THE WORLD OFFROAD
ΟΥΣΟΥΑΓΙΑΡΙΟ ΝΤΕ ΖΑΝΕΪΡΟ9 771105 128005

WO

ΤΙΤΛΟΙ
ΤΕΛΟΥΣ...

Ζανέιροήταντοοδοιπορικότουμήνα.Μετησκέψηκαιμόνοότιείναιαυτόπουολοκληρώνειέναταξίδιπου
ξεκίνησε την άνοιξη του 2007, τα δάχτυλα δυσκολεύονται να σχηματίσουν λέξεις στο πληκτρολόγιο...
Ήμασταν μία ανάσα από την Ανταρκτική, και νά ’μαστε τώρα στους τροπικούς, στην πρωτεύουσα της σάμπας, της μπάλας και των αιώνιων διακοπών. Κι όμως ήταν ένα άχαρο ταξίδι αυτό για εμάς, ίσως γιατίάχαρος ήταν ο προορισμός του: το να βρούμε ένα πλοίο για να στείλουμε το Discovery -και, αν είναι δυνατόν, τις αφεντιές μας- πίσω στην Ευρώπη. Δυστυχώς, όλα τα ωραία τελειώνουν μια ημέρα, και αυτό τοόνειρο που βιώνουμε καθημερινά για χίλιες τόσες ημέρεςφτάνει στο τέλος του. Όλα μας δείχνουν το δρόμο της επι- ΔενυπάρχειπιοπληκτικόςδρόμοςστονκόσμοαπότηνεθνικήπουοδηγείστοΜπουένος
Άιρες. 3.000 χιλιόμετρα για μία μόνο φωτογραφία: μια ατέλειωτη λωρίδα ασφάλστροφής. Ακόμα και το φιλήδονο Ρίο έχει κρεμάσει παχιά
του, που διασχίζει την κατάξερη στέπα. Μιλάμε για έναν τόπο άγονο και πλούσιοσύννεφα από πάνω μας και οι απέραντες ακτές της Κοπασυνάμα, καθώς το υπέδαφος είναι γεμάτο κοιτάσματα πετρελαίου. Οι πόλεις κατάκαμπάνα και της Ιπανέμα μοιάζουν ορφανές χωρίς τις μεμήκος της διαδρομής φτιάχτηκαν για τους εργάτες των διυλιστηρίων. Άσχημες πόλαμψές θεές που τις κοσμούν το καλοκαίρι.
λεις όλες, εκτός από μία, το Πουέρτο Μάδριν, το ορμητήριο για τη χερσόνησο ΒαλΠώς να βγουν με στρινγκ τέτοιον καιρό;ντέζ. Αν δεν έχετε ακούσει για αυτήν, να σας πούμε ότι πρόκειται για ένα θαλάσσιοΟ ατέλειωτος δρόμος για Μπουένος Άιρεςπάρκο στο οποίο ξεχειμωνιάζουν φάλαινες και όρκες, ενώ αποτελεί μόνιμη κατοιΔε θα ξεχάσουμε ποτέ τα χρώματα του δειλινού όταν μπαίκία χιλιάδων θαλάσσιων λεόντων και εκατομμυρίων μαγγελανικών πιγκουίνων,ναμε στο φέρι για να περάσουμε το στενό του Μαγγελάκορμοράνων και άλλων πουλιών. Φτάσαμε εκεί λίγες ημέρες μετά την άφιξη τωννου. Βλέποντας πίσω μας τη Γη του Πυρός να απομακρύπρώτων φαλαινών. Ήταν τόσο αγχολυτικό όσο και σουρεαλιστικό να παρατηρείςνεται αναρωτήθηκα αν ποτέ θα επιστρέψουμε... «Να με
τα γιγάντια θηλαστικά να πλατσουρίζουν δύο βήματα από την ακτή...
ξαναφέρεις εδώ» πρόσθεσε το έτερον ήμισυ της αποστο- Στο Μπουένος Άιρες είχαμε την τύχη να μας φιλοξενήσουν δύο νέα παιδιά, ο Μάρτιν
λής, ολοκληρώνοντας τη σκέψη μου. Λες και τη διάβαζε.
και η Αλίνα, τα οποία είχαμε γνωρίσει στον Παναμά. Ένα χρόνο ταξίδευαν στη ΛαΓια τις επόμενες τέσσερις ημέρες διασχίζαμε το ανατολικότινική Αμερική με ένα Peugeot 206 και μόλις είχαν επιστρέψει στην κανονική τουςάκρο της Παταγονίας από τη Ruta 3, με τον άνεμο να μαςζωή. Είχαν χορτάσει από ταξίδι, αλλά τα βρήκαν σκούρα μέχρι να συνηθίσουν τηξεριζώνει τα μυαλά και σε αυτήν την πλευρά. Πρόσεξα,ζωή του γραφείου και τα ατέλειωτα μποτιλιαρίσματα στον περιφερειακό της μεγαμάλιστα, ότι τα περισσότερα μποφόρ είναι κοντά στον 50ό
λούπολης. «Την Αργεντινή δεν την αλλάζουμε» μας είπαν ωστόσο. Μακάρι να λέγαπαράλληλο. Η Παταγονία, τελικά, είναι μια τεράστια αεμε κι εμείς το ίδιο για την Ελλάδα... Λίγες ημέρες μετά άλλοι συνταξιδιώτες, με τουςροδυναμική σήραγγα, αφού εκεί συναντιούνται τα ψυχράοποίους χωρίσαμε στο Μπουένος Άιρες, μας έστελναν ένα συγκλονιστικό e-mailρεύματα της Ανταρκτικής με τα θερμά του Ειρηνικού...
από το σπίτι τους στη Γαλλία: «Είναι πιο δύσκολο να είμαστε πίσω από όσο περιμέναμε. Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Βλέπουμε τις φωτογραφίες από το ταξίδι καιβάζουμε τα κλάματα. Ευχόμαστε να αντέξετε καλύτερα από εμάς την επιστροφή σαςστην Ελλάδα». Αυτή η σκέψη που αποφεύγαμε μήνες τώρα ήταν μπροστά μας. Θααντέξουμε το πίσω; Πρέπει να το δούμε κι αυτό σαν περιπέτεια.

