Kabel głośnikowy

聖 Hijiri
H-SLC25R „MILLION”
SOPHISTICATEDLISTENER’S CHOICE
Producent: COMBAK CORPORATION
Cena (w czasie testu): 32 990 zł/2,5 m
Kontakt:
Kazuo Kiuchi ǀ 4-20, Ikego 2-chome, Zushi-shi
Kanagawa 249-0003 ǀ Japan
harmonix@combak.net
combak.net
MADE IN JAPANDo testu dostarczyła firma: MOJE AUDIOo oczywiście przypadek (choć przypadków chyba nie ma), że
przygotowując monograficzny artykuł poświęcony technice XRCD część
płyt przesłuchałem za pomocą japońskich kolumn TAD Compact
Evolution One oraz kabla głośnikowego 聖 Hijiri H-SLC25R „Million”. Ten
ostatni wyszedł spod ręki artysty, pana Kazuo Kiuchi, który jest również
właścicielem marki XRCD24. Te związki są zresztą znacznie głębsze,
ponieważ w japońskich studiach JVC, gdzie wykonywane są remastery dla
tego rodzaju płyt, pracują jego urządzenia i akcesoria, na przykład kablezasilające, interkonekty i kable głośnikowe, jak również nóżki
antywibracyjne. Przypadek? – Niech każdy sam to rozsądzi.

z pojawieniem się modeli „Million”, stanęła na jej szczycie. Przypomnijmy,
że w 2015 roku zaprezentowany został interkonekt analogowy HGP-10R„Million”, jak również kabel zasilający AC Harmonix X-DC Studio Master
Million Maestro - ten ostatni jeszcze w ramach marki Harmonix.

| H-SLC25R „MILLION”
H-SLC25R „MILLION” domyka więc system pomyślany jako całość,noszący wspólną nazwę „Million”, dopełnianą przez „Sophisticated
Listener’s Choice”. To ostatnie nie jest tylko opisem z materiałów
promocyjnych, a częścią filozofii produktu, czymś w rodzaju pieczęci,jakimi posługują się w Japonii artyści pewni swoich dzieł. A co oznacza„Million”? Jak czytamy w materiałach promocyjnych: „to znak
symbolizujący NAJLEPSZE Z NAJLEPSZYCH kable, jakie produkujemy”.
Kabel powstawał przez trzy lata i jego DNA wspólne jest z kablem
zasilającym X-DC Studio Master Million Maestro. Jak zwykle w przypadku
niewielkich japońskich producentów, zwracających naszą uwagę na
muzykę, a nie na technikę – w przeciwieństwie do konglomeratów –informacji o budowie mamy niewiele. Wiadomo jedynie, że powstawałprzez trzy lata w trakcie żmudnych prac odsłuchowych, prób, zmian i„tuningowania” Można założyć, że część odsłuchów i porównań odbyło
się także w studiach JVC.

聖 Hijiri, w języku japońskim oznaczający ‘maestro’ lub ‘ważnego
przywódcę’, to marka zaprezentowana przez pana Kiuchi-san w 2015
roku. W ofercie Combak Corporation, firmy-matki, stała się czymś w
rodzaju „następnego kroku” w stosunku do marki Harmonix. Z kolei wraz

