ប្រលោមលោកខ្លី
Short novel:We mask dateនិពន្ធដោយៈ ម៉ៅ ចាន់រស្មី
Written by Mao chanraksmey

២០២១20211សំឡេងភ្លេងហ្សាសលាន់ចេញពីម៉ាស៊ីនបំពងសំឡេងយ៉ាងពិរោះរណ្តំ
ងំពេញក្នុងហាងកាហ្វេតូចពណ៌លឿងទុំ រៀបចំដោយបង្អួចធំៗ និងជញ្ជាំងបែប
ចំណាស់ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំធ្វើការ តែអារម្មណ៍បែរជាឯកាចម្លែក ព្រោះតុកៅអី
ដែលធ្លាប់តែមានមនុស្សអ៊ូអរអង្គុយជជែកគ្នាលេង ប្រែជាទទេស្អាត គ្រប់យ៉ាងនៅទីនេះហាក់ស្ងៀមទ្រឹង

នឹងថ្កល់ដូចជាពិភពលោកទាំងមូលត្រូវបានបញ្ឈប់លែងវិលទៅមុខតទៅទៀត។ ហើយក៏មិនដឹងថាពេលណាទើបគ្រប់យ៉ាងត្រលប់មកដំណើរការដូចធម្មតាវិញដែរ។ ពេលនេះភ្លេងពិរោះយ៉ាងណា ក៏ស្តាប់លែង

ដឹងថាពិរោះ ព្រោះអ្វីដែលខ្ញុំស្តាប់ឮ គឺមានតែសំឡេងងឺតង៉តៗ ចេញពីប្រដាប់
ជូតសម្អាតឥដ្ឋដែលខ្ញុំកំពុងរុញទៅរុញមកទាំងភាពធុញទ្រាន់តែប៉ុណ្ណោះ។
“តើយើងអាចស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ដោយមិនធ្លាប់ឃើញមុខគេសោះដែរទេ?” បញ្ញា មិត្តរួមការងាររបស់ខ្ញុំសួរឡើងដូចជាកាត់ចង្វាក់ការបណ្តែតអារម្មណ៍ដែលកំពុងហោះហើរទៅឆ្ងាយរបស់ខ្ញុំឱ្យ
ត្រលប់មកវិញ។

“អត់អីសួរមែនទេ?” ខ្ញុំជូតឥដ្ឋក្នុងហាងកាហ្វេបណ្តើរ តបទៅវិញទាំងមុខស្មើចែស។

បញ្ញាញោចស្មាបន្តិច“អត់អីសួរមែនហ្នឹង!

ម្ង៉ៃៗអង្គុយមើលតែមុខគ្នាទៅវិញទៅមក ចង់ស្ត្រេសស្លាប់ទៅហើយ!” បញ្ញានិយាយទាំងផ្អែកខ្នងនឹងកៅអី
ងើយមើលពិដាន មុននឹងសួរបន្ត “ចុះឯងគិតថាអាចទេ?”“មិនអាចទេ!” ខ្ញុំតបខ្លីៗ រួចក៏ងាកមកជូតឥដ្ឋបន្តទៀត។ និយាយមិនទាន់

ផុតពីមាត់ស្រួលបួលផង ស្រមោលអ្វីម្យ៉ាងក៏រត់កាត់មុខដូចជាព្យុះសង្ឃរា ហើយក៏ដួលរមួលបីបួនត្រលប់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ បុកតុ បុកកៅអីពេញហាង។ មួយសន្ទុះ
ទើបខួរក្បាលចាប់ផ្តើមដំណើរការឡើងវិញ
មនុស្ស!

ទើបដឹងថារបស់មិញនេះគឺជា

2នារីមាឌតូច សក់រួញ ពាក់វ៉ែនតាម្ញ៉ូបស៊ុមមូល ថែមទាំងពាក់ម៉ាសការពារជិតមុខ

ទើបខ្ញុំអាចមើលឃើញត្រឹមតែកែវភ្នែកតូចៗរបស់នាងនៅពីក្រោម

កញ្ចក់សថ្លាតែប៉ុណ្ណោះ។
ស្រីតូចប្រញាប់ងើបឈរឡើងយ៉ាងរហ័ស

ដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង

សោះអ៊ីចឹង។ ការពិតនាងរអិលដួលនឹងទឹកដែលខ្ញុំកំពុងជូតឥដ្ឋហ្នឹងឯង។“សុំទោស!” ខ្ញុំនិយាយទាំងខិតទៅជិតនាង ក្រែងនាងត្រូវការជំនួយ តែនាងបែរជាស្ទុះថយចេញយ៉ាងឆ្ងាយចម្ងាយប្រហែលមួយម៉ែត្រក្រដាសណូតមួយឡើង ដែលខ្ញុំប្រឹងអានទំរាំតែដាច់ថា៖