ΑΚΗΣ ΤΕΜΠΕΡΙΔΗΣΑ.Τ., ΒΟΥΛΑ ΝΕΤΟΥΗ αυλαία μιας εποχούμενης παράστασης που ξεκίνησε πριν απότρία χρόνια πέφτει κάπου μεταξύ Μπουένος Άιρες και Ρίο ντε Ζανέιρο...

7.500χιλιόμετραστους33γεωγραφικούςπαράλληλουςπουχωρίζουντηνΟυσουάγιααπότοΡίοντε

www.4troxoi.gr

132 ΙΟΥΛΙΟΣ 2010 478#0102

THE WORLD OFFROAD

Η πίσω όψη της Κοπακαμπάνα του Ρίο.
Θαλάσσιος ελέφαντας, ο μόνιμος κάτοικοςτης προστατευμένης χερσονήσου Βαλντέζ.
03.
Στην Ουρουγουάη έχουν μεγάλη τρέλα με τις αντίκες.
01.

ΟΥΣΟΥΑΓΙΑΡΙΟ ΝΤΕ ΖΑΝΕΪΡΟ9 771105 128005

03

02.

WO

Όσο ήμασταν στο Μπουένος Άιρες η Αργεντινή γιόρταζε τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας της. Έτσι, ζήσαμε τη χώρατου τάνγκο, του τσαγιού «μάτε» και του dulce de leche (καραμελωμένο γάλα), τη γενέτειρα του Τσε, της ΕβίταςΠερόν, του Μπόρχες και του Μαραντόνα σε στιγμές εθνικού μεγαλείου. Έξι εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις στην πλατεία 25ης Μαΐου και στη Λεωφόρο 9ης Ιουλίου, και ανάμεσά τους ήμαστανκι εμείς. Δεν είχαμε δει ποτέ τέτοιο πλήθος στη ζωή μας. Αντιλαμβάνεστε τι πανικός θα γίνει, αν η Εθνική Αργεντινής κερδίσει το Μουντιάλ, και μάλιστα σε μια τόσο σημαδιακή χρονιά.

