มอก. 23–2558 
-1- มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรม  
บัลลาสตสําหรับหลอดฟลูออเรสเซนซ : 
คุณลักษณะที่ตองการดานความปลอดภ ัย 
1. ขอบขาย 
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  กําหนดคุณลักษณะที่ตองการดานความปลอดภ ัยสําหรับบัลลาสต ซึ่งใชกับ
ไฟฟากระแสสลับแรงดันไฟฟาไมเกิน 1 000 V  ความถี่ 50 Hz  หรือ 60 Hz  สําหรับหลอดฟลูออเรสเซนซที่มี
หรือไมมีการเผาไส ใชหรือไมใชสตารตเตอรหรืออุปกรณจุดหลอด   ที่มีกําลังไฟฟาที่กําหนด  มิติ และ
ลักษณะเฉพาะตาม  มอก. 236  และ มอก. 1713  ซึ่งตอไปในมาตรฐานน ี้จะเรียกวา “หลอด ” 
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  ไมครอบคลุมถึงบัลลาสตแบบความตานทาน  (resistance type) 
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  ไดรวมบัลลาสตและอุปกรณประกอบของบ ัลลาสต เชน รีแอกเตอร หมอแปลง  
และตัวเก็บประจุ  คุณลักษณะที่ตองการเฉพาะส ําหรับบัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอนแสดงไวใน 
ภาคผนวก  ข. 
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  ครอบคลุมถึงบัลลาสตสําหรับหลอดที่ทํางานที่ความถี่แหลงจายกําลังไฟฟา
ประธาน   ซึ่งไมรวมบัลลาสตอิเล็กทรอนิกสใชกับไฟฟากระแสสลับสําหรับทํางานที่ความถี่สูงที่ระบุใน มอก. 885 
ตัวเก็บประจุที่มีคาความจุเกิน 0.1 μF  ใหเปนไปตาม  มอก. 191 หรือมาตรฐานอื่นที่เกี่ยวของ ตัวเก็บประจุที่มีคา
ความจุไมเกิน 0.1 μF  ใหเปนไปตามมาตรฐานท ี่เกี่ยวของ 
2. เอกสารอางอิง 
เอกสารอางอิงที่ระบุตอไปนี้ใชประกอบกับมาตรฐานผล ิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ เอกสารอางอิงฉบับที่ระบุปที่พิมพ 
ใหใชฉบับที่ระบุ สวนเอกสารที่ไมระบุปที่พิมพนั้นใหใชฉบับลาสุด (รวมถึงฉบับแกไขเพิ่มเติม) 
มอก. 191 ตัวเก็บประจุสําหรับใชในวงจรหลอดฟล ูออเรสเซนซและหลอดปลอยประจุอื่น 
มอก. 236 หลอดฟลูออเรสเซนซขั้วคู  
มอก. 513 ระดับชั้นการปองกันของเปลือกหุมบริภัณฑไฟฟา (รหัส IP) 
มอก. 813 โกลวสตารตเตอรสําหรับหลอดฟลูออเรสเซนซ  
มอก. 902 เลม 1 ดวงโคมไฟฟา เลม 1 คุณลักษณะที่ตองการทั่วไปและการทดสอบ   
มอก. 1713 หลอดฟลูออเรสเซนซขั้วเดี่ยว มอก. 23–2558 
-2- มอก. 2319 บัลลาสตสําหรับหลอดฟลูออเรสเซนซ  คุณลักษณะที่ตองการดานสมรรถนะ   
มอก. 2460 วิธีหาดัชนีการเกิดรอยเชิงความทนและเช ิงเปรียบเทียบของวัสดุฉนวนแข็ง 
มอก. 2482 ลวดทองแดงกลมเคล ือบ ขอกําหนดทั่วไป 
มอก. 2381 เลม 2(10) การทดสอบอันตรายจากไฟ  เลม 2(10) วิธีทดสอบลวดรุงแสง /ลวดรอน  เครื่องทดสอบ
ลวดรุงแสงและวิธีดําเนินการทดสอบร วม 
มอก. 2381 เลม 11(5) การทดสอบอันตรายจากไฟ  เลม 11(5) เปลวไฟทดสอบ  – วิธีทดสอบเปลวไฟเข ็ม – เครื่อง
ทดสอบ   การจัดวางการทดสอบเพ ื่อยืนยัน และขอแนะนํา 
มอก. 2525 วิธีการวัดคากระแสไฟฟาแตะและกระแสไฟฟ าผานตัวนําปองกัน 
3. บทนิยาม 
ความหมายของค ําที่ใชในมาตรฐานผล ิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ มีดังตอไปนี้ 
3.1 อุปกรณควบคุมหลอด  (lamp controlgear) หมายถึง สวนประกอบชิ้นเดียวหรือมากกวา ตอระหวาง
แหลงจายกับหลอดหลอดเด ียวหรือหลายหลอด   เพื่อแปลงแรงดันไฟฟาของแหลงจาย จํากัดกระแสไฟฟา
ผานหลอดใหมีคาพอสําหรับแรงดันไฟฟาจุดหลอดและกระแสเผาไส   เพื่อปองกันมิใหหลอดทํางานกอนมี
การอุนไส (cold starting) และการปรับตัวประกอบกําลัง (power factor correction) หรือการลดการแทรก
สอดคลื่นวิทยุ (radio interference) 
3.1.1 อุปกรณควบคุมหลอดติดตั้งภายใน  (built-in lamp controlgear) หมายถึง บัลลาสต ซึ่งปกติออกแบบไว
โดยเฉพาะสําหรับติดตั้งภายในดวงโคมไฟฟ า กลอง เปลือกหุม หรือสิ่งอื่นที่คลายกัน และไมมีเจตนาจะ
ติดตั้งนอกดวงโคมไฟฟ าหรืออื่น ๆ โดยปราศจากการเตร ียมการปองกันไวเปนพิเศษ 
หมายเหตุ ชองที่ฐานเสาไฟถนนถ ือวาเปนเปลือกหุม 
3.1.2 อุปกรณควบคุมหลอดติดอิสระ (independent lamp controlgear) หมายถึง บัลลาสตประกอบเปนชิ้นสวน
เดียวหรือหลายชิ้นสวน ตามที่ไดออกแบบไว  อุปกรณดังกลาวสามารถติดตั้งแยกอิสระอยูภายนอกดวง
โคมไฟฟาได  และมีการปองกันตามที่แสดงไวในเครื่องหมายและฉลากของบ ัลลาสตและไมมีเปลือกหุม
ใด ๆ เพิ่มเติม  
หมายเหตุ ในกรณีนี้อาจประกอบด วยอุปกรณควบคุมหลอดติดตั้งภายใน  ติดตั้งอยูในเปลือกหุมที่เหมาะสมซึ่งมีการ
ปองกันที่จําเปนตามสัญลักษณที่แสดงไวใน ขอ ข.7.1 
3.1.3 อุปกรณควบคุมหลอดรวมหน วย (integral lamp controlgear) หมายถึง บัลลาสตที่มีเจตนาใหติดตั้งโดย
ไมสามารถถอดออกหร ือทดสอบแยกจากดวงโคมไฟฟ าได 
3.2 บัลลาสต (ballast) หมายถึง อุปกรณตอระหวางแหลงจายกับหลอดเดียวหรือหลายหลอดของหลอดปล อย
ประจุ (discharge lamp) เชน หลอดฟลูออเรสเซนซ หรือหลอดปลอยประจุอื่น ๆ โดยใชความเหนี่ยวนํา มอก. 23–2558 
-3- ความจุ หรือการรวมกันของความเหน ี่ยวนําและความจุ  สําหรับจํากัดกระแสไฟฟาผานหลอดเพื่อใหมีคาที่
ตองการ  
กรณีดังกลาวอาจรวมถึงการแปลงแรงด ันไฟฟาของแหลงจายและแรงดันไฟฟาจุดหลอดและกระแสเผาไส  
3.2.1 บัลลาสตอางอิง (reference ballast) หมายถึง บัลลาสตพิเศษประเภทเหน ี่ยวนํา (special inductive ballast) 
ที่ออกแบบเพื่อจุดประสงคใหมีมาตรฐานเปรียบเทียบสําหรับการทดสอบบ ัลลาสตและเพื่อเลือกหลอด
อางอิง บัลลาสตอางอิงตองมีลักษณะเฉพาะท ี่จําเปนโดยมีอัตราสวนของแรงดันตอกระแสที่เสถียรซึ่งไม
มีผลกระทบจากการเปล ี่ยนแปลงของกระแส  อุณหภูมิ และสนามแมเหล็กโดยรอบ  (ตามที่กําหนดไวใน 
มอก. 2319 ภาคผนวก  ค.) 
3.3 หลอดอางอิง (reference lamp) หมายถึง หลอดที่เลือกมาเพื่อทดสอบบัลลาสต โดยเมื่อตอกับบัลลาสตอางอิง
ตามภาวะที่กําหนดจะมีลักษณะเฉพาะทางไฟฟ าใกลเคียงกับคาที่ระบุในมาตรฐานของหลอดแต ละชนิด 
3.4 กระแสสอบเท ียบของบัลลาสตอางอิง (calibration current of a reference ballast) หมายถึง คาของกระแสซ ึ่ง
ยึดถือจากการสอบเท ียบและควบคุมของบัลลาสตอางอิง 
หมายเหตุ ใหใชคากระแสเทากับหรือใกลเคียงกับคากระแสที่กําหนดของคากระแสไฟฟาผานหลอดที่เหมาะสมกับ 
บัลลาสตอางอิง 
3.5 แรงดันไฟฟาแหลงจาย (supply voltage) หมายถึง แรงดันไฟฟาที่จายใหวงจรที่สมบูรณ (completed circuit) 
ของหลอด  และบัลลาสต 
3.6 แรงดันไฟฟาใชงาน (working voltage) หมายถึง แรงดันไฟฟาคาสูงสุดคารากกําลังสองเฉลี่ยครอมฉนวน
ในขณะวงจรเป ดหรือในระหวางการใชงานตามปกติที่คาแรงดันไฟฟาของแหลงจายที่กําหนด  ไมคํานึงถึง
ภาวะชั่วครู (transient)  
3.7 แรงดันไฟฟาออกแบบ  (design voltage) หมายถึง แรงดันไฟฟาที่แจงโดยผูทํา  ซึ่งสัมพันธกับลักษณะเฉพาะ
ทั้งหมดของบัลลาสต คานี้ตองไมนอยกวา 85 % ของคาสูงสุดของพิสัยแรงดันไฟฟาที่กําหนด  (rated voltage 
range) 
3.8 พิสัยแรงดันไฟฟา (voltage range) หมายถึง พิสัยของแรงดันไฟฟาแหลงจายครอบคลุมแรงดันไฟฟาที่เจตนา
จะใหบัลลาสตทํางาน   
3.9 แรงดันไฟฟาดานออกที่กําหนดไมมีโหลด  (rated no load output voltage) หมายถึง แรงดันไฟฟาดานออก
ของบัลลาสตซึ่งตอกับแรงดันไฟฟาแหลงจายที่กําหนด  ณ ความถี่ที่กําหนดเมื่อดานออกไมมีโหลดโดยไม
นําภาวะชั่วครูชวงเริ่มตนมาคิด 
3.10 กระแสไฟฟาแหลงจาย (supply current) หมายถึง กระแสไฟฟาที่จายใหวงจรหลอดและบ ัลลาสต มอก. 23–2558 
-4- 3.11 กําลังไฟฟาลัดวงจร  (short-circuit power) หมายถึง กําลังไฟฟาลัดวงจรของแหล งจายแรงดันไฟฟาซึ่งมีคา
เทากับแรงดันไฟฟาดานจายไฟออก  (ขณะวงจรเปด) ยกกําลังสองหารดวยอิมพีแดนซภายในของแหล งจาย 
(วัดระหวางขั้วตอดานจายไฟเดียวกัน) 
3.12 สวนที่มีไฟฟา (live part) หมายถึง สวนนําไฟฟาไดซึ่งอาจทําใหเกิดช็อกไฟฟาในการใชงานตามปกติ 
อยางไรก็ตาม ใหถือวาตัวนําเปนกลาง  (neutral) เปนสวนที่มีไฟฟา 
หมายเหตุ การทดสอบเพ ื่อตัดสินวาสวนนําไฟฟาใดเปนสวนที่มีไฟฟาซึ่งอาจทําใหเกิดช็อกไฟฟา ใหไวในภาคผนวก  ก. 
3.13 การทดสอบเฉพาะแบบ  (type test) หมายถึง การทดสอบหร ืออนุกรมทดสอบท ี่ทํากับตัวอยางทดสอบเฉพาะ
แบบ  (type-test sample) แบบใดแบบหน ึ่ง มีจุดประสงคเพื่อตรวจสอบวาเปนไปตามขอกําหนดของการ
ออกแบบผลิตภัณฑซึ่งกําหนดไวในมาตรฐานท ี่เกี่ยวเนื่อง 
3.14 ตัวอยางทดสอบเฉพาะแบบ  (type-test sample) หมายถึง ตัวอยางซึ่งประกอบดวย 1 หนวยหรือมากกวาที่
เหมือนกัน ซึ่งผูทําหรือตัวแทนจําหนายที่รับผิดชอบ  สงมอบเพื่อจุดประสงคของการทดสอบเฉพาะแบบ   
3.15 ตัวประกอบกําลังของวงจร  (circuit power factor, ) หมายถึง ตัวประกอบกําลังของผลรวมบ ัลลาสตแบบ
หลอดหลอดเด ียวหรือหลายหลอดตามท ี่บัลลาสตไดออกแบบไว  
3.16 บัลลาสตตัวประกอบกําลังสูง (high power factor ballast) หมายถึง บัลลาสตที่มีตัวประกอบกําลังของวงจร
ไมนอยกวา 0.85 (นําหนาหรือตามหลัง) 
หมายเหตุ  คา 0.85 โดยคํานึงถึงความเพี้ยนของรูปคลื่นของกระแสไฟฟ า 
3.17 อุณหภูมิสูงสุดที่กําหนด  (rated maximum temperature, tC) หมายถึง อุณหภูมิสูงสุดที่อาจเกิดขึ้นที่ผิวนอก  (ที่
ตําแหนงซึ่งแสดงถาทําเครื่องหมายไว) ในภาวะการทํางานปกติและที่แรงดันไฟฟาที่กําหนด  หรือที่สูงสุด
ของพิสัยแรงดันไฟฟาที่กําหนด   
3.18 อุณหภูมิใชงานสูงสุดที่กําหนดของขดลวดบ ัลลาสต (rated maximum operating temperature of a lamp 
controlgear winding, tw) หมายถึง อุณหภูมิสูงสุดของขดลวดบ ัลลาสตสําหรับใชกับไฟฟาที่ความถี่ 50/60 Hz 
ที่ผูทําคาดหมายใหใชงานที่อุณหภูมินี้ไดตอเนื่องกันเปนเวลา  10 ป เปนอยางนอย 
3.19 อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นที่กําหนดของขดลวดของบ ัลลาสต (rated temperature rise of a ballast winding, t)  
หมายถึง อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของขดลวดของบ ัลลาสตที่กําหนดโดยผูทํา ในภาวะที่กําหนดตามมาตรฐาน
ผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ 
หมายเหตุ ขอกําหนดคุณลักษณะภาวะสําหรับแหลงจายและการติดตั้ง ใหไวในภาคผนวก  ญ. 
3.20 ปรากฏการณการทํากระแสตรง  (rectifying effect)  หมายถึง ปรากฏการณที่เกิดขึ้นเมื่อหลอดจะหมดอาย ุการ
ใชงาน (end of life)ไสหลอดขางใดขางหนึ่งขาดหรือเสื่อมประสิทธิภาพในการปล อยอิเล็กตรอน  สงผลใหมอก. 23–2558 
-5- 
กระแสไฟฟาอารก (arc current) มีรูปคลื่นกระแสไฟฟาไมเทากันแบบคงที่ในแตละครึ่งวัฏจักรที่ตามมา
อยางตอเนื่องกัน 
3.21 ชวงเวลาทดสอบความคงทน  (test duration of endurance test, D) หมายถึง ชวงเวลาที่เลือกตามการทดสอบ
ความคงทนซึ่งขึ้นอยูกับภาวะอุณหภูมิและภาวะพื้นฐาน  
3.22 การเสื่อมสภาพฉนวนของขดลวดบ ัลลาสต ( degradation of insulation of a ballast winding, S ) หมายถึง คา
คงตัวซึ่งใชพิจารณาวัดการเสื่อมสภาพของฉนวนของบ ัลลาสต 
3.23 อิกนิเตอร (ignitor) หมายถึง อุปกรณที่สรางพัลสแรงดันเพื่อจุดหลอด  และไมไดเตรียมไวสําหรับทําหนาที่
ในการเผาไส (preheating) 
หมายเหตุ สวนที่ทําหนาที่จายแรงดันไฟฟาจุดหลอดอาจเปนหรือไมเปนอิกนิเตอร 
3.24 ดินปองกัน (protective earth or ground) หมายถึง ขั้วตอสายที่เปนจุดตอสําหรับใชตอลงดินเพื่อเหตุผล
ทางดานความปลอดภ ัย 
สัญลักษณดินปองกัน 
3.25 ดินตามหนาที่ (functional earth or ground) หมายถึง ขั้วตอสายซึ่งเชื่อมใด  ๆ ที่จําเปนสําหรับตอถึงจุดตอลง
ดิน ที่นอกเหนือจากเหตุผลทางดานความปลอดภ ัย 
สัญลักษณดินตามหนาที่ 
หมายเหตุ 1 ในบางกรณี สวนที่ชวยในการจุดหลอดที่อยูประชิดกับหลอด  ที่ตออยูกับขั้วหนึ่งขั้วใดของขั้วตอสายดาน
จายไฟออกแตไมตองตอลงดินบนดานจายไฟ  
หมายเหตุ 2 ในบางกรณี ดินตามหนาที่อาจจําเปนสําหรับการจุดหลอด  หรือสําหรับจุดประสงคความเขากันไดทาง
แมเหล็กไฟฟา 
3.26 โครง  (frame or chassis) หมายถึง ขั้วตอสายที่ใชวัดเปนศักยอางอิง 
สัญลักษณโครง  
4. คุณลักษณะที่ตองการทั่วไป  
ตองออกแบบและท ําบัลลาสตใหใชงานตามปกติไดโดยไมเกิดอันตรายแกผูใชหรือสิ่งแวดลอม 
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยใชวิธีการทั้งหมดของการทดสอบท ี่กําหนด   
นอกจากนี้ อุปกรณควบคุมหลอดติดอิสระใหเปนไปตาม  มอก. 902 เลม 1  รวมถึงขอกําหนดประเภทและการแสดง
ตามมาตรฐาน  เชน การจําแนกประเภท  IP   การแสดงเครื่องหมายสัญลักษณ              และอื่น ๆ  บัลลาสตติดตั้ง
ภายในที่มีฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริมใหเปนไปตามที่กําหนดในภาคผนวก  ฎ. มอก. 23–2558 
-6- อุปกรณควบคุมหลอดติดตั้งภายในที่ไมมีเปลือกหุม และประกอบด วยแผนวงจรพิมพทั้งสวนประกอบทางไฟฟ าอยู
บนแผนวงจรพิมพใหเปนไปตาม  มอก. 902 เลม 1 ในกรณีที่ติดตั้งภายในดวงโคมไฟฟ า อุปกรณควบคุมหลอดรวม
หนวยที่ไมมีเปลือกหุมใหถือวาเปนสวนประกอบรวมหน วยของดวงโคมไฟฟ านิยามตามที่นิยามไวใน มอก . 902 
เลม 1 และการทดสอบต องทําโดยติดตั้งในดวงโคมไฟฟ า 
หมายเหตุ แนะนําใหผูทําดวงโคมไฟฟ าสอบถามขอมูล เกี่ยวกับขอกําหนดที่เกี่ยวเนื่องในการทดสอบก ับผูทําอุปกรณควบคุม 
ถาจําเปน 
ในเรื่องเกี่ยวกับมาตรฐานความปลอดภ ัยของหลอด  เรื่อง “รายละเอียดสําหรับบัลลาสตแตละแบบ ” ซึ่งใหไวเพื่อการ
ทํางานไดอยางปลอดภัยของหลอด  ใหถือเปนขอกําหนดที่ใชเมื่อทดสอบบัลลาสต 
4.1 ตัวเก็บประจุและสวนประกอบอื่น 
ตัวเก็บประจุและสวนประกอบอื่นที่ประกอบรวมกับบัลลาสต ใหเปนไปตามขอกําหนดตามมาตรฐานท ี่
เกี่ยวของ 
4.2 บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน (thermally protected ballast) 
บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอนใหเปนไปตามภาคผนวก  ข. 
5. ขอสังเกตทั่วไปสําหรับการทดสอบ  
5.1 การทดสอบตามมาตรฐานน ี้เปนการทดสอบเฉพาะแบบ  
หมายเหตุ ขอกําหนดและเกณฑ ความคลาดเคล ื่อนที่ยอมใหตามมาตรฐานผล ิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ ไดจากการทดสอบ
ตัวอยางทดสอบเฉพาะแบบท ี่ผูทําสงมอบเพื่อจุดประสงคนี้ การเปนไปตามขอกําหนดของตัวอยางทดสอบ
เฉพาะแบบไมไดหมายถึงสามารถรับรองผลิตภัณฑทั้งหมดของผูทํา ตามมาตรฐานด านความปลอดภ ัยนี้ 
 การเปนไปตามขอกําหนดของผลิตภัณฑเปนความรับผิดชอบของผูทํา  และอาจรวมถ ึงการทดสอบประจ ํา
และการประกันคุณภาพ   เพื่อเปนการเพิ่มเติมการทดสอบเฉพาะแบบ  
5.2 หากมิไดกําหนดไวเปนอยางอื่น การทดสอบให ทําที่อุณหภูมิโดยรอบอยูในพิสัย 10 C ถึง 30 C 
5.3 การทดสอบเฉพาะแบบ  ใหเก็บตัวอยางจํานวน  14 หนวย โดย 
- 7 หนวย สําหรับการทดสอบความคงทน   สําหรับภาวะแวดลอมในการทดสอบความคงทนให ใชตามขอ 
13. 
- 6 หนวย สําหรับทดสอบรายการแรงด ันไฟฟาสูงแบบอิมพัลสตามขอ 15. โดยที่ในระหวางการทดสอบ
บัลลาสตจะตองไมเสียหาย  
- 1 หนวย สําหรับการทดสอบอ ื่น ๆ ที่เหลือ 
5.4 การทดสอบรายการท ั่วไปอื่น ๆ ทําในภาวะทดสอบตามภาคผนวก  ซ. ใหใชตัวอยางจากบัลลาสตแตละแบบ  
หรือถามีพิสัยวัตตของบัลลาสตที่คลายกันใหใชตัวอยางที่เปนตัวแทนที่เลือกจากพิสัยวัตตตามที่ตกลงกับมอก. 23–2558 
-7- 
ผูทํา  การลดจํานวนตัวอยางสําหรับการทดสอบความคงทนตามข อ 13. รวมทั้งที่ใชคาคงที่ S นอกเหนือจาก  
4 500 ตามที่แสดงในภาคผนวก  จ. หรือกรณีไมใชการทดสอบนี้ ยอมใหยกเวนไดถาบัลลาสตที่มีการสราง
เหมือนกัน มีลักษณะเฉพาะแตกต างกัน แตยื่นขอรับการรับรองพรอมกัน หรือเมื่อมีผลการทดสอบจาก
หนวยตรวจสอบท ี่ไดรับการยอมรับ 
5.5 การทดสอบตองปฏิบัติตามลําดับขอที่กําหนดในมาตรฐานผล ิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  นอกจากระบุไวเปน
อยางอื่น ตามมาตรฐานท ี่เกี่ยวของ 
5.6 การทดสอบทางความร อน บัลลาสตติดอิสระจะติดตั้งในมุมทดสอบซึ่งจําลองใหคลายกับมุมผนัง 2 ดานกับ
เพดานทําจากแผนใยไมหรือแผนใยไมอัดที่ทําจากเสนใยไมหนา 15 mm  ถึง 20 mm ประกบกันเปนมุม
