神出楽雲เร อื ่ งราวของอ ซิ ูโมะ คาง ูระคางูระ คืออะไร?
ในประเทศญี่ปุ่นมีความเชื่อตั้งแต่โบราณมาว่า ทุกสิ่งใน
ธรรมชาติ ฯลฯ เช่น ก้อนหินหรือต้นไม้ ฯลฯ ล้วนมีเทพเจ้า
ประทับอยู่ ดังนั้น ผู้คนจึงได้ทำให้จิตใจซึ่งมีความรู้สึกร่วม
เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาตินั้น เกิดเป็นรูปธรรมขึ้น และให้
ความสำคัญกับการรับรู้ถึงความงามเหล่านั้นสืบเนื่องมา
กล่าวกันว่าคำว่า "คางูระ" เดิมทีหมายความถึงเทศกาล
ซึ่งจัดขึ้นที่ "คามิกูระ" ที่มีความหมายว่า"สถานที่ซึ่งอัญเชิญเทพเจ้ามาประทับ" มีข้อสรุปหนึ่งว่า
คำเต็มคือ "คามิกูระ-โกโตะ" ได้เพี้ยนเสียงและถอดคำว่า
โกโตะ ออกไปรวมถึงเพี้ยนเสียงอีกครั้งเป็นคำว่า
"คังกูระ" และ "คางูระ" ในที่สุด
ยุคสมัยของตำนานเกี่ยวกับเทพเจ้าในอดีตอันไกลโพ้น
กล่าวว่า อามาเตราสึ เทพเจ้าแห่งพระอาทิตย์ได้ขังตัวเอง
อยู่ในถ้ำหินอาเมะ โนะ อิวาโตะ โลกมนุษย์จึงตกอยู่ใน
ความมืดมนและเกิดภัยพิบัติมากมายขึ้น กล่าวกันว่าตอน
ที่ทุกคนลำบาก มีเทพเจ้าหญิงแห่งศิลปะ อาเมะ โนะ อูซูเมะ ได้มาร่ายรำอย่างแปลกๆ น่าสนใจหน้าถ้ำหิน จนสามารถเชิญเทพเจ้าอามาเตราสึออกมาภายนอกได้
สำเร็จ และโลกได้กลับสู่ความสว่างไสวอีกครั้งหนึ่ง
กล่าวกันว่านี่คือจุดเริ่มต้นของคางูระ - ร่ายรำเพื่อให้
เทพเจ้าได้เพลิดเพลิน -ประวัติของอิซูโมะ คางูระ
จังหวัดชิมาเนะเป็นพื้นที่ซึ่งมีการแสดงคางูระอย่างเฟื่อง
ฟูเมื่อเทียบกับในระดับประเทศ ในปัจจุบันได้มีกลุ่มการ
แสดงคางูระภายในจังหวัดมากกว่า 200 กลุ่ม การแสดงคา
งูระภายในจังหวัดก็มีลักษณะเด่นเฉพาะไม่เหมือนที่ใด
แตกต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ของ อิซูโมะ, อิวามิ, โอกิการแสดงคางูระของพื้นที่อิซูโมะนั้นเรียกว่า "อิซูโมะ คางูระ" ซึ่งมีลักษณะเด่นที่สุดที่ประกอบด้วยโครงสร้างสาม
ส่วนคือ "ชิจิสะ" "ชิกิซัมบะ" และ "ชินโน"การแสดงอิซูโมะ คางูระ ที่มีมาตั้งแต่โบราณนั้นมีซาดะ
ชินโน (สมบัติทางวัฒนธรรมพื้นถิ่นสำคัญที่จับต้องไม่ได้ซึ่งถูกกำหนดโดยรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น / มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมซึ่งถูกกำหนดโดยยูเนสโก) ซึ่งจัดขึ้นที่ศาล
เจ้าซาดะ-จินจะ (คาชิมะ-โจ, มัทสึเอะ-ชิ)"ชิจิสะ" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างสามส่วนในอิซูโมะ คางูระ นั้น เป็นการแสดงเพื่อชำระสถานที่ทำการ
แสดงคางูระ ให้สะอาดบริสุทธิ์ และเป็นพิธีการร่ายรำโดยถือ โทริโมโนะ (อุปกรณ์) ไว้ในมือและไม่สวมหน้ากาก
กล่าวกันว่า "ชิกิซัมบะ" และ "ชินโน" นั้นเพิ่งถูกเพิ่มเข้า
มาในยุคสมัย เอโดะ (ค.ศ.1603-1868) มีการกล่าวต่อกัน
มาว่า ในปีเคอิโจ (ค.ศ.1596-1615) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของ
ยุคสมัยใหม่นั้น ได้มีผู้ที่ประกอบพิธีในศาลเจ้า (ชินโชกุ)ของศาลเจ้าซาดะได้ไปศึกษาการแสดงละครโนของเกียวโต และกลับมาเพิ่มเติมในการแสดงคางูระแบบดั้งเดิม คูโรซาวะ เซกิไซ นักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อของแคว้นมัทสึเอะได้
บันทึกว่ามีการแสดง "ชินโน" ที่ในเมืองด้านล่างปราสาท
มัทสึเอะไว้ในบันทึก [ไคกิทสึดัน]" (ปีโจโอที่ 2 (ค.ศ.
1653)) จึงแสดงให้เห็นว่าอย่างน้อย "ชินโน" ได้มีตั้งแต่
ช่วงเริ่มต้นของยุคสมัยเอโดะแล้ว ซาดะ ชินโนได้ส่ง
อิทธิพลอย่างมากต่อการแสดงคางูระของพื้นที่อิซูโมะ และการแสดงคางูระจึงได้ประกอบขึ้นจากโครงสร้างสามส่วน
ดังกล่าว
อย่างไรก็ตามการแสดงอิซูโมะ คางูระนั้นได้มีประวัติที่
ยาวนานและมี "โกเงียว" ฯลฯ ซึ่งได้แสดงมาตั้งแต่ก่อน
เกิดซาดะ ชินโนแล้ว
จากการแสดงอิซูโมะ คางูระที่เกิดขึ้นในลักษณะนี้ เมื่อ
ถึงฤดูใบไม้ร่วงของทุกปี จึงได้มีพิธีการในพื้นที่ บูชาถวาย
เทพเจ้าประจำท้องถิ่น และในบางพื้นที่ก็จะมีการแสดง"โยคางูระ" ที่ทำการร่ายรำจนถึงกลางดึก
พิธีการแสดงคางูระซึ่งเป็นการบูชาถวายเทพเจ้า จึงได้มี
เฉพาะผู้ที่ประกอบพิธีในศาลเจ้าซึ่งทำ�การรับใช้เทพเจ้า ฯลฯเท่านัน้ เป็นผูร้ า่ ยรำ� แต่ทว่าช่วงเริม่ ต้นของยุคสมัยเมจิ (ประมาณค.ศ. 1870) ได้ห้ามผู้ที่ประกอบพิธีในศาลเจ้าทำ�การแสดง
คางูระ ดังนั้นผู้คนในบางพื้นที่จึงได้สืบทอดการแสดงนี้มา
การแสดงคางูระ ร่ายรำ�โดยผู้คนในท้องถิ่น จึงเป็นการร่ายรำ�ใน
เทศกาลของศาลเจ้า เพื่อให้เทพเจ้าประจำ�ท้องถิ่นช่วยปกป้องพื้นที่นั้นๆ