Στην αντίπερα όχθη του Ρίο ντε λα Πλάτα...
Τα φέρι της Buquebus συνδέουν καθημερινά το Μπουένος Άιρες με την Κολόνια και το Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης στην απέναντι όχθη του Ρίο ντε λα Πλάτα, του φαρδύτερου ποταμού του κόσμου. Το «ποτάμι του ασημιού» έχει πλάτος από 48 μέχρι 220 (!) χλμ., στο σημείο όπου εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό, στο ύψος τηςτουριστικής Πούντα ντελ Έστε.
Μεσάνυχτα πήραμε το φθηνότερο δρομολόγιο και σε τρεις ώρες φτάσαμε κοιμώμενοι στην Κολόνια. Ήταν η πρώτη φορά που περνούσαμε σύνορα μέσα στο άγριο ξημέρωμα. Όμορφο συναίσθημα να πιάνεις στον ύπνο μιαπόλη που επισκέπτεσαι για πρώτη φορά. Η κάποτε πορτογαλική αποικία έχει πληθυσμό μόλις 20.000 κατοίκους σήμερα και μια εντελώς δική της προσωπικότητα. Μια διάχυτη, άκρως ερωτεύσιμη χαλαρότητα επικρατείστο ιστορικό κέντρο της Κολόνιας, που φυσικά έχει αναγνωριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την
UNESCO. Οι πλακόστρωτοι δρόμοι, οι ανθόσπαρτες πλατείες, ο πανύψηλος φάρος και οι παρκαρισμένες αντίκεςστο ιστορικό κέντρο συνθέτουν ένα κινηματογραφικό σκηνικό που σε ταξιδεύει στην εποχή του Μεσοπολέμου.
Να γιατί βρίσκεις αρκετούς εκπατρισμένους ξεχασμένους εδώ. 200 χιλιόμετρα πιο ανατολικά, το Μοντεβίδεοείναι η πιο ξέγνοιαστη πρωτεύουσα της Λατινικής Αμερικής, παρ’ ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα λιμάνιατης. Η παραλιακή λεωφόρος της θυμίζει έντονα τη Γλυφάδα, χάρη στα πολυτελή συγκροτήματα κατοικιών, πουέρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις παράγκες στο άλλο άκρο της πόλης. Μια βόλτα στο Μοντεβίδεο προδίδει στοέπακρο το χαρακτήρα της μικρής αυτής χώρας που είναι στριμωγμένη στην ανατολική όχθη του ποταμού απότον οποίο πήρε το όνομά της: η Ουρουγουάη είναι φτώχεια και πλούτος μαζί σε μικρό μπουκάλι. Στο Μοντεβίδεο
φιλοξενηθήκαμε σε ελληνικό σπίτι, και από εκεί προσπαθήσαμε να βρούμε υποστήριξη από ελληνικό εφοπλιστικό όμιλο ώστε να επιστρέψουμε στην Ευρώπη. Ατυχήσαμε, μιας και η συγκεκριμένη εταιρεία διακινεί αποκλειστικά πετρελαιοφόρα. Τουλάχιστον μας έμεινε μια καινούργια φιλία με δύο παιδιά που τα παράτησαν όλαστην Αθήνα και πήγαν εκεί να ζήσουν μαζί με το γιο τους. «Είχαμε καταλάβει αυτό που ερχόταν στην Ελλάδα» μαςείπε σε κάποια στιγμή ο άνθρωπός μας. «Βαρεθήκαμε να τρέχουμε όλη μέρα, να αποπληρώνουμε δάνεια για ναέχουμε μια νεόπλουτη ζωή. Τα πουλήσαμε όλα, τα μαζέψαμε και ήρθαμε εδώ.»Φεύγοντας από το Μοντεβίδεο ήμασταν υποψιασμένοι ότι μπορεί να επιστρέφαμε -αν όχι για πάντα-, τουλάχιστονγια να βάλουμε το αυτοκίνητο σε κοντέινερ. Μας άρεσαν οι αργοί ρυθμοί της χώρας, τόσο στην πρωτεύουσαόσο και στην καταπράσινη ύπαιθρο. Όπου κι αν πας στην Ουρουγουάη, συναντάς τύπους με ένα θερμός παραμάσχαλα και μια κούπα mate στο χέρι. Είπαμε, χαλαρά...
Ωστόσο, δεν μπορεί ύστερα από 160.000 χλμ. και 65 χώρες να αφήναμε έξω τη Βραζιλία. Τουλάχιστον στο Ρίοέπρεπε να φτάσουμε. Στην πορεία μπήκαμε ξανά στην Αργεντινή και κάναμε μια παράκαμψη στην Παραγουάη,η οποία, όπως και η γειτονική Βολιβία, δεν έχει πρόσβαση σε θάλασσα. Η χώρα μοιάζει με φτωχό συγγενή δίπλαστους γείτονές της. Έχει δεινοπαθήσει κι αυτή από δικτατορίες, από τη διαφθορά των πολιτικών, και το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία έντονων αντιθέσεων. Όταν φτάσαμε στην Ασουνσιόν μας έπιασε κατάθλιψη. Λες και είχεαπαγόρευση κυκλοφορίας, ψυχή δεν υπήρχε στους δρόμους κυριακάτικα. Ανθρώπους είδαμε μόνο στην παραγκούπολη ακριβώς δίπλα στο κατάλευκο προεδρικό παλάτι. Όταν πήγαμε να περπατήσουμε εκεί οι ίδιοι οι ντόπιοιμας σταμάτησαν: «Μη συνεχίσετε», μας είπε ο Ντάριο, «είναι γεμάτο “λαντρόνες” (κλέφτες) εκεί μέσα». Ο ίδιος
άνθρωπος μας είπε ότι μπορεί πλέον να έχουν δημοκρατία, όμως οι ίδιοι ζουν στο όριο της φτώχειας.«Πρέπει νακάνει πολλά ο πρόεδρος, αλλά δεν πιστεύω ότι θα πετύχει» συμπλήρωσε ο 50άρης παρκαδόρος. «Μα πού πήγανόλοι;» ρωτήσαμε έναν ταξιτζή μετά απ’ αυτό. «Στο del sol» μας είπε με φυσικότητα. Πράγματι, 3 χλμ. έξω από τοκέντρο η πόλη ζωντάνεψε. Κομψές κυρίες με Beetle κάμπριο, BMW X5 με μαύρα τζάμια αλλά και μεσοαστοί με
VW Golf, όλοι πήγαιναν προς την ίδια κατεύθυνση. Τους ακολουθήσαμε, και φτάσαμε σε ένα εμπορικό κέντρο-αυτό ήταν το del sol-, όπου γινόταν φυσικά χαμός. Τι κατάντια κι αυτή, μια πόλη ολόκληρη μαντρωμένη σε έναmall. Ούτε σάντουιτς δε βρίσκεις να φας στην Ασουνσιόν έξω από αυτό Κυριακή μεσημέρι...
www.4troxoi.gr

