มอก.2602 – 2556 
-1- มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม  
กระจกนิรภัยส าหรับยานยนต์ 
 
1. ขอบข่าย  
1.1  มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้ครอบคลุมกระจกนิรภัยหรือวัสดุนิรภัยอื่นใด ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า หรือ
กระจกส่วนอื่น หรือใช้เป็นส่วนกั้น ส าหรับยานยนต์ประเภท L เฉพาะที่มีตัวถัง (body work)  M  N  O และ T1 
ซึ่งต่อไปในมาตรฐานนี้จะเรียกว่า “กระจกนิรภัย”  
1.2  มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้ไม่รวมถึงกระจกส าหรับอุปกรณ์ไฟส่องสว่าง  และอุปกรณ์ไฟสัญญาณ  กระจก
บนหน้าปัด  และกระจกพิเศษเพื่อป้องกันกระสุนปืน และกระจกหน้าต่างคู่  
1.3  มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้ไม่รวมการติดตั้ง  
 
หมายเหตุ   1 ประเภทและบทนิยามของยานยนต์และส่วนพ่วง มอก . 2390 
2. บทนิยาม  
ความหมายของค าที่ใช้ในมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้ มีดังต่อไปนี้  
2.1 กระจกอบแข็ง (Toughened -glass pane) หมายถึงกระจกชั้นเดียวที่ผ่านกรรมวิธีพิเศษเพื่อเพิ่มความแข็งแรงทาง
กลและควบคุมลักษณะการแตก  
2.2 กระจกหลายชั้น (Laminated glass pane) หมายถึง กระจกตั้งแต่ 2 แผ่นขึ้นไปน ามาประกบเข้าด้วยกันด้วยวัสดุ
คั่นกลางตั้งแต่หนึ่งชั้นขึ้นไป แบ่งออกเป็น  
 2.2.1 กระจกหลายชั้นธรรมดา (ordinary) หมายถึง กระจกหลายชั้นที่ประกอบด้วยกระจกธรรมดาน ามาประกบ
เข้าด้วยกัน ไม่มีกระจกแผ่นใดแผ่นหนึ่งผ่านกรรมวิธีพิเศษ  
 2.2.2 กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษ (treated) หมายถึง กระจกหลายชั้นที่มีกระจกอย่างน้อยหนึ่งแผ่น
ผ่านกรรมวิธีพิเศษเพื่อเพิ่มความแข็งแรงทางกล และควบคุมลักษณะการแตก  
2.3 กระจกนิรภัยที่เคลือบด้วยพลาสติก (Safety -glass pane faced with plastic material) หมายถึงกระจกนิรภัย
ตามข้อ 2.1 หรือ ข้อ 2.2 ที่มีพลาสติกหนึ่งชั้นอยู่บนผิวด้านใน  
2.4 กระจกกึ่งพลาสติก (Glass -plastic pane) หมายถึง กระจกหลายชั้นที่มีชั้นหนึ่งเป็นกระจกและอีกชั้นหรือหลายๆ 
ชั้นเป็นพลาสติก ที่อย่างน้อยหนึ่งชั้นท าหน้าที่เป็นวัสดุคั่นกลาง และต้องอยู่ด้านในเมื่อน าไปติดตั้งในรถยนต์  
2.5 กระจกพลาสติก (Plastic glazing) หมายถึง วัสดุมันวาวที่มีโพลีเมอร์อินทรีย์ (organic polymeric substance) 
น้ าหนักโมเลกุลมากอย่างน้อยหนึ่งชนิดเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งในปกติเป็นของแข็งแต่ในบางขั้นตอนการผลิต 
สามารถขึ้นรูปโดยการไหลเป็นผลิตภัณฑ์ได้ ดังนี้  
2.5.1 กระจกพลาสติกแบบแข็ง (Rigid plastic glazing) หมายถึง กระจกพลาสติกที่ทดสอบการยืดหยุ่น ตาม
ภาคผนวก 3 ข้อ 12 แล้ว การเบนในแนวดิ่งไม่เกิน 50 mm (มิลลิเมตร ) 
2.5.2 กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่น  (Flexible plastic glazing) หมายถึง กระจกที่ทดสอบการยืดหยุ่น ตาม
ภาคผนวก 3 ข้อ 12 แล้ว การเบนในแนวดิ่งเกิน 50 mm  มอก.2602 – 2556 
-2- 2.6 หน้าต่างคู่ (Double window) หมายถึง การน าวัสดุที่ใช้เป็นกระจก 2 แผ่นที่ประกอบแบบไม่ติดกันภายในส่วน
เปิดเดียวกันของรถยนต์  
2.7 กระจกคู่ (Double -glaze unit) หมายถึง การน าวัสดุที่ใช้เป็นกระจก 2 แผ่น ที่ประกอบเข้าด้วยกันอย่างถาวร
แบบมีช่องว่างที่เท่ากัน   
2.7.1 กระจกคู่แบบสมมาตร (Symmetrical double glazing) หมายถึง กระจกสองชั้นที่ประกอบจากกระจก  2 
แผ่นที่เป็นชนิดเดียวกัน (กระจกอบแข็ง  กระจกหลายชั้น  กระจกพลาสติกแบบแข็ง  ) และมีคุณลักษณะ
หลักและ /หรือคุณลักษณะทุติยภูมิเหมือนกัน  
2.7.2 กระจกคู่แบบไม่สมมาตร (Asymmetrical double glazing) หมายถึง กระจกสองชั้นที่ประกอบจาก
กระจก  2 แผ่นที่ชนิดต่างกัน (กระจกอบแข็ง  กระจกหลายชั้น  กระจกพลาสติกแบบแข็ง ) หรือมี
คุณลักษณะหลักและ /หรือคุณลักษณะทุติยภูมิต่างกัน  
2.8 คุณลักษณะหลัก (Principle characteristic) หมายถึง คุณลักษณะของกระจกที่ดัดแปลงแล้วมีผลกระทบต่อการ
มอง และ /หรือคุณสมบัติทางกลของกระจกที่มีนัยส าคัญต่อการใช้งานเมื่อน ากระจกไปติดตั้งในรถยนต์ ที่รวมถึง
เครื่องหมายการค้า   
2.9 คุณลักษณะทุติยภูมิ (Secondary characteristic) หมายถึง คุณลักษณะที่ประเมินได้ว่าเมื่อมีการดัดแปลงแล้ว
สามารถมีผลกระทบต่อคุณสมบัติทางการมอง และ /หรือคุณสมบัติทางกลของกระจกที่มีนัยส าคัญเมื่อน ากระจก
ไปติดตั้งในรถยนต์ได้ การขยายการปรับนั้นให้ประเมินจากความสัมพันธ์ในดัชนีความซับซ้อน   
2.10 ดัชนีความซับซ้อน (Indices of difficulty) หมายถึง ระบบดัชนีที่ใช้ยื่นขอเพื่อระบุระดับ แบ่งเป็น 2 ระดับ โดย
ใช้ความแตกต่างของแต่ละคุณลักษณะทุติยภูมิที่สังเกตได้ การเปลี่ยนจากระดับ “1” เป็น ระดับ “2” เป็นการ
ระบุว่าต้องมีการทดสอบเพิ่มเติม 
2.11 พื้นที่ใช้งานของกระจกกันลมหน้า (Developed area of windscreen) หมายถึง พื้นที่สี่เหลี่ยมมุมฉากที่เล็ก
ที่สุดที่ครอบกระจกกันลมหน้าที่ท าขึ้น  
2.12 มุมเอียงของกระจกกันลมหน้า (Inclination angle of a windscreen) หมายถึง มุมระหว่างเส้นในแนวดิ่งและ
แนวของเส้นตรงที่ผ่านขอบบนสุดและขอบล่างสุดของกระจกกันลมหน้า โดยเส้นทั้งสองจะอยู่ในระนาบแนวดิ่ง
ของแกนตามยาวของรถยนต์  
2.12.1  การวัดระยะของมุมเอียงจะต้องกระท าเมื่อรถยนต์อยู่ในพื้นระนาบ  และในกรณีรถยนต์นั่ง รถโดยสาร 
จะต้องอยู่ในสภาพพร้อมขับ บรรจุเชื้อเพลิงเต็มถัง สารหล่อเย็นและสารหล่อลื่น พร้อมด้วยเครื่องมือ
อุปกรณ์และยางอะไหล่ (ถ้าเป็นอุปกรณ์มาตรฐานจากโรงงานผู้ท า ) โดยให้มวลของคนขับ และผู้โดยสาร
ด้านหน้าแต่ละที่นั่งมีมวล 75 1 kg  
2.12.2  รถยนต์ที่มีระบบรองรับน้ าหนักแบบไฮโดรนิวแมติกส์ ไฮโดรลิกส์ หรือนิวแมติกส์ หรืออุปกรณ์ปรับแต่ง
ระยะห่างจากพื้นโดยอัตโนมัติตามสภาพน้ าหนัก รถยนต์ดังกล่าวต้องอยู่ในสภาพขับขี่ปกติตามที่ผู้ท า
ระบุก่อนทดสอบ  
2.13 กลุ่มของกระจกกันลมหน้า (Group of windscreens) หมายถึง กลุ่มของกระจกกันลมหน้าที่แตกต่างกันทั้ง
ขนาดและรูปร่าง เพื่อใช้ทดสอบด้านคุณสมบัติทางกล ลักษณะการแตก และคุณสมบัติด้านความทนต่อ
สิ่งแวดล้อม ดังนี้  
2.13.1  กระจกกันลมหน้าแผ่นราบ (Flat windscreen) หมายถึง กระจกกันลมหน้าที่มีความสูงส่วนโค้งไม่เกิน 
10 มิลลิเมตรต่อความยาวเมตรเชิงเส้นของกระจก  
2.13.2  กระจกกันลมหน้าแผ่นโค้ง (Curved windscreen) หมายถึง กระจกกันลมหน้าที่มีความสูงส่วนโค้ง
มากกว่า 10 มิลลิเมตรต่อความยาวเมตรเชิงเส้นของกระจก  มอก.2602 – 2556 
-3- 2.14 ความสูงส่วนโค้ง  (Height of segment “h”)  หมายถึง ระยะห่างสูงสุดที่วัดจากมุมขวาไปยังแผ่นกระจก จาก
พื้นผิวด้านในไปยังระนาบที่ลากผ่านขอบทั้งสอง (ดูภาคผนวก 17 รูปที่ 1 ) 
2.15 แบบของกระจกนิรภัย (Type of safety glazing material ) หมายถึง กระจกตามข้อ 2.1 ถึง 2.7 ที่คุณลักษณะ
หลักและคุณลักษณะทุติยภูมิไม่แตกต่างกันในสาระส าคัญ (ตาม ภาคผนวก 4 ถึง 12 และ ภาคผนวก 14  ถึง 16) 
โดย 
2.15.1  กระจกที่มีคุณลักษณะหลักเปลี่ยนไป ให้ถือว่าเป็นกระจกแบบใหม่ แต่ในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลง
รูปทรงหรือมิติ ไม่จ าเป็นต้องทดสอบทุกรายการ ทั้งนี้การทดสอบแบ่งตามแต่ละแบบของกระจกที่ระบุ
ในแต่ละภาคผนวก อาจมีการจัดกลุ่มกระจกเพื่อทดสอบถ้าเห็นได้ชัดเจนว่ามีคุณลักษณะหลักเหมือนกัน  
2.15.2  กระจกที่มีเพียงลักษณะทุติยภูมิต่างอาจถือว่าเป็นกระจกแบบเดียวกัน ทั้งนี้อาจมีการทดสอบบาง
รายการ โดยใช้ตัวอย่างกระจกถ้ามีการระบุในเงื่อนไขการทดสอบ  
2.16 ความโค้ง (Curvature“r”) หมายถึง ค่ารัศมีความโค้งที่น้อยที่สุดของกระจกกันลมหน้าที่วัดจากส่วนที่โค้งมากสุด  
2.17 ค่าเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะ HIC (Head Injury Criteria value) หมายถึง ค่าของลักษณะการบาดเจ็บ
บริเวณกระโหลก -สมอง จากแรงเฉื่อยเมื่อศีรษะกระแทกตั้งฉากกับกระจก  
2.18 กระจกนิรภัยที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ  (Safety glazing material requisite for driver visibility)  
2.18.1  กระจกนิรภัยที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับเพื่อการมองเห็นด้านหน้า (Safety glazing material 
requisite for driver’s forward field of vision) หมายถึงกระจกนิรภัยที่ติดตั้งด้านหน้าของระนาบที่
ลากผ่านจุด R ของคนขับและตั้งฉากกับระนาบกึ่งกลางตามแนวยาวรถยนต์ เพื่อให้คนขับมองเห็นถนน
เมื่อขับหรือเคลื่อนรถยนต์  
2.18.2  กระจกนิรภัยที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับเพื่อการมองเห็นด้านหลัง (Safety glazing material 
requisite for driver’s rearward vision)  หมายถึงกระจกนิรภัยที่ติดตั้งด้านหลังของระนาบที่ลากผ่าน
จุด R ของคนขับและตั้งฉากกับระนาบกึ่งกลางตามแนวยาวรถยนต์ เพื่อให้คนขับมองเห็นถนนเมื่อขับ
หรือเคลื่อนรถยนต์  
2.19 บริเวณทึบแสง (Opaque obscuration) หมายถึง พื้นที่ใด ๆ บนกระจกที่ไม่ให้แสงส่องผ่าน  
2.20 แถบบังแสง (Shade band) หมายถึง พื้นที่ใด ๆ บนกระจกที่ลดการส่งผ่านแสง  
2.21 พื้นที่โปร่งใส (Transparent area) หมายถึง พื้นที่กระจกทั้งหมดที่ยกเว้นบริเวณทึบแสงและแถบบังแสง  
2.22 พื้นที่เปิดรับแสง (Daylight opening) หมายถึง พื้นที่กระจกทั้งหมดที่รวมแถบบังแสงแต่ยกเว้นบริเวณทึบแสง  
2.23 วัสดุคั่นกลาง (Interlayer) หมายถึงวัสดุที่ใช้ยึดติดส่วนประกอบที่ใช้ท ากระจกหลายชั้นเข้าด้วยกัน  
2.24 แบบของรถยนต์ (Type of vehicle) ว่าด้วยการติดตั้งกระจกนิรภัย  หมายถึง รถยนต์ที่อยู่ในประเภทเดียวกัน 
ซึ่งไม่แตกต่างในสาระส าคัญอย่างน้อย ดังนี้  
ผู้ท า 
แบบที่ผู้ท าก าหนด 
การออกแบบและโครงสร้างที่จ าเป็น  
2.25 มุมพนักพิงหลัง (Seat back angle) หมายถึง มุมทอร์โซออกแบบตามที่ก าหนดในภาคผนวก 19 
2.26  ต าแหน่งการขับตรงกลางของที่นั่งคนขับ (Central driving position)  หมายถึง ต าแหน่งที่มีจุด R ที่พิกัด
เบี่ยงเบนจากต าแหน่ง Y0 ภายใน ± 60 mm  
 
 มอก.2602 – 2556 
-4- 3. การยื่นขอการรับรอง  
3.1 การขอการรับรองแบบกระจกนิรภัย  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
3.2 เอกสารที่ใช้ยื่นขอการรับรองกระจกนิรภัยแต่ละแบบ มีดังนี้  
3.2.1 รายละเอียดทางเทคนิคของคุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิ ตามภาคผนวก 1 แนบท้าย 1 ถึง 
ภาคผนวก 1 แนบท้าย 9 และ 
3.2.1.1 กรณีของกระจกนิรภัยที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
 ผู้ขอการรับรองต้องส่งมอบแผนภาพแสดง  
(1) พื้นที่ใหญ่สุดของกระจกนิรภัย  
(2) มุมประชิดที่เล็กที่สุด  
 (3) ความสูงส่วนโค้งมากสุด (ถ้ามี)  
3.2.1.2 กรณีของกระจกกันลมหน้า  
3.2.1.2.1 รายการของกระจกกันลมหน้าแต่ละแบบ ระบุชื่อผู้ท ารถยนต์ แบบและประเภทรถยนต์  
3.2.1.2.2  แผนภาพของกระจกกันลมหน้าและต าแหน่งการติดตั้ง (ระบุอัตราส่วน ) ที่รวมถึง  
(1) ต าแหน่งติดตั้งที่สัมพันธ์กับจุด R ของที่นั่งคนขับ (ถ้ามี) 
(2) มุมเอียงของกระจกกันลมหน้า  
(3) มุมเอียงของพนักพิงหลัง  
(4) ต าแหน่งและขนาดของโซนที่ใช้ในการทวนสอบคุณสมบัติด้านการมองเห็น  (ถ้ามี) เพื่อ
ระบุความแตกต่าง 
(5) พื้นที่ใช้งานของกระจกกันลมหน้า  
(6) ความสูงส่วนโค้งมากสุดของกระจกกันลมหน้า  
(7) รัศมีความโค้งน้อยสุดของกระจกกันลมหน้า (เพื่อการจัดกลุ่มกระจกกันลมหน้าเท่านั้น ) 
3.2.1.3 กรณีของกระจกคู่ ผู้ขอการรับรองต้องส่งมอบแผนภาพแสดง  
 ชนิดของกระจกแต่ละแผ่นที่น ามาประกอบ  
 แบบของการผนึก  (ที่รวมถึงชนิดของสารผนึก ) 
 ความกว้างระบุของช่องว่างระหว่างกระจกสองแผ่น  
3.3 ผู้ขอการรับรองต้องส่งมอบชิ้นทดสอบและตัวอย่างผลิตภัณฑ์ส าเร็จรูปเพื่อใช้ทดสอบตามชนิด /แบบของกระจกที่
ยื่นขอการรับรอง ทั้งนี้จ านวนให้เป็นไปตามที่ระบุในมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้  
3.4 ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
3.5 ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
3.6 ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-5- 4. การท าเครื่องหมาย  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  แต่ให้ใช้ข้อความดังต่อไปนี้แทน  
4.1 ที่มุมใดมุมหนึ่งของกระจกนิรภัยทุกแผ่น อย่างน้อยต้องมีเลข อักษร หรือเครื่องหมายแจ้งรายละเอียดต่อไปนี้ให้
เห็นได้ง่าย ชัดเจน และไม่ลบเลือนง่าย  
4.1.1 สัญลักษณ์ของชนิดกระจก ตามข้อ 5.2 
4.1.2 ชื่อผู้ท าหรือโรงงานที่ท า หรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน 
4.2 ที่หีบห่อบรรจุกระจกนิรภัยทุกหน่วย อย่างน้อยต้องมีเลข อักษร หรือเครื่องหมายแจ้งรายละเอียดต่อไปนี้ให้เห็น
ได้ง่าย ชัดเจน (ถ้ามี) 
4.2.1 สัญลักษณ์แสดงชนิดของ กระจกตามข้อ 5.2  
4.2.2 ความหนา เป็นมิลลิเมตร  
4.2.3 จ านวน  
4.2.4 รหัสรุ่นที่ท า  
4.2.5 ชื่อผู้ท าหรือโรงงานที่ท า หรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
4.3 ในกรณีที่ใช้ภาษาต่างประเทศ ต้อง เป็นภาษาอังกฤษและ มีความหมายตรงกับภาษาไทยที่ก าหนดไว้ข้างต้น  
5. การรับรอง  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  แต่ให้ใช้ข้อความดังต่อไปนี้แทน  
5.1 การรับรองแบบ  
 กระจกนิรภัยตามประเภท ชนิดและการใช้งานต้องเป็นไปตามข้อก าหนดใน ข้อ 4 การท าเครื่องหมาย  ภาคผนวก 
4 ถึง ภาคผนวก 12 และภาคผนวก 14 ถึงภาคผนวก 16  จึงจะถือว่าเป็นไปตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม
ฉบับนี้  
5.2 ให้ระบุสัญลักษณ์ของกระจก ดังนี้ 
 5.2.1 สัญลักษณ์แสดงชนิดกระจก โดย  
5.2.1.1 ในกรณีของกระจกกันลมหน้า ให้แสดงสัญลักษณ์ ดังนี้ 
 (1)  I     กระจกอบแข็ง  หรือ I/P ถ้าเคลือบด้วยพลาสติก  ดูข้อ 2.3 
(2) II    กระจกหลายชั้นธรรมดา  หรือ II/P ถ้าเคลือบด้วยพลาสติก ดูข้อ 2.3 
(3) III   กระจกหลายชั้น ผ่านกระบวนการ พิเศษ หรือ III/P ถ้าเคลือบด้วยพลาสติก  
            ดูข้อ 2.3 
(4) IV   กระจกกึ่งพลาสติก  
5.2.1.2 V   กระจกนิรภัยที่มีการส่งผ่านแสงน้อยกว่า 70%  
5.2.1.3  VI   กระจกคู่  
5.2.1.4 VII  กระจกอบแข็งสม่ าเสมอที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าในรถยนต์ความเร็วต่ า  
                  ที่วิ่งได้ไม่เกิน 40 km/h   
5.2.1.5 VIII  กระจกพลาสติกแบบแข็ง ให้แสดงสัญลักษณ์ ดังนี้  
/A   ส าหรับใช้ด้านหน้า  
/B   ส าหรับใช้ด้านข้างด้านหลังและที่หลังคา  
/C   ส าหรับต าแหน่งที่ศีรษะไม่มีโอกาสจะกระแทกหรือมีน้อย  มอก.2602 – 2556 
-6- และให้เพิ่มสัญลักษณ์ด้านล่างตามความเหมาะสม  หากทดสอบความทนการขัดถูตาม ภาคผนวก 3 
ข้อ 4 แล้ว  
/L   การกระจายแสงไม่เกิน ร้อยละ  2  เมื่อผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านนอก 1000 รอบ และไม่เกิน 4% 
เมื่อผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านใน 100 รอบ ดูภาคผนวก 14 และ 16 ข้อ 6.1.3.1 
/M การกระจายแสงไม่เกิน 10% เมื่อผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านนอก 500 รอบ และไม่เกิน 4% เมื่อ
ผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านใน 100 รอบ ดูภาคผนวก 14 และ 16  ข้อ 6.1.3.2 
5.2.1.6  IX   กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่น  
5.2.1.7 X   กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่น ให้แสดงสัญลักษณ์ ดังนี้  
/A  ส าหรับใช้ด้านหน้า  
/B  ส าหรับใช้ด้านข้างด้านหลังและที่หลังคา  
/C  ส าหรับต าแหน่งที่ศีรษะไม่มีโอกาสจะกระแทกหรือมีน้อย  
และให้เพิ่มสัญลักษณ์ด้านล่างตามความเหมาะสมหากทดสอบ ความทนการขัดถูตาม ภาคผนวก 3 
ข้อ 4 แล้ว  
/L  การกระจายแสงไม่เกิน 2% เมื่อผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านนอก 1000 รอบ และไม่เกิน 4% เมื่อ
ผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านใน 100 รอบ (ดูภาคผนวก 16 ข้อ 6.1.3.1) 
/M การกระจายแสงไม่เกิน 10% เมื่อผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านนอก 500 รอบ และไม่เกิน 4% เมื่อ
ผ่านการขัดถูพื้นผิวด้านใน 100 รอบ (ดูภาคผนวก 16  ข้อ 6.1.3.2) 
5.2.1.8 XI   กระจกหลายชั้น ที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า   
6. ข้อก าหนดทั่วไป  
6.1 กระจกที่รวมถึงวัสดุมันวาวและวัสดุที่ใช้ท ากระจกกันลมหน้า เมื่อเกิดการแตกแล้วต้องท าให้ลดอันตรายจากการ
บาดเจ็บต่อร่างกายมากที่สุด  กระจกต้องทนต่อสภาพแวดล้อม อุณหภูมิ ปฏิกิริยาทางเคมี การเผาไหม้  การขัดถู 
และสิ่งที่อาจเกิดในสภาพการจราจรปกติ  
6.2 กระจกนิรภัยต้องโปร่งใสเพียงพอ ไม่เป็นสาเหตุให้ภาพวัตถุเพี้ยนเมื่อมองผ่านกระจกกันลมหน้า และไม่เกิดความ
สับสนเมื่อมองสีของสัญญาณไฟและเครื่องหมายจราจร ในกรณีที่กระจกกันลมหน้าแตกคนขับต้องยังคงมองเห็น
ถนนชัดเจนเพียงพอที่จะลดความเร็วและจอดรถได้อย่างปลอดภัย  
7. ข้อก าหนดเฉพาะ  
กระจกนิรภัยทุกแบบที่ขึ้นกับประเภทกระจกต้องมีคุณลักษณะที่ต้องการเฉพาะ ดังนี้ 
7.1 กระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 4 
7.2 กระจกอบแข็งสม่ าเสมอ  ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 5 
7.3 กระจกหลายชั้นธรรมดาที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 6 
7.4 กระจกหลายชั้นธรรมดาที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 7 
7.5 กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 8 
7.6 กระจกนิรภัยที่เคลือบด้วยพลาสติก ให้เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดที่เกี่ยวข้องด้านบน และต้องเป็นไปตามเกณฑ์
ก าหนดในภาคผนวก 9 
7.7 กระจกกึ่งพลาสติกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 10 
7.8 กระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 11 มอก.2602 – 2556 
-7- 7.9 กระจกคู่  ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 12 
7.10 กระจกพลาสติกแบบแข็ง ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 14 
7.11 กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่น ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 15 
7.12 กระจกคู่พลาสติกแบบแข็ง  ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดในภาคผนวก 16 
8. การทดสอบ  
8.1 รายการทดสอบก าหนดดังนี้  
8.1.1 การทดสอบลักษณะการแตก  (Fragmentation test)  
วัตถุประสงค์  
8.1.1.1  เพื่อทวนสอบว่าเศษกระจกหรือชิ้นส่วนที่แตกจะช่วยลดความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ และ  
8.1.1.2 ในกรณีของกระจกกันลมหน้า  เพื่อตรวจสอบทัศนวิสัยในการมองเห็นหลังกระจกแตก  
8.1.2 การทดสอบความแข็งแรงทางกล  (mechanical strength test)  
8.1.2.1  การกระแทกโดยลูกเหล็กกลม (ball-impact  test) 
  มีการทดสอบสองแบบคือใช้ลูกเหล็กกลมมวล 227 g (กรัม) และลูกเหล็กกลมมวล 2260 g  
8.1.2.1.1  ใช้ลูกเหล็กกลมมวล 227 g ทดสอบ เพื่อประเมินการติดแน่นของวัสดุคั่นกลางส าหรับ
กระจกหลายชั้น และความแข็งแรงทางกลของกระจกอบแข็งสม่ าเสมอ และกระจก
พลาสติก  
8.1.2.1.2  ใช้ลูกเหล็กกลมมวล 2260 g ทดสอบ เพื่อประเมินความทนการทะลุผ่านของลูกเหล็ก
กลม ส าหรับกระจกหลายชั้น   
8.1.2.2 การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ  (Headform test)  
 วัตถุประสงค์เพื่อทวนสอบความสอดคล้องกับข้อก าหนดที่เกี่ยวกับการจ ากัดการบาดเจ็บที่เกิด
เมื่อศีรษะกระแทกกับกระจกกันลมหน้า     กระจกหลายชั้น กระจกกึ่งพลาสติก และกระจก
พลาสติกแบบแข็งที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า รวมถึงกระจกคู่ที่ใช้ติดตั้งเป็นกระจกหน้าต่าง
ด้านข้าง  
8.1.3 การทดสอบความ ทนสิ่งแวดล้อม  (Test of resistance to the environmental)  
8.1.3.1  การทดสอบความ ทนการขัดถู  (Test of resistance to abrasion)  
  วัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาความทนการขัดถูของกระจกตามที่ก าหนด  
8.1.3.2  การทดสอบความ ทนอุณหภูมิสูง  (Test of resistance to high temperature)  
  วัตถุประสงค์เพื่อทวนสอบว่าไม่มีฟองอากาศและรอยต าหนิอื่น ๆ เกิดขึ้นในวัสดุคั่นกลางส าหรับ
กระจกหลายชั้น หรือกระจกกึ่งพลาสติกเมื่อน าไปทดสอบที่อุณหภูมิสูงตลอดช่วงเวลาการ
ทดสอบ  
8.1.3.3  การทดสอบความทนรังสี (Resistance to radiation test)  
  วัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาการส่งผ่านแสงหรือการเปลี่ยนสีของ กระจกหลายชั้น กระจกกึ่ง
พลาสติกหรือกระจกเคลือบด้วยพลาสติกเมื่อน าไปอาบรังสีตามเกณฑ์ก าหนด ตลอดช่วงเวลา
การทดสอบ  
8.1.3.4  การทดสอบความ ทนความชื้น  (Resistance to humidity  test)  มอก.2602 – 2556 
-8-   วัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาความทนและปราศจากการเสื่อมสภาพที่มีนัยส าคัญของกระจกหลาย
ชั้น กระจกกึ่งพลาสติกหรือกระจกเคลือบด้วยพลาสติกและกระจกพลาสติกแบบแข็ง เมื่อน าไป
ทดสอบตามสภาวะความชื้นที่ก าหนด  
 
8.1.3.5  การทดสอบความทนการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ  (Resistance to temperature change test)  
  วัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบความทนโดยปราศจากการเสื่อมสภาพที่มีนัยส าคัญของพลาสติกที่ใช้
ในกระจกนิรภัยตามข้อ 2.3 และข้อ 2.4 เมื่อน าไปเผยผึ่งในสภาวะอุณหภูมิที่ก าหนด  
8.1.3.6  การทดสอบความทนสภาพอากาศจ าลอง  (Resistance to simulated weathering test)  
  วัตถุประสงค์เพื่อทวนสอบความทนต่อสภาพอากาศที่จ าลองของกระจกพลาสติก  
8.1.3.7  การทดสอบรอยตัดไขว้  (Cross cut test)  
  วัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบแรงยึดที่เพียงพอของสารทนการขัดถูที่เคลือบกระจกพลาสติก  
8.1.4 คุณสมบัติการมองเห็น (Optical qualities)  
8.1.4.1 การทดสอบการส่งผ่านแสง  (Light transmission test)  
วัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาค่าการส่งผ่านแสงปกติของกระจกนิรภัยตามที่ก าหนด  
8.1.4.2  การทดสอบการเห็นภาพเพี้ยน (Optical distortion test)  
วัตถุประสงค์เพื่อทวนสอบความเพี้ยนของภาพที่เกิดจากการมองวัตถุผ่านกระจกกันลมหน้าต้อง
ไม่ท าให้คนขับสับสน  
8.1.4.3 การทดสอบการแยกภาพทุติยภูมิ  (Secondary image separation test)  
วัตถุประสงค์เพื่อทวนสอบความต่างเชิงมุมของภาพทุติยภูมิจากภาพปฐมภูมิตามที่ก าหนด  
8.1.4.4 การทดสอบการชี้บ่งสี  (Identification -of-colour test)  
วัตถุประสงค์เพื่อทวนสอบการชี้บ่งสีเมื่อมองผ่านกระจกกันลมหน้า ต้องไม่ท าให้สับสน  
8.1.5 การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (Burning -behaviour (fire -resistance) test)  
 วัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาวัสดุเคลือบส าหรับกระจกนิรภัย ตามข้อ 2.3 2.4 และ 2.5 ข้างต้นอัตราการ
เผาไหม้ที่ต่ าเพียงพอ  
8.1.6 การทดสอบความทนเคมี  (Test of resistance to chemicals)  
 วัตถุประสงค์ เพื่อพิจารณาความสามารถในการทนเคมีของวัสดุเคลือบ ตามข้อ 2.3 2.4 และ 2.5 ข้างต้น
สามารถทนต่อผลกระทบจากการสัมผัสกับเคมี โดยไม่เสื่อมสภาพอย่างมีนัยส าคัญ กระจกนิรภัย 
8.1.7 การทดสอบความยืดหยุ่นและรอยพับ  (Flexibility and fold test)  
 วัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาแบ่งประเภทของวัสดุเคลือบว่าเป็นแบบยืดหยุ่นหรือแบบแข็ง  
 
 
 
 
 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-9- 8.2 รายการทดสอบที่ก าหนดส าหรับกระจกแต่ละชนิดตามข้อ  2.1 ถึง ข้อ 2.5 ดังนี้ 
8.2.1 รายการทดสอบกระจกนิรภัยให้เป็นไปตามตารางข้อ 8.2.1.1 และ 8.2.1.2  
8.2.1.1  กระจกนิรภัยให้ทดสอบรายการตามภาคผนวกในตาราง ที่ 1 
 
ตารางที่ 1 รายการทดสอบกระจกนิรภัย  
(ข้อ 8.2.1.1)  
รายการทดสอบ  กระจกหลายชั้น กระจกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลม
หน้า 
 อบแข็ง หลายชั้น
ธรรมดา  หลายชั้น
พิเศษ กึ่ง
พลาสติก  อบแข็ง  หลาย
ชั้น กึ่ง
พลาสติก  
 I I/P II II/P III III/P IV    
ลักษณะการแตก  4/2 4/2 - - 8/4 8/4 - 5/2 - - 
ความแข็งทางกล  
- บอล 227 g  
- บอล 2260 g   
- 
-  
- 
-  
6/4.3 
6/4.2  
6/4.3 
6/4.2  
6/4.3 
6/4.2  
6/4.3 
6/4.2  
6/4.3 
6/4.2  
5/3.1 
-  
7/4 
-  
7/4 
- 
ศีรษะทดสอบ 1 4/3 4/3 6/3 6/3 6/3 6/3 10/3 - 7/3 11/3 
ความทนการขัดถู  
- ด้านนอก  
- ด้านใน   
- 
-  
- 
9/2  
6/5.1 
-  
6/5.1 
9/2  
6/5.1 
-  
6/5.1 
9/2  
6/5.1 
9/2  
- 
9/22  
6/5.1 
9/22  
6/5.1 
9/2 
ความทนอุณหภูมิสูง  - - 3/5 3/5 3/5 3/5 3/5 - 3/5 3/5 
ความทนรังสี  - 3/6 3/6 3/6 3/6 3/6 3/6 - 3/6 3/6 
ความทนความชื้น  - 3/7 3/7 3/7 3/7 3/7 3/7 3/72 3/7 3/7 
การส่งผ่านแสง  3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 3/9.1 
การเห็นภาพเพี้ยน  3/9.2 3/9.2 3/9.2 3/9.2 3/9.2 3/9.2 3/9.2 3/9.23 - - 
การเห็นภาพทุติยภูมิ  3/9.3 3/9.3 3/9.3 3/9.3 3/9.3 3/9.3 3/9.3 3/9.33 - - 
การชี้บ่งสี  3/9.4 3/9.4 3/9.4 3/9.4 3/9.4 3/9.4 3/9.4 - - - 
ความทนการเปลี่ยน
อุณหภูมิ  - 3/8 - 3/8 - 3/8 3/8 3/82 3/82 3/8 
การทนไฟ  - 3/10 - 3/10 - 3/10 3/10 3/102 3/10 2 3/10 
ความทนเคมี - 3/11.2.1 - 3/11.2.1 - 3/11.2.1 3/11.2.1 3/11.2.12 3/11.2.12 3/11.2.1 
 
1 หมายถึง  การทดสอบนี้จะต้องด าเนินการตามภาคผนวก 12 ข้อ 3 (12/3) 
2 หมายถึง  ถ้าเคลือบบนด้านในด้วยพลาสติก  
3 หมายถึง ต้องทดสอบถ้าเป็นกระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าส าหรับยานยนต์ที่ 
             ความเร็วไม่เกิน 40 km/h 
 
หมายเหตุ  ตัวอย่าง 4/3 หมายถึง ภาคผนวก  4 ข้อ 3  ทดสอบตามภาคผนวกที่อ้างถึงผลการทดสอบที่  
              เกี่ยวข้องและต้อง เป็นไปตามที่ระบุ 
 
 มอก.2602 – 2556 
-10- 8.2.1.2  กระจกพลาสติกให้ทดสอบรายการตามภาคผนวกในตาราง ที่ 2 
 
ตารางที่ 2 รายการทดสอบกระจกพลาสติก  
(ข้อ 8.2.1.2) 
รายการทดสอบ  กระจกพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
กระจกพลาสติกแบบแข็ง  กระจกสองชั้น  
รถยนต์นั่ง /
บรรทุก  รถพ่วงและ 
รถไม่มีผู้โดยสาร  รถยนต์นั่ง /
บรรทุก  รถพ่วงและ 
รถไม่มีผู้โดยสาร  กระจกพลาสติก
แบบอ่อน  
ความยืดหยุ่นได้  3/12 3/12 3/12 3/12 3/12 
บอล 227 g 14/5 14/5 16/5 16/5 15/4 
การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ1 14/4 - 16/4 - - 
การส่งผ่านแสง2 3/9.1 - 3/9.1 - 3/9.1 
ลักษณะการเผาไหม้  3/10 3/10 3/10 3/10 3/10 
ความทนเคมี  3/11 3/11 3/11 3/11 3/11.2.1  
ความทนขัดถู  14/6.1  - 16/6.1 - - 
ความทนสภาพอากาศจ าลอง  3/6.4 3/6.4 3/6.4 3/6.4 3/6.4 
ความทนความชื้น  14/6.4  14/6.4  16/6.4 16/6.4  - 
รอยตัดไขว้2 3/13 - 3/13 - - 
หมายเหตุ 1 หมายถึง คุณลักษณะที่ต้องการขึ้นอยู่กับต าแหน่งของกระจกนิรภัยในรถยนต์  
 2 หมายถึง ใช้เฉพาะกระจกนิรภัยที่อยู่ในต าแหน่งที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยคนขับ  
 
8.2.2  ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้   
 
9 การเปลี่ยนแปลงและการขยายการรับรองแบบกระจกนิรภัย  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้ แต่ให้ใช้ข้อความดังต่อไปนี้แท น 
9.1  กรณีมีการเปลี่ยนแปลงแบบกระจกนิรภัยจากแบบ /รุ่น ที่ได้รับการรับรองแบบแล้ว  สามารถขยายขอบเขตการ
รับรองไปยังแบบ /รุ่นที่มีการเเปลี่ยนแปลงได้ โดย  
9.1.1 พิจารณาได้ว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวไม่มีผลกระทบต่อคุณลักษณะ หลัก หรือ 
9.1.2 พิจารณาว่ามีผลกระทบและ ผู้ให้การรับรอง ขอให้ท าการทดสอบใหม่หรือทดสอบเพิ่มเติม  
 
 
 
 
 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-11- 10 การรับรองการผลิต  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
11 บทลงโทษส าหรับการไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์การรับรองการผลิต  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
12 การเปลี่ยนแปลงเฉพาะกาล  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
13 การยกเลิกการผลิต  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
14 รายชื่อและที่อยู่ของหน่วยทดสอบ  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
15 คุณสมบัติของหน่วยทดสอบ  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  มอก.2602 – 2556 
-12- ภาคผนวก 1 
การสื่อสาร  
 
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-13-  
ภาคผนวก 1 แนบท้าย 1  
กระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิดังที่ก าหนดในภาคผนวก 4 หรือ ภาคผนวก 9) 
คุณลักษณะหลัก  : 
ประเภทรูปร่าง (เช่น แผ่นราบ  แผ่นโค้ง ) :  …………………………………………….………..….  
กลุ่มความหนา : .………………………………………………………………………..…..….….  
ความหนาระบุของกระจกกันลมหน้า :  ……………………………………………….……...…….  
ชนิดของพลาสติกเคลือบ :  ………………..…..……………………………………….……….….  
ความหนาระบุของพลาสติกเคลือบ :  …………………....…………………………….…….…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต , กระจกแผ่น )  :  ………………….…………………….  
สีของกระจก : ......…………………………………………………………………….……...….….  
สีของพลาสติกเคลือบ :  …………………..……………………………..…………………....…….  
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..…………………..…………………………………….…….….….  
บริเวณทึบแสง (มี/ไม่มี)  :  ……..……………………………………………………………..…….  
 
หมายเหตุ  แนบพร้อมรายละเอียดของกระจกกันลมหน้า  (ดูแนบท้าย 10) 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-14- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 2  
กระจกอบแข็งสม่ าเสมอ  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิดังที่ก าหนดในภาคผนวก 5 หรือ ภาคผนวก 9) 
คุณลักษณะหลัก  : 
ใช้นอกเหนือจากเป็นกระจกกันลมหน้า (ใช่/ไม่ใช่) :  …….…………………………………..….  
กระจกกันลมหน้าส าหรับรถยนต์ความเร็วต่ า : ……………………………………………....….….  
ประเภทรูปร่าง (เช่น แผ่นราบ  แผ่นโค้ง )  : ..……………………………………….……...….….  
ชนิดของกระบวนการอบแข็ง : ..……………………………………………………….……...….….  
กลุ่มความหนา : ..………………………………………………………………….……...….….  
ชนิดและแบบของพลาสติกเคลือบ :  ……..……………….…………………………….……….….  
ความหนาระบุของพลาสติกเคลือบ :  …………………..……………………………….…….…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต , กระจกแผ่น )  :  ………………….………….……..….  
สีของกระจก : ......…………………………………………………………………….……...….….  
สีของพลาสติกเคลือบ :  …………………..……………………………..…………………....…….  
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..…………………..………………………………….…….….….  
บริเวณทึบแสง (มี/ไม่มี)  :  ……..……………………………………………………………..…….  
 