Kable H-SLC25R produkowane są ręcznie, jedna para w danym
momencie. Wykonane są z miedzianych linek, jednak nie wiemy o jakąmiedź chodzi. Czytamy jedynie: „materiał przewodnika: projekt własny i
specjalnie przygotowana miedź”. Wiadomo natomiast, że to miedź
kierunkowa – strzałki znajdziemy na koszulkach termokurczliwych w
miejscu, w którym kable się rozchodzą na biegi dodatni (+) i ujemny (–) ipowtórzone są na każdym z tych biegów, przy widłach. Solidne końcówki
widłowe wykonane zostały ze srebrzonej miedzi PCOOC.
Podstawowa oferta mówi o długościach 1,5/2/2,5 oraz 3 m, ale można
też zamówić dłuższe odcinki. Dodajmy, że w serii „Million”, oprócz
wspomnianych
kabli,
znajdziemy
również
nóżki
antywibracyjne Harmonix TU-666M „BeauTone” Million Maestro 20th
Anniversary Edition, z których z powodzeniem korzystam od czasu parulat.
Kable wyglądają, jak nas do tego pan Kiuchi przyzwyczaił, czyli niezwykle„osobiście”. Pudełko w którym przychodzą, skromne, ale i efektowne,
przypomina prezent. Otwierając je tak się zresztą czujemy, odsłaniając
kabel spod specjalnego papieru. Kable są dość grube i ładne –wykończone są plecionką z materiału w trzech kolorach: granatowym,
czarnym i czerwonym. Pośrodku biegów umieszczono drewnianeelementyzlogotypem,
pełniące
takżerolęelementu
antyrezonansowego, Na jego umiejscowienie i dobranie wielkości orazrodzaju drewna pan Kiuchi poświecił sporo czasu. Jak jednak mówiłem,
to artysta traktujący swoje produkty bardzo poważnie, ponieważ to one
reprezentują go na zewnątrz.

Nie mogłem się od tej myśli wyzwolić, a przecież – jeśliby się nad tym
przez chwilę zastanowić – to głupie: widząc logo XRCD24 obok
logotypów Harmonix, Reimyo i Hijiri podświadomie zacząłem utożsamiaćdźwięk tego rodzaju płyt, zakodowany w mojej głowie przez
przesłuchanie w krótkim czasie kilkudziesięciu tytułów, z dźwiękiem kabla
H-SLC25R „Million”. Głupie, ale tylko jeśliby to było wolne skojarzenie,
którym koniecznie chciałbym się z kimś podzielić. W tym przypadku mam
pewność: technika XRCD24 i testowany kabel głośnikowy mają bardzozbliżony charakter „własny”.
To dźwięk nastawiony na jak najpełniejsze i jak najbardziej dynamiczne
oddanie środka pasma. Zarówno wysokie, jak i niskie tony są
nieskazitelne, ale to rozdzielczość i szybkość średnicy sprawia, żeskupiamy na niej uwagę. Można powiedzieć, że to dźwięk „celowany”, w
tym sensie, że spośród wielu równoległych ofert wybrano tę, która wciąga
do słuchanej muzyki. Siedząc przed dobrymi kolumnami, podłączonymi
za pośrednictwem kabla pana Kiuchi siedzimy tak naprawdę w
zasłuchaniu. Jeśli chcemy, to możemy przejść do analizy, nie ma z tym
problemu, jednak pierwsze wrażenie jest doskonale mi znane z mojego
systemu – to przewaga emocji nad analizą.

Kable głośnikowe 聖 Hijiri H-SLC25R „Million” łączyły końcówkę mocy
Soulution 710 oraz – kolejno – dwie pary kolumn głośnikowych: Harbeth
M40.1 oraz TAD Compact Evolution One. Od lat korzystam z podstawek
pod kable głośnikowe Acoustic Revive RCI-3H – 聖 HIJIRI spoczęły na
nich wraz z kablami do których były porównywane, tj. do dwóch innych
kabli głośnikowych: Siltech Triple Crown oraz Crystal Cable The Ultimate
Dream. Było to porównanie A/B/A, ze znanymi A i B. Próbki muzyczne
miały długość do 2 minut, ale odsłuchałem też całe płyty.

