Recenzja: Hijiri HGP-10R Million ,,Kiwami”
Opublikowano 12 listopada 2017 » Kategorie: Okablowanie, Recenzje » 8 Komentarzy

W świetle dokonań cenowych współczesnej branży audio można wyrazić opinię, iż nowy interkonekt szczytowyjapońskiego Harmoniksa nie owija z tym milionem w bawełnę; sęk w tym, że jest nią owinięty faktycznie, czyniąc
sprawę jeszcze bardziej zawiłą.

A propos tej zawiłości. Niejasna jest także kwestia, czy to jeszcze Harmonix, czy może już rdzenny Hijiri, bo według jednych
Hijiri to nowa marka, a według drugich najlepszy rodzaj Harmoniksa. Okazuje się, że rację mają ci i ci, zarówno bowiem Harmonix,
jak i nowo powstały Hijiri, to firmy córki japońskiej Combak Corporation, a z kolei ich firma matczyna to dziecko jednego twórcywłaściciela, pana Kazuo Kiuchi. Maestro Kazuo zaś powiada, że sięgną po nazwę Hijiri (w luźnym tłumaczeniu: przewodnik,
mistrz), dorzucając do niej ekscentryczny przydomek Million, aby wyróżnić najlepsze kable powstałe na bazie wcześniejszych
Harmonix. Można więc sobie pisać nowa marka, a można stary, dobry Harmonix w jego nowym, ulepszonym wydaniu – i tak
czy tak będzie gites. Gites także jest to, że nowe szczytowe interkonekty tak wybitnego producenta kosztują koło dziesięciu anie wielokrotność tego tysięcy. Że to prawdziwa okazja, to wyjdzie w porównaniach, bo nie chcąc popadać w solipsyzm i
abstrakcyjne rozważania zrobimy porównanie do takich dużo droższych i też bardzo pewnych swego. Albowiem w nazwie nowychjapońskich kabli (których jest cała rodzina) zjawia się wprawdzie majestatyczny milion, ale to innym bliżej z ceną pod jegomajestat, aczkolwiek im także daleko, jako że najdroższy ze znanych mi interkonekt – grubaśny i sztywniasty Siltech Triple Crown– kosztuje za półtorametrowy odcinek 120 tys., podczas gdy półtorametrowy „Million” od Harmonix-Hijiri to ledwie 14 tys. PLN.
Mniej zatem niż jedną ósmą, a więc ten Million niby straszny, ale tak naprawdę niestraszny. Jasne, jedenaście i pół tysiąca za
interkonekt (tyle kosztuje przybyły po recenzję odcinek metrowy) to nie jajko na miękko – tego nie zjesz małą łyżeczką naśniadanie w dwóch ruchach – ale w kontekście uformowanych dawno temu realiów absolutnie topowy taki kabel w tych
pieniądzach, to jak najbardziej okazja. Jako że tu dwuznaczności nie ma – Hijiri Million „Kiwami” uważa siebie za najlepszyinterkonekt świata, lub co najwyżej (lecz niechętnie) jeden z paru. Podkreśla to dodatkowo przydomek Kiwami, oznaczający
kres. Do rozstrzygnięcia pozostaje więc jeszcze jeden dylemat: prawda to, czy nieprawda?

BudowaMaestro Kazuo Kiuchi lubi recenzentów potrafiących napisać coś więcej niż parę banałów o brzmieniu, natomiast znęca się
nad tymi, których recenzje skupiają się głównie na sprawach technicznych. Czyni to w prosty sposób, nic nie zdradzając otechnologii. Nie będzie więc tym razem obszernych wywodów o grubości, kształcie przekroju i N-czystości przewodnika, ani ojego w kryształy zaklętej kierunkowości, kosmicznym sposobie splatania i mega-hiper izolacji działającej od poziomu
kwantowego. Kabel można pomacać, powąchać, pogłaskać i pooglądać, to samo można zrobić z opakowaniem, lecz przede
wszystkim trzeba go będzie posłuchać i z posłuchania wyciągnąć wnioski, a to już większa sztuka. Ale dla pana Kiuchi to właśnie
sedno sprawy, bo jak mi powiedział dwa lata temu podczas spotkania na AVS, tylko muzyka jest wyznacznikiem, a ją pojmuje
jako perfekcję i jednocześnie jeden z przejawów świata w jego pierwotnej, wolnej od werbalizacji i prób racjonalizacji formie.
Dlatego technologia sługą, a na sługach się nie skupiamy. Mają służyć – to ich jedyna rola – sami zaś koncentrujemy się naseansie i ujawnianym w nim sensie.