เกณฑ์ก าหนดที่ใช้ขอการรับรอง  : 
พื้นที่ใหญ่สุด (กระจกราบ )  :  ………………….………………..……………………….……..….  
มุมที่เล็กที่สุดระหว่างด้านประชิด : ......………………………………………………...……...….….  
พื้นที่ใช้งานใหญ่สุด (กระจกโค้ง ) :  ………………………………………..………………....…….  
ความสูงส่วนโค้งมากสุด  :  ……..……………………………………………………….…….….….  
 
หมายเหตุ   แนบพร้อมรายการของกระจกกันลมหน้า (ถ้ามี) (ดูแนบท้าย 10) 
 
  มอก.2602 – 2556 
-15- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 3  
กระจกหลายชั้นที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิดังที่ก าหนดในภาคผนวก 6   ภาคผนวก 8  หรือ ภาคผนวก 9) 
 
คุณลักษณะหลัก  : 
จ านวนชั้นของกระจก : ....…………………………………………………………….……...….….  
จ านวนชั้นของวัสดุคั่นกลาง : ……......……………………..……………….……….…..…..….….  
ความหนาระบุของกระจกกันลมหน้า : .....………………………………….….…….……...….….  
ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลาง : .....…………………….………………….……….……...….….  
กรรมวิธีพิเศษของกระจก  : ..…………………………….…………..………….…...……...….….  
ชนิดและแบบของวัสดุคั่นกลาง :  ……..………………………………………………………….…  
ชนิดและแบบของพลาสติกเคลือบ :  ………..……………...……………..…………….…….…….  
ความหนาระบุของพลาสติกเคลือบ :  ……..…………… ………………………..……….…….…….  
สีของวัสดุคั่นกลาง (ทั้งหมด /บางส่วน ) ระบุสี :  ……………………………………………....…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต , กระจกแผ่น )   :  ………………….………………….….  
สีของกระจก  (ไม่มีสี/มีสี)  : ......…………………………………………………………………….……...….… . 
สีของพลาสติกเคลือบ :  ……………………………………………..…………………....…….  
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..…………………..…………………………………….…….….….  
บริเวณทึบแสง (มี/ไม่มี)  :  ……..……………………………………………………………..…….  
 
 
หมายเหตุ   แนบพร้อมรายการของกระจกกันลมหน้า (ดูแนบท้าย 10) 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-16- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 4  
กระจกหลายชั้นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิดังที่ก าหนดในภาคผนวก 7   หรือ ภาคผนวก 9) 
 
คุณลักษณะหลัก  : 
จ านวนชั้นของกระจก :  ……………………...………………………………………….………..….  
จ านวนชั้นของวัสดุคั่นกลาง : ……………………..……………………………..…..….….  
กลุ่มความหนา : ..………………………………………………………………….……...….….  
ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลาง : ………….……..………………………………………..…..….….  
กรรมวิธีพิเศษของกระจก : ..…………………………………………………..……...……...….….  
ชนิดและแบบของวัสดุคั่นกลาง :  ……..…………………………………….………….……….….  
ชนิดและแบบของพลาสติกเคลือบ :  ……..………………………….………………….…….…….  
ความหนาระบุของพลาสติกเคลือบ :  ……..…………………………………….……….…….…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต , กระจกแผ่น )  :  ………………….………………….….  
สีของวัสดุคั่นกลาง (ทั้งหมด /บางส่วน ) ระบุสี :  ……..………………………………….…….…….  
สีของกระจก : ......…………………………………………………………………….……...….….  
สีของพลาสติกเคลือบ  :  ……………………………………………..…………………....…….  
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..…………………..…………………………………….…….….….  
บริเวณทึบแสง (มี/ไม่มี)  :  ……..……………………………………………………………..…….  
 
 
หมายเหตุ  
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-17- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 5  
กระจกกึ่งพลาสติกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิ ตามที่ระบุใน ภาคผนวก 10) 
คุณลักษณะหลัก  : 
ประเภทรูปร่าง (เช่น แผ่นราบ  แผ่นโค้ง ) : ..……………………………………….……...….….  
จ านวนชั้นของพลาสติก  : …………….……………………..………………….…………..…..….….  
ความหนาระบุของกระจก : .......……………………………………………….……….……...….….  
กรรมวิธีพิเศษของกระจก (มี/ไม่มี) : ..……………………………….………..……...……...….….  
ความหนาระบุของกระจกกันลมหน้า  : ………….……..…………………………………..…..….….  
ความหนาระบุของชั้นพลาสติกที่ใช้เป็นวัสดุคั่นกลาง  : ………….……..………………..…..….….  
ชนิดและแบบของชั้นพลาสติกที่ใช้เป็นวัสดุคั่นกลาง  :  ……..…………………………………….…  
ชนิดและแบบของชั้นพลาสติกที่อยู่ชั้นนอก :  ………..……………...………………….…….…….  
 
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต , กระจกแผ่น )  :  …………………………….……..….  
สีของกระจก : ......…………………………………………………………………….……...….….  
สีของชั้นพลาสติก (ทั้งหมด /บางส่วน ) ระบุสี :  ……..………….…………………….…….…….  
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..…………………..…………………… ……………….…….….….  
บริเวณทึบแสง (มี/ไม่มี)  :  ……..……………………………………………………………..…….  
หมายเหตุ   แนบพร้อมรายการของกระจกกันลมหน้า (ดูแนบท้าย 10) 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-18- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 6  
กระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิ ตามที่ระบุใน ภาคผนวก 11) 
คุณลักษณะหลัก  : 
จ านวนชั้นของพลาสติก  : …………….……………………..………………….…………..…..….….  
ความหนาของกระจกที่น ามาประกอบ : .......………………………………….……….……...….….  
กรรมวิธีพิเศษของกระจกที่น ามาประกอบ (มี/ไม่มี) : ..……………………………….………...….  
ความหนาระบุของกระจกกึ่งพลาสติก  : ………….… ........................………....…………..…..….….  
ความหนาระบุของชั้นพลาสติกที่ใช้เป็นวัสดุคั่นกลาง  : ………….……..………………..…..….….  
ชนิดและแบบของชั้นพลาสติกที่ใช้เป็นวัสดุคั่นกลาง  :  ……..…………………………………….…  
ชนิดและแบบของชั้นพลาสติกที่อยู่ชั้นนอก :  ………..……………...………………….…….…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต , กระจกแผ่น )  :  ………………….………….……..….  
สีของกระจก (ไม่มีสี/มีสี) : ......……………………………………………………….……...….….  
สีของชั้นพลาสติก ทั้งหมด /บางส่วน ) ระบุสี :  ……..………………………………….…….…….  
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..…………………..…………………………………….…….….….  
บริเวณทึบแสง (มี/ไม่มี)  :  ……..……………………………………………………………..…….  
 
 
หมายเหตุ  
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-19- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 7  
กระจกคู่  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิ ตามที่ระบุใน ภาคผนวก 12 หรือภาคผนวก 16 ) 
คุณลักษณะหลัก  : 
แบบของกระจกคู่ (สมมาตร /อสมมาตร ) : ….………………….…………..……………..….….  
ระยะห่างระบุของช่องว่าง : ......................... ………………………………….……….……...….….  
วิธีการประกอบ : ..………………………………………………………………….…………...….  
ระบุชนิดของกระจกที่น ามาประกอบ (ภาคผนวก 5  ภาคผนวก 7 ภาคผนวก 9  ภาคผนวก 11 หรือภาคผนวก 
14) : ………………….….… .....................…………………………………..…..….….  
 
เอกสารแนบ  : 
เอกสารแสดงรายละเอียดชนิดของกระจกที่น ามาประกอบแบบสมมาตร  
เอกสารแสดงรายละเอียดชนิดของกระจกที่น ามาประกอบแบบอสมมาตร  
 
หมายเหตุ  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-20- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 8  
กระจกพลาสติกแบบแข็งที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิ ตามที่ระบุใน ภาคผนวก 14) 
คุณลักษณะหลัก  : 
เคมีระบุของวัสดุ : …………….………………………….………..….…..…..….….  
การจ าแนกวัสดุโดยผู้ท า : .............................. ……………………………….……….……...….….  
กระบวนการท า  : ..…………………………………………………………………….…………...….  
รูปร่างและมิติ : ………….… ....................................... ..…………………………………..…..….….  
ความหนาระบุ  : ……………………………………………….……..……………………..…..….….  
สีของวัสดุพลาสติกแบบแข็ง :  …………………………...……………………………………….…  
ชนิดและแบบของการเคลือบผิว :  ………..……………...…………..…………….…….…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
สื่อเหนี่ยวน า (มี/ไม่มี)  :  ……..………………….…………………………………….……. ….…. 
 
 
หมายเหตุ  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-21- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 9  
กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
(คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิ ตามที่ระบุใน ภาคผนวก 15) 
คุณลักษณะหลัก  : 
เคมีระบุของวัสดุ : …………….……………………..…………….…..…..….….  
กระบวนการท า  : ..…………………………………………………………………….…………...….  
ความหนาระบุ  : ……………………………………………….……..……………………..…..….….  
สีของวัสดุพลาสติก :  …………………………...……………………………………….…  
ชนิดและแบบของการเคลือบผิวหน้า :  ………..……………...…………..…………….…….…….  
 
คุณลักษณะทุติยภูมิ  : 
ไม่ระบุ  
 
 
หมายเหตุ  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-22- ภาคผนวก 1 แนบท้าย 10  
รายละเอียดของกระจกกันลมหน้า 
รายละเอียดของกระจกกันลมหน้าอย่างน้อยประกอบด้วย : 
ผู้ท ารถยนต์  แบบรถยนต์  
ประเภทรถยนต์     พื้นที่ใช้งาน  (F) 
ความสูงส่วนโค้ง  (h)   ความโค้ง  (r) 
มุมติดตั้ง   ()    มุมพนักพิงหลัง () 
พิกัดจุด R  ( A,B,C) เทียบกับศูนย์กลางของขอบ บนกระจกกันลมหน้า 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
มอก.2602 – 2556 
-23- ภาคผนวก 2 
การแสดงเครื่องหมาย  
 
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-24- ภาคผนวก 3 
การทดสอบทั่วไป  
1. การทดสอบลักษณะการแตก  
1.1 แผ่นกระจกที่ใช้ทดสอบต้องไม่ถูกยึดตายตัว อาจใช้เทปยึดขอบกระจกโดยรอบ  
1.2 ใช้ค้อน มวลประมาณ 75 g หรืออุปกรณ์อื่นที่เทียบเท่าซึ่งมีรัศมีความโค้งของปลายอุปกรณ์          
      0.2 mm0.05 mm เพื่อท าให้กระจกแตก  
1.3 การทดสอบให้ท าเพียงต าแหน่งเดียวต่อชิ้นทดสอบหนึ่งแผ่น  
1.4 การพิจารณาลักษณะการแตกให้ใช้วิธีใดก็ตามที่ใช้ยืนยันการนับได้อย่างแม่นย ารวมทั้งการเลือกบริเวณที่มีเศษ
กระจกแตกหยาบที่สุดและแตกละเอียดที่สุดได้ถูกต้อง  
การพิจารณาลักษณะการแตกให้ใช้การบันทึกแบบถาวรของรูปแบบลักษณะการแตก โดยการบันทึกต้องเริ่ม
ภายใน 10 s และสิ้นสุดภายใน 3 min นับจากการท าให้แตก ให้หน่วยทดสอบเป็นผู้เก็บรูปแบบลักษณะการ
แตกที่บันทึกไว้  
2. การทดสอบการกระแทกโดยลูกเหล็กกลม  
2.1 ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
2.1.1 เครื่องมือ  
2.1.1.1  ลูกเหล็กกลมมีมวล 227  2 g และมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 38 mm  
2.1.1.2  อุปกรณ์ปล่อยลูกเหล็กกลมให้ตกอิสระจากความสูงที่ก าหนดหรือท าให้ลูกเหล็กกลมมีความเร็ว
เท่ากับการตกอิสระ ความเร็วคลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน  1%  
2.1.1.3  ที่ยึดชิ้นทดสอบมีลักษณะเป็นกรอบเหล็ก  2 อันประกบกัน กว้างประมาณ 15 mm มีประเก็นยาง
หนาประมาณ 3 mm กว้างประมาณ 15 mm  และมีความแข็งประมาณ 50 IRHD กรอบล่างวาง
อยู่บนกล่องเหล็กมวลประมาณ  3 kg สูงประมาณ 150 mm ชิ้นทดสอบจะถูกยึดด้วยกรอบบน 
กล่องเหล็กด้านล่างเชื่อมกับแผ่นเหล็กความหนาประมาณ 12 mm  วางบนพื้นคั่นด้วยยางหนา
ประมาณ 3 mm และมีความแข็งประมาณ 50 IRHD ดังแสดงในรูปที่ 1 
 
      รูปที่ 1 ที่ยึดชิ้นทดสอบการกระแทกโดยลูกเหล็กกลม  
 
มอก.2602 – 2556 
-25- 2.1.2 ภาวะการทดสอบ  
อุณหภูมิ : 20 oC 5 oC 
ความดัน : 860 mbar ถึง 1060 mbar  
ความชื้นสัมพัทธ์ :  60%  20%  
2.1.3 ชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสแผ่นราบความยาวด้านละ 300 mm+10
−0 mm  หรือตัดจากส่วนที่ราบ
ที่สุดของกระจกกันลมหน้าหรือระนาบโค้งอื่น ๆ ของกระจกนิรภัยในกรณีที่ใช้ระนาบโค้งของกระจก
นิรภัยต้องมั่นใจว่ากระจกนิรภัยสัมผัสกับที่ยึดชิ้นทดสอบอย่างเพียงพอ  
2.1.4 ขั้นตอนทดสอบ  
 น าชิ้นทดสอบมาปรับภาวะที่อุณหภูมิที่ก าหนดอย่างน้อย 4 h แล้วเริ่มทดสอบทันที  
วางชิ้นทดสอบเข้ากับที่ยึด  (ข้อ2.1.1.3)  ให้ระนาบชิ้นทดสอบตั้งฉากกับทิศทางการตกของลูกเหล็กกลม  
คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน  30  ในกรณีกระจกพลาสติกแบบ ยืดหยุ่น ให้ยึดชิ้นทดสอบกับแท่นรองรับที่ยึด
ชิ้นทดสอบจุดตกกระทบต้องอยู่ภายใน 25 mm จากจุดกึ่งกลางของชิ้นทดสอบที่ความสูงตกกระทบไม่
เกิน 6 m และอยู่ภายใน 50 mm จากจุดกึ่งกลางของชิ้นทดสอบที่ความสูงตกกระทบเกิน 6 m ลูก
เหล็กกลมต้องตกกระทบชิ้นทดสอบด้านที่อยู่ด้านนอกเมื่อน าไปติดตั้งกับรถยนต์ยอมให้ลูกเหล็กกลม
ตกกระทบเพียงครั้งเดียวต่อการทดสอบแต่ละครั้ง  
 
2.2 ลูกเหล็กกลมมวล 2260 g  
2.2.1 เครื่องมือ  
2.2.1.1  ลูกเหล็กกลมมีมวล 2260 g 20 g และมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 82 mm  
2.2.1.2  อุปกรณ์ปล่อยลูกเหล็กกลม  
อุปกรณ์ปล่อยลูกเหล็กกลมให้ตกอิสระจากความสูงที่ก าหนดหรือท าให้ลูกเหล็กกลมมีความเร็ว
เท่ากับการตกอิสระ ความเร็วคลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน  1%  
2.2.1.3 ที่ยึดชิ้นทดสอบเป็นกรอบเหล็ก ตามข้อ 2.1.1.3  
2.2.2 ภาวการณ์ทดสอบ  
อุณหภูมิ : 20 oC 5 oC 
ความดัน : 860 mbar ถึง 1060 mbar  
ความชื้นสัมพัทธ์ :  60%  20%  
2.2.3 ชิ้นทดสอบ  
-  ให้ใช้ชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจตุรัสแผ่นราบมีความยาวด้านละ 300 mm+10
−0 mm หรือตัดจากส่วนที่
ราบที่สุดของกระจกกันลมหน้า หรือระนาบโค้งอื่น ๆ ของกระจกนิรภัย  
- ในกรณีที่ใช้กระจกกันลมหน้าทั้งแผ่นหรือระนาบโค้งของกระจกนิรภัย  ต้องมั่นใจว่า กระจกนิรภัย
สัมผัสกับที่ยึดชิ้นทดสอบเพียงพอ  
2.2.4 ขั้นตอนทดสอบ  
- น าชิ้นทดสอบมาปรับภาวะที่อุณหภูมิที่ก าหนดอย่างน้อย 4 h แล้วเริ่มทดสอบทันที  
- วางชิ้นทดสอบเข้ากับที่ยึด  (ข้อ 2.1.1.3 )  ให้ระนาบชิ้นทดสอบตั้งฉากกับทิศทางการตกของ  
  ลูกเหล็กกลม  คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน  30 มอก.2602 – 2556 
-26- - ในกรณีกระจกกึ่งพลาสติก  ให้ใช้อุปกรณ์จับยึดชิ้นทดสอบกับแท่นรองรับของที่ยึดชิ้นทดสอบ  
- จุดตกกระทบต้องอยู่ภายใน 25 mm จากจุดกึ่งกลางของชิ้นทดสอบ  
- ลูกเหล็กกลมต้องตกกระทบชิ้นทดสอบด้านที่อยู่ด้านในเมื่อน าไปติดตั้งกับรถยนต์  
- ยอมให้ลูกเหล็กกลมตกกระทบเพียงครั้งเดียวต่อการทดสอบแต่ละครั้ง  
3. การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ  
3.1 การกระแทกโดยศีรษะทดสอบแบบไม่มีเครื่องวัดความหน่วง  
3.1.1 เครื่องมือ  
ศีรษะทดสอบทรงกลมหรือครึ่งวงกลมท าจากไม้เนื้อแข็งหลายชั้น คลุมด้วยสักหลาดที่สามารถถอด
เปลี่ยนได้ อาจมีคานไม้ยึดหรือไม่ก็ได้ และมีไม้รูปคอยึดระหว่างคานไม้และรูปศีรษะ โดยปลายด้าน
หนึ่งต่อกับก้านยึด น้ าหนักรวม 10 kg  0.2 kg มิติและรูปร่างโดยประมาณดังแสดงในรูปที่ 2 
 
รูปที่ 2 ศีรษะทดสอบแบบไม่มีเครื่องวัดความหน่วง  
 
3.1.2 อุปกรณ์ปล่อยศีรษะทดสอบให้ตกอิสระจากความสูงที่ก าหนดหรือท าให้ศีรษะทดสอบมีความเร็วเท่ากับ
การตกอิสระ  ความเร็วคลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน  1%  
มอก.2602 – 2556 
-27- 3.1.3 ที่ยึดชิ้นทดสอบส าหรับทดสอบชิ้นทดสอบแผ่นราบ   มีลักษณะเป็นกรอบเหล็ก  2 อัน ประกบกัน 
ความกว้างขอบประมาณ 50 mm แต่ละกรอบมีประเก็นยางหนาประมาณ 3 mm กว้าง 15 mm  1 
mm และมีความแข็ง 70 IRHD  ยึดติดกันด้วยสลักเกลียวอย่างน้อย 8 ตัว ดังแสดงในรูปที่ 3 
3.1.4 ภาวการณ์ทดสอบ  
อุณหภูมิ : 20 oC 5 oC 
ความดัน : 860 mbar ถึง 1060 mbar  
ความชื้นสัมพัทธ์ :  60%  20%  
3.1.5 ขั้นตอนทดสอบ  
3.1.5.1  กรณีใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบ  
- น าชิ้นทดสอบยาว 1100 mm +5
−2 mm  กว้าง 500 mm +5
−2 mm  เก็บไว้ที่อุณหภูมิ  
20 oC 5  oC เป็นเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วเริ่มทดสอบทันที  
 
 
หน่วย : mm 
1/ ทอร์คต่ าสุดที่แนะน า ส าหรับ M 20 เป็น 30 Nm  
 
รูปที่ 3 ที่ยึดชิ้นทดสอบส าหรับการทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ  
 
 
 
 
มอก.2602 – 2556 
-28- -  ยึดชิ้นทดสอบเข้ากับที่ยึดตามข้อ 3.1.3 ขันสลักเกลียวให้แน่นพอที่จะไม่ท าให้ชิ้นทดสอบ
เคลื่อนที่เกิน 2 mm  ในระหว่างการทดสอบ ให้ระนาบชิ้นทดสอบตั้งฉากกับทิศการตกของ
ศีรษะทดสอบ  
-  จุดตกกระทบต้องอยู่ภายใน 40 mm จากจุดกึ่งกลางชิ้นทดสอบด้านที่อยู่ด้านในเมื่อน าไปติดตั้ง
กับรถยนต์  
-  ยอมให้ศีรษะทดสอบตกกระทบเพียงครั้งเดียวต่อการทดสอบแต่ละครั้ง  
-  ต้องเปลี่ยนสักหลาดหลังจากทดสอบแล้ว  12 ครั้ง 
3.1.5.2  กรณีใช้กระจกกันลมหน้าส าเร็จรูป (ส าหรับความสูงที่ปล่อยศีรษะทดสอบไม่เกิน 1.5 m)  
- วางกระจกกันลมหน้าอย่างอิสระบนแท่นรองรับชิ้นทดสอบคั่นด้วย แผ่นยางความหนาประมาณ 
3 mm ความแข็ง 70 IRHD โดยความกว้างของส่วนที่สัมผัสโดยรอบเส้นรอบรูปประมาณ 15 
mm 
- แท่นรองรับชิ้นทดสอบต้องท าจากวัสดุแข็งที่มีรูปร่างเหมือนกับกระจกกันลมหน้าที่ใช้ทดสอบ
เพื่อให้ศีรษะทดสอบกระทบพื้นผิวด้านใน หรืออาจยึดกระจกกันลมหน้ากับแท่นรองรับที่ยึดชิ้น
ทดสอบได้ถ้าจ าเป็น  
- วางแท่นรองรับที่ยึดชิ้นทดสอบบนพื้นที่แข็ง คั่นด้วยแผ่นยางความหนาประมาณ 3 mm   ความ
แข็ง 70 IRHD พื้นผิวของกระจกกันลมหน้าต้องอยู่ในแนวตั้งฉากกับทิศการตกของศีรษะทดสอบ  
-   จุดตกกระทบต้องอยู่ภายใน 40 mm จากจุดกึ่งกลางชิ้นทดสอบด้านที่อยู่ด้านในเมื่อน าไปติดตั้ง
กับรถยนต์  
-  ยอมให้ศีรษะทดสอบตกกระทบเพียงครั้งเดียวต่อการทดสอบแต่ละครั้ง  
-  ต้องเปลี่ยนสักหลาดหลังจากทดสอบแล้ว  12 ครั้ง 
3.2 การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง  
3.2.1 เครื่องมือ  
ในกรณีของการทดสอบที่มีการจ าลองเพื่อหาค่าการบาดเจ็บของศีรษะ  
ให้ใช้ศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง (phantom  head)น้ าหนักรวม 10 kg +0.2
−0 kg มิติและ
รูปร่างดังแสดงในรูปที่ 3.1 มอก.2602 – 2556 
-29-  
 
รูปที่ 3.1  ศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง  10 kg 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มอก.2602 – 2556 
-30- ตารางที่ 3 รายละเอียดวัสดุที่ใช้ท าชิ้นส่วนศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง ตามรูปที่ 3.1 มีดังนี้ 
(ข้อ 3.2.1) 
ต าแหน่ง  จ านวน  รายการ  วัสดุที่ใช้  หมายเหตุ  
1 1 อุปกรณ์ยึดแบบแม่เหล็ก เหล็ก DIN 17100   - 
2 1 ตัวหน่วงการสั่น  ยาง/เหล็ก เส้นผ่านศูนย์กลาง 50 mm 
ความหนา 30 mm     เกลียว : 
M10 
3 4 หัวต่อ BNC แบบ HF - - 
4 1 แป้นเกลียวหกเหลี่ยม DIN 
985 - - 
5 6 ดิสก์ DIN 125  - - 
6 3 ขั้วต่อสัญญาณ - - 
7 6 เกลียวกระบอก  DIN 912  - - 
8 3 แป้นเกลียวหกเหลี่ยม  - - 
9 3 ดิสก์ เหล็ก DIN 17100  เส้นผ่านศูนย์กลางรู 8 mm 
เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก 35 
mm 
ความหนา 1.5 mm 
10 3 แหวนยาง ยาง ความแข็ง 60 
IRHD เส้นผ่านศูนย์กลางรู 8 mm 
เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก 30 
mm 
ความหนา 10 mm 
11 1 แหวนหน่วง  หุ้มด้วยกระดาษ เส้นผ่านศูนย์กลางรู 120 mm 
เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก 199 
mm 
ความหนา 0.5 mm 
12 - - - - 
13 1 แหวนคั่นกลาง  ยางบิวทะไดอีน  
ความแข็ง 80 IRHD เส้นผ่านศูนย์กลางรู 129 mm 
เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก 192 
mm 
ความหนา 4 mm 
14 3 ท่อน า โพลิเตตระฟลูออลีน
(PTFE)  เส้นผ่านศูนย์ภานใน 8 mm 
เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก 10 
mm 
ความยาว 40 mm 
15 3 แป้นเกลียวหกเหลี่ยม  - - 
16 3 สลักเกลียว DIN 976  - - มอก.2602 – 2556 
-31- ตารางที่ 3 รายละเอียดวัสดุที่ใช้ท าชิ้นส่วนศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง ตามรูปที่ 3.1 มีดังนี้ 
(ข้อ 3.2.1) (ต่อ) 
ต าแหน่ง  จ านวน  รายการ  วัสดุที่ใช้  หมายเหตุ  
17 3 เกลียวฝังใน โลหะหล่อผสม 
DIN1709 -GD-
CuZn37Pb   - 
18 1 ก้นแอ่ง โพลิแอไมด์ 12 - 
19 1 ตัวหุ้ม ยางบิวทะไดอีน ความหนา 6 mm 
มีสันนูนที่ด้านด้านหนึ่ง 
20 1 ปลอกน า  เหล็ก DIN 17100  - 
21 4 เกลียวกันจม  - - 
22 1 ดิสก์หน่วง  หุ้มด้วยกระดาษ เส้นผ่านศูนย์กลาง 65 mm 
ความหนา 0.5 mm 
23 - - - - 
24  1 แผ่นฐาน  เหล็ก DIN 17100   - 
25 1 ชุดเกลียวพร้อมเบ้ารับหก
เหลี่ยม ชั้นความแข็ง 45H - 
26 1 แท่นยึดสามแกน  -  
27 3 เกจวัดความเร่ง  - - 
28 1 ส่วนที่เป็นไม้  คานมีกาวยึดแต่ละชั้น  - 
29 1 แผ่นปิด  โลหะผสม (AlMg5)  - 
30 1 หมวกป้องกัน  โพลิแอไมด์ 12 - 
 
3.2.2 การปรับแต่งและการสอบเทียบ  
น าศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง มาติดบนคานขวางบนระบบน าตามรูปที่ 3.2 ใช้อุปกรณ์
ยกเคลื่อนศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วงพร้อมคานขวางไปยังต าแหน่งปล่อยตก  ปล่อยคาน
พร้อมศีรษะจนกระทั่งผ่านต าแหน่งที่มีตัวกั้นล าแสงที่ปรับความสูงได้  ศีรษะทดสอบจะหลุดจากคาน
ขวาง และตกลงสู่ชิ้นตัวอย่าง ส่วนคานขวางที่ตกลงจะถูกยึดไว้โดยตัวหน่วง  อุปกรณ์ปล่อยตกหรือ
เคเบิลที่ใช้ต้องไม่ท าให้เกิดการดล (impulse) เพื่อให้ตกในแนวดิ่งโดยความเร่งจากแรงโน้มถ่วงของโลก  มอก.2602 – 2556 
-32- - 
รูปที่ 3.2  ศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง  
3.2.2.1  อุปกรณ์วัดเพื่อหาค่าการบาดเจ็บของศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง  ตามข้อ 3.2.1 
3.2.2.2  อุปกรณ์สอบเทียบศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง  
อุปกรณ์ปล่อยศีรษะให้ตกจากความสูงระหว่าง 50 mm และ 254 mm คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน 1 
mm ไม่จ าเป็นต้องใช้ระบบน าส าหรับความสูงนี้  
แผ่นรองท าด้วยเหล็กสี่เหลี่ยมจัตุรัส ความยาวด้านละ 600 mm ความหนาอย่างน้อย 50 mm 
โดยพื้นผิวตกกระทบต้องขัดมันแล้ว  
ความหยาบพื้นผิว Rmax = 1 µm ความเรียบคลาดเคลื่อน t  = 0.05 mm  
3.2.2.3  การสอบเทียบและการปรับแต่งศีรษะทดสอบแบบมีเครื่องวัดความหน่วง  
ก่อนเริ่มทดสอบแต่ละชุด และภายในไม่เกิน 50 ครั้งต่อชุด ต้องท าการสอบเทียบศีรษะทดสอบ
และปรับแต่งได้ถ้าจ าเป็น  แผ่นรองต้องสะอาดและแห้ง โดยในระหว่างการสอบเทียบต้องวางบน
พื้นแข็งที่ไม่โค้งนูน  ศีรษะทดสอบต้องตกกระทบแผ่นรองในแนวดิ่ง ที่ความสูง  50 mm  100  
mm 150 mm และ 254 mm (โดยวัดจากจุดต่ าสุดของศีรษะทดสอบไปยังพื้นผิวของแผ่นรอง ) 
บันทึกค่าเส้นโค้งความหน่วงที่ได้ความหน่วงสูงสุด az บนแกน Z  ที่ความสูงปล่อยตกต่าง ๆ ต้อง
มีค่าภายในเกณฑ์ก าหนด ตาม ตารางที่ 4  
มอก.2602 – 2556 
-33- ตารางที่ 4 ความสูงปล่อยตก และเกณฑ์ความหน่วงสูงสุด  
(ข้อ 3.2.2.3) 
 
ความสูงปล่อยตก 
mm ความหน่วงสูงสุด az  
ที่เป็นตัวคูณความเร่งจากแรงโน้มถ่วง g 
50 64 ± 5  
100 107 ± 5 
150 150 ± 7  
254 222 ± 12  
 
เส้นโค้งความหน่วงต้องเป็นรูปแบบเดียวกัน โดยที่ความสูงปล่อยตก 254 mm ในช่วงเวลาอย่าง
น้อย 1.2 ms และมากสุด 1.5 ms ต้องเกิดความหน่วงเกิน 100 g  
ถ้าไม่สามารถท าตามเกณฑ์ตามข้อ 3.2.2.3 ได้ ให้ปรับคุณสมบัติความยืดหยุ่นของศีรษะทดสอบ
โดยเปลี่ยนแปลงความหนาของแหวนคั่นกลางในแผ่นฐาน การปรับแก้ท าได้โดยปรับแป้นเกลียว
หกเหลี่ยมแบบล็อกในตัว จ านวน 3 ตัวที่อยู่บนสลักแบบเกลียว ที่ยึดอ่างติดกับแผ่นฐาน โดย
แหวนยางที่อยู่ใต้แป้นเกลียวหกเหลี่ยมต้องไม่เปราะหรือร้าว  
ต้องเปลี่ยนวัสดุคลุมของพื้นผิวตกกระทบและแหวนระหว่างกลางทันทีหากได้รับความเสียหาย 
โดยเฉพาะเมื่อไม่สามารถปรับศีรษะจ าลองต่อไปได้  
3.2.3 ที่ยึดชิ้นทดสอบส าหรับทดสอบชิ้นทดสอบแผ่นราบ ให้เป็นไปตามข้อ 3.1.3 
3.2.4 ภาวะการทดสอบให้เป็นไปตามข้อ 3.1.4  
3.2.5 การทดสอบโดยใช้กระจกส าเร็จรูป (ใช้กับความสูงปล่อยตกระหว่าง 1.5 m ถึง 3 m)  
วางกระจกอย่างอิสระบนที่ยึดชิ้นทดสอบ คั่นด้วยยางความหนาอย่างน้อย 3 mm ความแข็ง 70 IRHD 
ให้ยึดกระจกกับโครงตัวรองรับ พื้นผิวของกระจกต้องอยู่ในแนวตั้งฉากกับทิศการตกของศีรษะทดสอบ 
จุดตกกระทบต้องอยู่ภายใน 40 mm จากจุดกึ่งกลางชิ้นทดสอบด้านในที่เป็นระนาบพลาสติกเมื่อน าไป
ติดตั้งกับรถยนต์ ยอมให้ศีรษะจ าลองตกกระทบเพียงครั้งเดียวต่อการทดสอบแต่ละครั้ง  เริ่มทดสอบ
จากความสูงที่เลือกเป็นค่าปล่อยตกเริ่มต้น และเพิ่มความสูงครั้งละ 0.5 m ในการทดสอบครั้งต่อ ๆ ไป  
จัดท าเส้นโค้งความหน่วงโดยบันทึกค่าความหน่วงขณะกระทบตัวอย่าง  เป็น ax ay az แปรตามเวลา t 
หลังการทดสอบควรตรวจสอบว่าขอบตัวอย่างเคลื่อนจากต าแหน่งเดิมเกิน 2 mm และต าแหน่งตก
กระทบเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดหรือไม่ และค่าความเร่ง ax และ ay ต้องมีค่าน้อยกว่า 0.1a z   
3.2.6 การประเมิน  
การหาค่าเส้นโค้งความหน่วง  มีดังนี้  
ค านวณความหน่วงผลลัพธ์ ares(t)  ที่ศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงตามสมการ (1) จากค่า ax(t) , a y(t) และ az 
(t) ที่เป็นตัวคูณความเร่งจากแรงโน้มถ่วง g  
 
ares(t) =  (a x2 (t) + a y2 (t) + a z2 (t))1/2   (1) 
 มอก.2602 – 2556 
-34- ณ เวลาที่ความหน่วงเป็น 80g ค่า ares มากขึ้นอย่างต่อเนื่อง ให้หาค่าความหน่วงสูงสุดของ ares โดย
ค านวณเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะโดยการวัดอันตรายจากการบาดเจ็บของกระโหลกศีรษะและสมอง
โดยใช้สมการ (2) ดังนี้ 
 
 (2) 
 
ให้เลือกผลการอินทิเกรต t1 และ  t2 ที่จะให้ค่ามากสุด  
 
4 การทดสอบความทนการขัดถู  
4.1 เครื่องมือ  
4.1.1 เครื่องมือขัดถู ดังรูปที่ 4 ประกอบด้วยจานหมุนในแนวระนาบ มีจุดยึดตรงกลางที่สามารถหมุนในแนว
ระนาบทวนเข็มนาฬิกาด้วยความเร็ว 65-75 รอบต่อนาที   
มีแขน 2 แขน ยึดล้อขัดถูที่ปล่อยให้หมุนอย่างอิสระบนฐานหมุนในแนวนอน ล้อขัดถูแต่ละข้างกดลง
บนชิ้นทดสอบประมาณ 500 g โดยมวล ฐานหมุนของเครื่องขัดถูหมุนอย่างสม่ าเสมอในแนวระนาบ 
(ความแตกต่างของระนาบไม่มากกว่า + 0.05 mm ที่ระยะ 1.6 mm จากขอบฐานหมุน ) ล้อขัดถู ถูก
ยึดในทิศทางที่ซึ่งเมื่อล้อขัดทั้งสองสัมผัสกับชิ้นทดสอบที่หมุน ทิศทางการหมุนล้อขัดถูทั้งสองหมุนใน
ทิศทางตรงข้ามกัน ความโค้งของรอยขัดถูก มีพี้นที่มากกว่า 30 cm2 
 
 
 
รูปที่ 4 เครื่องมือขัดถู 
 
4.1.2 ล้อขัดถูมี 2 ล้อ เส้นผ่านศูนย์กลาง 45 mm ถึง 50 mm หนา 12.5 mm  ท าจากยางความแข็ง 72 
IRHD ± 5 IRHD และมีสารขัดถูฝังอยู่  
4.1.3 แหล่งก าเนิดแสงประกอบด้วยหลอดอินแคนเดสเซนซ์ที่มีไส้หลอด  บรรจุภายในท่อน าแสงขนานขนาด 
1.5 mm x 1.5 mm x 3 mm โดยมีแรงดันไฟฟ้าที่ท าให้ไส้หลอดมีอุณหภูมิสี 2856K±50K แรงดันนี้
ต้องมีค่าคงที่ภายใน ±1/1000 โดยใช้เครื่องมือตรวจสอบแรงดันไฟฟ้าที่มีความแม่นย าเพียงพอ  
มอก.2602 – 2556 
-35- 4.1.4 ระบบเชิงแสงประกอบด้วยเลนส์ความยาวโฟกัสไม่น้อยกว่า 500 mm และปรับแก้ค่าความ
คลาดเคลื่อนสีแล้ว ความกว้างรูรับแสงเมื่อเปิดเต็มที่ของเลนส์ต้องไม่เกิน f/20  ปรับระยะระหว่าง
เลนส์และแหล่งก าเนิดแสงเพื่อให้ได้ล าแสงที่ขนาน และสอดไดอะแฟรมเพื่อจ ากัดล าแสงให้มีเส้นผ่าน
ศูนย์กลาง 7 mm ± 1 mm โดยไดอะแฟรมต้องอยู่ห่างจากเลนส์อีกด้านหนึ่งของแหล่งก าเนิดแสงเป็น
ระยะ 100 mm ±  50 mm  
4.1.5 อุปกรณ์ส าหรับวัดแสงกระเจิง (ดูรูปที่ 5) ประกอบด้วยโฟโตอิเล็กทริกเซลส์และทรงกลมรวมแสงขนาด
เส้นผ่านศูนย์กลาง 200 mm - 250 mm ซึ่งมีช่องแสงเข้าและช่องแสงออก  ที่ช่องแสงเข้าต้องเป็น
วงกลมมีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยสองเท่าของล าแสง ที่ช่องแสงออกต้องมีส่วนดักแสงหรือตัว
สะท้อนแสงมาตรฐานตามที่ก าหนดไว้ในข้อ 4.4.3 โดยส่วนดักแสงต้องดักแสงทั้งหมดเมื่อไม่มีการน า
ชิ้นทดสอบไปขวางล าแสง  
แกนล าแสงต้องผ่านจุดศูนย์กลางของช่องแสงเข้าและช่องแสงออก เส้นผ่านศูนย์กลาง  b ของรูแสง
ออกต้องเท่ากับ 2a.tan4 o เมื่อ a  คือ เส้นผ่านศูนย์กลางของทรงกลมรวมแสง  
โฟโตอิเล็กทริกเซลส์ต้องติดตั้งไม่ให้รับแสงโดยตรงจากช่องแสงเข้าและตัวสะท้อนแสงมาตรฐานพื้นผิว
ด้านในของทรงกลมรวมแสงและตัวสะท้อนแสงมาตรฐานต้องมีคุณสมบัติการสะท้อนแสงเท่า ๆ กัน 
และมีผิวด้าน  ค่าที่ได้จากโฟโตอิเล็กทริกเซลส์ต้องเป็นค่าเชิงเส้น ± ร้อยละ 2 ตลอดช่วงความเข้มแสงที่
ใช้  ต้องออกแบบเครื่องมือไม่ให้กัลวานอมิเตอร์เกิดการเบนเมื่อไม่มีแสงในทรงกลม  ตรวจสอบ
เครื่องมือทั้งหมดเป็นช่วงสม่ าเสมอโดยใช้ความฝ้าที่ก าหนดเป็นมาตรฐานสอบเทียบ  ถ้าเครื่องวัดความ
ฝ้าที่ใช้แตกต่างจากข้อก าหนดข้างต้น ต้องปรับแก้ผลทดสอบที่ได้  
 
รูปที่ 5  เฮซมิเตอร์  
4.2 ภาวะการทดสอบ ตามข้อ 2.1.2  
4.3 ชิ้นทดสอบ  
ชิ้นทดสอบต้องเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัสแผ่นราบ ความยาว ประมาณด้านละ 100 mm และอาจเจาะรูตรงกลาง   6.4 
mm +0.2
−0 mm ได้ถ้าจ าเป็น 
4.4 ขั้นตอนทดสอบ  
การทดสอบการขัดถูต้องกระท าบนพื้นผิวของชิ้นทดสอบที่เป็นด้านนอกของกระจกเมื่อน าไปติดตั้งในรถยนต์
และทดสอบด้านในด้วยถ้าเป็นกระจกพลาสติก  
มอก.2602 – 2556 
-36- 4.4.1 ให้ท าความสะอาดชิ้นทดสอบทันทีก่อนและหลังการขัดถู ดังนี้  
(1) ถูด้วยผ้าลินินในขณะน้ าไหล  
(2) ล้างด้วยน้ ากลั่นหรือน้ าที่ไม่มีแร่ธาตุเจือปน  
(3) เป่าให้แห้งด้วยออกซิเจนหรือไนโตรเจน  
(4) ใช้ผ้าลินินชื้นเช็ดเบา ๆ เพื่อเอาคราบน้ าที่อาจติดอยู่ออก ถ้าจ าเป็นอาจท าให้แห้งด้วยการซับเบา 
ๆ ระหว่างผ้าลินิน 2 ผืน 
หลีกเลี่ยงการใช้อุปกรณ์อุลตราโซนิก  หลังจากท าความสะอาดแล้ว ให้จับชิ้นทดสอบตรงขอบและการ
เก็บต้องป้องกันไม่ให้ถูกท าลายหรือเกิดการปนเปื้อนบนพื้นผิว  
4.4.2 น าชิ้นทดสอบปรับภาวะโดยเก็บไว้ที่อุณหภูมิ  20oC±5oC ความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ   
60  ± ร้อยละ  20  เป็นระยะเวลาไม่น้อยกว่า 48 h 
4.4.3 วางชิ้นทดสอบขวางช่องทางเข้าของทรงกลมรวมแสง มุมระหว่างมุมปกติ (ตั้งฉาก ) ไปยังพื้นผิวของชิ้น
ทดสอบ และแกนของล าแสงต้องไม่เกิน 8 องศา  
อ่านค่า T1 ถึง T4 ตามภาวะทดสอบ 4 ครั้ง ตามตารางที่ 5  
 