ทดสอบ  ทั้ง 3 ดานภายในทาส ีดําดาน โดยเมื่อติดตั้งบัลลาสตที่เพดานตองชิดมุมผนังเทาที่จะเปนไปไดและ
พื้นที่เพดานตองแผพนขอบตัวบัลลาสตออกไปใหไดระยะอยางนอย 250 mm 
6. การจําแนกประเภท  
บัลลาสตจําแนกตามวิธีติดตั้ง ดังนี้ 
- บัลลาสตติดตั้งภายใน  
- บัลลาสตติดอิสระ 
- บัลลาสตรวมหนวย 
7. เครื่องหมาย  
บัลลาสตซึ่งติดตั้งรวมหนวยกับดวงโคมไฟฟ า ไมตองแสดงเครื่องหมาย  
7.1 เครื่องหมายที่ตองแสดง  
ที่บัลลาสตทุกตัว (ยกเวนบัลลาสตรวมหนวย) อยางนอยตองมีเลข อักษรหรือเครื่องหมาย  ที่เห็นไดงาย
ชัดเจนและไมลบเลือนงาย ตามที่กําหนดในขอ 7.4  แจงรายละเอียดดังตอไปนี้ 
(1) เครื่องหมายของแหล งผลิต ชื่อผูทําหรือโรงงานที่ทํา หรือ เครื่องหมายการคาที่จดทะเบียน 
(2) หมายเลขแบบร ุนหรือแบบอางอิงของผูทํา 
(3) แรงดันไฟฟาแหลงจายที่กําหนดคาเดียว (หรือแรงดันไฟฟาแหลงจายหลายคา) พิสัยแรงดันไฟฟา 
ความถี่แหลงจาย และกระแสไฟฟ าของแหลงจายคาเดียวหรือมีไดหลายคา ซึ่งคากระแสของแหล งจาย
อาจจะใหไวในสิ่งตีพิมพของผูทํา 
(4) ขั้วตอสายดิน (ถามี) ตองแสดงดวยสัญลักษณ                            หรือ              สัญลักษณเหลานี้ตองไม
แสดงที่หมุดเกลียวหรือสวนอื่น ๆ ที่ถอดออกไดงาย มอก. 23–2558 
-8- 
(5) คาของอุณหภูมิใชงานสูงสุดที่กําหนดของขดลวดตามหล ังสัญลักษณ tw  ใหเพิ่มขึ้นเปนพหุคูณของ      
5 C 
(6) คาแรงดันไฟฟาดานออกที่กําหนดโดยไมมีโหลด  ซึ่งมีแรงดันไฟฟาคาสูงกวาแรงดันไฟฟาของ
แหลงจาย 
(7) คายอดจากผลของแรงด ันไฟฟา ถาคายอดที่เกินกวา 1 500 V   ใหแสดงเครื่องหมายการตอทางไฟฟา
ตามแรงดันไฟฟานี้ดวย 
ใหยกเวนพัลสที่เกิดจากผลของโกลว สตารเตอรและบัลลาสตรวมกัน 
7.2 ขอมูลเพิ่มเติม (ถามี) 
ในการเพิ่มเติมเครื่องหมายจากที่กําหนดขางตน ใหแสดงไดบนตัวบัลลาสต หรือระบุในแค็ตตาล็อกของผูทํา
หรือในที่คลายกัน ดังตอไปนี้ 
(1) สัญลักษณสําหรับบัลลาสตติดอิสระ            
(2) การชี้บอกวาบัลลาสตไมขึ้นอยูกับเปลือกหุมดวงโคมไฟฟ า ในการปองกันการสัมผัสโดยบังเอิญกับ
สวนที่มีไฟฟา 
(3) การชี้บอกพื้นที่หนาตัดตัวนําที่เหมาะกับขั้วตอสาย   
โดยแสดงคาพื้นที่หนาตัดเปนตารางมิลลิเมตร  ตามดวยสัญลักษณสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็ก 
(4) แบบของหลอดและว ัตตที่กําหนด  หรือ พิสัยของวัตตที่เหมาะสมของบ ัลลาสต หรือที่ระบุ ตามที่แสดง
บนแผนขอมูลของหลอด  เกี่ยวกับแบบของหลอดตามท ี่บัลลาสตไดออกแบบไว ถาบัลลาสตมีเจตนา
ใหใชกับหลอดมากกว าหนึ่งหลอด  ตองแสดงจํานวนหลอด  และกําลังไฟฟาแตละหลอด  
(5) แผนภาพการเด ินสายแสดงตําแหนงและวัตถุประสงคของขั้วตอสาย  ในกรณีบัลลาสตที่ไมมีขั้วตอสาย  
ตองแสดงถึงนัยสําคัญของรหัสที่ใชอยางชัดเจนบนแผนภาพการเด ินสายเพื่อใชการตอสายบัลลาสตที่
ทํางานกับวงจรจําเพาะ  ตองแสดงไวใหสอดคลองกัน ตัวอยางเชน โดยการทําเครื่องหมายหรือทํา
แผนภาพการเด ินสาย  
(6) ขีดจํากัดอุณหภูมิของขดลวดในภาวะผ ิดปกติซึ่งนําไปใชพิจารณาเมื่อบัลลาสตเปนแบบติดตั้งภายใน
ดวงโคมไฟฟาเพื่อเปนขอมูลสําหรับการออกแบบดวงโคมไฟฟ า 
หมายเหตุ ในกรณี บัลลาสตที่มีเจตนาใหใชสําหรับวงจรซึ่งไมทําใหเกิดผลของการผ ิดปกติ หรือใชเฉพาะกับ
อุปกรณจุดหลอดเทานั้น  ซึ่งไมใชอุปกรณควบคุมหลอดจากภาวะผ ิดปกติตาม มอก . 902 เลม 1 
ภาคผนวก  ค.  โดยที่ไมแสดงอุณหภูมิของขดลวดในภาวะผ ิดปกติ มอก. 23–2558 
-9- (7) คาบการทดสอบความคงทนส ําหรับบัลลาสตซึ่งเปนคาที่ผูทําระบุ ตองทดสอบเกิน 30 วัน อาจแสดง
เปนสัญลักษณ D ตามดวยจํานวนวัน  60  90 หรือ 120 ที่มีในหนวยเปน 10 โดยระบุในวงเล็บหลัง
เครื่องหมาย  tw  ตัวอยางเชน (D6) สําหรับคาบการทดสอบ  60 วัน 
หมายเหตุ คาบการทดสอบความคงทนตามมาตรฐาน   30 วัน ไมตองแสดงเครื่องหมาย  
(8) สําหรับบัลลาสตที่มีคาคงที่ S นอกจาก  4 500 ที่ระบุโดยผูทํา ใหแสดงเปนสัญลักษณ S ตามดวยตัว
เลขที่มีหนวย 1 000 ตัวอยางเชน  “S6”  เลข 6 แทน  6 000 
(9) ในกรณีบัลลาสตมีหนวยแยกจากกันมากกวา 1 หนวย  ใหทําเครื่องหมายที่จําเปนของหนวยอื่น ๆ  
และ/หรือของตัวเก็บประจุที่จําเปนตองมีสวนเหนี่ยวนําที่ควบคุมกระแส  
(10) ในกรณีบัลลาสตเหนี่ยวนําที่ใชรวมกับตัวเก็บประจุที่ตออนุกรมแยกตางหาก  นอกเหนือจากตัวเก็บ
ประจุที่ใชลดสัญญาณรบกวนว ิทยุ ใหแสดงเครื่องหมายของแรงด ันไฟฟาที่กําหนด  คาความจุไฟฟา 
และคาความคลาดเคล ื่อนซ้ําอีก 
7.3 ขอมูลอื่น ๆ 
ผูทําอาจมีขอมูลเพิ่มเติมนอกเหนือจากที่กําหนดไวได  ถามีขอมูลดังตอไปนี้ 
- อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นที่กําหนดของขดลวดพร อมดวยสัญลักษณ t ที่เพิ่มขึ้นเปนพหุคูณของ  5 K  
7.4 ความคงทนและการเห ็นไดชัดเจนของเครื่องหมาย  
การแสดงเครื่องหมายตองคงทนและเห ็นไดชัดเจน  
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจพ ินิจ และโดยใชผาชุมน้ําถูเครื่องหมายเบา  ๆ เปนเวลา  15 s 
และใชผาชุมปโตรเลียมสปริตถูซ้ําอีกเปนเวลา  15 s 
หลังจากการทดสอบเคร ื่องหมายตองยังคงติดแนน ไมลบเลือน อานไดงายหรือเห็นไดชัดเจน  
หมายเหตุ ปโตรเลียมสปริตที่ใชในการทดสอบค ือ ตัวทําละลายเฮกเซนท ี่มีสารแอโรแมต ิก (aromatic) เจือปนอยูไมเกิน 
0.1 % โดยปริมาตร  คาเคอริ-บิวทานอล  (Kauri-butanol value) เทากับ 29   จุดเดือดเริ่มตนประมาณ  65 C   
จุดแหงประมาณ  69 C  และความหนาแน นประมาณ  0.68 g/cm3  
8. การปองกันการสัมผัสโดยบังเอิญกับสวนที่มีไฟฟา 
8.1 บัลลาสตซึ่งไมขึ้นกับระดับการปองกันของเปลือกหุมดวงโคมไฟฟ าสําหรับการปองกันช็อก ไฟฟา  ตอง
ปองกันอยางเพียงพอตอการสัมผัสโดยบังเอิญกับสวนที่มีไฟฟา (ดูภาคผนวก  ก.) เมื่อติดตั้งเหมือนการใช
งานตามปกติ 
บัลลาสตรวมหนวย ซึ่งขึ้นกับระดับการปองกันของเปลือกหุมดวงโคมไฟฟ า ใหทดสอบตามเจตนาการใช 
งานของผลิตภัณฑ มอก. 23–2558 
-10- แล็กเกอรหรือน้ํายาเคลือบไมถือวาเปนการปองกันหรือเปนฉนวนที่เพียงพอสําหรับจุดประสงคของ
คุณลักษณะที่ตองการนี้  
สวนที่ใชสําหรับการปองกันการสัมผัสโดยบังเอิญตองมีความแข็งแรงทางกลเพ ียงพอและไมหลุดหลวมใน
การใชงานตามปกติ ตองถอดไมออกถาไมใชเครื่องมือ 
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจพ ินิจและทดสอบด วยมือ รวมทั้งการปองกันการสัมผัสโดย
บังเอิญโดยใชนิ้วทดสอบมาตรฐานตามท ี่แสดงใน  มอก. 513 รูปที่ 1 ใชตัวชี้บอกทางไฟฟาแสดงการสัมผัส
กับสวนที่มีไฟฟา โดยใชนิ้วทดสอบกดที่ตําแหนงตาง ๆ เทาที่จะเปนไปได ถาจําเปน ดวยแรง  10 N 
แนะนําใหใชหลอดเปนตัวแสดงการสัมผัส โดยที่แรงดันไฟฟาที่ใชตองไมนอยกวา 40 V ถามีการสัมผัสกับ
สวนที่มีไฟฟาจะทําใหหลอดติดสวาง 
8.2 บัลลาสตที่ใชตอรวมกับตัวเก็บประจุที่มีคาความจุรวมเกินกวา 0.5 μF ตองไมทําใหมีแรงดันไฟฟาเหลืออยู
เกิน 50 V ที่ขั้วปลายของบัลลาสต หลังจากปลดบัลลาสตจากแหลงจายที่แรงดันไฟฟาที่กําหนดแลวเปนเวลา  
1 min  
9. ขั้วตอสาย  
ขั้วตอสายชนิดใชหมุดเกลียว ใหเปนไปตาม  มอก. 902 เลม 1 ขอ 14. 
ขั้วตอสายแบบไรหมุดเกลียว ใหเปนไปตาม  มอก. 902 เลม 1 ขอ 15. 
10. การเตรียมการสําหรับการตอลงดินปองกัน 
ขั้วตอลงดินใหเปนไปตามขอกําหนดในขอ 9.  การตอทางไฟฟาหรือตัวจับยึด ตองมีการล็อกอยางเพียงพอเพื่อ
ปองกันการหลุดหลวม  และตองไมสามารถคลายออกได ดวยมือโดยไมใชเครื่องมือ ในกรณีที่เปนขั้วตอสายแบบไร
หมุดเกลียว การตอทางไฟฟา/ตัวจับยึด ตองไมหลุดหลวมโดยไม เจตนา  
การตอลงดินของบัลลาสต (ยกเวนบัลลาสตติดอิสระ) ยอมใหตอผานอุปกรณยึดบัลลาสตสวนที่เปนโลหะเพื่อการ
ตอลงดิน อยางไรก็ตาม ถาบัลลาสตมีขั้วตอลงดินใหใชขั้วตอสําหรับการตอลงดินเทานั้น 
ทุกสวนของขั้วตอลงดินจะตองมีลักษณะลดความเส ียหายจากการก ัดกรอนเนื่องจากอิเล็กโทรไลตอันเปนผลมาจาก
การตอกับตัวนําลงดินหรือการที่โลหะตางชนิดกันมีการสัมผัสระหวางกัน 
หมุดเกลียวและสวนอื่น ๆ  ของขั้วตอลงดินตองทําดวยทองเหลืองหรือทําดวยโลหะอื่นที่ไมดอยกวาในดานความ
ตานทานการกัดกรอน หรือวัสดุที่มีผิวไมเปนสนิม  ซึ่งอยางนอยตองมีดานหนึ่งของพื้นผิวสัมผัสเปนโลหะเปลือย 
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจพ ินิจ โดยการทดสอบด วยมือและตามขอกําหนดในขอ 9. 
บัลลาสตที่มีสวนนําไฟฟาสําหรับการตอดินปองกันที่ใชแนว (track) บนแผนวงจรพิมพ ใหทดสอบดังตอไปนี้ มอก. 23–2558 
-11- จายกระแสไฟฟ ากระแสสลับ 25 A เปนเวลา  1 min ระหวางขั้วตอลงดินหรือจุดตอลงดินที่ตอผานแนวของ
แผนวงจรพิมพกับแตละสวนโลหะที่แตะตองถึงได หมุนเวียนกันไป   
หลังการทดสอบ  ใหใชคุณลักษณะที่ตองการตาม  มอก. 902 เลม 1 ขอ 7.2.1 
11. ความตานทานตอความชื้น และการฉนวน  
บัลลาสตตองตานทานตอความชื้น โดยไมเสียหายจนสามารถส ังเกตไดหลังจากทดสอบด ังตอไปนี้  
บัลลาสตใหติดตั้งในลักษณะตําแหนงการใชงานตามปกติที่ใหผลเลวที่สุด  ในตูอบความชื้นที่มีความชื้นสัมพัทธ
ระหวาง 91 % ถึง 95 % อุณหภูมิอากาศของทุกตําแหนงที่สามารถจัดวางตัวอยางไดตองเปลี่ยนแปลงไมเกิน 1 C ที่
อุณหภูมิเลือกที่สะดวก  t ระหวาง 20 C ถึง 30 C  
กอนนําเขาตูอบความชื้น ตองทําใหตัวอยางมีอุณหภูมิระหวาง t C ถึง (t + 4)  C ตัวอยางตองอยูในตูอบความชื้น
นาน 48 h  
หมายเหตุ นําตัวอยางไปไวในหองที่มีอุณหภูมิตามที่กําหนดไวระหวาง  t C ถึง  (t + 4) C โดยเก็บไวในหองที่อุณหภูมิ
ดังกลาวอยางนอย 4 h กอนนําเขาอบในตูอบความชื้น  
เพื่อใหเปนไปตามภาวะท ี่ระบุ ภายในตูอบความชื้นจําเปนที่ตองมีอากาศหมุนเวียนสม่ําเสมอ   และโดยทั่วไป ใหใช
ตูอบที่มีการบุดวยฉนวนทางความร อน 
กอนทดสอบความต านทานของฉนวน  ถามีหยดน้ําที่มองเห็นได ใหซับออกดวยกระดาษซับ  
ใหทดสอบความต านทานฉนวนต อทันทีหลังจากการอบความช ื้น โดยใชเครื่องวัดที่มีแหลงจายแรงดันไฟฟา
กระแสตรง  500 V วัดคาความตานทานของฉนวนหล ังจากปอนแรงดันไฟฟาแลวเปนเวลา  1 min  บัลลาสตที่มีสวน
ปดหรือสวนหุมที่เปนวัสดุฉนวนตองหุมดวยโลหะเปลว  
สําหรับฉนวนมูลฐาน  ความตานทานฉนวน  ตองไมนอยกวา 2 M  
การฉนวนตองมีเพียงพอระหวางสวนตาง ๆ ดังตอไปนี้ 
(ก) ระหวางสวนที่มีไฟฟาที่มีสภาพขั้วตางกัน ซึ่งแยกจากกัน หรือสามารถแยกออกจากก ันได 
(ข) ระหวางสวนที่มีไฟฟากับสวนภายนอก  รวมทั้งหมุดเกลียวยึด 
(ค) ระหวางสวนที่มีไฟฟากับขั้วตอควบคุม หากเกี่ยวเนื่อง 
กรณีของบัลลาสตที่มีการตอภายในหรือการตอสวนประกอบระหว างขั้วตอดานออก  1 ขั้วหรือมากกวากับขั้วตอลง
ดิน ใหถอดออกระหว างทดสอบ  
12. ความทนทานไฟฟ า 
บัลลาสตตองมีความทนทานไฟฟ าเพียงพอ  มอก. 23–2558 
-12- ใหทดสอบตอทันทีหลังจากทดสอบความต านทานของฉนวน  บัลลาสตตองทนแรงดันไฟฟาทดสอบเปนเวลา  1 min 
โดยทดสอบระหว างสวนตาง ๆ ตามขอ 11. 
แรงดันไฟฟาทดสอบที่ใชใหเปนรูปคลื่นไซน ที่ความถี่ 50 Hz หรือ 60 Hz ตามคาในตารางที่ 1 เริ่มตนปอน
แรงดันไฟฟาไมเกินครึ่งหนึ่งของคาที่กําหนด  แลวจึงเพิ่มแรงดันไฟฟาขึ้นอยางรวดเร็วจนถึงคาที่กําหนด  
ตารางที่ 1 แรงดันไฟฟาทดสอบความทนทานไฟฟ า 
แรงดันไฟฟาใชงาน (U) แรงดันไฟฟาทดสอบ  
V 
ไมเกิน 42 V 500 
เกิน 42 V แตไมเกิน 1 000 V ฉนวนมูลฐาน  2 U  + 1 000 
ฉนวนเพิ่มเติม 2 U  + 1 750 
ฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริม 4 U  + 2 750 
ในกรณีที่มีทั้งฉนวนเสริมและฉนวนสองช ั้น  ตองระมัดระวังไมใหแรงดันไฟฟาที่ปอนใหกับฉนวนเสริมมีผลใหเกิดความ
เคนทางไฟฟามากเกินไปที่ฉนวนมูลฐานหรือฉนวนเพิ่มเติม 
ตองไมเกิดการวาบไฟตามผ ิว หรือเสียสภาพฉับพลันระหวางการทดสอบ   
หมอแปลงแรงดันไฟฟาสูงที่ใชประกอบการทดสอบต องเปนหมอแปลงที่เมื่อปรับแรงดันไฟฟาออกที่มีคาเทากับ
แรงดันไฟฟาทดสอบแลว กระแสไฟฟาลัดวงจรที่ขั้วตอสายดานกําลังไฟฟาออก  ตองมีคาอยางนอย 200 mA 
รีเลยกระแสเกิน ตองไมตัดวงจรเมื่อกระแสไฟฟาออกนอยกวา 100 mA  
คารากกําลังสองเฉลี่ย (r.m.s.) ของแรงดันไฟฟาทดสอบที่ปอนตองวัดใหอยูภายใน   3 % 
โลหะเปลวตามในข อ 11. ตองหุมในลักษณะที่จะไมทําใหเกิดการวาบไฟตามผ ิวที่ขอบฉนวน  
การปลอยประจุรุงแสง  (glow discharge) ที่ไมทําใหเกิดแรงดันไฟฟาตก ไมตองคํานึงถึง 
13. ความคงทนความร อนสําหรับขดลวด  
ขดลวดของบัลลาสตตองมีความคงทนความร อนที่เพียงพอ   
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยทดสอบด ังตอไปนี้  
จุดประสงคของการทดสอบน ี้ เพื่อตรวจสอบความใช ไดของอุณหภูมิใชงานสูงสุดที่กําหนดของขดลวดของ  
บัลลาสต (tw) ที่แสดงอยูบนบัลลาสต   การทดสอบโดยน ําบัลลาสตใหม 7 หนวย ซึ่งยังไมไดรับการทดสอบรายการ
ใดๆ ในหัวขอที่ผานมาและจะไม ใชสําหรับการทดสอบรายการต อไป  
การทดสอบนี้อาจใชกับบัลลาสตรวมหนวยซึ่งประกอบเปนสวนหนึ่งของดวงโคมไฟฟ าซึ่งไมสามารถทดสอบแยก
จากดวงโคมไฟฟ าได   สําหรับการทดสอบบ ัลลาสตรวมหนวยดังกลาวจึงกระทําไดที่คาอุณหภูมิ tw   มอก. 23–2558 
-13- กอนการทดสอบ  บัลลาสตแตละตัวตองจุดหลอดและทําใหหลอดทํางานไดตามปกติ และกระแสอาร กของหลอด
ตองวัดในภาวะการท ํางานปกติที่แรงดันไฟฟาที่กําหนด   ภาวะทางความร อนตองปรับในชวงเวลาที่ตองการของการ
ทดสอบตามท ี่ผูทําระบุ   ถาไมไดมีการระบุไว ใหใชคาบทดสอบเป น 30 วัน รายละเอียดของการทดสอบความ
คงทนความรอนใหเปนดังนี้ 
การทดสอบให ทําในตูอบที่เหมาะสม  
บัลลาสตตองทํางานในหนาที่ทางไฟฟาในลักษณะที่คลายคลึงกันตามการใชตามปกติ ในกรณีตัวเก็บประจุ 
สวนประกอบหร ือตัวชวยอื่น ที่มิไดเกี่ยวของกับการทดสอบต องถอดออกและต ิดตั้งใหมในวงจรภายนอกต ู 
สวนประกอบอื่น ๆ ซึ่งไมมีผลตอภาวะทํางานของขดลวดอาจถอดออกได  
หมายเหตุ 1 กรณีที่จําเปนตองตัดตัวเก็บประจุออกจากวงจร  สวนประกอบหร ือตัวชวยอื่น แนะนําใหผูทําเปนผูสงบัลลาสตเตรียม
เปนพิเศษที่ไมมีสวนประกอบขางตน และมีขั้วตอที่จําเปนเพิ่มเติมสําหรับการตอวงจรกับบัลลาสต 
โดยทั่วไป เพื่อใหไดภาวะการทํางานปกติ บัลลาสตที่ใชทดสอบใหตอกับหลอดเหมาะสม  
ถากลองบรรจุบัลลาสตเปนโลหะ  ตองตอลงดิน    หลอดตองใหอยูภายนอกตูอบเสมอ  
ในกรณีเปนบัลลาสตแบบเหนี่ยวนําชนิดอิมพีแดนซธรรมดา  (simple impedance) ตัวอยางเชน  บัลลาสตขดลวด
แบบสวิตชจุดหลอด  (switch-start choke ballast) ใหทดสอบโดยไม ตองตอกับหลอดหรือตัวตานทาน  โดยปรับให
คากระแสไฟฟามีคาเทากับคากระแสไฟฟาผานหลอดที่แรงดันไฟฟาที่กําหนด  
ใหตอบัลลาสตกับแหลงจายกําลังเพื่อใหความเคนแรงดันไฟฟา (voltage stress)  ระหวางขดลวดของบ ัลลาสตกับ
ดิน   คลายกับวิธีใดวิธีหนึ่งที่ใชในการตอหลอด   
วางบัลลาสต 7 หนวยในตูอบและใชแรงดันไฟฟาแหลงจายที่กําหนดจายใหแกวงจรแตละวงจร  
ปรับตั้งเทอรมอสแตตของต ูอบใหอุณหภูมิภายในตูอบทําใหขดลวดที่รอนที่สุดในบัลลาสตแตละตัวมีอุณหภูมิ
ประมาณเทากับคาตามทฤษฎีที่ใหไวในตารางที่ 2 
ในกรณีบัลลาสตที่ประสงคใหมีชวงเวลาทดสอบนานกว า 30 วัน อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ี ตองคํานวณโดยใช 
สมการ  (2) ดังแสดงในหมายเหต ุ 3  
หลังจาก  4 h หาคาอุณหภูมิจริงของขดลวดโดยว ิธีวัดความตานทานที่เปลี่ยน (change-in-resistance method) ควร
ปรับตั้งเทอรมอสแตตของต ูอบใหม ใหใกลเคียงคาอุณหภูมิทดสอบที่ตองการเทาที่เปนไปได ใหตรวจสอบคา
อุณหภูมิอากาศในตูอบเปนประจําทุกวันเพื่อรักษาใหคงที่อยูที่คาที่ถูกตองภายใน   2 C 
เมื่อครบ  24 h ใหวัดอุณหภูมิของขดลวดอีกครั้งหนึ่ง แลวหาคาบทดสอบส ุดทายสําหรับบัลลาสตแตละตัว จาก
สมการ  (2) และ รูปที่ 1 กราฟแสดงความส ัมพันธระหวางอุณหภูมิของขดลวดกับชวงเวลาทดสอบ   ความแตกตางที่
ยอมใหระหวางอุณหภูมิจริงกับอุณหภูมิตามทฤษฎีของขดลวดที่รอนที่สุดของบัลลาสตใดๆ ที่ทดสอบ  ตองหาที่
คาบทดสอบสุดทายมีคาอยางนอยเทากับ แตไมเกิน 2 เทา ของคาบทดสอบท ี่คาดหมายไวลวงหนา มอก. 23–2558 
-14- 
 