134 ΙΟΥΛΙΟΣ 2010 478#Ο Έλληναςτης ΟυςΟυαγιαΟ 75χρονος Ντεμέτριο Λουιζόν μπορεί να μημιλά τη γλώσσα μας, όμως στις φλέβες τουκυλά ελληνικό αίμα. Είναι ένα από τα δέκαπαιδιά του Στέλιου Λουίζου, ο οποίος είχεφύγει από την Τένεδο το 1913 για να καταλήξει στην Ουσουάγια, η οποία τότε δεν είχεκαμία σχέση με τη σημερινή πόλη. Η Ουσουάγια άρχισε να χτίζεται από Βρετανούς ιεραποστόλους το 1870 και στη συνέχεια αναπτύχθηκε χάρη στη ναυτική βάση και στη φυλακή
υψίστης ασφάλειας που έχτισε η κυβέρνηση της Αργεντινής για να εξασφαλίσει τηνκυριαρχία της στο αρχιπέλαγος της Γης τουΠυρός. Ο νεαρός Λουίζος παντρεύτηκε μιαντόπια, άνοιξε ένα μπακάλικο απέναντι απότο κυβερνείο και με τα χρόνια έγινε γνωστός
ως «El Griego», «ο Έλληνας». Το μαγαζί τουείναι σήμερα εστιατόριο με το ίδιο όνομα.
Όσο για τον Ντεμέτριο, έγραψε κι αυτός τηδική του ιστορία, όταν, ως ασυρματιστής τωναργεντίνικων ταχυδρομείων, αποσπάστηκεσε αμερικανική βάση της Ανταρκτικής. Ενώπήγε εκεί για ένα χρόνο, έμεινε τελικά 28 μήνες, μιας και, λόγω κακοκαιρίας, δεν μπορούσαν τα παγοθραυστικά να προσεγγίσουν τηβάση. Ο Ντεμέτριο άντεξε δύο αξημέρωτουςχειμώνες στην Ανταρκτική με θερμοκρασίες50 βαθμών κάτω από το μηδέν. Επέστρεψε
ζωντανός και υγιής, όμως εντελώς άλλος
άνθρωπος, όπως μας είπε...