ตารางที่ 5 แสดงค่า T1 ถึง T4 
(ข้อ 4.4.3) 
ค่า ชิ้นทดสอบ  กับดักแสง  ตัวสะท้อนแสงมาตรฐาน  ปริมาณที่แสดง  
T1 ไม่มี ไม่มี มี แสงตกกระทบ  
T2 มี ไม่มี มี แสงรวมที่ส่งผ่านชิ้นทดสอบ  
T3 ไม่มี มี ไม่มี แสงที่กระจายโดยเครื่องมือ  
T4 มี มี ไม่มี แสงที่กระจายโดยเครื่องมือ
และชิ้นทดสอบ  
 
อ่านค่า T1 ถึง T4 ซ้ าอีกครั้งที่ต าแหน่งที่ก าหนดอื่น ๆ เพื่อดูความสม่ าเสมอ  
ค านวณค่าการส่งผ่านแสงรวม  Tt  
 Tt=𝑇2/𝑇1 
ค านวณค่าการส่งผ่านแสงรวม Td 
Td=𝑇4−𝑇3(𝑇2/𝑇1)
𝑇1−𝑇3 
ค านวณค่าร้อยละของ ความฝ้า  การส่งผ่านแสง   หรือทั้งสอง และการกระจายแสง  ดังนี้ 
ค่าร้อยละของ ความฝ้า  การส่งผ่านแสง   หรือทั้งสอง และการกระจายแสง  = 𝑇𝑑
𝑇𝑡 𝑥 100 % 
วัดค่าความฝ้าก่อนทดสอบของชิ้นทดสอบที่ระยะห่างเท่า ๆ กันอย่างน้อย  4 จุดในพื้นที่ที่ยังไม่ได้ขัด  ตาม
สมการด้านบน และหาค่าเฉลี่ยของแต่ละชิ้น ค่าเฉลี่ยอาจท าโดยการหมุนชิ้นทดสอบอย่างสม่ าเสมอด้วย
ความเร็วรอบอย่างต่ า 3 รอบต่อวินาทีแทนการวัด 4 จุด บันทึกเป็นค่าความฝ้าเริ่มต้น   
ส าหรับกระจกนิรภัยแต่ละแบบให้ท าการทดสอบ 3 ครั้ง ด้วยภาระเดียวกัน วัดความฝ้าที่เกิดขึ้นหลังจาก
ชิ้นทดสอบผ่านการขัดแล้ว โดยวัดการกระจายแสงที่ระยะห่างเท่า ๆ กันอย่างน้อย  4 จุด ตามสมการ
ด้านบน และหาค่าเฉลี่ยของแต่ละชิ้น ค่าเฉลี่ยอาจท าโดยการหมุนชิ้นทดสอบอย่างสม่ าเสมอด้วยความเร็ว
รอบอย่างต่ า 3 รอบต่อวินาทีแทนการวัด 4 จุด บันทึกเป็นค่าความฝ้าหลังการขัดถู มอก.2602 – 2556 
-37- 4.5 การทดสอบจะด าเนินการได้ก็ต่อเมื่อ ผู้ทดสอบของห้องทดสอบใช้ความระมัดระวังในการทดสอบเมื่อมีการ
พิจารณาข้อมูลที่เกี่ยวข้องแล้ว  
กรณีกระจกพลาสติกที่มีการเปลี่ยนวัสดุใสคั่นกลางหรือความหนาวัสดุ ไม่จ าเป็นต้องทดสอบเพิ่ม  
4.6 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
  ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
5 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง  
5.1 ขั้นตอนทดสอบ  
ใช้ชิ้นตัวอย่างที่ท าโดยกรรมวิธีเดียวกับที่ใช้ท าผลิตภัณฑ์หรือชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจตุรัส ขนาดอย่างน้อย 
300 mm จ านวน 3 ชิ้น ที่หน่วยทดสอบตัดมาจากกระจกกันลมหน้า 3 ชิ้น หรือกระจกที่ไม่ใช้เป็นกระจก
กันลมหน้าแล้วแต่กรณี โดยขอบด้านหนึ่งของกระจกต้องมีลักษณะเช่นเดียวกับขอบด้านบนของกระจก 
น าชิ้นทดสอบไปให้ความร้อนที่อุณหภูมิ 100 oC เป็นระยะเวลา 2 h จากนั้นท าให้เย็นที่อุณหภูมิห้อง ถ้า
ผิวด้านนอกทั้งสองของกระจกมีส่วนประกอบของสารอนินทรีย์ อาจอุ่นชิ้นทดสอบโดยการจุ่มชิ้นทดสอบ
ในแนวตั้งในน้ าเดือดก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิโดยกระทันหัน ถ้าชิ้นตัวอย่างตัดมาจาก
กระจกกันลมหน้าขอบหนึ่งของแต่ละตัวอย่างต้องเป็นขอบของกระจกกันลมหน้า  
5.2 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่มีสี มีสี 
สีของวัสดุคั่นกลาง  1 2 
คุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ   -  - 
5.3 เกณฑ์ตัดสิน  
5.3.1 เมื่อทดสอบตามข้อ 5.1 แล้ว ชิ้นทดสอบต้องไม่มีฟองอากาศ หรือข้อบกพร่องอื่นเกิดขึ้นเกิน 15 mm 
จากขอบด้านที่ไม่ตัด หรือเกิน 25 mm จากขอบด้านที่ตัด หรือเกิน 10 mm จากรอยร้าวที่อาจเกิดขึ้น
ในระหว่างการทดสอบ  
5.3.2 ชุดชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องความทนอุณหภูมิสูง ถ้า  
5.3.2.1  ผลทดสอบทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 5.3.1 
5.3.2.2  หากมีผลทดสอบที่ไม่เป็นไปตามข้อ 5.3.1 จ านวน 1 ชิ้น ให้ชักตัวอย่างเพื่อทดสอบใหม่อีก 1 
ชุด ผลทดสอบทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 5.3.1 
6 การทดสอบความทนรังสี  
6.1 ขั้นตอนทดสอบ  
6.1.1 เครื่องมือ  
6.1.1.1  แหล่งก าเนิดรังสีประกอบด้วยหลอดไอปรอทความดันปานกลางที่เป็นกระเปาะควอทซ์ ชนิด
ไม่มีโอโซน  แกนกระเปาะต้องอยู่ในแนวตั้ง ความยาวระบุ  360 mm เส้นผ่านศูนย์กลางระบุ  
9.5mm ความยาวอาร์ก 300 mm ± 4 mm ขนาด 750W   ± 50 W  
ใช้แหล่งก าเนิดรังสีอื่นได้ที่ให้ผลเช่นเดียวกันโดยเปรียบเทียบจากพลังงานที่ได้จากแหล่งก าเนิด
แสงที่ความยาวคลื่น 300 nm  ถึง 450 nm ความยาวคลื่นส่วนที่เหลือให้กรองด้วยตัวกรองที่
เหมาะสม   
ในกรณีของกระจกนิรภัยที่ความสัมพันธ์ของการทดสอบและสภาวะการใช้งาน ไม่เป็นไปตาม
เกณฑ์ที่ก าหนด ให้ทวนสอบภาวะที่ใช้ทดสอบ  มอก.2602 – 2556 
-38- 6.1.1.2  หม้อแปลงและคาปาซิเตอร์  ที่สามารถจ่ายไฟให้หลอดตามข้อ 6.1.1.1 ที่แรงดันสูงสุดเริ่มต้น
ขั้นต่ า 1100 V และที่แรงดันท างาน 500 V ± 50 V  
6.1.1.3  อุปกรณ์ที่ใช้จับยึดและหมุนชิ้นทดสอบที่ความเร็วรอบ 1 - 5 รอบต่อนาที  ให้อยู่โดยรอบ
แหล่งก าเนิดรังสีที่อยู่ตรงกลางเพื่อให้เกิดการเผยผึ่งสม่ าเสมอ 
6.1.2 ชิ้นทดสอบ  
6.1.2.1  ใช้ชิ้นทดสอบขนาด 76 mm x 300 mm  
6.1.2.2  ใช้ชิ้นทดสอบที่ตัดโดยหน่วยทดสอบจากส่วนบนของกระจกโดย  
ในกรณีกระจกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ขอบด้านบนของชิ้นทดสอบต้องเป็นขอบด้านบน
ของกระจก  ในกรณีของกระจกกันลมหน้า ขอบด้านบนของชิ้นทดสอบต้องตรงกับเขตจ ากัด
บนของพื้นที่การส่งผ่านแสงดังแสดงในข้อ 9.1.2.2  
6.1.3 วิธีทดสอบ  
หาอัตราส่วนการส่งผ่านแสงปกติของชิ้นทดสอบทั้ง 3 แผ่นก่อนการฉายรังสี ตามข้อ 9.1.1 ถึง ข้อ 
9.1.2  ป้องกันส่วนของชิ้นทดสอบจากการฉายรังสี  จากนั้นวางชิ้นทดสอบที่ระยะห่างจากแหล่งก าเนิด
แสง 230 mm และขนานตามยาวของแกนหลอด คงอุณหภูมิการทดสอบไว้ที่    45 oC ±  5 oC ตลอด
การทดสอบ ให้ชิ้นทดสอบด้านที่จะอยู่ด้านหน้ารถยนต์  หันเข้าแหล่ง  ก าเนิดแสง ส าหรับชนิดของ
หลอดตามที่ระบุในข้อ 6.1.1.1 ให้เผยผึ่งเป็นระยะเวลา 100 h แล้วหาอัตราส่วนการส่งผ่านแสงปกติ
หลังฉายรังสีอีกครั้ง   
6.1.4 ให้ทดสอบตัวอย่างทุกชิ้นตามข้อ 6.1.3 จนกระทั่งการฉายรังสีของแต่ละจุดในชิ้นทดสอบหรือตัวอย่าง
ที่ท าขึ้นมาโดยใช้วัสดุคั่นกลางเดียวกัน มีผลเช่นเดียวกับการฉายรังสีแสงอาทิตย์ที่ 1400 w/m2 เป็น
ระยะเวลา 100  h  
6.2 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่มีสี มีสี 
สีของกระจก  2 1 
สีของวัสดุคั่นกลาง  1 2 
คุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ   -  - 
 
6.3 เกณฑ์ตัดสิน  
6.3.1 ชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบ ถ้า  
6.3.1.1  อัตราการส่งผ่านแสงรวมที่วัดได้ตามข้อ 9.1.1และ ข้อ 9.1.2 ไม่น้อยกว่าร้อยละ  95  ของค่า
เดิมก่อนการฉายรังสี  และต้องไม่เป็นไปตามเกณฑ์ในแต่ละกรณี ดังนี้ 
6.3.1.1.1  น้อยกว่า  70% ในกรณีของกระจกนิรภัยที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า และอยู่ใน
ส่วนที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยที่คนขับต้องการ   
6.3.1.1.2  น้อยกว่า  70% ในกรณีของกระจกนิรภัยที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าและมีพื้นที่การ
ส่งผ่านแสงตามที่ก าหนดในข้อ 9.1.2.2  
6.3.1.2  หลังการทดสอบชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างอาจเกิดสีจางๆ เมื่อน าไปวางเทียบกับพื้นขาว ต้องไม่
พบข้อบกพร่องอื่น ๆ  
 มอก.2602 – 2556 
-39- 6.3.2 ชุดชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องความทนการขัดถู ถ้า  
6.3.2.1  ผลทดสอบทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 6.3.1 
6.3.2.2  หากมีผลทดสอบที่ไม่เป็นไปตามข้อ 6.3.1 จ านวน 1 ชิ้น ให้ชักตัวอย่างเพื่อทดสอบใหม่อีก 1 
ชุด ผลทดสอบทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 6.3.1 
6.4 การทดสอบความทนสภาพอากาศจ าลอง  
6.4.1 วิธีทดสอบ  
6.4.1.1  เครื่องมือ  
6.4.1.1.1  เครื่องฉายรังสีที่มีหลอดไฟฟ้าซีนอนแบบอาร์กที่มีชั่วโมงการใช้งานนานเป็นแหล่งก าเนิด หรือวิธี
ที่ให้รังสีอัลตราไวโอเลตในระดับที่ต้องการได้ ใช้หลอดไฟฟ้าซีนอนแบบอาร์กที่มีชั่วโมงการใช้
งานนานจะมีข้อได้เปรียบ โดยเมื่อใช้ตัวกรองเพื่อปรับและคงค่านั้นไว้แล้ว ผลที่ได้ของสเปกตรัม
จะใกล้เคียงแสงอาทิตย์ธรรมชาติมากที่สุด หัวเผาซีนอนที่ปลายหลอดควอทซ์ต้อง มีตัวกรองชนิด
โบโรซิลิเกตที่เหมาะสม โดยใช้แหล่งจ่ายก าลังชนิดความถี่ 50 Hz หรือ 60 Hz จากหม้อแปลง
แบบรีแอกแตนซ์และเครื่องมือทางไฟฟ้าที่ เหมาะสม  
อุปกรณ์เผยผึ่งต้องรวมถึงอุปกรณ์ที่จ าเป็นส าหรับการวัดและ /หรือควบคุม ดังนี้   
- การฉายรังสี  
- แผ่นอุณหภูมิสีด ามาตรฐาน  
- หัวฉีดน้ า 
- การควบคุมหรือ วัฏจักรการท างาน  
อุปกรณ์เผยผึ่งต้องท าจากวัสดุที่ไม่เกิดปฏิกิริยาเคมีและไม่ปนเปื้อนกับน้ าที่ใช้ในการทดสอบการ
วัดการฉายรังสีต้องกระท าที่พื้นผิวชิ้นทดสอบและควบคุมการฉายรังสีตามข้อแนะน าของผู้ท า
อุปกรณ์เผยผึ่ง  ให้วัดหรือค านวณรังสีอัตราไวโอเลตเผยผึ่งรวมที่มีความยาวคลื่นน้อยกว่า 400 
nm ของชิ้นทดสอบเป็นค่าเริ่มต้น  มีหน่วยเป็น Joul/m2 
6.4.1.2  ชิ้นทดสอบ  
ขนาดของชิ้นทดสอบให้เป็นไปตามขนาดที่ระบุในวิธีทดสอบหาคุณสมบัติแต่ละตัวที่ต้องวัดหลังการเผย
ผึ่ง อาจเพิ่มจ านวนชิ้นทดสอบของแต่ละสภาวะการทดสอบหรือแต่ละขั้นของการเผยผึ่ง นอกเหนือจาก
จ านวนชิ้นทดสอบที่ก าหนดเพื่อใช้ประเมินด้วยสายตา  
แนะน าให้ใช้ชิ้นทดสอบขนาดใหญ่ที่สุดส าหรับการประเมินด้วยสายตา  
6.4.1.3  ขั้นตอนทดสอบ  
ให้วัดการส่งผ่านแสงตามที่ก าหนดในข้อ 9.1 ของชิ้นทดสอบที่น าไปเผยผึ่งแล้ว และวัดความทนการ  
ขัดถูตามที่ก าหนดในข้อ 4 ของพื้นผิวชิ้นทดสอบ  ให้ผิวด้านนอกเมื่อน าไปติดตั้งกับรถยนต์ของแต่ละชิ้น
ทดสอบไปเผยผึ่งกับหลอดไฟ โดยมีสภาวะ ดังนี้  
6.4.1.3.1  การฉายรังสีต้องไม่ แตกต่างเกิน ± 10% ตลอดทั่วชิ้นทดสอบ  
6.4.1.3.2  ให้ท าความสะอาดตัวกรองหลอดไฟโดยใช้น้ าและสารซักฟอกในช่วงเวลาที่เหมาะสมและ
เปลี่ยนตัวกรองตามค าแนะน าของผู้ท าเครื่องมือ  
6.4.1.3.3  ควบคุมอุณหภูมิภายในอุปกรณ์เผยผึ่งในระหว่างวัฎจักรช่วงแห้งโดยการหมุนเวียนอากาศเพียง
พอที่จะท าให้แผ่นอุณหภูมิสีด ามาตรฐานคงที่  ใช้เทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิของอุปกรณ์เผยผึ่งให้มอก.2602 – 2556 
-40- มีค่า 70oC±3oC ที่เสมือนแผ่นอุณหภูมิสีด ามาตรฐานหรือเทียบเท่า  ให้ติดตั้งเทอร์โมมิเตอร์วัด
แผ่นอุณหภูมิสีด ามาตรฐานบนราวจับชิ้นทดสอบและให้อ่านค่าที่จุดเผยผึ่งแสงที่ร้อนที่สุด  
6.4.1.3.4  ควบคุมความชื้นสัมพัทธ์ภายในอุปกรณ์เผยผึ่งให้อยู่ภายใน 50%±5% ในระหว่างวัฎจักรช่วง
แห้ง 
6.4.1.3.5  น้ าแบบดีอิออนไนซ์ที่ใช้ในวัฏจักรช่วงเปียกต้องมีซิลิกอนไดออกไซด์ไม่เกิน 1 ppm และต้องไม่
มีสิ่งตกค้างถาวรบนชิ้นทดสอบที่อาจจะมีผลต่อการวัดล าดับต่อ ๆ ไป  
6.4.1.3.6  น้ าต้องมีค่า pH อยู่ระหว่าง 6 ถึง 8 และมีค่าสภาพน าไฟฟ้าไม่เกิน 5 ไมโครซีเมนต์ 
6.4.1.3.7  อุณหภูมิน้ าที่เข้าอุปกรณ์เผยผึ่งต้องมีค่าเท่ากับอุณหภูมิน้ าโดยรอบ  
6.4.1.3.8  น้ าที่ฉีดกระทบชิ้นทดสอบต้องเป็นละอองและมีปริมาณมากพอที่จะท าให้ชิ้นทดสอบเปียก
สม่ าเสมอทันทีที่ฉีด  การฉีดน้ าต้องกระท าบนพื้นผิวที่เผยผึ่งโดยตรง  ห้ามน าน้ ากลับมาใช้อีกครั้ง 
หรือชิ้นทดสอบต้องไม่จุ่มลงในน้ า  
6.4.1.3.9  หมุนชิ้นทดสอบให้อยู่ในมุมที่จะรับแสงได้สม่ าเสมอ  ทุกต าแหน่งในอุปกรณ์เผยผึ่งจะต้องมีชิ้น
ทดสอบหรือตัวแทนชิ้นทดสอบเพียงพอเพื่อที่จะให้การกระจายอุณหภูมิคงที่ตลอด วางชิ้น
ทดสอบบนแผงที่มีการรองรับ ให้ด้านหลังเผยผึ่งภาวะแวดล้อมในตู้ ต้องไม่มีการสะท้อนจาก
ผนังตู้ไปยังด้านหลังของชิ้นทดสอบ หรือถ้าจ าเป็นอาจกั้นด้านหลังชิ้นทดสอบเพื่อกันการ
สะท้อน โดยต้องไม่ไปรบกวนการหมุนเวียนของอากาศบริเวณผิวชิ้นทดสอบ  
6.4.1.3.10  อุปกรณ์เผยผึ่งต้องให้แสงอย่างต่อเนื่องตลอดและฉีดน้ าเป็นระยะๆ ตลอดวัฎจักร 2 h แต่ละ 
วัฏจักร 2 h ประกอบด้วย ช่วงเผยผึ่งแสงแบบแห้ง 102 min และเผยผึ่งแสงแบบเปียก 18 
min   
6.4.1.4  การประเมิน  
 หลังจากการเผยผึ่ง อาจท าความสะอาดชิ้นทดสอบได้ถ้าจ าเป็น  โดยการน าสิ่งตกค้างออกตามที่ผู้ท า
แนะน าไว้  ให้ประเมินชิ้นทดสอบที่เผยผึ่งแล้วด้วยสายตา ตามรายการ ดังนี้  
 -  ฟอง 
 -  สี 
 -  ความฝ้า  
 -  การแปรสภาพอื่นที่สังเกตได้  
 วัดการส่งผ่านแสงของชิ้นทดสอบที่เผยผึ่งแล้ว  
6.4.1.5 เกณฑ์ตัดสิน  
รายงานผลการประเมินด้วยตาบนชิ้นทดสอบแต่ละชิ้นที่เผยผึ่งแล้วเปรียบเทียบกับชิ้นทดสอบที่ไม่ได้
เผยผึ่ง การส่งผ่านแสงที่วัดได้ต้องไม่แตกต่างจากชิ้นทดสอบเริ่มต้นที่ไม่ได้รับการเผยผึ่งเกิน ร้อยละ 5 
และต้องมีค่าการส่งผ่านแสงไม่น้อยกว่า  70% ในกรณีของกระจกนิรภัยที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า และ
กระจกอื่นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าแต่อยู่ในส่วนทัศนวิสัยที่คนขับต้องการ 
7 ความทนความชื้น 
7.1 วิธีทดสอบ  
น าชิ้นทดสอบขนาดสี่เหลี่ยมจตุรัส ความยาวอย่างน้อยด้านละ 300 mm จ านวน 3 ชิ้น วางในแนวตั้งในตู้
ปิดที่ควบคุมอุณหภูมิไว้ที่ 50oC2oC และความชื้นสัมพัทธ์ 95%  4%  เป็นระยะเวลา 2 สัปดาห์  ในมอก.2602 – 2556 
-41- กรณีของกระจกพลาสติกแบบแข็ง และกระจกคู่ที่เป็นพลาสติกแบบแข็ง ให้ใช้ชิ้นทดสอบจ านวน 10 ชิ้น 
โดย 
- ชิ้นทดสอบอย่างน้อยด้านหนึ่งต้องเป็นขอบเดิมของกระจก  
- หากต้องทดสอบครั้งละหลายๆ  ชิ้นในเวลาเดียวกันจะต้องมีช่องว่างระหว่างชิ้นทดสอบที่เพียงพอ  
ให้ป้องกันหยดน้ าที่เกิดจากการควบแน่นที่ผนังหรือเพดานของตู้ทดสอบตกลงบนชิ้นทดสอบ  
7.2 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่มีสี มีสี 
สีของวัสดุคั่นกลาง  1 2 
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ   ที่เกี่ยวข้อง  
7.3 เกณฑ์ตัดสิน  
7.3.1 เมื่อทดสอบตามข้อ 7.1 แล้ว  
ส าหรับกระจกหลายชั้นธรรมดา และกระจกหลายชั้น ผ่านกระบวนการ พิเศษเมื่อน าไปเก็บที่
อุณหภูมิห้องเป็นระยะเวลา 2 h และส าหรับกระจกเคลือบด้วยพลาสติก และกระจก กึ่งพลาสติก 
เมื่อน าไปเก็บที่อุณหภูมิห้องเป็นระยะเวลา 48 h แล้ว ชิ้นทดสอบต้องไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ 
ที่สังเกตได้เกิดขึ้นเกิน 10 mm จากขอบที่ไม่ตัด และเกิน 15 mm จากขอบที่ตัด  
7.3.2 ชุดชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่อง ความทนความชื้น ถ้า  
7.3.2.1ผลทดสอบทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 7.3.1 
7.3.2.2  หากมีผลทดสอบที่ไม่เป็นไปตามข้อ 7.3.1 จ านวน 1 ชิ้น ให้ชักตัวอย่างเพื่อทดสอบใหม่อีก 1 
ชุด ผลทดสอบทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ ข้อ 7.3.1 
8 ความทนการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ 
8.1 วิธีทดสอบ  
น าชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจตุรัส ความยาวด้านละ 300 mm จ านวน 2 ชิ้น เก็บไว้ในตู้ปิดที่ควบคุมอุณหภูมิไว้ที่  
-40 oC  5 oC เป็นระยะเวลา 6 h จากนั้นน าออกมาวางไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC  2 oC เป็นระยะเวลา 1 h  
หรือจนกระทั่งอุณหภูมิชิ้นทดสอบเท่ากับอุณหภูมิห้อง แล้วน าไปวางในตู้ที่มีอากาศหมุนเวียนอุณหภูมิ  
72 oC 2 oC  เป็นระยะเวลา 3 h จากนั้นน าออกมาวางไว้ให้เย็น  จนมีอุณหภูมิ  23 oC   2 oC อีกครั้งหนึ่ง
แล้วจึงน าไปประเมิน 
8.2 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่มีสี มีสี 
สีของวัสดุคั่นกลางหรือของพลาสติกที่ เคลือบ 1 2 
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ   ที่เกี่ยวข้อง  
8.3 เกณฑ์ตัดสิน  
เมื่อทดสอบตามข้อ 8.1 แล้ว ชิ้นทดสอบต้องไม่เป็นฝ้า  ไม่มีรอยแตกร้าว  ไม่มีการแยกชั้นของกระจก หรือการ
เสื่อมสภาพอื่น ๆ เกิดขึ้น  
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-42- 9 คุณสมบัติทางการมองเห็น  
9.1 การทดสอบการส่งผ่านแสง  
9.1.1 เครื่องมือ  
9.1.1.1  แหล่งก าเนิดแสงประกอบด้วยหลอดอินแคนเดสเซนซ์ที่มีไส้หลอด  บรรจุภายในท่อน าแสงขนาน
ขนาด 1.5 mm x 1.5 mm x 3 mm โดยมีแรงดันไฟฟ้าที่ท าให้ไส้หลอดมีอุณหภูมิสี 2856 K ± 
50 K แรงดันนี้ต้องมีค่าคงที่ภายใน  ±  1/1000 โดยใช้เครื่องมือตรวจสอบแรงดันไฟฟ้าที่มีความ
แม่นย าเพียงพอ 
9.1.1.2  ระบบเชิงแสงประกอบด้วยเลนส์ความยาวโฟกัสไม่น้อยกว่า 500 mm และปรับแก้ค่าความ
คลาดเคลื่อนสีแล้ว ความกว้างรูรับแสงเมื่อเปิดเต็มที่ของเลนส์ต้องไม่เกิน f/20  ปรับระยะ
ระหว่างเลนส์และแหล่งก าเนิดแสงเพื่อให้ได้ล าแสงที่ขนาน และสอดไดอะแฟรมเพื่อจ ากัดล าแสง
ให้มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 7 mm ± 1 mm โดยไดอะแฟรมต้องอยู่ห่างจากเลนส์อีกด้านหนึ่งของ
แหล่งก าเนิดแสงเป็นระยะ 100 mm ± 50 mm  จุดที่ใช้วัดต้องอยู่ตรงกลางของล าแสง   
9.1.1.3  อุปกรณ์วัด  
ตัวรับแสงต้องมีความไวสเปกตรัมสัมพัทธ์ ที่มีประสิทธิภาพความส่องสว่างเชิงสเปกตรัมสัมพัทธ์ 
(relative spectral luminious efficiency) ส าหรับการเห็นในภาวะสว่าง (photopic vision) 
ตามมาตรฐาน ICI (International Commission on Illumination ; standard photom etric 
observer) พื้นที่ไวแสงของตัวรับแสง ต้องถูกคลุมด้วย ตัวกลางแพร่แสง  และต้องมีพื้นที่หน้าตัด
อย่างน้อย  2 เท่าของล าแสงที่ออกมาจากระบบเชิงแสง ถ้าใช้ทรงกลมรวมแสง  ที่ช่องแสงเข้าของ
ทรงกลมรวมแสงต้องมีพื้นที่หน้าตัดอย่างน้อย 2 เท่าของล าแสงขนาน  ภาวะเชิงเส้น (linea rity) 
ของตัวรับแสงกับเครื่องมือที่ใช้ชี้บ่งร่วมกันต้องมีค่าไม่เกิน ร้อยละ  2 ของสเกลส่วนใช้งานตัวรับ
แสงต้องอยู่ตรงกลางของล าแสง   
9.1.2 วิธีทดสอบ  
 ให้ปรับความไวของระบบวัดแสงโดยปรับแก้ความคลาดเคลื่อนเพื่อให้เครื่องมืออ่านค่าได้ 100  เมื่อไม่ใส่
กระจก และอ่านค่าได้ 0 เมื่อไม่มีล าแสงกระทบตัวรับแสง   
วางกระจกนิรภัยห่างจากตัวรับแสงที่ระยะประมาณ 5 เท่าของเส้นผ่านศูนย์กลางตัวรับแสงให้อยู่ระหว่าง
ไดอะแฟรมและตัวรับแสง  และต้องปรับมุมตกกระทบของล าแสงให้มีค่า 0 5 o  
ให้วัดการส่งผ่านแสงปกติที่ได้บนกระจก นิรภัย  และทุก ๆ จุดให้วัดและอ่านค่า n ที่แสดงบนเครื่องมือวัด     
โดยการส่งผ่านแสงปกติ r   =   n/100  
9.1.2.1  ในกรณีของกระจกกันลมหน้า อาจใช้ชิ้นทดสอบที่ตัดจากส่วนที่ราบที่สุดของกระจกกันลมหน้า
หรือชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจตุรัสที่ท าขึ้นโดยเฉพาะที่มีความหนาและวัสดุที่ใช้เหมือนกับกระจกกัน
ลมหน้าจริง การวัดให้กระท าที่มุมปกติ (ตั้งฉาก ) กับแผ่นกระจก  
9.1.2.2  ส าหรับกระจกกันลมหน้าของรถยนต์ประเภท  M1 การทดสอบต้องกระท าในโซน B ที่นิยามใน
ภาคผนวก 18 ข้อ 2.3 ยกเว้นบริเวณทึบแสง  
ส าหรับกระจกกันลมหน้าของรถยนต์ประเภท N1 ผู้ผลิตอาจขอทดสอบ ในโซน B ที่นิยามใน
ภาคผนวก 18 ข้อ 2.3 ยกเว้นบริเวณทึบแสง  หรือในโซน I ที่นิยามในข้อ 9.2.5.2.3 ของ
ภาคผนวกนี้   
ส าหรับกระจกกันลมหน้าของรถยนต์ประเภทอื่นๆ  การทดสอบต้องกระท าในโซน I ตามที่นิยาม
ในข้อ 9.2.5.2. 3 ของภาคผนวกนี้  มอก.2602 – 2556 
-43- อย่างไรก็ตามส าหรับรถยนต์ที่ใช้ในการเกษตรและรถแทรกเตอร์ในป่า  และรถที่ใช้ในงานก่อสร้าง
ที่ไม่สามารถก าหนดโซน I การทดสอบจะกระท าที่โซน I’ ตามที่นิยามในข้อ 9.2.5.3 ของ
ภาคผนวกนี้  
 
9.1.3 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่มีสี มีสี 
สีของกระจก  1 2 
สีของวัสดุคั่นกลาง (กรณีกระจกกันลมหน้า ) 1 2 
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่รวมถึง  รวมถึง  
แถบบังแสงและ /หรือบริเวณทึบแสง  1 2 
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ   ที่เกี่ยวข้อง  
9.1.4 เกณฑ์ตัดสิน  
ให้บันทึกค่าการส่งผ่านแสงปกติที่ได้จากการวัดตามข้อ 9.1.2 โดย 
9.1.4.1 ต้องไม่น้อยกว่า 70%  ในกรณีกระจกกันลมหน้า  
9.1.4.2 ต้องไม่น้อยกว่า 70% ในกรณีกระจกนิรภัยที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าซึ่งอยู่ในต าแหน่งตอนหน้า
ยานยนต์ตามค าจ ากัดความในข้อ 2.18.1 ของมาตรฐานนี้  
9.1.4.3 ต้องไม่น้อยกว่า 70% ในกรณีกระจกนิรภัยที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าซึ่งอยู่ในต าแหน่งตอนหลัง
ยานยนต์ตามค าจ ากัดความในข้อ 2.18.2 ของมาตรฐานนี้   แต่ในกรณีกระจกในต าแหน่งตอนหลัง
ด้านนอก อนุญาตให้มีค่าการส่องผ่านแสงน้อยกว่า 70%  ได้ โดยแสดงเครื่องหมาย  V ตามที่
ก าหนดในข้อ 5.2.1.2  ของมาตรฐานนี้  
9.1.4.4 กรณีกระจกนิรภัยที่ไม่ครอบคลุมตามข้อ 2.18.1 และ 2.18.2 ในมาตรฐานนี้ ให้แสดง
เครื่องหมาย  V ตามที่ก าหนดในข้อ 5.2.1.2 ถ้าค่าการส่องผ่านแสงน้อยกว่า ร้อยละ 70  
9.2 การทดสอบการเห็นภาพเพี้ยน  
9.2.1 ขอบข่าย  
การก าหนดวิธีทดสอบโดยการฉายภาพเพื่อประเมินการมองเห็นภาพเพี้ยนบนกระจกนิรภัย  
9.2.1.1  นิยาม 
9.2.1.1.1   การเบี่ยงเบนของการมองเห็น (optical deviation) มุมระหว่างทิศทางจริงและ  
ทิศทางที่ปรากฏของจุดเมื่อมองผ่านกระจกนิรภัย โดยขนาดของมุมที่เห็นเกิดมาจากมุมตก
กระทบของเส้นการมองเห็น ความหนาและการเอียงของกระจก และรัศมีของความโค้งที่
จุดตกกระทบ  
9.2.1.1.2   การเห็นภาพเพี้ยนในทิศทาง M-M’  การวัดความเบี่ยงเบนเชิงมุม   ระหว่าง  จุด M 
และ M’ บนผิวหน้ากระจก ระยะทางระหว่างจุด  2 จุดที่เห็นเกิดจากระนาบกระจกที่ฉาย
จากมุมขวาไปยังทิศทางการมองที่แยกด้วยระยะทาง  X 
(ดูรูปที่ 6)  
ให้ทิศทวนเข็มนาฬิกาเป็นบวกและตามเข็มนาฬิกาเป็นลบ  
9.2.1.1.3  การเห็นภาพเพี้ยนที่จุด M คือการเห็นภาพเพี้ยนสูงสุดของทิศทาง M-M’ ที่จุด M 
 มอก.2602 – 2556 
-44-  
 
 
รูปที่ 6 การแสดงแผนผังของการเห็นภาพเพี้ยน  
โดย 
 =  1 -  2 เช่น การเห็นภาพเพี้ยนในทิศทาง M-M’   
 X  = MC เช่น ระยะทางระหว่างเส้นตรงสองเส้นขนานกับทิศทางการมองเห็นและผ่านจุด M 
และจุด M’   
9.2.1.2  เครื่องมือทดสอบ  
เครื่องมือที่สามารถฉายสไลด์ผ่านทดสอบไปยังฉากรับภาพ  รูปร่างของภาพฉายที่เปลี่ยนเกิดจาก
การน ากระจกนิรภัยวางขวางทางที่แสงผ่าน  ท าให้เห็นเป็นภาพเพี้ยน  
ส่วนประกอบของเครื่องมือทดสอบและการจัดวางให้เป็นไปตามรูปที่  9 
9.2.1.2.1  เครื่องฉายคุณภาพดี ที่มีแหล่งก าเนิดแสงความเข้มสูง และมีคุณลักษณะดังนี้  
- ความยาวโฟกัสอย่างน้อย 90 mm  
- รูรับแสงประมาณ  1 / 2.5  
- หลอดฮาโลเจนแบบควอทซ์ ก าลัง 150 W  (ถ้าไม่ใช้ตัวกรองแสง ) 
- หลอดฮาโลเจนแบบควอทซ์ ก าลัง 250 W  (ถ้าใช้ตัวกรองแสงสีเขียว )  
เครื่องฉายดังแสดงในรูปที่  7 ใช้ไดอะแฟรมเส้นผ่านศูนย์กลางรู 8 mm วางห่างจากเลนส์ตัว
หน้าเป็นระยะทางประมาณ  10 mm  
 
มอก.2602 – 2556 
-45-  
รูปที่ 7 การจัดเตรียมเครื่องฉาย  
9.2.1.2.2  สไลด์ประกอบด้วย การจัดวางช่องวงกลมใสบนพื้นมืดที่เรียงกันดังรูปที่ 8  สไลด์ต้องมีความ
คมชัดพอที่จะไม่ท าให้เกิดความผิดพลาดในการวัดเกิน ร้อยละ  5  
เมื่อไม่มีกระจกทดสอบขวางล าแสง รูปร่างของวงกลมต้องมีขนาดเดียวกับรูปร่างที่ฉายเมื่อมี
การจัดวางวงกลม 
R1+R2 .  X   .   เมื่อ X   = 4 mm (ดูรูปที่ 6 และ 9) 
R1 
 
รูปที่ 8 ขยายภาพตัดของสไลด์  
 
มอก.2602 – 2556 
-46-  
รูปที่ 9  การจัดเตรียมเครื่องมือทดสอบการเห็นภาพเพี้ยน  
 
9.2.1.2.3  แท่นวางกระจกที่สามารถหมุนกระจกได้ทั้งในแนวตั้งและแนวนอน   
9.2.1.2.4  แบบตรวจวัด (Checking template) ส าหรับวัดขนาดที่เปลี่ยนแปลงเพื่อใช้ในการประเมิน 
การออกแบบที่เหมาะสมดังแสดงในรูปที่ 10 
 
 
รูปที่ 10  การออกแบบการตรวจสอบที่เหมาะสม  
9.2.1.3  วิธีทดสอบ  
ทั่วไป 
9.2.1.3.1  ติดตั้งกระจกนิรภัยบนแท่นวาง ตามข้อ 9.2.1.2.3 ตามมุมเอียงที่ออกแบบไว้ ฉายภาพผ่าน
พื้นที่ทดสอบ หมุนหรือเคลื่อนกระจกนิรภัยในแนวระดับ และแนวตั้งเพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่
ทดสอบทั้งหมด  
9.2.1.3.2  ประเมินโดยใช้แบบวัด  
หากต้องการประเมินอย่างเร็ว ที่ความผิดพลาดอาจไม่เกิน ร้อยละ 20 ของเกณฑ์ก าหนดที่
ต้องการ  ให้กระท าโดยค านวณค่า A จากขีดจ ากัดของการเบี่ยงเบน Lส าหรับการ
เบี่ยงเบนที่เปลี่ยนและค่า R2 ระยะทางจากกระจกนิรภัยไปยังฉากรับภาพ  ดังนี้ 
 
