ΕΙΣ ΥΨΟΣΣτο λόφο πάνω απότην Περσέπολη τουΙράν, με το μυαλό
να τρέχει στιςμάχες του ΜεγάλουΑλεξάνδρου.
Απέναντι σελίδα: ΤοDiscovery με φόντοτους κερατοειδείςβράχους στονεκπληκτικό εθνικόδρυμό Τόρεςντελ Πέινε, στηΧιλιανή πλευρά τηςΠαταγωνίας.

Όσαμου έμαθεο δρόμοςΈχοντας μόλις επιστρέψει από μια oncein a lifetime εμπειρία, ο δημοσιογράφοςΆκης Τεμπερίδης περιγράφει αποκλειστικά πώςμέσα σε 1.177 μέρες με ένα Land Rover Discovery3
έγραψε στο κοντέρ –και στην ψυχή του– 170.000χιλιόμετρα σε 67 χώρες και των πέντε ηπείρων.
Φωτογραφίες: Άκης ΤεμπερίδηςΒούλα Νέτου.

αOnce In a LifetimeΑπό την ημέρα της επιστροφής στην Ελλάδα, πιάνω τον εαυτό μου να πέφτει σε κατάθλιψη. Το στομάχι είναι διαρκώς σφιγμένο και τα γόνατα κομμένα, ασφυκτιώκυριολεκτικά. Το μυαλό δε, είναι εντελώς
αποσυντονισμένο. Δεν ξέρω τι θέλω πραγματικά, δεν μπορώ να βρω το νόημα της ζωής εδώ πίσω. Κι όμως,μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου, όλα ήταν ξεκάθαρα μέσα μου. Παρότι γιατρισήμισι χρόνια ζούσαμε σαν τσιγγάνοι, σε συνθήκες δύσκολες έως πολύ επικίνδυνες, παρότι τη βγάζαμε και με 5 ευρώ την ημέρα,είχα βρει εσωτερική ισορροπία. Μήπως να ενταχθώ σε πρόγραμμα group therapy; Φαντάζομαι τον εαυτό μου να σηκώνεται όρθιος, στη μέση της ομάδας, και να λέει αποφασιστικά: «Γεια σας, είμαι ο Α.Τ. και δεν είμαι είμαι καλά. Χμ... εντάξει, δεν είμαι και τόσο άσχημα. Απλώς, μόλις έκανα το γύρο του κόσμου και τώρα ψάχνω να βρω την επόμενη πρόκληση. Τώρα που το ξανασκέφτομαι,όμως, είμαι πάρα πολύ καλά»!
Η επιστροφή αποδείχτηκε δύσκολη για χίλιους δυο λόγους, τονεξής ένα ουσιαστικά: το ταξίδι είναι εθιστική εμπειρία. Το βιώσαμε για τόσο μεγάλο διάστημα και τόσο έντονα, που δεν θέλαμε να

σταματήσει ποτέ, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε. Η νομαδική ζωή μπήκε για τα καλά στο πετσί μας. Προσπάθησε να μπειςστη θέση δύο ανθρώπων που εδώ και τρισήμισι χρόνια δεν ήξερανπού θα νυχτώσουν και τι θα τους ξημερώσει. Θυμήσου την τελευταία φορά που έφυγες για διακοπές κάπου εξωτικά. Υποθέτω ότι όταν επέστρεψες, η ζωή στο σπίτι και στο γραφείο πρέπει να φάνταζε με ανώμαλη, αναγκαστική προσγείωση. Για φαντάσου να έλειπες 1.177 ημέρες και μέσα σ’ αυτές να είχες καλύψει
παρέα με τον άνθρωπο της ζωής σου 168.000 χιλιόμετρα στο τιμόνι του αγαπημένου σας 4x4, σε 67 διαφορετικές χώρες και στις πέντε ηπείρους...

