poszła płyta

oryginalnie wydana przez legendarną, nieistniejącą już
niestety wytwórnię Three Blind Mice, z zapisem koncertu tria
Duke’a Jordana zatytułowana „So nice Duke”. Od pierwszych
chwil mój system wsparty phono Ypsilona oraz testowanymizachęcał bardziej do śledzenia całości wydarzeń na scenie, anie wybranych elementów. To pierwsze podejście doprezentacji (z akcesoriami Sikory) określiłbym mianem
bardziej audiofilskiego, to drugie (z Harmonixem) bardziej

produktami Harmonixa odtworzyłklimatnaturalnego, bliższego temu, z czym mamy do czynienia na

niewielkiego klubu, szczelnie wypełnionego żywiołowo
reagującą publicznością. Nagranie ma swoje lata i zawiera
choćby dość wyraźny szum taśmy. Można więc twierdzić, że

koncertach. W czasie tych ostatnich i owszem czasem
skupiamy się na solowych popisach, ale przez większość
czasu chłoniemy muzykę jako pewną całość bez wnikania w

nie należy do realizacji idealnych pod względem technicznym(acz do bardzo dobrych i owszem), ale muzycznie jest

jej poszczególne elementy. Tak samo odbierałem to, co działo
się z prezentacją pod wpływem maty i docisku Harmonixa.

niesamowity

znakomita, a i klimat koncertu został uchwycony wybornie, comata i docisk Harmonixa pomogły pięknie pokazać. Ów szum,dość wyraźnie pokazany z matą i dociskiem pana Sikory (acznadal nie w stopniu, który odciągałby uwagę od samej
muzyki), z TU-800M Tribute i TU-812MX stał się bardziej
jednym z wielu elementów tej realizacji, równie naturalnym,
jak brzmienie instrumentów, czy reakcje publiczności, niżczymś, co mogło przeszkadzać. Moja uwaga mogła więc bez
przeszkód skupiać się na zdecydowanie ciekawszych
aspektach tego nagrania.
Ciekawa była sesja z płytą „Verse” Patricii Barber, wydaną
przez MoFi na podwójnym winylu na 45 obrotów. W związku
z koniecznością zmiany VTA (bez możliwości robienia tego w
locie) przy każdej zamianie jednej maty na drugą szybkie
porównania nie były możliwe. Słuchałem więc na przemianjedną stronę płyty z Harmonixami, drugą z Sikorami. Co udało
mi się zaobserwować? Głos wokalistki był pełniejszy,
prawdziwszy, bardziej jeszcze organiczny z testowanym

Sposób prezentacji tej płyty z testowanym zestawem dawał
mi wybór. Ten narzucający się wręcz skłaniał do zamknięcia
oczu i udania się we wciągającą, relaksującą podróż, wraz ze
znajdującymi się kilka metrów ode mnie muzykami, w krainę
pięknych, kolorowych i jakże naturalnych dźwięków. Ten drugi
sugerował bardziej wybiórcze podejście i próbę śledzenia
poszczególnych muzyków. Rzecz w tym, że na tym nagraniu
słychać wyjątkową wręcz chemię między muzykami, to, jakdoskonale się ze sobą czuli i bawili współtworząc muzykę. A
że muzycy to doskonali, warto było momentami skupić się na
indywidualnych popisach. Ich prezentacja z moim zestawem(TU-800M Tribute + TU-812MXcisk) była nieco precyzyjniejsza,
w sensie mocniej zaznaczonych konturów, ciut lepszej
separacji, instrumentów funkcjonujących nieco bardziej jako
oddzielne byty. Testowane japońskie akcesoria kierowały mojąuwagę raczej w stronę przekazu jako całości. Nadal śledzenie
wybranego wykonawcy było możliwe, bo rozdzielczość iseparacja tej prezentacji były wyborne, ale jej charakter

zestawem. Podobnie było np. z gitarą, która brzmiała czyściej,
być może za sprawą jeszcze czarniejszego tła. Liczne
przeszkadzajki perkusyjne z Harmonixami miały niecodelikatniejsze, bardziej eteryczne brzmienie, z moimi podane
były bardziej wyraziście, mocniej. Wynikało to z delikatnegoprzesunięcia akcentów – testowany zestaw wyjątkowo dbał owybrzmienia, mój własny zachwycał natychmiastowością
ataku (uderzeń pałeczek). W obu przypadkach dźwięk byłfantastycznie otwarty i dźwięczny, acz serce miłośnika muzyki

granej na żywo skłaniało mnie do wskazania japońskich
akcesoriów, jak tych, które przybliżały prezentację dokoncertowej o jeden kroczek bliżej.