มอก.2602 – 2556 
-47- A = 0.145 L -R2 
 
ความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนเส้นผ่านศูนย์กลางของภาพฉาย d และการเบี่ยงเบนของ
มุมที่เปลี่ยน  แสดงโดย  
 
d = 0.29  . R2 
 
เมื่อ d  มีหน่วยเป็นมิลลิเมตร  
A   มีหน่วยเป็นมิลลิเมตร  
L   มีหน่วยเป็นลิปดาของอาร์ก  
   มีหน่วยเป็นลิปดาของอาร์ก 
R2   มีหน่วยเป็นเมตร  
9.2.1.3.3  การวัดโดยใช้โฟโตอิเลคทริค  
การวัดที่ความผิดพลาดมีค่าน้อยกว่า ร้อยละ 10 ของเกณฑ์ก าหนดที่ต้องการ  ให้กระท าโดย
วัดค่า d บนแกนภาพฉาย ที่ความกว้างจุดที่มีค่าความส่องสว่างเป็น 0.5 เท่าของค่าความ
ส่องสว่างของจุดที่สูงสุด  
9.2.1.4  การตัดสิน  
การเห็นภาพเพี้ยนของกระจกนิรภัยประเมินโดยการหาค่า  d มากสุดจากการวัดที่จุดใดๆ บน
พื้นผิวทดสอบ  
9.2.1.5  วิธีอื่น ๆ  
อาจใช้เทคนิคสไตรโอสโคปิกแทนเทคนิคการฉายได้ โดยความแม่นย าของการวัดต้องเป็นไปตาม
ข้อ 9.2.1.3.2 และข้อ 9.2.1.3.3  
9.2.1.6  ให้ระยะ  x เป็น 4  mm  
9.2.1.7  กระจกกันลมหน้าให้ติดตั้งที่มุมเอียงเดียวกับที่ออกแบบให้ติดตั้งในรถยนต์  
9.2.1.8  แกนของการฉายในแนวระนาบจะต้องยังคงเป็นไปตามแนวของกระจกกันลมหน้าในระนาบนั้น  
9.2.2 การวัดให้กระท าดังนี้ 
9.2.2.1  รถยนต์ประเภท M1 ที่ก าหนดในข้อ 9.1.2.2 ในพื้นที่ทดสอบโซน A ที่ยืดถึงระนาบกลางของ
รถยนต์ ซึ่งเป็นส่วนที่สมมาตรของกระจกกันลมหน้าถึงส่วนที่ระบุนั้นจนถึงระนาบกลางแนวยาว
ของรถยนต์ รวมถึงพื้นที่ทดสอบที่ลด ลงในโซน B ตามข้อ 2.4 ของภาคผนวก 18  
9.2.2.2  รถยนต์ประเภท M และ N ที่นอกเหนือจาก M1  
 ก) รถยนต์ประเภท  M2 M3 N2 และ N3 ให้กระท าในโซน I ดังนิยามในข้อ 9.2.5.2  
              ของภาคผนวกนี้   
ข) รถยนต์ประเภท N1 ให้กระท าในโซน I ดังนิยามในข้อ 9.2.5.2 ของภาคผนวกนี้  หรือในโซน A 
ที่ยืดถึงระนาบกลางของรถยนต์ซึ่งเป็นส่วนที่สมมาตรของกระจกกันลมหน้าถึงส่วนที่ระบุนั้น
จนถึงระนาบกลางแนวยาวของรถยนต์ รวมถึงพื้นที่ทดสอบที่ลด ลงในโซน B ตามภาคผนวก 
18 ข้อ 2.4 
9.2.2.3  รถแทรกเตอร์ส าหรับการเกษตรและป่าไม้ และรถที่ใช้ในการก่อสร้าง ที่ไม่สามารถก าหนดโซน I 
ได้ ให้ใช้พื้นที่โซน I’ ตามที่ระบุในข้อ  9.2.5.3  ของภาคผนวกนี้  มอก.2602 – 2556 
-48- 9.2.2.4  ชนิดของรถยนต์  
ให้ท าการทดสอบซ้ า ถ้าน ากระจกกันลมหน้าไปติดตั้งในชนิดของรถยนต์ที่ภาพของการมองเห็น
ด้านหน้าแตกต่างจากชนิดของรถยนต์ที่ได้รับการรับรองแล้ว  
9.2.3 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  กระจกฝ้า  กระจกโฟลต  กระจกแผ่น  
ชนิดของวัตถุดิบ  1 1 2 
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง 
9.2.4 จ านวนตัวอย่าง  
ใช้ตัวอย่างจ านวน 4 แผ่น 
9.2.5 นิยามของโซน  
9.2.5.1  โซน A และโซน B ของกระจกกันลมหน้าส าหรับรถยนต์ประเภท  M1 และ N1 ให้เป็นไปตามนิยาม
ใน ภาคผนวก 18 ของมาตรฐานนี้  
9.2.5.2  โซนของกระจกกันลมหน้าส าหรับรถยนต์ประเภท  M และ N ที่นอกเหนือจาก M1 ก าหนด ดังนี้ 
9.2.5.2.1  จุดสายตา คือ จุดที่เหนือจุด R ของที่นั่งคนขับในระนาบแนวตั้งเป็นระยะทาง  625 mm 
ที่ขนานกับระนาบกลางแนวยาวของรถยนต์ที่ติดตั้ง กระจกกันลมหน้าที่ผ่านแกนของ
พวงมาลัย จุดสายตาในที่นี้ให้เป็นจุด  “O”  
9.2.5.2.2  เส้นตรง  OQ คือ เส้นตรงในแนวระดับผ่านจุดสายตา O และ ตั้งฉากกับระนาบกลาง
แนวยาวของรถยนต์  
9.2.5.2.3  โซน I คือโซนของกระจกกันลมหน้าที่ก าหนดโดยการตัดกัน 4 ระนาบดังนี้  
P1 ระนาบแนวตั้งผ่านจุด O และท ามุม 15 องศา ไปด้านซ้ายของระนาบกลางแนวยาว
ของรถยนต์  
P2 ระนาบแนวตั้งที่สมมาตรกับ P1 ตามระนาบกลางแนวยาวของรถยนต์ ถ้าไม่
สามารถท าได้ (เช่น ระนาบที่สมมาตรตรงกลางอยู่ห่างออกไป ) P2 ต้องเป็นระนาบ
สมมาตรกับ P1 ตามระนาบกลางแนวยาวของรถยนต์ที่ผ่านจุด O 
P3 ระนาบที่ผ่านเส้นตรง  OQ และท ามุม 10 องศา เหนือระนาบแนวระดับ  
P4 ระนาบที่ผ่านเส้นตรง OQ และท ามุม 8 องศา  ด้านล่างระนาบแนวระดับ  
9.2.5.3  ส าหรับรถแทรกเตอร์ส าหรับการเกษตรและป่าไม้ และรถที่ใช้ในงานก่อสร้างที่ไม่สามารถก าหนด
โซน I ได้ ให้ใช้โซน I’ ที่ประกอบด้วยพื้นที่ทั้งหมดของกระจกกันลมหน้า  
9.2.6 การตัดสิน  
เมื่อทดสอบ ชิ้นตัวอย่างทั้ง 4 ชิ้น ค่าการเห็นภาพเพี้ยนต้องไม่เกินเกณฑ์ก าหนดในแต่ละโซน ตามประเภท
รถยนต์ ดังตาราง ต่อไปนี้  
ประเภทรถยนต์  โซน ค่าการเห็นภาพเพี้ยนสูงสุด  
M1 และ N1 A  ตามข้อ 9.2.2.1  
B ที่ลดตาม  ภาคผนวก  18  
ข้อ 2.4 2 ลิปดาของอาร์ก  
6 ลิปดาของอาร์ก  
รถยนต์ประเภทอื่น  I 2 ลิปดาของอาร์ก  
รถที่ไม่สามารถก าหนดโซน I ได้ 
เช่น รถที่ใช้ในการเกษตร  I’ 2 ลิปดาของอาร์ก  มอก.2602 – 2556 
-49-  
9.2.6.1  ส าหรับรถยนต์ประเภท M และ N ไม่ให้ท าการวัดเพื่อทดสอบภายในระยะ 25 mm จากขอบ
โดยรอบ  
9.2.6.2  ส าหรับรถแทรกเตอร์ส าหรับการเกษตรและป่าไม้ และรถที่ใช้ในงานก่อสร้าง ไม่ให้ท าการวัดเพื่อ
ทดสอบภายในระยะ 100 mm จากขอบโดยรอบ  
9.2.6.3  ส าหรับกระจกกันลมหน้าที่แยกกัน ไม่ให้ท าการวัดเพื่อทดสอบภายในระยะ 35 mm จากขอบ
ของระนาบที่อยู่ประชิดกับแต่ละเสา  (dividing pillar)  
9.2.6.4  ส าหรับทุกโซน I หรือโซน A ที่ระยะห่างจากขอบของกระจกกันลมหน้าน้อยกว่า 100 mm ยอม
ให้มีค่าการเห็นภาพเพี้ยนสูงสุด  6 ลิปดาของอาร์กได้  
9.2.6.5  ส าหรับโซน B ที่ลดลงตามภาคผนวก 18 ข้อ 2.4 ยอมให้ค่าการเห็นภาพเพี้ยนเบี่ยงเบนจากค่าที่
ก าหนดได้เล็กน้อย และให้บันทึกค่านั้นไว้ในรายงานการทดสอบ   
9.3 การทดสอบการแยกภาพทุติยภูมิ  
9.3.1 ขอบข่าย  
การทดสอบมี 2 วิธี 
 - การทดสอบโดยใช้เป้าส่องสว่าง 
 -  การทดสอบโดยใช้เทเลสโคปแบบขนาน  
9.3.1.1  การทดสอบโดยใช้เป้าส่องสว่าง  
9.3.1.1.1  เครื่องมือ  
วิธีนี้เป็นการมองเป้าส่องสว่างผ่านระนาบกระจกนิรภัย การออกแบบเป้าส่องสว่างอาจใช้
พื้นฐานของเกจวัดแบบ “โก-โนโก”  
เป้าส่องสว่างในการทดสอบให้เป็นไปตามข้อใดข้อหนึ่งดังต่อไปนี้  
(ก) เป้าวงแหวนส่องสว่าง ที่มี D เป็นเส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก ที่มุม n หน่วยเป็น
ลิปดาของอาร์ก ที่ตั้งห่างจากระนาบกระจกนิรภัยเป็นระยะทาง X เมตร ดังรูปที่ 
11(ก)หรือ 
(ข) เป้าวงแหวนส่องสว่างและจุดส่องสว่าง ที่มี  D เป็นระยะห่างจากขอบนอกของจุด
ส่องสว่างถึงต าแหน่งที่ใกล้ที่สุดด้านในของวงแหวนส่องสว่างที่มุม n มีหน่วยเป็น
ลิปดาของอาร์ก ที่ตั้งห่างจากระนาบกระจกนิรภัยเป็นระยะทาง X m (รูปที่ 11 ข) 
เมื่อ 
n  คือค่าเกณฑ์ก าหนดของการเห็นภาพทุติยภูมิ  
X คือระยะทางจากกระจกนิรภัยถึงเป้าส่องสว่าง (ไม่น้อยกว่า 7 เมตร) 
D = X . tan ( n)  
เป้าส่องสว่างประกอบด้วยกล่องแสง ขนาดประมาณ 300 mm X 300 mm X 150 mm 
ที่ด้านหน้าสามารถใส่กระจกที่มีกระดาษด าทึบแสงปิดหรือฉาบด้วยสีด าด้านใช้แหล่งเนิด
แสงที่เหมาะสม ที่สามารถใช้กับเป้าแบบอื่น ๆ ได้ ตัวอย่างดังแสดงในรูปที่ 14   และ
สามารถใช้เป้าแบบอื่น ๆ ที่ใช้หลักการฉายภาพและการปรากฏผลบนฉาก  
 
 มอก.2602 – 2556 
-50- 9.3.1.1.2  วิธีทดสอบ  
ติดตั้งกระจกนิรภัยตามมุมเอียงที่ก าหนดบนแท่นวางกระจกในทิศที่การมองในแนวระนาบ
จะตรงไปยังศูนย์กลางของเป้าส่องสว่าง การฉายกล่องแสงต้องอยู่ในห้องมืดหรือกึ่งมืด ให้
มองผ่านพื้นที่แต่ละส่วนของกระจกนิรภัยเพื่อหาภาพทุติยภูมิที่เกิดบนเป้าส่องสว่าง  
หมุนกระจกนิรภัยได้ถ้าจ าเป็นเพื่อให้มั่นใจว่าทิศทางของภาพที่มองเห็นถูกต้อง อาจใช้กล้อง
โมโนคิวลาในการมอง  
9.3.1.1.3  การแสดงผล  
ให้พิจารณา โดย  
เมื่อใช้เป้าส่องสว่าง  ดังแสดงในรูปที่ 11(ก)  
ภาพวงกลมปฐมภูมิและทุติยภูมิที่แตกต่างกันเกินค่าเกณฑ์ก าหนด n  หรือไม่     หรือ  
เมื่อใช้เป้าวงแหวนส่องสว่างและจุดส่องสว่าง ดังแสดงในรูป 11(ข)  
ภาพทุติยภูมิของจุดส่องสว่างที่เคลื่อนไปยังขอบด้านในของวงแหวนส่องสว่างเกินค่าเกณฑ์
ก าหนด n หรือไม่   
 
 
รูปที่ 11 ขนาดของเป้าส่องสว่าง  
 
 
 
 
รูปที่  12 การจัดเตรียมเครื่องมือ  
มอก.2602 – 2556 
-51-  
 
(1) หลอด 
(2) รูรับแสง คอนเดนเชอร์  (Condenser aperture)  > 8.6 mm  
(3) กระจกจอรับภาพ (Ground -glass screen aperture) > รูรับแสง คอนเดนเชอร์   
(4) แผ่นกรองสีพร้อมรูตรงกลาง 0.3 mm ,เส้นผ่านศูนย์กลาง ของแผ่นกรองสี  > 8.6 mm  
(5) จุดผ่านศูนย์กลางแผ่น , เส้นผ่านศูนย์กลาง  > 8.6 mm  
(6) เลนส์ อโครเมติก , f 86 mm,รูรับแสง  10 mm  
(7) เลนส์ อโครเมติก , f 86 mm,รูรับแสง  10 mm  
(8) จุดสีด าขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.3 mm  
(9) เลนส์ อโครเมติก , f 20 mm,รูรับแสง  < 10 mm  
 
รูปที่ 13 การทดสอบโดยใช้เทเลสโคปแบบขนาน  
 
9.3.1.2  การทดสอบโดยใช้เทเลสโคปแบบขนาน  
ให้ใช้การทดสอบนี้ได้  ถ้าจ าเป็น  
9.3.1.2.1  เครื่องมือ  
เครื่องมือประกอบด้วย เทเลสโคปแบบล าแสงขนานกับกล้องเทเลสโคปส าหรับสังเกตุ  ติดตั้ง
ดังรูปที่ 13   อาจใช้ระบบการมองเห็นอื่น ๆ ที่เทียบเท่าได้ 
9.3.1.2.2  วิธีทดสอบ  
รูปแบบของกล้องเทเลสโคปแบบ ล าแสงขนานที่ฉายภาพระยะอนันต์ที่มีพิกัดแบบขั้วที่มีจุด
สว่างอยู่ตรงกลาง ( ดูรูปที่ 14 ) 
ในระนาบของกล้องเทเลสโคปส าหรับสังเกตุ จุดทึบแสงอาจมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าจุด
สว่างที่ฉายจากกล้องเทเลสโคปแบบขนานบนแกนการมองเห็นเล็กน้อย เช่น การบดบังที่จุด
สว่าง เมื่อน ากระจกนิรภัยมาวางระหว่างเทเลสโคปและเกิดภาพทุติยภูมิของชิ้นทดสอบเป็น
จุดที่สว่างน้อยที่ปรากฎในระยะที่แน่นอนจากศูนย์กลางของระบบพิกัดแบบขั้ว การแยกภาพ
ทุติยภูมิสามารถอ่านได้จากระยะระหว่างจุดสองจุดที่สังเกตได้จากการมองผ่านเทเลสโคป
ส าหรับสังเกต (ดูรูปที่ 14) (ระยะทางระหว่างจุดมืดและจุดสว่างที่จุดศูนย์กลางของระบบ
พิกัดแบบขั้วแสดงถึงการเบี่ยงเบนของการมองเห็น ) 
มอก.2602 – 2556 
-52- 9.3.1.2.3  การแสดงผล  
ให้พิจารณาหาพื้นที่ที่เกิดภาพทุติยภูมิมากที่สุดบนกระจกนิรภัยโดยการกราดตรวจแบบ
ธรรมดา หลังจากนั้นให้ตรวจสอบพื้นที่นั้นด้วยกล้องเทเลสโคปแบบขนานที่มุมตกกระทบที่
เหมาะสม  วัดการแยกภาพทุติยภูมิที่มากที่สุด  
9.3.1.3  การสังเกตให้กระท าในทิศที่เป็นแนวระนาบปกติของกระจกกันลมหน้า  
 
9.3.2 การวัดให้กระท าในโซนที่ก าหนดในข้อ 9.2.2 ตามประเภทรถยนต์  
9.3.2.1 ชนิดของรถยนต์  
ให้ท าการทดสอบซ้ า ถ้าน ากระจกกันลมหน้าไปติดตั้งในชนิดของรถยนต์ที่ภาพของก ารมองเห็น
ด้านหน้าแตกต่างจากชนิดของรถยนต์ที่ได้รับการรับรองแล้ว  
9.3.3 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
9.3.3.1 ชนิดของวัตถุดิบ 
ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  กระจกฝ้า  กระจกโฟลต  กระจกแผ่น  
ชนิดของวัตถุดิบ  1 1 2 
9.3.3.2 คุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ  
   ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง 
9.3.4 จ านวนตัวอย่าง  
ใช้กระจกตัวอย่าง 4 แผ่น 
 
 
รูปที่ 14 ตัวอย่างการสังเกตโดยการใช้เทเลสโคปแบบขนาน  
มอก.2602 – 2556 
-53- 9.3.5 การตัดสิน  
เมื่อทดสอบ ชิ้นตัวอย่างทั้ง 4 ชิ้น การแยกภาพปฐมภูมิและภาพทุติยภูมิต้องไม่เกินเกณฑ์ก าหนดในแต่ละ
โซน ตามประเภทรถยนต์ ดังตาราง ต่อไปนี้  
ประเภทรถยนต์  โซน ค่าการแยกภาพปฐมภุมิและ
ภาพทุติยภูมิสูงสุด  
M1 และ N1 A  ตามข้อ 9.2.2.1  
B ที่ลดตามภาคผนวก 18 ข้อ 2.4 15 ลิปดาของอาร์ก  
25 ลิปดาของอาร์ก  
รถยนต์ประเภทอื่น    I 15 ลิปดาของอาร์ก  
รถที่ไม่สามารถก าหนดโซน I ได้ เช่น รถที่ใช้
ในการเกษตร  I’ 15 ลิปดาของอาร์ก  
 
9.3.5.1  ส าหรับรถยนต์ประเภท M และ N ไม่ให้ท าการวัดเพื่อทดสอบภายในระยะ 25 mm จากขอบ
โดยรอบ  
9.3.5.2  ส าหรับรถแทรกเตอร์ส าหรับการเกษตรและป่าไม้ และรถที่ใช้ในงานก่อสร้าง ไม่ให้ท าการวัดเพื่อ
ทดสอบภายในระยะ 100 mm จากขอบโดยรอบ  
9.3.5.3  ส าหรับกระจกกันลมหน้าที่แยกกัน ไม่ให้ท าการวัดเพื่อทดสอบภายในระยะ 35 mm จากขอบ
ของระนาบที่อยู่ประชิดกับแต่ละเสา  (dividing pillar)  
9.3.5.4  ส าหรับทุกโซน I หรือโซน A ที่ระยะห่างจากขอบของกระจกกันลมหน้าน้อยกว่า 100 mm ยอม
ให้มีค่าการเห็นภาพทุติยภูมิสูงสุด  25  ลิปดาของอาร์กได้  
9.3.5.5  ส าหรับโซน B ที่ลดลงตามภาคผนวก 18 ข้อ 2.4  ยอมให้ค่าการเห็นภาพทุติยภูมิเบี่ยงเบนจาก
ค่าที่ก าหนดได้เล็กน้อย และให้บันทึกค่านั้นไว้ในรายงานการทดสอบ   
9.4 การทดสอบการชี้บ่งสี  
กระจกกันลมหน้าชนิดที่เป็นสีในโซนที่ก าหนดตามข้อ 9.2.5.1 และข้อ 9.2.5.2 หรือข้อ 9.2.5.3 ให้น ากระจก
ดังกล่าวจ านวน 4 ชิ้น มาทดสอบการชี้บ่งสี โดยต้องบ่งชีสีต่าง ๆ ดังนี้ได้  
- ขาว 
- เหลือง  
- แดง  
- เขียว 
- น้ าเงิน  
- เหลืองอ าพัน  
10 การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ ) 
10.1 วัตถุประสงค์และขอบข่าย  
เพื่อหาอัตราการเผาไหม้ในแนวราบของวัสดุที่ใช้ในส่วนของห้องผู้โดยสารในรถยนต์เมื่อถูกเผาด้วยเปลวไฟ
ขนาดเล็ก  เช่น รถยนต์นั่งส่วนบุคคล , รถบรรทุก , รถโดยสาร  
วิธีนี้ใช้ทดสอบวัสดุและส่วนประกอบของอุปกรณ์ภายในรถยนต์แต่ละชิ้นหรือรวมกันที่มีความหนาไม่เกิน 
13 mm เพื่อพิจารณความสม่ าเสมอในการผลิตในรายการลักษณะการเผาไหม้ของวัสดุ  เนื่องจากการน ามอก.2602 – 2556 
-54- รถยนต์ไปใช้ในสถานการณ์จริงมีความแตกต่างมากกับสภาวะที่ก าหนดในการทดสอบ  (เช่น การน าไปใช้
และการปรับสภาพภายในรถยนต์  สภาพการใช้งาน แหล่งก าเนิดที่ท าให้มีการจุดระเบิด ) ดังนั้นวิธีนี้จึงไม่
สามารถน าไปพิจารณาเพื่อประเมินคุณลักษณะด้านการเผาไหม้ส าหรับรถยนต์ขณะใช้งานจริงได้ 
10.2 นิยาม 
10.2.1  อัตราการเผาไหม้ : คือ ระยะทางที่ถูกเผาไหม้ต่อระยะเวลาที่ใช้มีหน่วยเป็น  mm/mim  
10.2.2  วัสดุผสม : วัสดุหลาย ๆ ชั้น ที่เป็นวัสดุที่เหมือนกันหรือต่างกัน  ยึดผิวของวัสดุเข้าด้วยกันให้แน่น 
ด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น  การซีเมนต์ การประสาน  การฉาบผิว   การเชื่อม  หากมีการน าวัสดุแตกต่าง
กันมาประกบเข้าด้วยกันอย่างไม่ต่อเนื่อง (เช่น การเย็บ   การเชื่อมแบบความถี่สูง  การเย็บด้วย
หมุด) ในการเตรียมตัวอย่างในข้อ 10.5 ไม่พิจารณาวัสดุนี้เป็นวัสดุผสม   
10.2.3  ด้านเผยผึ่ง : คือด้านที่หันไปยังส่วนของห้องผู้โดยสารเมื่อน ามาติดตั้งในรถยนต์  
10.3 ทั่วไป 
ยึดชิ้นตัวอย่างในแนวระนาบด้วยที่ยึดรูปตัว U และน าไปจ่อเปลวไฟพลังงานต่ าเป็นระยะเวลา 15 s ในห้อง
เผาไหม้  โดยเปลวไฟต้องลามที่ปลายชิ้นตัวอย่างด้านที่ไม่ถูกจับยึด  การพิจารณากระท าเมื่อเปลวไฟดับ
หรือเวลาที่เปลวไฟใช้ในการเผาไหม้ตลอดระยะทางที่วัด  
10.4 เครื่องมือ  
10.4.1  ตู้เผาไหม้ (ดูรูปที่  15 ) แนะน าให้ใช้เหล็กกล้าไร้สนิม ขนาดดังรูปที่ 16      
ด้านหน้าตู้เผาไหม้อาจประกอบด้วยหน้าต่างกันไฟทั้งบานและสามารถเป็นฝาปิดเปิดด้านหน้าได้ 
ด้านล่างของตู้เผาไหม้มีรูระบาย และมีร่องระบายที่ด้านบนโดยรอบ  
วางตู้เผาไหม้ที่มีขา  4 ขา สูงจากพื้นเป็นระยะ 10 mm ตู้เผาไหม้อาจมีช่องที่ปลายด้านหนึ่งเพื่อ
ใช้ส าหรับใส่ที่ยึดชิ้นตัวอย่าง ปลายด้านตรงข้ามมีช่องส าหรับต่อให้ก๊าซเข้า วัสดุส่วนที่เผาแล้วจะ
ตกลงบนถาด (ดูรูปที่ 17) ที่วางอยู่ด้านล่างของตู้เผาไหม้ระหว่าง รูระบายโดยไม่ปิดพื้นที่ระบาย  
 
 
รูปที่ 15 ตัวอย่างตู้เผาไหม้กับที่จับยึดตัวอย่างและถาดรองหยดน้ า  
 
10.4.2  ที่ยึดตัวอย่าง ประกอบด้วยแผ่นโลหะรูปตัว U 2 แผ่น หรือกรอบที่ท าจากวัสดุป้องกันการกัด
กร่อน ขนาดดูรูปที่ 18 แผ่นด้านล่างประกอบด้วยหมุดซึ่งมีต าแหน่งตรงกับรูของแผ่นด้านบน 
เพื่อให้จับยึดชิ้นตัวอย่างได้มั่นคง และหมุดจะถูกใช้ประโยชน์เสมือนเป็นจุดวัดที่ระยะทาง
จุดเริ่มต้นและจุดสุดท้ายของการเผาไหม้  ตัวรองรับต้องสร้างให้สามารถใส่ลวดทนความร้อนเส้น
มอก.2602 – 2556 
-55- ผ่านศูนย์กลาง 0.25 mm แผ่ทั่วกรอบโดยมีระยะห่าง 25 mmโดยตลอดบนกรอบรูปตัว U (ดูรูป
ที่ 19) แนวระนาบด้านล่างของตัวอย่างต้องวางเหนือพื้นเป็นระยะทาง 178 mm และขอบ
ด้านหน้าของที่ยึดตัวอย่างต้องห่างจากขอบตู้เผาไหม้เป็นระยะทาง 22 mm  โดยที่ยึดตัวอย่างจะ
ห่างจากผนังตู้เผาไหม้ตามแนวยาว (ขนาดภายในทั้งหมด ) เป็นระยะทาง 50 mm (ดูรูปที่ 15 
และรูปที่ 16)  
10.4.3  ตะเกียงก๊าซ 
ใช้ตะเกียงบุนเซ็นที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางภายใน 9.5 mm ที่มีหัวจุดไฟขนาดเล็กมาวางในตู้ เผาไหม้
ให้กึ่งกลางของหัว จุดไฟอยู่ต่ ากว่ากึ่งกลางของชิ้นตัวอย่างด้านที่ไม่ถูกจับยึดเป็นระยะทาง 19 
mm (ดูรูปที่ 16) 
10.4.4  ก๊าซทดสอบ  
ก๊าซที่ให้การเผาไหม้ต้องมีค่าความร้อน ประมาณ  38 MJ/m3  (เช่น ก๊าซธรรมชาติ ) 
10.4.5  หวีซี่โลหะ ความยาวอย่างน้อย 110 mm ฟันมีลักษณะมนเรียบจ านวน  7-8 ซี่ต่อระยะ 25 mm  
 
 
หน่วย : mm 
 
รูปที่ 16 ตัวอย่างขนาดของตู้เผาไหม้  
 
มอก.2602 – 2556 
-56-  
หน่วย : mm 
รูปที่ 17 ถาดรองหยดน้ า  
 
 
 
หน่วย : mm 
 
รูปที่ 18 ตัวอย่างแบบจับยึดชิ้นตัวอย่าง  
มอก.2602 – 2556 
-57-  
หน่วย : mm 
 
รูปที่ 19 ตัวอย่างภาพตัดของการออกแบบ ส่วนล่างของยูเฟรม ส าหรับรองรับสายไฟ  
 
10.4.6  นาฬิกาจับเวลา มีความแม่นย าถึง 0.5 s 
10.4.7  ตู้ดูดควัน  
ตู้เผาไหม้อาจน าไปวางในตู้ดูดควันที่มีปริมาตรภายในอย่างน้อย 20 เท่าแต่ไม่เกิน 110 เท่า 
ปริมาตรตู้เผาไหม้และมีขนาดความสูง ความกว้าง ความยาวใด ๆ ไม่เกิน 2.5 เท่าของอีกสองด้าน
ใด ๆ ที่เหลือ  
ก่อนการทดสอบ ให้วัดความเร็วอากาศในแนวดิ่งที่ผ่านตู้ดูดควันที่ระยะ 100 mm จากด้านหน้า
ไปยังด้านหลังสุดของตู้เผาไหม้ ค่าที่ได้ต้องอยู่ระหว่าง 0.1 ถึง 0.3 m/s หากไม่สามารถปฏิบัติได้ 
อาจใช้ตู้ดูดควันที่ระบายอากาศแบบธรรมชาติและมีความเร็วอากาศที่เหมาะสมแทน 
10.5 ชิ้นตัวอย่าง  
10.5.1  รูปร่างและขนาด  
รูปร่างและขนาดของตัวอย่างดังแสดงในรูปที่  20  ความหนาของชิ้นตัวอย่างขึ้นอยู่กับความ หนา
ของกระจกที่ถูกทดสอบ  แต่ต้องไม่มากกว่า  13 mm ชิ้นตัวอย่างต้องมีขนาดหน้าตัดคงที่ตลอด
ความยาว หากไม่สามารถเตรียมตัวอย่างจากกระจกตามขนาดที่ก าหนดได้ให้เตรียมชิ้นตัวอย่างที่
มีขนาดอย่างน้อยตามรายการ ดังต่อไปนี้  
(1) ชิ้นตัวอย่างที่มีความกว้างตั้งแต่  3 mm แต่ไม่ถึง  60 mm ต้องมีความยาว  356 mm ใน
กรณีนี้ต้องทดสอบตลอดความกว้างของ ชิ้นตัวอย่าง  
 (2) ชิ้นตัวอย่างที่มีความกว้างตั้งแต่ 60 ถึง 100  mm ต้องมีความยาวอย่างน้อย 138 mm ใน
กรณีนี้ระยะทางของการเผาไหม้ขึ้นอยู่กับความยาวของชิ้นตัวอย่าง การวัดให้เริ่มต้นที่จุดวัด
จุดแรก  
 (3) ชิ้นตัวอย่างที่มีความกว้างน้อยกว่า 60 mm และยาวน้อยกว่า 356 mm    และชิ้นตัวอย่าง
มีความกว้างระหว่าง 60 ถึง 100 mm และยาวน้อยกว่า 138 mm  และขนาดความกว้าง
น้อยกว่า 3 mm  ไม่สามารถทดสอบ ได้ 
มอก.2602 – 2556 
-58-                  
หน่วย : mm 
รูปที่ 20 ตัวอย่างกระจก  
10.5.2  การสุ่มตัวอย่าง  
ให้ทดสอบอย่างน้อย 5 ตัวอย่างต่อชนิดวัสดุทดสอบ  ในวัสดุที่มีอัตราการเผาไหม้แตกต่างกันที่
ขึ้นกับทิศทางของวัสดุ (ที่มีข้อมูลอยู่ก่อนแล้ว ) โดยทดสอบ 5 ตัวอย่างหรือมากกว่า  ในทิศทางที่
จะวัดให้ได้อัตราการเผาไหม้สูงสุด  
เมื่อพิจารณาใช้วัสดุจากความกว้าง  ให้ตัด ตัวอย่างที่มีความยาวอย่างน้อย 500 mm ครอบคลุม
ตลอดความกว้าง   ชิ้นตัวอย่างต้องตัดห่างจากขอบวัสดุไม่น้อยกว่า 100 mm และตัดที่ระยะห่าง
เท่า ๆ กันจากแต่ละข้าง  
ใช้กระจกส าเร็จรูปเป็นชิ้นตัวอย่าง  หากมีรูปร่างเป็นไปตามที่ก าหนดไว้  ถ้าความหนาของ
ผลิตภัณฑ์มากกว่า 13 mm  ให้ลดความหนาโดยใช้ กระบวนการทางกล เช่น การเจียร ลดความ
หนาทางด้านนอกห้องโดยสาร ให้เหลือ 13 mm  
ให้ทดสอบวัสดุประกอบ  (ดูข้อ 10.2.2) มีส่วนประกอบ เสมือนกับเป็นวัสดุเนื้อเดียวกัน  
ในกรณีที่วัสดุประกอบ มีส่วนประกอบ หลายชั้นที่ต่างกันที่ไม่ใช่วัสดุ ชนิดเดียวกัน ทุกชั้นของวัสดุที่
อยู่ลึกเข้าไป 13 mm จากผิวด้านที่ในห้องผู้โดยสารต้องน ามาทดสอบแต่ละชั้นแยกกัน  
10.5.3  การเตรียมตัวอย่าง  
ปรับภาวะชิ้นตัวอย่างที่อุณหภูมิ 23 oC ± 2 oC และความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ  50 ± ร้อยละ  5  
เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 24 h แต่ไม่เกิน 7 วัน  และคงภาวะนั้นจนกว่าจะน าไปทดสอบ  
10.6 กระบวนการทดสอบ  
10.6.1  วางตัวอย่างบนพื้นราบที่ปูด้วยผ้าสักหลาดมีขนหรือพื้นผิวที่เป็นขน และใช้หวีซี่โลหะหวีทวนแนว
ขนจ านวนสองครั้ง (ข้อ 10.4.5) 
10.6.2  จากนั้นวางชิ้นตัวอย่างบนที่ยึดตัวอย่าง (ข้อ 10.4.2) ที่หันด้านเผยผึ่งลงด้านล่างไปยังเปลวไฟ  
10.6.3  ปรับเปลวไฟให้สูง 38 mm โดยการท าเครื่องหมายไว้ในห้องเผาไหม้ ปิดไม่ให้อากาศเข้าห้องเผา
ไหม้ เปลวไฟต้องเสถียรอย่างน้อย 1 min ก่อนเริ่มการทดสอบครั้งแรก  
10.6.4  ผลักที่ยึดตัวอย่างเข้าไปในห้องเผาไหม้ จนกระทั่งปลายของตัวอย่างโดนเปลวไฟ หลังจากนั้น 15 
s ให้ปิดการไหลของก๊าซ  
10.6.5  วัดระยะเวลาเริ่มต้นในการเผาไหม้เมื่อฐานของเปลวไฟผ่านจุดวัดจุดแรก สังเกตการ ลามของเปลว
ไฟด้านบนหรือด้านล่าง ที่เผาไหม้เร็วกว่า  
มอก.2602 – 2556 
-59- 10.6.6  การวัดระยะเวลาในการเผาไหม้สิ้นสุดก็ต่อเมื่อเปลวไฟมาถึงจุดวัดจุดสุดท้าย หรือเมื่อเปลวไฟดับ
ลงก่อนถึงจุดนั้น ถ้าเปลวไฟดับก่อนถึงจุดวัดจุดสุดท้าย ให้วัดระยะทางในการเผาไหม้ถึงจุดที่เปลว
ไฟดับ ระยะทางในการเผาไหม้คือส่วนของชิ้นตัวอย่างที่เสียหายบนพื้นผิวหรือด้านในจากการเผา  
10.6.7 ถ้าตัวอย่างไม่ติดไฟหรือไม่เผาไหม้ต่อเนื่องหลังจากดับหัวเผา หรือเปลวไฟไปไม่ถึงจุดวัดจุดแรก 
จึงไม่สามารถวัดระยะเวลาในการเผาได้ ให้บันทึกอัตราการเผาไหม้เป็น 0 mm / min  
10.6.8  เมื่อเริ่มต้นทดสอบชุดใหม่หรือทดสอบซ้ า อุณหภูมิห้องเผาไหม้และที่ยึดตัวอย่างต้องไม่เกิน 30 oC 
10.7 การค านวณ  
อัตราการเผาไหม้ (B) ค านวณได้ดังนี้  
 
B = 𝑠
tX 60 
เมื่อ 
B คืออัตราการเผาไหม้ หน่วยเป็น  มิลลิเมตรต่อนาที  
s คือระยะทางในการเผาไหม้ หน่วยเป็น มิลลิเมตร  
t คือเวลาที่ใช้เผาในระยะทาง s หน่วยเป็น วินาที  
10.8 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
10.9 เกณฑ์ตัดสิน 
10.9.1  กระจกนิรภัยที่เคลือบด้วยพลาสติก (ตามข้อ 2.3) และกระจกกึ่งพลาสติก (ตามข้อ 2.4) ต้องมีค่า
อัตราการเผาไหม้ไม่เกิน 250 mm/min  
10.9.2  กระจกพลาสติกแบบแข็ง (ตามข้อ 2.5.1)  กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่นได้ (ตามข้อ 2.5.2) และ
กระจกสองชั้นที่เป็นพลาสติกแบบแข็ง ต้องมีค่าอัตราการเผาไหม้ไม่เกิน 110 mm/min  
11 ความทนเคมี  
11.1 สารเคมีที่ใช้ในการทดสอบ  
11.1.1  สารละลายสบู่แบบไม่ขัดถู (Non-abrasive soap solution) ให้ใช้โปแทสเซียม โอลิเอต  ร้อยละ  
1 โดยน้ าหนักในน้ าดีอิออนไนซ์  (deionised water)  
11.1.2  น้ ายาล้างกระจก (Window -cleaning solution) ให้ใช้ อัตราส่วนการละลายของ ไอโซโพรพา
นอล และไดโพรพิลีน ไกลคอน โมโนเอททิล ความเข้มข้นระหว่าง ร้อยละ  5 ถึงร้อยละ  10 ในแต่
ละสารโดยน้ าหนัก  และแอมโมเนียมไฮดรอกไซด์ ความเข้มข้นระหว่าง ร้อยละ  1 ถึงร้อยละ  5 โดย
น้ าหนัก  
11.1.3 แอลกอฮอล์แปลงสภาพแบบไม่เจือจาง (Undiluted denatureed alcohol) : ให้ใช้
เมทิลแอลกอฮอล์ 1 ส่วน ใน 10 ส่วนโดยปริมาตรของปริมาตรเอทธิลแอลกอฮอล์  
11.1.4  เบนซินหรือเบนซินเทียบเท่า (Petrol or equivalent reference petrol) ให้ใช้การผสมโทลูอีน
ร้อยละ  50 โดยปริมาตร  2,2,4 –ไตรเมทธิลเพนเทน  ร้อยละ  30 โดยปริมาตร  2,4,4-ไตรเมทธิล -
1-เพนทีน ร้อยละ 15 โดยปริมาตร  และเอทธิลแอลกอฮอล์  ร้อยละ  5  โดยปริมาตร (ให้บันทึก
ส่วนผสมของเบนซินที่ใช้ในรายงานผลการทดสอบ ) มอก.2602 – 2556 
-60- 11.1.5  เคโรซีนอ้างอิง (Reference kerosene) ให้ใช้การผสม n- ออกเทน (n-octane (C8 H18)) ร้อยละ  
50 โดยปริมาตร และ  n-ดีเคน (n-decane (C10 H22)) ร้อยละ  50 โดยปริมาตร  
 
11.2 วิธีทดสอบ  
11.2.1  การทดสอบโดยการจุ่ม  
 ใช้ชิ้นทดสอบขนาด 180 mm x 25 mm จ านวน 2 ชิ้นต่อสารเคมีแต่ละชนิดที่ระบุในข้อ 11.1 
โดยใช้ชิ้นทดสอบใหม่ต่อการทดสอบสารเคมีแต่ละชนิดแต่ละการทดสอบ  
ก่อนทดสอบให้ท าความสะอาดชิ้นทดสอบตามค าแนะน าในคู่มือของผู้ท า แล้วน าไปเก็บไว้ที่
อุณหภูมิ  23 oC  2 oC และความชื้นสัมพัทธ์ : ร้อยละ  50 ร้อยละ  5  เป็นระยะเวลา 48 h 
และให้ใช้ภาวะนี้ตลอดการทดสอบ  
จุ่มชิ้นทดสอบทั้งชิ้นลงในสารเคมีที่ใช้ทดสอบแล้วทิ้งไว้เป็นระยะเวลา 1 min แล้วน าออกและเช็ด
ให้แห้งทันทีด้วยผ้าฝ้ายสะอาด 
11.2.2  ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  ไม่มีสี มีสี 
สีของวัสดุคั่นกลางหรือของพลาสติกที่ฉาบ 1 2 
 
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง 
 
11.2.3 เกณฑ์ตัดสิน  
11.2.3.1 เมื่อทดสอบตามข้อ 11.2 แล้ว ชิ้นทดสอบต้อง ไม่อ่อน ไม่แยก แตก หรือมีความขุ่นมัว
ปรากฎให้เห็น  
11.2.3.2 ชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบ ถ้า  
(1) ชิ้นทดสอบทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 11.2.3.1 
(2) หากมีชิ้นทดสอบที่ไม่เป็นไปตามข้อ 11.2.3.1 จ านวน 1 ชิ้น ให้ชักตัวอย่างมาเป็นชิ้น
ทดสอบส าหรับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุดตัวอย่าง  แล้วตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตาม
เกณฑ์ข้อ 11.2.3.1  
11.2.4  การทดสอบโดยใช้น้ าหนัก 
11.2.4.1 วางตัวอย่างทดสอบในแนวระดับที่ปลายด้านหนึ่งยึดติดเพื่อที่จะให้ตลอดความกว้างของ
ตัวอย่างทดสอบวางอยู่บนจุดฟัลครัมที่ห่างจากปลายด้านที่ยึดเป็นระยะ 51 มิลลิเมตร ให้ใช้
น้ าหนักถ่วงที่ปลายด้านอิสระของตัวอย่างทดสอบที่                      ระยะห่าง 102 
มิลลิเมตร จากจุดฟัลครัม (ดังรูปที่ 21)  มอก.2602 – 2556 
-61-  
หน่วย : mm 
 
รูปที่ 21การติดตั้งชิ้นตัวอย่าง  
11.2.4.2 ให้ใช้น้ าหนักถ่วงขนาด 28.7 t2  g  
เมื่อ t คือความหนาของตัวอย่างทดสอบ มีหน่วยเป็น  mm ความเค้นผลลัพธ์ที่ผิวนอกของ
ตัวอย่างทดสอบมีค่าประมาณ 6.9 MPa 
 ตัวอย่างเช่น : ตัวอย่างทดสอบความหนา 3 mm วางแนวระนาบปลายด้านที่ยึดตายตัว
ห่างจากจุดฟัลครัมเป็นระยะ 51 mm ต้องใช้น้ าหนักถ่วง 258 g ที่ระยะห่างจากจุดฟัลครัม 
102 mm 
11.2.4.3 ขณะที่ตัวอย่างทดสอบเกิดความเค้น น าสารเคมีตามที่ก าหนดทีละชนิดมาทาโดยใช้แปรง
นุ่มที่มีความกว้าง 13 mm  จุ่มให้เปียกก่อนทาแต่ละครั้งบนผิวด้านบนของตัวอย่างทดสอบ
เหนือจุดฟัลครัม ให้ทา สารเคมีแต่ละชนิด จ านวน 10 ครั้งแต่ละครั้งใช้เวลาทา 1 s ทาใน
ทิศทางขวางกับด้านกว้าง โดยหลีกเลี่ยงบริเวณปลายและขอบ (ดังรูปที่ 22) 
 