     
 
    
 
    
 
 
 
 
 
หมายเหตุ เสนกราฟเหลานี้ใชเปนเพียงขอมูลเทานั้นและใชอธิบายสมการ  (2) ที่ใชคาคงที่ S4 500 (ดูภาคผนวก  จ.) 
รูปที่ 1 ความสัมพันธระหวางอุณหภูมิของขดลวดกับชวงเวลาทดสอบความคงทน  
 ชวงเวลาทดสอบ  (วัน) อุณหภูมิของขดลวด   (C) มอก. 23–2558 
-15- ตารางที่ 2  อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ีสําหรับบัลลาสตที่ใชทดสอบชวงเวลาทดสอบความคงทน  30 วัน 
คาคงที่ S อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ี 
OC 
  S4.5 S5 S6 S8 S11 S16 
สําหรับ  tw    =   90 163  155 142 128 117 108  
   95 171  162 149 134 123 113  
 100 178  169 156 140 128 119  
        
 105 185  176 162 146 134 125  
 110 193  183 169 152 140 130  
 115 200  190 175 159 146 136  
        
 120 207  197 182 165 152 141  
 125 215  204 189 171 157 147  
 130 222  211 196 177 163 152  
        
 135 230  219 202 184 169 158  
 140 238  226 209 190 175 163  
        
 145 245  233 216 196 181 169  
 150 253  241 223 202 187 175  
หมายเหตุ ถาไมมีการระบุไวบนบัลลาสต ใหใชอุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ีที่ระบุไวในในสดมภ  S4.5  สวนที่ใชคาคงที่
นอกเหนือจาก  S4.5   ตองพิจารณาใหเปนไปตามภาคผนวก  จ. 
 มอก. 23–2558 
-16- หมายเหตุ 2 หาอุณหภูมิของขดลวดโดยว ิธี “วัดความตานทานที่เปลี่ยน” ตามสมการ  (1) ดังตอไปนี้ 
  5.234 5.234 1
122   tRRt
 (1) 
เมื่อ 
t1 คือ อุณหภูมิเริ่มตน เปนองศาเซลเซียส 
t2 คือ อุณหภูมิสุดทาย เปนองศาเซลเซียส 
R1 คือ ความตานทานที่อุณหภูมิ t1   
R2 คือ ความตานทานที่อุณหภูมิ t2 
คาคงที่  234.5 ใชสําหรับขดลวดทองแดง  ถาเปนอะลูมิเนียมใหใชคาคงที่ 229 
หลังจากวัดอุณหภูมิที่ 24 h แลว  ไมจําเปนตองรักษาอุณหภูมิของขดลวด  เพียงแตรักษาอุณหภูมิอากาศภายในต ูอบ
ใหเสถียร โดยใชการควบคุมของเทอรมอสแตต  
คาบทดสอบของบ ัลลาสตแตละตัวใหเริ่มจากเมื่อตอบัลลาสตกับแหลงจายจนถึงเมื่อตัดบัลลาสตที่เกี่ยวเนื่องออก
จากแหลงจาย แตตองไมนําออกจากตูอบจนกวาการทดสอบบ ัลลาสตอื่นจะเสร็จสมบูรณ 
หมายเหตุ 3 อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ีในรูปที่ 1 สมนัยกับอายุการใชงานอยางตอเนื่องเปนเวลา  10 ป ที่อุณหภูมิใชงานสูงสุดที่
กําหนดของขดลวด  (tw)  
 ซึ่งหาไดจากสมการ  
 





W01 1log log 
T TS L L  (2) 
เมื่อ 
L คือ ชวงเวลาทดสอบความคงทนท ี่ตองการเปนวัน (30  60  90 หรือ 120) 
L0 คือ 3 652 วัน (10 ป) 
T คือ อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ี เปนเคลวิน (t + 273) 
Tw คือ อุณหภูมิใชงานสูงสุดที่กําหนดของขดลวด  เปนเคลวิน (tw+ 273) 
S คือ คาคงที่ ขึ้นกับการออกแบบบ ัลลาสตและฉนวนของขดลวดท ี่ใช 
หลังจากการทดสอบ  เมื่ออุณหภูมิของบัลลาสตลดลงเทาอุณหภูมิหอง ตองยังคงมีคุณลักษณะตามที่กําหนด  
ดังตอไปนี้ 
(ก) ที่แรงดันไฟฟาที่กําหนด  บัลลาสตสามารถจุดหลอดแบบเด ียวกันได และกระแสอาร กของหลอดตองไมเกิน 
115 % ของคาที่วัดไดกอนการทดสอบ  
หมายเหตุ 4 การทดสอบนี้เปนการพิจารณาความไม สอดคลองใด  ๆ  ของการตั้งคาตางๆ ของบัลลาสต มอก. 23–2558 
-17- (ข) ความตานทานฉนวนระหว างขดลวดกับสวนหุมบัลลาสต ไดจากการวัดโดยจายไฟฟากระแสตรงโดยประมาณ  
500 V คาที่ไดตองไมนอยกวา 1 M 
ผลการทดสอบจะยอมร ับได ถาบัลลาสตทดสอบอยางนอย 6 หนวย จาก 7 หนวย เปนไปตามคุณลักษณะที่ตองการ
ทุกขอ  ถาผลการทดสอบไม เปนไปตามคุณลักษณะที่ตองการเกิน 2 หนวย ใหถือวาไมเปนไปตามมาตรฐาน
ผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  
ในกรณีทดสอบไมผาน 2 หนวย  ใหทดสอบซ้ํากับตัวอยางบัลลาสตที่สํารองไวทั้ง 7 หนวย และบัลลาสตทั้ง 
 7 หนวย ตองผานทั้งหมด  จึงจะถือวาเปนไปตามมาตรฐานผล ิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ 
14. การเกิดความรอนของบัลลาสต 
บัลลาสตรวมทั้งพื้นผิวติดตั้ง ตองมีอุณหภูมิไมถึงอุณหภูมิที่ทําใหความปลอดภัยลดลง  
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจสอบตามข อ 14.1 ถึงขอ 14.4 
14.1 การเตรียมการ   การตรวจสอบ  และการวัดคา 
กอนการทดสอบให ตรวจสอบและว ัดคาดังตอไปนี้ 
(ก) บัลลาสตสามารถจุดหลอดและทําใหหลอดทํางานตามปกติ 
(ข) วัดความตานทานของขดลวดแต ละขดที่อุณหภูมิหอง (ถากําหนดใหทํา) 
14.2 แรงดันไฟฟาครอมตัวเก็บประจุ 
ที่ความถี่ที่กําหนด  แรงดันไฟฟาครอมตัวเก็บประจุที่ตออยูในบัลลาสตตองเปนไปตาม  ขอ (ก) และขอ (ข) 
ขางลาง  ขอกําหนดนี้ไมใชกับตัวเก็บประจุในสตารตเตอรหรือในอุปกรณจุดหลอดหรือตัวเก็บประจุที่มีคา
ความจุต่ํากวาหรือเทากับ 0.1 μF (คาระบุ)  คุณลักษณะที่ตองการในขอ (ข) ไมใชกับตัวเก็บประจุแบบคืนตัว
ไดเอง (self-healing capacitor) 
(ก) ในภาวะปกติเมื่อทดสอบบัลลาสตที่แรงดันไฟฟาที่กําหนดของแหล งจาย แรงดันไฟฟาที่ตกครอมตัว
เก็บประจุตองไมเกินแรงดันไฟฟาที่กําหนดของตัวเก็บประจุ 
(ข) ในภาวะผิดปกติ (ดูขอ 14.3) เมื่อทดสอบบัลลาสตโดยจายแรงดันไฟฟาที่ 110 % ของแรงดันไฟฟาที่
กําหนดจากแหล งจาย แรงดันไฟฟาครอมตัวเก็บประจุตองไมสูงกวาแรงดันไฟฟาทดสอบของต ัวเก็บ
ประจุในภาวะผิดปกติในตารางที่ 3 มอก. 23–2558 
-18- ตารางที่ 3 แรงดันไฟฟาทดสอบของต ัวเก็บประจุในภาวะผิดปกติ 
ประเภทตัวเก็บประจุ แรงดันไฟฟาที่กําหนดของตัวเก็บประจุ (Un) ขีดจํากัดแรงดันไฟฟา 
ทั่วไป ไมเกิน 240 V  ความถี่ 50 Hz หรือความถี่ 60 Hz อุณหภูมิ
ที่กําหนดสูงสุดไมเกิน 50 C 1.25 Un 
ไมคืนตัวไดเอง คาแรงดันไฟฟาที่กําหนดอื่น ความถี่ 50 Hz หรือความถี่ 
60 Hz 1.50 Un 
คืนตัวไดเอง คาแรงดันไฟฟาที่กําหนดอื่น ความถี่ 50 Hz หรือความถี่ 
60 Hz  1.25 Un  
14.3 การทดสอบการเก ิดความรอนของบัลลาสต 
เมื่อทดสอบบัลลาสตในภาวะทดสอบตามภาคผนวก  ซ. และขอมูลที่ใหไวในภาคผนวก  ญ. อุณหภูมิตองไม
เกินคาที่เหมาะสมที่ใหไวในตารางที่ 4 สําหรับการทดสอบในภาวะปกต ิและภาวะผิดปกติ ถามี 
หมายเหตุ  การตอวงจรสําหรับการทดสอบท ี่ภาวะผิดปกติ รายละเอียดแสดงใน  มอก. 902 เลม 1 ภาคผนวก  ง. มอก. 23–2558 
-19- ตารางที่ 4 อุณหภูมิสูงสุด 
สวนตาง ๆ อุณหภูมิสูงสุด 
oC 
การทํางานภาวะปกต ิ 
ที่ 100 % ของ
แรงดันไฟฟาที่กําหนด  การทํางานภาวะปกต ิ 
ที่ 106 % ของ
แรงดันไฟฟาที่กําหนด  การทํางานภาวะผิดปกติ 
ที่ 110 % ของ
แรงดันไฟฟาที่กําหนด  
ขดลวดของบัลลาสตที่แสดงอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้น t 
ขดลวดของบัลลาสตที่แสดงอุณหภูมิในภาวะ
ผิดปกติ 
ตัวเก็บประจุ (ถามี)  ที่อยูชิดกับสวนหุมบัลลาสต 
–   ไมไดแจงคาอุณหภูมิไว 
–   มีการแสดงคา tc 
สวนตาง ๆ ที่ทําดวย 
–   ฟนอลิกเรซินผสมผงไม 
    (wood-filled   phenolic  moulding) –   ฟนอลิกเรซินผสมผงแร 
    (mineral-filled phenolic moulding) –   ยูเรีย (urea moulding) 
–   เมลามีน (melamine  moulding)  
–  กระดาษอัดยึดติดดวยเรซิน 
 (laminated, resin-bonded paper)  
–   ยาง 
–   วัสดุเทอรมอพลาสติก
 (ก) 
 
   
 
  
 
  
50 
t
c 
 
110 
 
145 
 
90 
100 
110 
 
70 
(ค)  
(ข) 
 