Postąpmy jednak troszkę inaczej, bo tu pan Kazuo przesadza. Sens świata jest okrutny, bezduszny i beznamiętny (tak się składa,że go odkryłem), a my w swoich maleńkich łódkach życia skupiać musimy się wbrew temu na małych przyjemnościach, boinaczej byśmy ze szczętem musieli zwariować. Dlatego nie bez satysfakcji powiem, że bawełniana powłoka kabla Million „Kiwami”
jest przyjemnie miękka w dotyku, a jej trikolor – czarno-żółto-czerwony – wpływa na poprawę nastroju, czyniąc rzeczywistość
cieplejszą. Poprawia też nastrój to, że kabel perfekcyjnie jest wykonany, a jeszcze bardziej owo, że posiada wąsiska w postaci
drutów zakończonych widełkami, które można podłączyć do zacisku „grid” w urządzeniu (niektóre takie mają, chociaż dalece nie
wszystkie), albo do któregoś z kierowanych na audiofilski rynek uziemiaczy; na przykład Entreqa Minimusa albo recenzowanego
onegdaj Verictum. Sam tym razem użyłem czekającego akurat na recenzję uziemienia QAR S-15, jako jedynego pozostającego
w zasięgu. Nie bez wpływu na pozytywny nastrój są też nasunięte na kabel graniaste, drewniane obejmy z napisem Hijiri pojednej a Million po drugiej stronie; służące może za filtry, a może tylko za ozdobę. Przyjemna też jakość wyposażonych w
śrubowe zaciski wtyków, jak również kierunkowość, dzięki której użytkownik ma poczucie dobrze spełnionej roli, bo o tę
kierunkowość zadbał. (Lub nie, a wówczas konsternacja.) Super w dodatku przyjemne jeszcze, że mowa o najlepszym
interkonekcie świata na który było nas stać, jako że to jedynie dziesięć a nie aż pięćdziesiąt czy więcej tysięcy. I nie bez satysfakcji
również, że jest teraz (a wcześniej nie był) pakowany w drewniane pudło o czerwonym odcieniu laki z czarnymi żłobieniami, jakprzystało na coś najlepszego na świecie i naprawdę audiofilskiego.

Interkonekty z serii Million są dostępne od ręki w trzech rozmiarach, poczynając od 0,75 m za 9990 zł, po 1,5 m za 13 990 – awiększe długości na zamówienie. Okazują się dosyć grube lecz mimo to w miarę elastyczne, a wąsy uziemiające mająwystarczająco długie i wystarczająco mocne (co wcale nie jest regułą). Na otarcie łez dla speców od inżynierii trzy wiadomości
techniczne – że mianowicie splatanie i konfekcjonowanie odbywa się w całości ręcznie, że wtyki są własne, firmowe, oraz że są
w kablu specjalne żyły uziemiające (stąd wąsy), redukujące zakłócenia prądowe. Reszta to tylko pański sługa na służbie u
muzycznego piękna – i ta reszta cię nie obchodzi. Cóż bowiem po tej reszcie, gdyby nie dość pięknie grało? A kiedy gra dośćpięknie, to technologia nie twoją sprawą, ty się zajmuj muzyką.

Brzmienie
A więc grajmy na chwałę kompozycyjnego kunsztu i muzycznej poezji.
Lecz aby popis nie był solo, sięgnąłem po dwóch konkurentów. Obu

Biały karton.