ទើបលើក

“អាល់ម៉ុនឡាតេ ស្ករតិច កាហ្វេច្រើន ទឹកកកល្មម”ដឹងថាខ្ញុំអានចប់ហើយដៃ។ស្រីតូចក៏ដាក់ដបអ៊ីណុកមួយវាជាដបទឹកដែលស្រោបពីឈើត្នោតចុះនៅលើតុក្បែរព្រមទាំងមានឆ្លាក់ឈ្មោះនៅលើ

នោះថា “ទេព្ពី” ដែលវាប្រហែលជាឈ្មោះរបស់នាង។“បាទ!”ខ្ញុំងក់ក្បាលតបវិញប្លែកៗរបស់នាងនៅឡើយដែលនាងរៀបរាប់គ្រប់យ៉ាងទាំងនៅញញឹមអស់សំណើចនឹងកាយវិការរួចស្រវាដបនោះដើរទៅឆុងកាហ្វេតាមការកម្ម៉ង់មុននឹងហុចដបអ៊ីណុកដាក់កាហ្វេនោះត្រលប់

ទៅនាងវិញ ជាមួយណូតមួយឃ្លាដែលខ្ញុំសរសេរនៅលើដបទឹកនោះថា៖“សង្ឃឹមថាចង្កេះមិនអីទៅចុះ! រីករាយថ្ងៃចុងសប្តាហ៍! :) ”គ្រាន់តែបានដបដល់ដៃ នាងហុចលុយមក រួចក៏រត់វឹងសឹងតែបុកទ្វារ!

មកក៏រត់ ទៅវិញក៏រត់ រហូតខ្ញុំក៏មិនយល់ដែរថា នាងប្រញាប់ទៅណាទៅ?

នាងត្រឹមតែជាភ្ញៀវដំបូងនៅក្នុងថ្ងៃនេះទេ តែក៏ជាមនុស្សដំបូងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំញញឹមបានដែរទេ?

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែកន្លងមក!

តែ…

ខ្ញុំអាចចួបនាងទៀត3គិតដល់ចំនុចនេះ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ប្លែក! ប្លែកត្រង់ថា ខ្ញុំបែរជាបន់
សុំឱ្យស្អែកឆាប់មកដល់ ក្រែងលោអាចចួបនាងម្តងទៀត!
ព្រឹកនេះខ្ញុំភ្ញាក់តាំងពីព្រលឹម ជាមួយនឹងក្តីសង្ឃឹម ទោះបីជាមិនប្រាកដចិត្តថា ស្នាដៃឆុងកាហ្វេរបស់ខ្ញុំត្រូវចិត្តនាងឬអត់ក៏ដោយ!
កំពុងតែអង្គុយគិតវែងឆ្ងាយដបត្នោតក៏ត្រូវបានដាក់ចុះនៅក្បែរដៃខ្ញុំព្រម

ជាមួយក្រដាសណូតពណ៌លឿងដែលបិទនៅលើនោះ សរសេរថា៖“សុំកាហ្វេដូចពីម្សិលមិញ!

នៅរស់ដូចធម្មតា!”ហើយក៏អរគុណ!

ចង្កេះមិនទាន់បាក់ទេមិនទាន់ងើយមើលមុខម្ចាស់ដប ក៏ដឹងទៅហើយថា ជានរណាគេ! ឃើញណូតនេះភ្លាម ខ្ញុំក៏ញញឹមបិទមាត់មិនជិត ត្បិតក្តីសង្ឃឹមពិតជាបានសម្រេចមែន!
តែខ្ញុំមិនដឹងថាគួរឆ្លើយតបបែបណាទើបល្អទេព្រោះនាងឈរមួយម៉ែត្រពីខ្ញុំ

ឯណោះ។ ចុងក្រោយខ្ញុំក៏សរសេរលើណូតថ្មីត្រលប់ទៅនាងវិញថា៖“កាហ្វេនេះហ្រ្វី! ដើម្បីសងការឈឺចាប់ពីម្សិលមិញ!”ឃើញសារនេះរួចខ្ញុំដឹងថានាងញញឹម

ប្រែជារាងស្រៈ “ ”ិ យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។

ព្រោះកែវភ្នែកមូលៗរបស់នាង

“អរគុណ!” និយាយរួច នាងក៏រត់វឹងចេញពីក្នុងហាង ធ្វើឱ្យខ្ញុំញញឹមតាមរាប់ម៉ោងមិនទាន់ឈប់។
ដល់ម្លុឹង?

គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹងសោះអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្ត

ភ្លាមនោះ សំនួររបស់បញ្ញាក៏ផុសឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំម្តងទៀត…

“តើយើងអាចស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ដែរទេ?”ដោយមិនធ្លាប់ឃើញមុខគេសោះ4ខ្ញុំចាប់ផ្តើមរារែកនឹងចម្លើយដែលខ្ញុំបានឆ្លើយកាលពីម្សិលមិញ
ព្រោះការពិត… យើងប្រហែលជាអាចស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់បាន ដោយមិនធ្លាប់ឃើញមុខគេឡើយ
នោះហើយនេះប្រហែលជាចំនុចចាប់ផ្តើមនៃក្តីស្រលាញ់មួយព្រោះក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកវត្តមានស្រីតូចម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញមុខក្លាយជាពន្លឺដ៏ស្រស់ស្អាតក្នុងជីវិតដ៏អាប់អួររបស់ខ្ញុំ។

នាងក្លាយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំចង់ងើបពីព្រឹកមកធ្វើការនៅហាងកាហ្វេ។

ជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំ

ស្តាប់ភ្លេងហ្សាសក្នុងហាងពិរោះជាងមុន។ ជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំញញឹមបានរាល់ពេលដែលអានណូតនៅលើដបទឹករបស់នាង។

ថ្ងៃច័ន្ទនេះភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងរណ្តំ ជញ្រ្ជំតាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច។ ហាងកាហ្វេក៏ស្ងាត់ជ្រាបមានតែខ្ញុំពីរនាក់បញ្ញាតែប៉ុណ្ណោះ។
មើលទៅមាត់ទ្វារហាង

ទាំងអន្ទះសារនៅក្នុងចិត្ត

ត្បិតមួយថ្ងៃនេះមិនឃើញ

ស្រីតូចទេព្ពីមកទីនេះដើម្បីខ្ចប់កាហ្វេដូចជារាល់ដងទេ។
ភ្ញាក់ថា

ខ្ញុំបានត្រឹមតែសម្លឹង
វិនាទីនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំ

ការពិតខ្ញុំមិនមែនចង់ត្រឹមតែអានណូតលើដបទឹករបស់នាងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ

ចង់ជួបនាង!

ហើយមិនមែនជួបក្នុងនាមជាអ្នកឆុងកាហ្វេនិងអ្នកទិញកាហ្វេ

នោះដែរ! តែជាការជួបដែលជ្រាលជ្រៅជាងនោះ! គួរឱ្យស្តាយដែលខ្ញុំមិនបាន

សួរនាងឱ្យច្បាស់! ថានាងជានរណា? ធ្វើការនៅឯណា? ហើយដែលសំខាន់មានសង្សារហើយឬនៅ?

ឱកាសមិនចេះតែមានច្រើនដងទេក្នុងមួយជីវិតដូច្នេះបើវាសនាចារឱ្យ

ខ្ញុំបានជួបនាងម្តងទៀតមែន ខ្ញុំត្រូវតែសុំនាងណាត់ជាផ្លូវការណ៍! បើខ្ញុំមិនក្តោបឱកាសនៅពេលនេះ
ត្រលប់ទៅប្រក្រតី

តើពេលណា?

បើរង់ចាំដល់ពេលដែលសភាពការណ៍តើខ្ញុំត្រូវរង់ចាំប៉ុន្មានឆ្នាំទៀតទៅ? បើខ្ញុំមិនរៀនរស់នៅក្នុង

ថ្ងៃនេះឱ្យបានល្អ វាប្រហែលជាគ្មានថ្ងៃដែលល្អនោះទេ!
“ត្រូវហើយ!”ភ្ញាក់ក្រញាង។ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗតែម្នាក់ឯង

ធ្វើឱ្យបញ្ញាដែលឈរក្បែរនេះ

“ត្រូវស្អី?” បញ្ញាសួរទាំងមុខឆ្ងល់។“គ្មានស្អីទេ!” ខ្ញុំតបរួចក៏ប្រញាប់ដើរចេញពីបញ្ញាយ៉ាងលឿន។5ព្រឹកថ្ងៃអង្គារឈានចូលមកដល់។ហើយវត្តមានស្រីតូចម្ចាស់ដបត្នោតក៏