Płyty użyte do odsłuchu (wybór):










Byrd, McLean, Coltrane, Taylor’s Wailers, Prestige/Analogue
Productions CPRJ 7117 SA, SACD/CD (1957/2013)
Chet Baker, Baker’s Holiday, Limelight Records/Verve Records
SUHD 00960, Test Pressing SACD/CD (1965/2004)
Coleman Hawkins, The Hawk Flies High, Riverside/Mobile Fidelity
UDSACD 2030, SACD/CD (1957/2006)
Jean-Michel Jarre, Magnetic Fields, Dreyfus Disques/Epic EPC
488138 2, CD (1981/1997)
Jolivet, Concerto Pour Violon/Chausson, Poème, wyk. Isabele
Faust, Deutsches Symphonie Orchester Berlin, Harmonia Mundi
France/King International HMSA 0025, SACD (2006/2015)
Kazumi Wabe, Jazz Impressions, Ewe Records EWSA 0163,
SACD/CD (2009)
Mario Suzuki, Masterpiece II: Touching Folklore Music, Master
Music XRCD24-NT021, XRCD24 (2018)
Ornette Coleman, The Shape of Jazz to Come, Atlantic
Records/ORG Music ORGM-1081, SACD/CD (1959/2013)Japońskie wersje płyt dostępne na

Ale po kolei. Mówiąc o skupieniu się na środku pasma nie miałem namyśli przesunięcia balansu tonalnego w tym kierunku, ani niedostatku
jego skrajów. To zupełnie nie tak, ale świetnie pokazuje, od czego ten test
rozpocząłem, czyli wspólnotę myśli między kablem i XRCD24. Bo górapasma jest bardzo ładna, mocna, a atak zaznaczany mocniej niż w
kablach Siltecha i – tym bardziej – Crystal Cable’a. Przypomina to, copokazuje kabel Tellurium Q Absolute.
Słuchając gitar z najnowszej płyty, której producentem był pan Kiuchi,
tj. Masterpiece II trio gitarzystów pod dyrekcją Mario Suzuki, usłyszałempiękne połączenie pudła i strun. Struny w jego wydaniu były nieco
bardziej wyraziste niż w kablach państwa van Kley, a obraz był bliżej mnie.
Słychać, że twórcy kabla chodziło o maksymalne przybliżenie do emocji,
do serca muzyki. Przesunięcie uwagi o którym mówię nie wynikało zodchudzenia dźwięku, bo bas jest mocny i wysycony. Świetnie pokazała
to płyta Magnetic Fields Jarre’a, gdzie było znane mi z najlepszych
wykonań nasycenie i uderzenie.

selektywność dźwięków ze środka pasma są mocne, mocniejsze niż w
kablach odniesienia. No i dochodzi do tego znakomita dynamika.
Ponieważ pierwszy plan jest blisko nas i to na nim skupia się nasza uwaga,
otrzymujemy taki właśnie, emocjonalny, bardzo naturalny przekaz.

Podsumowanie
Hijiri H-SLC25R „Million” ma wszystko, czego wymagamy od top highendu: barwę, głębię, rozdzielczość, dynamikę itd. Ponad wszystko ma
jednak duszę, która jest duszą wojownika i artysty w jednym. Jak człowiek,
spod którego reki wyszedł. Kabel ten brzmi nadzwyczaj naturalnie,
przypominając wyborami estetycznymi to, co dostajemy z płytami
XRCD24. Wybitny kabel, za te pieniądze trudny do pobicia.
Trudno powiedzieć o tym dźwięku „ciepły”, ale ciągle i na nowo w czasie
testu słowo to pchało mi się pod palce. A to przecież nie tak, to kabel odobrej selektywności i detaliczności, rozdzielczy, szybki i otwarty. Myślę,że potrzeba użycia słowa na „c” wynikała ze znakomitego formowania
brył źródeł pozornych, z doskonałego prowadzenia głosów. Jak, na
przykład, z płytą Cheta Bakera pt. Baker’s Holiday, którą mam w wersji
próbnej („Test Pressing”).
Ma ona szeroką panoramę, z rozłożonymi sztucznie na skrajach sekcjami– dęciakami z jednej, a perkusją i fortepianem z drugiej. Ale pośrodku,
zawieszony w przestrzeni między kolumnami, pokazany jest duży,głęboki wokal Bakera.
Choć nie miał wówczas zbyt wielu lat, a głos miał dość wysoki, to akuratta płyta pokazała go z Hijiri nieco starszego, bardziej doświadczonego.
Podobnie zresztą zaprezentowana został trąbka, tj. miała mocny niskiśrodek. Z kablem Hijiri ta jej cecha, czyli sposób przygotowania dźwięku
przez realizatorów i remastering, a następnie podkreśloną przez
tłoczenie i odtworzenie, była szczególnie widoczna.