Biały karton.

wyraźnie droższych, bo Sulek 6×9 to osiemnaście tysięcy, a Crystal
Cable Absolute Dream ponad nawet pięćdziesiąt. Bez zabawy w
komputerowe figle-migle, od razu wzbijamy się na super pułap. Od
startu więc drogi odtwarzacz i tor naprany samymi najdroższymi
lampami, plus drogie kolumny i słuchawki. Nie będę tego rozmieniał nadrobne, czyli osobno kolumny i słuchawki, a także zacznę bez żadnych
porównawczych wstępów od kabla recenzowanego, i tylko na koniec
dorzucę krótkie charakterystyki obu porównywanych, jako
podsumowanie tego, co przewinęło się we wcześniejszym opisie.

Harmonix Hijiri
Za jaki przeto Million gra ten Hijiri – prawdziwy czy naciągany? Od razu powiem, że gra w tej samej lidze co najdrożsi, ale
oczywiście po swojemu.
Pierwsze odnośnie tego, to lekkie podwyższenie tonacji względem obu porównywanych. Soprany u Hijiri mają ciut większy w
całości brzmienia udział i są najbardziej otwarte. Otwarte wręcz zupełnie, swobodne jak wiatr w polu – bez krągłej pełności u
Crystal Cable i nieznacznego dociążenia u Sulka. To nie znaczy, że od tamtych lepsze, ale znaczy, że inne. Bardziej zwiewne ikruche, na wskroś misterne, koronkowe. Jak z płatków śniegu, z morskiej pianki, że delikatność wyróżnikiem, a przy tym bezśladu najmniejszego ściągania w dół i naprężania – czyli poza ciśnieniem i grawitacją. Takie soprany to misterium i od razu innewrażenie, odróżniające od ciut cięższego Sulka i wyraźnie krąglejszych, gładszych i mających swoją wagę sopranów od Absolute
Dream. W efekcie odgłos dzwonków cieńszy, taki bardziej srebrzysty, i przenikliwszy strun skrzypiec, a głosy wokalistów nieco
młodsze i bardziej chropawe – takie z wyraźniej (o ile występuje) akcentowaną chrypką. Jednakże przy pełnym zachowaniu
powabu i urody, więc słucha się z fascynacją i w pełnym przywołaniu obecności.
Druga rzecz to temperatura. Dwa pozostałe interkonekty ocieplały, przy
czym Crystal Cable wyraźniej. Oba to na tle bardzo wyważonego Hijiridarzące ciepłem milasy, że się zaraz rozgrzejesz, bo to ciepło się czuje.
Nieznacznie wprawdzie, żadnego przegrzewania, ale i nie bez czucia
Biały karton.

ciepła. I nie powiem, to bardzo miłe, ale ogromnie mi się podobało, żeHijiri jest neutralny, a przy tym w taki najlepszy sposób, to znaczy nic otemperaturze. Nie czujesz ciepła ani chłodu, wyczuwasz samąrzeczywistość. Staje się dokładnie jak w życiu, gdy nie odczuwasz zimna
ani ciepła i zupełnie o tym nie myślisz, bo jest akurat w sam raz. To
działa na rzecz realizmu, jeszcze go mocniej podkreśla.

A w nim czerwona, zdobna skrzynka.