εΧωρίς εισιτήριοεπιστροφήςLOWBUDgETΑνάπαυλα σε έναφτηνό εστιατόριο έξωαπό το Κούζκο τουΠερού, μετά από μίασούπα, με λιγότεροαπό ένα ευρώ,για μεσημεριανό.
«Στο ταξίδι μαςπροτιμούσαμε πάντα
να τρώμε όπως καιοι ντόπιοι παράσε εστιατόρια γιατουρίστες».

«Τι ναπρωτοθυμηθώ; Τηνπρώτη νύχτα σεέναν αμμόλοφο τηςΣαχάρας; Τα 600χιλιόμετρα στηνέρημο δίπλα σεθαμμένες νάρκες;Τις πρώτες μουκαταδύσεις στουςυφάλους τουΣουλαγουέζι; Τηνελεύθερη πτώσηστη Ναμίμπια…;».

Επιχειρήστε να ρωτήσετε τους γύρω σας ποιο είναι το όνειρό τους;«Να τα κονομήσω», θα σας απαντήσουν οι οκτώ στους δέκα. ΟΚ,ας υποθέσουμε ότι «θα τα πιάσετε» χοντρά, τι θα τα κάνετε;«Θα τα παρατήσω όλα και ναγυρίσω τον κόσμο» θα πουν οιμισοί τουλάχιστον. Το εννούν όμως; Πριν καλά καλά τολμήσουμε εμείς να κλείσουμε το σπίτι μας, νααφήσουμε τις δουλειές μας –έστω εν μέρει– να αποσυνδεθούμε από την ελληνική πραγματικότητα και να αναχωρήσουμε για το γύρο του κόσμου, το σύμπαν συνομώτησε στο να φύγουμε. Από τη δουλειά μου, στο περιοδικό 4Τροχοί, με στήριξανσαν οικογένεια. Αντί να μου πουν «άντε χάσου από εδώ, που θέλεις να κάνεις το γύρο του κόσμου κι εμείς να μένουμε πίσω», μεβοήθησαν να εξασφαλίσουμε το αυτοκίνητο –ένα σούπερ ντούπερ
Land Rover Discovery3, παρακαλώ– και μας εξασφάλισαν έναν αξιοπρεπή μισθό για όσο διάστημα θα ταξιδεύαμε. Πριν αναχωρήσουμε, είχαμε βρει πολλούς συμπαθούντες της ιδέας: «ΑχΓΕΙΑ ΣΟΥκι εγώ θα ήθελα το ίδιο. Να είχα τα λεφτά... Όμως πουΑΦΡΙΚΗ!
να αφήσεις τη δουλειά και τα παιδιά; Άσε που τρέχειΑπό πάνω προς τα κάτω:και το δάνειο του σπιτιού». Το δικό μας όνειρο έμοιαζεΔιασχίζοντας με μπλάβατον ποταμό Σενεγάλη στομε όνειρο όλων, ήταν όμως έτσι; Πιστεύω πως όχι. ΟιΜάλι. Ο Άκης Τεμπερίδηςάνθρωποι χτίζουμε τη ζωή μας έτσι ώστε να μην μποδείχνει περήφανατους 4Τροχούς – τορούμε να ξεκολλήσουμε από αυτή. Δημιουργούμε υπεριοδικό που στήριξε την μπνεύστηκαν από το δικό μας εγχείρημα και πάλεψαναποστολή. Μία καλλονήποχρεώσεις καθημερινά και οι υποχρεώσεις είναι αυκαι το δικό τους όνειρο, όπως ο γιατρός που παράτηαπό την Κένυα. Τοτές που γκρεμίζουν τα όνειρά μας ή δημιουργούν τοσε το ΕΣΥ, εντάχθηκε στους Γιατρούς χωρίς ΣύνοραDiscovery ξεφορτώνεταιαπό το αρχαίο κάργκο