 
หน่วย : mm 
รูปที่ 22 วิธีทาสารเคมีที่ชิ้นตัวอย่าง  
11.2.5  ดัชนีความซับซ้อนของ คุณลักษณะทุติยภูมิ  
 ดัชนีความซับซ้อนของ คุณลักษณะทุติยภูมิ ไม่มีสี มีสี 
สีของวัสดุคั่นกลางหรือของพลาสติกที่ฉาบ  1 2 
 
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง 
มอก.2602 – 2556 
-62-  
11.2.6 เกณฑ์ตัดสิน  
11.2.6.1 เมื่อทดสอบตามข้อ 11.2 แล้ว ชิ้นทดสอบต้อง ไม่อ่อน ไม่แยก แตก หรือมีความขุ่นมัว
ปรากฎให้เห็น  
11.2.6.2 ชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบ ถ้า  
(1) ชิ้นทดสอบทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ข้อ 11.2.6.1 
(2) หากมีชิ้นทดสอบที่ไม่เป็นไปตามข้อ 11.2.6.1 จ านวน 1 ชิ้น ให้ชักตัวอย่างมาเป็นชิ้น
ทดสอบส าหรับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุดตัวอย่าง  แล้วตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตาม
เกณฑ์ข้อ 11.2.6.1  
12 การทดสอบความยืดหยุ่นและรอยพับ 
12.1 ขอบข่าย  
การทดสอบนี้เพื่อจัดกลุ่มกระจกนิรภัยเป็น ชนิดกระจกพลาสติกแบบแข็งหรือแบบยืดหยุ่น 
12.2 วิธีทดสอบ  
ตัดชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมที่ความหนาระบุ ขนาดความยาว 300 mm ความกว้าง 25  mm ยึดกับ
อุปกรณ์จับยึดในแนวราบโดยให้ชิ้นตัวอย่างมีส่วนที่อิสระจากอุปกรณ์จับยึด 275 mm  ก่อนทดสอบให้ใช้
อุปกรณ์ค้ าด้านอิสระนี้ให้คงอยู่ในแนวระนาบจนกว่าจะเริ่มการทดสอบ หลังจากน าอุปกรณ์ค้ าออกเป็นเวลา 60 
s ให้วัดความเบี่ยงเบนในแนวดิ่งเป็น มิลลิเมตร  ถ้าความเบี่ยงเบนเกิน 50 mm ให้ทดสอบการพับ 180o รอบ
แผ่นโลหะความหนา 0.5 มม.จนด้านทั้งสองสัมผัสกันแน่น 
12.3 ภาวะการทดสอบ  
อุณหภูมิ : 20 oC  2 oC 
ความชื้นสัมพัทธ์ : ร้อยละ  60  ร้อยละ  5  
12.4 คุณลักษณะที่ต้องการ 
ความเบี่ยงเบนในแนวดิ่ง ต้องเกิน 50 mm ให้ถือว่าเป็นพลาสติกแบบยืดหยุ่น และภายหลังจากการพับ 
180o เป็นระยะเวลา 10 s ตัวอย่างต้องไม่มีความเสียหายที่เหมือนรอยแตกตรงบริเวณที่ถูกพับ (ดูรูปที่ 
23) 
หน่วย : mm 
รูปที่ 23 การจัดการทดสอบความยืดหยุ่น  
มอก.2602 – 2556 
-63- 13 การทดสอบรอยตัดไขว้ 
13.1 การทดสอบ  
เพื่อตรวจสอบการยึดติดของสารเคลือบบนพื้นผิว สามารถประเมินความเปราะบางและคุณสมบัติด้านความ
แข็งแรง ของสารเคลือบได้ อื่น ๆ  
13.2 เครื่องมือ  
 ชุดใบมีดประกอบด้วยใบมีด 6 ใบ ที่มีช่วงห่าง  1 mm ในแต่ละใบ และแว่นขยายขนาดก าลังสองเท่าเพื่อใช้
ตรวจสอบรอยตัดไขว้บนชิ้นตัวอย่าง (ดูรูปที่ 24) 
 
หน่วย : mm 
รูปที่ 24 ชุดใบมีด 6 ใบ 
13.3 วิธีทดสอบ  
กรีดผิวเคลือบโดยใช้ชุดใบมีดในแนวตั้งฉาก จนกระทั่งได้ตารางสี่เหลี่ยมไขว้จ านวน 25 ตาราง  
ชุดใบมีดต้องกรีดด้วยความเร็วคงที่ 2-5 cm/s จนกระทั่งรอยตัดลึกถึงพื้นผิวแต่ไม่ทะลุ  
ในการให้หัวกรีดน าสองหัวที่อยู่ที่ขอบของชุด ใบมีดแตะพื้นผิวอย่างสม่ าเสมอ แล้วใช้แว่นขยายตรวจสอบ เพื่อให้
แน่ใจว่ารอยกรีดลึกถึงพื้นผิว ให้ท าการทดสอบอย่างน้อยสองต าแหน่งที่แตกต่างกันบนชิ้นทดสอบ ภายหลังการ
กรีดให้ใช้แปรงที่มีขนแปรงเป็นโพลีเอไมด์แปรงด้วยมือเบา ๆ ในแนวทแยง จ านวน 5 ครั้ง   
13.4 เกณฑ์ตัดสิน  
ให้พิจารณารอยตัดไขว้ด้วยแว่นขยาย ถ้ามีรอย กรีดสม่ าเสมอ และไม่มีสารเคลือบผิวหลุดร่อนออกมาให้ค่ารอย
กรีดเป็น Gt0  หากมีเศษหลุดร่อนขนาดเล็กที่บริเวณ จุดตัดและมีพื้นที่ประมาณ ร้อยละ 5 ของพื้นที่สี่เหลี่ยม
ไขว้ ให้ค่ารอยกรีดเป็น Gt1   
เศษหลุดร่อนจากรอย กรีดที่มีขนาดใหญ่กว่าให้ค่าเป็นระดับ Gt2 ถึง Gt5 ดังนี้ 
 
ระดับค่ารอยกรีด พื้นที่เศษหลุดร่อนที่ รอยตัดไขว้  
Gt2  ระหว่าง  5 % – 15 % 
Gt3 ระหว่าง 15 % – 35 % 
Gt4 ระหว่าง  35 – 65 % 
Gt5 มากกว่า 65 % 
มอก.2602 – 2556 
-64- ภาคผนวก 4 
กระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
1. นิยามแบบ 
กระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  พิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะหลักและ
คุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการ ต่อไปนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
1.1.2 รูปร่างและมิติ  
กระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าจัดแบบ /รุ่นเป็นกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งตามคุณลักษณะด้านล่าง 
วัตถุประสงค์เพื่อทดสอบรายการลักษณะการแตกและการทดสอบคุณสมบัติทางกล  
1.1.2.1 กระจกกันลมหน้าแบบราบ  
1.1.2.2 กระจกกันลมหน้าแบบโค้ง  
1.1.3 การจัดกลุ่มความหนาโดยใช้ความหนาระบุ “e” (ยอมให้คลาดเคลื่อนจากที่ผู้ท าระบุได้ไม่เกิน ± 0.2 
mm) 
กลุ่ม I e ≤  4.5 mm  
กลุ่ม II 4.5 mm < e ≤ 5.5 mm  
กลุ่ม III 5.5 mm < e ≤  6.5 mm  
กลุ่ม IV 6.5 mm < e  
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี (ไม่มีสี,มีสี) 
1.2.3 มีสื่อเหนี่ยวน าหรือไม่มี  
1.2.4 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. การทดสอบลักษณะการแตก 
2.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
2.1.1 เฉพาะชนิดของวัสดุที่เกี่ยวข้อง   
2.1.2 ให้กระจกโฟลตและกระจกแผ่นอยู่ในดัชนีความซับซ้อนระดับเดียวกัน  
2.1.3 หากเปลี่ยนจากกระจกแบบเพลทเป็นกระจกโฟลตหรือกระจกแผ่นหรือในทางกลับกัน ให้ท าการ
ทดสอบลักษณะการแตกอีกครั้ง  
2.2 จ านวนตัวอย่างทดสอบ 
ให้ทดสอบตัวอย่างจ านวน 6 แผ่นจากกระจกกันลมหน้า โดยจัดกลุ่มโดยมีพื้นที่ใช้งานที่เล็กที่สุดและตัวอย่าง
จ านวน 6 แผ่นจากกระจกกันลมหน้าที่จัดกลุ่มโดยมีพื้นที่ใช้งานที่ใหญ่ที่สุด การจัดกลุ่มให้เป็นไปตามภาคผนวก 
13 
2.3 โซนที่แตกต่างของกระจกนิรภัย  
กระจกอบแข็งที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าประกอบด้วยสองโซนหลัก คือ โซน FI  และโซน FII  ที่อาจมีโซน
ระหว่างกลางคือ โซน FIII ร่วมด้วย นิยามของโซนต่าง ๆ มีดังนี้  
2.3.1 โซน  FI โซนรอบนอกของการแตกละเอียด  มอก.2602 – 2556 
-65-  กว้างอย่างน้อย 7 cm โดยรอบขอบของกระจกกันลมหน้าที่รวมถึงแถบนอกกว้าง 2 cm ที่ไม่ต้อง
ประเมิน 
2.3.2 โซน FII โซนทัศนวิสัยของการแตกหลากหลาย  
ต้องเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสูงอย่างน้อย 20 cm และยาวอย่างน้อย 50 cm 
2.3.2.1  ส าหรับรถยนต์ประเภท M1 กึ่งกลางของสี่เหลี่ยมต้องอยู่ภายในวงกลมรัศมี 10 cm ของ
กึ่งกลางของภาพฉายของส่วน V1-V2 
2.3.2.2  ส าหรับรถยนต์ประเภท M  และ N ที่ไม่ใช่ M1 กึ่งกลางของสี่เหลี่ยมต้องอยู่ภายในวงกลมรัศมี 
10 cm ของกึ่งกลางของภาพฉายจุด 0 
2.3.2.3  ส าหรับรถยนต์ที่ใช้ในงานเกษตรกรรมและรถแทรกเตอร์ที่ใช้ในป่าและรถที่ใช้ในงานก่อสร้าง 
ให้ระบุต าแหน่งของโซนทัศนวิสัยไว้ในรายงานผลการทดสอบด้วย  
2.3.2.4 อาจลดความสูงของขนาดสี่เหลี่ยมเป็น 15 cm ส าหรับกระจกกันลมหน้าที่มีขนาดความสูง
น้อยกว่า 44 cm 
2.3.3 โซน FIII โซนระหว่างกลาง  
กว้างไม่เกิน 5 cm ที่อยู่ระหว่างโซน FI  และ FII 
2.4 วิธีทดสอบ  
วิธีทดสอบให้เป็นไปตามภาคผนวก 3 ข้อ 1 
2.5 จุดกระทบ (ดูภาคผนวก 17 รูปที่ 2) 
2.5.1 จุดกระทบก าหนด ดังนี้  
จุด 1 ที่ส่วนกลางของโซน FII ของพื้นที่ที่มีความเค้นสูงหรือต่ า  
จุด 2 บริเวณโซน FIII ที่ใกล้กับเส้นแบ่งครึ่งในแนวดิ่งของโซน  FII  
จุด 3 และ 3’ ที่ระยะ 3 cm จากขอบด้านหนึ่งของเส้นกึ่งกลางตัวอย่าง และหากมีรอยคีมจับ จุด
ทดสอบจุดหนึ่งให้อยู่บนด้านที่มีรอยคีมจับ และอีกจุดหนึ่งอยู่ด้านตรงข้าม  
จุด 4 จุดที่มีรัศมีความโค้งน้อยที่สุดบนเส้นกึ่งกลางที่ยาวที่สุด  
จุด 5 ที่ระยะ 3 cm จากขอบที่มีรัศมีความโค้งน้อยที่สุด ไม่ว่าจะอยู่ด้านซ้ายหรือขวา 
2.5.2 ให้ทดสอบลักษณะการแตกที่ จุด 1   จุด 2   จุด 3  จุด 3’   จุด4 และจุด 5  ทีละจุด  
2.6 เกณฑ์ตัดสิน  
2.6.1 การทดสอบลักษณะการแตกจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดถ้าชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตาม
เกณฑ์ข้อ 2.6.1.1  ข้อ 2.6.1.2  และข้อ 2.6.1.3  
2.6.1.1  โซน FI  
2.6.1.1.1 จ านวนเศษกระจกแตกในพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 cm x 5 cm ใด ๆ ต้องไม่น้อยกว่า 40 
ชิ้นแต่ไม่เกิน 350 ชิ้น อย่างไรก็ตามอาจมีเศษกระจกแตกน้อยกว่า 40 ชิ้นได้ถ้าจ านวน
เศษกระจกแตกในพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัส 10 cm x 10 cm ใด ๆ ที่คลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัส 
5 cm x 5 cm นั้นแล้ว จ านวนเศษกระจกแตกไม่น้อยกว่า 160 ชิ้น 
2.6.1.1.2  หากมีเศษกระจกแตกที่คาบอยู่บนเส้นขอบพื้นที่ที่วัดให้นับเป็นครึ่งชิ้น  
2.6.1.1.3 การนับจ านวนเศษกระจกแตกจะไม่รวมพื้นที่บริเวณที่ห่างจากขอบน้อยกว่า 2 cm และ
พื้นที่ภายในรัศมี 7.5 cm ของจุดกระทบ  
2.6.1.1.4 ยอมให้มีเศษกระจกแตกที่มีพื้นที่เกิน 3 cm2 ได้ไม่เกิน 3 ชิ้น แต่ต้องไม่มี  2 ชิ้นอยู่ใน
วงกลมที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 cm เดียวกัน  มอก.2602 – 2556 
-66- 2.6.1.1.5 ยอมให้มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นยาวได้ แต่ปลายไม่แหลมคมและความยาวไม่เกิน 7.5 
cm  (ยกเว้นในกรณีข้อ 2.6.2.2) ถ้าเศษกระจกแตกเป็นชิ้นยาวนี้ชี้ไปที่ขอบกระจกและ
ท ามุมกับขอบกระจก มุมต้องไม่เกิน 45 องศา 
2.6.1.2  โซน FII  
2.6.1.2.1 หลังการแตกให้ตรวจสอบส่วนทัศนวิสัยตรงบริเวณพื้นที่สี่เหลี่ยมที่ก าหนดในข้อ 2.3.2 
โดยพื้นที่รวมของเศษกระจกแตกที่มีพื้นที่เกิน 2 cm2 ต้องไม่น้อยกว่า ร้อยละ 15 ของ
พื้นที่สี่เหลี่ยมที่ก าหนด ในกรณีกระจกกันลมหน้าที่มีความสูงน้อยกว่า 44 cm หรือมุมใน
การติดตั้งน้อยกว่า  15 องศา จากแนวดิ่ง  พื้นที่รวมของเศษกระจกแตกที่มีพื้นที่เกิน 2 
cm2  ต้องไม่น้อยกว่า ร้อยละ  10  ของพื้นที่สี่เหลี่ยมที่ก าหนด  
2.6.1.2.2 ต้องไม่มีเศษกระจกแตกที่มีพื้นที่เกิน 16 cm2 ยกเว้นในกรณีข้อ 2.6.2.2 
2.6.1.2.3 ภายในรัศมี 10 cm จากจุดกระทบ    แต่เฉพาะส่วนของวงกลมที่อยู่ภายในโซน  FII  
ยอมให้มีเศษกระจกแตกพื้นที่เกิน 16 cm2 แต่น้อยกว่า  25 cm2 ได้ไม่เกิน 3 ชิ้น 
2.6.1.2.4 เศษกระจกที่แตกต้องมีรูปร่างปกติและไม่เป็นตามข้อ 2.6.1.2.4.(1) อย่างไรก็ตามยอมให้
มีเศษกระจกแตกรูปร่างไม่ปกติได้ ไม่เกิน  10 ชิ้นภายในบริเวณพื้นที่สี่เหลี่ยมขนาด 50 x 
20 cm และไม่เกิน 25 ชิ้นตลอดพื้นผิวกระจกกันลมหน้า  
ต้องไม่มีเศษกระจกแตกที่วัดตามข้อ 2.6.1.2.4 (1) แล้วยาวเกิน 35 mm 
(1) กระจกที่แตกจะพิจารณาว่าเป็นการแตกไม่ปกติถ้า  
- ไม่สามารถบรรจุในวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลาง 40 mm ได้  
- มีอย่างน้อยหนึ่งจุดเมื่อวัดความยาวของจุดด้านบนไปยังส่วนที่มีความกว้าง
เท่ากับความหนาของกระจกแล้วยาวเกิน 15 mm  
- มีอย่างน้อยหนึ่งจุดที่มีมุมด้านบนน้อยกว่า 40 องศา 
2.6.1.2.5 ยอมให้มีเศษกระจกที่แตกเป็นชิ้นยาวในโซน FII ได้ แต่ต้องยาวไม่เกิน 10 cm ยกเว้นใน
กรณีตามข้อ 2.6.2.2 
2.6.1.3  โซน FIII 
การแตกในโซนนี้ต้องมีลักษณะกลาง ๆ ระหว่างส่วนรอบนอก (โซน FI)กับส่วนทัศนวิสัย (โซน 
FII) 
2.6.2 กระจกกันลมหน้าจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบลักษณะการแตก หากเป็นไปตามเงื่อนไข
อย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้ 
2.6.2.1  ชิ้นทดสอบทุกชิ้นที่ทดสอบตามข้อ 2.5.1 เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด หรือ  
2.6.2.2 หากมีชิ้นทดสอบที่จุดกระทบตามข้อ 2.5.1 ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้
พิจารณาความเบี่ยงเบน โดยต้องไม่เกินเงื่อนไข ดังนี้  
โซน FI เศษกระจกแตกที่ยาวระหว่าง 7.5 cm ถึง 15 cm ต้องไม่เกิน 5 ชิ้น 
โซน FII เศษกระจกแตกที่มีพื้นที่ระหว่าง 16 cm2 ถึง 20 cm2 ที่อยู่นอกวงกลมรัศมี 10 
cm จากจุดกระทบ ต้องไม่เกิน 3 ชิ้น 
โซน FIII เศษกระจกแตกที่ยาวระหว่าง 10 cm ถึง 17.5 cm ต้องไม่เกิน 4 ชิ้น 
ให้ท าการทดสอบซ้ ากับตัวอย่างชิ้นใหม่ โดยต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดตามข้อ 2.6.1 หรือ
ตามเงื่อนไขด้านบน  มอก.2602 – 2556 
-67- 2.6.2.3 หากมีชิ้นทดสอบที่จุดกระทบตามข้อ 2.5.1 ที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ที่ก าหนดจ านวน 2 ชิ้น และ
มีความเบี่ยงเบนอยู่ในเงื่อนไขที่ก าหนดตามข้อ 2.6.2.2 ให้ทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่ อีก 1 ชุด 
โดยทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดตามข้อ 2.6.1 หรือมีตัวอย่างไม่เกิน 2 ชิ้นที่ความ
เบี่ยงเบนอยู่ในเงื่อนไขที่ก าหนดตามข้อ 2.6.2.2  
2.6.3 หากพบความเบี่ยงเบนข้างต้น ให้บันทึกไว้ในรายงานผลการทดสอบและบันทึกรูปแบบลักษณะการ
แตกอย่างถาวรแนบในรายงานด้วย  
3. การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ  
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง  
3.2  จ านวนตัวอย่าง  
3.2.1 ส าหรับกระจกอบแข็งแต่ละกลุ่ม ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ให้ใช้ตัวอย่าง 4 ชิ้นตัวอย่างจากกระจกกัน
ลมหน้าที่จัดกลุ่มโดยมีพื้นที่ใช้งานที่เล็กที่สุดโดยประมาณและ 4 ชิ้นตัวอย่างจากกระจกกันลมหน้าที่
จัดกลุ่มโดยมีพื้นที่ใช้งานที่ใหญ่ที่สุดโดยประมาณ ชิ้นตัวอย่างทั้ง 8 ชิ้นต้องเป็นแบบเดียวกันกับที่ใช้
ทดสอบในการทดสอบลักษณะการแตก (ดูข้อ 2.2) 
3.2.2 หน่วยทดสอบอาจพิจารณาใช้ชิ้นตัวอย่าง 6 ชิ้น ขนาด ( 1100 mm x 500 mm) +5
−2  mm ต่อแต่ละ
กลุ่มความหนาของกระจกกันลมหน้า มาใช้ทดสอบเป็นทางเลือกได้  
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.3.2 ความสูงปล่อยตก 1.5 m +0
−5  mm 
3.4 เกณฑ์ตัดสิน 
3.4.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้ากระจกกันลมหน้าหรือชิ้นทดสอบทุกชิ้นแตกร้าว  
3.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตามเกณฑ์ข้อใด
ข้อหนึ่งดังนี้    
3.4.2.1 ผลการทดสอบตัวอย่างทั้งหมดเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
3.4.2.2 หากมีการทดสอบที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด จ านวน 1 การทดสอบ ให้ท าการทดสอบชุด
ตัวอย่างใหม่  แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติด้านการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9 ส าหรับทุกแบบของ
กระจกกันลมหน้า 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-68- ภาคผนวก 5 
กระจกอบแข็งแบบสม่ าเสมอ 
1. นิยามแบบ 
กระจกอบแข็งแบบสม่ าเสมอจะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะหลักและ
คุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการ ดังต่อไปนี้  
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
1.1.2 ชนิดของกระบวนการที่ใช้ในการอบแข็ง  (ความร้อนหรือเคมี ) 
1.1.3 รูปร่างและมิติ  แบ่งออกเป็น 
1.1.3.1 กระจกแบบราบ  
1.1.3.2 กระจกแบบ ราบและกระจกแบบ โค้ง 
1.1.4 การจัดกลุ่มความหนาโดยใช้ความหนาระบุ “e” (ยอมให้คลาดเคลื่อนจากที่ผู้ท าระบุได้ไม่เกิน ± 0.2 
mm) 
กลุ่ม I   e ≤  3.5 mm  
กลุ่ม II 3.5 mm < e ≤ 4.5 mm  
กลุ่ม III 4.5 mm < e ≤  6.5 mm  
กลุ่ม IV 6.5 mm < e  
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี (ไม่มีสี, มีสี) 
1.2.3 มีสื่อเหนี่ยวน าหรือไม่มี  
1.2.4 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. การทดสอบลักษณะการแตก 
2.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ   
ชนิดวัสดุ ดัชนีความซับซ้อน  
กระจกเพลท  2 
กระจกโฟลต 1 
กระจกแผ่น  1 
  
 ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง  
 
2.2 การเลือกตัวอย่างทดสอบ 
2.2.1 ให้เลือกตัวอย่างทดสอบส าหรับแต่ละกลุ่มของรูปร่างและกลุ่มของความหนาที่ผลิตได้ยากโดยมีเกณฑ์
การเลือก ดังนี้  
2.2.1.1  ในกรณีของกระจกแบบราบให้ใช้ตัวอย่างจ านวน 2 ชุดที่ประกอบด้วย  
 (1) พื้นที่ใช้งานที่ใหญ่ที่สุด  
 (2) มีมุมระหว่างด้านที่ประชิดกัน 2 ด้านเล็กที่สุด  
2.2.1.2 ในกรณีของกระจกแผ่นราบและแผ่นโค้ง ให้ใช้ตัวอย่างจ านวน 3 ชุดที่ประกอบด้วย  มอก.2602 – 2556 
-69-  (1) พื้นที่ใช้งานที่ใหญ่ที่สุด  
 (2) มีมุมระหว่างด้านที่ประชิดกัน 2 ด้านเล็กที่สุด  
 (3) มีความสูงส่วนโค้งใหญ่สุด  
2.2.2 การทดสอบให้ใช้กระจกที่มีพื้นที่ใหญ่สุด “S” มาทดสอบ และใช้เสมือนเป็นตัวแทนของกระจกอื่น ๆ ที่
มีพื้นที่ไม่เกิน S + ร้อยละ 5  
2.2.3 ถ้าตัวอย่างที่ถูกเลือกมาทดสอบมีค่ามุม  น้อยกว่า 30 องศา  ให้ท าการทดสอบและใช้เสมือนเป็น
ตัวแทนของกระจกอื่น ๆ ที่มีมุมไม่น้อยกว่า  - 5 องศา 
ถ้าตัวอย่างที่ถูกเลือกมาทดสอบมีค่ามุม  มากกว่าหรือเท่ากับ 30 องศา การทดสอบให้ใช้เสมือนเป็น
ตัวแทนของกระจกที่มีมุมมากกว่าหรือเท่ากับ 30 องศา  
2.2.4 ถ้าตัวอย่างที่ถูกเลือกมาทดสอบมีค่าความสูงส่วนโค้งเกิน  100 mm    ให้ท าการทดสอบและใช้เสมือน
เป็นตัวแทนของกระจกอื่น ๆ ที่มีค่าความสูงส่วนโค้งน้อยกว่า h + 30 mm 
 ถ้าตัวอย่างที่ถูกเลือกมาทดสอบมีค่าความสูงส่วนโค้งน้อยกว่าหรือเท่ากับ  100 mm  การทดสอบให้ใช้
เสมือนเป็นตัวแทนของกระจกที่มีค่าความสูงส่วนโค้งน้อยกว่าหรือเท่ากับ  100 mm   
2.3 จ านวนตัวอย่างต่อ 1 ชุดตัวอย่าง 
ชนิดของกระจก จ านวนตัวอย่าง 
(ชิ้น) 
แบบแผ่นราบ  (2 ชุด) 4 
แบบแผ่นราบและแผ่นโค้ง  (3 ชุด) 5 
2.4 วิธีทดสอบ  
2.4.1 วิธีทดสอบดังแสดงในภาคผนวก 3 ข้อ 1 
2.5 จุดกระทบ (ดูภาคผนวก 17 รูปที่ 3) 
2.5.1 ส าหรับกระจกแผ่นราบ จุดที่ใช้ทดสอบดังแสดงในภาคผนวก 17 รูปที่ 3 ก) และรูปที่ 3 ข) และกระจก
แผ่นโค้ง คือรูปที่ 3 ค) ดังนี้ 
 จุด 1 3 cm จากขอบตรงส่วนที่มีรัศมีความโค้งของขอบเล็กที่สุด 
จุด 2 3 cm จากขอบของแนวกึ่งกลางที่เป็นด้านที่มีรอยคีม (ถ้ามี)  
จุด 3 ตรงจุดที่เป็นกึ่งกลางเรขาคณิต  
จุด 4 ส าหรับกระจกแผ่นโค้งเท่านั้น ให้เลือกจุดบนเส้นแนวกึ่งกลางที่มีค่ามากที่สุดตรงส่วนที่มี
รัศมีของความโค้งเล็กที่สุด 
2.5.2 ให้ทดสอบที่จุดกระทบหนึ่งจุดต่อการทดสอบแต่ละครั้ง  
2.6 เกณฑ์ตัดสิน 
2.6.1 การทดสอบลักษณะการแตกจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
2.6.1.1 จ านวนเศษกระจกแตกในพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 cm x 5 cm ใดๆ ต้องไม่น้อยกว่า 40 ชิ้นแต่
ไม่เกิน 400 ชิ้น หรือไม่เกิน 450 ชิ้นส าหรับกระจกที่มีความหนาไม่มากกว่า 3.5 mm 
2.6.1.2  เศษกระจกแตกที่คาบอยู่บนเส้นขอบพื้นที่ที่วัดให้นับเป็นครึ่งชิ้น  
2.6.1.3 การนับจ านวนเศษกระจกแตกจะไม่รวมพื้นที่บริเวณที่ห่างจากขอบ 2 cm โดยรอบ  ให้ถือเป็น
กรอบกระจก และไม่รวมพื้นที่ภายในรัศมี 7.5 cm ของจุดกระทบ  
2.6.1.4 ไม่ยอมให้มีเศษกระจกแตกที่มีพื้นที่เกิน 3 cm2 ยกเว้นในพื้นที่ที่ระบุถึงในข้อ 2.6.1.3  มอก.2602 – 2556 
-70- 2.6.1.5 ยอมให้มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นยาวได้ แต่ปลายไม่แหลมคมและความยาวไม่เกิน 7.5 cm  
(ยกเว้นในกรณีข้อ 2.6.2.2) ถ้าเศษกระจกแตกเป็นชิ้นยาวนี้ชี้ไปที่ขอบกระจกและท ามุมกับ
ขอบกระจก มุมต้องไม่เกิน 45 องศา 
2.6.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องลักษณะการแตก ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่างน้อยข้อใดข้อ
หนึ่งดังนี้    
2.6.2.1 ชิ้นทดสอบทุกชิ้นที่ทดสอบในแต่ละจุดกระทบตามข้อ 2.5.1 เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
2.6.2.2 หากมีชิ้นทดสอบที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด จ านวน 1 ชิ้น  ให้พิจารณาความเบี่ยงเบน โดย
ต้องไม่เกินเงื่อนไข ดังนี้  
เศษกระจกแตกที่ยาวระหว่าง  6 cm ถึง 7.5 cm ต้องไม่เกิน 5 ชิ้น 
เศษกระจกแตกที่ยาวระหว่าง 7.5 cm ถึง 10 cm ต้องไม่เกิน 4 ชิ้น 
ให้ท าการทดสอบซ้ ากับตัวอย่างชิ้นใหม่ โดยต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดตามข้อ  
2.6.1 หรือความเบี่ยงเบนอยู่ในเงื่อนไขตามข้อ 2.6.2.2 
2.6.2.3 หากมีการทดสอบในแต่ละจุดกระทบตามข้อ 2.5.1 ที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  จ านวน 2 
ชิ้น และมีความเบี่ยงเบนไม่เกินเงื่อนไขตามข้อ 2.6.2.2 ให้ทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่ อีก 1 
ชุด โดยทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดตามข้อ 2.6.1 หรือมีตัวอย่างไม่เกิน 2 ชิ้นที่มีความ
เบี่ยงเบนอยู่ในเงื่อนไขตามข้อ 2.6.2.2   
2.6.3 หากพบความเบี่ยงเบนข้างต้น ให้บันทึกไว้ในรายงานผลการทดสอบและบันทึกรูปแบบลักษณะการ
แตกอย่างถาวรแนบในรายงาน  
3. การทดสอบความแข็งแรงทางกล 
3.1 ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
3.1.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ชนิดของวัสดุ  ดัชนีความซับซ้อน  สี ดัชนีความซับซ้อน  
กระจกเพลท  2 ไม่มีสี 1 
กระจกโฟลต 1 มีสี 2 
กระจกแผ่น 1   
 
  คุณลักษณะทุติยภูมิอื่น  เช่น สื่อเหนี่ยวน า ไม่เกี่ยวข้องกับการทดสอบนี้  
3.1.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบจ านวน 6 ชิ้นในแต่ละกลุ่มความหนาตามที่ก าหนดในข้อ 1.1.4 ข้างต้น  
3.1.3 วิธีทดสอบ 
3.1.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.1 
3.1.3.2 ความสูงปล่อยตก (จากผิวด้านล่างของลูกเหล็กกลมถึงพื้นผิวด้านบนของชิ้นทดสอบ ) มีดังนี้  
ความหนาระบุของกระจก 
(e) ความสูงปล่อยตก  
e ≤  3.5 mm  2.0 m  
5
0
 mm 
3.5 mm < e  2.5 m  
5
0
 mm 
 มอก.2602 – 2556 
-71- 3.1.4 เกณฑ์ตัดสิน  
3.1.4.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้าชิ้นทดสอบทุกชิ้นไม่แตกร้าว  
3.1.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องความแข็งแรงทางกล ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
หากเป็นไปตามเงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้   
(1) ชิ้นทดสอบที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดไม่เกิน 1 ชิ้น 
(2) หากมีชิ้นทดสอบที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 2 ชิ้น ให้ทดสอบกับชุดตัวอย่าง
ใหม่ โดยตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
4.1 กระจกอบแข็งแบบสม่ าเสมอหรือส่วนของระนาบกระจกที่ไม่ได้ใช้เเป็นกระจกกันลมหน้าแต่อยู่ในส่วนที่จ าเป็น
ต่อทัศนวิสัยของคนขับ ต้องมีคุณลักษณะการส่งผ่านแสง เป็นไปตามภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 
4.2 กระจกอบแข็งแบบสม่ าเสมอที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ของรถที่เคลื่อนที่ช้า หรือรถที่ใช้ในงานก่อสร้าง 
ความเร็วไม่เกิน 40 km/h ต้องมีคุณสมบัติด้านการมองเห็นตาม  ภาคผนวก 3 ข้อ 9 ข้อก าหนดนี้ไม่ใช้กับ
กระจกกันลมหน้าแผ่นราบที่อยู่ในกลุ่มที่ได้รับการรับรองแล้ว  
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-72- ภาคผนวก 6 
กระจกหลายชั้นธรรมดา ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
1. นิยามแบบ 
กระจกหลายชั้นธรรมดา ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า จะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างใน
คุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการด้านล่างนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน 
1.1.2 รูปร่างและมิติ  
ส าหรับกระจกหลายชั้นธรรมดา ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า จัดแบบ /รุ่นเป็นกลุ่มเพื่อทดสอบตาม
วัตถุประสงค์ของการทดสอบคุณลักษณะทางกลและความทนต่อสิ่งแวดล้อม  
1.1.3 จ านวนชั้นของกระจก  
1.1.4 ความหนาระบุ “e” ยอมให้คลาดเคลื่อนจากที่ผู้ท าระบุได้ไม่เกิน ± 0.2 n  mm ( n หมายถึง จ านวน
ชั้นของกระจกกันลมหน้า ) 
1.1.5 ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลางแต่ละชั้น  
1.1.6 ชนิดของวัสดุคั่นกลางที่ใช้ (เช่น PVB หรือ วัสดุคั่นกลางจ าพวกพลาสติก อื่น ๆ ) 
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี (โดยรวม , แยกส่วน ) ของวัสดุคั่นกลาง (มีหรือไม่มี ) 
1.2.3 สีของกระจก (มีหรือไม่มี )  
1.2.4 มีสื่อเหนี่ยวน าหรือไม่มี  
1.2.5 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกหลายชั้นธรรมดาที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า การทดสอบอื่น ๆ ยกเว้นการทดสอบการกระแทกโดยศีรษะ
ทดสอบ (ดูข้อ 3.2 ด้านล่าง ) และการทดสอบคุณสมบัติด้านการมองเห็นให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบที่ตัดมาจาก
กระจกกันลมหน้าส าเร็จรูปหรือที่ท าขึ้นมาต่างหาก ซึ่งต้องเป็นตัวแทนของกระจกกันลมหน้าที่ขอการรับรอง   
2.2 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 + 2 oC เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วทดสอบทันที  
3. การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
 
3.2 การกระแทกโดยศีรษะทดสอบบนผลิตภัณฑ์ส าเร็จรูป   
3.2.1 จ านวนตัวอย่าง  
ให้ทดสอบตัวอย่างจ านวน 4 ชิ้นจากกลุ่มของกระจกกันลมหน้าที่มีพื้นที่ใช้งานที่เล็กที่สุดและ 4 ชิ้น
จากกลุ่มของกระจกกันลมหน้าที่มีพื้นที่ใช้งานที่ใหญ่ที่สุด การจัดกลุ่มให้เป็นไปตามวิธีที่ก าหนดใน
ภาคผนวก 13 
 
 
3.2.2 วิธีทดสอบ  มอก.2602 – 2556 
-73- 3.2.2.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.2.2.2 ความสูงปล่อยตก 1.5 m  
0
5
  mm. 
3.2.3 เกณฑ์ตัดสิน 
3.2.3.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) กระจกต้องแตกเป็นวงหลายวงโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ รอยแตกที่อยู่ใกล้จุด
กระทบที่สุดต้องห่างไม่เกิน 80 mm  
(2) ชั้นของกระจกต้องยังคงติดอยู่กับวัสดุคั่นกลาง   อาจมีเศษกระจกแตกขนาดความกว้าง
ไม่เกิน 4 mm หลุดออกมาได้ในส่วนที่อยู่นอกเส้นผ่านศูนย์กลาง 60 mm จากจุด
กระทบ   
(3) กระจกด้านที่ถูกกระทบ  
(3.1) เศษกระจกแตกอาจหลุดจนเห็นวัสดุคั่นกลางได้ แต่ต้องมีพื้นที่ไม่เกิน 20 cm2 
(3.2) วัสดุคั่นกลางอาจขาดได้ แต่ต้องยาวไม่เกิน 35 mm  
3.2.3.2  ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตาม
เงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
(1) ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุด
ตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
3.3 การกระแทกโดยศีรษะทดสอบบนชิ้นทดสอบ แผ่นราบ  
3.3.1 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1100 mm x  500 mm ) 
5
2
mm จ านวน 6 ชิ้น  
3.3.2 วิธีทดสอบ  
3.3.2.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.3.2.2 ความสูงปล่อยตก 4 m  
25
0
 mm  
3.3.3 เกณฑ์ตัดสิน  
3.3.3.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) กระจกต้องแตกเป็นวงหลายวงที่มีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ  
(2) ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ศีรษะทดสอบต้องไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
(3) ต้องไม่มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นใหญ่หลุดออกจากวัสดุคั่นกลาง  
3.3.3.2  ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตาม
เงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้      
(1) ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุด
ตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-74- 4. การทดสอบความแข็งแรงทางกล 
4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง  
4.2 ลูกเหล็กกลมมวล 2 260 g  
4.2.1 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  
10
0
 mm จ านวน 6 ชิ้น 
4.2.2 วิธีทดสอบ 
4.2.2.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.2 
4.2.2.2 ความสูงปล่อยตก 4 m  
25
0
 mm  (จากผิวด้านล่างของลูกเหล็กกลมถึงพื้นผิวด้านบนของชิ้น
ทดสอบ )  
4.2.3 เกณฑ์ตัดสิน 
4.2.3.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้าลูกเหล็กกลมไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบภายใน 5 s 
หลังจากตกกระทบ 
4.2.3.2  ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความแข็งแรงทางกล ลูกเหล็กกลม
มวล 2 260 g  ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
(1) ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุด
ตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4.3 ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
4.3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง  
4.3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  
10
0
 mm จ านวน 20 ชิ้น 
4.3.3 วิธีทดสอบ 
4.3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.1 โดยทดสอบชิ้นตัวอย่าง 10 ชิ้นที่อุณหภูมิ +40 °C 
± 2 °C และอีก 10 ชิ้นที่อุณหภูมิ  - 20°C  ± 2 °C. 
 4.3.3.2 ความสูงปล่อยตกส าหรับแต่ละกลุ่มความหนาและน้ าหนักของเศษกระจกแตกที่หลุดจาก
กระจก มีดังนี้  
ความหนาของชิ้น
ทดสอบ 
 
 
mm  + 40 oC -20  oC 
ความสูงปล่อย
ตก 
 
m น้ าหนักกระจก
แตกสูงสุด 
ที่ยอมให้  
g ความสูงปล่อย
ตก 
 
m* น้ าหนักกระจก
แตกสูงสุด  
ที่ยอมให้ 
g 
e ≤  4.5 9 12 8.5 12 
4.5 < e ≤ 5.5 10 15 9 15 
5.5 < e ≤ 6.5 11 20 9.5 20 
e  > 6.5 12 25 10 25 มอก.2602 – 2556 
-75- *ความสูงปล่อยตกคลาดเคลื่อนได้ 
25
0
 mm 
 