A ten realizm to rzecz trzecia – kabel od Hijiri jest realistyczny w sposób

skrajny. Żadnego upiększania, cesji na rzecz poprawy. Żadnych miękkich futer króliczka, dorzucanej słodyczy głosom,
rozmiękczania obrysów, powściągania sopranów czy dokładania basu. Jak nie przysparza dodatku ciepła, tak samo nie usiłuje
uładnić innych przymiotów. Neutralna jest nie tylko temperatura, ale też wypełnienie i kolor. Naturalizm kolorystyczny bardzo
bliski perfekcji – tak samo jak z wiernych kolorystyce naturalnej też japońskich telewizorów Panasonica, a nie papuzich i w
nasyceniu przedobrzonych koreańskiego Samsunga. Nie dziwi przeto, że jak z dumą podkreśla dystrybutor, okablowanie Hijiri tojedyne używane przy nagrywaniu i remasteringu sławnych płyt XRCD.
W następstwie tego naeutralizmu nie ma podbicia średniego zakresu, które zwykle realizowane jest poprzez obniżenie tonu.
Więcej basu to niższe głosy, a więc bardziej dojrzałe, zmysłowe. Tu ucieknę się do dygresji, stawiającej sprawę jednoznacznie.
W jednym z lubianych przeze mnie filmów – Alicji Woody Allena – bohaterka, osoba trochę zagubiona i jak najdalsza odekstrawertyzmu, dostaje od znachora zioła, które z niej czynią heterę. I teraz od Mii Farrow – najlepszej aktorki naszych czasów– otrzymujemy lekcję zmysłowości. Jako domowa kurka zahukana przez męża, mówi piskliwym dyszkancikiem. A gdy za sprawą
ziołowej magii się przeobraża w heterę, zaczyna przemawiać niskim, gardłowym, pełnym powabu, modulowanym głosem.

Biały karton.

A w niej kabel.

Tak postępują niektóre kable i inne audiofilskie zabawki, a skala tegopostępowania może być bardzo różna. Z porównywanych najmocniejsięgał po taki zabieg Crystal Cable, a najmniej recenzowany Hijiri. Tenstarał się bardzo o to, by nie działać jak zioła tylko trzymać się życia.
Zachować dźwięczność, świeżość, słyszalność chrypek, ewentualne
oschłości; a nie wszystko wygładzać, upiększać, nasycać, wypełniać ipogłosowo wzmacniać. To jednak – rzecz zasadnicza – ani trochę nie
odziera go z piękna. Inaczej cóż byłyby warte tak wysoko cenione
nagrania XRCD.

I teraz dochodzimy do innej sprawy ważnej, mianowicie do basu. Ten u Hijiri był najbardziej przestrzenny oraz najdalszy od
zniekształceń. Nie starał się zrobić z wiolonczeli kontrabasu a z sopranu mezzosopranu. Nie upiększał więc i na samym doleniską nutą i w tonach liczonym wypełnieniem. Przy jego użyciu bass-refleks się nie krztusił wewnętrznymi rezonansami, asłuchawki Fostex TH900 nie wpadały w jawną basową przesadę podczas słuchania materiału używanego do diagnozowania
basowych przesteów. Ale jak ktoś lubi bas dorzucony, albo mu go w torze brakuje, to Sulek, a jeszcze bardziej Absolute Dream,będą mu pewnie bliższe. Obu też tego basowego podkręcenia nie zarzucam. Zwyczajnie oferują niższą tonację, co ma swoje
minusy i plusy.
Obok tego braku piwniczności drugim najistotniejszym czynnikiem związanym z kontrolą ilości niskich tonów będzie ilość pogłosu.
Bo ten też od basu pochodzi, więc znów brawa dla Hijiri, który pogłos również uczynił naturalnym. Nie skąpił go i nie dokładał,zachowując należyte proporcje. Tak żeby się nim cieszyć, a jednocześnie unikać wrażenia makijażu. Że owszem, coś jest ładne,lecz oczywiste, że nie wyłącznie samo z siebie. Że naniesiono poprawki, pewne rzeczy dodano a inne stonowano. Hijiri, żeucieknę się z kolei do kulinarnych porównań, ma sól i ma mocny naturalny smak, natomiast nie dodaje sosów. Brzmienie nie
zostaje zgęszczone, wygładzone, doprawione śmietaną.
Zachowuje całą naturalną swoistość, która może być w odbiorze
trudniejsza, gdyż wiadomo, że jak coś, to do majonezu, ale to w
przypadku tych słabszych torów, a do nich Hijiri nie jest przeznaczony.
Jego stworzono by wyciągnąć brzmieniowe zalety, a nie maskować wady.
Jak chodzi o te ostatnie, to może jedynie poprawić sytuację, gdy jakiś
składnik toru właśnie przesadza z basem, a tu miało to miejsce w
przypadku słuchawek Fostex TH900, trochę z dwoma pozostałymi
ocieplających (czym byłem zaskoczony) i jawnie przesadzających z
basem. Dlatego dwaj pozostali panowie interkonektowie woleli

Taki z wąsami.