ลักษณะเด่นของอิซูโมะ คางูระ
เป็นการแสดงเพื่อชำระสถานที่ทำการแสดงคางูระให้สะอาดบริสุทธิ์ และเป็นพิธีการร่ายรำโดย
ถือโทริโมโนะ (อุปกรณ์) ไว้ในมือและไม่สวมหน้ากาก ร่ายรำโดยถือโทริโมโนะต่างๆ ไว้และ
ไม่สวมหน้ากาก ชิจิสะซึ่งประกอบด้วยการแสดง 7 รายการ แต่รายการแสดงนั้นจะแตกต่างกัน
ไปตามพื้นที่

ชิจิสะชิโฮเกง
ชำระสถานที่และผู้คนให้สะอาดบริสุทธิ์ด้วย

ชิโอ-กิโยเมะ เกลือซึ่งมีความหมายถึง
"ความสะอาดบริสุทธิ์"ยาโอโตเมะ

ภายในเมืองอิซูโมะได้สืบทอดการร่ายรำ
โดยเด็กผู้หญิง 4 คนต่อเนื่องกันมา

ชิกิซัมบะ

ชินโนนักแสดงร่ายรำ 4 คน แถวหน้าถือซูสุ (กระดิ่ง) กับเฮอิ (ไม้ติดกระดาษสำหรับชำระปัดเป่า) ส่วนแถวหลังถือดาบ ทำการร่ายรำ
เป็นรายการแสดงชำระสถานที่แสดงคางูระให้สะอาดบริสุทธิ์

คันโจ / โนริโตะ / คามิโอโรชิภายในเมืองอิซูโมะ หลังจากสวดบทสวด (โนริโตะ) และอ่านชื่อ
เทพเจ้า 30 องค์ที่ผลัดกันปกป้องรักษาผู้คนในแต่ละวันแล้ว จะเขย่าอุปกรณ์ที่เรียกว่า "เทงไก (กลด)" ขึ้นลง เพื่ออัญเชิญเทพเจ้าเป็นการเพิ่มเพลงเฉลิมฉลองของละครโนเข้ามาในการแสดงคางูระ
เดิมประกอบไปด้วยสามสิ่งคือ
"โอกินะ (ชายชรา)" "ชิโตเสะ (อายุ1,000 ปี)" และ "ซัมบะโซ (รายการที่ 3)" แต่ในสามสิ่งนี้ "ซัมบะโซ" ซึ่งเป็นการร่ายรำโดยเด็กๆ จะได้รับความนิยมอย่างมาก