άλλοθι για να μην αναγκαζόμαστε να τα γκρεμίζουμεκαι σήμερα μας στέλνει μηνύματα από το Νταρφούρ.
Boeing 727 που τουςεμείς οι ίδιοι. Πάντα υπάρχει μια ανειλημμένη υποχρέΠροσωπικά, το όνειρο να ταξιδέψω στον κόσμο χωταξίδεψε από την Κινσάσαστο Λουμπουμπάσι τηςωση ή κάποιο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί για ναρίς εισιτήριο επιστροφής, το ήθελα όσο τίποτε άλλο. Γι’Λ.Δ. του Κόνγκο.
σκεφτούμε τα μεγάλα πράγματα της ζωής, ένα μεγάλο
αυτό και το κυνήγησα μαζί με τη σύντροφο της ζωήςταξίδι, ένα μεγάλο έρωτα ή οποιοδήποτε άλλο μεγάλομου. Για χάρη του ονείρου αυτού ήμασταν έτοιμοι ναόνειρο. Και ξέρετε πού έχω καταλήξει; Ότι τελικά όλοι κάνουμε αυθυσιάσουμε τα πάντα σχεδόν. Τουλάχιστον τα βασικά που προατό που μας αξίζει, αυτό που θέλουμε περισσότερο κι ας μην το πανέφερα: το σπίτι, την οικογένεια και την καριέρα. Κι αν με ρωτήστεραδεχόματε. Ένα όμορφο σπίτι, μια ευτυχισμένη οικογένεια και μιατώρα που επιστρέψαμε αν άξιζε τον κόπο, σας διαβεβαιώ ότι θα άκαλή δουλειά είναι το ίδιο σημαντικό όνειρο με το «γύρο του κόξιζε πολύ περισσότερες θυσίες. Ακόμη κι αν επέστρεφα με ελονοσμου». Απλώς το δεύτερο είναι πιο πιασάρικο όνειρο. Γι’ αυτό καισία, και πάλι θα το επιχειρούσα.
πολλοί το υποστηρίζουν στα λόγια, αλλά ελάχιστοι το κυνηγούν.
Για να καταλάβετε πόσο αποφασισμένοι ήμασταν πριν ξεκινήΕμείς οι δύο που το κυνηγήσαμε, είχαμε χορηγούς, όχι μόνο τουςσουμε, θα σας πω ότι το μόνο που φοβόμασταν, δεν ήταν αυτάανθρώπους και τις εταιρείες που μας στήριξαν, αλλά και ένα τεράπου θα συναντούσαμε αλλά η «στραβή» που θα μας κρατούσε πίστιο πλήθος ανώνυμων φίλων με ανήσυχο πνεύμα, που έγιναν οισω. Το μυαλό μου πήγαινε διαρκώς στο χειρότερο: μην πάθαινεσυνοδοιπόροι μας, μέσω του Ίντερνετ. Ανήσυχα πνεύματα που εκάτι κάποιος από τους δικούς μας, για παράδειγμα. Από την ημένοεμβριοσ 2010£ 169