THE BEATLES

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club
Wydawca: EMI/Gold Note DT-01
Data wydania/reedycji: 1967/2016
Format: LONG PLAY | 180 g
Remaster: ANALOGOWY
Limited Edition | No. 82/500WŁOCHYBo to z jednej strony bardzo wierny kabel, a z drugiej wchodzący wdźwięk na tyle mocno, że nie mówimy już o hi-fi, a o muzyce i o tym, jak
ONA się zmienia. Jasne jest, że chodzi o zmiany dźwięku, ponieważ
jednak technika w znacznej mierze „znika” nam sprzed oczu, wydaje sięnam, że jej nie ma i mówimy o tym, do czego została powołana i codefiniuje jej sens. Dlatego też zarówno głos, jak i zespół ze wspomnianej
płyty były mocne i gęste. To gęstość znana z płyt XRCD24 – przepraszam,
że się powtarzam, ale to silniejsze ode mnie – dzięki której brzmią tak
wspaniale, tak dobrze obchodząc słabości formatu Compact Disc.
W lipcu 2017 roku (HF | No. 159) cały wstępniak poświęciliśmy
przełomowemu wydaniu płyty The Beatles Sgt. Pepper's Lonely Hearts
Club Band. Anniversary Edition. Było ono przełomowe, ponieważ po raz
pierwszy w ramach regularnej płyty – w dodatku tak ważnej – wykonano
nowy, zmieniający oryginalne założenia, miks utworów. Miks okazał się
artystyczną i soniczną rewelacją, potwierdzając tezę, że muzyka The
Beatles ma warstwy i odcienie, których jeszcze nie znamy.

Jest też oczywiście lekkie ocieplenie najwyższej góry, coś w rodzaju„pozłoty” powodującej, że blachy są ładniejsze, bardziej „przyjazne” niżpokazane w stylu „raw”. Nie jest to duża zmiana, ale warto o tym wiedzieć.
Całość nie jest jednak podbarwiana, ani zamykana, ponieważ atak i

Nowa wersja albumu została wydana na całym świecie, zarówno w wersji
cyfrowej, jak i analogowej (przypomnijmy – remiks i nowy masterwykonane by w domenie cyfrowej). W Japonii ukazały się płyty SHM-CD,
a na całym świecie regularne Compact Disc oraz 180 g LP. Osobne
tłoczenie zostało powierzone amerykańskiej tłoczni, jednej z najlepszych,
RTI (Record Technology Incorporated), będącej własnością Analogue
Production, jednego ze współczesnych gigantów rynku high-endowych
reedycji. Zarówno ta wersja, jak i wersja europejska nacinane były zcyfrowych plików hi-res.

Z zaskoczeniem, ale i ciekawością, przyjąłem więc informację o tym, żewłoska firma Gold Note, w ramach sub-labelu Gold Note Records,
oferuje ściśle limitowaną do 500 sztuk, numerowaną wersję tego albumu.
Nie jest to pierwsza tego typu płyta GN, bo wcześniej – w ramach serii
Master Classic – oferowali już takie tytuły, jak: Live at CarnegieHall Harry’ego Belafonte, Hatari! Henry’ego Manciniego, Out of theCool Gila Evansa i inne. Oprócz wznowień proponują również nagrania
współczesne, premierowe.