มีรายการแสดงจำนวนมากซึ่งเป็นการร่ายรำที่ใช้ตำนานเกี่ยวกับเทพเจ้า หรือประวัติความเป็นมาของ
ศาลเจ้าซึ่งบันทึกอยู่ใน [โคจิกิ] และ [นิฮง โชกิ] บันทึกโบราณของญี่ปุ่น มาเป็นหัวข้อในการแสดง
และใช้พื้นที่อิซูโมะเป็นฉาก เช่น "คูนิยูซูริ" หรือ "ยามาตะ โนะ โอโรจิ" "ฮิโนมิซากิ" ฯลฯコラム入るแนะนำรายการแสดงอิซูโมะ คางูระ
จะขอแนะนำ�รายการแสดงที่เสมือนเป็นตัวแทนของอิซูโมะ คางูระสักเล็กน้อย (ชื่อรายการแสดงหรือบุคคลที่ปรากฏในเรื่อง,รายละเอียดเรื่องราว จะแตกต่างกันไปเล็กน้อยตามกลุ่มการแสดงหรือรายการแสดง)คีย์เวิร์ดก็คือ ซากากิ !

ยามะ โนะ คามิ (เทพเจ้าแห่งภูเขา)การแสดงคางูระที่เชื่อมระหว่างชิจิสะ และชินโน จะทราบถึงที่มาของการใช้กิ่งใบซากากิ
ในพิธีกรรมเกี่ยวกับเทพเจ้าหรือการแสดงคางูระ
การแสดงคางูระซึ่งมีเบื้องหลังเป็นตำนานเกี่ยวกับเทพเจ้า
"อาเมะ โนะ อิวาโตะ"เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเมื่ออามาเตราสึ โอมิกามิ เทพเจ้าแห่ง
พระอาทิตย์ได้ขังตัวเองอยู่ในถ้ำหินอาเมะ โนะ อิวาโตะ โลกมนุษย์จึงตกอยู่ในความมืดมนและเกิดภัยพิบัติมากมายขึ้น
บรรดาเทพเจ้าทั้งหลาย (ยาโอโยโรสุ) ที่กำลังกลุ้มใจจึงได้
ปรึกษากัน และได้ตกลงให้ร่ายรำคางูระ เพื่อเชิญเทพเจ้าอา
มาเตราสึ โอมิกามิออกมาภายนอก เทพเจ้าคาซูงะ ไดเมียวจิน ที่ต้องเป็นผู้ไปหาต้นซากากิ เพื่อนำมาใช้ในการแสดงคา
งูระ จึงปลอมเป็น ชิบาโซ มุ่งไปยังภูเขาอาเมะ โนะ คางูยามะ และนำต้นซากากิกลับมาโดยพลการ
โอยามาซูมิ โนะ มิโกโตะ เทพเจ้าแห่งภูเขา เมื่อรู้สึกตัวว่า
ต้นซากากิหายไป ก็ได้สะกดรอยตาม หลังจากผลัดกันหนี
และสะกดรอยตามหลายครั้ง ในที่สุดก็สามารถจับผู้ที่เอาต้น
ซากากิไปได้
แต่ทว่า เมื่อเทพเจ้าโอยามาซูมิ โนะ มิโกโตะทราบว่าผู้ที่
ถูกจับแท้จริงแล้วคือเทพเจ้าคาซูงะ ไดเมียวจิน ก็รีบคุกเข่า
ขอโทษในทันที พร้อมกับยกต้นซากากิให้ เทพเจ้าโอยามา
ซูมิ โนะ มิโกโตะจึง
ได้รับการประทาน
ดาบจากเทพเจ้า คาซูงะ ไดเมียวจินทดแทน เพื่อคอยระงับเหตุร้ายของโลก

แสดงคางูระ
เพื่อเชิญให้ออกมากันเถอะ
ต้นซากากิ !
ซอ่ นต วั เองอย ู่ในถ ้ �ำ ห นิบรรดาเทพเจ า้ ท ั ้งหลายท ีก่ �ำ ล งั กลุม
้ ใจ

คืน
ต้นซากากิมาซะ !

จริงๆ แล้วเป็นทูตของ
เทพเจ้าอามาเตราสึนะ!

ไล่ตามตำ�นานเกี่ยวกับเทพเจ้า เรื่องราวการยกแผ่นดินให้ (คูนิยูซูริ)โคจินเป็นการแสดงคางูระที่ใช้ "ตำ�นานเกี่ยวกับเทพเจ้า เรื่องราวการยกแผ่นดินให้ (คูนิยูซูริ)" จาก "โคจิกิ" / "นิฮง โชกิ"มาเป็นหัวข้อในการแสดง
เดินทางมาจากทากามะ กะ ฮาระเพื่อขอให้ยกประเทศญี่ปุ่นให้