ផុសឡើងក្នុងហាងកាហ្វេម្តងទៀតដូចការរំពឹងទុក។ តែលើកនេះ វាខុសពីរាល់ដង

ពេលដែលកែវភ្នែកយើងទាំងពីរនាក់ប្រសព្វគ្នា កណ្តាលទីធ្លាហាងកាហ្វេដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ វាធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចស្តាប់ឮសំឡេងបេះដូងខ្លួនឯងដែលកំពុងលោតញាប់តន្ថើនលប់បាត់សំឡេងភ្លេងហ្សាសដែលយើងចាក់នៅក្នុងហាងអស់រលីង។មិនរង់ចាំដល់ពេលដែលនាងហុចដបទឹកមកទៀតទេដែលខ្ញុំសរសេរទុករួចនោះឡើងយ៉ាងខ្ពស់ខ្ញុំលើកក្រដាសណូតទាំងបេះដូងលោតញាប់ស្ទើរតែបុកធ្លាយចេញពីទ្រូងទៅហើយ ស្របពេលដែលរង់ចាំចម្លើយ ថានាងនឹងឆ្លើយយ៉ាងណា ចំពោះសំនួរដែលខ្ញុំបានសរសេរលើនោះថា៖

“If you are single, would you go on a mask date with me?”ខ្ញុំឈររង់ចាំចម្លើយទាំងគាំងដូចជារូបចម្លាក់ តែមើលទៅនាងហាក់ដូចជាភាំងជាងខ្ញុំទៅទៀត ព្រោះពេលនេះ បន្តិចក៏នាងមិនកម្រើកដែរ។ តែវាមិនដូចជាការគិតទុកសោះ នាងមិនត្រឹមតែមិនឆ្លើយទេ ថែមទាំងរត់ចេញវឹង ហើយក៏បាត់ស្រមោលឈឹងតែម្តង។ ខ្ញុំក៏ឈរសម្លឹងមើលទៅមាត់ទ្វារ ទាំងអស់សង្ឃឹម តែក៏ប្រឹងញញឹមលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងទៅថា
កំឡុងពេលកូវីដយ៉ាងនេះទេ!

គ្មានអ្នកណាឆ្កួតដូចខ្ញុំ សុំណាត់ជួបគ្នានាងមិនព្រម

យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំបានសាកល្បងរួចហើយ!

គឺត្រឹមត្រូវហើយ!

ណ្ហើយចុះ…

ចម្លើយយ៉ាងម៉េចនោះមិនសំខាន់ទេ! ជួនកាលវាអាចជានាងមានសង្សាររួចទៅហើយ! ឬមួយនាងអាចមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំក៏ថាបានដែរ!

មួយសន្ទុះស្រាប់តែទ្វារហាងត្រូវបានបើកឡើងម្តងទៀត ជាមួយរាងកាយតូចស្តើង របស់នារីសក់រួញ ពាក់វ៉ែនតាម្ញ៉ូបដែលទើបតែរត់ចេញទៅមុននេះបន្តិចធ្វើឱ្យខ្ញុំភាំង បើកភ្នែកក្រឡង់។នាងភ្លេចអីមែនទេ?
បម្រុងហារមាត់សួរតែរបស់ម្យ៉ាងធ្វើឱ្យខ្ញុំបិទមាត់ទៅវិញយ៉ាងរហ័សព្រោះតែត្រូវប្រើភ្នែកអានពាក្យមួយម៉ាត់

ដែលនាងសរសេរលើណូតតូចមួយ

6ខ្លាចថាបើអានវាខុស ច្បាស់ជាវីរវរមិនខាន ប៉ុន្តែខ្ញុំអានច្រើនដងហើយ ចម្លើយគឺដដែល៖
“YES”នាងយល់ព្រមណាត់ជួបទាំងពាក់ម៉ាសជាមួយខ្ញុំហើយ!!

ពេលនេះពួកយើងឈរទល់មុខគ្នាក្នុងរយៈចម្ងាយប្រហែលមួយម៉ែត្រដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ស៊ីសាមុតទុកឱ្យចម្រៀងហ្សាសរបស់លោកតាស៊ីនក្នុងហាងកាហ្វេបរិយាយរ៉ាយរ៉ាប់ពីអារម្មណ៍ទាំងប៉ុន្មានជំនួសយើងទៅចុះ ព្រោះវាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្ហាញថា ខ្ញុំរំភើបចិត្តយ៉ាងណានៅពេលនេះ។ចប់

7