Troska wymaga odwagi

Jak pomóc dzieciom podczas pobytu
odzica na misji
1) zapewnienie, że rodzic
Ten arkusz faktów zawierawyjeżdżający na misję jestpożyteczne informacje dla rodziców
Wyjazd rodzica na misję jest stresujący,odpowiednio przeszkolony
i opiekunów, jak ułatwić dzieciom
ale daje rodzinom szansę
do wykonania swojego zadania;
radzenie sobie w sytuacji wysłania
zbliżeniasię
dosiebie
iwzmocnienia.
2) wyjaśnienie dzieciom, że one
rodzica na misję. Ten arkusz faktów
też mają rolę do odegrania jako
przygotowali znawcy zagadnień
członkowie rodziny w domu
medycyny wojskowej i traumy
wspierającym naszych żołnierzyrodzinnej. Jego celem jest odpowiedźi nasz kraj; 3) komunikowanie się z nimi w sposób, który
na najczęstsze pytania. Istotne jest, aby pamiętać, iż wyjazddzieci mogą zrozumieć w swoim wieku (zob. informacja
rodzica na misję jest stresujący, ale daje rodzinom szansęz boku strony 2: Rozmowy z dziećmi w okresiezbliżenia się do siebie i wzmocnienia.
przebywania rodzica na misji).
Najlepsze sposoby pomocy dzieciom w radzeniu sobie
w takiej sytuacji to:
Najczęstsze pytania od rodziców na temat misji
P: Jak najlepiej przygotować dzieci do mojej misji?
O. Rodzice muszą być uczciwi i skupić się na
bezpieczeństwie dziecka i zachowaniu rutynowych
czynności. Jeżeli misja zmieni życie dziecka, wymagającprzeprowadzki, mieszkania z dziadkami, zmiany
przedszkola, szkoły czy zajęć w najbliższej okolicy, należy
powiedzieć o tym dziecku z wyprzedzeniem.
P. Jak jeszcze można zmniejszyć niepokój dziecka
wywołany misją?
O. Po pierwsze rodzice muszą sami przetrawić
informacje, zanim przekażą je dzieciom, aby mogli mówić
w sposób łagodny i uspakajający. Po drugie, dzieci martwiąsię o bezpieczeństwo rodzica na misji. Ważne jest, aby
dzieci wiedziały, że wyjeżdżający rodzic jest odpowiednio
przeszkolony do wykonania swego zadania. Po trzecie,ważne jest, aby komunikować się w sposób zrozumiały dladziecka w danym wieku.
P. W jaki sposób dzieci wyrażają swój stres?
O. Stres wpływa na dzieci tak samo, jak na dorosłych.
Dzieci mogą skarżyć się na bóle głowy, zaburzeniażołądkowe i problemy ze snem. Mogą wykazywać zmienne
nastroje, być drażliwe, mieć mało energii i bardziej
dramatycznie reagować na drobne wypadki, na przykład
uderzenie się w coś palcem u nogi. Czasem może byćtrudno zorientować się, czy jest to zwykły stres, czy cośpoważniejszego. W razie wątpliwości należy zwrócić siędo lekarza o poradę.
P. Czy są sposoby zmniejszenia stresu dzieci podczasrozłąki?
O. Tak, jednym z pozytywnych sposobów jest
podkreślenie dzieciom, że mają przed sobą PRAWDZIWEzadanie, tak samo, jak ich rodzic na misji. Stres częstowynika z poczucia bezsilności, niepewności lub niejasności
co do nowej roli czy sytuacji. Ważne jest, aby podkreślić, żedobre wyniki w szkole, pomoc w domu i współpraca na codzień to część ich zadania, ceniona i unikatowa cecha dzieciżołnierzy. Kiedy dzieci robią to, co do nich należy, wspierajątym samym misję rodzica.
P. Jak radzić sobie z problemami w szkole?
O. Jeżeli są problemy z zachowaniem dziecka w domu,rodzice powinni powiadomić szkołę. Wielu rodziców możewahać się zwrócić uwagę władz szkolnych na swoje
dziecko, ważne jest jednak, aby szkoła miała świadomośćwszelkich nietypowych objawów. Jeżeli dziecko miało
problemy psychiatryczne przed wyjazdem rodzica na misję,jest bardziej prawdopodobne, że problemy takie wystąpią
po wyjeździe. Ważne jest, aby rozmawiać z dzieckiem
na temat wszelkich problematycznych zachowań i skłonić
je do rozmowy o odczuciach i problemach. Lekarz szkolny
lub opieki podstawowej dziecka może zorganizować sesje
porad psychologicznych.
Ciąg dalszyOgólne wskazówki dotyczące komunikacji z dziećmi
niezależnie od ich wieku■ Uważaj na to, jak dzielisz się emocjami z dziećmi.
Niektórzy rodzice pokazują za dużo emocji (tracą
panowanie nad sobą w obecności dzieci), inni za mało(nie wykazują żadnych odczuć lub sygnalizują, żesą tematy, na które nie można rozmawiać). Dziecko
naśladuje ciebie.
■ Zachowuj dotychczasową rutynę. Czynności takie

jak gry, prace domowe i godziny snu muszą pozostać
regularne. W dalszym ciągu należy entuzjastycznie
obchodzić urodziny i inne szczególne okazje.