  
ถาใชวัสดุหรือกระบวนการผล ิตอื่นนอกเหนือจากที่ระบุไวในตารางนี้ ตองไมใหบัลลาสตทํางานที่อุณหภูมิสูงกวาอุณหภูมิสูงสุดที่ยอมให
ของวัสดุนั้น 
อุณหภูมิที่ไดตองไมเกินคาที่กําหนดในตารางน ี้ เมื่อทดสอบบัลลาสตใหทํางานที่อุณหภูมิโดยรอบสูงสุดตามที่แสดง  (ถามี) กรณีไมไดแสดง
อุณหภูมิโดยรอบสูงสุดสําหรับบัลลาสตใหถือวาอุณหภูมิโดยรอบสูงสุดมีคาเทากับผลตางระหวางเครื่องหมาย   tw กับ 
 t  ที่ไดจากการทดสอบรายการอ ุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของขดลวดท ี่  100 % ของแรงดันไฟฟาที่ระบุ 
(ก) การวัดคาอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของขดลวดในภาวะปกต ิที่ 100 % ของแรงดันไฟฟาที่กําหนด  เปนการยืนยันตามคาที่ระบุ เพื่อใชเปนขอมูล
ในการออกแบบดวงโคมไฟฟ า ไมบังคับการวัดจะทําเมื่อมีการแสดงเครื่องหมายบนบัลลาสตหรือมีการระบุในแค็ตตาล็อกเทานั้น 
(ข) การวัดนี้จะบังคับก็ตอเมื่อวงจรซึ่งอาจทําใหเกิดภาวะผิดปกติ ที่มีการระบุขีดจํากัดอุณหภูมิของขดลวดในการท ํางานภาวะผิดปกติ ตอง
ไมสูงกวาคาซึ่งสัมพันธกับจํานวนวัน โดยเทากับ 2/3 ของชวงเวลาทดสอบความคงทนตามทฤษฏ ี (ดูตารางที่ 5) 
(ค) ใหวัดอุณหภูมิของวัสดุเทอรมอพลาสติก  ยกเวนสวนที่ใชเปนฉนวนของสายไฟฟ า  ซึ่งใชปองกันการสัมผัสกับสวนที่มีไฟฟา หรือใชยึด
สวนที่มีไฟฟา  คาที่วัดเพื่อนําไปใชเปนเงื่อนไขเพื่อการยอมรับของการทดสอบตามข อ 20.1 มอก. 23–2558 
-20- ตารางที่ 5 ขีดจํากัดอุณหภูมิของขดลวดเมื่อทํางานในภาวะผ ิดปกติที่ 110 % ของแรงดันไฟฟาที่กําหนด  
สําหรับบัลลาสตที่ใชทดสอบในชวงเวลาทดสอบความคงทน  30 วัน 
คาคงที่ S ขีดจํากัดอุณหภูมิ 
C 
S4.5 S5 S6 S8 S11 S16 
สําหรับ    tw  =    90 171 161 147 131 119 110 
   95 178 168 154 138 125 115 
 100 186 176 161 144 131 121 
 105 194 183 168 150 137 126 
 110 201 190 175 156 143 132 
 115 209 198 181 163 149 137 
 120 217 205 188 169 154 143 
 125 224 212 195 175 160 149 
 130 232 220 202 182 166 154 
 135 240 227 209 188 172 160 
 140 248 235 216 195 178 166 
 145 256 242 223 201 184 171 
 150 264 250 230 207 190 177 
หมายเหตุ    ถาไมระบุเปนอยางอื่นบนบัลลาสต ใหใชขีดจํากัดอุณหภูมิตามที่ระบุในสดมภ S4.5  
บัลลาสตซึ่งตองทดสอบความคงทนในช วงเวลามากกว า 30 วัน ขีดจํากัดอุณหภูมิตองคํานวณโดยใชสมการ  2 ของ
ขอ 13.  สําหรับชวงเวลาทดสอบท ี่ตองการ  (เปนวัน) จะเทากับ 2/3 ของคาบทดสอบความคงทนทางทฤษฎ ี 
14.4 หลังการทดสอบทางความร อน ใหบัลลาสตเย็นลงที่อุณหภูมิหอง แลวมีสภาพดังนี้ 
(ก) เครื่องหมายตองอานไดชัดเจน  
(ข) บัลลาสตตองคงทนไมเสียหายเมื่อทดสอบแรงด ันไฟฟาโดยใชแรงดันทดสอบสอดคล องตามขอ 12.  
แลวใหลดแรงดันไฟฟาทดสอบลงเหล ือ 75 %  ของคาที่ใหในตารางที่ 1 แตไมนอยกวา 500 V 
15. การทดสอบแรงด ันไฟฟาสูงแบบอิมพัลส 
บัลลาสตที่มีเครื่องหมายตามขอ 7.1 ใหทดสอบตามขอ 15.1 หรือขอ 15.2  
บัลลาสตขดลวดใหทดสอบตามขอ 15.1 
บัลลาสตชนิดอื่น ๆ ที่นอกจากบัลลาสตขดลวดใหทดสอบในขอ 15.2 หรือใหทดสอบตามขอ 15.1 หากผูทําระบุ มอก. 23–2558 
-21- 15.1 นําบัลลาสตตัวอยางมา   3 หนวย จาก 6 หนวย ตามขอ 5.1  มาทดสอบความต านทานตอความชื้น และความ
ทนทานไฟฟาตามขอ 11. และขอ 12. 
นําบัลลาสตตัวอยางที่เหลืออีก 3 หนวย มาอบในตูอบความรอนจนกระทั่งอุณหภูมิถึงคา tw ตามที่แสดงไว
บนบัลลาสต 
ทันทีหลังจากการทดสอบข างตนแลว ใหนําบัลลาสตตัวอยางทั้ง  6 หนวย มาทดสอบแรงด ันไฟฟาสูง
แบบอิมพัลส   บัลลาสตตัวอยางทุกตัวตองทนแรงดันไฟฟาสูงแบบอิมพัลสนี้ 
จายไฟฟากระแสตรงให กับบัลลาสตทดสอบที่ตอรวมกับตัวตานทานแปรผันคาไดและเครื่องตัดวงจรที่
เหมาะสมที่มีชวงเวลาตอวงจร  (ไมรวมเวลาดีดตัว (bounce time)) ระหวาง 3 ms ถึง 15 ms เชน สวิตช
สุญญากาศแบบ  H16 หรือแบบ  VR 312/412 โดยปรับกระแสไฟฟาที่ทําใหเครื่องตัดวงจรทํางาน  และ
เหนี่ยวนําใหเกิดแรงดันไฟฟาแบบพัลสขึ้นในบัลลาสต   ตอจากนั้นแลวใหปรับกระแสไฟฟาเพิ่มขึ้นชาๆ 
เพื่อใหไดคาแรงดันไฟฟาคายอดตามที่ระบุบนบัลลาสต การวัดคาแรงดันไฟฟาแบบพัลสใหวัดโดยตรงที่
ขั้วตอสายของบัลลาสต  ตามภาคผนวก  ฌ. และรูปที่ ฌ.1 
หมายเหตุ 1 ถาใชเครื่องตัดวงจรชนิดอิเล็กทรอนิกสที่มีชวงเวลาทํางานสั้นมาก  ๆ ตองระวังไมใหเกิดแรงดันไฟฟาแบบ
พัลสเหนี่ยวนําสูงมาก  
ใหบันทึกคากระแสไฟฟาตรง  ที่ตําแหนงแรงดันไฟฟาเริ่มทํางาน  ใหคงคากระแสนี้ที่ใหกับบัลลาสตเปน
เวลา 1 h และทุก ๆ 1 min มีการตัดกระแส  10 ครั้ง ในชวงเวลาครั้งละ 3 s 
การทดสอบบัลลาสตตัวอยางทั้ง 6 หนวย ตองทนการทดสอบความต านทานตอความชื้น การฉนวนและ
ความทนทานไฟฟ าตามขอ 11. และขอ 12. 
หมายเหตุ 2 วงจรทดสอบท ี่มีตัวเก็บประจุตอแบบอนุกรม ตองลัดวงจรตัวเก็บประจุ 
15.2 ถอดหลอดออก  ใหตอตัวตานทานแทนไส หลอดทั้ง 2 ขาง ปรับแรงดันไฟฟาจายเพื่อใหไดคาแรงดันไฟฟา
แบบพัลสที่สรางขึ้นโดยสตารตเตอรและบัลลาสตตามที่ระบุไวบนบัลลาสต ใหตอตัวตานทานจําลองแทน
ขดลวดความรอนแคโทดของบ ัลลาสต 
ตอจากนั้นใหบัลลาสตทํางานในภาวะน ี้ โดยไมมีหลอดเปนคาบ  30 วัน 
กอนการปรับสภาพการทดสอบและภาวะหล ังทดสอบ   จํานวนของตัวอยางทดสอบ  ตองเทากันกับที่ระบุไว 
บัลลาสตซึ่งทําเครื่องหมายใชเฉพาะกับอิกนิเตอรที่มีอุปกรณหนวงเวลาใหทดสอบแบบเด ียวกัน แตมีคาบ
ประกอบดวยวัฏจักร เปด/ปด 250 วัฏจักร และรักษาคาบปดอยางนอย 2 min 
16. ภาวะผิดพรอง 
ไมใชขอกําหนดขอนี้ 
 มอก. 23–2558 
-22- 17. การสราง 
17.1 ไม  ฝาย ไหม กระดาษ  และวัสดุที่เปนเสนใยที่คลายกัน 
ไม ฝาย ไหม  กระดาษ  และวัสดุที่เปนเสนใยที่คลายกันตองไมใชเปนวัสดุฉนวน  เวนแตผานกรรมวิธีอาบ
น้ํายาเสียกอน 
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจพ ินิจ 
17.2 วงจรพิมพ 
 ไมใชขอกําหนดขอนี้ 
18. ระยะหางตามผิวฉนวนและระยะห างในอากาศ  
ระยะหางตามผิวฉนวนและระยะห างในอากาศตองไมนอยกวาคาที่กําหนดในตารางท ี่ 6 และตารางที่ 7 ตามความ
เหมาะสม  
การนับรวมระยะหางตามผิวฉนวนของรองใด  ๆ ซึ่งกวางนอยกวา 1 mm ใหจํากัดระยะอยูที่ความกวางนั้น 
ถาชองอากาศ  (air gap) นอยกวา 1 mm ไมตองนํามาคํานวณหาผลรวมของระยะห างในอากาศ  
หมายเหตุ 1 ระยะหางตามผิวฉนวน  คือระยะทางในอากาศ  ที่ไดจากการวัดไปตามพื้นผิวภายนอกของว ัสดุฉนวน   
หมายเหตุ 2 ไมตองวัดระยะหางขดลวดของบ ัลลาสตเพราะระยะหางดังกลาวไดตรวจสอบแลวจากการทดสอบความคงทน  ใน
กรณีนี้นํามาใชกับระยะหางระหวางจุดตอแยกของขดลวดด วย 
ถาไมมีวัสดุฉนวนบุทําใหระยะหางตามผิวฉนวนหรือระยะหางในอากาศระหว างสวนที่มีไฟฟากับเปลือกหุมที่เปน
โลหะมีคานอยกวาคาที่กําหนดในตารางท ี่เกี่ยวเนื่อง เปลือกหุมทําดวยโลหะตองมีสวนบุเปนวัสดุฉนวนตาม   
มอก. 902 เลม 1 
หมายเหตุ 3 บัลลาสตแกนเปลือยที่ใชอินาเมลหรือวัสดุที่คลายกัน  ทําหนาที่เปนฉนวนสําหรับเสนลวด  และทนการทดสอบ
แรงดันไฟฟาสําหรับ เกรด  1 หรือ เกรด   2 ของ มอก. 2482 (ขอ 13.)  ใหถือวามีระยะหาง 1 mm  ตามคาที่ใหไวใน
ตารางที่ 6 และตารางที่ 7 ของมาตรฐานผล ิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ ระหวางลวดเคลือบของขดลวดต าง ๆ หรือระหวาง
ลวดเคลือบ กับสวนครอบหรือ แกนเหล็ก เปนตน 
 อยางไรก็ตาม ใหใชไดเฉพาะในกรณ ีที่ระยะหางตามผิวฉนวนและระยะห างในอากาศไม นอยกวา 2 mm เปนการ
เพิ่มเติมแกชั้นตาง ๆ ของอินาเมล  
สวนประกอบของบ ัลลาสตที่ปดหุมดวยสารแข็งตัวไดเอง (encapsulated in a self - hardening compound) ไมตอง
พิจารณาตามขอกําหนดนี้ 
ในบัลลาสตแกนเปลือยที่ใชอินาเมลหรือวัสดุที่คลายกัน  ทําหนาที่เปนฉนวนสําหรับลวด  และทนตอการทดสอบ
ความทนแรงด ันไฟฟาสําหรับลวดเกรด  1 หรือ เกรด  2 ของ มอก. 2482 (ขอ 13. )  ระยะหางระหวางลวดเคลือบของ
ขดลวดตางๆ หรือจากลวดเคลือบถึงสวนครอบ  แกนเหล็ก และอื่น ๆ พิจารณาใหลดลงได 1 mm จากคาที่กําหนดในมอก. 23–2558 
-23- ตารางที่ 6 และตารางที่ 7 อยางไรก็ตาม ใหใชเฉพาะในกรณ ีที่ระยะหางในอากาศ  รวมทั้งชั้นตาง ๆ ของอินาเมลไม
นอยกวา 2 mm 
ตารางที่ 6 ระยะหางต่ําสุดสําหรับแรงดันไฟฟากระแสสลับคลื่นรูปไซน  (50/60 Hz) 
 แรงดันไฟฟาใชงานคารากกําลังสองเฉลี่ย  ไมเกิน 
V 
 50 150 250 500 750 1 000 
ระยะหางในอากาศต่ําสุด mm 
ก)  ระหวางสวนที่มีไฟฟาที่มีสภาพขั้วตางกัน และ 
ข)  ระหวางสวนที่มีไฟฟากับสวนโลหะที่แตะตองถึงที่
ยึดติดอยางถาวรกับบัลลาสตรวมทั้งหมุดเกลียว
หรืออุปกรณสําหรับยึดฝาครอบหร ือสําหรับยึด 
บัลลาสตกับที่รองรับ 
ค)  ระหวางสวนที่มีไฟฟากับสวนผิวฉนวนภายนอกท ี่
แตะตองถึง สําหรับบัลลาสตที่ไมขึ้นกับเปลือกหุม
ดวงโคมไฟฟา เพื่อปองกันช็อกไฟฟา 
-  ระยะหางตามผิวฉนวน   
      