Tym bardziej, że porównanie z remasterem cyfrowym z 2009 roku, który
na winylu ukazał się w 2012 roku, jest szalenie ciekawe. Po pierwszym
odsłuchu obydwu płyt, jedna po drugiej, wiedziałem że coś jest na rzeczy,mogłem nawet wskazać główne elementy, ale nie potrafiłem tegozsyntetyzować. Teraz już wiem, wreszcie to do mnie dotarło: wersja Gold
Note brzmi tak, jakby była nacięta z taśmy analogowej, bez cyfrowego„intermedium” (część odsłuchową przeprowadziłem zanim otrzymałem
informacje o sposobie wykonania remasteru przez GN).
Główne cechy tego brzmienia, to doskonała miękkość i wewnętrzna
zgodność. Remaster z 2009 roku jest znacznie bardziej konturowy inastawiony na dobicie dynamiki. Efekt został osiągnięty, płyta LP w
tamtej wersji brzmi w bardziej współczesny sposób. Ale traci coś, coświetnie słychać na monofonicznej reedycji tego albumu, naciętej z taśmy
analogowej: „odpuszczenie” wewnętrznego parcia, które obecne jest w
cyfrowym remasterze z 2009 roku.

Wszystkie te edycje cechuje jedna wspólna rzecz: wykonywane są z
analogowych taśm-matek. O ile w przypadku wszystkich innych
wykonawców dałoby się to wytłumaczyć, o tyle The Beatles to zespółszczególny, a taśmy „master” nie opuszczają archiwów EMI. Co więcej –firma uważa, że masterami obowiązującymi w danym czasie są te ostatnie– w tym przypadku cyfrowe remastery. Tymczasem…

Włoska wersja jest niezwykle elegancka, gładka, płynna. Tematy rozwijają
się naturalnie i płynnie, bez sztucznego podkręcania emocji. Góra pasma
w tej wersji jest mniej obecna. To znaczy oparte na niej instrumenty są
nieco dalej w miksie, nie są tak mocno eksponowane. Ma to skutek
dwojakiego rodzaju. Po jednej stronie zapisać możemy lepszą
namacalność dźwięku w wersji z 2009 roku oraz wyższą – subiektywną –dynamikę. Po drugiej trzeba wskazać na większą naturalność i płynność
wersji Gold Note. Tutaj wokale są ładniejsze, przyjemniejsze.
Konturowość remasteru z 2009 roku, która wydobywa poszczególne
instrumenty z tła powoduje też, że są bardziej wypreparowane z
kontekstu.

Płyta w wersji Gold Note została wytłoczona z analogowej taśmy –niestety nie wiadomo której generacji, czy to była taśma produkcyjna, czyinna i skąd ją pozyskano. Wiadomo jedynie, że jej dźwięk został„zrewitalizowany” w analogowym remasterze przez Flavio Lenzi przyużyciu „high-endowej elektroniki firmy Gold Note” we włoskim Studio ilPoggio (Montecatini).

DŹWIĘK
Pierwsze zaskoczenie, związane z użytym miksem mija szybko. Uważam,że nowa wersja, zaproponowana w 2017 roku przez Gilesa Martina jest
artystycznie lepsza, dojrzalsza od oryginału. Zdaję sobie jednak sprawę,że to „wariacja na temat”, bo stereofoniczny oryginał jest jeden i to on
jest właściwym punktem odniesienia. W każdym razie – dezorientacja
wynikająca z oczekiwania na inne tłoczenie, może nieco lepsze, ale po
prostu nowe, szybko znika.

Dlatego też trudno będzie wskazać jednoznacznie na „lepszą” i „gorszą”
wersję. Wszystko zależeć będzie od oczekiwań i gustu. Dla mnie wersjaGold Note jest o wiele bardziej naturalna i choć brakuje mi dynamiki
cyfrowego remasteru, to poświęcam go bez wahania. Tym bardziej, żebas jest tam zbyt konturowy i zbyt nachalny. Na „włoskiej” płycie mabardzo ładnie oddaną barwę i jest częścią większej całości. Jedynym
minusem nowego tłoczenia jest wyższy szum przesuwu i mocniejsze
trzaski. Pod tym względem obydwa tłoczenia EMI są doskonałe – wersjaGold Note tylko dobra.