■ Poproś współmałżonka, aby przed lub w trakcie misji

czytał kolejne rozdziały książki do mikrofonu, abymożna to było odtworzyć małym dzieciom. Pomaga
to w problemach z rozstaniem i przywiązaniem.
Dzieci mogą też tworzyć książki z wycinków, wideo
lub dzienniczki, które można wysłać rodzicowi albo
pokazać je po powrocie.

■ Wysłuchuj dzieci i ich trosk. Dzieci mogą dużo myśleći martwić się/obawiać o swoich rodziców, lecz trudno
jest im to wyrazić. Bądź dostępny, kiedy są gotowe
porozmawiać na ten temat.

■ Ogranicz ilość informacji telewizyjnych i z innychmediów na temat wojny, aby zmniejszyć niepokój i lęki.

■ Dbaj o siebie! Znajdź czas na odpoczynek, obejrzenie

filmu lub zrobienie czegoś tylko dla siebie. Przyjmij
pomoc od rodziny i przyjaciół, jeżeli czujesz się
przytłoczony lub potrzebujesz wyjść. Jesteśmy bardziej
podatni na stres w chwili zmęczenia i możemy łatwiej
opanować go, kiedy jesteśmy wypoczęci i wiemy, conaprawdę odczuwamy.

■ Szukaj pomocy fachowców w społeczności wojskowej

czy cywilnej w szczególnych sytuacjach, takich jakpoważny uraz czy śmierć bliskiej osoby. Dostępna jest
pomoc i opieka ludzi mających doświadczenie w takich
sytuacjach.

Dodatkowe źródła informacji
Informacje na temat tego, jak rozmawiać z dziećmi
o traumatycznych zdarzeniach można znaleźćw następujących źródłach:■ American Academy of Child and Adolescent
Psychiatry (Źródła informacji dla rodziców)
https://www.aacap.org/AACAP/Families_and_
Youth/Resource_Centers/Disaster_Resource_Center/Resources_for_Parents_Disaster.aspx■ Substance Abuse and Mental Health Services
Administration (SAMHSA)(Administracja ds.
Uzależnień oraz usług w zakresie zdrowiaumysłowego)
https://www.samhsa.gov/trauma-violence

Rozmowa z dziećmi na temat wyjazdu rodzicana misję
Rodzice zawsze powinni rozmawiać z dziećmi
odpowiednio do etapu ich rozwoju. Wybranie
odpowiedniego momentu i zakresu udostępnianych
informacji to ważne czynniki. Rodzic pozostający
w domu powinien również pomagać dzieciom
komunikować się z rodzicem na misji w sposób
odpowiedni do wieku. Oto proste wyjaśnienia, co dzieci
są w stanie zrozumieć w poszczególnych przedziałach
wiekowych.
Wiek 3-4 lata
Brak koncepcji czasu. Trzylatek myśli, że trzy
miesiące to to samo, co następny tydzień. Rodzicemuszą nawiązywać do znaczących wydarzeń,tłumacząc, co to znaczy, na przykład: „Tata (czy mama)wróci do domu tuż przed twoimi urodzinami (albo tużprzed świętami)”.
Lata wczesnoszkolne
Lepsze zrozumienie upływu czasu. Takie dzieci
rozumieją, że trzy miesiące to długi okres. Pomocnemogą być kalendarze. Możesz zaznaczyć datę wkalendarzu i powiedzieć: „To dzień, w którym tata(czy mama) powinni wrócić do domu”.
Wiek 7-8 lat
Pojawia się zrozumienie czasu i bardziej
skomplikowanych konceptów. W takim wieku dziecko
jest w stanie spojrzeć na kalendarz i samo zaznaczyć
datę. Możesz powiedzieć: „To dzień, w którym tata(lub mama) ma wrócić do domu”. Ta grupa wiekowa
rozumie pojęcia dobra i zła. Możesz powiedzieć, że tatalub mama jedzie, aby zająć się złymi ludźmi albo złymi
rzeczami.
Wiek 9-12 latPoczątek abstrakcyjnego myślenia. Dzieci w tymwieku znają bieżące wiadomości i mogą rozumiećpojęcia takie jak „dobro kraju”. Możesz podać imdatę powrotu rodzica do domu i zrozumieją, jaki tookres. Wzmacniaj umiejętności komunikacyjne w tej
grupie wiekowej dostarczając dziecku przygotowane
do wysyłki koperty i prywatne konta email dokomunikowania się.
Starsze nastolatki
To trudna grupa wiekowa. Jest to okres pełen emocji
nawet bez dodatkowych stresorów. To wiek, w którym
dzieci potrzebują identyfikować się z rodzicem tej
samej płci. Jeżeli taki rodzic zostaje wysłany na front,
jest to szczególnie trudne dla dziecka.
Centrum Badań Stresu Traumatycznego, Klinika Psychiatrii
Uniwersytet Służb Mundurowych - www.CSTSonline.org
4301 Jones Bridge Road, Bethesda, MD 20814-4799
Helping Children Cope (Polish) (03-2022)