     PTI   >  600  0.6 1.4 1.7 3 4 5.5 
        < 600 1.2 1.6 2.5 5 8 10 
- ระยะหางในอากาศ  0.2 1.4 1.7 3 4 5.5 
ค) ระหวางสวนที่มีไฟฟากับผิวรองรับที่มีลักษณะ
แบนหรือฝาครอบโลหะท ี่หลวมได (ถามี) เมื่อไม
แนใจวาการสรางจะสามารถคงค าในขอ ข) ขางตน
ไดในภาวะที่ใหผลเลวที่สุด       
-   ระยะหางในอากาศ  2 3.2 3.6 4.8 6 8 
หมายเหตุ   1.  ดัชนีการเกิดรอยเชิงความทน  (proof tracking index; PTI) ใหเปนไปตาม  มอก. 2460 
2. ในกรณีของระยะหางตามผิวฉนวนของสวนที่ไมมีพลังงานไฟฟาหรือไมมีเจตนาใหตอลงดิน โดยการเกิดรอย  
เกิดขึ้นไมได ใหใชคาระยะหางของวัสดุจากคา PTI  600 สําหรับวัสดุทุกชนิด (แทนจากคา PTI  ที่แทจริง) 
 สําหรับระยะหางตามผิวฉนวนที่ตอกับแรงดันไฟฟาใชงานในเวลาที่นอยกวา 60 s ใหใชคาระยะหางของวัสดุ
จากคา  PTI  600 สําหรับวัสดุทุกชนิด 
3. สําหรับระยะหางตามผิวฉนวนที่ไมเปอนฝุนหรือความชื้น ใหใชคาระยะหางของวัสดุจาก PTI  600  (โดยไม
คํานึงถึงคา PTI ที่แทจริง) มอก. 23–2558 
-24- ตารางที่ 7 ระยะหางต่ําสุดสําหรับแรงดันไฟฟาแบบพัลสที่ไมใชคลื่นรูปไซน 
 แรงดันไฟฟาแบบพัลสที่กําหนด  (คายอด ) 
kV  
2.0 2.5 3.0 4.0 5. 0 6.0 8.0 10 12 15 20 25 30 40 50 60 80 100 
ระยะหางใน
อากาศต่ําสุด 
mm 1.0 1.5 2 3 4 5.5 8 11 14 18 25 33 40 60 75 90 130 170 
ระยะหางที่ขึ้นอยูกับทั้งแรงดันไฟฟาคลื่นรูปไซนและพัลสที่ไมใชคลื่นรูปไซน   ระยะหางต่ําสุดที่ตองการตองไม
ต่ํากวาคาสูงสุดที่กําหนดในตารางท ี่ 6 หรือตารางที่ 7 
ระยะหางตามผิวฉนวนตองไมนอยกวาของระยะหางในอากาศต่ําสุดที่ตองการ  
19. หมุดเกลียว สวนที่กระแสไฟฟาไหลผาน และจุดตอ 
หมุดเกลียว สวนที่กระแสไฟฟาไหลผานและจุดตอทางกล  เมื่อเกิดการผิดพรองอาจทําใหไมปลอดภัยแกการใชงาน
ของบัลลาสต  ตองทนความเคนทางกลที่เกิดขึ้นในการใชงานตามปกติ  
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจพ ินิจและการทดสอบตาม  มอก. 902 เลม 1  ขอ 4.11 และขอ 4.12 
20. ความทนความร อน ไฟ และการเกิดรอย  
20.1 สวนตาง ๆ ที่ทําดวยวัสดุฉนวน  ที่ใชยึดสวนที่มีไฟฟาใหอยูในตําแหนงหรือปองกันช็อกไฟฟาตองทนความ
รอนไดอยางเพียงพอ  
วัสดุที่ไมใชเซรามิก การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยทดสอบส วนที่เกี่ยวของดวยการทดสอบกดด วยลูก
เหล็กกลม  (ball-pressure test)  ตาม มอก. 902 เลม 1 ขอ 13. 
20.2 สวนภายนอกที่เปนวัสดุฉนวนที่ใชสําหรับปองกันช็อกไฟฟา และวัสดุฉนวนสวนที่ใชยึดสวนที่มีไฟฟาให
อยูในตําแหนง ตองมีความตานทานเปลวไฟและการล ุกติดไฟ/การไหมไฟ อยางเพียงพอ  
 สําหรับวัสดุที่นอกเหนือจากเซรามิก  การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการทดสอบตามข อ 20.3 หรือ 
ขอ 20.4  
20.3 สวนภายนอกที่เปนวัสดุฉนวนที่ใชสําหรับปองกันช็อกไฟฟาตองทดสอบดวยลวดรุงแสง  (glow-wire test) 
เปนเวลา  30 s ตาม มอก. 2381 เลม 2(10) โดยมีรายละเอียด ดังตอไปนี้ 
- ตัวอยางทดสอบ  ใหใช  1  หนวย 
- ชิ้นทดสอบนั้น ตองเปนบัลลาสตที่สมบูรณ 
- อุณหภูมิที่สวนปลายสุดของลวดรุงแสงตองมีคา 650 C  มอก. 23–2558 
-25- - ระยะเวลาของการเผาไหม ตองไมเกิน 30 s หลังจากเอาเปลวไฟทดสอบออก  และสวนใดๆที่ละลายเปน
หยดซึ่งลุกไหมอยูจากตัวอยางตองไมทําใหเกิดการติดไฟกับสวนที่อยูในตําแหนงที่ต่ํากวาหรือกระดาษ
ทิชชู (tissue  paper) ตามที่ระบุในขอ 4.187 ของ ISO 4046-4 ซึ่งวางในแนวระด ับใตตัวอยางทดสอบ
เปนระยะหาง 200 mm  5 mm  
20.4  สวนของวัสดุฉนวนที่ใชยึดสวนที่มีไฟฟาใหอยูในตําแหนง  ตองทดสอบดวยเปลวไฟเข็ม (needle flame 
test) ตาม มอก.2830 เลม 11(5) โดยมีรายละเอียด ดังตอไปนี้  
- ตัวอยางทดสอบใหใช  1  หนวย 
- ชิ้นทดสอบนั้น ตองเปนบัลลาสตที่สมบูรณ  ถาจําเปนตองถอดบัลลาสตออกเพื่อการทดสอบ  ตอง
ระมัดระวังเพื่อใหแนใจวาภาวะทดสอบจะไม แตกตางอยางมีนัยสําคัญจากที่ปรากฏเมื่อใชงานตามปกติ 
- ใหจอเปลวไฟทดสอบท ี่จุดกึ่งกลางของพื้นผิวทดสอบ   
- ชวงเวลาเผาตอเนื่องคือ 10 s 
- ระยะเวลาของการเผาไหม ตองไมเกิน 30 s หลังจากเอาเปลวไฟทดสอบออก  และสวนใดๆที่ละลายเปน
หยดซึ่งลุกไหมอยูจากตัวอยางตองไมทําใหเกิดการติดไฟกับสวนที่อยูในตําแหนงที่ต่ํากวาหรือกระดาษ
ทิชชู (tissue  paper) ตามที่ระบุในขอ 4.187 ของ ISO 4046-4 ซึ่งวางในแนวระด ับใตตัวอยางทดสอบ
เปนระยะหาง 200 mm  5 mm 
21. ความตานทานตอการกัดกรอน 
สวนที่เปนเหล็ก ซึ่งการเปนสนิมจะทําใหบัลลาสตไมปลอดภัย ตองไดรับการปองกันการเปนสนิมที่เพียงพอ  
การเปนไปตามขอกําหนด  ใหทําโดยการทดสอบตาม  มอก. 902 เลม 1  ขอ 4.18.1 
การปองกันโดยการเคลือบดวยวารนิชที่พื้นผิวนอกถือวาเพียงพอ  
22. แรงดันไฟฟาดานออกโดยไมมีโหลด   
เมื่อบัลลาสตทํางานที่แรงดันไฟฟาที่กําหนดและความถ ี่ที่กําหนดโดยที่ไมมีโหลด  คาของแรงดันไฟฟาดานออก  
ตองไมเปลี่ยนแปลงเกิน 10 % จากคาที่ระบุตามที่กําหนดไวในขอ 7.1 (6) มอก. 23–2558 
-26- ภาคผนวก  ก. 
(ขอกําหนด ) 
การทดสอบเพ ื่อหาวาสวนที่นําไฟฟาไดเปนสวนที่มีไฟฟาซึ่งอาจทําใหเกิดช็อกไฟฟา หรือไม 
ก.1 เพื่อการพิจารณาตัดสินวาสวนที่นําไฟฟาไดเปนสวนที่มีไฟฟาซึ่งอาจทําใหเกิดช็อกไฟฟาได  โดยการให 
บัลลาสตทํางานที่แรงดันไฟฟาที่กําหนดและความถ ี่แหลงจายระบุ แลวทําการทดสอบด ังตอไปนี้ 
ก.2 ถือวาสวนที่เกี่ยวของเปนสวนที่มีไฟฟา ถาสวนนั้นวัดกระแสไฟฟาไดมากกวา 0.7 mA (คายอด )  หรือ 2 mA 
(ไฟฟากระแสตรง )  
สําหรับความถี่ที่เกินกวา 1 kHz ขีดจํากัดกระแสไฟฟา 0.7 mA (คายอด )  ใหคูณดวยคาความถี่เปนกิโลเฮิรตซ  
แตผลคูณตองไมเกิน 70 mA (คายอด ) 
วัดกระแสไฟฟาซึ่งไหลระหวางสวนที่เกี่ยวของกับดิน  
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยใชการวัด ตาม มอก. 2525 รูปที่ 4  และขอ 7.1 
ก.3 วัดคาแรงดันไฟฟาระหวางสวนที่เกี่ยวของกับสวนใด  ๆ ที่แตะตองถึง    วงจรวัดจะตองมีคาความตานทาน
ปราศจากความเหน ี่ยวนํา 50 k  ใหถือวาสวนที่เกี่ยวของนั้นเปนสวนที่มีไฟฟา  ถาแรงดันไฟฟาที่วัดได  
เกิน 34 V (คายอด )    
สําหรับการทดสอบด ังกลาว ขั้วใดขั้วหนึ่งของแหลงจายทดสอบจะต องเปนศักยของดิน มอก. 23–2558 
-27- 
ภาคผนวก  ข. 
(ขอกําหนด ) 
คุณลักษณะที่ตองการเฉพาะส ําหรับบัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน  
ข.1 บทนํา 
ภาคผนวกนี้ครอบคลุมบัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน 2 ประเภท  ประเภทแรกเป น “ประเภท  P” 
หมายถึง บัลลาสตที่มีเจตนาปองกันไมใหบัลลาสตมีความรอนเกินกําหนดในภาวะการใช งานทุกภาวะ  
รวมทั้งการปองกันพื้นผิวติดตั้งของดวงโคมไฟฟ าจากการมีความรอนเกินกําหนดเนื่องจากผลของการ
หมดอายุการใชงาน (end-of-life effect) 
ประเภทที่สอง หมายถึง บัลลาสตที่มีการแสดงอุณหภูมิของการปองกันทางความรอน โดยการกําหนดคา
การปองกันทางความรอนของพื้นผิวติดตั้งของดวงโคมไฟฟ าที่ขึ้นอยูกับอุณหภูมิใชงานซึ่งใชในการ
ออกแบบสรางตัวดวงโคมไฟฟ า  เพื่อปองกันพื้นผิวติดตั้งของดวงโคมไฟฟ า จากการมีความรอนเกินกําหนด
เนื่องจากผลของการหมดอาย ุการใชงาน 
หมายเหตุ บัลลาสตประเภทที่สามที่มีการปองกันทางความรอน หมายถึง บัลลาสตที่มีการปองกันพื้นผิวติดตั้งโดยมีตัว
ปองกันทางความรอนภายนอกบัลลาสต  คุณลักษณะตองการที่เกี่ยวของอาจพบใน  มอก. 902 เลม 1 
ขอกําหนดในภาคผนวก  ข. นี้ เพิ่มเติมจากขอกําหนดในสวนหลักของมาตรฐาน   ถาขอกําหนดไมสอดคลอง
กับขอกําหนดในภาคผนวก  ข. นี้ ใหใชขอกําหนดในสวนหลักโดยไมมีการเปลี่ยนแปลง  
ข.2 ขอบขาย 
ภาคผนวกนี้ใชกับบัลลาสตสําหรับหลอดปลอยประจุหรือหลอดฟลูออเรสเซนซที่เจตนาใหติดตั้งฝงในดวง
โคมไฟฟา และมีวิธีการปองกันทางความรอนเพื่อตัดบัลลาสตออกจากแหลงจายกอนที่สวนหุมบัลลาสตมี
อุณหภูมิเกินคาที่กําหนด  
ข.3 บทนิยาม 
ข.3.1 “ประเภท  P”  บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน สัญลักษณ               หมายถึง บัลลาสตที่มีตัว
ปองกันทางความรอนมิใหอุณหภูมิสูงเกินกําหนดในภาวะการใช งานทุกภาวะ  โดยปองกันพื้นผิวติดตั้ง
ของดวงโคมไฟฟ าจากความรอนสูงเกินกําหนดเนื่องจากผลของการหมดอาย ุการใชงาน 
ข.3.2 บัลลาสตที่มีการแสดงคาอุณหภูมิของการปองกันทางความรอน  สัญลักษณ                  หมายถึง บัลลาสต
ที่มีวิธีการปองกันทางความรอนเพื่อปองกันสวนหุมบัลลาสตมีอุณหภูมิสูงเกินคาที่กําหนดในทุก
ภาวะการใชงาน 
หมายเหตุ  จุด 3 จุด ที่อยูในสัญลักษณรูปสามเหลี่ยมแทนดวย  คาของอุณหภูมิสวนหุมสูงสุดที่กําหนดเปน 
องศาเซลเซียส ที่ทุกตําแหนงของพื้นผิวดานนอกของสวนหุมบัลลาสตที่ผูทําระบุตามภาวะที่กําหนดใน
ขอ ข.9  มอก. 23–2558 
-28- 
บัลลาสตที่ทําเครื่องหมายไวไมเกิน 130 ใหการปองกันความรอนสูงเกินกําหนดเนื่องดวยผลของการ
หมดอายุการใชงาน เปนไปตามขอกําหนดที่แสดงบนเครื่องหมายของดวงโคมไฟฟ าดู มอก. 902 เลม 1 
ถาคาเกิน 130 ดวงโคมไฟฟาที่ใชสัญลักษณ              ตองทดสอบเพิ่มเติมตาม  มอก. 902 เลม 1 เทียบกับ
ดวงโคมไฟฟาที่ไมมีอุปกรณควบคุมทางความรอน 
ข.3.3 อุณหภูมิเปดวงจรที่กําหนด  (rated opening temperature) หมายถึง อุณหภูมิในขณะไมมีโหลด  ซึ่งตัว
ปองกันถูกออกแบบไวใหเปดวงจร  
ข.4 คุณลักษณะทั่วไปของบัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน 
ตัวปองกันทางความรอนตองติดตั้งรวมหนวยอยูภายในบัลลาสตที่ตําแหนงซึ่งมีการปองกันความเสียหาย
ทางกล  สวนที่เปลี่ยนใหมได ถามี จะตองเปดเขาถึงไดโดยใชเครื่องมือเทานั้น 
ถาวิธีการทํางานของการป องกันขึ้นอยูกับสภาพขั้ว การตอสายออนของดวงโคมไฟฟ ากับเตาเสียบที่ไมมี
สภาพขั้วตองมีการปองกันทั้งสองสายตัวนํา 
การเปนไปตามขอกําหนดใหทําโดยการตรวจพ ินิจ และโดยการทดสอบตามมาตรฐานท ี่เกี่ยวของ 
ข.5 ขอสังเกตทั่วไปสําหรับการทดสอบ  
ตองมีการสงมอบตัวอยางที่เตรียมเปนพิเศษตามขอ ข.9 ดวยจํานวนที่เหมาะสม  
ตองการตัวอยางเพียง 1 หนวย สําหรับการทดสอบในภาวะผ ิดพรองที่ใหผลเลวที่สุดตามขอ ข.9.2   และ
ตองการตัวอยางเพียง1 หนวย ที่ตองทดสอบตามภาวะท ี่กําหนดในขอ ข.9.3 หรือขอ ข.9.4    นอกจากนั้น ถา
บัลลาสตที่มีการแสดงคาอุณหภูมิและการปองกันทางความรอนตองมีตัวอยางอีก 1 หนวย เพื่อทดสอบใน
ภาวะผิดพรองที่ใหผลเลวที่สุดตามขอ ข.9.2 
ข.6 การจําแนกประเภท  
บัลลาสตแบงตามขอ ข.6.1 หรือขอ ข.6.2 ดังนี้ 
ข.6.1 ตามประเภทของการป องกัน 
(ก) “ประเภท  P” บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน, สัญลักษณ   
(ข) บัลลาสตที่มีการแสดงคาอุณหภูมิของการปองกันทางความรอน, สัญลักษณ 
ข.6.2 ตามแบบของการป องกัน 
(ก) แบบปรับตั้งใหมโดยอัตโนมัติ (automatic-resetting (cyclic) type) 
(ข) แบบปรับตั้งใหมไดดวยมือ (manual-resetting (cyclic) type) 
(ค) แบบเปลี่ยนฟวสไมได ปรับตั้งใหมไมได (non-renewable, non-resetting (fuse) type) 
(ง) แบบเปลี่ยนฟวสได ปรับตั้งใหมไมได (renewable, non-resetting (fuse) type) 
(จ) แบบที่ใชวิธีปองกันอื่นๆ ซึ่งใหการปองกันทางความรอนเทียบเทา มอก. 23–2558 
-29- 
ข.7 เครื่องหมาย  
ข.7.1 บัลลาสตที่มีวิธีการปองกันทางความรอนเกิน ตองมีเครื่องหมายและฉลากท ี่เปนไปตามประเภทของการ
ปองกัน 
- สัญลักษณ              สําหรับบัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน “ประเภท  P” 
- สัญลักษณ             สําหรับบัลลาสตที่มีการแสดงคาอุณหภูมิของการปองกันทางความรอน คา
อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นใหแสดง  เปนพหุคูณของ  10 
ขั้วตอสายซึ่งตัวปองกันตองตอ ตองแสดงสัญลักษณขางตน 
นอกจากนี้ ตัวปองกันแบบเปลี่ยนฟวสไดตองแสดงแบบของการป องกันดวย 
หมายเหตุ 1 เครื่องหมายนี้ กําหนดไวสําหรับผูทําดวงโคมไฟฟ า เพื่อใหแนใจวามีการปองกันไมใหใชขั้วตอสายที่
แสดงเครื่องหมายนี้ตอกับทางหลอด  
หมายเหตุ 2 กฎการเดินสายไฟฟา   อาจกําหนดใหตัวปองกันตอกับตัวนําที่มีไฟฟาโดยเฉพาะอุปกรณไฟฟาประเภท  I 
ที่มีการระบุสภาพขั้ว 
ข.7.2 นอกจากการท ําเครื่องหมายในขอ ข.7.1 แลว ผูทําบัลลาสตตองแสดงประเภทหร ือแบบของการป องกัน
ตามขอ ข.6 
ข.8 ความคงทนทางความร อนของขดลวด  
บัลลาสตที่มีตัวปองกันทางความรอนตองเปนไปตามการทดสอบคว ามคงทนทางความร อนของขดลวดเพ ื่อ
ปองกันการลัดวงจรของตัวปองกัน 
หมายเหตุ สําหรับการทดสอบเฉพาะแบบ  อาจขอใหผูทําจัดเตรียมตัวอยางซึ่งตัวปองกันถูกลัดวงจรแลว 
ข.9 การเกิดความรอนของบัลลาสต 
ข.9.1 การทดสอบเพ ื่อเลือกตัวอยาง  
กอนทดสอบนี้ใหวางตัวอยางบัลลาสตในตูอบ (โดยไมจายไฟ ) เปนเวลาอยางนอย 12 h โดยควบคุม
อุณหภูมิไวต่ํากวาอุณหภูมิใชงานที่กําหนดของตัวปองกัน 5 K 
นอกจากนั้น กอนนําบัลลาสตที่มีฟวสความรอนออกจากตูอบ ปลอยใหบัลลาสตเย็นลงจนอุณหภูมิต่ํากวา
อุณหภูมิใชงานที่กําหนดของตัวอุปกรณปองกันอยางนอย 20 K 
ในตอนทายของคาบนี้  ใหผานกระแสไฟฟ าเล็กนอยขนาดไมเกิน 3 % ของกระแสไฟฟ าที่กําหนดของ
บัลลาสตเพื่อตรวจสอบวาตัวปองกันปดวงจรหรือไม 
หากพบวาตัวปองกันทํางาน  ตองไมใชบัลลาสตตัวนั้นในการทดสอบต อไป 
ข.9.2 บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน “ประเภท  P” มอก. 23–2558 
-30- บัลลาสตนี้ ไดจํากัดอุณหภูมิใชงานสูงสุดของสวนหุมบัลลาสตไวที่ 90 C อุณหภูมิใชงานสูงสุดที่
กําหนดของขดลวด  (tw) ไวที่ 105 C และอุณหภูมิใชงานสูงสุดที่กําหนดของตัวเก็บประจุ (tc) ไวที่ 70 C 
บัลลาสตทํางานที่ภาวะสมดุลทางความรอนในภาวะปกต ิในกลองทดสอบการเก ิดความรอน ตามตัวอยาง
ที่อธิบายในภาคผนวก  ง. ที่อุณหภูมิโดยรอบ  0
540
C 
ตัวปองกันตองไมเปดวงจรในภาวะด ังกลาว 
ใหทดสอบในภาวะผ ิดพรองที่ใหผลเลวที่สุดตาง ๆ ตอไปนี้ตลอดการทดสอบจนเสร ็จ 
เพื่อใหไดภาวะเหลานี้ จําเปนตองเตรียมตัวอยางบัลลาสตไวเปนพิเศษ 
ข.9.2.1 สําหรับหมอแปลง  ในกรณีที่ทําไดใหใชภาวะผิดปกติที่เกี่ยวเนื่อง ดังตอไปนี้ (เพิ่มเติมจากที่กําหนด
ใน ภาคผนวก  ค. ของ มอก. 902 เลม 1 ) 
- ลัดวงจร  10 % ของรอบนอกขดลวดปฐมภ ูมิ 
- ลัดวงจร  10 % ของรอบนอกขดลวดท ุติยภูมิใด ๆ 
- ลัดวงจรตัวเก็บประจุกําลัง ถาการลัดวงจรดังกลาวไมทําใหขดลวดปฐมภูมิของบัลลาสตลัดวงจร  
ข.9.2.2 สําหรับบัลลาสตขดลวด  ในกรณีที่ทําไดใหใชภาวะผิดปกติ ดังตอไปนี้ (เพิ่มเติมจากที่กําหนดใน
ภาคผนวก  ค. ของ มอก.902 เลม 1)  
- ลัดวงจร  10 % ของรอบนอกขดลวดแต ละขด  
- ลัดวงจรตัวเก็บประจุที่ตออนุกรม ถามี 
สําหรับวัตถุประสงคนี้ของการวัดใหทํา 3 วัฏจักรตอเนื่องกัน โดยทําใหรอนและเย็น  สําหรับตัว
ปองกันแบบปรับตั้งใหมไมได ใหทดสอบเพียงวัฏจักรเดียวกับบัลลาสตแตละตัวที่เตรียมเปนพิเศษ  
อุณหภูมิบนสวนหุมบัลลาสตจะตองวัดอยางตอเนื่องหลังจากที่ตัวปองกันเปดวงจร  ยกเวนเมื่อเปน
การทดสอบสําหรับหาอุณหภูมิปดวงจรใหมไดของตัวปองกัน อาจหยุดการทดสอบเม ื่ออุณหภูมิ
สวนหุมเริ่มลดลงหลังจากที่ตัวปองกันเปดวงจร  หรือ เมื่ออุณหภูมิเกินคาขีดจํากัดที่กําหนด  
หมายเหตุ ในกรณีสวนหุมขึ้นถึงอุณหภูมิซึ่งไมเกิน 110 C และคงอยูที่คานั้น หรือเริ่มลดลงก็ตาม อาจหยุด
การทดสอบหล ังจากอุณหภูมิถึงคายอดเปนครั้งแรก  เปนเวลา   1 h 
ระหวางการทดสอบ  อุณหภูมิบนสวนหุมบัลลาสตตองไมเกิน 110 C และจะตองไมเกิน 85 C เมื่อ
ตัวปองกัน (ตัวปองกันแบบปรับตั้งใหมได) ปดวงจรใหม   ยกเวนระหวางวัฏจักรการทํางานใด  ๆ 
ของตัวปองกันขณะทดสอบอ ุณหภูมิสวนหุมอาจเกิน 110 C หากชวงเวลาระหวางขณะที่อุณหภูมิ
แรกถึงอุณหภูมิของสวนหุมบัลลาสตเกินคาขีดจํากัดกับขณะที่อุณหภูมิอยูในคาสูงสุดตามที่กําหนด
ในตารางที่ ข.1 ไมเกินชวงเวลาสมนัยเวลาที่กําหนดในตารางด ังกลาว มอก. 23–2558 
-31- อุณหภูมิบนเปลือกหุมของตัวเก็บประจุที่เปนสวนหนึ่งของบัลลาสต ตองไมเกิน 90 C ยกเวน
อุณหภูมิตัวเก็บประจุนั้นอาจจะมากกว า 90 C  เมื่ออุณหภูมิสวนหุมมากกวา 110 C 
ตารางที่ ข.1  สมรรถนะการป องกันทางความรอน 
อุณหภูมิสูงสุดของสวนหุมบัลลาสต 
OC เวลาสูงสุดเมื่ออุณหภูมิขึ้นถึงคาสูงสุด 
เริ่มจาก  110 OC 
min 
เกิน 150 
ระหวาง 145 กับ 150 
ระหวาง 140 กับ 145 
ระหวาง 135 กับ 140 
ระหวาง 130 กับ 135 
ระหวาง 125 กับ 130 
ระหวาง 120 กับ 125 
ระหวาง 115 กับ 120 
ระหวาง 110 กับ 115  0 
    5.3 
    7.1 
10 
14 
20 31 53 
120 
ข.9.3 บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอนที่ระบุอุณหภูมิสูงสุดของสวนหุมบัลลาสต 130 OC หรือต่ํากวา 
บัลลาสตทํางานที่ภาวะสมดุลทางความรอนในภาวะปกต ิในกลองทดสอบให ความรอนตามที่อธิบายใน
ภาคผนวก  ง. ที่อุณหภูมิโดยรอบที่ทําใหอุณหภูมิของขดลวดมีคา (tw + 5) C 
ตัวปองกันตองไมทํางานในภาวะด ังกลาว  
ใหทดสอบในภาวะผ ิดพรองที่ใหผลเลวที่สุดตามขอ ข.9.2 ตลอดการทดสอบจนเสร ็จ 
หมายเหตุ ยอมใหบัลลาสตทํางานที่คากระแสไฟฟาซึ่งใหอุณหภูมิของขดลวดมีคาเทากับอุณหภูมิในภาวะผิดพรองที่
ใหผลเลวที่สุดตามที่กําหนดในขอ ข.9.2 
ระหวางการทดสอบ  อุณหภูมิบนสวนหุมบัลลาสตตองไมเกิน 135 C  และตองไมเกิน 110 C  เมื่อตัว
ปองกัน (ตัวปองกันแบบปรับตั้งใหม) ปดวงจรใหม  อยางไรก็ตาม ในวัฏจักรการทํางานทุกวัฏจักรของตัว
ปองกันในการทดสอบ  อุณหภูมิสวนหุมบัลลาสตอาจเกิน 135 C  หากชวงเวลาในระหว างขณะที่อุณหภูมิ
แรกถึงสวนหุมเกินคาจํากัดของอุณหภูมิกับขณะที่อุณหภูมิขึ้นถึงคาสูงสุดตามที่กําหนดในตารางท ี่ ข.2 ไม
เกินเวลาที่สมนัยกับเวลาที่กําหนดในตารางด ังกลาว 
อุณหภูมิบนเปลือกหุมของตัวเก็บประจุที่เปนสวนหนึ่งของบัลลาสตตองไมเกิน 50 C หรือ tc ในภาวะปกติ 
และตองไมเกิน 60 C หรือ (tc + 10) C ในภาวะผิดปกติ สําหรับตัวเก็บประจุที่มีหรือไมมีการระบุอุณหภูมิ
ทํางานสูงสุด (tc ) ตามลําดับ 
 มอก. 23–2558 
-32- ตารางที่ ข.2  สมรรถนะการป องกันทางความรอน 
อุณหภูมิสูงสุดของสวนหุมบัลลาสต 
OC เวลาสูงสุดเมื่ออุณหภูมิขึ้นถึงคาสูงสุด 
เริ่มจาก  135 OC 
min 
เกิน 180 
เกิน 175 ถึง 180 
เกิน 170 ถึง 175 
เกิน 165 ถึง 170 
เกิน 160 ถึง 165 
เกิน 155 ถึง 160 
เกิน 150 ถึง 155 
เกิน 145 ถึง 150 
เกิน 140 ถึง 145 
เกิน 135 ถึง 140 0 
15 
20 25 30 40 
50 
60 90 
120 
ข.9.4 บัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอนที่ระบุอุณหภูมิสูงสุดของสวนหุมบัลลาสตเกิน 130 C 
(ก) ใหบัลลาสตทํางานที่ภาวะสมดุลทางความรอนภายใตภาวะที่กําหนดในขอ ง.4 ที่กระแสลัดวงจรที่
ทําใหอุณหภูมิของขดลวดมีคา ( tw + 5) C 
ตัวปองกันตองไมเปดวงจรในภาวะน ี้ 
(ข) ใหบัลลาสตทํางานที่กระแสซึ่งทําใหอุณหภูมิของขดลวดมีคาเทากับอุณหภูมิในภาวะ    ผิดพรองที่
ใหผลเลวที่สุดตามที่กําหนดในขอ ข.9.2 
ระหวางการทดสอบให วัดอุณหภูมิของสวนหุมบัลลาสต 
ถาจําเปน กระแสไฟฟาผานขดลวดจะต องเพิ่มอยางชา ๆ และตอเนื่องจนกระทั่งตัวปองกันทํางาน  
ชวงเวลาและการเพ ิ่มของกระแสไฟฟ าใหเปนไปในลักษณะที่ใหเกิดภาวะเสถียรทางความรอนระหวาง
อุณหภูมิของขดลวดกับอุณหภูมิที่พื้นผิวของบัลลาสตเทาที่จะเปนไปได 
ระหวางการทดสอบ  ใหวัดอุณหภูมิสูงสุดที่พื้นผิวของบัลลาสตอยางตอเนื่อง 
สําหรับบัลลาสตที่ใชคัตเอาตหรือตัวปองกันทางความรอน แบบปรับตั้งใหมไดอัตโนมัติ  (ดูขอ ข.6.2 
(ก)) หรือแบบวิธีปองกันอื่น (ดูขอ ข.6.2 (จ)) ใหทดสอบตอเนื่องจนกระทั่งอุณหภูมิที่ผิวอยูในภาวะ
เสถียร 
ใหคัตเอาตหรือตัวปองกันทางความรอน แบบปรับตั้งใหมไดอัตโนมัติ ตองทํางาน  3 ครั้ง โดยการปดและ
เปดสวิตชของวงจรบัลลาสตในภาวะที่กําหนด  มอก. 23–2558 
-33- สําหรับบัลลาสตที่ใชคัตเอาตหรือตัวปองกันทางความรอนแบบปรับตั้งใหมไดดวยมือ ใหทดสอบซ้ํา 
3 ครั้ง เวนหางกัน 30 min ในระหวางการทดสอบ   แลวจึงปรับตั้งคัตเอาตหรือตัวปองกันใหม 
สําหรับบัลลาสตที่ใชตัวปองกันทางความรอนแบบเปลี่ยนไมได ปรับตั้งใหมไมไดและบัลลาสตที่ใชตัว
ปองกันทางความรอนแบบเปลี่ยนได ใหทดสอบเพียง 1 ครั้ง 
ถือวาเปนไปตามขอกําหนดถาอุณหภูมิสูงสุดที่พื้นผิวสวนใดๆ  ของบัลลาสตไมเกินคาที่ทําเครื่องหมายไว 
ยอมใหอุณหภูมิพุงเกินคาที่แจง 10 %  ภายใน  15 min ผานไป   หลังตัวปองกันทํางาน   หลังคาบนี้คา
อุณหภูมิที่วัดไดตองไมเกินคาที่แจง 
 มอก. 23–2558 
-34- ภาคผนวก  ค. 
(ขอกําหนด ) 
คุณลักษณะที่ตองการเฉพาะส ําหรับบัลลาสตแบบอิเล็กทรอนิกส  
ที่มีอุปกรณปองกันการรอนเกิน 
ไมใชขอกําหนดนี้ มอก. 23–2558 
-35- ภาคผนวก  ง. 
(ขอกําหนด ) 
ขอกําหนดสําหรับทดสอบทางความร อนของบัลลาสต 
ที่มีการปองกันทางความรอน 
ง.1 กลองทดสอบ  
การทดสอบการให ความรอนตองกระทําในกลองที่รักษาอุณหภูมิโดยรอบตองคงไวตามที่กําหนด  (ดูรูป 
ที่ ง.1)  กลองทําดวยวัสดุทนความรอนหนา  25 mm มีขนาดภายในขนาด  610 mm  610 mm  610 mm 
พื้นรองรับ (floor) ของสวนที่ใชทดสอบมีขนาด  560 mm  560 mm ซึ่งทําใหมีชองวาง 25 mm โดยรอบพื้น
เพื่อใหอากาศรอนหมุนเวียนได  ชองใตพื้นในพื้นรองรับมีขนาดสูง 75 mm สําหรับตัวทําความรอน (heating 
element) ผนังกลองทดสอบดานหนึ่งอาจถอดออกได   แตตองยึดไดอยางมั่นคงกับดานที่ติดกันของกลอง
ทดสอบ   ที่ผนังดานที่ถอดออกไดตองมีชองเปดตรงสวนกลางของขอบล างของสวนที่ใชทดสอบขนาด   
150 mm  150 mm และอากาศหม ุนเวียนภายในกลองทดสอบผานชองเปดนี้เทานั้น ชองเปดนี้ตองบังดวย
แผนอะลูมิเนียมโคงตามรูปที่ ง.1 
ง.2 การใหความรอนของกลอง 
แผนใหความรอน (strip heater) ขนาด  300 W  4 แผน  แผนใหความรอนมีมิติของผิวที่ใหความรอนขนาด  
40 mm  300 mm ตัวทําความรอนที่ตอขนานกับแหลงจาย ตองติดตั้งในชองใตพื้นสูง 75 mm  กึ่งกลางของ
ชอง และตองจัดใหเปนรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดยมีขอบนอกของต ัวทําความรอนหางจากผนังดานในกลอง
ทดสอบ  65 mm การควบคุมความรอนใหใชเทอรมอสแตตที่เหมาะสม  
ง.3 ภาวะการทํางานของบัลลาสต 
ระหวางการทดสอบ  ตองใหความถี่ของแหลงจายมีคาเทากับความถี่ที่กําหนดของบัลลาสต และ
แรงดันไฟฟาของแหลงจายมีคาเทากับแรงดันไฟฟาของบัลลาสตที่กําหนด  ในระหวางการทดสอบให คง
อุณหภูมิทดสอบไวที่ 0
540C  กอนการทดสอบน ําบัลลาสตวางในกลองทดสอบ  โดยไมมีการจายไฟฟา
เปนชวงเวลาหนึ่งเพื่อใหอุณหภูมิของทุกสวนมีคาเทากับอุณหภูมิภายในกลองทดสอบ  ถาอุณหภูมิในกลอง
ทดสอบแตกต างจากอุณหภูมิในกลองทดสอบเมื่อเริ่มตนทดสอบ   ใหนําอุณหภูมิที่แตกตางนี้มาหาอุณหภูมิ
ที่เพิ่มขึ้นของสวนประกอบตาง ๆ ของบัลลาสต     บัลลาสตตองใชกับจํานวนและกําลังไฟฟาของหลอด
ตามที่บัลลาสตไดระบุไว  โดยใหวางหลอดนอกกล องทดสอบ  
ง.4 ตําแหนงบัลลาสตในกลองทดสอบ  
ระหวางการทดสอบ  บัลลาสตตองวางอยูในตําแหนงการใชงานตามปกติ โดยใหวางบัลลาสตบนแผนไม
รองรับ 2 แผน สูงจากพื้นของสวนที่ใชทดสอบ  75 mm และวางอยูที่ตรงกลางกลองทดสอบ  การตอทางมอก. 23–2558 
-36- ไฟฟาใหสอดสายผานชองเปดสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด  150 mm ตามรูปที่ ง.1 ระหวางการทดสอบให วางกลอง
ทดสอบ  โดยไมใหชองเปดที่บังดวยแผนอะลูมิเนียมโคงมีกระแสลมพัดผาน 
ง.5 การวัดอุณหภูมิ 
ใหถือวาคาเฉลี่ยของอุณหภูมิในกลองทดสอบ  มีคาเทากับอุณหภูมิอากาศโดยเฉล ี่ยที่ตําแหนงซึ่งหางจากผนัง
ไมนอยกวา 76 mm โดยวัดจากผนังที่อยูใกลที่สุดและอยูในระดับเดียวกันกับศูนยกลางบัลลาสต 
การวัดอุณหภูมิใหวัดดวยเทอรมอมิเตอรแบบแกว หรืออาจใชเทอรมอคัปเปลหรือเทอรมิสเตอรที่ประกอบ
ติดกับแผนโลหะเล็ก ๆ ซึ่งทําหนาที่เปนตัวกําบังการแผรังสี  
ตามปกติอุณหภูมิที่สวนหุมบัลลาสตจะวัดดวยเทอรมอคัปเปล ถาอุณหภูมิที่วัดได 3 ครั้ง (ชวงเวลาหางกัน
ไมนอยกวา 5 min) มีคาแตกตางไมเกิน 10 % ของการวัดครั้งกอน ใหถือวามีอุณหภูมิคงที่ 
  มอก. 23–2558 
-37- 
 