ทดสอบพละกำ�ลังกัน

เทพเจ้า 2 องค์ที่ถูกส่งไปจากทากามะ กะ ฮาระ คือ เทพเจ้าทา
เกมิกาซูจิ โนะ คามิ และเทพเจ้าฟุทสึนูชิ โนะ คามิ บีบบังคับให้
เทพเจ้าโอกูนินูชิ โนะ คามิ ยกแผ่นดินให้เทพเจ้าโอกูนินูชิ โนะคามิ และเทพเจ้าโคโตชิโรนูชิ โนะ คามิ ผู้เป็นลูกยอมตกลง แต่เทพเจ้าทาเกมินากาตะ โนะ คามิ ซึ่งเป็นลูกอีกคนที่มีอารมณ์
รุนแรง เลือกที่จะเผชิญหน้าทดสอบพละกำลังกัน เทพเจ้าทาเกมิ
นากาตะ โนะ คามิ ซึ่งพ่ายแพ้ในที่สุดจึงยินยอมยกแผ่นดินให้ และทำให้ความสงบสันติมาเยือนยังพื้นที่ชินชูซูวะ (จังหวัดนางาโนะ)ไฮไลต์ของการแสดงคือ การต่อสู้ที่รุนแรงระหว่างเทพเจ้า 2องค์ผู้เป็นทูต กับเทพเจ้าทาเกมินากาตะ โนะ คามิที่ไม่ยอมยก
ประเทศญี่ปุ่นให้

ข้า
ไม
่ยอ

พวกเรายอม
ยกประเทศญ ี ป่ นุ่ ให ้ม!

เทพเจ้าซูซาโนโอะ โนะ มิโกโตะ VS งูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิ !!

ยาโตะ (แปดหัว)เป็นการแสดงคางูระที่ใช้ตำ�นานเกี่ยวกับเทพเจ้า เรื่องราวการปราบงูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิ
ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีมาเป็นหัวข้อในการแสดง
เทพเจ้าซูซาโนโอะ โนะ มิโกโตะ ถูกขับไล่ออกมาจากทากามะกะ ฮาระ เนื่องจากโทษฐานที่ใช้ความรุนแรง ตอนที่ลงมายังต้นน้ำ
ของแม่น้ำฮิอิ-กาวะ ในอิซูโมะ โนะ คูนินั้น ได้พบกับคู่สามีภรรยาวัย
ชรา (เทนาซูจิ / อาชินาซูจิ) และเจ้าหญิงอินาตะ-ฮิเมะ ที่กำลัง
คร่ำครวญโศกเศร้าอยู่ เมื่อฟังเรื่องราวแล้วพบว่า ลูกสาว 8 คนของ
ทั้งสองถูกงูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิกินไปปีละ 1 คน จนกระทั่ง
เวลานี้เหลือเพียงเจ้าหญิงอินาตะ-ฮิเมะคนเดียวเท่านั้น งูยักษ์ยา
มาตะ โนะ โอโรจินั้นเป็นสัตว์ประหลาดน่ากลัว มี 8 หัวในลำตัวเดียว เลื้อยคลานไปมาอยู่บนภูเขาและหุบเขา 8 ลูกดังนั้น เทพเจ้าซูซาโนโอะ โนะ มิโกโตะจึงสัญญาว่าจะปราบงู
ยักษ์ให้ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องยกเจ้าหญิงอินาตะ-ฮิเมะ
ให้เป็นภรรยา จากนั้นก็ได้ล่อลวงงูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิด้วย
เหล้าพิษ และเมื่องูยักษ์เมาจึงสำเร็จโทษด้วยดาบ กล่าวกันว่าดาบ
อาเมะ โนะ มูรากูโมะ โนะ ซูรูงิ ซึ่งพบจากหางของงูยักษ์ที่แพ้ล้ม
ลงคือ ดาบคูซานางิ โนะ ซูรูงิ ซึ่งเป็นหนึ่งในไตรราชกกุธภัณฑ์ของจักรพรรดิญี่ปุ่นที่สืบทอดมาถึงปัจจุบันแต่งงานในภายหลังช่วยเหลือปราบลูกสาว
จะถูก
กิน...

บุคคลผู้มีชื่อเสียงปรากฏตัวในฐานะนายพล (เซอิ ไท โชงุน) !
ไฮไลต์อยู่ที่การเคลื่อนไหวที่ตลกของชาวบ้านชิ้ง...
พบกันที่ถนนโออุ-มิจิปีศาจ

ช่วยเหลือ ปราบบางครั้งนะ...

พ่อ-แม่-ลูกทามูระ

ภูเขาซูซูกะ โนะ ยามะ ในอิเสะ โนะ คูนิ (จังหวัดมิเอะ ในปัจจุบัน) มีปีศาจ
อาศัยอยู่ จักรพรรดิในเวลานั้นได้ยินเรื่องราวที่ปีศาจสร้างความชั่วร้ายบนโลก
จึงได้สั่งให้นายพลซากาโนอูเอะ ทามูรามาโระ โชงุนออกไปปราบ นายพลจึง
ได้ไปยังอิเสะ โนะ คูนิ และเรียกชาวบ้านออกมาสอบถามรายละเอียดสภาพ
ของภูเขา ชาวบ้านเมื่อทราบว่าจะช่วยปราบปีศาจให้ จึงได้บอกและแนะนำเส้น
ทางบนภูเขาให้ เมื่อขึ้นไปถึงภูเขาปีศาจก็ปรากฏตัวออกมา หลังจากที่ต่าง
ฝ่ายได้ประกาศชื่อของตนแล้วจึงได้ประลองดาบกัน ในที่สุดปีศาจก็ถูกฟัน
และนายพลได้ร่ายรำพร้อมกับถือหัวของปีศาจในตอนจบ

ปกป้อง "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ซึ่งพระอาทิตย์ตก" !