4.3.4 เกณฑ์ตัดสิน  
4.3.4.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) ลูกเหล็กกลมไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ 
(2) ชิ้นทดสอบต้องไม่แตกเป็นหลาย ๆ ชิ้น  
(3) ถ้าวัสดุคั่นกลางไม่ฉีกขาด น้ าหนักของเศษกระจกแตกที่หลุดออกจากผิวด้านตรงข้ามกับ
การกระทบต้องไม่เกินค่าที่ระบุในข้อ 4.3.3.2 ข้างต้น  
4.3.4.2  ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความแข็งแรงทางกล ลูกเหล็กกลม
มวล 227 g ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
(1) ชิ้นตัวอย่างอย่างน้อย 8 ชิ้นที่แต่ละอุณหภูมิ ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดมากกว่า 2 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุด
ตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
5. การทดสอบการทนต่อสิ่งแวดล้อม  
5.1 การทดสอบความทนการขัดถู  
5.1.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ 
ให้ทดสอบจ านวน 1000 รอบต่อเนื่องโดยมีคุณลักษณะที่ต้องการตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 4  
5.1.2 เกณฑ์ตัดสิน 
กระจกนิรภัยจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องความทนการขัดถู  ถ้าค่าการกระจายแสงของชิ้นทดสอบ
หลังการขัดถูไม่เกิน ร้อยละ  2  
5.2 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 5  
5.3 การทดสอบความทนรังสี  
5.3.1 คุณลักษณะที่ต้องการทั่วไป 
การทดสอบจะกระท าก็ต่อเมื่อหน่วยทดสอบเห็นว่ามีประโยชน์และสามารถน าข้อมูลไปใช้ต่อได้ เช่น
การเปลี่ยนชนิดวัสดุคั่นกลาง   
5.3.2 คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 6.3 
5.4 การทดสอบความทนความชื้น  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
6. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
กระจกทุกชนิดที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  แต่ไม่รวมถึงกระจกกันลมหน้าแผ่นราบที่อยู่ในกลุ่มที่ได้รับการรับรอง
แล้วและมีมุมเอียงท ามุมในแนวดิ่งน้อยกว่า 40o ต้องมีคุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติด้านการมองเห็น 
ตามภาคผนวก 3 ข้อ 9 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-76- ภาคผนวก 7 
กระจกหลายชั้น ที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
1. นิยามแบบ 
กระจกหลายชั้นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า จะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะ
หลักและคุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการด้านล่างนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน 
1.1.2 การจัดกลุ่มความหนาโดยใช้ความหนาระบุ “e” ที่ผู้ท าก าหนด คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน ± 0.2 n  mm ( 
n คือ จ านวนชั้นของกระจกนิรภัย ) 
กลุ่ม I e ≤  5.5 mm  
กลุ่ม II 5.5 mm < e ≤ 6.5 mm  
กลุ่ม III 6.5 mm < e  
1.1.3 ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลางแต่ละชั้น  
1.1.4 ชนิดของวัสดุคั่นกลางที่ใช้ (เช่น PVB หรือ วัสดุคั่นกลางจ าพวกพลาสติกอื่น ๆ ) 
1.1.5 กระจกแผ่นใดแผ่นหนึ่ง หรือมากกว่า 1 ชั้น ผ่านกระบวนการพิเศษ 
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี (โดยรวม , แยกส่วน ) ของวัสดุคั่นกลาง (มีหรือไม่มี ) 
1.2.3 สีของกระจก (ใสหรือสี )  
1.2.4 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกหลายชั้นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ให้ทดสอบโดยใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบที่ตัดมาจากกระจกส าเร็จรูป
หรือที่ท าขึ้นมาต่างหาก ซึ่งต้องเป็นตัวแทนของกระจกที่ขอการรับรอง  
2.2 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC + 2 oC เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วทดสอบทันที
ที่น าออกมาจากที่จัดเก็บ 
2.3 กระจกหลายชั้นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดของภาคผนวกนี้ ถ้าองค์ประกอบของ
กระจกที่ใช้เหมือนกับกระจกกันลมหน้าที่ได้รับการรับรองตามภาคผนวก 6  หรือภาคผนวก  8  หรือภาคผนวก 
9 แล้ว 
3. การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง  
3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1100 mm x  500 mm ) 
25
0
mm จ านวน 6 ชิ้น  
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.3.2 ความสูงปล่อยตก 1.50 m  
0
5
 mm 
  มอก.2602 – 2556 
-77- 3.4 เกณฑ์ตัดสิน  
3.4.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
3.4.1.1 กระจกต้องแตกโดยเป็นวงหลายวงที่มีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ  
3.4.1.2 ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ศีรษะทดสอบต้องไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
3.4.1.3 ต้องไม่มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นใหญ่หลุดออกจากวัสดุคั่นกลาง  
3.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่าง
น้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้  
3.4.2.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
3.4.2.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4. การทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง  
4.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  
10
0
 mm จ านวน 4 ชิ้น 
4.3 วิธีทดสอบ 
4.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.1 
4.3.2  ความสูงปล่อยตก (ระยะจากผิวล่างสุดของลูกเหล็กกลมถึงผิวด้านบนของชิ้นทดสอบ )ส าหรับแต่ละกลุ่ม
ความหนา ดังนี้  
 
กลุ่มความหนา  ความหนาระบุของกระจก  ความสูงปล่อยตก  
 ความคลาดเคลื่อน 
I e ≤  5.5 mm  5 m 
25
0

 mm II 5.5 mm  < e ≤ 6.5  mm  6 m 
III    6.5 mm < e  7 m 
 
 
4.4 เกณฑ์ตัดสิน 
4.4.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
4.4.1.1 ลูกเหล็กกลมไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
4.4.1.2 ชิ้นทดสอบต้องไม่แตกเป็นหลาย ๆ ชิ้น  
4.4.1.3 น้ าหนักรวมของเศษกระจกแตกที่หลุดออกจากด้านตรงข้ามกับการกระแทกต้องไม่เกิน 15 g 
4.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความแข็งแรงทางกล ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไข
อย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้  
4.4.2.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4.4.2.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดไม่เกิน 2 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  มอก.2602 – 2556 
-78- 5. การทดสอบการทนต่อสิ่งแวดล้อม  
5.1 การทดสอบความทนการขัดถู  
5.1.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ 
ให้ทดสอบจ านวน 1000 รอบต่อเนื่องโดยมีคุณลักษณะที่ต้องการตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 4  
5.1.2 เกณฑ์ตัดสิน 
กระจกนิรภัยจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องความทนการขัดถู  ถ้าค่าการกระจายแสงของชิ้นทดสอบ
หลังการขัดถูไม่เกิน ร้อยละ  2  
5.2 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 5  
5.3 การทดสอบความทนรังสี  
5.3.1 ทั่วไป 
การทดสอบนี้จะกระท าก็ต่อเมื่อหน่วยทดสอบเห็นว่ามีประโยชน์และสามารถน าข้อมูลไปใช้ต่อได้ เช่น
การเปลี่ยนชนิดวัสดุคั่นกลาง  
5.3.2 คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 6.3 
5.4 การทดสอบความทนความชื้น  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
6. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติด้านการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ส าหรับกระจกทุก
ชนิดที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  หรือส่วนใด ๆ ของกระจก ที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าซึ่งอยู่ในต าแหน่งที่
จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ   
  มอก.2602 – 2556 
-79- ภาคผนวก 8 
กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษ ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
1. นิยามแบบ 
กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าจะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความ
แตกต่างในคุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน 
1.1.2 รูปร่างและมิติ  
กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าให้จัด เป็นกลุ่มโดยมีวัตถุประสงค์
เพื่อทดสอบรายการลักษณะการแตก การทดสอบคุณลักษณะทางกล และการทนต่อสิ่งแวดล้อม  
1.1.3 จ านวนชั้นของกระจก 
1.1.4 การจัดกลุ่มความหนาโดยใช้ความหนาระบุ “e” ที่ผู้ท าก าหนด คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน 
 ± 0.2 n  mm ( n คือ จ านวนชั้นของกระจก กันลมหน้า ) 
1.1.5 กระจกแผ่นใดแผ่นหนึ่ง  หรือมากกว่า 1 ชั้น ผ่านกระบวนการพิเศษ  
1.1.6 ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลางแต่ละชั้น  
1.1.7 ชนิดของวัสดุคั่นกลางที่ใช้ (เช่น PVB หรือ วัสดุคั่นกลางจ าพวกพลาสติกอื่น ๆ ) 
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี(โดยรวม , แยกส่วน ) ของวัสดุคั่นกลาง (มีหรือไม่มีสี ) 
1.2.3 สีของกระจก (มีหรือไม่มี ) 
1.2.4 มีสื่อเหนี่ยวน าหรือไม่มี  
1.2.5 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษ ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า การทดสอบอื่น ๆ ยกเว้นการทดสอบการ
กระแทกโดยศีรษะทดสอบ และการทดสอบรายการคุณสมบัติด้านการมองเห็น ให้ใช้ชิ้นตัวอย่างหรือชิ้นทดสอบ
แผ่นราบที่ท าขึ้นมาต่างหากซึ่งต้องเป็นตัวแทนของกระจกกันลมหน้าที่ขอการรับรอง  
2.2 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC + 2 oC เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วทดสอบทันที
ที่น าออกมาจากที่จัดเก็บ 
3. การทดสอบ  
กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องทดสอบดังต่อไปนี้  
3.1 การทดสอบตามที่ก าหนดใน ภาคผนวก  6  กระจกหลายชั้นธรรมดาที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
3.2 การทดสอบลักษณะการแตกดังแสดงตาม ข้อ 4 ของภาคผนวกนี้  
 
 
 
 
 
4. การทดสอบลักษณะการแตก มอก.2602 – 2556 
-80- 4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ   
ชนิดวัสดุ ดัชนีความซับซ้อน  
กระจกเพลท  2 
กระจกโฟลต 1 
กระจกแผ่น  1 
 
4.2 จ านวนชิ้นทดสอบหรือตัวอย่าง 
ใช้ชิ้นทดสอบขนาด (1100 mm x 500 mm)  
5
2
 mm จ านวน 1 ชิ้น หรือชิ้นตัวอย่าง 1 ชิ้น ส าหรับแต่ละจุด
กระทบ  
4.3 วิธีทดสอบ 
วิธีทดสอบให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 1 
4.4 จุดกระทบ 
ให้กระทบตรงจุดศูนย์กลางของกระจกนิรภัยที่ใช้เป็นชิ้นทดสอบหรือชิ้นตัวอย่าง ด้านนอกที่ผ่านกระบวนการ
พิเศษ แต่ละชิ้นทดสอบ  
4.5 เกณฑ์ตัดสิน  
4.5.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องลักษณะการแตก ถ้าพื้นที่โดยรวมของเศษกระจกแตกที่มี
ขนาดมากกว่า 2 cm2 แต่ละจุดกระทบ ไม่น้อยกว่า ร้อยละ  15ของพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ระบุใน
ภาคผนวก 4 ข้อ 2.3.2   
4.5.1.1 ในกรณีของชิ้นตัวอย่าง  
(1) ส าหรับรถยนต์ประเภท M1 กึ่งกลางของสี่เหลี่ยม ผืนผ้าต้องอยู่ภายในวงกลมรัศมี 10 cm 
ของกึ่งกลางของภาพฉายของส่วน V1 V2  
(2) ส าหรับรถยนต์ประเภท M และ N ที่ไม่ใช่ M1 กึ่งกลางของสี่เหลี่ยม ผืนผ้าต้องอยู่ภายใน
วงกลมรัศมี 10 cm ของกึ่งกลางของภาพฉายจุด O 
(3) ส าหรับรถแทรกเตอร์การเกษตรและป่าไม้ และรถที่ใช้ในงานก่อสร้าง ให้ระบุต าแหน่ง
ของโซนทัศนวิสัยไว้ในรายงานผลการทดสอบด้วย  
(4) อาจลดความสูงของสี่เหลี่ยม ผืนผ้าลงเป็น 15 cm ส าหรับกระจกกันลมหน้าที่มีความสูง
น้อยกว่า 44 cm หรือส าหรับกระจกที่มีมุมติดตั้งท ามุมน้อยกว่า 150 ในแนวดิ่ง   ต้องมี
พื้นที่ส่วนทัศนวิสัยอย่างน้อย ร้อยละ  10  ของพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ก าหนด  
4.5.1.2 ในกรณีของชิ้นทดสอบ กึ่งกลางของสี่เหลี่ยม ผืนผ้าต้องอยู่บนแกนหลักของชิ้นทดสอบที่ระยะ 
450 mm จากขอบด้านใดด้านหนึ่ง 
  
4.5.2 ชิ้นตัวอย่างหรือชิ้นทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องลักษณะการแตกถ้าเป็นไปตามเงื่อนไข
อย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้  
4.5.2.1 แต่ละจุดกระทบเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4.5.2.2 หากมีจุดกระทบจุดใดที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ให้ทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่จ านวน 4 
ชิ้นทดสอบที่จุดกระทบนั้น แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  มอก.2602 – 2556 
-81- ภาคผนวก 9 
กระจกนิรภัยที่เคลือบด้วยพลาสติก 
(บนผิวด้านใน ) 
 
1. นิยามแบบ 
กระจกวัสดุตามที่ระบุใน ภาคผนวก  4 ถึง 8 ถ้าเคลือบด้านในด้วยชั้นของพลาสติก กระจกที่เคลือบพลาสติกต้อง
ผ่านเกณฑ์ก าหนดตามที่ระบุในภาคผนวก นั้น ๆ และต้องผ่านเกณฑ์ก าหนด ในภาคผนวกนี้  
2 การทดสอบความทนการขัดถู 
2.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ 
ให้น ากระจกที่เคลือบด้วยพลาสติกมาทดสอบจ านวน 100 รอบโดยมีคุณลักษณะที่ต้องการตาม ภาคผนวก 3 
ข้อ 4  
2.2 เกณฑ์ตัดสิน 
กระจกที่เคลือบด้วยพลาสติกจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องความทนการขัดถู  ถ้าค่าการกระจายแสงของชิ้น
ทดสอบไม่เกินร้อยละ  4  
3. การทดสอบความทนความชื้น  
3.1 ในกรณีของกระจกอบแข็งที่เคลือบด้วยพลาสติก ให้ทดสอบรายการความทนความชื้นด้วย 
3.2 คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
4. การทดสอบความทนการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 8  
5. การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ) 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 10  
6. การทดสอบความ ทนเคมี 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11.2.1  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-82- ภาคผนวก 10 
กระจกกึ่งพลาสติกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
 
1. นิยามแบบ  
กระจกกึ่งพลาสติกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าจะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะ
หลักและคุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการ ต่อไปนี้  
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน 
1.1.2 รูปร่างและมิติ  
กระจกกึ่งพลาสติกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าให้จัดเป็นกลุ่มโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบรายการ
ความแข็งแรงทางกล  ความทนต่อสิ่งแวดล้อม  ความทนการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ และความทนเคมี  
1.1.3 จ านวนชั้นของพลาสติก 
1.1.4 การจัดกลุ่มความหนาโดยใช้ความหนาระบุ “e” ที่ผู้ท าก าหนด คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน ± 0.2 n  mm ( 
n คือ จ านวนชั้นของกระจกนิรภัย ) 
1.1.5 ความหนาระบุของชั้นกระจก 
1.1.6 ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลางหรือพลาสติกที่ท าหน้าที่เป็นวัสดุคั่นกลาง  
1.1.7 ชนิดของพลาสติกที่ท าหน้าที่เป็นวัสดุคั่นกลางที่ใช้ (เช่น PVB หรือ วัสดุคั่นกลางจ าพวกพลาสติกอื่น ๆ ) 
และชั้นของพลาสติกที่อยู่ด้านใน  
1.1.8 กระจกแผ่นใดแผ่นหนึ่งผ่านกระบวนการพิเศษ  
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี(โดยรวม , แยกส่วน ) ของวัสดุคั่นกลาง (มีหรือไม่มีสี )  
1.2.3 สีของกระจก (มีหรือไม่มี ) 
1.2.4 มีสื่อเหนี่ยวน าหรือไม่มี  
1.2.5 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกกึ่งพลาสติกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า การทดสอบอื่น ๆ ยกเว้นการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ (ข้อ 3.2) 
และการทดสอบรายการคุณสมบัติด้านการมองเห็น ให้ใช้ชิ้นตัวอย่างหรือชิ้นทดสอบแผ่นราบที่ท าขึ้นมาต่างหาก
ซึ่งเป็นตัวแทนของกระจกกันลมหน้าที่ขอการรับรอง  
2.2 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC + 2 oC เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วทดสอบทันที
ที่น าออกมาจากที่จัดเก็บ 
3. การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
 
 
 
3.2 การกระแทกโดยศีรษะทดสอบบนผลิตภัณฑ์ส าเร็จรูป   มอก.2602 – 2556 
-83- 3.2.1 จ านวนตัวอย่าง  
ให้ทดสอบตัวอย่างจ านวน 4 ชิ้นจากกลุ่มของกระจกกันลมหน้าที่มีพื้นที่ใช้งานที่เล็กที่สุดและ 4 ชิ้น
จากกลุ่มของกระจกกันลมหน้าที่มีพื้นที่ใช้งานที่ใหญ่ที่สุด การจัดกลุ่มให้เป็นไปตามวิธีที่ก าหนดใน
ภาคผนวก 13  
3.2.2 วิธีทดสอบ  
3.2.2.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.2.2.2 ความสูงปล่อยตก 1.50 m  
0
5
  mm  
3.2.3 เกณฑ์ตัดสิน 
3.2.3.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) กระจกต้องแตกเป็นวงหลายวงโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ รอยแตกที่อยู่ใกล้จุด
กระทบที่สุดต้องห่างไม่เกิน 80 mm 
(2) ชั้นของกระจกต้องยังคงติดอยู่กับวัสดุคั่นกลาง อาจมีเศษกระจกแตกขนาดความกว้างไม่
เกิน 4 mm หลุดออกมาได้ในส่วนที่อยู่นอกเส้นผ่านศูนย์กลาง 60 mm จากจุดกระทบ  
(3) ส าหรับกระจกด้านที่ถูกกระทบ ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ต้องยาวไม่เกิน 35 mm  
3.2.3.2  ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตาม
เงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
(1) ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุด
ตัวอย่างอีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
3.3 การกระแทกโดยศีรษะทดสอบบนชิ้นทดสอบ 
3.3.1 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1100 mm x  500  mm ) 
5
2
จ านวน 6 ชิ้น  
3.3.2 วิธีทดสอบ  
3.3.2.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.3.2.2 ความสูงปล่อยตก 4 m  
25
0
 mm  
3.3.3 เกณฑ์ตัดสิน  
3.3.3.1  การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า 
(1) กระจกต้องแตกเป็นวงหลายวงที่มีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ  
(2) ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ศีรษะทดสอบต้องไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
(3) ต้องไม่มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นใหญ่หลุดออกจากวัสดุคั่นกลาง  
3.3.3.2  ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตาม
เงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
(1) ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับตัวอย่าง
ชุดใหม่อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
 
4. การทดสอบความแข็งแรงทางกล  มอก.2602 – 2556 
-84- 4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  วิธีทดสอบและเกณฑ์ตัดสิน 
เป็นไปตาม ภาคผนวก 6 ข้อ 4  
4.2 ทั้งนี้ไม่รวมถึงคุณลักษณะที่ต้องการตาม ภาคผนวก 6 ข้อ 4.3.4.1 (3) 
5. การทดสอบความทนต่อสิ่งแวดล้อม  
5.1 การทดสอบความทนการขัดถู  
5.1.1 การทดสอบความทนการขัดถูที่ผิวด้านนอก  
   5.1.1.1 คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 6 ข้อ 5.1  
5.1.2 การทดสอบความทนการขัดถูที่ผิวด้าน ใน 
   5.1.2.1 คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 2  
5.2 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 5  
5.3  การทดสอบความทนรังสี  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 6.3  
5.4. การทดสอบความทนความชื้น  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
5.5 การทดสอบความทนการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 8  
6. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติด้านการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9 ส าหรับกระจกทุกชนิด
ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า   
7. การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ ) 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 10  
8. การทดสอบความ ทนเคมี 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11.2.1  มอก.2602 – 2556 
-85- ภาคผนวก 11 
กระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
 
1. นิยามแบบ  
กระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าจะพิจารณาให้เป็นแบบ  เดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะ
หลักและคุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการ ดังต่อไปนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
1.1.2 การจัดกลุ่มความหนาโดยใช้ความหนาระบุ “e” ที่ผู้ท าก าหนด คลาดเคลื่อนได้ไม่เกิน ± 0.2 n  mm ( 
n คือ จ านวนชั้นของกระจกนิรภัย ) 
กลุ่ม I e ≤  35 mm  
กลุ่ม II 3.5 m < e ≤ 4.5 mm  
กลุ่ม III 4.5 mm < e  
1.1.3 ความหนาระบุของวัสดุคั่นกลางแต่ละชั้น  
1.1.4 ความหนาระบุของชั้นกระจก  
1.1.5 ชนิดของวัสดุคั่นกลางที่ใช้ (เช่น PVB หรือ วัสดุคั่นกลางจ าพวกพลาสติกอื่น ๆ ) 
1.1.6 กระจกแผ่นใดแผ่นหนึ่งผ่านกระบวนการพิเศษ 
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ชนิดของวัสดุ (กระจกเพลท , กระจกโฟลต ,กระจกแผ่น ) 
1.2.2 สี (โดยรวม , แยกส่วน ) ของวัสดุคั่นกลาง (มีหรือไม่มีสี ) 
1.2.3 สีของกระจก (มีหรือไม่มีสี ) 
1.2.4 มีบริเวณทึบแสงหรือไม่มี 
2. ทั่วไป 
2.1 ส าหรับกระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบที่ตัดมาจากกระจกส าเร็จรูป
หรือที่ท าขึ้นมาต่างหากซึ่งมีคุณลักษณะกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ที่ต้องการอย่างเดียวกับ
ผลิตภัณฑ์  
2.2 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC + 2 oC เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วทดสอบทันที
ที่น าออกมาจากที่จัดเก็บ 
2.3 กระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า จะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดของภาคผนวกนี้ได้ ถ้าชนิดของ
กระจกที่ใช้เป็นชนิดเดียวกับกระจกกันลมหน้าที่ได้รับการรับรองตามภาคผนวก 10 แล้ว 
3. การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1100 mm x  500 mm ) 
5
2
 mm จ านวน 6 ชิ้น  
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 มอก.2602 – 2556 
-86- 3.3.2 ความสูงปล่อยตก 1.50 m  
0
5
  mm  
3.4 เกณฑ์ตัดสิน  
3.4.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
3.4.1.1 กระจกต้องแตกเป็นวงหลายวงโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ  
3.4.1.2 ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ศีรษะทดสอบต้องไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
3.4.1.3 ต้องไม่มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นใหญ่หลุดออกจากวัสดุคั่นกลาง  
3.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่าง
น้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
3.4.2.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
3.4.2.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4. การทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กมวล 227 g 
4.1 ให้ท าการทดสอบตามภาคผนวก 7 ข้อ 4 ยกเว้นความสูงปล่อยตกตามตารางในข้อ 4.3.2 ให้ใช้ตารางต่อไปนี้
แทน  
กลุ่มทดสอบ  ความหนาระบุของกระจก  ความสูงปล่อยตก ความคลาดเคลื่อน 
I e ≤  3.5 mm  5 m 
25
0

mm II 3.5 mm  < e ≤ 4.5  mm  6 m 
III e  > 4.5 mm  7 m 
 
4.2 อย่างไรก็ตามไม่น าข้อก าหนดตามภาคผนวก 7 ข้อ 4.4.1.2 มาใช้ 
5. การทดสอบความทนต่อสิ่งแวดล้อม  
5.1 การทดสอบความทนการขัดถู  
5.1.1 การทดสอบความทนการขัดถูที่ผิวด้านนอก 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 7 ข้อ 5.1  
5.1.2 การทดสอบความทนการขัดถูที่ผิวด้านใน 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 2.1  
5.2 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 5  
5.3 การทดสอบความทนรังสี  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 6.3  
5.4. การทดสอบความทนความชื้น  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
5.5 การทดสอบความทนการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 8  
6. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
กระจกกึ่งพลาสติกหรือส่วนของระนาบกระจกที่ไม่ใด้ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าแต่อยู่ในส่วนที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัย
ของคนขับ ต้องมีคุณลักษณะการส่งผ่านแสงเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 มอก.2602 – 2556 
-87- 7. การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ ) 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 10  
8. การทดสอบความ ทนเคมี 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11.2.1 
  มอก.2602 – 2556 
-88- ภาคผนวก 12 
กระจกคู่  
1. นิยามแบบ  
กระจกคู่พิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการ
ดังต่อไปนี้  
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
1.1.2 แบบกระจกที่น ามาประกอบเป็นกระจกคู่ (สมมาตร ไม่สมมาตร )  
1.1.3 ชนิดของกระจกแต่ละแผ่นที่น ามาประกอบเป็นกระจกคู่ ตามข้อ 1   ภาคผนวก 5 ภาคผนวก 7 หรือ
ภาคผนวก 11 ของมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมฉบับนี้    
1.1.4 ระยะห่างระบุของช่องว่างกระจกที่น ามาประกอบกัน 
1.1.5 ชนิดของการผนึก 
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
คุณลักษณะทุติยภูมิของกระจกแต่ละแผ่นที่น ามาประกอบเป็นกระจกคู่ ให้เป็นไปตาม ข้อ 1.2  ภาคผนวก 5 
ภาคผนวก 7 หรือภาคผนวก 11 ของมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมฉบับนี้    
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกแต่ละแผ่นที่น ามาประกอบเป็นกระจกคู่ จะต้องได้รับการรับรองหรือเป็นไปตามภาคผนวกที่เกี่ยวข้อง  
(ภาคผนวก 5  7  หรือ 11) 
2.2 กระจกคู่ที่น ามาทดสอบจะต้องมีคุณลักษณะเดียวกันกับกระจกที่ยื่นขอ และมีระยะห่างระบุของช่องว่าง e 
แตกต่างได้  + 3 mm จากกระจกที่ยื่นขอการรับรอง  หรืออาจส่งมอบกระจกที่มีระยะห่างของช่องว่างน้อยที่สุด
และกระจกที่มีระยะห่างของช่องว่างมากที่สุดเป็นตัวอย่างส าหรับทดสอบได้  
2.3 หากกระจกที่น ามาประกอบอย่างน้อยหนึ่งชิ้นเป็นกระจกหลายชั้นหรือเป็นกระจกกึ่งพลาสติก ก่อนทดสอบให้
น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC +2 oC เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 4 h แล้วทดสอบทันทีที่น าออกมาจาก
ที่จัดเก็บ 
3. การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1100 mm x  500 mm) +5
−2 mm จ านวน 6 ชิ้น เป็นตัวแทนแต่ละชุดความ
หนาของกระจกแต่ละแผ่นที่น ามาประกอบ และแต่ละระยะห่างระบุของช่องว่าง ตามที่ระบุไว้ในข้อ 1.1.4 
ข้างต้น 
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.1 
3.3.2 ความสูงปล่อยตก 1.50 m+0
−5 mm  
3.3.3  กรณีของกระจกคู่แบบไม่สมมาตร ให้ทดสอบ 3 ชิ้นที่ด้านหนึ่ง และ 3 ชิ้นที่อีกด้านหนึ่ง  
 
 มอก.2602 – 2556 
-89- 3.4 เกณฑ์ตัดสิน  
3.4.1 กรณีกระจกคู่ที่ประกอบด้วยกระจกอบแข็งทั้งคู่ 
การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้ากระจกที่น ามาประกอบแตกทั้งสองแผ่น  
3.4.2 กรณีกระจกคู่ที่ประกอบด้วยกระจกหลายชั้น และ /หรือกระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลม
หน้า การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขดังนี้    
3.4.2.1 กระจกที่น ามาประกอบทั้งสองแผ่นต้องแตกและคราก (yield) โดยมีรอยแตกเป็นวงหลายวงที่
มีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ  
3.4.2.2 ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ศีรษะทดสอบต้องไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
3.4.2.3 ต้องไม่มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นใหญ่หลุดออกจากวัสดุคั่นกลาง  
3.4.3 กรณีกระจกคู่ที่ประกอบด้วยกระจกอบแข็ง และกระจกหลายชั้นหรือกระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็น
กระจกกันลมหน้า การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า 
3.4.3.1 กระจกอบแข็งแตก  
3.4.3.2  กระจกหลายชั้นหรือกระจกกึ่งพลาสติกที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า ต้องแตกและครากโดยมี
รอยแตกเป็นวงหลายวงที่มีศูนย์กลางอยู่ที่จุดกระทบ  
3.4.3.3 ยอมให้วัสดุคั่นกลางขาดได้ แต่ศีรษะทดสอบต้องไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
3.4.3.4  ต้องไม่มีเศษกระจกแตกเป็นชิ้นใหญ่หลุดออกจากวัสดุคั่นกลาง  
3.4.4 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบในแต่ละด้านที่ถูกกระทบ 
ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อต่อไปนี้    
3.4.4.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
3.4.4.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4. คุณสมบัติการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ส าหรับกระจกคู่หรือส่วน
ของกระจกคู่ที่อยู่ในต าแหน่งที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ  
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-90- ภาคผนวก 13 
การจัดกลุ่มกระจกกันลมหน้าส าหรับการทดสอบรับรอง 
1. คุณลักษณะที่ใช้ในการเรียงล าดับเพื่อจัดกลุ่มกระจกกันลมหน้า 
1.1 พื้นที่ใช้งาน  
1.2 ความสูงส่วนโค้ง  
1.3 ความโค้ง  
2. จัดกลุ่มตามชั้นของความหนา  
3. เรียงล าดับพื้นที่ใช้งาน ดังนี้ 
ให้เลือกกระจกจากพื้นที่ใช้งานใหญ่ที่สุดเรียงลงมาจ านวน 5 ล าดับ และเลือกจากพื้นที่ใช้งานเล็กที่สุดขึ้นไปมา
จ านวน 5 ล าดับ เป็น 2 ชุด และให้คะแนนดังนี้  
ชุดที่คิดจากพื้นที่ใช้งานใหญ่สุด  
คะแนน  ขนาดของพื้นที่ใช้งาน 
1 พื้นที่ใช้งานใหญ่ที่สุด  
2 พื้นที่ใช้งานใหญ่ถัดลงมา 
3 พื้นที่ใช้งานใหญ่ถัดลงมา  
4 พื้นที่ใช้งานใหญ่ถัดลงมา 
5 พื้นที่ใช้งานใหญ่ถัดลงมา 
ชุดที่คิดจากพื้นที่ใช้งานเล็กสุด  
คะแนน  ขนาดของพื้นที่ใช้งาน 
1 พื้นที่ใช้งานเล็กที่สุด    
2 พื้นที่ใช้งานเล็กถัดขึ้นไป  
3 พื้นที่ใช้งานเล็กถัดขึ้นไป  
4 พื้นที่ใช้งานเล็กถัดขึ้นไป 
5 พื้นที่ใช้งานเล็กถัดขึ้นไป 
4 กระจกในแต่ละชุดให้คิดคะแนนตามความสูงส่วนโค้ง ดังนี้  
คะแนน  ความสูงส่วนโค้ง 
1 ความสูงส่วนโค้งมากที่สุด    
2 ความสูงส่วนโค้งมากถัดลงมา 
3 ความสูงส่วนโค้งมากถัดลงมา  
4 ความสูงส่วนโค้งมากถัดลงมา 
5 ความสูงส่วนโค้งมากถัดลงมา 
 
 
 
 
 มอก.2602 – 2556 
-91- 5 กระจกในแต่ละชุดให้คิดคะแนนตามความโค้งน้อยที่สุด ดังนี้  
คะแนน  ความโค้ง 
1 ความโค้งน้อยที่สุด    
2 ความโค้งน้อยถัดขึ้นไป 
3 ความโค้งน้อยถัดขึ้นไป  
4 ความโค้งน้อยถัดขึ้นไป 
5 ความโค้งน้อยถัดขึ้นไป 
 
6. น ากระจกในแต่ละชุดมาคิดคะแนนรวมจากคะแนนในข้อ 3   ข้อ 4  และข้อ 5 โดย 
6.1 ให้น ากระจกกันลมหน้าที่มีคะแนนต่ าสุดในแต่ละชุดมาทดสอบตามที่ก าหนดในภาคผนวก 4   6  8  9   และ 
10 ภาคผนวกใดผนวกหนึ่ง  
6.2 กระจกกันลมหน้าอื่นในชุดเดียวกัน ให้ทดสอบคุณสมบัติการมองเห็นตามที่ก าหนดใน  ภาคผนวก 3 ข้อ 9 
7. อาจทดสอบเพิ่มเติมส าหรับกระจกกันลมหน้าที่มีความแตกต่างด้านรูปร่างและ /หรือความโค้งที่มีนัยส าคัญจาก
กระจกที่ใช้เป็นตัวแทนแต่ละชุดได้ ถ้าความแตกต่างดังกล่าว ให้ผลในทางตรงกันข้าม  
8. หากมีกระจกกันลมหน้าที่มีพื้นที่ใช้งานอยู่นอกเหนือจากชุดของกระจกกันลมหน้าที่ได้รับการรับรอง และ /หรือ มี
ความสูงส่วนโค้งที่มากกว่า หรือมีความโค้งที่น้อยกว่าที่มีนัยส าคัญ ให้ถือเป็นกระจกชุดใหม่และให้ทดสอบเพิ่มกับ
กระจกกันลมหน้านั้น ทั้งนี้ให้หน่วยทดสอบพิจารณาข้อมูลจากผลิตภัณฑ์และวัตถุดิบที่ใช้  
9. กระจกกันลมหน้าแบบอื่นที่ท าโดยผู้ท าเดียวกันในชั้นความหนาที่ได้รับการรับรอง ให้ถือว่าได้รับการรับรอง  ถ้า 
9.1 กระจกแบบที่มีพื้นที่ใช้งานที่สามารถจัดอยู่ภายใน 5 ล าดับ ของชุดของพื้นที่ใช้งานใหญ่สุด หรือภายใน 5 ล าดับ
ของชุดของพื้นที่ใช้งานเล็กสุด ชุดใดชุดหนึ่งก็ได้ 
9.2 ให้คิดคะแนนตามกระบวนการที่ระบุในข้อ 3  ข้อ  4 และข้อ 5  
9.3 ถ้าผลของคะแนนรวมของกระจกแบบ ที่มีคะแนนอยู่ระหว่าง 5 ล าดับของชุดของพื้นที่ใช้งานใหญ่สุด หรือ  5 
ล าดับของชุดของพื้นที่ใช้งานเล็กสุด 
9.3.1 หากคะแนนมีค่าน้อยที่สุด ไม่ว่าจะเป็นชุดใดให้ทดสอบเพิ่มเติม ดังนี้  
9.3.1.1 ส าหรับกระจกกันลมหน้าแบบอบแข็ง  
(1) การทดสอบลักษณะการแตก  
(2) การทดสอบการ กระแทกโดยศีรษะทดสอบ  
(3) การทดสอบการ เห็นภาพเพี้ยน  
(4) การทดสอบการ แยกภาพทุติยภูมิ  
(5) การทดสอบการ ส่งผ่านแสง  
 
9.3.1.2 ส าหรับกระจกกันลมหน้าหลายชั้น หรือกระจกพลาสติก  
(1) การทดสอบการ กระแทกโดยศีรษะทดสอบ  
(2) การทดสอบการ เห็นภาพเพี้ยน  
(3) การทดสอบการ แยกภาพทุติยภูมิ  
(4) การทดสอบการ ส่งผ่านแสง  
 มอก.2602 – 2556 
-92- 9.3.1.3 ส าหรับกระจกกันลมหน้าหลายชั้นที่ผ่านกระบวนการพิเศษ    ให้ทดสอบตามข้อ 9.3.1.1(1)   
9.3.1.1 (2)  และข้อ 9.3.1.2   
9.3.1.4 ส าหรับกระจกกันลมหน้าที่เคลือบด้วยพลาสติก ให้ทดสอบตามข้อ 9.3.1.1 หรือ ข้อ 9.3.1.2 
แล้วแต่กรณี  
9.3.2 หากผลคะแนนรวมไม่ใช่ค่าที่น้อยที่สุด ให้ทดสอบเพียงรายการด้านคุณสมบัติการมองเห็นตามที่ระบุใน 
ภาคผนวก 3 ข้อ 9 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-93- ภาคผนวก 14 
กระจกพลาสติกแบบแข็งที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
1. นิยามแบบ  
กระจกพลาสติกแบบแข็งพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะหลักและคุณลักษณะทุติย
ภูมิตามรายการ ต่อไปนี้  
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
1.1.2 เคมีระบุของวัสดุ 
1.1.3 การจ าแนกชั้นของวัสดุโดยผู้ท า  
1.1.4 กระบวนการผลิตของผู้ท า  
1.1.5 รูปร่างและมิติ  
1.1.6 ความหนาระบุ โดยมีเกณฑ์คลาดเคลื่อนของความหนา  ± 10% ของความหนาระบุส าหรับวัสดุ
พลาสติกที่ถูกอัดรีด และส าหรับวัสดุพลาสติกที่ผ่านกระบวนการผลิตด้วยเทคนิคอื่น (เช่น แผ่นอะครี
ลิคหล่อ ) เกณฑ์ความคลาดเคลื่อนให้เป็นไปตามสมการ  
 เกณฑ์ความคลาดเคลื่อน = ±  (0.4+0.1 e) mm 
   เมื่อ  “e” คือ ความหนาของแผ่นเป็น  mm 
1.1.7 สีของวัสดุพลาสติก 
1.1.8 ชนิดของการเคลือบผิวหน้า  
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 มีหรือไม่มีสื่อเหนี่ยวน าหรือลวดท าความร้อน 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกพลาสติกแบบแข็งให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบที่ท าขึ้นต่างหากซึ่งเป็นตัวแทนของผลิตภัณฑ์ส าเร็จรูปหรือใช้
ชิ้นส่วนส าเร็จรูปทดสอบ ส าหรับการทดสอบคุณสมบัติการมองเห็นให้ใช้ชิ้นส่วนจริงทดสอบ 
2.2 ชิ้นทดสอบต้องไม่มีการเคลือบป้องกัน และต้องท าความสะอาดก่อนท าการทดสอบ  
2.2.1 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบจากกระจกเหล่านั้นไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC + 2 oC ความชื้นสัมพัทธ์ 
50% +5% เป็นระยะเวลา 48  h  
2.3 เพื่อก าหนดลักษณะด้านการแตกภายใต้ความเค้นไดนามิกส์ ให้มีการจ าแนกชั้นพลาสติกตามการใช้งาน โดยการ
จ าแนกนี้จะเกี่ยวข้องกับโอกาสที่ศีรษะจะสัมผัสกระจกพลาสติก  และมีคุณลักษณะที่ต้องการส าหรับการ
กระแทกโดยศีรษะทดสอบแตกต่างกัน  
3. การทดสอบความยืดหยุ่น 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด 300 mm x  25 mm จ านวน 1 ชิ้น  
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 12 
 
3.4 เกณฑ์ตัดสิน  มอก.2602 – 2556 
-94- ชิ้นทดสอบจะพิจารณาว่าเป็นแบบแข็ง  ถ้าการเบนในแนวดิ่งไม่เกิน 50 mm ภายหลัง 60 s 
4. การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
4.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1170 mm x  570 mm  ) +0
−2 mm จ านวน 6 ชิ้น หรือใช้ชิ้นส่วนส าเร็จรูป
จ านวน 6 ชิ้น  
4.3 วิธีทดสอบ  
4.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.2 
4.3.2  ส าหรับพลาสติกที่ใช้เป็นส่วนกั้นและหน้าต่างแบ่งกั้นที่มีโอกาสได้รับการกระแทก (จ าแนกชั้นเป็น 
VIII/A) ให้ทดสอบด้วยความสูงปล่อยตก 3 m    และวัดค่าเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะ  
4.3.3  ส าหรับพลาสติกที่ใช้เป็นหน้าต่างด้านข้าง หน้าต่างหลัง และกระจกหลังคาที่โอกาสจะได้รับการ
กระแทกน้อยลง (จ าแนกชั้นเป็น VIII /B) ให้ทดสอบด้วยความสูงปล่อยตก 1.50 m  และวัดค่าเกณฑ์
การบาดเจ็บของศีรษะ  
4.3.4  ส าหรับพลาสติกที่ไม่มีโอกาสที่ศีรษะจะสัมผัส เช่น หน้าต่างขนาดเล็กในรถและหน้าต่างทุกบานในรถ
พ่วง (จ าแนกชั้นเป็น VIII/C) ไม่จ าเป็นต้องทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ (หน้าต่างขนาดเล็ก
คือหน้าต่างที่ล้อมรอบได้ด้วยวงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 150 mm) 
4.4 เกณฑ์ตัดสิน  
การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
4.4.1 ชิ้นทดสอบหรือตัวอย่างต้องไม่ทะลุหรือต้องไม่แยกหรือแตกเป็นชิ้นใหญ่  
4.4.2  ค่าเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะต้องน้อยกว่า 1000  
4.4.3 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใด
ข้อหนึ่ง ต่อไปนี้    
4.4.3.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4.4.3.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
5. การทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
5.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
5.1.1 ไม่มีสื่อเหนี่ยวน าหรือลวดท าความร้อน  
5.1.2 มีสื่อเหนี่ยวน าหรือลวดท าความร้อน  
5.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  +10
−0 mm จ านวน 10 ชิ้น หรือชิ้นส าเร็จรูป จ านวน 10 
ชิ้น 
5.3 วิธีทดสอบ 
5.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.1 
5.3.2  ความสูงปล่อยตกส าหรับแต่ละกลุ่มความหนา มีดังนี้  
 มอก.2602 – 2556 
-95- ความหนาของแผ่น  
(mm) ความสูงปล่อยตก  
(m) 
<  3  2 
4 3 
5 4 
  > 6 5 
 
