ความหลากหลายอืนๆ : ภาษาในลุ่มนํา โขงมีภาษากว่า 398 ภาษา ใช้ พดู กันใน 5 ประเทศบนลุม่ นํ าโขง (พม่า ลาว ไทย กัมพูชา และเวียดนาม) เท่ากับ 5.8
เปอร์ เซ็นต์ของ 6,909 ภาษาในโลกที*ระบุโดยนักชาติพนั ธุ์วิทยา ในอีกด้ านหนึง* จํานวนผู้ใช้ ภาษาใน 5 ประเทศเหล่านี คิดเป็ น 3.2
เปอร์ เซ็นต์ของคนทังโลก แม้ น้อยกว่าในแปซิฟิก (0.1 เปอร์ เซ็นต์ของคนทังโลก
 18.1 เปอร์ เซ็นต์ของภาษาทังโลก)และทวีปเหนือ
วัดมอญในราชบุรี ภาคตะวันตกของไทย(กันยายน 2555)
และอเมริ กาใต้ (0.8 เปอร์ เซ็นต์ของคนทังโลก
14.4 เปอร์ เซ็นต์ของภาษาทังโลก)แต่เมื*อเทียบกับในยุโรป (26.1 เปอร์ เซ็นต์ของคนทังโลก

3.4 เปอร์ เซ็นต์ของภาษาทังโลก)หรื อเอเชียทังหมด

(60.8 เปอร์ เซ็นต์ของคนทังโลก
33.6 เปอร์ เซ็นต์ของภาษาทังโลก)ก็อาจกล่าวได้ ว่ามีความ
หลากหลายของภาษาในสัดส่วนเดียวกับประชากรในภูมิภาคลุม่ นํ าโขง1ประเทศ

จํานวนผู้ใช้

จํานวนภาษา

ภาษาทีมีผ้ ูใช้น้ อยกว่ า 10,000 คนกัมพูชา
13,511,970
2312
ลาว
5,349,894
84
47
พม่า
47,319,800
11135
ไทย
51,668,997
74
28เวียดนาม
75,650,09910642
รวม (5 ประเทศ) 193,500,760
398
164รวมทังโลก

5,959,511,717
6,909
3,524
เปอร์ เซ็นต์
3.2 เปอร์ เซ็นต์
5.8 เปอร์ เซ็นต์
ตาราง: ความหลากหลายทางภาษาใน 5 ประเทศลุ่มนํา โขงตัวอย่ างข่าพร้ าว สําเร สะโอจข่าตองเหลือง อาเร็ม ชุตดะนุ ดชิน ฮปอนบีซู ชอง ปลังอาเร็ ม ชุต เอ็ นภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ สร้ างความหลากหลาย
จาก 398 ภาษาที*ใช้ ใน 5 ประเทศลุม่ นํ าโขงพบว่ามี 164 ภาษา (41.2 เปอร์ เซ็นต์) ที*คนพูดน้ อยกว่า210,000 คน ขณะที*การคงอยู่ของภาษาอาจไม่ขึ นอยู่กบั จํานวนผู้ใช้ ภาษานันๆ ทังหมด
(Nettle and Romaine2000) ด้ วยการคํานวณจากการเปรี ยบเทียบ (Crystal 2000) ประมาณว่า 50 เปอร์ เซ็นต์ของภาษาในโลกจะ
สูญหาญไปภายใน 100 ปี และภาษาในโลกที*มีคนพูดน้ อยกว่า 10,000 คนอยูท่ ี* 51 เปอร์ เซ็นต์ (3,524ภาษา) ดังนันจึ งมีโอกาสสูงที*ภาษาในกลุม่ ชาติพนั ธุ์ 164 ภาษาในลุม่ นํ าโขงจะสาบสูญไประหว่างศตวรรษที*21 คาดว่า 1 หรื อ 2 ภาษา ใน 5 ประเทศลุม่ นํ าโขงจะหายสาบสูญไปทุกปี ภาษามีการหายสาบสูญและ
พัฒนาอย่างต่อเนื*องในประวัตศิ าสตร์ แต่อตั ราการสาบสูญก็เพิ*มอย่างมากตลอด 500 ปี ที*ผา่ นมา (Nettleand Romaine 2000)