ฮิโนมิซากิ

มักจะเป็นการร่ายรำ�ลำ�ดับสุดท้ายของการแสดงโยคางูระ หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "เทพเจ้าฮิโกฮารุ ตอนรุ่งสาง"เป็นเรื่องราวตอนที่ฮิโกฮารุ เทพเจ้าชั่วร้ายซึ่ง
รุกรานมาจากเทนจิกุ (ประเทศอินเดียในปัจจุบัน)นำกองทัพทหารขนาดใหญ่จำนวนมาก (จูรา-งุน)เข้ามารุกราน แต่เทพเจ้าฮิโนมิซากิ ไดเมียวจิน
พยายามขับไล่ออกไปและปกป้อ อิซูโมะ โนะ คูนิด้วยธนูและศรที่ตนเองถนัด

ขับไล่พยาย

ามรุก

เข้าม

าแต่.

..

การบรรเลงดนตรี / อุปกรณ์ / เครื่องแต่งกาย
สิ่งที่ขาดไม่ได้ในการแสดงคางูระก็คือ ดนตรีและเครื่องแต่งกายที่หรูหราตระการตา รวมถึงหน้ากาก

การบรรเลงดนตรี

ในการแสดงอิซูโมะ คางูระนั้นจะใช้เครื่องดนตรีต่างๆ ประกอบด้วยโด (กลองไทโกะใหญ่), ชิเม-ไดโกะ
(กลองไทโกะเล็ก), ฟูเอะ (ขลุ่ย), เทเบียวชิ (ฉาบทองสัมฤทธิ์ให้จังหวะ), โอซูซูมิ (กลองใหญ่) และ โคซูซูมิ(กลองเล็ก) สำหรับชิจิสะจะใช้โด, ชิเม-ไดโกะ, ฟูเอะ และเทเบียวชิ แต่สำหรับชิกิซัมบะจะใช้โอซูซูมิ และโคซูซูมิแทนโด นอกจากนี้ในการแสดงคางูระ-โนมักจะใช้ชิเม-ไดโกะ, ฟูเอะ และเทเบียวชิ แต่บางรายการแสดงจะ
มีเพิ่มโดเข้ามา จะสามารถชมอิทธิพลของละครโนจากการใช้โอซูซูมิ / โคซูซูมินี้ได้โด (กลองไทโกะใหญ่)ชิเม-ไดโกะ (กลองไทโกะเล็ก)อุปกรณ์สำหรับถือ "โทริโมโนะ"เทเบียวชิ (ฉาบให้จังหวะ)ยูมิ (ธนู)โองิ (พัดคลี่)กิ่งใบซากากิหน้ากาก

ซูสุ (กระดิ่ง)ซูริซาโอะ (เบ็ดตกปลา)เครื่องแต่งกาย

เรียกว่า "คางูระ-เมง" นักแสดงจะสามารถสวมบทบาทเป็นเทพเจ้าหรือ
ปีศาจที่ปรากฏในเรื่องราว ได้อย่างแนบเนียนด้วยการสวมหน้ากาก และผู้ชม
ก็สามารถเพลิดเพลินกับท่าทางที่มีพลังนั้นได้ สามารถสังเกตลักษณะเด่น
ของพื้นที่ได้จากหน้ากากด้วยเช่นกัน อย่างเช่นการแสดงอิซูโมะ คางูระจะ
แกะสลักหน้ากากขึ้นจากไม้ ส่วนอีกทางหนึ่งการแสดงอิวามิ คางูระ ซึ่งทำการร่ายรำในบริเวณทิศตะวันตกของจังหวัดชิมาเนะ (พื้นที่ อิวามิ) จะทำหน้ากากด้วยกระดาษญี่ปุ่นเซกิชู-วาชิงยู กั ษ์ยามาตะ โนะ โอโรจ ใิ นร ปู ร่างต่างๆ
เรื่องราวการปราบงูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิ ซึ่งมีเรื่องราวเกิดขึ้นในพื้นที่อิซูโมะ เป็นรายการแสดงที่เป็น
ตัวแทนของอิซูโมะ คางูระ ซึ่งคุ้นเคยกันดี อย่างไรก็ตาม ในการแสดงอิซูโมะ คางูระ งูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิจะปรากฏตัวในรูปร่างต่างๆ ภายในเมืองอิซูโมะมักจะเป็นรูปแบบงู "โทกาเง-จะ" ที่มีแขน-ขาและหาง การแสดงโอกู-อีชิ คางูระ ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ในเขตอีชิ-งุน มีรูปแบบงู "มากู-จะ" ซึ่งคล้ายๆ กับการเชิดสิงโตแบบ
ญี่ปุ่น และซาดะ ชินโนในเมืองมัทสึเอะ-ชิเป็นรูปแบบงูยักษ์ "ทาจิ-โอโรจิ" อันเป็นเอกลักษณ์ซึ่งปรากฏตัวใน
ท่ายืน สืบทอดต่อกันมา อนึ่ง หน้ากากที่ใช้กับงูยักษ์ในซาดะ ชินโนนั้น จะวาดรูปดวงตา 16 ดวงเพื่อแสดงถึง
หัวทั้งแปดโทกาเง-จะซูซูมิ (กลองเล็ก)อุปกรณ์ที่ถือไว้ในมือจะแตกต่างไปตามรายการแสดง