Beyerdynamic T1, a Hijiri też wprawdzie wolał, ale nie tak wyraźnie. Z
oboma użytymi słuchawkami dał popis naturalności i realizmu, a z T1
to już naprawdę. Bo wiele razy pisałem, jak bardzo pasują do Twin-

Head, a chociaż Final D8000 je przyćmiły (już mi je zabrali), to wciąż jeszcze zachwycają.

Odsłuch cd.
Kolejne ważne sprawy to czystość artykulacji i dynamika. Pod ichwzględem, tak samo jak realizmu, kabel jest też stricte high-endowy.
Momentalnie się zbiera by wskoczyć na wyższą głośność, by równie
szybko w razie potrzeby zjechać, co doprawia żywością i ekspresją
szczegółów. Te ostatnie trzymane są w ryzach, żeby się nie wyrwać
muzyce, ale z trzech porównywanych tu się eksponowały najbardziej.
Nie żeby więcej ich było, bo pod tym wszyscy byli na topie, tyle że u
Hijiri ekspozycja najmocniejsza, wraz z tymi bardziej delikatnymi iotwartymi sopranami. A jeszcze do wtóru szczegółom wspaniałatransparencja – niesamowita czystość medium i dokładność
artykulacji. Lecz medium nie ziejące pustką, że czuć samą przestrzeń i
Firmowe wtyki i wyraźnie oznaczonakierunkowość.
można jedynie pomierzyć odległości, tylko mające pewien ciężar
własny i pewne wypełnienie. Zupełną wprawdzie przeźroczystość, ale
nie całkowitą próżnię, co uznać należy za dowód perfekcji i co jednocześnie robi niesamowite wrażenie. Od razu to cię zwala iwiesz, że kabel z samego topu. Podkreślają to także oklaski – niezwykle wyraziste i trójwymiarowe, choć lżejsze niż u
konkurencji.

Podobnie jak temperatura neutralne jest oświetlenie. Nie jasne i nie ciemne, wszystko dobrze omiatające i każdy detalwyciągające z cienia, a jednocześnie niejaskrawe i pozwalające o sobie zapominać. A te detale i każdy kontur wyraźne,cyzelowane, na milimetry dokładne. I jeszcze w sukurs temu powietrze, oddech, świeżość, że sumarycznie aż podkręcony
realizm – taki mrowiący się, mocno narzucony, nie dający o sobie zapomnieć. Zatem nie relaks, luźne słuchanie i poczucie
pełności oraz sytej ciepłem urody, tylko wigor, nieustająca ekscytacja i podtrzymany w swej wyraźności każdy detal.
Uważnie też przyglądałem się różnicom w wielkości sceny i Hijiri dawałwiększą nieco od Sulka – prawdopodobnie skutkiem tej czystości iaktywności sopranów – ale największą i najbardziej holograficzną
oferował piekielnie drogi Crystal Cable.
I jeszcze dwie sprawy nie bez znaczenia. Pomimo takiej aktywności iotwartości soprany nie przejawiły najmniejszej skłonności do sybilacji– przeciwnie, ukrócały ją, co też świadczy o klasie. I z rzeczy
wybitnych także możliwość szacowania relacji przestrzennych.
Lokalizacja źródeł perfekcyjna i bardzo dokładne zobrazowanie
Zwykle to pudło obejmuje kabel, ale można
odwrotnie.

dystansu.