บทที 1-61ภัยคุกคามต่ อภาษาในกลุ่มชาติพันธุ์ปั จจัยใหญ่ที*สดุ ที*คกุ คามภาษาของกลุม่ ชาติพนั ธุ์ในลุม่ นํ าโขงคือการแพร่กระจายของภาษาหลักเช่น ภาษาประจําชาติและภาษาราชการ โดยเฉพาะการศึกษาภาคบังคับที*สนับสนุนหรื อบังคับใช้ ภาษาหลัก ขณะที*เด็กกลุม่ ชาติพนั ธุ์มีความจําเป็ นและมีสิทธิในการเรี ยนภาษาประจําชาติและภาษาราชการ แต่ครูหรื อพ่อแม่เองพยายามจํากัดการใช้ ภาษากลุม่ ชาติพนั ธุ์ทงโดยตรงและทางอ้ัอม ทําให้ เด็กตังคํ าถามถึงคุณค่าของการเกิดและการเลี ยงดูอบรมสัง* สอนของตัวเอง ด้ วยเหตุนี ภาษากลุม่ ชาติพนั ธุ์จงึ ไม่ได้ มีการใช้ ในโรงเรี ยนหรื อแม้ แต่ในบ้ านและไม่อาจส่งผ่านไปยังคนรุ่นต่อไป นอกจากนี ภาษาหลักยังขยายตัวผ่านทีวี วิทยุหนังสือพิมพ์ และการสื*อสารอื*นๆ เช่นเดียวกับวัฒนธรรมป๊ อบในหนังและดนตรี อีกทังการเปิ
ดประชาคม
อาเซียน AEC (Association of Southeast Asian Nations) ในปี 2558 (2015) ของกลุม่ ประเทศอาเซียนได้ ตกลงที*จะใช้ ภาษาอังกฤษเป็ นช่องทางการสื*อสาร ทําให้ ยากที*จะให้ ความสนใจความสําคัญในคุณค่าของภาษากลุม่ ชาติพนั ธุ์ความขัดแย้ งและสงครามกลางเมือง ภัยธรรมชาติโรคระบาด และการ(บังคับ)ย้ ายถิ*นฐานจากการพัฒนาขนาดใหญ่ เช่นการสร้ างเขื*อนกําลังคุกคามต่อภาษากลุม่ ชาติพนั ธุ์ กลุม่ คนที*พดู ภาษามอแกนซึง* เป็ นคนพื นถิ*นอาศัยอยูท่ างตอนใต้ ของพม่าและไทย ซึง* ก่อนนันก็ โดนเอาเปรี ยบทางเศรษฐกิจและสังคมอยูแ่ ล้ ว ได้ ประสบภัย
แผ่นดินไหวและซึนามิในเดือนธันวาคม 2547 (2004) โดยเฉพาะพวกที*อาศัยอยูต่ ามชายฝั* ง นอกจากสูญเสียเรื อและบ้ านไปกับซินามิแล้ ว ยังพบกับวิกฤตดังกล่าวด้ วย (Skehan 2012) และกลุม่ คนที*พดู ภาษาอุผู้หญิงขมุ เมืองปากแบ่ ง แขวงอุดมไชยก๊ อง---ภาษาในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต - อาศัยอยูใ่ นภาคตะวันตกของทางเหนือของลาวไทยถูกบังคับให้ ย้ายถิ*นฐานเพราะการสร้ างเขื*อนของการไฟฟ้าฝ่ ายผลิตแห่งประเทศไทย (EGAT) ด้ วยเหตุนี ความเป็ นบึกแผ่นเหนียวแน่นของชุมชนท้ องถิ*นจึงอ่อนแอลง เกิดอุปสรรคในการรักษาภาษาและอัตลักษณ์ (Bradley 1989)ผู้หญิงงวน ที-ลุ่มนํา เซโขงทางตอนใต้ ของลาวบทที 1-6ภาษาของกลุม่ ชาติพนั ธุ์นนเต็ั  มไปด้ วยภูมิปัญญาและความรู้สะสมผ่านประเพณีวีถีชีวิตและการอยู่รอดในธรรมชาติของผู้คนรุ่นแล้ วรุ่นเล่า นักวิจยั ท่านหนึง* กล่าวว่า คนเราเกิดมาพร้ อมสิทธิในการพูด
ภาษาและวัฒนธรรม (McCarty et al. 2007) เท่ากับว่าการหายสาบสูญของภาษาก็ทําให้ ภมู ิปัญญาหายไปด้ วย และยังมีอนั ตรายจากการถูกปฏิเสธสิทธิทางวัฒนธรรมของผู้คนกลุม่ นันๆ อีก เราไม่ได้ กําลังประสบวิกฤตในแง่ความหลากหลายทางชีววิทยาเท่านัน แต่เป็ นวิกฤตในแง่2ความหลากหลายทางภาษาด้ วยเอกสารอ้ างอิง
Bradley, David. 1989. The Disappearance of the Ugong in Thailand. In Nancy Dorian (ed.) Investigating Obsolescence:
Studies in Language Contraction and Death. Cambridge, UK: Cambridge University Press 33-40.
Crystal, David. 2000. Language Death. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
Lewis, M. Paul (ed.) 2009. Ethnologue: Languages of the World, 16th Edition. Dallas, Texas: SILInternational. http://www.ethnologue.com/
McCarty, Teresa L., Tove Skutnabb-Kangas, and Ole Henrik Magga. 2007. Education for Speakers of Endangered Languages.
In Handbook of Educational Linguistics. Oxford, UK: Oxford University Press 297-311.
Nettle, Daniel. 1999. Linguistic Diversity. Oxford, UK: Oxford University Press.
Nettle, Daniel, and Suzanne Romaine. 2000. Vanishing Voices: The Extinction of the World’s Languages. Oxford: UK, Oxford
University Press.
Skehan, Craig. 2012. Time Running out for Moken Way of Life. Bangkok Post May 13, 2012.
http://www.bangkokpost.com/news/investigation/293059/time-running-out-for-moken-way-of-lifeโตะชิยูกิ โดะอิ12ในแอฟริกา 12.2 เปอร์เซ็นต์ ของคนทัง โลกใช้ 20.5 เปอร์เซ็นต์ ของภาษาทัง โลกNettle (1999) รายงานว่าร้อยละของภาษาทีม" ผี ใู้ ช้น้อยกว่า 10,000 คน คือ 92.8 เปอร์เซ็นต์ ในออสเตรเลีย/โอเชียนเนีย
76.5 เปอร์เซ็นต์ ในอเมริกาใต้ 77.8 เปอร์เซ็นต์ ในอเมริกาเหนือ 36.4 เปอร์เซ็นต์ ในอเมริกากลาง 32.6 เปอร์เซ็นต์ ในแอฟริกา และ30.2 เปอร์เซ็นต์ ในยุโรป อัตราเฉลีย
" ทัง โลกอยู่ท"ี 59.4 เปอร์เซ็นต์ และในเอเชีย 52.8 เปอร์เซ็นต์บทที 1-63