brzmienia, elektryczne i elektroniczne szybkością i potęgą. Imdłużej słuchałem w tym zestawieniu, tym bardziej byłem
przekonany, że gdyby kiedyś został posiadaczem zestawu
Harmonixa to używałbym ich na moim gramofonie wraz z

Ciekawa rzecz działa się ze sceną – detale dotyczące

firmową matą JSikora.

wydarzeń w głębi sceny wydawały się bardziej czytelne, jakby
udało się ich więcej wydobyć z tła, a i mikro-dynamika uległa
zauważalnej poprawie. To sprawiało, że dalsze plany grały
nieco większą rolę, a przez to można było odnieść wrażenie,że scena jest większa, choć chyba wcale nie była. Minimalneróżnice pojawiły się w wybrzmieniach (jeszcze odrobinę
dłuższych) i w lepiej pokazanej akustyce pomieszczeń.
Wszystkie te malutkie elementy wprost przekładały się na
prezentację

bardziej

jeszczerealistyczną,prawdziwą,ułatwiającą całkowite zanurzenie się w rozgrywającym się
przede mną spektaklu muzycznym. Dotyczyło to przede
wszystkim nagrań akustycznych, acz jak pokazały dalsze

Podobny eksperyment wykonałem jeszcze na kilku płytach ze

odsłuchy i w przypadku rocka Harmonixy miały pozytywny
wpływ na prezentację.

złożoną muzykę symfoniczną i rockową. Na nich mata Pana
Janusza dawała efekt w postaci niesamowitej stabilności i
skupienia dźwięku, do których Harmonixy dokładały
wyrafinowanie, jeszcze lepszą rozdzielczość i ten nieuchwytnypierwiastek naturalności brzmienia instrumentów (nawet
elektrycznych) i wokali. Polska mata dawała skalę i rozmachdźwięku, japońskie elementy wgląd w najgłębsze warstwy
muzyki i ukryte tam emocje. Ta pierwsze dbała o czystość itransparentność prezentacji, te drugie o wypełnienie i
nasycenie w stopniu, jakiego żadna inna mata ani docisk,
których słuchałem u siebie do tej pory, zapewnić nie potrafiły.
Nawet przy nagraniach pośledniej jakości z muzyką rockową,Na drugim końcu pasma, bas wydawał się schodzić niżej z
akcesoriami pana Janusza, był głębszy, bardziej jeszcze
odczuwalny, z lepiej zaznaczoną, bardziej natychmiastową
fazą ataku. Z japońską matą i dociskiem zejście też było niskie,bas potrafił mocno „kopnąć”, acz w nieco bardziej miękki, nieaż tak szybki i zwarty sposób. Kontrabas czy fortepian
wypadały naturalniej z Harmonixami, gitara basowa, albo
Hammondy Patricii Barber chyba bardziej mnie jednak
przekonywały z akcesoriami Sikory. Obie prezentacje miały
swoje zalety, więc w końcu wykonałem eksperyment
polegający na położeniu japońskiej maty na polskiej izagrałem kilka różnych płyt korzystając obu mat naraz w
kombinacji z dociskiem TU-812MX. Na wielu płytach okazało
się to być optymalnym rozwiązaniem dającym najlepszy,najbogatszy, najlepiej różnicowany, niezwykle rozdzielczy,
czysty, ale i nasycony dźwięk. Naturalność przede wszystkim(choć nie tylko) wokali była w tej wersji po prostu obłędna.
Instrumenty akustyczne zachwycały barwą i prawdziwością

typu AC/DC, czy czarnego krążka Metalliki, testowana mata i
docisk Harmonixa dokładały swoją cegiełkę humanizując
nieco te raczej ostre i płaskie realizacje i koncentrując mojąuwagę na świetnie prowadzonym rytmie i ogromnej energii
tej muzyki. Jeśli tylko nagranie było, choć przyzwoitej jakości,testowany zestaw sprawiał, że słuchało się ich ze
zdecydowanie większą przyjemnością niż bez niego.