Once In a LifetimeΘΕΤΙΚΗΕΝΕΡΓΕΙΑΑπό αριστερά καιδεξιόστροφα: Μπροστάστην Πυραμίδα τουΉλιου, στο Τεοτιχουακάντου Μεξικού. Σε μίασικάρα (γόνδολα) στακανάλια της λίμνης
Νταλ, στο Σριναγκάρτου Κασμίρ. Δίπλα σεβουδιστές μοναχούς τουΜποτνάθ, στην κοιλάδατου Κατμαντού (Νεπάλ).
Στο Τόρες ντελ Πέινετης Παταγωνίας.

ρα που φύγαμε, η ζωή μας ήταν διαρκώς μια πρόκληση. Πακέτομε τον ενθουσιασμό να κατακτήσουμε τον κόσμο, να γνωρίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, να φωτογραφίζουμε και να κινηματογραφούμε σε κάθε μας βήμα και να κάνουμε όποια τρέλα μας κατέβαινε στο κεφάλι, πήγαιναν και οι φοβίες μας:να μην μείνει το αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά. Μην πάθουμε κάποιο ατύχημα. Να μην ξεμείνουμε από χρήματα. Και βέβαια,μην γίνει κάτι πραγματικά κακό πίσω στις οικογένειές μας. Όλα ταπαραπάνω συνέβησαν μέσα στο ταξίδι.
Όταν ήμασταν στο Κατμαντού, από την Ελλάδα έφτασαν κακά μαντάτα. Ο αδερφός μου πέθαινε από καρκίνο. Όταν τον χάσαμε, κόπηκαντα πόδια μας. Θα μπορούσαν οι δικοί μου νααντεπεξέλθουν σ’ αυτό το δράμα; Και πώς εμείς θα μπορούσαμε να συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε όταν οι άνθρωποί μας ήταν ντυμένοιστα μαύρα; Αυτοί ακριβώς μας απέτρεψαν ναεπιστρέψουμε. Κάναμε τις καρδιές μας πέτρα. Τι νόημα θα είχε να
σταματήσουμε; Τουλάχιστον, το ταξίδι μας θα έδινε ζωή στις οικογένειές μας, αυτό σκεφτήκαμε. Κι έτσι συνεχίσαμε...
Λίγους μήνες μετά, παραμονές Χριστουγέννων του 2008, συνέβη κάτι που αρκετοί μας ρωτούσαν προκαταβολικά πώς θα το αντιμετωπίζαμε. Ο κινητήρας του Discovery κόλλησε σε ένα απομακρυσμένο χωριό στη βόρεια Σουμάτρα, στην πιο φονταμενταλιστική περιοχή του Ισλάμ στη Ν.Α. Ασία. Πληρώσαμε τότε τις χιλιάδες χιλιόμετρα που είχαμε κάνει πιο μπροστά με σπασμένο τούρμπο και να που μείναμε στη μέση του πουθενά – τον εφιάλτη κάθεταξιδιώτη μεγάλων αποστάσεων. Όταν αντίκρυσα τα λάδια να τρέχουν κάτω από το άψυχο αυτοκίνητο είπα «εδώ τελειώσαμε». Πώςθα πηγαίναμε το αυτοκίνητο 1.200 χιλιόμετρα μακριά, στο κοντι-ο

170 £ ν ο ε μ β ρ ι ο σ 2 0 1 0νότερο συνεργείο; Ποιος θα κάλυπτε τα έξοδα της επισκευής – από τη στιγμή που εμείς τη βγάζαμε ίσα ίσα; Κι όμως δεν πτοηθήκαμε. Για τις επόμενες οκτώ ημέρες, ρυμουλκούσαμε και φορτώναμετο πληγωμένο μας άτι σε φορτηγά και πλοία και παραμονή Πρωτοχρονιάς το σπρώχναμε επιτέλους μέσα στο συνεργείο, στην ανεπτυγμένη Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας. Ήμασταν άπλυτοι,και ιδρωμένοι όσο ποτέ αλλά θα μπορούσαμε να σπρώχνουμε γιαάλλα τόσα χιλιόμετρα το αυτοκίνητο. Τελικά, χάρη στη θεία επέμβαση της Land Rover, το Discovery απέκτησε νέο κινητήρα κι εμείς
φτερά για να συνεχίσουμε προς Αυστραλία...

Το καλοκαίρι του 2009, όταν φτάναμε στην Καλιφόρνια –εμείς αεροπορικώς και το αυτοκίνητο σε κοντέινερ– αντιμετωπίζαμε γιαπρώτη φορά τη δική μας οικονομική κρίση. Με δεδομένο ότι έπρεπε να πληρώνουμε πλέον εμείς τις δόσεις του αυτοκινήτου, ο λογαριασμός μας στην τράπεζα άρχισε να στερεύει. «Μέχρι τον Παναμά,φτάνουμε δεν φτάνουμε», έλεγα στη Βούλα. Για το λόγο αυτό δενπήγαμε στην Αλάσκα. Διασχίσαμε τις ΗΠΑ από την περιβόητη route«Χριστούγεννα του2008 ο κινητήρας τουDiscovery κόλλησεσε ένα απομακρυσμένο
χωριό στη βόρειαΣουμάτρα, την πιοφονταμενταλιστικήπεριοχή του Ισλάμ, στηΝ.Α. Ασία. Όταν είδατα λάδια κάτω από τοάψυχο αυτοκίνητο είπα“εδώ τελειώσαμε”».