    
 
    
 
    
 
    
 
     
 
    
 
มิติเปนมิลลิเมตร  
 
รูปที่ ง.1 ตัวอยางกลองใหความรอนสําหรับบัลลาสตที่มีการปองกันทางความรอน 
  ที่รองรับบัลลาสต มอก. 23–2558 
-38- ภาคผนวก  จ. 
(ขอกําหนด ) 
การใชคาคงที่ S นอกเหนือจาก  4 500 ในการทดสอบ  tw 
จ.1 การทดสอบในภาคผนวกน ี้เจตนาใหไวเปนแนวทางใหใชกับกรณีที่ผูทําแจงคาคงที่ S ที่นอกเหนือจาก  4 500 
ไว 
อุณหภูมิ T สําหรับใชในการทดสอบความคงทนของบ ัลลาสตคํานวณไดจากสมการ  (2) ซึ่งใหไวในขอ 13. 
ถาไมไดแจงคา S ไวเปนอยางอื่นใหใชคา 4 500 แตผูทําอาจแจงคาใด ๆ ไดจากคาในตารางที่ 2 ถามีเหตุผลที่
สมควรจะใชวิธีดําเนินการ  ก. หรือวิธีดําเนินการ  ข. 
หากพิสูจนไดวาใชคาคงที่อื่นนอกจาก  4 500 สําหรับบัลลาสตตัวหนึ่งโดยเฉพาะได  โดยใชวิธีดําเนินการ  ก. 
หรือวิธีดําเนินการ  ข. อาจใชคาคงที่ S นั้นทดสอบความคงทนของบ ัลลาสตนั้นและบัลลาสตอื่น ๆ ที่มีการทํา
และใชวัสดุอยางเดียวกันได 
จ.2 วิธีดําเนินการ  ก. 
ผูทําตองใหขอมูลของการทดลองเก ี่ยวกับอายุการใชงานของขดลวดท ี่สัมพันธกับอุณหภูมิของขดลวดที่
ออกแบบสําหรับบัลลาสต จากจํานวนตัวอยางที่เพียงพอ  แตตองไมนอยกวา 30 หนวย 
จากขอมูลนี้ใหคํานวณเสนถดถอย  (regression line) ที่สัมพันธกันระหวาง T กับ log L รวมกับเสนความ
เชื่อมั่น 95 % จํานวน  2 เสน ที่ใชในการคํานวณ  
ลากเสนตรงซึ่งตั้งฉากกับแกน  log L ที่จุด 10 วัน และ 120 วัน ไปตัดกับเสนความเชื่อมั่น 95 % คาบนและคา
ลาง ดูรูปที่ จ.1 ถาสวนกลับของความชันของเสนที่ลากเชื่อมตอเสนตัดดังกลาวนี้  มีคาเทากับหรือมากกวา
คาคงที่ S ที่ระบุไว ก็จะเปนการพิสูจนไดวาคาคงที่ S ดังกลาวอยูในขีดจํากัดความเชื่อมั่น 95 % สําหรับ
เกณฑความลมเหลว  ใหดูวิธีดําเนินการ  ข. 
หมายเหตุ 1. จุด 10 วัน และ 120 วัน เปนชวงเวลาต่ําสุดที่จําเปนสําหรับการใชเสนความเชื่อมั่น อาจใชจุดอื่นที่ใหชวงเวลา
วันเทากันหรือมากกวาได 
 2. ขอมูลที่ใชในการคํานวณเสนถดถอยและข ีดจํากัดความเชื่อมั่น ดูในมาตรฐานท ี่เกี่ยวของ 
จ.3 วิธีดําเนินการ  ข. 
การทดสอบตองทํากับบัลลาสตใหม 14 หนวย ที่ผูทําสงมอบเพิ่มเติมจากจํานวนที่กําหนด  เพื่อทดสอบความ
คงทน  ของบัลลาสต  ใหแบงตัวอยางเปน 2 กลุม กลุมละ 7 หนวย โดยวิธีสุม ผูทําตองแสดงคาคงที่ S ที่แจง
ไวและอุณหภูมิทดสอบ  T1 ซึ่งเปนอุณหภูมิที่กําหนดใหใชทดสอบอายุใชงานเฉลี่ยระบุ 10 วัน และอุณหภูมิ 
T2  เปนอุณหภูมิที่กําหนดใหใชทดสอบอายุใชงานเฉลี่ยระบุ 120 วันเปนอยางนอย การคํานวณใหแทนคา
อุณหภูมิ T1 และคาคงที่ S ที่แจงไวในสมการที่แปลงมาจากสมการ  (2) ดังตอไปนี้ มอก. 23–2558 
-39-  10120 1
11
21logS T T   หรือS T T0791
11
21 .                            ( จ.1) 
 
เมื่อ   
T1  คือ อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ี (สําหรับ 10 วัน) เปนเคลวิน 
T2 คือ อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ี (สําหรับ 120 วัน) เปนเคลวิน 
S คือ คาคงที่ที่แจงไว 
ใหทดสอบความคงทนตามข อ 13. กับกลุมตัวอยาง 2 กลุม  กลุมละ 7 หนวย โดยใชอุณหภูมิ T1 (วิธีทดสอบ  
1) และอุณหภูมิ T2 (วิธีทดสอบ  2) ตามลําดับ 
ถากระแสไฟฟาเบี่ยงเบนเกิน 15 % จากคาเริ่มตนทดสอบ  24 h ใหทดสอบซ้ําที่อุณหภูมิที่ต่ํากวา ในชวงเวลา
ทดสอบซึ่งคํานวณจากสมการ  (2) และถือวาบัลลาสตไมผานการทดสอบ  ถาพบวาขณะทดสอบอย ูในตูอบ
เปนดังนี้ 
(ก) บัลลาสตเปดวงจร  
(ข) ฉนวนเสียสภาพฉับพลันซึ่งดูไดจากการทํางานของฟวสทํางานเร็ว (fast-acting fuse) ที่มีพิกัดกระแสที่ 
150 % ถึง 200 % ของกระแสไฟฟ าเริ่มตนที่วัดไดเมื่อครบ  24 h 
วิธีทดสอบที่ 1  ชวงเวลาทดสอบต องเทากับหรือมากกวา 10 วัน และตองทดสอบจนกระท ั่งบัลลาสต
ทดสอบทุกตัวใชการไมได และอายุใชงานเฉลี่ย L1 คํานวณจากคาเฉลี่ยของคาลอการึทึมของอายุใชงานของ
บัลลาสตแตละตัวที่อุณหภูมิ T1 อายุใชงานเฉลี่ย L2  ที่สัมพันธกับอุณหภูมิ T2 คํานวณจากสมการ  (จ.2) อีก
สมการหนึ่งที่แปลงมาจากสมการ  (2) 
 






 
11
21
1 2T TeSL Llogexp  ( จ.2) 
 