Podsumowanie
Czy jest więc to zestaw idealny? Jak wszyscy dobrze wiemy
takich nie ma. Były przypadki, gdy wolałem firmowy zestaw

inaczej. Zmiana będzie niewielka, może nawet subtelna, ale
spróbujcie po kilku dniach używania tych dwóch produktów

pana Janusza Sikory – niemal za każdym razem były to lekko

wrócić do słuchania bez nich (nawet jeśli posiadacie inny,pofałdowane płyty (mocno nierównych nie mam). Bardzociężki polski docisk potrafił je najwyraźniej bardziej spłaszczyć,
co przekładało się na lepszy, precyzyjniejszy, równiejszybardzo dobry zestaw mata + docisk). Porównanie lepszego
brzmienia, do którego się nieco przyzwyczaimy z nawet
niewiele gorszym, zawsze odczuwamy bardziej, niżdźwięk. W przypadku większości płyt to jednak twory Kiuchisana miały tę niewielką, ale jakże pożądaną przewagę

przesiadkę w drugą stronę. Dlatego, podobnie jak w swoim
czasie z procesorem Yayumy, teraz także po odesłaniu

sprawiając, że brzmienie zbliżało się do mojego ideału,

Harmonixów

znanego z koncertów. Można więc rzec, iż dziełom panaKazuo do ideału jest blisko, zwłaszcza jeśli Waszym celem jest

przyzwyczaić się na nowo do doskonale mi znanego, takznakomitego, ale jednak odrobinę mniej prawdziwego„maksimum muzyki w muzyce”. To trochę jak z rozdzielczością

dźwięku, jaki JSikora Basic oferuje z firmową matą i dociskiem.

obrazu – HD było kiedyś szczytem marzeń i było przecież oniebo lepsze od niższych rozdzielczości. Tyle że potem

Pan Kazuo Kiuchi kolejny raz stworzył małe dzieła sztuki
korzystając ze swojego ogromnego doświadczenia i

pojawiło się 4K i co prawda HD nadal było świetne, ale… 4K

osłuchania. Piękną formę połączył z wpływem na brzmienie,

jeszcze lepsze, bo obraz miał bardziej nasycone kolory, byłczystszy, precyzyjniejszy, bardziej realistyczny, bardziej
naturalny, więcej było na nim widać i łatwiej można się było

który dla wielu posiadaczy najwyższej klasy będzie
niezastąpiony. Dlaczego właśnie dla nich? No cóż, toprodukty drogie, więc na gramofony za kilka, czy nawetwciągnąć w rozgrywającą się przed nami akcję.
Podobny efekt, acz dotyczący dźwięku, można uzyskać zkilkanaście tysięcy raczej nie trafią. Jeśli jednak macie
doskonały
gramofongrającyw
dopracowanym,
wyrafinowanym systemie, z którego chcielibyście uzyskać

zestawem Harmonixa – TU-800M Tribute i TU-812MX. No,
może skala zmiany nie będzie aż tak duża. Nie zmieni on

jeszcze bardziej naturalne, czystsze brzmienie, to sięgnijcie
po matę TU-800M Tribute oraz docisk gramofonowy TU-

bowiem812MX. Jestem niemal pewny, że będzie to strzał dziesiątkę!

charakteru

brzmienia

Waszegosystemu,amusiałem

przejść

klasyczny

odwyk,

doskonale znane Wam płyty nie zabrzmią nagle zupełnie

Ceny detaliczne:
 Harmonix TU-800M Tribute : 4990 zł Harmonix TU-812MX: 12490 zł
Strona Producenta: Combak Corporation
Dystrybutor: Moje Audio

Platforma testowa:










Pomieszczenie: 24m2, z częściową adaptacją akustyczną – ustroje Rogoz Audio, AudioForm
Źródło analogowe: gramofon JSikora Basic w wersji MAX, ramię Schroeder CB + wkładka AirTight PC-3, ramię Acoustical
Systems Aquilar + wkładka Archon, przedwzmacniacze gramofonowe: Ypsilon VPS-100 + step up, Grandinote Celio mk IV
Wzmacniacze: Kondo Overture PM2, Phasemation MA-1000, Modwright KWA100SE
Przedwzmacniacz: Modwright LS100
Kolumny: Ubiq Audio Model One Duelund Edition
Interkonekty: Hijiri Million, Less Loss Anchorwave
Kable głośnikowe: LessLoss Anchorwave, Skogrand Beethoven
Kable zasilające: LessLoss DFPC Signature, Gigawatt LC-3
Zasilanie: Gigawatt PF-2 MK2 i ISOL-8 Substation Integra; kable sieciowe LessLoss DFPC Signature, Gigawatt LC-3,
dedykowana linia od skrzynki kablem Gigawatt LC-Y; gniazdka ścienne Gigawatt G-044 Schuko i Furutech FT-SWS-D (R)

Stoliki: Base VI, Rogoz Audio 3RP3/BBS
Akcesoria antywibracyjne: platformy ROGOZ-AUDIO SMO40 i CPPB16; nóżki antywibracyjne ROGOZ AUDIO BW40MKII i
Franc Accessories Ceramic Disc Slim Foot