คาตานะ (ดาบ)เฮอิ (ไม้ติดกระดาษสำหรับชำระปัดเป่า)ฟูเอะ (ขลุ่ย)นักแสดงจะสวมมงกุฎหรือ
หมวกเอโบชิ บนศีรษะ เจ้าหญิง
จะสวมมงกุฎ นอกจากนี้ นักแสดงส่วนมากจะสวมวิกผมที่เรียกว่าชางูมะ ข้างใต้มงกุฎหรือหมวกนั้น หรือบางครั้งก็จะใช้ผ้า
คาดศีรษะ เครื่องแต่งกาย ท่อนบนจะสวมจิฮายะ ท่อนล่างจะ
สวมซาชิบากามะหรือโอกูจิ โดยใช้ผ้าที่มีลวดลายแบบคินรังมาก -ู จะโอกูอีชิ ชินโชกุ คางูระง ยู กั ษ์ทาจ -ิ โอโรจ ิโทกาเง-จะซาดะ ชินโน

ิ -จาโดโชจ นโอฮาระ ชินโชกุ คางูระ

คารากาวะ คางูระอากัทสึกะ คางูระขั้นตอนตั้งแต่เริ่มจนกระทั่งทำหน้ากากคางูระเสร็จ
หน้ากากคางูระ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงอิซูโมะ คางูระถูกทำขึ้นมาอย่างไรกัน? ตรงนี้จะขอแนะนำขั้นตอนการทำหน้ากากคางูระ
เทพเจ้าโอยามาซูมิ โนะ มิโกโตะ ซึ่งปรากฏตัวในรายการแสดง "ยามะ โนะ คามิ (เทพเจ้าแห่งภูเขา)"<เอื้อเฟื้อให้สัมภาษณ์: คุณ ซูงิตานิ ชิเงรุ / ช่างแกะสลักซูงิตานิ โคโบ>ขั้นตอนที่ 1 "ตัดไม้"ขั้นตอนที่ 2 "แกะหยาบ (อาราโบริ)"หน้ากากของการแสดงอิซูโมะ คางูระนั้นทำจากไม้ เนื่องจากหน้ากาก
คางูระมีขนาดใหญ่ ส่วนใหญ่จึงเลือกไม้คิริ ไม้คิริมีน้ำหนักเบา และแทบ
ไม่มียางไม้ซึ่งเป็นสาเหตุของริ้วรอยหรือสีไม่เรียบเสมอกัน จึงเป็นวัสดุ
ที่เหมาะสมในการทำหน้ากากคางูระซึ่งต้องใช้งานเป็นระยะเวลา
ยาวนาน
ลำดับแรก ตัดวัสดุไม้คิริที่เตรียมไว้ออกมาเป็นโครงร่างหน้ากากคา
งูระ คร่าวๆเนื่องจาก "เทพเจ้าแห่งภูเขา" จะแกะสลักลึกนูนให้ดูมีมิติ จึงต้องคำนึงถึงความหนาด้วยพอสมควร

การแกะหยาบถือเป็นขั้นตอนสำคัญที่สุดในกระบวนการทำหน้ากาก
คางูระ คงจะไม่เป็นการกล่าวจนเกินไปว่า"การแกะหยาบเป็นตัวกำหนดผลงานทั้งหมด" แบ่งสัดส่วนตำแหน่งของตา, จมูก หรือปากอย่างดี และแกะสลักในทีเดียว
ในการแสดงออกของส่วนแก้มหรือหน้าผาก ฯลฯ จะต้องใช้เทคนิค
ฝีมือเข้ามาเสริมกับประสบการณ์ของช่างแกะสลัก
ช่างจะใช้สิ่วและมีดแกะสลักจำนวนกว่า 20 ด้าม เพื่อรังสรรค์เป็น
โครงร่างของหน้ากากคางูระ โดยใช้สิ่วเหลาส่วนที่แกะชิ้นใหญ่ออกที
เดียวมากๆ และใช้มีดแกะสลักค่อยๆ แกะส่วนรายละเอียดเล็กๆ

ขั้นตอนที่ 3 "เก็บงาน"ขั้นตอนที่ 4 "ลงสี (ไซชิกิ)"ค่อยๆ แกะผิวหน้าของหน้ากากคางูระที่แกะหยาบแล้วต่อ อย่าง
ละเอียดด้วยมีดแกะสลักหรือมีดเล็ก เพื่อให้เสร็จเป็นรูปร่างรวม
ทั้งหมด ถัดมา เจาะรูบริเวณตา, ปาก และจมูก
ลำดับสุดท้าย เก็บรายละเอียดผิวหน้าให้เรียบด้วยกระดาษทราย
สมัยก่อน จะเก็บรายละเอียดผิวหน้าด้วยหญ้าโทกูสะที่นำมาทำให้แห้ง
เมื่อเก็บผิวหน้าเสร็จ ก็ติดโลหะที่บริเวณดวงตาทั้งสองข้างและปาก