หมายเหตุ 1 ในระหวางการทดสอบต องระวังเกี่ยวกับบัลลาสต 1 หนวย หรือมากกวาที่ใชการไมไดแลวมีผลกระทบกับ
อุณหภูมิของบัลลาสตทดสอบที่เหลือ 
วิธีทดสอบที่ 2   ทดสอบตอไปที่อุณหภูมิตามทฤษฎี T2 จนกระทั่งอายุใชงานเฉลี่ยมากกวา L2 ผลทดสอบนี้
บอกไดวาคาคงที่ S สําหรับตัวอยางมีคาอยางนอยเปนไปตามที่แจงไว   ถาตัวอยางทุกตัวอยางที่อุณหภูมิ T2 
ใชการไมไดกอนอายุใชงานเฉลี่ยถึง L2 แลว ถือวาไมไดทวนสอบคาคงที่ S  ที่แจงไว  สําหรับตัวอยางนั้นยัง
ไมรับรองใหผานการทดสอบ  
อายุใชงานทดสอบตองมีบรรทัดฐานการพิจารณามาจากอาย ุการใชงานที่อุณหภูมิทดสอบจริงกับอายุใชงาน
ที่อุณหภูมิทดสอบตามทฤษฎ ีที่ใชคาคงที่ S ที่แจงไว มอก. 23–2558 
-40- หมายเหตุ 2 โดยทั่วไปไมจําเปนตองทดสอบที่อุณหภูมิ T2 ตามวิธีทดสอบที่ 2 จนกระทั่งบัลลาสตทุกตัวใชการไมได  การ
คํานวณชวงเวลาการทดสอบท ี่จําเปนไมยาก แตตองปรับปรุงอยูเสมอเมื่อปรากฏความล มเหลว  
ในกรณีของบัลลาสตที่มีวัสดุที่ไวตออุณหภูมิ  อายุใชงานระบุ 10 วัน อาจไมเหมาะสม   ในกรณีดังกลาวผูทํา
อาจใชอายุใชงานใหยาวขึ้นอีก โดยมีเงื่อนไขวาอายุใชงานนี้ตองสั้นกวาชวงเวลาการทดสอบความคงทนท ี่
เหมาะสม  เชน 30 60 90 หรือ 120 วัน  ในกรณีดังกลาว อายุใชงานระบุของบัลลาสตที่ยาวขึ้น ตองไมนอย
กวา 10 เทาของอายุใชงานที่สั้นกวา (เชน 15/150 วัน หรือ 18/180 วัน) 
  มอก. 23–2558 
-41- 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
รูปที่ จ.1  การประเมินคาคงที่  S  ที่แจงไว เสนแสดงความเช ื่อมั่น 95 % 
ที่แจงไว คาคงที่ความชัน  1 s  
เสนถดถอย  มอก. 23–2558 
-42- ภาคผนวก  ฉ. 
(ขอกําหนด ) 
กลองกันลม  (draught – proof enclosure) 
คุณลักษณะขอแนะนําตอไปนี้อางอิงถึงการสรางและการใชงานของกลองกันลมที่เหมาะสมตามท ี่กําหนดสําหรับ
การทดสอบทางความร อนของบัลลาสต อาจเลือกใชวิธีการกันลมวิธีอื่น ๆ ที่ใหผลเชนเดียวกัน 
กลองกันลมทดสอบต องเปนรูปสี่เหลี่ยมผืนผา เปนผนัง 2 ชั้น ที่ดานบนและดานอื่นอีกอยางนอย 3 ดาน มีฐานลาง
เปนพื้นแข็งตัน  ผนัง 2 ชั้น ตองทําจากแผนโลหะที่มีรูพรุนมีชองวางระหวางผนังประมาณ  150 mm รูพรุนเปน
ระเบียบสม่ําเสมอ  เสนผานศูนยกลางของรูพรุนขนาด  1 mm ถึง 2 mm ครอบคลุมประมาณ  40 % ของพื้นที่ผิว
ทั้งหมดของผนังแตละดาน   
กลองกันลมนี้ตองทาสีภายในดวยสีดําดาน มีมิติภายในทั้ง 3 ดานขนาดอยางนอย 900 mm  และตองมีระยะหางอยาง
นอย 200 mm ระหวางผิวภายในของกล องกันลมกับสวนบนและผนัง 4 ดานของบัลลาสตขนาดใหญที่สุดตามที่ได
ออกแบบกลองกันลมทดสอบไว  
หมายเหตุ ถาตองการทดสอบบ ัลลาสตตั้งแต 2 ตัวขึ้นไป  ในกลองกันลมทดสอบขนาดใหญ  ตองระวังการแผรังสี ความรอนจาก
บัลลาสตตัวหนึ่ง ไมใหมีผลกระทบกับบัลลาสตตัวอื่น 
ตองเวนชองวางไวอยางนอย 300 mm เหนือผนังดานบนของกลองกันลม  และดานรอบ  ๆ ผนังที่มีรูพรุน  กลองกัน
ลมนี้ตองวางอยูในตําแหนงที่ปองกันลมโกรกและป องกันการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของอากาศเทาที่จะทําไดและ
ปองกันรังสีความรอนจากแหลงกําเนิดดวย 
ใหวางบัลลาสตทดสอบในตําแหนงที่หางจากผนังภายในกลองกันลมทั้ง 5 ดานมากที่สุดเทาที่จะทําได และวาง  
บัลลาสตบนแผนไมรองรับ ตามภาคผนวก  ง.  
 มอก. 23–2558 
-43- ภาคผนวก  ช. 
(ขอกําหนด ) 
การอธิบายการไดมาของคาของแรงดันไฟฟาแบบพัลส 
ไมใชขอกําหนดขอนี้ มอก. 23–2558 
-44- ภาคผนวก  ซ. 
(ขอกําหนด ) 
การทดสอบ  
ซ.1 อุณหภูมิโดยรอบ  และหองทดสอบ  
ซ.1.1 การวัดคาตาง ๆ ใหทําในหองที่ปราศจากกระแสลม  และมีอุณหภูมิโดยรอบอยูในพิสัย 20 C ถึง 27 C  
สําหรับการทดสอบท ี่ตองการสมรรถนะของหลอดคงต ัว อุณหภูมิโดยรอบหลอดขณะทดสอบจะต องอยู
ในพิสัย 23 C ถึง 27 C และในระหวางการทดสอบต องไมเปลี่ยนแปลงเกินกวา 1 C 
ซ.1.2  นอกจากอุณหภูมิโดยรอบการหม ุนเวียนของอากาศม ีผลตออุณหภูมิของบัลลาสต เพื่อใหผลทดสอบ
เชื่อถือได หองทดสอบตองมีอากาศนิ่งไมมีกระแสลม  
ซ.1.3 เพื่อใหมั่นใจวาบัลลาสตมีอุณหภูมิเทากับอุณหภูมิโดยรอบในหองทดสอบ  กอนการวัดความตานทาน
ของขดลวดในภาวะเย ็น ใหเก็บบัลลาสตไวในอุณหภูมิหองทดสอบเปนเวลาพอสมควรก อนการทดสอบ  
อาจจะมีความแตกตางของอุณหภูมิโดยรอบกอนและหลังจากการใหความรอนบัลลาสตซึ่งเปนการยากที่
จะแกไขเนื่องจากอุณหภูมิของบัลลาสตจะเปลี่ยนชากวาอุณหภูมิโดยรอบที่เปลี่ยนแปลง    ใหติดตั้ง
เพิ่มเติมบัลลาสตแบบเดียวกันกับที่ทดสอบโดยติดตั้งอยูในหองทดสอบและว ัดความตานทานขดลวด
ขณะเย็น จากการวัดทั้งที่เริ่มตนและทายสุดของการทดสอบอ ุณหภูมิ ใหใชความแตกตางของความ
ตานทานเปนพื้นฐานในการแก ไขคาความตานทานที่อานไดของบัลลาสต  โดยใชสมการหาคาอุณหภูมิ 
เพื่อไมใหมีความยุงยาก  การวัดใหทําในหองทดสอบที่มีอุณหภูมิเสถียร ซึ่งไมจําเปนตองมีการแกไขใด  ๆ 
ซ.2 แรงดันไฟฟาและความถี่ของแหลงจาย 
ซ.2.1 แรงดันไฟฟาและความถี่ทดสอบ  
ถาไมระบุไวเปนอยางอื่น ตองใหบัลลาสตที่ทดสอบทํางานที่แรงดันไฟฟาออกแบบที่กําหนดและให 
บัลลาสตอางอิงทํางานที่แรงดันไฟฟาและความถี่ที่กําหนด  
ซ.2.2 เสถียรภาพของแหล งจายและความถี่  
ถาไมระบุไวเปนอยางอื่น แรงดันไฟฟาและความถี่แหลงจายควรเลือกใหเหมาะสมสําหรับบัลลาสต
อางอิง และใหมีคาคงที่อยูภายใน   0.5 % อยางไรก็ตาม  ระหวางการวัดจริง  คาแรงดันไฟฟาอาจจะ
ปรับตั้งภายใน   0.2 % ของคาทดสอบที่ระบุไว  
ซ.2.3 รูปคลื่นแรงดันไฟฟาแหลงจายสําหรับบัลลาสตอางอิง  
สวนฮารมอนิกรวม  (total harmonic content) ของแรงดันไฟฟาแหลงจายตองไมเกิน 3 %    โดยที่สวน
ฮารมอนิก คือ  ผลรวมของคารากกําลังสองเฉลี่ย (r.m.s.) ของสวนประกอบแต ละสวน  โดยให
สวนประกอบหล ักมูลเปน  100 % มอก. 23–2558 
-45- ซ.3 ลักษณะเฉพาะทางไฟฟ าของหลอด  
อุณหภูมิโดยรอบอาจม ีผลกระทบตอลักษณะเฉพาะทางไฟฟ าของหลอด  (ดูขอ ซ.1) นอกจากนั้น การแสดง
ของลักษณะเฉพาะของหลอดไม ขึ้นกับอุณหภูมิโดยรอบ  ยิ่งกวานั้นลักษณะเฉพาะด ังกลาวอาจเปลี่ยนแปลง
ระหวางอายุการใชงานของหลอด  
สําหรับการวัดอุณหภูมิของบัลลาสตที่ 100 % และ 110 % ของแรงดันไฟฟาแหลงจายที่กําหนด   อาจมีความ
เปนไปไดในบางกรณี  เชน บัลลาสตขดลวดเมื่อใชกับวงจรที่จุดหลอดดวยสตารตเตอร   เพื่อลดผลการ
รบกวนที่เกิดจากหลอด  โดยใหทดสอบบัลลาสตดวยกระแสไฟฟ าลัดวงจร  มีคาเทากับคากระแสไฟฟาที่
ไดรับจากหลอดอางอิงที่มีแรงดันไฟฟา 100 % และ 110 % ของแรงดันไฟฟาที่กําหนด     ลัดวงจรหลอดแล ว
ปรับแรงดันไฟฟาแหลงจายจนคากระแสไฟฟาผานวงจรมีคาตามที่ตองการ  
ในกรณีที่สงสัยใหทําการวัดกับหลอดใดหลอดหน ึ่ง   หลอดเหลานี้ตองเลือกในทํานองเดียวกับหลอดอางอิง  
โดยไมคํานึงถึงเกณฑความคลาดเคล ื่อนของแรงดันไฟฟาและกําลังไฟฟาของหลอด  ตามที่ใชสําหรับหลอด
อางอิง 
เมื่อกําหนดคาอุณหภูมิเพิ่มขึ้นของบัลลาสต   ใหบันทึกคากระแสไฟฟาผานขดลวดที่วัดไดไวดวย 
ซ.4 ผลทางแมเหล็ก 
นอกจากระบุเปนอยางอื่นไมอนุญาตใหวัตถุแมเหล็กเขาใกลภายในระยะ  25 mm จากผิวดานใด  ๆ ของ 
บัลลาสตอางอิงหรือบัลลาสตในการทดสอบ  
ซ.5 การติดตั้งและการตอหลอดอางอิง 
เพื่อใหมั่นวาหลอดอางอิงจะคงคาทางไฟฟาแนะนําใหติดตั้งหลอดอางอิงในแนวระดับและใหอยูกับขั้วรับ
หลอดอยางถาวรตลอดการทดสอบ  ในขณะที่เปนไปตามวิธีการตอขั้วตอสายของบัลลาสตที่ยอมรับได  
หลอดอางอิงตองตออยูในวงจรโดยทําตามลักษณะการตอโดยใหสภาพขั้วของการตอคงเดิมตามที่ใชในการ
บมหลอด  
ซ.6 เสถียรภาพของหลอดอ างอิง 
ซ.6.1 หลอดอางอิงตองทํางานอยูในภาวะเสถียรกอนการวัด โดยไมมีการควงของลําแสง  (swirling)  
ซ.6.2 ใหตรวจสอบลักษณะเฉพาะของหลอดท ันทีทั้งกอนและหลังรายการการทดสอบแต ละอนุกรม 
ซ.7 ลักษณะเฉพาะของเคร ื่องวัด 
ซ.7.1 วงจรศักย  
วงจรศักยของเครื่องวัดที่ตอครอมหลอดตองมีกระแสไหลผานไมเกิน 3 % ของกระแสไฟฟ าผานหลอดที่
ระบุ  
  มอก. 23–2558 
-46- ซ.7.2  วงจรกระแส   
วงจรกระแสของเคร ื่องวัดที่ตออนุกรมกับหลอด  ตองมีอิมพีแดนซต่ําพอ คือ คาของแรงดันไฟฟาตก  
วงจรของเครื่องวัดนั้นตองไมเกิน  2 % ของคาแรงดันไฟฟาระบุของหลอด  ในกรณีตอเครื่องวัดในวงจร
เผาไสแบบขนาน  คาอิมพีแดนซรวมของเครื่องวัดตองไมเกิน 0.5  
ซ.7.3 การวัดคา r.m.s. 
เครื่องวัดตองไมเกิดคาผิดพลาด  เนื่องจากความเพ ี้ยนของรูปคลื่นและตองเหมาะสมกับความถี่ใชงาน ใน
การใชเครื่องวัดตองใชความระมัดระวังเพื่อเปนที่แนใจวา ความจุไฟฟาดิน (earth capacitance) ของ
เครื่องวัดจะไมรบกวนการทํางานของหนวยที่ทดสอบ  (unit under test)  และอาจจําเปนตองทําใหแนใจวา
จุดวัดของวงจรทดสอบม ีศักยดิน 
ซ.8 แหลงจายกําลังของอินเวอรเตอร 
บัลลาสตที่เจตนาใหใชกับแหลงจายที่เปนแบตเตอรี่ ยอมใหใชจากแหลงจายไฟฟากระแสตรงอ ื่นแทน
แหลงจายแบตเตอรี่ได โดยมีอิมพีแดนซแหลงจายเทียบเทากับของแบตเตอร ี่ 
หมายเหตุ ใชตัวเก็บประจุแบบไมเหนี่ยวนํา (non-inductive capacitor) ตามแรงดันไฟฟาที่เหมาะสม  ความจุไมนอยกวา 
50 μF โดยตอครอมกับขั้วตอแหลงจายของหนวยที่ทดสอบ  ตามปกติเปนอิมพีแดนซแหลงจายของแบตเตอร ี่   
ซ.9 บัลลาสตอางอิง 
เมื่อทําการวัดคาที่เปนไปตามขอกําหนดใน  มอก. 2319 บัลลาสตอางอิงตองมีลักษณะเฉพาะตรงก ับที่กําหนด
ในมาตรฐาน  และที่ระบุในแผนขอมูลหลอดที่เหมาะสมตาม  มอก. 236 และ มอก. 1713 
ซ.10 หลอดอางอิง 
ตองทําการวัดและเลือกหลอดอางอิงตาม  มอก. 2319 และหลอดอางอิงตองมีลักษณะเฉพาะตามท ี่ระบุใน
แผนขอมูลหลอดที่เหมาะสมตาม  มอก. 236 และ มอก. 1713 
ซ.11 ภาวะทดสอบ  
ซ.11.1 เวลาหนวงวัดความตานทาน   
บัลลาสตอาจเย็นลงอยางรวดเร็วหลังปดสวิตช  ใหเวลาหนวงระหวางสวิตชปดกับการเริ่มวัดความ
ตานทานนอยสุด ดังนั้นจึงควรหาความต านทานของขดลวดเป นฟงกชันของเวลาที่ผานไปจากเวลาขณะ
ปดสวิตชแลว 
ซ.11.2 ความตานทานทางไฟฟ าของหนาสัมผัสและสายตอ  
ตองหลีกเลี่ยงไมใหมีการตอในวงจรเทาที่เปนไปได  ถาใชสวิตชเปลี่ยนจากภาวะการท ํางานไปยัง
ภาวะการทดสอบ   ตองตรวจสอบอย างสม่ําเสมอใหความตานทานของหน าสัมผัสในสวิตชต่ําเพียง
พอที่จะไมมีผลตอการทดสอบ  และตองคํานึงถึงความตานทานของสายต อใดๆ  ระหวางบัลลาสตกับ
เครื่องวัดความตานทานดวย มอก. 23–2558 
-47- เพื่อปรับปรุงความแมนของการวัด ควรใชการวัดสี่จุดดวยการเดินสายคู (four-point measurement with 
double wiring) 
ซ.12 การเกิดความรอนของบัลลาสต 
ซ.12.1 บัลลาสตติดตั้งภายใน  
ซ.12.1.1 อุณหภูมิของสวนตาง ๆ ของบัลลาสต 
บัลลาสตจะตองวางในตูอบตามรายละเอ ียดในขอ 13. สําหรับการทดสอบความคงทนความร อนของ
ขดลวด   
ใหบัลลาสตทํางานตามปกติที่แรงดันไฟฟาที่กําหนด  ตามรายละเอียดในขอ ซ.12.4 
ควบคุมเทอรมอสแตตของต ูอบใหอุณหภูมิภายในตูอบมีคาใกลเคียงกับอุณหภูมิของขดลวดที่รอน
ที่สุดตามคา tw ที่แจงไว 
หลังจากนั้น 4 h  ใหหาอุณหภูมิขดลวดของบัลลาสตดวยวิธีวัดความตานทานที่เปลี่ยน (ดูขอ 13. 
สมการ  (1)) และถาคาที่หาไดแตกตางจากคา tw  เกิน  5 K  ใหปรับเทอรมอสแตตใหมเพื่อให
ใกลเคียงคาอุณหภูมิ  tw  มากที่สุดเทาที่จะทําได 
จากนั้น  วัดอุณหภูมิของขดลวดของบ ัลลาสตที่แรงดันไฟฟาของแหลงจายที่กําหนดที่ 100 % ของ
แรงดันไฟฟาที่กําหนดและ  ที่ปรับเพิ่มขึ้นเปน 106 % ของแรงดันไฟฟาที่กําหนด  ภายหลังเมื่อเกิด
เสถียรทางอุณหภูมิใหวัดอุณหภูมิที่สวนตาง ๆ ของบัลลาสตตองเปนไปตามที่กําหนดในขอที่
เกี่ยวของ 
ซ.12.1.2 อุณหภูมิของขดลวดของบ ัลลาสต 
บัลลาสตที่ระบุอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของขดลวดในภาวะปกต ิ ใหทดสอบบัลลาสตดังนี้ 
ใหวางบัลลาสตในกลองกันลมตามภาคผนวก  ฉ. ไวบนแผนไมรองรับ 2 แผนตามรูปที่ ซ.1  
แผนไมตองมีความสูง 75 mm หนา 10 mm และกวางเทากับหรือกวางกวาความกวางของบัลลาสต 
นอกจากนี้ตองวางบัลลาสตใหปลายอยูในแนวเดียวกับดานนอกของแผ นไมที่อยูในแนวดิ่ง 
ในกรณีที่บัลลาสตประกอบกันมากกวา 1 หนวย  แตละหนวยอาจทดสอบบนแผ นไมรองรับแตละ
ชุด  ตัวเก็บประจุที่ไมรวมอยูในสวนหุมบัลลาสตไมตองนํามาวางในกลองกันลม  
บัลลาสตจะตองทดสอบในภาวะปกต ิที่แรงดันไฟฟาและความถี่ของแหลงจายที่กําหนด   จนกระทั่ง
อุณหภูมิคงตัวไมเปลี่ยนแปลง  
ใหวัดคาอุณหภูมิของขดลวด   หรือหาจากวิธีเทียบความตานทานที่เปลี่ยน ถาทําได  (ดูขอ 13. สมการ  
(1)) 
  มอก. 23–2558 
-48- ซ.12.2 บัลลาสตติดอิสระ  
บัลลาสตตองวางในกลองกันลมตามรายละเอ ียดในภาคผนวก  ฉ. โดยติดตั้งบัลลาสตในมุมทดสอบที่
ประกอบดวย แผนทาสีดําดาน 3 ดาน หนา 15 mm ถึง 20 mm  จัดวางเหมือนมุมผนัง 2 ดานและเพดาน
หอง ใหติดตั้งบัลลาสตกับเพดานใหชิดกับผนังอีก 2 ดานเทาที่จะทําไดและพื้นที่เพดานตองแผพนขอบ
ตัวบัลลาสตออกไปใหไดระยะอยางนอย 250 mm 
ภาวะทดสอบอ ื่น ๆ พิจารณาเหมือนที่กําหนดสําหรับดวงโคมไฟฟ า ใน มอก. 902 เลม 1  
ซ.12.3 บัลลาสตรวมหนวย 
บัลลาสตรวมหนวยไมตองนํามาทดสอบแยกส ําหรับขีดจํากัดการเกิดความรอนของบัลลาสต เพราะ  
บัลลาสตไดถูกทดสอบเปนสวนของดวงโคมไฟฟ าตาม  มอก. 902 เลม 1 แลว 
ซ.12.4 ภาวะทดสอบ  
การทดสอบในภาวะปกต ิ  ในกรณีบัลลาสตทํางานกับหลอดที่เหมาะสม   ตองวางในลักษณะที่ไมทําให
ความรอนที่เกิดขึ้นมีผลกระทบกับบัลลาสต 
หลอดที่ใชทดสอบขีดจํากัดการเกิดความรอนของบัลลาสต   ถือวาเปนหลอดที่เหมาะสมถาใชกับ 
บัลลาสตอางอิงและทํางานที่อุณหภูมิโดยรอบ  25C แลวมีกระแสไฟฟาผานหลอดไมเปลี่ยนแปลงเกิน 
2.5 % จากคาสมนัยที่กําหนดในมาตรฐานของหลอดท ี่เกี่ยวเนื่อง หรือตามที่ระบุโดยผูทําสําหรับหลอดที่
ยังไมมีมาตรฐานกําหนด   
หมายเหตุ ยอมใหเปนไปตามดุลยพินิจของผูทํา สําหรับบัลลาสตแบบรีแอกเตอร (reactor type) ( มีอิมพีแดนซแบบ
โชกธรรมดาที่ตออนุกรมกับหลอด )   ซึ่งการทดสอบและการว ัดทําโดยไมตองมีหลอด  ถาปรับคา
กระแสไฟฟาใหเปนคาเดียวกับคากระแสหลอดท ี่แรงดันไฟฟาแหลงจายที่กําหนด   
 สําหรับบัลลาสตที่ไมใชแบบรีแอกเตอร  ซึ่งตองแนใจวามีการแสดงคาความสูญเสียดวย  
บัลลาสตที่ไมตองใชสตารตเตอรซึ่งมีหมอแปลงตอขนานเพื่อเผาไสหลอดตาม  มอก. 236  และ มอก. 
1713  ที่แสดงวาหลอดมีคากําหนดเดียวกันซึ่งไมวาความตานทานของไส หลอดสูงหรือต่ํา การทดสอบ
จะตองใชหลอดเปนแบบไสหลอดความตานทานต่ํา 
  มอก. 23–2558 
-49- 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
รูปที่ ซ.1  ลักษณะการจัดวางสําหรับการทดสอบการเก ิดความรอน 
  มอก. 23–2558 
-50- ภาคผนวก  ฌ. 
(ขอกําหนด ) 
วิธีเลือกวาริสเตอร 
ฌ.1 ทั่วไป 
เพื่อหลีกเลี่ยงการแปรผันแรงดันไฟฟาระหวางการวัดพัลสแรงดันไฟฟา ใหใชวาริสเตอรจํานวนหนึ่งที่ตอ
อนุกรมกัน  นํามาตอขนานกับบัลลาสตที่ทดสอบ  
เนื่องจากมีพลังงานมาเกี่ยวของ เมื่อใชวาริสเตอรขนาดเล็กที่สุด ก็เพียงพอสําหรับจุดประสงคนี้ 
แรงดันไฟฟาที่เกิดขึ้นภายในบัลลาสต นอกจากขึ้นกับความเหนี่ยวนํา คากระแสไฟฟาตรงและความจ ุไฟฟา 
C2 แลวยังขึ้นกับคุณภาพของสวิตชสุญญากาศซึ่งเปนสวนหนึ่งที่สะสมพลังงานในบัลลาสตซึ่งจะคายออก
โดยการเกิดประกายไฟท ี่สวิตช 
ดังนั้น จําเปนตองเลือกวาริสเตอรรวมกับสวิตชที่ใชในวงจร   
เนื่องจากวาริสเตอรมีเกณฑความคลาดเคล ื่อนซึ่งอาจเพิ่มหรือทดแทนตัวเอง  จึงจําเปนตองเลือกวาริสเตอร
ใหเหมาะกับบัลลาสตที่ทดสอบ  
ฌ.2 การเลือกวาริสเตอร 
เริ่มตนปรับกระแสไฟฟาผานบัลลาสตที่ทดสอบ  โดยใหแรงดันไฟฟาครอม C2 มีคาประมาณ  15 % ถึง 20 % 
สูงกวาคาแรงดันไฟฟาที่คาดหมายจะใช ในการทดสอบ  
ลดแรงดันไฟฟาถึงคาที่เจตนาใชตอตัววาริสเตอรแบบอนุกรมในวงจร  
แนะนําใหใชวาริสเตอรแรงดันไฟฟาสูง 2 ตัว หรือ 3 ตัวเพื่อใหครอบคลุมแรงดันไฟฟาทดสอบสูงไดมาก
ที่สุด และใชวาริสเตอร แรงดันไฟฟาต่ํา 1 ตัว หรือ 2 ตัว  เพื่อใหครอบคลุมแรงดันไฟฟาทดสอบที่เหลือ การ
ปรับอยางละเอียดของแรงดันไฟฟาทดสอบอาจท ําไดโดยปรับเปลี่ยนกระแสไฟฟ าผานบัลลาสต 
คาโดยประมาณส ําหรับแรงดันไฟฟาของวาริสเตอรเดี่ยวสามารถเลือกลักษณะเฉพาะของกระแส -แรงดัน ที่
ใหในแผนขอมูลของวาริสเตอรที่เกี่ยวเนื่อง (ตัวอยางเชน คาแรงดันไฟฟาที่  I = 10 mA) มอก. 23–2558 
-51-  
สัญลักษณ 
1 แอมมิเตอร สําหรับวัดกระแสไฟฟาตรง  
2 โวลตมิเตอรชนิดไฟฟาสถิตที่มีคาความจุตัวของการเก็บประจุไมเกิน 30 pF สําหรับการวัดใชหาคาพัลส
แรงดันไฟฟา 
3 อุปกรณปองกันสําหรับปองกันแหลงจายกําลัง 
4 แหลงจายสําหรับการควบคุมสวิตช (เผื่อเลือก) 
C1= 0.66 F 
C2 = 5 000 pF 
C3 = 50 pF 
D1 ไดโอด  ZD22 
D2 ไดโอด  IN4004 
D3 ไดโอด  ( 6 ตัว) BYV96E 
P บัลลาสตตัวอยางทดสอบ  
R1  ตัวตานทานปรับคาได (ประมาณ  100  ) 
R2  ตัวตานทานปรับคาได: R2  20 เทา ของความตานทานของบัลลาสต  
S สวิตชสุญญากาศ  
Va วาริสเตอร (สําหรับการเลือก ตามภาคผนวกน ี้) 
 