Once In a Lifetime

σ66 και φτάσαμε μέχρι το Κεμπέκ. Από εκεί, κατηφορίσαμε προς ΝέαΥόρκη και μετά προς τις νότιες πολιτείες με κατεύθυνση το Μεξικό.
Στο Μισισιπή, σε ένα δρόμο έρημο καιαπόλυτα ασφαλή, είχαμε ένα αναπάντεχο, ηλίθιο και συνάμα ανατριχιαστικό ατύχημα, όταν ένας απρόσεκτος Αμερικανός έπεσε πάνω στο Land Roverμας. Μα είναι δυνατόν να έχουμε γλιτώσει στους δρόμους της Αφρικής καιτης Ινδονησίας –όπου κάθε δευτερόλεπτο πετάγεται κι ένας κίνδυνος μπροστά σου– και να την πάθουμεστην ασφαλέστερη διαδρομή της Αμερικής; Κι όμως. Με δάκρυαστα μάτια, θυμάμαι, μουρμούριζα: «πάει το ταξίδι μας, πάει». Όμως,το ταξίδι συνεχίστηκε. Το αυτοκίνητο φτιάχτηκε και οι τρεις μήνεςπου μεσολάβησαν μέχρι να το βάλουμε και πάλι μπροστά και νακινήσουμε για Μεξικό, δεν πήγαν χαμένοι. Χάρη στο ατύχημα αυΘα χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο –το οποίο έχουμε ήδη αρχίσει νατό, κερδίσαμε αδερφικούς φίλους στο Τέξας και νιώσαμε κι εμείς
δουλεύουμε– για να περιγράψει κανείς όσα ζήσαμε όλα αυτά τασαν Αμερικανοί υπήκοοι. Ήταν μία χρησιμότατη παχρόνια, δύο άνθρωποι, συνήθως τραγικά μόνοι σε ένα αυΠΟΛΕΜΟΣρένθεση στο ταξίδι μας. Και το καλύτερο; Με το χρότοκίνητο, το οποίο ήταν και σπίτι και γραφείο, όλο μας το& ΕΙΡΗΝΗνο που είχαμε στη διάθεσή μας, ξεκινήσαμε κάποιεςβιος. Τι να πρωτοθυμηθώ; Την πρώτη μας νύχτα σε ένανΦωτογραφίζοντας τονσυνεργασίες που στήριξαν την αποστολή μας μέχρι το
20χρονο Τσιμανούκα, αμμόλοφο της Σαχάρας; Τα 600 χιλιόμετρα με πλοηγό τοένα silverbackτέλος. Το δίδαγμα; Όταν έχεις θετική ενέργεια –στοιGPS στην έρημο, δίπλα σε θαμμένες νάρκες – απομεινάρια
ορεινό γορίλα στοχείο που από μόνο του το ταξίδι σου χαρίζει– ουδέντου πολέμου ανάμεσα στο Μαρόκο και το κίνημα Πολισάτροπικό δάσος τουανατολικού Κόνγκο,κακόν αμιγές καλού.
ριο; Τις πρώτες μου καταδύσεις στους υφάλους του Σουλαεκεί όπου μαινόταν
ο μεγαλύτεροςγουέζι, την ελεύθερη πτώση στη Ναμίμπια και στο Σίδνεϊεμφύλιος πόλεμοςή τη βουτιά με τους λευκούς καρχαρίες στη Νότια Αφρική;της Αφρικής.
Ένα μικρό Lonely Planet θα γέμιζαν οι τραγελαφικές και ενίοτε αγχωτικές στιγμές σε δεκάδες συνοριακούς σταθμούς, όπουσυχνά αντιμετωπίζαμε διεφθαρμένους –απλώς πεινασμένους– αστυνομικούς που ήθελαν να μας τα πάρουν. Πού να χωρέσουν τασαφάρι στην Τανζανία και την Μποτσουάνα, οι γορίλες στην ομίχλη του Κόνγκο, οι βραδιές που περάσαμε μαζί με τους Μασάι καιτους πρωτόγονους Χατζάμπε ή το νυχτερινό ταξίδι με καΐκι στο«Στο Κατμαντούέφτασαν κακάμαντάτα από τηνΕλλάδα. Ο αδερφόςμου πέθαινε απόκαρκίνο. Όταν τονχάσαμε, κόπηκαν ταπόδια μας. Κάναμετις καρδιές μαςπέτρα. Τι νόημαθα είχε, όμως, να
σταματήσουμεταξίδι;».
172 £ ν ο ε μ β ρ ι ο σ 2 0 1 000000 000000000000