Jakość dźwięku: 8/10

System referencyjny 2018

1) Kolumny - HARBETH M40.1 |TEST|
2) Przedwzmacniacz - AYON AUDIO Spheris III |TEST|
3) Odtwarzacz Super Audio CD - AYON AUDIO CD-35 HF Edition No. 01/50|TEST|
4) Podstawki: ACOUSTIC REVIVE (custom) |OPIS|
5) Wzmacniacz mocy - SOULUTION 710
6) Filtr głośnikowy - SPEC REAL-SOUND PROCESSOR RSP-AZ9EX (prototyp) |TEST|

Okablowanie
Interkonekt SACD → przedwzmacniacz - SILTECH Triple Crown (1 m) |TEST|Interkonekt przedwzmacniacz → wzmacniacz mocy - ACOUSTIC REVIVE RCA-1.0 Absolute Triple-C FM (1m) |TEST|
Kable głośnikowe - SILTECH Triple Crown (2,5 m) |ARTYKUŁ|Zasilanie
Kabel zasilający AC/listwa zasilająca AC → odtwarzacz SACD - SILTECH Triple Crown (2 m) |TEST|
Kabel zasilający AC/listwa zasilająca AC → przedwzmacniacz - ACOUSTIC REVIVE Power Reference Triple-C(2 m) |TEST|
Kabel zasilający AC/listwa zasilająca AC → wzmacniacz mocy - ACROLINK Mexcel 7N-PC9500 |TEST|
Kabel zasilający: gniazdko ścienne → listwa zasilająca AC - ACROLINK Mexcel 7N-PC9500 (2 m) |TEST|
Listwa zasilająca: AC Acoustic Revive RTP-4eu ULTIMATE |TEST|
Listwa zasilająca: KBL Sound REFERENCE POWER DISTRIBUTOR (+ Himalaya AC) |TEST|
Platforma antywibracyjna pod listwą zasilającą: Asura QUALITY RECOVERY SYSTEM Level 1 |TEST|Filtr pasywny EMI/RFI (wzmacniacz słuchawkowy, wzmacniacz mocy, przedwzmacniacz): VERICTUM
Block |TEST|

Elementy antywibracyjne
Podstawki pod kolumny: ACOUSTIC REVIVE (custom)
Stolik: FINITE ELEMENTE Pagode Edition |OPIS|
Platformy antywibracyjne: ACOUSTIC REVIVE RAF-48H |TEST|Nóżki pod przedwzmacniaczem: FRANC AUDIO ACCESSORIES Ceramic Classic |ARTYKUŁ|Nóżki pod testowanymi urządzeniami:PRO AUDIO BONO Ceramic 7SN |TEST|FRANC AUDIO ACCESSORIES Ceramic Classic |ARTYKUŁ|HARMONIX TU-666M Million |TEST|

AnalogPrzedwzmacniacz gramofonowy:


GRANDINOTE Cellio Mk IV |TEST|
RCM AUDIO Sensor Prelude IC |TEST|

Wkładki gramofonowe:

DENON DL-103 | DENON DL-103 SA |TEST|MIYAJIMA LABORATORY Madake |TEST|MIYAJIMA LABORATORY Zero |TEST|MIYAJIMA LABORATORY Shilabe |TEST|Ramię gramofonowe: Reed 3P |TEST|
Docisk do płyty: PATHE WINGS Titanium PW-Ti 770 | Limited Edition
Mata:



HARMONIX TU-800EX
PATHE WINGS

Słuchawki
Wzmacniacz słuchawkowy: AYON AUDIO HA-3 |TEST|
Słuchawki:






HiFiMAN HE-1000 v2 |TEST|
Audeze LCD-3 |TEST|
Sennheiser HD800
AKG K701 |TEST|
Beyerdynamic DT-990 Pro (old version) |TEST|

Kable słuchawkowe: Forza AudioWorks NOIR HYBRID HPC |MIKROTEST|