ส าหรับชิ้นทดสอบที่มีความหนาอยู่ระหว่าง 3 mm และ 6 mm ค่าความสูงปล่อยตกให้ใช้วิธีเทียบ         
บัญญัตไตรยางค์ 
5.4 เกณฑ์ตัดสิน  
5.4.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
5.4.1.1 ลูกเหล็กไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
5.4.1.2 ชิ้นทดสอบต้องไม่แตกเป็นหลาย ๆ ชิ้น  
อย่างไรก็ตามยอมให้มีรอยแยกหรือรอยแตกร้าวได้  
5.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 
g ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
5.4.2.1 ตัวอย่างอย่างน้อย  8 ชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
5.4.2.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดอย่างน้อย  3 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่าง
ใหม่อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
5.5 การทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 g ที่อุณหภูมิ  - 18 oC + 2 oC 
5.5.1 เพื่อให้อุณหภูมิของชิ้นตัวอย่างเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด ให้ท าการทดสอบภายใน 30 s 
หลังจากน าออกจากการควบคุมสภาวะ  
5.5.2 วิธีทดสอบดังแสดงในข้อ 5.3 ของภาคผนวกนี้ แต่ให้น าไปทดสอบที่อุณภูมิ  - 18 + 2 oC แทน 
5.5.3 เกณฑ์ตัดสินให้เป็นไปตามข้อ 5.4 ของภาคผนวกนี้ 
6. การทดสอบความทนต่อสิ่งแวดล้อม  
6.1 การทดสอบความทนการขัดถู  
6.1.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ 
ให้ทดสอบจ านวน 1000 รอบ   หรือ 500 รอบ  และ 100 รอบต่อเนื่อง โดยมีคุณลักษณะที่ต้องการ
ตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 4 
6.1.2 ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 100 mm จ านวน 3 ชิ้นต่อชนิดของพื้นผิว  
6.1.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.1.3.1 ในกรณีของกระจก  L ความทนการขัดถูจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดถ้าผลรวมค่าการกระจาย
แสงไม่เกินร้อยละ  2  หลังจากผ่านการขัดถู 1000 รอบที่ผิวด้านนอกชิ้นทดสอบ และต้องไม่
เกินร้อยละ  4 หลังจากผ่านการขัดถู 100 รอบที่ผิวด้านในชิ้นทดสอบ 
6.1.3.2 ในกรณีของกระจก  M ความทนการขัดถูจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดถ้าผลรวมค่าการกระจาย
แสงไม่เกินร้อยละ  10 หลังจากผ่านการขัดถู 500 รอบที่ผิวด้านนอกชิ้นทดสอบ และต้องไม่
เกินร้อยละ  4  หลังจากผ่านการขัดถู 100 รอบที่ผิวด้านในชิ้นทดสอบ  
6.1.3.3  ส าหรับกระจกหลังคาไม่จ าเป็นต้องทดสอบรายการความทนการขัดถู  มอก.2602 – 2556 
-96- 6.1.4 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์  ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไข ข้อใดข้อหนึ่งต่อไปนี้    
6.1.4.1  ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.1.4.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่ อีก 1 
ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.2 การทดสอบความทนอากาศจ าลอง  
6.2.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ  
ให้น าชิ้นทดสอบมาเผยผึ่งรังสีอัลตราไวโอเลตจากหลอดไฟฟ้าซีนอนอาร์ ค 500 MJ/m2 ระหว่างการ
เผยผึ่งให้ฉีดน้ าเป็นระยะอย่างต่อเนื่องตลอดวัฏจักร โดยมีคุณลักษณะที่ต้องการตาม  ภาคผนวก 3 ข้อ 
6.4 
ระหว่างวัฏจักร 120 min ให้เผยผึ่งชิ้นทดสอบโดยไม่ต้องฉีดน้ า 102 min จากนั้นน าไปเผยผึ่งโดยฉีด
น้ าต่อเป็นระยะเวลา 18 min  
6.2.1.1 ใช้วิธีทดสอบอื่นที่มีผลเทียบเท่าได้  
6.2.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด  130 mm   x 40   mm  จ านวน 3 ชิ้น ที่ตัดจากแผ่นตัวอย่างแผ่นราบ  
6.2.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.2.3.1 การทดสอบความ ทนอากาศจ าลองเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) ค่าการส่งผ่านแสงที่วัดได้จากภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ไม่น้อยกว่าร้อยละ  95  ของค่าก่อน
การทดสอบ  ในกรณีกระจกอื่นที่ไม่ใช่กระจกกันลมหน้า แต่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของ
คนขับ ต้องมีค่าไม่น้อยกว่า ร้อยละ  70    
(2) ต้องไม่มีฟองหรือการสลายตัวอื่น ๆ ที่มองเห็นได้  ไม่มีความเปลี่ยนแปลงของสี ความขุ่น
มัว หรือรอยแตกระหว่างการทดสอบ  
6.2.4 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์  ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้    
6.2.4.1 ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.2.4.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.3 การทดสอบรอยตัดไขว้  
6.3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ 
คุณลักษณะที่ต้องการให้เป็นไปตามภาคผนวก 3  ข้อ 13 ส าหรับกระจกแบบแข็งที่มีการเคลือบ  
6.3.2 ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นใดแผ่นหนึ่งจากข้อ 6.2 มาทดสอบ 
6.3.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.3.3.1 การทดสอบรอยตัดไขว้ จะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) รอยตัดไขว้มีค่าเป็น Gt1   
6.3.3.2 ชิ้นทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบรอยตัดไขว้ ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไข
อย่างน้อยหนึ่งข้อ ต่อไปนี้    
(1) ตัวอย่างต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด   
(2) หากตัวอย่างไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ให้ทดสอบกับชิ้นทดสอบที่เหลือจากข้อ 6.2 
ตัวอย่างใหม่ต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.4. การทดสอบความทนความชื้น  มอก.2602 – 2556 
-97- 6.4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
6.4.2 ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  จ านวน 10 ชิ้น  
6.4.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.4.3.1 การทดสอบความทนความชื้นจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) ไม่มีความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดของฟองอากาศ หรือความขุ่นมัว  และ 
(2) ค่าการส่งผ่านแสงที่วัดได้จากภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ไม่น้อยกว่าร้อยละ  95 ของค่าก่อน
การทดสอบ  ในกรณีกระจกอื่น แต่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับต้องมีค่าไม่น้อยกว่า ร้อย
ละ 70    
6.4.4    หลังการทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 + 2 oC ความชื้นสัมพัทธ์ 50% + 5%  เป็น
ระยะเวลาอย่างน้อย 48  h เพื่อเตรียมไว้ทดสอบในการทดสอบความแข็งแรงทางกล  ลูกเหล็กกลม
มวล 227 g ตามที่ระบุในข้อ 5 ของภาคผนวกนี้  
7. คุณสมบัติการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ส าหรับกระจกทุกชนิดที่
จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ  
7.1 เกณฑ์ตัดสิน  
ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องคุณสมบัติการมองเห็นถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้ 
7.1.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
7.1.2  หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 
ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด 
8. การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ) 
8.1 ดัชนีความซับซ้อนของลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 10  
8.2 เกณฑ์ตัดสิน 
การทดสอบลักษณะการเผาไหม้จะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้าอัตราการเผาไหม้มีค่าไม่เกิน 110 mm/min  
8.2.1 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบลักษณะการเผาไหม้ ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อ
หนึ่ง ต่อไปนี้  
8.2.1.1 ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
8.2.1.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
9. การทดสอบความ ทนเคมี 
9.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11.2.1  
9.2 เกณฑ์ตัดสิน  
ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความ ทนเคมี ตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
 
 
9.2.1  ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  มอก.2602 – 2556 
-98- 9.2.2  หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับ  ชุดตัวอย่างใหม่ อีก 1 
ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-99- ภาคผนวก 15 
กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
1. นิยามแบบ  
กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่นจะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะหลักและ
คุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการด้านล่างนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน  
1.1.2 เคมีระบุของวัสดุ  
1.1.3 การจ าแนกชั้นของวัสดุโดยผู้ท า  
1.1.4 กระบวนการผลิตของผู้ท า  
1.1.5 ความหนาระบุ (e)โดยมีเกณฑ์คลาดเคลื่อนตามที่ผู้ท าก าหนด ±  (0.1 mm +0.1e)  
โดย d > 0.1  mm 
1.1.6 สีของวัสดุพลาสติก  
1.1.7 ชนิดของการเคลือบผิวหน้า 
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2.1 ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่นให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบที่ตัดมาจากผลิตภัณฑ์ส าเร็จรูปหรือที่ท าขึ้นมาต่างหาก
ตามวัตถุประสงค์นั้น  
 ทั้งสองกรณีชิ้นทดสอบต้องเป็นตัวแทนกระจกที่ผลิตและที่ขอการรับรอง  
2.2 ชิ้นทดสอบต้องไม่มีการเคลือบป้องกัน และต้องท าความสะอาดก่อนท าการทดสอบ  
2.2.1 ก่อนทดสอบให้น าชิ้นทดสอบจากกระจกเหล่านั้นไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 oC + 2 oC ความชื้นสัมพัทธ์ 
50% + 5%  เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 48  h 
3. การทดสอบความยืดหยุ่นและรอยพับ 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด 300 mm x  25 mm จ านวน 1 ชิ้น  
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 12 
3.4 เกณฑ์ตัดสิน  
ชิ้นทดสอบจะพิจารณาว่าเป็นแบบยืดหยุ่นถ้า  การเบนในแนวดิ่งมีค่าเกิน 50 mm ภายหลัง 60 s และ ภายใน 
10 s หลังจากการพับเป็นมุม 1800 ชิ้นทดสอบต้องไม่มีรอยหักหรือความเสียหายตรงบริเวณที่ถูกพับ 
4. การทดสอบความแข็งแรงทางกล  
4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง  
4.2 ลูกเหล็กกลมมวล 227 g ที่อุณหภูมิ 20 oC + 5 oC 
4.2.1 จ านวนชิ้นทดสอบ   มอก.2602 – 2556 
-100- ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm +10
−0 mm จ านวน 10 ชิ้น 
4.2.2 วิธีทดสอบ 
4.2.2.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.1 
4.2.2.2  ความสูงปล่อยตก 2 m ส าหรับทุกความหนา  
4.2.3 เกณฑ์ตัดสิน   
4.2.3.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดถ้าลูกเหล็กไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
4.2.3.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความแข็งแรงทางกล ตามเงื่อนไขข้อ
ใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
(1) ตัวอย่างอย่างน้อย  8 ชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด 
(2) หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดมากกว่า  2 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุด
ตัวอย่างใหม่อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4.3 ลูกเหล็กกลมมวล 227 g ที่อุณหภูมิ  - 18 oC + 2 oC 
4.3.1 เพื่อให้อุณหภูมิของชิ้นตัวอย่างเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด ให้ท าการทดสอบภายใน 30 s หลังจากน าออก
จากการควบคุมสภาวะ  
4.3.2 วิธีทดสอบดังแสดงในข้อ 4.2.2 ของภาคผนวกนี้ แต่ให้น าไปทดสอบที่อุณภูมิ  - 18 oC + 2 oC 
4.3.3 เกณฑ์ตัดสินให้เป็นไปตามข้อ 4.2.3 ของภาคผนวกนี้  
5. การทดสอบความ ทนต่อสิ่งแวดล้อม  
5.1 การทดสอบความ ทนสภาพอากาศจ าลอง  
5.1.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ  
ให้น าชิ้นทดสอบมาเผยผึ่งรังสีอัลตราไวโอเลตจากหลอดไฟฟ้าซีนอนอาร์ ครวม 500 MJ/m2 ระหว่าง
การเผยผึ่งให้ฉีดน้ าเป็นระยะ ๆ อย่างต่อเนื่องตลอดวัฏจักร โดยมีคุณลักษณะที่ต้องการตาม ภาคผนวก 
3 ข้อ 6.4 
ระหว่างวัฏจักร 120 min ให้เผยผึ่งชิ้นทดสอบโดยไม่ต้องฉีดน้ าเป็นระยะเวลา 102 min จากนั้นเผยผึ่ง
โดยฉีดน้ าต่อเป็นระยะเวลา 18 min  
5.1.1.1 ใช้วิธีทดสอบอื่นที่มีผลเทียบเท่าได้  
5.1.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด  130 mm x 40 mm  จ านวน 3 ชิ้น ที่ตัดจากตัวอย่างแผ่นราบ  
5.1.3 เกณฑ์ตัดสิน 
การทดสอบความ ทนสภาพอากาศจ าลองจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
5.1.3.1 ค่าการส่งผ่านแสงที่วัดได้จากภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ไม่น้อยกว่าร้อยละ  95  ของค่าก่อนการ
ทดสอบ  ในกรณีกระจกอื่นที่ไม่ใช่กระจกกันลมหน้า แต่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ ต้องมี
ค่าไม่น้อยกว่า 70%   
5.1.3.2 ต้องไม่มีฟองหรือการสลายตัวอื่น ๆ ที่มองเห็นได้  ไม่มีความเปลี่ยนแปลงของสี ความขุ่นมัว 
หรือรอยแตกระหว่างการทดสอบ  
5.1.4 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์  ตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
5.1.4.1 ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  มอก.2602 – 2556 
-101- 5.1.4.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6. คุณสมบัติการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ส าหรับกระจกทุกชนิดที่
จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ  
6.1 เกณฑ์ตัดสิน 
ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องคุณสมบัติการมองเห็นตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
6.1.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.1.2  หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 
ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
7. การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ) 
7.1 ดัชนีความซับซ้อนและวิธีทดสอบ  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับการทดสอบลักษณะการเผาไหม้ ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 10 
7.2 เกณฑ์ตัดสิน  
การทดสอบลักษณะการเผาไหม้จะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้าอัตราการเผาไหม้มีค่าไม่เกิน 110 mm/min  
7.2.1 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบลักษณะการเผาไหม้ ตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง 
ต่อไปนี้    
7.2.1.1 ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
7.2.1.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
8. การทดสอบความ ทนเคมี 
8.1 ดัชนีความซับซ้อนและวิธีทดสอบ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11.2.1  
8.2 เกณฑ์ตัดสิน  
ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์การทดสอบความ ทนเคมี ตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
8.2.1  ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
8.2.2  หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 
ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-102- ภาคผนวก 16 
กระจกคู่ที่เป็นพลาสติกแบบแข็ง 
1. นิยามแบบ  
กระจกคู่ที่เป็นพลาสติกแบบแข็งจะพิจารณาให้เป็นแบบเดียวกันถ้าไม่มีความแตกต่างในคุณลักษณะหลักและ
คุณลักษณะทุติยภูมิตามรายการด้านล่างนี้ 
1.1 คุณลักษณะหลัก  
1.1.1 ชื่อทางการค้าหรือเครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียน 
1.1.2 เคมีระบุของวัสดุ  
1.1.3 การจ าแนกชั้นของวัสดุโดยผู้ท า  
1.1.4 ความหนาของชั้นวัสดุที่น ามาประกอบ  
1.1.5 กระบวนการผลิต  
1.1.6 ระยะห่างระบุของช่องว่างกระจกที่น ามาประกอบกัน  
1.1.7 สีของวัสดุพลาสติก  
1.1.8 ชนิดของการเคลือบผิวหน้า  
1.2 คุณลักษณะทุติยภูมิ 
1.2..1 ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิที่เกี่ยวข้อง 
2. ทั่วไป 
2.1 กระจกคู่ที่เป็นพลาสติกแบบแข็ง ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบหรือใช้ผลิตภัณฑ์ทดสอบ ให้ขึ้นอยู่กับข้อก าหนดใน
แต่ละการทดสอบ 
2.2 ชิ้นทดสอบต้องไม่มีการเคลือบป้องกัน และต้องท าความสะอาดก่อนท าการทดสอบ  โดยให้น าชิ้นทดสอบจาก
กระจกเหล่านั้นไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 + 2 oC ความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ  50 + ร้อยละ  5  เป็นระยะเวลาอย่าง
น้อย 24 h  
2.3 ความหนาระบุ โดยมีเกณฑ์คลาดเคลื่อนของความหนา ± ร้อยละ 10 ของความหนาระบุส าหรับวัสดุพลาสติกที่
ถูกอัดรีด ส าหรับวัสดุพลาสติกที่ผ่านการะบวนการผลิตด้วยเทคนิคอื่น (เช่น แผ่นอะครีลิค  หล่อ) เกณฑ์
ความคลาดเคลื่อนให้เป็นไปตามสมการ  
 เกณฑ์ความคลาดเคลื่อน = ±  (0.4+0.1 e) mm 
  เมื่อ  “e” คือ ความหนาของแผ่นเป็นมิลลิเมตร  
หมายเหตุ : หากความหนาไม่คงที่ที่เกิดจากเทคนิคในการขึ้นรูป การวัดความหนาให้วัดที่กึ่งกลางของวัสดุ 
2.4 การทดสอบกระจกคู่ที่เป็นพลาสติกแบบแข็งที่วัดค่า “e” ตรงกึ่งกลางของวัดสุให้ถือเป็นตัวแทนกระจกที่มีค่า e   
±   5 mm 
 ผู้ยื่นขอการรับรองอาจใช้ตัวอย่างที่มีระยะห่างของช่องว่างมากที่สุด และน้อยที่สุดเป็นตัวแทนได้ 
3. การทดสอบความยืดหยุ่น 
3.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
3.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด 300 mm x  25 mm จ านวน 1 ชิ้น  
3.3 วิธีทดสอบ  
3.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 12 มอก.2602 – 2556 
-103- 3.4 เกณฑ์ตัดสิน  
ชิ้นทดสอบจะพิจารณาเป็นแบบแข็งถ้าการเบนในแนวดิ่ง น้อยกว่า  50 mm ภายหลัง 60 s 
4. การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ 
4.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
4.2 จ านวนชิ้นทดสอบ  
ให้ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด (1170 mm x  570 mm ) +0/-2 mm จ านวน 6 ชิ้น เป็นตัวแทน ต้องยึด ขอบ
ตัวอย่างไว้โดยรอบ  
4.3 วิธีทดสอบ  
4.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 3.2 ให้ทดสอบด้านในของกระจก  
4.3.2  ส าหรับพลาสติก ที่ใช้เป็นส่วนกั้นและหน้าต่างแบ่งกั้นที่มีโอกาสจะได้รับการกระแทก  ให้ใช้ความสูง
ปล่อยตก 3 m.  
  ให้วัดค่าเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะด้วย  
4.3.3  ส าหรับพลาสติกที่ใช้เป็นหน้าต่างด้านข้าง หน้าต่างหลัง และกระจกหลังคา ที่ มีโอกาสจะได้รับการ
กระแทกน้อยลงให้ใช้ความสูงปล่อยตก 1.5 m.  
 ให้วัดค่าเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะด้วย 
4.3.4 ส าหรับพลาสติกที่ไม่มีโอกาสที่ศีรษะจะสัมผัส เช่นหน้าต่างทุกบานในรถพ่วง และหน้าต่างขนาดเล็กใน
รถ ไม่จ าเป็นต้องทดสอบรายการนี้ โดยหน้าต่างขนาดเล็กคือหน้าต่างที่ล้อมรอบได้ด้วยวงกลมเส้นผ่าน
ศูนย์กลาง 150 mm 
4.4 เกณฑ์ตัดสิน  
การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ ตามเกณฑ์ดังนี้    
4.4.1 ชิ้นทดสอบต้องไม่ทะลุหรือไม่แยกหรือแตกเป็นชิ้นใหญ่  
4.4.2 ค่าเกณฑ์การบาดเจ็บของศีรษะต้องน้อยกว่า 1000  
4.4.3 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการกระแทกโดยศีรษะทดสอบตามเงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่ง
ข้อ ต่อไปนี้    
4.4.3.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
4.4.3.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
5. การทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 g 
5.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิ  
ไม่มีคุณลักษณะทุติยภูมิ ที่เกี่ยวข้อง  
5.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  +10
−0 mm จ านวน 10 ชิ้น หรือชิ้นส าเร็จรูปจ านวน 10 
ชิ้น 
5.3 วิธีทดสอบ 
5.3.1 วิธีทดสอบดังแสดงใน ภาคผนวก 3 ข้อ 2.1 
การทดสอบให้กระท าที่กระจกด้านนอกเมื่อน าไปติดตั้งในรถยนต์ 
5.3.2  ความสูงปล่อยตกส าหรับแต่ละกลุ่มความหนา มีดังนี้  มอก.2602 – 2556 
-104-  
ความหนาของแผ่นด้านนอก   
mm ความสูงปล่อยตก  
m 
< 3  2 
4 3 
5 4 
> 6 5 
ส าหรับชิ้นทดสอบที่มีความหนาอยู่ระหว่าง 3  และ 6 mm ค่าความสูงปล่อยตกให้ใช้วิธีเทียบ
บัญญัติไตรยางค์ 
5.4 เกณฑ์ตัดสิน  
5.4.1 การทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
5.4.1.1 ลูกเหล็กไม่ทะลุผ่านชิ้นทดสอบ  
5.4.1.2 ชิ้นทดสอบต้องไม่แตกเป็นหลาย ๆ ชิ้น  
5.4.2 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 
g ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
5.4.2.1 ตัวอย่างอย่างน้อย  8 ชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
5.4.2.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดอย่างน้อย 3 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่าง
ใหม่อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
 
 
5.5 การทดสอบความแข็งแรงทางกล - ลูกเหล็กกลมมวล 227 g ที่อุณหภูมิ  - 18 oC + 2 oC 
5.5.1 เพื่อให้อุณหภูมิของชิ้นตัวอย่างเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด ให้ท าการทดสอบภายใน 30  sหลังจากน าออก
จากการควบคุมสภาวะ  
5.5.2 วิธีทดสอบดังแสดงในข้อ 5.3 ของภาคผนวกนี้ แต่ให้น าไปทดสอบที่อุณหภูมิ  - 18 oC ± 2 oC แทน 
5.5.3 เกณฑ์ตัดสินให้เป็นไปตามข้อ 5.4 ของภาคผนวกนี้ 
6. การทดสอบการ ทนต่อสิ่งแวดล้อม  
6.1 การทดสอบความทนการขัดถู  
6.1.1 ดัชนีความซับซ้อนและวิธีทดสอบ 
ให้ทดสอบจ านวน 1000 รอบ   หรือ 500 รอบ  และ 100 รอบต่อเนื่อง โดยมีคุณลักษณะที่ต้องการ
ตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 4 
6.1.2 ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 100 mm จ านวน 3 ชิ้นต่อชนิดของพื้นผิว  
6.1.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.1.3.1 ในกรณีของกระจก  L ความทนการขัดถูจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดถ้าผลรวมค่าการกระจาย
แสงไม่เกินร้อยละ  2 หลังจากผ่านการขัดถู 1000 รอบที่ผิวด้านนอกชิ้นทดสอบ และต้องไม่
เกินร้อยละ  4  หลังจากผ่านการขัดถู 100 รอบที่ผิวด้านในชิ้นทดสอบ มอก.2602 – 2556 
-105- 6.1.3.2 ในกรณีของกระจก  M ความทนการขัดถูจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดถ้าผลรวมค่าการกระจาย
แสงไม่เกินร้อยละ  10  หลังจากผ่านการขัดถู 500 รอบที่ผิวด้านนอกชิ้นทดสอบ และต้องไม่
เกินร้อยละ  4 หลังจากผ่านการขัดถู 100 รอบที่ผิวด้านในชิ้นทดสอบ  
6.1.3.3  ส าหรับกระจกหลังคาไม่จ าเป็นต้องทดสอบรายการความทนการขัดถู  
6.1.4 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้  
6.1.4.1  ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.1.4.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่ อีก 1 
ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.2 การทดสอบความทนอากาศจ าลอง  
6.2.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ  
ให้น าชิ้นทดสอบมาเผยผึ่งรังสีอัลตราไวโอเลตจากหลอดไฟฟ้าซีนอนอาร์ก  500 MJ/m2 ระหว่างการ
เผยผึ่งให้ฉีดน้ าเป็นระยะอย่างต่อเนื่องตลอดวัฏจักร โดยมีคุณลักษณะที่ต้องการตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 
6.4 
ระหว่างวัฏจักร 120 min ให้เผยผึ่งชิ้นทดสอบโดยไม่ต้องฉีดน้ า 102 min จากนั้นน าไปเผยผึ่งโดยฉีด
น้ าต่อเป็นระยะเวลา 18 min  
6.2.1.1 ใช้วิธีทดสอบอื่นที่มีผลเทียบเท่าได้  
6.2.2 จ านวนชิ้นทดสอบ    
ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบขนาด  130   x 40   mm  จ านวน 3 ชิ้น ที่ตัดจากแผ่นตัวอย่างแผ่นราบด้าน
นอก  
6.2.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.2.3.1 การทดสอบความทนอากาศจ าลองจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) ค่าการส่งผ่านแสงที่วัดได้จากภาคผนวก 3  ข้อ 9.1 ไม่น้อยกว่าร้อยละ  95  ของค่าก่อน
การทดสอบ  ในกรณีกระจกอื่นที่ไม่ใช่กระจกกันลมหน้า แต่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของ
คนขับต้องมีค่าไม่น้อยกว่า ร้อยละ  70   
(2) ต้องไม่มีฟองหรือการสลายตัวอื่น ๆ ที่มองเห็นได้  ไม่มีความเปลี่ยนแปลงของสี ความขุ่น
มัว หรือรอยแตกระหว่างการทดสอบ  
6.2.4 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์  ถ้าเป็นไปตามเกณฑ์เงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่งต่อไปนี้  
6.2.4.1 ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.2.4.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุด แล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.3 การทดสอบรอยตัดไขว้  
6.3.1 ดัชนีความซับซ้อนและวิธีทดสอบ 
คุณลักษณะที่ต้องการให้เป็นไปตามภาคผนวก 3 ข้อ 13 ส าหรับกระจกแบบแข็งที่น าไปเคลือบ  
6.3.2 ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นใดแผ่นหนึ่งจากข้อ 6.2 มาทดสอบ 
6.3.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.3.3.1 การทดสอบรอยตัดไขว้ จะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) รอยตัดไขว้มีค่าเป็น Gt1   มอก.2602 – 2556 
-106- 6.3.3.2 ชิ้นทดสอบจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบรอยตัดไขว้ ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อ
ใดข้อหนึ่ง ต่อไปนี้    
(1) ตัวอย่างต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด   
(2) หากตัวอย่างไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ให้ทดสอบกับชิ้นทดสอบที่เหลือจาก 
ข้อ 6.2 อีก 1 ชุด แล้วตัวอย่างต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
6.4. การทดสอบความทนความชื้น  
6.4.1 ดัชนีความซับซ้อนและวิธีทดสอบ 
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 7  
6.4.2 ใช้ชิ้นทดสอบแผ่นราบสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 300 mm  จ านวน 10 ชิ้น  
6.4.3 เกณฑ์ตัดสิน 
6.4.3.1 การทดสอบความทนความชื้นจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้า  
(1) ไม่มีความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดของฟองอากาศ หรือความขุ่นมัว  และ 
(2) ค่าการส่งผ่านแสงที่วัดได้จากภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ไม่น้อยกว่าร้อยละ  95 ของค่าก่อน
การทดสอบ  ในกรณีกระจกอื่นที่ไม่ใช่กระจกกันลมหน้า แต่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของ
คนขับต้องมีค่าไม่น้อยกว่า ร้อยละ  70  
6.4.4 หลังการทดสอบให้น าชิ้นทดสอบไปเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 + 2 oC ความชื้นสัมพัทธ์ ร้อยละ  50 + ร้อยละ  
5 เป็นระยะเวลาอย่างน้อย 48 h เพื่อเตรียมไว้ทดสอบในการทดสอบความแข็งแรงทางกล  ลูกเหล็ก
กลมมวล 227 g ตามที่ระบุในข้อ 5 ของภาคผนวกนี้  
7. คุณสมบัติด้านการมองเห็น  
คุณลักษณะที่ต้องการส าหรับคุณสมบัติด้านการมองเห็น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1 ส าหรับกระจกทุก
ชนิดที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัยของคนขับ  
7.1 เกณฑ์ตัดสิน  
ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องคุณสมบัติด้านการมองเห็นถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขอย่างน้อยหนึ่งข้อ 
ต่อไปนี้  
7.1.1 ตัวอย่างทุกชิ้นเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
7.1.2  หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 
ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
8. การทดสอบลักษณะการเผาไหม้ (ความทนไฟ ) 
8.1 ดัชนีความซับซ้อนและวิธีทดสอบ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 10  
8.2 เกณฑ์ตัดสิน  
การทดสอบให้ท าทั้งสองด้านของกระจกคู่โดยแยกกันทีละด้าน  
การทดสอบลักษณะการเผาไหม้จะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด ถ้าอัตราการเผาไหม้มีค่าไม่เกิน 110 mm/min  
8.2.1 ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดการทดสอบลักษณะการเผาไหม้ ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อ
หนึ่ง ต่อไปนี้  
8.2.1.1 ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
8.2.1.2 หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่
อีก 1 ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  มอก.2602 – 2556 
-107-  
9. การทดสอบความทนเคมี  
9.1 ดัชนีความซับซ้อนของคุณลักษณะทุติยภูมิและวิธีทดสอบ  
คุณลักษณะที่ต้องการเป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11 
 การทดสอบให้กระท าบนกระจกที่เป็นด้านนอกของกระจกคู่  
9.2 เกณฑ์ตัดสิน  
ชุดตัวอย่างจะเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดเรื่องการทดสอบความทนเคมี ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่ง 
ต่อไปนี้    
9.2.1  ตัวอย่างทุกชิ้นต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
9.2.2  หากมีตัวอย่างที่ไม่เป็นไปตามเกณฑ์ก าหนดจ านวน 1 ชิ้น ให้ท าการทดสอบกับชุดตัวอย่างใหม่อีก 1 
ชุดแล้วต้องเป็นไปตามเกณฑ์ก าหนด  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-108- ภาคผนวก 17 
วิธีวัดความสูงส่วนโค้งและต าแหน่งของจุดตกระทบ 
 
 
 
 
 
 
 
รูปที่ 1 การพิจารณาความสูงส่วนโค้ง  ‘h’ 
 
กรณีกระจกนิรภัยที่มีความโค้งค่าเดียว ความสูงส่วนโค้งให้มีค่าเป็น  ค่าสูงสุดของ h1 
กรณีกระจกนิรภัยที่มีความโค้งหลายค่า ความสูงส่วนโค้งให้มีค่าเป็น   ค่าสูงสุดของ h1   +  ค่าสูงสุดของ h2 
มอก.2602 – 2556 
-109-  
 
รูปที่ 2  แสดงต าแหน่งจุดกระทบบนกระจกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
 
มอก.2602 – 2556 
-110-  
 
 
รูปที่ 3(ก)  3(ข) และ 3(ค) แสดงต าแหน่งจุดกระทบบนกระจกอบแข็งสม่ าเสมอ  
จุด 2 ดังแสดงในรูปที่ 3(ก)  และ 3(ข)  รูปที่  3 (ค) แสดงตัวอย่าง จุด 2 ตามที่ระบุในภาคผนวก  5  ข้อ 2.5 
 
 
  
มอก.2602 – 2556 
-111- ภาคผนวก 18 
วิธีพิจารณาพื้นที่ทดสอบบนกระจกกันลมหน้า 
ส าหรับยานยนต์ โดยใช้จุด V อ้างอิง 
1. ต าแหน่งจุด V 
1.1 ต าแหน่งของจุด V มีความสัมพันธ์กับจุด R (ดูภาคผนวก 19) ที่แสดงเป็นค่าพิกัดบนระบบอ้างอิงสามมิติ X  Y  
และ Z ตามที่แสดงในตารางที่ 1 และ 2 
1.2 ตารางที่ 1 แสดงพิกัดส าหรับมุมพนักพิงออกแบบที่ 25 องศา โดยพิกัดค่าบวกดังแสดงในรูปที่ 3 ของภาคผนวก
นี้ 
ตารางที่ 1 ค่าพิกัดบนระบบอ้างอิงสามมิติ  
จุด V a b c(d) 
V1 68 mm  - 5 mm  665 mm  
V2 68 mm  - 5 mm  589 mm  
1.3 การปรับแก้มุมพนักพิง หลังที่ออกแบบนอกเหนือจาก  25 องศา 
1.3.1 ตารางที่ 2 แสดงการปรับแก้ค่าพิกัด X และ  Z ของ จุด V แต่ละจุดเมื่อมุมพนักพิงหลังที่ออกแบบ
นอกเหนือจาก  25 องศา โดยพิกัดค่าบวกดังแสดงในรูปที่ 3 ของภาคผนวกนี้  
ตารางที่ 2 การปรับแก้ค่าพิกัด X และ  Z ของ จุด V 
มุมพนักพิง
หลัง 
เป็นองศา ค่าพิกัดแนวนอน  
X ค่าพิกัดแนวตั้ง  
Z มุมพนักพิง
หลัง 
เป็นองศา ค่าพิกัดแนวนอน  
X ค่าพิกัดแนวตั้ง  
Z 
5  -186 mm  28 mm  23 -17 mm  5 mm  
6 -176 mm  27 mm  24 -9 mm  2 mm  
7 -167 mm  27 mm  25 0 mm  0 mm  
8 -157 mm  26 mm  26 9 mm  -3 mm  
9 -147 mm  26 mm  27 17 mm  -5 mm  
10 -137 mm  25 mm  28 26 mm  -8 mm  
11 -128 mm  24 mm  29 34 mm  -11 mm  
12 -118 mm  23 mm  30 43 mm  -14 mm  
13 -109 mm  22 mm  31 51 mm  -17 mm  
14 -99 mm  21 mm  32 59 mm  -21 mm  
15 -90 mm  20 mm  33 67 mm  -24 mm  
16 -81 mm  18 mm  34 76 mm  -28 mm  
17 -71 mm  17 mm  35 84 mm  -31 mm  
18 -62 mm  15 mm  36 92 mm  -35 mm  
19 -53 mm  13 mm  37 100 mm  -39 mm  
20 -44 mm  11 mm  38 107 mm  -43 mm  
21 -35 mm  9 mm  39 115 mm  -47 mm  
22 -26 mm  7 mm  40 123 mm  -52 mm  มอก.2602 – 2556 
-112- 2. พื้นที่ทดสอบ 
2.1 พื้นที่ทดสอบ A และ B ที่ก าหนดจากจุด  V ดังนี้ 
2.2 พื้นที่ทดสอบ A คือพื้นผิวด้านนอกของกระจกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าที่เกิดจากการตัดกันของ 4 ระนาบ 
ดังนี้ (ดู รูปที่ 1ก) 
2.2.1 ระนาบที่เอียงขึ้นไปจากแกน X ที่ 3 องศา ผ่านจุด V1 และขนานไปกับแกน Y ให้เป็นระนาบที่ 1 
2.2.2 ระนาบที่เอียงลงไปจากแกน X ที่ 1องศา ผ่านจุด V2 และขนานไปกับแกน Y ให้เป็นระนาบที่ 2 
2.2.3 ระนาบแนวตั้งที่ผ่านจุด V1 และ V2  และเอียงไปทางซ้ายจากแกน X ที่ 13 องศา (กรณีพวงมาลัย 
 อยู่ด้านซ้ายมือ ) และเอียงไปทางขวาจากแกน X ที่ 13 องศา (กรณีพวงมาลัยอยู่ด้านขวามือ ) ให้ 
 เป็นระนาบที่ 3 
2.2.4 ระนาบแนวตั้งที่ผ่านจุด V1 และ V2  และเอียงไปทางขวาจากแกน X ที่ 20 องศา 
  (กรณีพวงมาลัยอยู่ด้านซ้ายมือ ) และเอียงไปทางซ้ายจากแกน X ที่ 20 องศา  (กรณีพวงมาลัยอยู่  
  ด้านขวามือ )ให้เป็นระนาบที่ 4 
2.2.5 ในกรณีที่ต าแหน่งการขับอยู่ตรงกลาง ระนาบเอียงขึ้นและระนาบเอียงลงเป็นไปตามข้อ 2.2.1  
  และ 2.2.2 และระนาบในแนวตั้งผ่านจุด V1 และ V2 เอียงท ามุม 15 องศา ไปทางซ้ายของแกน  
  X และเอียงท ามุม 15 องศา ไปทางขวาของแกน X ดังรูปที่ 1 ข) 
2.3 พื้นที่ทดสอบ B คือพื้นผิวด้านนอกของกระจกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าที่เกิดจากการตัดกันของ 4 ระนาบ 
ดังนี้  
2.3.1 ระนาบที่เอียงขึ้นไปจากแกน X ที่ 7 องศา ผ่านจุด V1 และขนานไปกับแกน Y ให้เป็นระนาบที่ 5 
2.3.2 ระนาบที่เอียงลงไปจากแกน X ที่ 5 องศา ผ่านจุด V2 และขนานไปกับแกน Y ให้เป็นระนาบที่ 6 
2.3.3 ระนาบแนวตั้งที่ผ่านจุด V1 และ V2  และเอียงไปทางซ้ายจากแกน X ที่ 17 องศา  (กรณี 
     พวงมาลัยอยู่ด้านซ้ายมือ ) และเอียงไปทางขวาจากแกน X ที่ 17 องศา  (กรณีพวงมาลัยอยู่  
     ด้านขวามือ )ให้เป็นระนาบที่ 7 
2.3.4 ระนาบที่สมมาตรกับระนาบที่ 7 ที่สัมพันธ์กับระนาบกึ่งกลางตามยาวรถยนต์ ให้เป็นระนาบที่ 8 
2.4 พื้นที่ทดสอบ B ที่ลดลง คือ พื้นที่ทดสอบ B ที่อยู่นอกเหนือจากพื้นที่ (ดูรูปที่ 2 และ รูปที่ 3)  
2.4.1 พื้นที่ทดสอบ  A ตามข้อ 2.2 ที่ยืดตามภาคผนวก 3 ข้อ 9.2.2.1 
2.4.2 ข้อก าหนดข้อใดข้อหนึ่งต่อไปนี้ ให้เป็นไปตามการพิจารณาของผู้ ท ารถยนต์ 
2.4.2.1 บริเวณทึบแสงใด ๆ ที่ล้อมรอบระนาบที่ 1 และ ระนาบที่ 4 ที่สมมาตรกับระนาบนี้ ในทิศของ
ระนาบกลางตามความยาวรถยนต์  ให้เป็นระนาบที่ 4’  
2.4.2.2     บริเวณพื้นที่ทึบแสงที่อยู่ต่ ากว่าระนาบที่ 1 ซึ่งอยู่บนพื้นที่ห่างจาก ต าแหน่งระนาบกึ่งกลาง
ตามยาวของรถ 300 mm และบริเวณทึบแสงที่ต่ ากว่าระนาบที่ 5 ซึ่งอยู่บนบริเวณ ระนาบ
ขวางขนาดความกว้างจ ากัด 150 mm และขนานไปตามระนาบที่ 4และ4’ 
2.4.3 บริเวณทึบแสง ใด ๆ ที่ถูกล้อมรอบโดยการตัดกันของพื้นผิวด้านนอกของกระจกที่ใช้เป็นกระจกกันลม
หน้า  
2.4.3.1  กับระนาบที่เอียงลงไปจากแกน X ที่ 4 องศา ผ่านจุด V2 และขนานไปกับแกน Y ให้เป็น
ระนาบที่ 9 
2.4.3.2 กับระนาบที่ 6 มอก.2602 – 2556 
-113- 2.4.3.3  กับระนาบที่ 7 และ  8 หรือ ขอบของพื้นที่ด้านนอกของกระจกนิรภัยที่ใช้เป็นกระจกกันลม
หน้าถ้าการตัดกันของระนาบที่ 6 และ 7 (ระนาบ 6 กับระนาบ 8) ไม่ข้ามพื้นที่ด้านนอกของ
กระจก  
2.4.4 บริเวณทึบแสง ใด ๆ ที่ถูกล้อมรอบโดยการตัดกันของพื้นผิวด้านนอกของกระจกที่ใช้เป็นกระจกกันลม
หน้า  
2.4.4.1  กับระนาบแนวนอนที่ผ่านจุด V1  ให้เป็นระนาบที่ 10  
2.4.4.2 กับระนาบที่ 3  
2.4.4.3  กับระนาบที่ 7  หรือ ขอบของพื้นที่ด้านนอกของกระจกนิรภัยที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้าถ้า
การตัดกันของระนาบที่ 6 และ 7 (ระนาบ 6 กับระนาบที่ 8) ไม่ข้ามพื้นที่ด้านนอกของกระจก  
2.4.4.4 กับระนาบที่ 9 
2.4.5 พื้นที่ภายใน 25 mm จากขอบโดยรอบของกระจกที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า หรือจากบริเวณทึบแสง 
พื้นที่นี้ต้องไม่ใช่พื้นที่ A ที่ยืดออกมา  
2.5  นิยามของจุดอ้างอิง (datum points)  (ดูรูปที่ 3) 
จุดอ้างอิงคือจุดที่มีการตัดกันของพื้นผิวด้านนอกของกระจกกันลมหน้าของรัศมีเส้นตรงหันหน้าจากจุด V 
2.5.1 จุดอ้างอิงแนวตั้งบนด้านหน้าจากจุด V1 ที่อยู่เหนือแนวนอนไป 7 องศา ให้เป็น Pr1 
2.5.2 จุดอ้างอิงแนวตั้งล่างด้านหน้าจากจุด V2 ที่อยู่ใต้แนวนอนไป 5 องศา ให้เป็น Pr2 
2.5.3 จุดอ้างอิงแนวนอนด้านหน้าจากจุด V1 ที่ไปทางซ้าย 17 องศา ให้เป็น Pr3 
2.5.4 จุดอ้างอิงเพิ่มเติมที่สมมาตรกับจุดที่ระบุในข้อ 2.5.1 ถึง ข้อ 2.5.3 ในทิศระนาบกลางตามยาว ให้เป็น 
P’r1 P’r2 และ P’r3 ตามล าดับ  
 
 
 
รูปที่ 1 ก  พื้นที่ทดสอบ A (ต าแหน่งการขับอยู่ด้านซ้าย ) 
 
CL : แนวระนาบกึ่งกลางตามยาวของรถ  
Pi : ระนาบอ้างอิง (ดูค าอธิบาย ) มอก.2602 – 2556 
-114-  
 
 
 
รูปที่ 1 ข  พื้นที่ทดสอบ A (ต าแหน่งการขับอยู่ตรงกลาง ) 
 
 
 