ผสมโกฟุน*1 และสารนิกาวะ*2 เป็นสี และนำมาทาเป็นสีรองพื้น
แล้วก็มาถึงขั้นตอนการลงสี จะใช้ 3 สีคือ "สีดำ, สีแดง และสีน้ำตาล
อ่อน" ในเทพเจ้าแห่งภูเขา สีดำใช้หมึก สีแดงใช้เบงการะ*3 ส่วนสี
น้ำตาลอ่อนจะใช้อิวา เอโนงุ*4 หรือบางครั้งอาจจะใช้สีที่ได้จากชาแดง ฯลฯ แทนอิวา เอโนงุ ผสมสารนิกาวะในสีแต่ละตัว และค่อยๆ ทาไล่โทนสีอย่างละเอียดระหว่างหนวดเคราและรอยย่นบนใบหน้า

ขั้นตอนที่ 5 "ติดหนวดและขน" ์เสร็จสมบูรณ์

*1 สี ข าวซึ ่ ง ทำจากการเผาผง
เปลือกหอย
*2 กาวเจลาติ น (นิ ก าวะ) ซึ ่ ง ต้ มหนั ง สั ต ว์ ฯลฯ ด้ ว ยน้ ำ , ทำให้แห้งและแข็ง จากนั้นนำมา
ละลายด้วยน้ำเป็นของเหลว
*3 สีแดงที่ใช้ไอเอิร์นออกไซด์เป็น
ส่วนประกอบหลัก
*4 สีที่ทำจากการบดหินแร่

จะใช้ขนของหางม้าซึ่งยาวและทนทาน ทำหนวดเคราและคิ้ว เจาะรู
ด้วยเหล็กเจาะหรือสว่าน ติดหนวดและ
ขนด้วยกาว ปรับความยาวหรือปริมาณของหนวดและขน ตามตำแแหน่งที่ติด
อนึ่ง ขนของม้าไม่เพียงแค่ใช้ทำหน้ากากคางูระ แต่จะใช้ทำวิกผมชางู
มะด้วยคุณ ซูงิตานิ ชิเงรุ -- ความรู้สึกที่มีต่อหน้ากากคางูระ -ผมเติบโตมาโดยเห็นอิซูโมะ คางูระตั้งแต่เด็ก และใช้ชีวิตร่วมกับอิซูโมะ คางูระเสมอมา
ยุคสมัยนี้ มีอุปกรณ์ที่สะดวกต่างๆ มากมาย เช่น อุปกรณ์เครื่องมือไฟฟ้า ฯลฯ ซึ่งช่วยการทำงานตั้งแต่การตัดไม้
จนถึงแกะสลักหน้ากาก ทำให้สะดวกสบายขึ้นกว่าสมัยก่อนอย่างมาก แต่เหล่าบรรพชนสมัยโบราณได้สร้างสรรค์
หน้ากากคางูระที่แสนวิเศษเอาไว้จำนวนมาก ในยุคสมัยที่ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมเหมือนเช่นปัจจุบันนี้
ปกติแล้ว สิ่งของต่างๆ จะค่อยๆ เสื่อมลงเมื่อกาลเวลาผ่านไป แต่ทว่า หน้ากากคางูระที่เหล่าบรรพชนได้สร้างสรรค์
ไว้นี้ ยิ่งใช้หรือยิ่งเก่า กลับค่อยๆ ดียิ่งขึ้น แปลกมากจริงๆผมจึงได้พยายามสร้างสรรค์หน้ากากคางูระโดยใช้วัสดุธรรมชาติให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อให้ใกล้เคียงกับ
หน้ากากคางูระที่ยิ่งเก่าก็ยิ่งดีและวิเศษเช่นนั้น แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี ผมคิดว่านี่เป็นการเรียนรู้ตลอดชีวิตจริงๆ

Q&A เพื่อให้เพลิดเพลินกับการแสดงอิซูโมะ คางูระได้มากขึ้น
◇ใครๆ ก็สามารถชมการแสดงคางูระโดยไม่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนา ฯลฯ ก็ได้หรือไม่
ใครๆ ก็สามารถชมได้ เดิมนั้นเป็นพิธีกรรมเกี่ยวกับเทพเจ้า แต่ปัจจุบันใครๆ ก็สามารถเข้าชมได้อย่างเป็นกันเอง

◇จะสามารถชมได้ที่ใดบ้าง?
สามารถชมได้ที่พิธีบูชาถวายในเทศกาลของศาลเจ้าตามท้องถิ่น หรือ อีเว้นท์, งานจัดแสดง ฯลฯจะมี "งานจัดแสดงสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมือง อิซูโมะ" จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วงของทุกปีโดยคณะกรรมการสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมือง อิซูโมะ ซึ่งเป็นการรวมกลุ่มการแสดง คางูระทั้งหมดเข้าด้วยกัน กำหนดการจัดแสดงของงาน
จัดแสดงสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ หรือพิธีบูชาถวายของแต่ละกลุ่ม ฯลฯ นั้นจะแจ้งไว้บนเว็บไซต์ของเมืองอิซูโมะ