Na finał obiecane dwa słowa o pozostałych, mimo że mają już swe recenzje. Ale co tor to inne granie, więc dla świętego
spokoju, żeby nie było uwag, że w ich recenzjach coś innego, bo tak zawsze być może.
Sulek 6×9 to kabel też chwytający w mig szczegóły i otwartym stylem grający, a przy tym także bez upiększania.
Jednocześnie cokolwiek niższy tonacyjnie, ergo nie tak sopranowo koronkowy, nie tak podkreślający chrypki i nie takmłodzieńczy – dojrzalszy i bardziej dociążający. Cieplejszy także nieznacznie – odrobinę powyżej zupełnej neutralności –natomiast w odbiorze emocjonalnym trochę mniej żywy, nie tak szalejący. Jednak sopranami potrafiący tak strzelić, żesaksofon zabija górą i rozciągnięciem przestrzennym. Ta sama w sumie klasa, ale inny nieco charakter. Mniejsze
podekscytowanie, chociaż także niemałe, a więcej wraz z mocniejszym akcentem basowym spokoju i jednocześnie pogłosu. Iwięcej też odrobinę ciepła, co nie tylko się czuje, ale co zmienia nastawienie przynajmniej w pierwszej chwili na pozytywne,
chociaż po pewnym czasie może męczyć. Tu jednak jest tego ciepła tak niewiele, że bez porównań można go nie wyczuć; natyle jest jednak dosyć, że się je podświadomie czuje i nie całkiem o temperaturze zapomina, choć nie jest to nic
zaprzątającego uwagę.
Crystal Cable Absolute Dream to nie sulkowa miedź amonokrystaliczne srebro; to samo tylko w mniejszej ilości i inaczej
zorganizowane co w najdroższym na świecie Siltech Triple Crown.
Efekt stanowi niezwykłą mieszankę realizmu i dodanego piękna.
Brzmienie najgłębsze, najcieplejsze i zdecydowanie najgładsze.
Najniżej też schodzące i najobszerniejsze przestrzennie – z dodatkiem
mocnym holografii. Więc nie realistyczne podkręcenie i żywość na
pierwszym planie, tylko elegancja, makijażem podkreślana uroda, w

Stary, czarno-żółty Harmonix i nowy, czarno-żółtoczerwony Hijiri.

jednocześnie spokojna.

pieszczocie każdy detal. Detal także tutaj położony na dłoni więcdoskonale widoczny, lecz bardziej uczesany, wygładzony, krąglutki i
milutki. Ta muzyka imponuje niezwykłą głębią i holograficznym stylem,a jednocześnie wchodzi gładko, nie zmuszając do takiej koncentracji inie szarpiąc tak duszy. Jest piękna, luksusowa, głęboka, aPodsumowanie
Nie da się w tej sytuacji powiedzieć inaczej niż tak, że kabel Hijiri
Million „Kiwami” stanowi okazję. Straszy milionem w nazwie, ale taknaprawdę nie jest jak na swą kategorię czystego high-endu specjalnie
drogi, co pokazali tu z nim porównani. Osiem przeszło razy tańszy odnajdroższego na świecie, każe wprawdzie za siebie płacić słono względem
przeciętnych zarobków, ale relatywnie niedużo w zamian za najwyższe
przymioty. Daje kartę stałego wstępu do klubu najlepszych interkonektówświata, stawiając jednocześnie pewne warunki. Warunkiem jest cały tor
wysokiej klasy, choć nie ma w tym żadnej przesady. Przy komputerze – boi tam słuchałem – sprawdził się znakomicie i pod żadnym, żadniutkimwzględem nic złego tam się nie działo. Za to liczne korzyści, poczynając od tego, że słuchało się z zaangażowaniem. Bo stawia
ten Hijiri słuchacza jak najdalej od nudy, każąc mu obcować ze światem ekstatycznej urody. Nie zrelaksowanym – puszczanym
w razie ochoty mimo uszu – tylko żywym, rozwibrowanym, podkręconym. O wytężonym realizmie, dającym wyjątkową
przejrzystość, detaliczność, wyraźność i dynamikę. Z misternymi koronkami sopranów, nie zaokrąglonymi i nie obniżonymi
głosami oraz z przestrzennym i bardzo rozdzielczym basem; dalekim od zniekształceń i irytującego przedobrzenia. To styl
dobitnie wymuszający uwagę, przykuwający do przekazu. Taki dla chcących się skupiać i żywą muzykę chłonąć, a nie w razieochoty puszczać ją mimo uszu, by skupić się na butelce wina czy koniaku albo towarzyskiej rozmowie. Nie upiększony, nieugłaskany – piękny jedynie samym danym muzyce czarem w jego naturalnej, nie złagodzonej formie. Podkręconej wręcz,posypanej solą sopranów. Sto procent otwartości, sto procent przejrzystości i sto procent wyraźności, a mimo to czysta
muzyka. Lubisz tak? No to proszę…
Dochodzi do tego cała audiofilska oprawa: Elegancki, poprawiający nastrój kolorystyką oplot i eleganckie wtyki, drewniane
obejmy z filtrami (?), wąsy do uziemiania, budząca szacunek grubość i jednoczesny brak przesadnej sztywności. Wszystko tow wielkim, inkrustowanym pudle, made in Japan i od sławnej marki. Nie ma jedynie rozwlekłej opowieści o przewagach
technicznych – jest sam wygląd i sama muzyka.