Ένα μικρό Lonely Planetαρχιπέλαγος της Μοζαμβίκης; Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για τους φιλόξενους κατοίκους του Ιράν, για τους Καλάσα και τις άλλες φυλές του Πακιστάν, για τα περάσματα που έκοβαν την ανάσα –στα 5.600 μέτρα– πάνω στο Κασμίρ και το Λαντάκ. Θα μπορούσε να γίνει κόμικ η ζωή μας στηνΙνδία, την πιο θεότρελη χώρα του κόσμου. Θα έμοιαζε με πολεμική
ταινία το οδοιπορικό μας στην Καμπότζη, στο Βιετνάμ και στο Λάος και με ελληνική ταινία η εγκάρδια και συχνά σπαρταριστή επαφή μας με τους ομογενείς μας, από το Ραμπάτ μέχρι το Κέιπ Τάουνκαι από το Μόντρεαλ μέχρι την Ουσουάγια. Τις περισσότερες φορές νιώθαμε σαν να ζούμε σε ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο πρωταγωνιστούσαμε εμείς και το Land Rover μας. Ποτέ δεν πήραμε τον εύκολο δρόμο, πιστέψτε με. Διασχίσαμε την Αυστραλία μέσα από τοκατακόκκινο outback, όπου αν μέναμε από καύσιμα θαΗΙS WAYμας έτρωγαν οι μύγες (που μας έφαγαν δηλαδή), σκαρ«Το ταξίδι ήταν έναςφαλώσαμε νύχτα με κραμπόν και πιολέ στις χιονισμένεςσυνδυασμός σκληρήςδουλειάς (σε παντόςΆνδεις και διασχίσαμε από χώμα την Παταγωνία, μέχρικαιρού συνθήκες)τη Γη του Πυρός, εκεί όπου ο ήλιος ανατέλλει και δύεικαι ακραίωνδραστηριοτήτωνστο βορρά. Ακόμη και η διατλαντική επιστροφή μας, με
οι λευκοί της νότιας Αφρικής, όμως κανείς δεν μας πείπεριπέτειας. Όπωςφορτηγό πλοίο από το Μπουένος Άιρες μέχρι το Ντακάρ,ραξε. Φοβόμασταν το πέρασμα από τα μέρη των Ταλιτο skydiving, οικαταδύσεις, ταήταν η πιο περιπετειώδης που μπορούσαμε να ελπίζουμπάν στο Β.Δ. Πακιστάν ή από τις περιοχές των καρτέλσαφάρι με καμήλες ήμε. Αυτά που μας δίδαξε το ταξίδι είναι η υποθήκη μαςστο Μεξικό, όμως βία δεν είδαμε σε καμία περίπτωση.
ελέφαντες, αλλά καιοι τρυφερές στιγμές
μέχρι να πεθάνουμε. Νιώσαμε ακριβώς αυτό που έγραΌμως τύχαμε σε βομβιστική ενέργεια στο Ισλαμαμπάντ,με άγρια ζώα».
ψε ο Καβάφης, ότι το ταξίδι είναι πιο σημαντικό από τηναπλώς η ζωή στην πόλη συνεχίστηκε. ΕπαληθεύτηκανΙθάκη. Ο κάθε προορισμός ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα,οι φήμες για τις χώρες της δυτικής Αφρικής, αλλά και για το Βιετμία ακόμη εικόνα στο άλμπουμ των αναμνήσεών μας. Μέρα με τηνάμ, όπου όλοι μας αντιμετώπιζαν σαν ευρώ, οι συνθήκες οδήγημέρα, τα στερεότυπα που είχαμε –όπως όλοι– για τον κόσμο, άλλοσης στην Ινδία –κάτι σαν 3D παιχνίδι playstation με ζωντανά εμπότε ανατρέπονταν και άλλοτε επιβεβαιώνονταν. Βλέπαμε ανατριχιαδια– ή η μεγαλοπρέπεια τοπίων όπως το Γκραν Κάνιον, το Σοσουστικές εικόνες για το «δρόμο του θανάτου» στη Βολιβία και αυτόςσβλέι της Ναμίμπια, το Ουγιιούνι της Βολιβίας ή το Τόρες ντελ Πέαποδείχτηκε παιχνιδάκι, μετά απ’ όσα είχαμε περάσει. Περιμέναινε της Χιλής. Τις περισσότερες φορές, όμως, τα τοπία που βλέπειςμε εχθρικότητα στις μουσουλμανικές χώρες κι όμως εκεί βρήκαμεστα βιβλία και τους ταξιδιωτικούς οδηγούς, είναι αποτέλεσμα δουτους πιο φιλόξενους ανθρώπους. Μας φόβιζαν για τους μαύρουςλειάς στο photoshop…
νοεμβριοσ 2010