◇โปรดบอกระยะเวลาของการแสดงคร่าวๆ และอยากทราบว่าสามารถลุกออกจากที่นั่งระหว่างการแสดงได้หรือไม่?
1 รายการแสดงมักจะมีระยะเวลาราวๆ 30-45 นาที 1 กลุ่มการแสดงมักจะทำการแสดงในโถง ฯลฯ 1-2 รายการแสดง ถ้าเป็น
ไปได้ อาจจะลุกออกจากที่นั่งระหว่างเปลี่ยนรายการแสดงน่าจะเหมาะสมกว่า◇ควรจะทำเช่นใด เพื่อให้รู้จักการแสดงคางูระลึกซึ้งยิ่งขึ้น?
หากคุณได้อ่าน "นิฮง โชกิ" หรือ "โคจิกิ" ที่กล่าวกันว่าเป็นบันทึกประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น จะสามารถเพลิดเพลิน
กับการแสดงคางูระได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลำดับแรก หากเริ่มจากทำความคุ้นเคยด้วยหนังสือการ์ตูน (มังงะ) ฯลฯ ก็อาจจะไม่ยากเกินไป

◇ผู้ที่ร่ายรำคางูระคือใคร? จำเป็นต้องมีคุณสมบัติใดหรือไม่?
ผู้ที่มีส่วนร่วมในการแสดงคางูระของชุมชนก็คือบุคคลทั่วไปในท้องถิ่น ซึ่งทำหน้าที่รักษาและสืบทอดการร่ายรำมาอย่างต่อเนื่อง โดยถือเป็นภารกิจที่ต้องรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของท้องถิ่นสืบมา นอกจากนี้ บางกลุ่มการแสดงยังมีการแสดงคางูระของเด็กๆ ด้วย เด็กๆ ทั้งหลายก็ได้สัมผัสกับเรื่องราวตำนานเกี่ยวกับเทพเจ้าญี่ปุ่นอย่างเป็นธรรมชาติด้วยเช่นกันผู้จัดงาน

Japan Arts Council / Agency for Cultural Affairsติดต่อสอบถามแผนกสมบัติทางวัฒนธรรม ฝ่ายวัฒนธรรมของชาวเมือง เมืองอิซูโมะ
2760 Otsucho, Izumo, Shimane (ภายในพิพิธภัณฑ์อิซูโมะ ยาโยอิโนโมริ)โทรศัพท์ 0853-21-6893 〒693-0011[เอกสารอ้างอิง][อิซูโมะ คางูระ] ผู้แต่ง อิชิซูกะ ทากาโตชิ (คณะกรรมการการศึกษาเมืองอิซูโมะ, ค.ศ. 2001)[คางูระของชิมาเนะ -ศิลปะและพิธีกรรม-] บรรณาธิการโดยพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อิซูโมะยุคโบราณ ซึ่งก่อตั้งโดยจังหวัดชิมาเนะ (สำนักพิมพ์นิฮง ชาชิน ฉุปปัง ค.ศ. 2010)[50 ปีที่ย่างก้าวของคณะกรรมการสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมืองอิซูโมะ] คณะกรรมการสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมืองอิซูโมะ (ค.ศ. 2016)[เอื้อเฟื้อภาพถ่าย]สมาคมผู้อนุรักษ์การแสดงคางูระของศาลเจ้าอิจิโมริ / คางูระ-กาตะ สมาคมอนุรักษ์โอโดจิ คางูระ / สมาคมอนุรักษ์อากัทสึกะ คางูระ ชางิริ / สมาคมอนุรักษ์โซโตโซโนะ คางูระ /สมาคมอนุรักษ์อูนาเตะ คางูระ / สมาคมผู้อนุรักษ์มิมิกุ คางูระ / สมาคมอนุรักษ์อางุ ชินโน / คารากาวะ คางูระของสมาคมชาวเมืองคารากาวะ / สมาคมผู้อนุรักษ์ซาดะ ชินโน /สมาคมผู้อนุรักษ์โอฮาระ ชินโชกุ คางูระ / สมาคมผู้อนุรักษ์โอกูอีชิ ชินโชกุ คางูระ / ศูนย์วัฒนธรรมยุคโบราณจังหวัดชิมาเนะ / คาชิมะ มิจิ[เอื้อเฟื้อความร่วมมือ]ซูงิตานิ ชิเงรุ / ซูงิตานิ ยูกิ / ฟูจิฮาระ ฮิโรโอะ / คณะกรรมการสมบัติทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เมืองอิซูโมะโครงการในรูปแบบร่วมกันจัดงาน / ผู้จัดงาน JAPAN CULTURAL EXPO / ปีเรวะที่ 2 (ค.ศ. 2020)จัดทำ ค.ศ. 2021