W punktach:
ZaletyUltra przejrzystość.
A mimo to medium nie zieje pustką.
Super detaliczność.
Ale detale na służbie kompozycji.
Niezwykła żywość.













Precyzja.
Dynamika.
Szybkość.
Ekstatyczny cały przekaz.
Żadnego wycofania czy upiększania.
A mimo to czysta muzyka.
Nigdy nie będziesz się nudził.
Neutralna w najlepszym tego słowa sensie temperatura, pozwalająca nie myśleć o sobie.
Popisowa wyraźność.
Ludzkie głosy świeże, nośne, urodziwe, z zaakcentowaną grasejacją i chrypkami.
Bas przestrzenny, rozdzielczy, dobrze ale nieprzesadnie wypełniony, całkowicie wolny od zniekształceń.

Piękna organizacja pogłosu.

High-end całą gębą.
Używane w studiu płytowym XRCD.

Luksusowy wygląd i opakowanie.

Możliwość uziemienia.
Budząca szacunek grubość, ale nie skutkująca sztywnością.



Oplot miła w dotyku i wyglądem poprawiający nastrój.
Sławny producent.
Made in Japan.

Polski dystrybutor.
Przystępna jak na tę kategorię sprzętową cena.

Wady i zastrzeżenia


Nie dla ceniących przede wszystkim relaksacyjny odbiór muzyki.

Przystępność przystępnością, a drogi pieniądz trzeba wyłożyć.
Sprzęt do testu dostarczyła firma: Moje Audio
Ceny:

HIJIRI HGP-075 RCA – 9 990 zł

HIJIRI HGP-10 RCA – 11 490 zł
HIJIRI HGP-15 RCA – 13 990 zł

HIJIRI HGP-075 XLR – 11 990 zł

HIJIRI HGP-10 XLR – 13 490 zł

HIJIRI HGP-15 XLR – 15 990 zł

System:








Źródła: PC, Ayon CD-35 Signature, Avid Ingenium.
Przetwornik: Ayon Sigma.
Wzmacniacze słuchawkowe: ASL Twin-Head Mark III, Ayon HA-2,
Przedwzmacniacz: ASL Twin-Head Mark IIIłKońcówka mocy: Croft polestar1.
Słuchawki: Beyerdynamic T1 V2 (kabel Tonalium Audio), Fostex TH900 Mk2,
Kolumny: Audioform Adventure 304, Avantgarde ZERO TA XD.








Interkonekty: Crystal Cable Absolute Dream, Hijiri „Million” Maestro HGP-10R, Sulek Audio 6 x 9.
iGalvanic z kablem USB: ifi Gemini + iUSB3.0.
Kable zasilające: Acoustic Zen Gargantua II, Harmonix X-DC350M2R, Illuminati Power Reference One, Sulek Power.
Stolik: Rogoz Audio 6RP2/BBS.
Listwy: Power Base, Sulek Audio.
Podkładki pod kable: Acoustic Revive RCI-3H, Rogoz Audio 3T1/BBS.