£ 173

Once In a Lifetime«Τα ρεπορτάζ τηςτηλεόρασης ασχολούνταιμε μία χώρα μόνο ότανέχει ταραχές, εμφύλιους ήκάποια φυσική καταστροφή.
Στο υποσυνείδητο μένειμία εσφαλμένη εικόνα τουπλανήτη. Η πραγματικήεικόνα του όμως είναι πολύπιο ειρηνική»...

εΈνα άλλο δίδαγμα –το καλύτερο ίσως απ’ όλο τοταξίδι– ήταν ότι οι άνθρωποι δεν είναι κακοί. Όποιος πιστεύει ότι στην Αφρική θα τον σκοτώσουν ή θα τον κλέψουν είναι μακριά νυχτωμένος και αταξίδευτος. Είκοσι έξι αφρικανικές χώρες διασχίσαμε και δεν μας λήστεψε κανείς. Μόνο ένας πιτσιρικάς στη Μοζαμβίκη πήγε να μου σουφρώσει το φακό κεφαλής κι αυτόν τον έπιασε η Βούλα. Μπορεί να σας απογοητεύσω, αλλά μετά από τρισήμισι χρόνια στο δρόμο, δεν έχουμενα πούμε τις ιστορίες γι’ αγρίους που περιμένουν να ακούσουν όσοι μένουν πάντα πίσω και γνωρίζουν τον κόσμο από την τηλεόραση. Τα ρεπορτάζ της TV ασχολούνται με μία χώρα μόνο όταν αυτή έχει ταραχές, εμφύλιους, τρομοκρατία ή κάποια φυσική κατα174 £ ν ο ε μ β ρ ι ο σ 2 0 1 0ΜΑΝ' SLANDστροφή. Οι τηλεοπτικές εικόνες που μένουν στο υποσυνείδητο δίνουν μία εσφαλμένη εικόνα του πλανήτη κι αυτό είναι ένα καλόάλλοθι να μην ταξιδεύουν οι άνθρωποι όσο θα έπρεπε, με τη λογική ότι ο δικός τους τόπος είναι ο καλύτερος και ο πιο ασφαλής.
Το ζήσαμε αυτό από την ανάποδη, όταν η Αθήνα ήταν πρώτη είδηση με τις ταραχές της. Οι φίλοι μας έξω, θα δίσταζαν να την επισκεφτούν! Όμως όταν ταξιδεύεις επί μακρόν, βλέπεις την πραγματική εικόνα του κόσμου, η οποία είναι πολύ πιο ειρηνική από εκείνη που μεταδίδουν τα κανάλια, αλλά και τρομαγμένοι ταξιδιώτεςπου αρέσκονται στο να επιστρέφουν και να περιγράφουν ανατριχιαστικές ιστορίες για να παριστάνουν τους ήρωες. Έχουμε συναντήσει αρκετούς τέτοιους στο δρόμο μας και ξέρετε τι συμπέρασμα