THE WORLD OFFROAD
ΟΥΣΟΥΑΓΙΑΡΙΟ ΝΤΕ ΖΑΝΕΪΡΟ
9 771105 128005

WO

Deja vu προς το ΡίοΌταν μπήκαμε στους καταρράκτες Ιγκουασού, επτά χρόνια μετά την πρώτη φορά που είχαμε πάει εκεί, κατάλαβα πόσο μας άλλαξε αυτό το ταξίδι. Ακόμα κι αυτό το θαύμα της φύσης, αυτό το πανδαιμόνιο του υγρούστοιχείου, με τους 270 τόσους καταρράκτες να βρυχώνται τριγύρω, δεν έκανε τις καρδιές μας να σκιρτήσουν. Το είχαμε ζήσει αυτό, όπως και τόσα άλλα συναρπαστικά τοπία, μέχρι να φτάσουμε εδώ. Όταν ύστερα από τρεις ημέρες βολτάραμε με το Discovery στην Κοπακαμπάνα του Ρίο καταλάβαμε ότι το ταξίδι μαςείχε τελειώσει. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε προς τα βόρεια της Βραζιλίας, ακόμα και να μπούμε στονΑμαζόνιο από ανατολικά αυτήν τη φορά, όμως η φλόγα που είχαμε μέσα μας για νέες ανακαλύψεις, γιανέους προορισμούς μάλλον έπαψε να καίει. Κάπου στην Ουσουάγια συνέβη αυτό. Νιώθουμε ότι έχουμεολοκληρώσει ένα μεγάλο όνειρο, και για την ώρα είμαστε έτοιμοι ψυχολογικά να επιστρέψουμε. Έστωγια λίγο. Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίσαμε τον κόσμο απέξω κι ανακατωτά. Καμία σχέση. Θα μπορούσαμεακόμη να είμαστε στα βάθη της Αφρικής και κάθε μέρα να μας προσφέρει νέες εμπειρίες. Η Ινδία ήτανικανή να μας κρατήσει για χρόνια, ακόμα κι αν ταξιδεύαμε εκεί καθημερινά. Το ίδιο και η Άπω Ανατολήαλλά και η αμερικανική ήπειρος, από την οποία χαιρετούμε τα... παγκόσμια. Να μη μιλήσουμε για τη Σιβηρία, τη Μογγολία και την Κίνα, που τις αφήσαμε απέξω, για οικονομοτεχνικούς λόγους και μόνο. Μπορεί
να γράψαμε πολλά χιλιόμετρα, μπορεί να είμαστε στο τιμόνι για 1.100 ημέρες τώρα, όμως έχουμε πολλά
να γνωρίσουμε ακόμη. Ή να ξαναζήσουμε τα ίδια μέρη από διαφορετική σκοπιά. Ο στόχος επετεύχθη,λοιπόν, για την ώρα. Δικοί μας άνθρωποι μας περιμένουν πίσω ύστερα από πολύ καιρό. Έχουμε ζήσει σαν
τσιγγάνοι του κόσμου για τρία χρόνια και βάλε, άρα λίγη σπιτική ζωή δε θα μας βλάψει. Θα τα λέμε απόκοντά, λοιπόν, αλλά πάντα ταξιδιάρικα στα επόμενα τεύχη αυτού του περιοδικού, χωρίς το οποίο δε θα είχαμε φτάσει ποτέ μέχρι εδώ. Μέχρι να κυνηγήσουμε το επόμενο όνειρο, εννοείται..._ Α. Τ.

www.4troxoi.gr

152 ΙΟΥΛΙΟΣ 2010 478#200χΡόνιααΡγεντινΗΜε αποκορύφωμα την 25η Μαΐου, ένα φαντασμαγορικό πανηγύρι στήθηκε στο κέντρο του Μπουένος Άιρεςγια τον εορτασμό των 200 χρόνων ανεξαρτησίας τηςΑργεντινής. Εκατέρωθεν του οβελίσκου -το σύμβολοτης μεγαλούπολης- στήθηκαν τεράστιες εξέδρες καιπερίπτερα στα οποία μπορούσες να παρακολουθήσειςσυναυλίες, θεατρικές παραστάσεις αλλά και όλη τηνιστορία της χώρας από το 1810 μέχρι σήμερα.
Πώς ήταν από μέσα η εμπειρία του bicentenario; Φανταστείτε εκατομμύρια ανθρώπους -οι περισσότεροιαπό την επαρχία- να συνωστίζονται στο κέντρο τηςμεγαλούπολης, να ανεμίζουν τις γαλανόλευκες τηςΑργεντινής, να καταναλώνουν ψητά λουκάνικα καικρέας στα κάρβουνα (asado), να πίνουν yerba mateή μπίρες Quilmes του 1 λίτρου και ενίοτε να φωνάζουν«τα νησιά Μαλβίνας (τα Φόκλαντ για τους Βρετανούς)είναι δικά μας». Επισκεφτείτε το www.bicentenario.
argentina.ar για να μάθετε περισσότερα.