รูปที่ ฌ.1 วงจรทดสอบบ ัลลาสตสําหรับหลอดที่มีอุปกรณจุดหลอดภายใน  
 มอก. 23–2558 
-52- ภาคผนวก  ญ. 
(ขอแนะนํา) 
คําอธิบายเกี่ยวกับอุณหภูมิของบัลลาสต 
หมายเหตุ ภาคผนวกนี้ไมใชการเสนอความเห ็นใหมใด ๆ แตสะทอนแนวทางหล ักของคุณลักษณะที่ตองการ   
จุดประสงคของคุณลักษณะที่ตองการของอุณหภูมิของบัลลาสต เพื่อทวนสอบวาบัลลาสตทําหนาที่อยางปลอดภัย
ตลอดอายุการใชงาน 
อายุการใชงานของบัลลาสตขึ้นอยูกับคุณภาพของฉนวนของลวดส ัมพันธกับโครงสรางบัลลาสต 
ลักษณะทางความร อนของบัลลาสตแสดงลักษณะเฉพาะในข อตอไปนี้ 
ก) ความคงทน  
ข) การเกิดความรอนของบัลลาสต 
ค) การจัดวางทดสอบ  
คําอธิบายตอไปนี้ใหใชสําหรับบัลลาสตแบบขดลวด  
ญ.1 ความคงทน  
จุดเริ่มตนคือการอางอุณหภูมิของขดลวด  tw ซึ่งหมายถึง อุณหภูมิที่บัลลาสตทํางานไดตลอดอายุการใชงาน
เปนเวลา  10 ปตอเนื่อง ความสัมพันธระหวางอุณหภูมิของขดลวดกับอายุการใชงานของบัลลาสตคํานวณได
จาก สมการ  
 



W1 1
0TTS L Llog log  (ญ.1) 
เมื่อ 
L คือ ชวงเวลาทดสอบอาย ุใชงานที่ประสงคเปนวัน กําหนดเปนมาตรฐานคือ 30 วัน แตผูทําอาจขอให
เพิ่มชวงเวลาทดสอบอาย ุใชงานไดที่อุณหภูมิทดสอบต่ํากวาที่สัมพันธกัน 
L0 คือ 3 652 วัน (10 ป) 
T คือ อุณหภูมิทดสอบ  เปนเคลวิน (t + 273) 
Tw คือ อุณหภูมิใชงานสูงสุดที่กําหนดของขดลวด  เปนเคลวิน (tw + 273) 
S คือ คาคงที่  ขึ้นกับการออกแบบบ ัลลาสตและการฉนวนของขดลวดท ี่ใช ถาไมไดแจงคาคงที่ S ไว
เปนอยางอื่นที่แยงกันที่ตัวบัลลาสต ใหใชคาคงที่เทากับ 4 500 แตผูทําอาจอางคาอื่นถามีการ
ทดสอบที่เกี่ยวเนื่องที่เชื่อถือได 
เพราะวาการทดสอบความคงทนสามารถท ําไดในเวลานอยกวา 10 ป โดยที่อุณหภูมิสูงกวาอุณหภูมิของ  
ขดลวด  ระยะเวลาทดสอบความคงทนมาตรฐานค ือ 30 วัน แตยอมใหระยะเวลาทดสอบได มากถึง 120 วัน มอก. 23–2558 
-53- ญ.2 การเกิดความรอนของบัลลาสต 
บัลลาสตที่ออกแบบใหติดตั้งภายในดวงโคมไฟฟ าตองตรวจสอบว าอุณหภูมิในภาวะใชงานตามปกติจะไม
เกินคาที่กําหนดสูงสุด (tw) ของขดลวดบัลลาสตในดวงโคมไฟฟ า ซึ่งเปนไปตามมาตรฐานอ ุณหภูมิของดวง
โคมไฟฟา 
นอกจากนั้น ในภาวะผิดปกติ เชน การลัดวงจรสตารตเตอรในวงจรหลอด  ตองตรวจสอบให เห็นวาไมเกิน
คาที่กําหนดของขีดจํากัดที่เกี่ยวเนื่อง ที่แสดงไวในฉลากบนบัลลาสต ขีดจํากัดนี้กําหนดใหเปนอุณหภูมิที่ 
บัลลาสตทํางานไดตลอดอายุการใชงาน 2 ใน 3 ของชวงเวลาการทดสอบอาย ุการใชงานสําหรับการทดสอบ
ความคงทน  คุณลักษณะที่ตองการอยูบนพื้นฐานซึ่งไดมาจากตารางท ี่กําหนดขีดจํากัดอุณหภูมิและอุณหภูมิ
ทดสอบตามทฤษฎ ีสําหรับบัลลาสตที่ตองทดสอบความคงทนในช วงเวลา  30 วัน  และยึดถือสมมติฐานวา
บัลลาสตที่แสดง  tw 90 เทียบไดกับบัลลาสตที่แยกชั้นขดลวดโดยกระดาษ    
ที่กลาวมาแลวขางตนหมายความว าการทดสอบข ีดจํากัดอุณหภูมิในภาวะผิดปกติ เชน การเลือกอุณหภูมิที่
สมนัยกับชวงเวลาทดสอบอาย ุใชงานที่ 20 วัน สําหรับบัลลาสตที่ทดสอบความคงทนในช วงเวลาทดสอบ
อายุใชงานที่ 30 วัน ความสัมพันธอายุใชงานที่กลาวถึงตั้งอยูบนพื้นฐานของขีดจํากัดอุณหภูมิของขดลวด
และอุณหภูมิทดสอบที่ประสงคสําหรับการทดสอบความคงทน  อยางไรก็ตาม ผูทําจะแสดงเครื่องหมายที่
อุณหภูมิต่ํากวาก็ได ถาตองการ  
การทวนสอบในดวงโคมไฟฟ ายึดถือตามเครื่องหมายขีดจํากัดอุณหภูมิบนบัลลาสต แตถาผูทําเลือกใชเวลา
การทดสอบความคงทนท ี่นานขึ้นที่อุณหภูมิต่ํากวา หมายความวาอุณหภูมิที่ยอมใหสูงสุดที่ภาวะผิดปกติจะ
ลดลง  
ญ.3 การจัดวางทดสอบ  
เดิมการตรวจสอบอ ุณหภูมิของบัลลาสตทําโดยจําลองดวงโคมไฟฟ าและจัดวางทดสอบตามร ูปที่ ญ.1 ซึ่ง
ดัดแปลงหลายคร ั้ง  เพื่อปรับปรุงการทําซ้ําได (reproducibility)  การจัดวางทดสอบล าสุดทําโดยให 
บัลลาสตวางที่แผนไมรองรับ (ดูรูปที่ ซ.1)  ในทางปฏิบัติพบวาไมมีความสัมพันธกันระหวางอุณหภูมิที่วัด
ไดบนบัลลาสตในการทดสอบว ิธีนี้กับอุณหภูมิจริงเมื่อติดตั้งบัลลาสตในดวงโคมไฟฟ าแบบเฉพาะ  ดวยเหตุ
นี้การวัดการเกิดความรอนดวยวิธีทดสอบขางตนจึงยกเลิก และแทนที่ดวยการวัดคา tw  
ดังนั้น การทดสอบการเก ิดความรอนจึงถูกดัดแปลงเพื่อแทนภาวะที่ใหผลเลวที่สุดในดวงโคมไฟฟ า ที่ยอม
ใหทําโดยผูทําจากคาที่อาง tw แลวตรวจสอบสวนตาง ๆ ของบัลลาสต โดยใหบัลลาสตทํางานตามปกต ิใน
ตูอบจนกระทั่งอุณหภูมิถึงคาอุณหภูมิสูงสุดของขดลวดตามท ี่แสดงไวบนฉลาก  
ตอจากนั้นทวนสอบวาอุณหภูมิของขดลวดในดวงโคมไฟฟ าไมเกินคาที่กําหนด  ใหวัดอุณหภูมิขดลวดของ
บัลลาสตในการทํางานภาวะปกต ิและภาวะผิดปกติตามการปฏิบัติ และเปรียบเทียบกับคาที่แสดงไวบนฉลาก  มอก. 23–2558 
-54- บัลลาสตแบบฝงในที่ออกแบบใหติดตั้งฝงในสิ่งปดหุมที่อยูนอกดวงโคมไฟฟ า เชน ในเสา  ในกลองและที่
คลายกัน  ใหทดสอบตามท ี่กําหนดไวสําหรับบัลลาสตแบบฝงในโดยการจ ัดวางตามวิธีในรูปที่ ซ.1 
เนื่องจากบัลลาสตเหลานี้ไมไดสรางใหติดตั้งฝงในดวงโคมไฟฟ า ตองตรวจสอบข ีดจํากัดอุณหภูมิตามที่
กําหนดในมาตรฐานดวงโคมไฟฟ า  ตามการทดสอบน ี้  
ใหทดสอบบัลลาสตติดอิสระที่ติดตั้งในมุมทดสอบ  มุมทดสอบประกอบด วยแผนไมติดตั้งเปนผนัง 2 ดาน
และเพดาน  (ดูรูปที่ ญ.2) 
ใหวัดคาทั้งหมดโดยทําในเปลือกหุมกันลม  รายละเอียดดูภาคผนวก  ฉ. 
 มอก. 23–2558 
-55-  
 
มิติเปนมิลลิเมตร  
รูปที่ ญ.1  กลองทดสอบสําหรับทดสอบการเก ิดความรอนของบัลลาสต 
 
 
มิติเปนมิลลิเมตร  
รูปที่ ญ.2 มุมทดสอบสําหรับทดสอบการเก ิดความรอนของบัลลาสต 
แผนไมทาสีดําดาน  
 มอก. 23–2558 
-56- ภาคผนวก  ฎ. 
(ขอกําหนด ) 
คุณลักษณะที่ตองการเพิ่มเติมสําหรับบัลลาสตแกนเหล็กติดตั้งภายในที่มีฉนวนสองชั้นหรือฉนวน
เสริม 
ฎ.1 ขอบขาย  
ภาคผนวกนี้ใชกับบัลลาสตแกนเหล็กติดตั้งภายในที่มีฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริม 
ฎ.2 บทนิยาม 
ความหมายของค ําที่ใชในภาคผนวกน ี้  ใหเปนดังนี้ 
ฎ.2.1 บัลลาสตติดตั้งภายในมีฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริม  
หมายถึง บัลลาสตที่มีสวนที่เปนโลหะที่สามารถแตะต องถึงได  มีการฉนวนปองกันจากสวนที่มีไฟฟา
โดยฉนวนสองช ั้นหรือฉนวนเสริม  
ฎ.2.4 ฉนวนมูลฐาน  (basic insulation)  
หมายถึง ฉนวนที่ใชกับสวนที่มีไฟฟาเพื่อการปองกันช็อกไฟฟาขั้นมูลฐาน   
ฎ.2.5 ฉนวนเพิ่มเติม (supplementary insulation) 
หมายถึง ฉนวนอิสระที่เพิ่มจากฉนวนมูลฐานเพื่อการปองกันช็อกไฟฟาในกรณีที่ฉนวนมูลฐานลมเหลว   
ฎ.2.6 ฉนวนสองชั้น (double insulation) 
หมายถึง ฉนวนที่ประกอบดวยทั้งฉนวนมูลฐานและฉนวนเพ ิ่มเติม  
ฎ.2.7 ฉนวนเสริม (reinforced insulation) 
หมายถึง ระบบฉนวนเด ี่ยวที่ใชกับสวนที่มีไฟฟาและมีระดับความสามารถของการป องกันช็อกไฟฟา
เทียบเทากับฉนวนสองชั้น  
หมายเหตุ “ระบบฉนวน ” นี้ไมไดหมายความวาเปนฉนวนที่ตองมีเนื้อเดียวกันตลอดทั้งชิ้น แตอาจประกอบด วย
ฉนวนหลายชั้น ที่ไมสามารถทดสอบแยกเป นฉนวนเพิ่มเติมหรือฉนวนมูลฐานได  
ฎ.3 ขอกําหนดทั่วไป  
บัลลาสตที่มีฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริมจะตองใชกับอุปกรณปองกันทางความรอนซึ่งไมสามารถตอหรือ
ถอดออกไดดวยมือถาไมใชเครื่องมือ  ยิ่งกวานั้นการปองกันความลมเหลวของอุปกรณที่เกิดขึ้นใดๆ  ตอง
เปนผลจากการท ี่ใหวงจรเปดเทานั้น มอก. 23–2558 
-57- 
หมายเหตุ  1 ความขางตนตองระบุไวโดยผูทําตัวปองกัน  
หมายเหตุ  2 ยอมรับใหใชตัวปองกันที่ปรับตั้งใหมไมได  
บัลลาสตตองเปนไปตามภาคผนวก  ข. แตรอบของขดลวด  ที่ลัดวงจรตองเลือกในตําแหนงที่หางจากตัว
ปองกันทางความรอนเทาที่เปนไปได  
นอกจากนั้นเมื่อสิ้นสุดการทดสอบ  บัลลาสตจะเปนไปตามขอกําหนดเพิ่มเติมขอ ฎ.10 แตคาแรงดันไฟฟา
ทดสอบความทนทานไดอ ิเลกทริก ลดลงเหลือ 35 % ของคาที่กําหนดไวในตารางที่ 1  และความตานทาน
ของฉนวนตองมีคาไมนอยกวา 4 M 
ฎ.4 ขอสังเกตทั่วไปสําหรับการทดสอบ   
ใหเปนไปตามที่กําหนดใน  ขอ 5. 
ฎ.5 การจําแนกประเภท   
ใหเปนไปตามที่กําหนดใน  ขอ 6.   
ฎ.6 การทําเครื่องหมาย  และฉลาก   
การทําเครื่องหมาย  และฉลากใหเปนไปตาม  ขอ 7.1 บัลลาสตที่ใชฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริมตองแสดง
เครื่องหมายดวยสัญลักษณ 
 
หมายเหตุ ความหมายของเคร ื่องหมายที่ใชควรมีคําอธิบายอยูในเอกสารสิ่งพิมพของผูทําหรือในแค็ตตาล็อก    
ฎ.7 การปองกันการสัมผัสโดยบังเอิญกับสวนที่มีไฟฟา  
ใหเพิ่มเติมขอกําหนดใน  ขอ 8. โดยมีการปองกันไมใหนิ้วทดสอบสามารถเข าถึงสัมผัสกับสวนโลหะที่มี
เพียงฉนวนมูลฐานปองกันเทานั้น  
หมายเหตุ ขอกําหนดนี้ไมไดหมายความวา สวนที่มีไฟฟาตองมีฉนวนกันจากนิ้วทดสอบโดยฉนวนสองช ั้นหรือฉนวน
เสริม 
ฎ.8 ขั้วตอสาย   
ใหเปนไปตามที่กําหนดใน  ขอ 9. 
ฎ.9 การเตรียมสําหรับการตอลงดิน  
ขอกําหนดเพิ่มเติมสําหรับบัลลาสตที่มีฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริมไมตองมีขั้วตอลงดิน  
ฎ.10 ความตานทานตอความชื้นและการฉนวน  
ใหเปนไปตามที่กําหนดในขอ 11.  
  มอก. 23–2558 
-58- ฎ.11 การทดสอบแรงด ันไฟฟาสูงแบบอิมพัลส 
ไมใชขอกําหนดขอนี้ 
ฎ.12 การทดสอบความคงทนความร อนสําหรับขดลวด  
การทดสอบความคงทนความร อนใหเปนไปตามที่กําหนดในขอ 13.   
อุปกรณตางๆ ที่มีไวเพื่อจํากัดอุณหภูมิตองตอขามกอนการทดสอบความคงทนความร อน อาจจําเปนตองใช
ตัวอยางที่เตรียมไวเปนพิเศษ 
หลังการทดสอบ  เมื่ออุณหภูมิบัลลาสตเทากับอุณหภูมิโดยรอบ  ตองเปนไปตามขอกําหนดตอไปนี้ 
ก)  ที่แรงดันไฟฟาที่กําหนด  บัลลาสตอยางนอย 6 หนวย จาก 7 หนวย สามารถจุดหลอดแบบเด ียวกันได 
และกระแสอาร กของหลอดจะต องไมเกิน 115 % ของคาที่วัดไดกอนการทดสอบ  ที่ไดอธิบายไวขางตน  
หมายเหตุ  การทดสอบนี้เปนการพิจารณาความไม สอดคลองใดๆ  ของการตั้งคาตางๆ ของบัลลาสต  
ข) บัลลาสตทุกตัวตองมีความตานทานฉนวนระหว างขดลวดกับสวนหุมบัลลาสต โดยจายไฟฟา
กระแสตรงประมาณ   500 V คาที่ไดตองไมนอยกวา 4 M   
ค)  บัลลาสตทุกตัวตองทนการทดสอบความทนไดอ ิเล็กทริกระหวางขดลวดกับสวนหุมบัลลาสตได เปน
เวลา 1 min  โดยเลือกคาที่เหมาะสมจากตารางท ี่ 1  และลดลงเหลือ 35 % 
ฎ.13 การเกิดความรอนของบัลลาสต  
ไมใชขอกําหนดขอนี้ 
ฎ.14 หมุดเกลียว สวนที่กระแสไฟฟาไหลผานและจุดตอ 
ใหเปนไปตามที่กําหนดในขอ 19.   
ฎ.15 ระยะหางตามผิวฉนวนและระยะห างในอากาศ  
ใหเปนไปตามที่กําหนดในขอ 18.  ซึ่งเพิ่มขอความสําหรับบัลลาสตติดตั้งภายใน  เฉพาะสําหรับดวงโคม
ไฟฟาที่มีฉนวนสองชั้นหรือฉนวนเสริม ตาม มอก. 902 เลม 1 
หมายเหตุ  กรณี เปนประเภทที่ตองการความทนอ ิมพัลสที่สูงกวาที่กําหนด  ใหเปนไปตาม  มอก. 902 เลม 1 
ฎ.16 ความทนความร อนและไฟ  
ใหเปนไปตามที่กําหนดในขอ 20.  
ฎ.17 ความตานทานตอการกัดกรอน 
ใหเปนไปตามที่กําหนดในขอ 21.