έχουμε βγάλει; Όταν κάποιος ταξιδεύει με τις φοβίες του, αυτές εί-φώναζαν), έκαναν στην άκρη και περάσαμε. Αντίστοιχα τρομακτικό ήταν το ταξίδι μας στον ποταμό Κόνγκο, σε μια σκουριασμένημπλάβα, μαζί με εκατοντάδες κλεφτρόνια που το μάτι τους γυάλιζε.
Ή η μεταμεσονύχτια σκηνή σε φτωχογειτονιά του Σικάγο, όπου θαμπορούσαν να μας είχαν καθαρίσει. Θα μπορούσαν, όμως δεν συνέβη κάτι τελικά, κι αυτό μετράει. Έτσι φτάσαμε σώοι κι αβλαβείςστην Ελλάδα. Και το απίστευτο; Δεν αρρωστήσαμε ποτέ σοβαρά (τασυμπτώματα διάρροιας δεν μετράνε), παρότι τρώγαμε πάντα τοπικό φαγητό και πίναμε τρεχούμενο νερό, ακόμη και στην Ινδία (όχι όμως στην κεντρική Αφρική!).
Αν με όλα τα παραπάνω δεν σας έπεισα να σηκωθείτε μία μέρακαι να κάνετε το ταξίδι της ζωής σας, τι να πω; Θα το αναβάλετε μιαζωή για κάποιο λόγο κάθε φορά. Δεν χρειάζεστε χρήματα, χρόνογια τον εαυτό σας χρειάζεστε και θα πρέπει να θυσιάσετε το βόλεμα και μόνο για να το πετύχετε αυτό. Όσο για μένα, τι επιφυλάσσειτο μέλλον; Τώρα που ξαναθυμήθηκα πόσο συναρπαστική ήταν ηζωή μας μέχρι να περάσουμε τα σύνορα της Ελλάδας, αντιλαμβάνομαι ότι δεν χρειάζομαι group therapy. Να ξαναφύγουμε, αυτό χρειάζομαι! £«Oι βραδιές πουκατασκηνώναμε στημέση του πουθενά,ήταν αξέχαστες.
Στη Σαχάρα, στηνΚαλαχάρι, στηνέρημο της Νουβίας,ψηλά στα Ιμαλάια,καταμεσής τηςεξώκοσμης αλυκήςΟυγιούνι, στηΒολιβία...».

ναι πιο πιθανό να βγουν αληθινές. Τον κίνδυνο τονέλκεις κατά κάποιο τρόπο...
Αν επιμείνει κάποιος, πάντως, να ακούσει ανατριχιαστικέςιστορίες, έχουμε και από αυτές. Ένα βράδυ, στην Μποτσουάνα, μία ύαινα όρμησε στο τραπέζι μας. Όχι για να δαγκώσει εμάς, αλλά για να καταβροχθήσει το ψητό μας λουκάνικο. Χαλάλι της! Μία άλλη μέρα, βόρεια του Νακούρου, στηνΚένυα κατά την προεκλογική περίοδο του 2007, πέσαμε σεοπαδούς κόμματος που είχαν ρόπαλα και πέτρες στα χέρια.
Μας έκλεισαν το δρόμο, σφίξαμε τα δόντια εμείς, αλλά όταναντιλήφθηκαν ότι είμαστε λευκοί (μουζούνγκου, όπως μας