FAQTHE WORLD OFFROAD
ΟΥΣΟΥΑΓΙΑΣΑΝΠΕΔΡΟ ΝΤΕ ΑΤΑΚΑΜΑ ΟΥΣΟΥΑΓΙΑΡΙΟΝΤΕ ΖΑΝΕΪΡΟ
9 771105 128005

ντιΖΈλ (ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ): 2,76-3,16 ARS, ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: 27,8 UYU, ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ: 4.300 PYG, ΒΡΑΖΙΛΙΑ: 1,9 BRL ΔιΟΔια ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ:25 UYU/100 ΧΛΜ. ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ: 4.000 PYG/100 ΧΛΜ. ΒΡΑΖΙΛΙΑ: 7,5 BRL/100 ΧΛΜ. ΦΈΡι BUQUEBUS (ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ-ΚΟΛΟΝΙΑ,2 PAX+ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ): 625 ARS, ςτΟυντιΟ/ΈΒΔΟΜαΔα: ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ: 180-250 USD, ΡΙΟ ΝΤΕ ΖΑΝΕΪΡΟ: 385 USD
1 Ε Υ Ρ ώ = 4 ,7 Π Ε Σ Ο Σ Α Ρ Γ Ε Ν Τ Ι Ν Η Σ , 2 5 Π Ε Σ Ο Σ Ο Υ Ρ Ο Υ Γ Ο Υ Α Η Σ , 5 .70 0 Γ Κ Ο Υ Α Ρ Α Ν Ι , 2 , 2 Ρ I Α Λ Β Ρ Α Ζ Ι Λ Ι Α ΣWO INFO: Δείτε πού βρισκόμαστε τώρα στο www.theworldoffroad.com

15/5/2010, Ουσουάγια, 149.384
22-26/5/2010, Μπουένοςχλμ.: Γνωρίζουμε το γιο του μοναδικού Άιρες, 153.047 χλμ.:3/6/2010, τσαχάρι (αργεντινή),154.083 χλμ.: Μόνοι μας πλέον

7/6/2010, Καταρράκτες
ιγκουασού,155.350 χλμ.:Έλληνα που έζησε στην Ουσουάγια.

κατασκηνώνουμε σε συγκρότημαθερμών λουτρών. Μπάνιο στους 39βαθμούς και κρασάκι Syrah απόψε...

Κατασκηνώνουμε δίπλα στους
περίφημους καταρράκτες, στο τριεθνές
Αργεντινής, Παραγουάης, Βραζιλίας.

4/6/2010, Ποσάντας, 154.592
χλμ.: Επικίνδυνη η Ruta 14, που

8/6/2010, Κασκαβέλ,155.524 χλμ.: Deja vu

16/5/2010, Ρίο γκαγιέγκος,150.191 χλμ.: Αφήνουμεπίσω μας τη Γη του Πυρός...

19/5/2010, Πουέρτο Μάδριν,151.601 χλμ.: Ύστερα από 1.500 αδιάφορα χιλιόμετρα στην Παταγονία, φτάνουμε στην περιβόητη -για τη θαλάσσιαζωή της- χερσόνησο Βαλντέζ.

20/5/2010, Κορονέλ ντορέγκο,152.381 χλμ.: Σπάμε το ρεκόρχιλιομέτρων σε μία ημέρα (κοντά 800),πάντα στην αδιάφορη Ruta 3.

21/5/2010, Μπουένος Άιρες,152.963 χλμ.: Φτάνουμε νύχτα στηνπρωτεύουσα και κατασκηνώνουμε σεδρόμο του Πουέρτο Μαδέρο. Γείτονέςμας δύο άστεγοι που ζουν σε σκηνές...

www.4troxoi.gr

154 ΙΟΥΛΙΟΣ 2010 478#Γιορτάζουμε κι εμείς τα 200 χρόνια
ανεξαρτησίας της Αργεντινής.

27/5/2010, Κολόνια(Ουρουγουάη), 153.102 χλμ.:Μεσάνυχτα παίρνουμε το φέριτης Buquebus και σε τρεις
ώρες είμαστε στην πιο όμορφηπόλη της Ουρουγουάης.

28/5-1/6/2010, Μοντεβίδεο,153.322 χλμ.: Μας φιλοξενούνστο σπίτι τους δύο νέοι φίλοι,ο Θάνος και η Άντζελα, όσοψάχνουμε ελληνική εταιρεία ναμεταφέρει το Discovery στην Ευρώπη.

2/6/2010, Παϊσαντού, 153.835
χλμ.: Παρέα με το ΔημήτρηΠαρούση, ταξιδεύουμεπρος τα βόρεια της Ουρουγουάης.

διασχίζει τη βόρεια Αργεντινή.
Και δεν μπαίνουμε Παραγουάη;5/6/2010, Παραγκουαρί(Παραγουάη), 154.914 χλμ.:Κατασκηνώνουμε σε πρατήριο μιας
επαρχιακής πόλης, όπου μένουμε άγρυπνοι όλη νύχτα από τα ντεσιμπέλ ντόπιων
νεαρών με φτιαγμένα Fiat και Chevrolet...

6/6/2010, ασουνσιόν, 155.005
χλμ.: Κυριακή στην πιο θλιβερήίσως πρωτεύουσα της Αμερικής.

στους καταρράκτες Ιγκουασού!

9/6/2010, Κουριτίμπα,156.060 χλμ.: Αδιάφορο,κουραστικό και εν δυνάμει επικίνδυνοτο ταξίδι στην εθνική BR277...

10/6/2010, ςάο Πάολο,156.511 χλμ.: Τρεισήμισι ώρες θαχρειαστούμε για να διασχίσουμε τηνπόλη-έκτρωμα των 16 εκατ. κατοίκων!

11/6/2010, Ρίο ντε Ζανέιρο,156.883 χλμ.: Εδώ τελειώνουμεή πρέπει να επιστρέψουμεστο Μπουένος Άιρες για ναβάλουμε το Discovery στο πλοίο;τα νΈα τΟυ DISCOVERYΧλμ. Discovery: 165.883
Χλμ. ταξιδιού: 156.883
Χλμ. διαδρομής: 7.499(αργεντινή: 4.121, Χιλή: 256,ούρούγούαή: 881,Παραγούαή: 720, Βραζιλια: 1.521)
ανεφοδιαςμοι: 11λιτρα ντιζελ: 819
Καταναλωςή: 10,9 λιτρα/100 Χλμ.
Μετά το σέρβις στην Ουσουάγια, η μόνη μας έγνοια σχετικά με το αυτοκίνητο είναι να φυλάξουμε τα BF Goodrich, με
τα οποία έχουμε κάνει ήδη 35.000 χλμ. από το Χιούστον.
Παρουσιάζουν έντονη φθορά -λόγω του κάμπερ των τροχών-, αλλά πιστεύουμε ότι θα αντέξουν μέχρι την Ελλάδα.
Η κατανάλωση ήταν ιδιαίτερα χαμηλή αυτόν το μήνα, χάρητόσο στις νέες βαλβίδες ανακύκλωσης καυσαερίων όσοκαι στο χαλαρό τρόπο οδήγησης στις ατέλειωτες ευθείες της Παταγονίας. Το μόνο που μας ανησύχησε αυτόντο μήνα ήταν οι έντονες αναθυμιάσεις από τον κινητήρα λίγο πριν φτάσουμε στο Μπουένος Άιρες, οι οποίες
οφείλονταν σε διαρροή πετρελαίου από το σωληνάκι
ενός μπεκ τροφοδοσίας. Το πρόβλημα λύθηκε με γερόσφίξιμο της βίδας, που προφανώς δεν είχαν σφίξει καλάόταν μας άλλαξαν την αντλία πετρελαίου στο Σαντιάγκο.
Ο αγαπημένος μας κ. Καρίμπου χαίρει άκρας υγείας. Τοθέμα είναι... θέλει ο ίδιος να βγει στη σύνταξη;