รูปที่ 2ก พื้นที่ทดสอบ B ที่ลดลง (ตัวอย่างส าหรับรถที่ขับพวงมาลัยซ้าย )  
บริเวณทึบแสงด้านบนตามที่ระบุในข้อ 2.4.2.2 
CL : แนวระนาบกึ่งกลางตามยาวของรถ  
Pi : ระนาบอ้างอิง (ดูค าอธิบาย ) 
CL : แนวระนาบกึ่งกลางตามยาวของรถ  
Pi : ระนาบอ้างอิง (ดูค าอธิบาย ) มอก.2602 – 2556 
-115-  
 
 
รูปที่ 2ข พื้นที่ทดสอบ B ที่ลดลง (ตัวอย่างส าหรับรถที่ขับพวงมาลัยซ้าย )  
บริเวณทึบแสงด้านบนตามที่ระบุในข้อ 2.4.2.1 
 
 
 
 
รูปที่ 3 การก าหนดจุด อ้างอิง  (ตัวอย่างส าหรับรถที่ขับพวงมาลัยซ้าย ) 
CL : แนวระนาบกึ่งกลางตามยาวของรถ  
Pi : ระนาบอ้างอิง (ดูค าอธิบาย ) 
CL : แนวระนาบกึ่งกลางตามยาวของรถ  
Pri : จุดอ้างอิง  
a b c d : ระนาบจุด “V” มอก.2602 – 2556 
-116- ภาคผนวก 19 
วิธีหาจุด  H และมุมล าตัวจริง (actual torso angle) ส าหรับต าแหน่งการนั่งในรถยนต์  
1 จุดประสงค์  
วิธีการที่อธิบายตามภาคผนวกนี้ใช้ส าหรับการก าหนดจุด H และมุมล าตัวจริง ส าหรับต าแหน่งการนั่งตั้งแต่หนึ่งที่นั่ง
ในรถยนต์ และเพื่อทวนสอบความสัมพันธ์ของข้อมูลที่วัดได้จริงกับข้อก าหนดจากการออกแบบของผู้ท ารถยนต์  1 
2 นิยาม  
 ความหมายของค าที่ใช้ในภาคผนวกนี้ มีดังต่อไปนี้  
2.1 ข้อมูลอ้างอิง หมายถึงคุณลักษณะหนึ่งหรือมากกว่าดังที่จะกล่าวต่อไปนี้ของต าแหน่งการนั่ง  
2.1.1 จุด H และ จุด R และความสัมพันธ์ระหว่างจุดทั้งสอง  
2.1.2 มุมล าตัวจริง (actual to rso angle) และมุมล าตัวจากการออกแบบ (design torso angle) และ
ความสัมพันธ์ระหว่างมุมทั้งสองนี้  
2.2 เครื่องหาจุด H แบบสามมิติ (three-dimensional ‘H’ point machine, 3  DH machine) หมายถึงอุปกรณ์ที่
ใช้ในการหาจุด H และมุมล าตัวจริง ดังแสดงในรายละเอียดแนบท้าย 1 ของภาคผนวกนี้  
2.3  จุด H (‘H’ point) หมายถึง ศูนย์กลางแกนหมุนของล าตัวและต้นขาของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ ที่ติดตั้ง
บนที่นั่งของรถยนต์ตามข้อ 4 จุด H อยู่ที่ต าแหน่งกึ่งกลางของอุปกรณ์ ซึ่งอยู่ระหว่าง H point sight button 
โดยทฤษฎีจุด H ก็คือจุด R (ข้อ 3.2.2 จะระบุค่าคลาดเคลื่อน ) และเมื่อพิจารณาตามข้อ 4 แล้ว จุด H คือจุด
คงที่ที่สัมพันธ์กับโครงสร้างของที่นั่ง และจะเคลื่อนที่ตามโครงสร้างของที่นั่งเมื่อมีการปรับต าแหน่งที่นั่ง  
2.4 จุด R หรือ จุดนั่งอ้างอิง (‘R’ point or seating reference point) หมายถึง  จุดที่ผู้ท ารถยนต์ออกแบบส าหรับ
แต่ละต าแหน่งการนั่งตามระบบแกนอ้างอิงสามมิติ  
2.5  แนวล าตัว (torso-line) หมายถึง แนวกึ่งกลางของแกนล าตัว (probe) ของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติใน
ต าแหน่งปรับไปด้านหลังสุด  
2.6 มุมล าตัวจริง  (actual torso angle) หมายถึง มุมที่วัดระหว่างเส้นแนวดิ่งที่ลากผ่านจุด H และแนวล าตัว โดย
ใช้ตัววัดมุมแผ่นหลัง  (back angle quadrant)  ของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ โดยทฤษฎีมุมล าตัวจริงจะตรง
กับมุมล าตัวจากการออกแบบไว้ (ข้อ 3.2.2 จะระบุค่าคลาดเคลื่อน ) 
2.7 มุมล าตัวจากการออกแบบ (design torso angle) หมายถึง มุมที่วัดระหว่างเส้นแนวดิ่งที่ลากผ่านจุด R และ
แนวล าตัวตามต าแหน่งพนักพิงหลังที่ผู้ท ารถยนต์ออกแบบ  
2.8 ระนาบกึ่งกลางของผู้โดยสาร (centreplane of occupant, CPO) หมายถึง ระนาบกึ่งกลางของเครื่องหาจุด H 
แบบสามมิติ ในแต่ละต าแหน่งการนั่ง แสดงโดยพิกัดต าแหน่งของจุด H บนแกน Y ส าหรับที่นั่งเดี่ยว ระนาบ
กึ่งกลางของที่นั่งจะตรงกันกับระนาบกึ่งกลางของผู้โดยสาร ส าหรับที่นั่งอื่นๆ ระนาบกึ่งกลางของผู้โดยสารจะ
ถูกก าหนดโดยผู้ท ารถยนต์  
2.9 ระบบอ้างอิงสามมิติ (three dimensional reference system) หมายถึง ระบบดังที่ได้อธิบายไว้ใน
รายละเอียดแนบท้าย 2 ของภาคผนวกนี้  
2.10 จุดมูลฐาน (fiducial mark) หมายถึง จุด  (รู พื้นผิว เครื่องหมาย หรือรอยประทับ ) บนรถยนต์ ที่ผู้ท ารถยนต์
ก าหนด  
                                                           
หมายเหตุ 1 ต าแหน่งนั่งใดๆ ที่ยกเว้นที่นั่งด้านหน้า ซึ่งไม่สามารถก าหนดจุด H ได้โดยใช้เครื่องหาจุด H แบบสามมิติ    
                  หรือ วิธีการหาจุด H อาจใช้จุด R ที่ก าหนดโดยผู้ท า ขึ้นกับดุลพินิจของผู้รับผิดชอบ มอก.2602 – 2556 
-117- 2.11 พิกัดต าแหน่งรถยนต์ (vehicle measuring attitude) หมายถึง ต าแหน่งของรถยนต์ที่ระบุโดยพิกัดต าแหน่ง
ของจุดมูลฐานในระบบอ้างอิงสามมิติ  
3 คุณลักษณะที่ต้องการ  
3.1 การแสดงข้อมูล  
 ส าหรับแต่ละต าแหน่งการนั่งผู้ท าต้องแจ้งข้อมูลอ้างอิงตามรายละเอียดแนบท้าย 3 ของภาคผนวกนี้  อย่างน้อย
ดังรายการต่อไปนี้ 
3.1.1 พิกัดต าแหน่งของจุด R สัมพัทธ์กับระบบอ้างอิงสามมิติ  
3.1.2 มุมล าตัวจากการออกแบบ  
3.1.3 ตัวบ่งชี้ต่างๆ ที่จ าเป็นในการปรับต าแหน่งที่นั่ง (หากที่นั่งสามารถปรับต าแหน่งได้ ) ไปยังต าแหน่งการ
วัดที่ก าหนดไว้ในข้อ 4.3 ของภาคผนวกนี้  
3.2 ความสัมพันธ์ระหว่างข้อมูลที่วัดได้ และข้อก าหนดจากการออกแบบของผู้ท า  
3.2.1 เปรียบเทียบพิกัดต าแหน่งของจุด H และมุมล าตัวจริงที่ได้จากการวัดตามข้อ 4 กับพิกัดต าแหน่งของ
จุด R และมุมล าตัวจากการออกแบบที่ระบุโดยผู้ท ารถยนต์ ตามล าดับ  
3.2.2 ต าแหน่งสัมพันธ์ของจุด R และจุด H ความสัมพันธ์ระหว่างมุมล าตัวจากการออกแบบและมุมล าตัวจริง
จะถือว่ายอมรับได้ส าหรับต าแหน่งการนั่ง ถ้าพิกัดต าแหน่งของจุด H ตั้งอยู่ในสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดด้าน
กว้าง 50 mm โดยที่เส้นทแยงมุมของด้านแนวดิ่งและด้านแนวนอนของสี่เหลี่ยมจตุรัสตัดกันที่จุด R 
และถ้าค่ามุมล าตัวจริงต่างจากค่ามุมล าตัวจากการออกแบบไม่เกิน 5 องศา 
3.2.3 หากเป็นไปตามเงื่อนไขข้างต้น ให้ใช้ค่าของจุด R และมุมล าตัวจากการออกแบบในการพิจารณาความ
เป็นไปตามข้อก าหนดตามมาตรฐานนี้  
3.2.4 หากจุด H หรือมุมล าตัวจริงไม่เป็นไปตามคุณลักษณะที่ต้องการข้อ 3.2.2 ให้ท าการตรวจวัดจุด H และ
มุมล าตัวจริงอีกสองครั้ง (รวมทั้งหมดเป็นสามครั้ง ) หากผลการตรวจวัดสองในสามครั้งเป็นไปตาม
คุณลักษณะที่ต้องการ ให้ใช้เงื่อนไขตามข้อ 3.2.3 ได้ 
3.2.5 หากผลจากการตรวจวัดตามข้อ 3.2.4 อย่างน้อย 2 ครั้งไม่เป็นไปตามคุณลักษณะที่ต้องการในข้อ 
3.2.2 หรือไม่สามารถทวนสอบได้ เนื่องจากผู้ท ารถยนต์มิได้เตรียมข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับต าแหน่งของจุด 
R หรือข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับมุมล าตัวจากการออกแบบ ให้ใช้จุดกลางร่วม (centroid) ของจุดที่วัดได้
สามจุดหรือค่าเฉลี่ยของการวัดมุมสามครั้งแทนจุด R หรือมุมล าตัวออกแบบที่มีการอ้างถึงในมาตรฐาน
ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมนี้  
4 วิธีการหาจุด H และมุมล าตัวจริง  
4.1 น ารถยนต์ไปปรับภาวะที่อุณหภูมิ 20C ± 10 C โดยผ่านการไตร่ตรองจากผู้ท ารถยนต์เพื่อยืนยันว่าวัสดุของ
ที่นั่งจะมีอุณหภูมิเดียวกับอุณหภูมิห้อง หากไม่เคยมีการนั่งบนที่นั่งที่จะถูกทดสอบมาก่อน  ให้ใช้คนน้ าหนัก
ระหว่าง 70 kg – 80 kg หรืออุปกรณ์ นั่งหรือวางลงบนที่นั่งสองครั้ง ระยะเวลาครั้งละ 1 min เพื่อที่จะท าให้ที่
นั่งและพนักพิงยืดหยุ่น กรณีผู้ท ารถยนต์ร้องขอ ให้ที่นั่งที่ประกอบสมบูรณ์อยู่ในสภาพไร้ภาระได้เป็นระยะเวลา 
30 min ก่อนติดตั้งเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ  
4.2 ให้รถยนต์อยู่ในต าแหน่งพิกัดตามข้อ 2.11  
4.3 ส าหรับที่นั่งที่ปรับต าแหน่งได้ ให้ปรับปรับต าแหน่งในแนวยาวไปอยู่ในต าแหน่งหลังสุดของการขับขี่ตามปกติที่
ผู้ท ารถยนต์ก าหนดไว้ ซึ่งไม่รวมถึงการเคลื่อนที่ของที่นั่งที่ใช้ส าหรับวัตถุประสงค์อื่นนอกเหนือจากต าแหน่งการ
ขับขี่ปกติ หากสามารถที่จะปรับต าแหน่งแบบอื่นๆ ได้ (ในแนวดิ่ง ปรับมุม ปรับพนักพิงหลัง ฯลฯ ) ให้ท าการมอก.2602 – 2556 
-118- ปรับตามต าแหน่งที่ผู้ท ารถยนต์ได้ก าหนดไว้ ส าหรับที่นั่งที่มีระบบกันกระเทือน ให้ยึดที่นั่งในแนวดิ่งอย่าง
แข็งแรงในต าแหน่งการขับขี่ตามปกติที่ผู้ท ารถยนต์ได้ระบุไว้  
4.4 ให้คลุมที่นั่งส่วนที่จะสัมผัสกับเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ ด้วยผ้าฝ้ายมัสลินที่มีขนาดและมีเนื้อผ้าที่เหมาะสม 
และเหมือนผ้าฝ้ายที่มีด้าย 18.9 เส้น/cm2  และหนัก 0.228 kg/m2   ใช้ผ้าถัก หรือผ้าไม่ทอที่มีคุณลักษณะ
เทียบเท่าได้ หากท าการทดสอบที่นั่งนอกตัวรถยนต์ พื้นที่ติดตั้งที่นั่งจะต้องมีคุณลักษณะที่ส าคัญ (มุมเอียง 
ระยะห่างจากฐานของที่นั่ง ลักษณะพื้นผิว ฯลฯ ) เช่นเดียวกันกับพื้นของรถยนต์ในต าแหน่งที่จะน าที่นั่งไปติดตั้ง  
4.5 วางส่วนที่นั่งและด้านหลังของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติลงบนที่นั่ง ให้ระนาบกึ่งกลางของผู้โดยสาร (CPO) 
ตรงกับระนาบกึ่งกลางของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ กรณีผู้ท าร้องขอ หากขอบของเครื่องหาจุด H แบบสาม
มิติยื่นออกไปจากที่นั่งจนไม่สามารถตั้งเครื่องมือให้อยู่ในแนวระดับ อาจเลื่อนเครื่องหาจุด H แบบสามมิติเข้าไป
ด้านในเมื่อเทียบกับระนาบกึ่งกลางของผู้โดยสารได้  
4.6 ประกอบส่วนเท้าและส่วนขาท่อนล่างเข้ากับส่วนแผ่นที่นั่งโดยตัวของมันเอง หรือใช้แกนรูปตัว  T (T-bar) 
ประกอบขาท่อนล่าง เส้นที่ผ่าน H point sight buttons จะต้องขนานกับพื้น และตั้งฉากกับระนาบกึ่งกลาง
ตามยาวของที่นั่ง  
4.7 ปรับต าแหน่งเท้าและขาของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ  
4.7.1 การระบุต าแหน่งการนั่ง : ผู้ขับและผู้โดยสารตอนหน้าด้านนอก  
4.7.1.1 เคลื่อนส่วนเท้าและส่วนขาไปข้างหน้าให้เท้าอยู่บนพื้นในต าแหน่งธรรมชาติ หรือหากจ าเป็นให้
อยู่ระหว่างแป้นเหยียบได้ และถ้าเป็นไปได้ เท้าซ้ายควรมีระยะห่างจากกึ่งกลางไปทางด้านซ้าย
ใกล้เคียงกับระยะที่เท้าขวาอยู่ห่างจากระนาบกึ่งกลางไปทางด้านขวา ปรับเครื่องมือให้อยู่ใน
แนวระดับโดยการปรับส่วนแผ่นที่นั่งได้หากจ าเป็น หรือโดยการปรับส่วนขาและเท้าและเท้าไป
ข้างหลัง โดยเส้นที่ผ่าน  H point sight buttons ต้องตั้งฉากกับระนาบกลางตามยาวของที่นั่ง
ตลอดการทดสอบ  
4.7.1.2  หากไม่สามารถท าให้ขาซ้ายขนานกับขาขวาและไม่สามารถรองรับเท้าซ้ายได้ ให้เคลื่อนเท้าซ้าย
จนกระทั่งรองรับได้และคงความเอียงของ  sight buttons  ไว้ตลอดการทดสอบ 
4.7.2 การระบุต าแหน่งการนั่ง : ตอนหลังด้านนอก  
 ส าหรับที่นั่งตอนหลังหรือที่นั่งเสริม ส่วนขาจะอยู่ในต าแหน่งตามที่ผู้ท ารถยนต์ก าหนดไว้ หากส่วนเท้า
วางอยู่บนส่วนของพื้นที่ต่างระดับ ให้ใช้เท้าที่สัมผัสกับที่นั่งด้านหน้าก่อนเป็นจุดอ้างอิง และให้จัด
ต าแหน่งเท้าอีกข้างตาม โดยให้แนวขวางของส่วนที่นั่งของเครื่องมืออยู่ในแนวระดับเมื่อใช้เครื่องวัด
ระดับตรวจสอบ  
4.7.3 การระบุต าแหน่งนั่งอื่นๆ  
ให้ปฏิบัติตามขั้นตอนทั่วไปดังที่อธิบายไว้ในข้อ 4.7.1 ข้างต้น ยกเว้นการจัดต าแหน่งเท้าให้เป็นไป
ตามที่ผู้ท ารถยนต์ก าหนดไว้  
4.8 ใส่ตุ้มน้ าหนักที่ขาท่อนล่างกับต้นขา และท าการปรับระดับเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ  
4.9 เอียงส่วนแผ่นหลังมาด้านหน้าจนถึงตัวหยุดด้านหน้า (forward stop) และดึงเครื่องหาจุด H แบบสามมิติห่าง
จากพนักพิงหลังผ่านแกนรูปตัวที จัดต าแหน่งเครื่องหาจุด H แบบสามมิติบนที่นั่งโดยใช้วิธีใดวิธีหนึ่งดังต่อไปนี้  
4.9.1 หากเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ มีแนวโน้มว่าจะเลื่อนไปด้านหลัง ให้ใช้วิธีการดังต่อไปนี้ คือให้
เครื่องมือเลื่อนไปด้านหลังจนกว่าจะไม่ต้องใช้แรงดึงที่แกนรูปตัว T ไปข้างหน้า เช่น จนกว่าส่วนแผ่น
หลังสัมผัสกับพนักพิงหลัง และหากจ าเป็นให้ปรับต าแหน่งของส่วนขาท่อนล่างได้  มอก.2602 – 2556 
-119- 4.9.2 หากเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ ไม่มีแนวโน้มว่าจะเลื่อนไปด้านหลัง ให้ใช้วิธีการดังต่อไปนี้ คือเลื่อน
เครื่องมือไปด้านหลังโดยใช้แรงผลักที่แกนรูปตัว T ไปข้างหลัง จนกระทั่งส่วนแผ่นหลังสัมผัสพนักพิง 
(ดูรูปที่ 2 ของรายละเอียดแนบท้าย 1 ของภาคผนวกนี้ ) 
4.10 ใช้แรง 100 ± 10 N กระท าที่ส่วนหลังและแผ่นหลังของเครื่องมือที่จุดตัดของส่วนปรับมุมสะโพก กับชุดแกนรูป
ตัว T จะต้องรักษาทิศทางของแรงให้อยู่ในแนวที่ผ่านระหว่างจุดตัดข้างต้นและจุดที่อยู่เหนือส่วนชุดแกนต้นขา 
(ดูรูปที่ 2 ของรายละเอียดแนบท้าย 1 ของภาคผนวกนี้ ) หลังจากนั้นให้ปรับส่วนแผ่นด้านหลังเข้าหาพนักพิง
หลังอย่างระมัดระวัง และต้องระวังในขั้นตอนถัดๆ ไปด้วย เพื่อป้องกันการเลื่อนไถลไปด้านหน้าของเครื่องมือ  
4.11 ติดตั้งตุ้มน้ าหนักสะโพกด้านซ้าย ด้านขวา และด้านหลัง จากนั้นให้ติดตั้งตุ้มน้ าหนักล าตัว 8 ตุ้มสลับกัน โดย
รักษาระดับของเครื่องมือไว้  
4.12 เอียงส่วนแผ่นหลังมาด้านหน้าเพื่อลดแรงตึงบนพนักพิงหลัง โยกเครื่องมือกลับไปกลับมาในแนวด้านข้างในช่วง
มุม 10 องศา  (ข้างละ 5 องศา จากระนาบกึ่งกลางแนวดิ่ง ) โยกไปกลับสามรอบเพื่อลดแรงเสียดทานระหว่างที่
นั่งและเครื่องมือ  
 แกนรูปตัว T อาจเบี่ยงเบนออกจากแนวระดับและแนวดิ่งที่ได้ก าหนดไว้ในระหว่างที่ท าการโยกเครื่องหาจุด H 
แบบสามมิติ ดังนั้นจะต้องมีการใช้แรงในแนวขวางที่เหมาะสมที่ยึดดึงแกนรูปตัว T ไว้ระหว่างการโยกและต้อง
ใช้ความระมัดระวังในการจับแกนรูปตัว T และการโยกเครื่องมือเพื่อไม่ท าให้เกิดแรงกดในแนวดิ่ง และใน
ทิศทางไปด้านหน้าหรือด้านหลัง  
ในระหว่างการโยก ไม่จ าเป็นต้องยึดดึงเท้าของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติให้อยู่กับที่ หากว่าเท้ามีการเปลี่ยน
ต าแหน่ง ก็ให้คงอยู่ในต าแหน่งนั้นได้  
ผลักส่วนแผ่นหลังกลับไปที่พนักพิง และตรวจสอบเครื่องวัดระดับให้อ่านค่าศูนย์ หากมีการเคลื่อนที่ของเท้าใน
ระหว่างที่ท าการโยกเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ เท้าจะต้องได้รับการจัดต าแหน่งใหม่ดังนี้  
ค่อยๆ ยกเท้าแต่ละข้างขึ้นสูงจากพื้นให้น้อยที่สุดจนไม่มีการเคลื่อนที่ของเท้าอีกต่อไป โดยที่เท้าจะต้องเคลื่อนที่
ได้โดยอิสระ และไม่มีแรงกระท าในทิศทางไปข้างหน้า หรือไปด้านหลังในระหว่างการยกเท้าขึ้น เมื่อวางเท้าแต่
ละข้างลง ให้ส่วนของส้นเท้าสัมผัสกับโครงสร้างที่รองรับเท้าที่ออกแบบไว้  
 ตรวจสอบเครื่องวัดระดับที่อยู่บนส่วนแผ่นนั่งให้อยู่ในต าแหน่งศูนย์ หากจ าเป็นให้ใช้แรงในแนวด้านข้างกระท า
กับส่วนบนของแผ่นหลัง จนท าให้ส่วนแผ่นที่นั่งของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติที่อยู่บนที่นั่งได้ระดับ  
4.13 จับยึดแกนรูปตัว T เพื่อป้องกันไม่ให้เครื่องหาจุด H แบบสามมิติ เลื่อนไถลไปข้างหน้าบนที่นั่ง แล้วท าตามวิธี 
ดังนี้ 
4.13.1 ผลักส่วนแผ่นหลังกลับไปพิงที่พนักพิง  
4.13.2 ใช้แรงไม่เกิน 25 N กระท าในทิศทางไปด้านหลังสลับกับปล่อย ณ back angle bar ที่ความสูงประ
กึ่งกลางของตุ้มน้ าหนักล าตัว จนส่วนปรับมุมสะโพก ของเครื่องมืออยู่ในต าแหน่งเสถียรหลังจากการ
ปล่อย และระวังไม่ให้มีแรงภายนอกกระท าในทิศทางด้านล่างและด้านข้างของเครื่องมือ หากมีความ
จ าเป็นที่จะต้องปรับระดับของเครื่องมือ ให้เคลื่อนส่วนแผ่นกลังมาด้านหน้า ปรับระดับใหม่ และ
กระท าซ้ าตามวิธีในข้อ 4.12 
4.14 ท าการวัดทั้งหมดดังนี้  
4.14.1 พิกัดต าแหน่งของจุด H ตามระบบอ้างอิงสามมิติ  
4.14.2 มุมล าตัวจริงอ่านจากส่วนปรับมุมแผ่นหลังของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติโดยแกนล าตัว (probe) อยู่
ในต าแหน่งหลังสุด  มอก.2602 – 2556 
-120- 4.15  หากมีความต้องการที่จะติดตั้งเครื่องหาจุด H แบบสามมิติใหม่ ชุดที่นั่งจะต้องอยู่ในสถานะที่ไม่รับภาระใดๆ 
เป็นเวลาอย่างน้อย 30 min ก่อนการติดตั้งครั้งถัดไป ไม่ควรทิ้งเครื่องมืออยู่บนชุดที่นั่งเป็นเวลานานเกินกว่า
เวลาที่ใช้ในการทดสอบ  
4.16  หากที่นั่งอยู่ในแถวเดียวกันที่คล้ายคลึงกัน (นั่งแถวยาว ที่นั่งเหมือนกัน ฯลฯ ) จะท าการหาค่าพิกัดต าแหน่งของ
จุด H และมุมล าตัวจริงเพียงอย่างละค่า เพื่อใช้ส าหรับแต่ละแถว โดยที่เครื่องมือดังที่ได้อธิบายไว้ในรายละเอียด
แนบท้าย 1 ของภาคผนวกนี้จะต้องนั่งอยู่ในต าแหน่งที่เป็นตัวแทนของแถวได้ ต าแหน่งดังกล่าวนี้คือ  
4.16.1 ที่นั่งผู้ขับ กรณีของที่นั่งแถวหน้า  
4.16.2 ที่นั่งด้านนอกสุด กรณีของที่นั่งแถวหลังหรือแถวถัดไป  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  มอก.2602 – 2556 
-121- ภาคผนวก 19 
รายละเอียดแนบท้าย 1 
ค าอธิบายของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ  
(three dimensional ‘H’ point machine) * 
 
1 ส่วนแผ่นหลังและแผ่นที่นั่ง (back and seat pan)  
ส่วนแผ่นหลังและแผ่นที่นั่งท าจากพลาสติกที่มีการเสริมความแข็งแรงและโลหะ เพื่อจ าลองล าตัวและต้นขาโดยมีจุด
หมุนอยู่ที่ H ตัววัดมุม (quadrant) จะยึดติดกับแกนเครื่องมือ (probe) ที่จุด H เพื่อใช้ในการวัดมุมล าตัวจริง แท่ง
ต้นขาที่ปรับได้ที่ติดอยู่กับ  ส่วนแผ่นนั่งจะเป็นแนวเส้นกึ่งกลางต้นขาและท าหน้าที่เป็นเส้นพื้นฐานส าหรับตัววัดมุม
สะโพก (hip angle quadrant)   
2 ส่วนตัวและขา (Body and leg elements)  
ขาส่วนล่างติดอยู่กับส่วนแผ่นนั่งโดยใช้อุปกรณ์ยึดหัวเข่ารูปแท่งตัว T ตัววัดมุมจะประกอบอยู่ในขาส่วนล่างเพื่อใช้ใน
การวัดมุมหัวเข่า รองเท้าและส่วนเท้าจะได้รับการสอบเทียบเพื่อวัดมุมเท้า เครื่องวัดระดับสองตัวใช้ในการตั้งระดับ
เครื่องหาจุด H แบบสามมิติ ตุ้มน้ าหนักติดตั้งอยู่ที่ต าแหน่งจุดศูนย์ถ่วงเพื่อให้มีแรงกดลงบนที่นั่งเทียบเท่ากับผู้ชาย
น้ าหนัก 76 kg จะต้องท าการตรวจสอบข้อต่อต่างๆ ของเครื่องมือว่าสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระโดยไม่มีแรงเสียด
ทานมากผิดปกติ  
 
                                                           
* ส าหรับรายละเอียดโครงสร้างของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ ให้ดูใน Society of Automotive Engineers (SAE), 400 
Commonwealth Drive, Warrendale Pennsylvania 15096, United States of America  machine ได้อธิบายไว้ใน ISO  
6549:1980  มอก.2602 – 2556 
-122-  
 
รูปที่ 1 การระบุต าแหน่งชิ้นส่วนของเครื่องหาจุด H แบบสามมิติ  
มอก.2602 – 2556 
-123-  
หน่วย : mm 
รูปที่ 2 ขนาดของเครื่องหาจุด  H แบบสามมิติ และการกระจายน้ าหนักของโหลด 
 
 
 
 
 
 
มอก.2602 – 2556 
-124- ภาคผนวก 19 
รายละเอียดแนบท้าย 2 
ระบบอ้างอิงสามมิติ  
1 ระบบอ้างอิงสามมิติก าหนดขึ้นจากระนาบตั้งฉากสามระนาบที่ระบุโดยผู้ท ารถยนต์ *(ดูรูปประกอบ )  
2 พิกัดต าแหน่งรถยนต์ (vehicle measuring attitude) ก าหนดจากการจัดต าแหน่งของรถยนต์ลงบนพื้นผิว ณ พิกัด
ของจุดมูลฐาน (fudicial mark) เป็นไปตามค่าที่ทางผู้ท ารถยนต์ได้ระบุไว้  
3 พิกัดต าแหน่งของจุด R และจุด H ก าหนดสอดคล้องกับจุดมูลฐาน (fudicial mark)  ที่ผู้ท ารถยนต์ระบุไว้  
 
 
รูปที่ 3 ระบบอ้างอิงสามมิติ 
 
 
 
 
 
                                                           
* ระบบอ้างอิงนี้สอดคล้องกับ  ISO 4130:1978   
มอก.2602 – 2556 
-125-  
ภาคผนวก 19 แนบท้าย 3 
ข้อมูลอ้างอิงต าแหน่งการนั่ง  
1. รหัสข้อมูลอ้างอิง  
 ข้อมูลอ้างอิงส าหรับแต่ละต าแหน่งการนั่งจะมีการบันทึกไว้ ต าแหน่งการนั่งจะระบุโดยใช้รหัสสองตัว ตัวแรกจะเป็น
เลขอารบิก บ่งบอกถึงล าดับแถวที่นั่งนับจากด้านหน้าไปด้านหลังของรถยนต์ ตัวที่สองจะเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ
ตัวพิมพ์ใหญ่ บ่งบอกถึงต าแหน่งการนั่งในแถวนั้น พิจารณาตามทิศทางการเคลื่อนที่ไปทางด้านหน้าของรถยนต์ โดย
ใช้ตัวอักษรต่อไปนี้  
 L = ซ้าย 
 C = กึ่งกลาง  
 R = ขวา  
2. รายละเอียดของพิกัดต าแหน่งรถยนต์  
2.1 พิกัดต าแหน่งของจุดมูลฐาน  
 X ……………………………………..  
 Y ……………………………………..  
 Z ……………………………………..  
3. รายการข้อมูลอ้างอิง  
3.1 ต าแหน่งการนั่ง ……………………………………..  
3.1.1 พิกัดต าแหน่งของจุด R 
 X ……………………………………..  
 Y ……………………………………..  
 Z ……………………………………..  
3.1.2 มุมล าตัวออกแบบ  ……………………………………..  
3.1.3 รายละเอียดการปรับต าแหน่งที่นั่ง  * 
 แนวระดับ  ……………………………………..  
 แนวดิ่ง  ……………………………………..  
 มุม  ……………………………………..  
 มุมล าตัว ……………………………………..  
หมายเหตุ รายการข้อมูลอ้างอิงส าหรับต าแหน่งการนั่งถัดๆ ไป ให้เป็นไปตามข้อ 3.2   3.3  และอื่นๆ  
 
  
                                                           
* หากไม่มีการปรับต าแหน่งในหัวข้อใด ก็ให้ขีดฆ่า มอก.2602 – 2556 
-126- ภาคผนวก 20 
การรับรองการผลิต  
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้ แต่ให้ใช้ข้อความดังต่อไปนี้แท น 
1. นิยาม 
ส าหรับวัตถุประสงค์ของภาคผนวกนี้  
1.1. "แบบของผลิตภัณฑ์ " หมายถึง กระจกทั้งหมดที่มีคุณลักษณะหลักเดียวกัน  
1.2. "ชั้นของความหนา " หมายถึง กระจกทั้งหมด ซึ่งมีส่วนประกอบที่มีความหนาเท่ากันภายใน ค่าเบี่ยงเบนที่ยอมรับได้  
1.3. "หน่วยการผลิต " หมายถึง เครื่องมือ และสิ่งอ านวยความสะดวกใน การผลิตทั้งหมดของกระจกหนึ่งชนิดขึ้นไป ที่อยู่
ในสถานที่เดียวกัน ซึ่งอาจรวมถึงหลายสายการผลิต  
1.4. "กะ" หมายถึง ช่วงเวลาการผลิตจากสายการผลิตเดียวกันในระหว่างชั่วโมงการท างานประจ าวัน   
1.5. "รอบการผลิต  (Production run)" หมายถึง ช่วงการผลิตที่ต่อเนื่องกันของแบบ ของผลิตภัณฑ์เดียวกันจาก
สายการผลิตเดียวกัน  
1.6. "Ps" หมายถึง จ านวนกระจกของแบ บของผลิตภัณฑ์เดียวกันที่ผลิตจากกะเดียวกัน  
1.7. "Pr" หมายถึง จ านวนกระจกของแบบ ของผลิตภัณฑ์เดียวกันที่ผลิตในระหว่างการด าเนินการผลิต  
2. การทดสอบ 
กระจกต้องทดสอบดังนี้ 
2.1 กระจกอบแข็ง ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
2.1.1 การทดสอบลักษณะการแตก ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 4 ข้อ 2  
2.1.2 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
2.1.3 การทดสอบการเห็นภาพเพี้ยน ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.2  
2.1.4 การทดสอบการแยกภาพทุติยภูมิ ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.3  
2.2 กระจกอบแข็งแบบสม่ าเสมอ 
2.2.1 การทดสอบลักษณะการแตก ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 5 ข้อ 2  
2.2.2 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
2.2.3 ในกรณีกระจกอบแข็งแบบสม่ าเสมอ ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
  2.2.3.1  การทดสอบการเห็นภาพเพี้ยน ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.2  
  2.2.3.2  การทดสอบการแยกภาพทุติยภูมิ ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.3  
2.3 กระจกหลายชั้นธรรมดา และ กระจกกึ่งพลาสติก ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
 2.3.1 การทดสอบการกระแทกโดยศีรษะทดสอบ ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 6 ข้อ 3  
 2.3.2 การทดสอบลูกเหล็กกลมมวล 2 260 g ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 6 ข้อ 4.2 และ  
   ภาคผนวก 3 ข้อ 2.2  
 2.3.3 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 5  
 2.3.4 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
 2.3.5 การทดสอบการเห็นภาพเพี้ยน ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.2  
 2.3.6 การทดสอบการแยกภาพทุติยภูมิ ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.3  
 2.3.7 ในกรณีกระจกกึ่งพลาสติก ที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  มอก.2602 – 2556 
-127-    2.3.7.1 การทดสอบความทนการขัดถู ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 2.1  
   2.3.7.2 การทดสอบความทนความชื้น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 3  
   2.3.7.3 การทดสอบความทนเคมี ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11 .2.1  
2.4 กระจกหลายชั้นธรรมดา และ กระจกกึ่งพลาสติก ที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
 2.4.1 การทดสอบลูกเหล็กกลมมวล 227 g ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 7 ข้อ 4  
 2.4.2 การทดสอบความทนอุณหภูมิสูง ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 5  
 2.4.3 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
 2.4.4 ในกรณีกระจกกึ่งพลาสติก  
   2.4.4.1 การทดสอบความทนการขัดถู ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 2.1  
   2.4.4.2 การทดสอบความทนความชื้น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 3  
   2.4.4.3 การทดสอบความทนเคมี ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11 .2.1   
 2.4.5 กระจกหลายชั้นธรรมดา และ กระจกกึ่งพลาสติก ที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  จะเป็นไปตามเกณฑ์
ก าหนดข้างต้น หากได้ด าเนินการทดสอบดังกล่าวกับกระจกกันลมหน้าที่มีส่วนประกอบเหมือนกัน 
2.5 กระจกหลายชั้นผ่านกระบวนการพิเศษที่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
 2.5.1 นอกเหนือจากการทดสอบที่ก าหนดไว้ในข้อ 2.3 ของภาคผนวกนี้ การทดสอบลักษณะการแตก ให้
เป็นไปตาม ภาคผนวก 8 ข้อ 4  
2.6 กระจกที่เคลือบด้วยพลาสติก  
 นอกเหนือจากการทดสอบ ตามประเภทกระจก ในภาคผนวกนี้ ให้ทดสอบเพิ่มเติมดังนี้ 
 2.6.1 การทดสอบความทนการขัดถู ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 2.1  
  2.6.2 การทดสอบความทนความชื้น ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 9 ข้อ 3  
  2.6.3 การทดสอบความทนเคมี ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 11 .2.1   
2.7 กระจกคู่  
 2.7.1 การทดสอบให้เป็นไปตามที่ก าหนดในภาคผนวกนี้ส าหรับกระจกแต่ละแผ่นที่น ามาประกอบเป็นกระจก
คู่ โดยมีความถี่และคุณลักษณะที่ต้องการเหมือนกัน 
 2.7.2  ในกรณีของกระจกคู่ การส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
2.8 กระจกพลาสติกแบบแข็งที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า 
 2.8.1 การทดสอบลูกเหล็กกลมมวล 227 g ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 14 ข้อ 5  
 2.8.2 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
 2.8.3 การทดสอบความทนการขัดถู  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 14 ข้อ 6.1  
 2.8.4 การทดสอบรอยตัดไขว้ ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 14 ข้อ 6.3  
   หมายเหตุ  :  เกณฑ์ก าหนด ข้อ 2.8.2 จะท าการทดสอบกับกระจกที่จ าเป็นต่อ  
     ทัศนวิสัยของคนขับเท่านั้น 
     การทดสอบตามเกณฑ์ก าหนดข้อ 2.8.4 จะกระท าบนชิ้นตัวอย่างที่ยัง  
     ไม่ได้รับการทดสอบตามเกณฑ์ก าหนด ภาคผนวก 14  ข้อ 6.2  
2.9 กระจกพลาสติกแบบยืดหยุ่นที่ไม่ใช้เป็นกระจกกันลมหน้า  
 2.9.1 การทดสอบลูกเหล็กกลมมวล 227 g ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 15 ข้อ 4  
 2.9.2 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  มอก.2602 – 2556 
-128-   หมายเหตุ  :  เกณฑ์ก าหนด ข้อ 2.9.2 จะท าการทดสอบกับกระจกที่จ าเป็นต่อ   
  ทัศนวิสัยของคนขับเท่านั้น  
2.10 กระจกคู่ที่เป็นพลาสติกแบบแข็ง  
 2.10.1 การทดสอบลูกเหล็กกลมมวล 227 g ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 16 ข้อ 5  
 2.10.2 การทดสอบการส่งผ่านแสง  ให้เป็นไปตาม ภาคผนวก 3 ข้อ 9.1  
   หมายเหตุ  : เกณฑ์ก าหนด ข้อ 2.10.2 จะท าการทดสอบกับกระจกที่จ าเป็นต่อทัศนวิสัย  
                               ของคนขับเท่านั้น  
3. ความถี่การทดสอบ และการรายงานผล  
 ความถี่ในการทดสอบและการรายงานผลให้เป็นไปตามตาราง ดังนี้  
ล าดับ รายการทดสอบ  ความถี่  การรายงานผล  
1 การทดสอบลักษณะการแตก   1 ครั้ง/รอบการผลิต  
(Production run)  การบันทึกภาพรูปแบบ
ลักษณะการแตกแบบถาวร  
2 การกระแทกโดยศีรษะทดสอบ   2 ตัวอย่าง /ความหนา /ปี มีการบันทึกผลการทดสอบ  
3 ความแข็งแรงทางกล ลูกเหล็กมวล 2260 g  1 ครั้ง/เดือน/ความหนา  มีการบันทึกผลการทดสอบ  
4 ความทนอุณหภูมิสูง 3 ตัวอย่าง /สีวัสดุคั่นกลาง /รอบ
การผลิต  มีการบันทึกผลการทดสอบ  
5 การส่งผ่านแสง 1 ครั้ง/เปลี่ยนคุณลักษณะ  มีการบันทึกผลการทดสอบ 
 เฉพาะกระจกอบแข็ง  1 ครั้ง/รอบการผลิตกระจกแผ่น  ใบรับจากผู้ผลิตกระจก  
6 การทดสอบการเห็นภาพเพี้ยนและ การแยก
ภาพทุติยภูมิ 1 ตัวอย่าง /รอบการผลิต มีการบันทึกผลการทดสอบ 
7 ความทนการขัดถู ส าหรับ กระจ กกึ่ง
พลาสติก 1 ครั้ง/เดือน หรือทุกครั้งที่มีการ
เปลี่ยนชนิดพลาสติกเคลือบ หรือ
ชนิดพลาสติก  มีการบันทึกผลการทดสอบ 
8 การทดสอบความทนความชื้น  ส าหรับ 
กระจกกึ่งพลาสติก 1 ครั้ง/เดือน หรือทุกครั้งที่มีการ
เปลี่ยนคุณสมบัติพลาสติก  มีการบันทึกผลการทดสอบ 
9 การทดสอบความทนเคมี  ส าหรับ กระจกกึ่ง
พลาสติก 1 ครั้ง/เดือน หรือทุกครั้งที่มีการ
เปลี่ยนคุณสมบัติพลาสติก  มีการบันทึกผลการทดสอบ 
10 การทดสอบรอยตัดไขว้  ส าหรับ กระจกกึ่ง
พลาสติก 1 ครั้ง/เดือน หรือทุกครั้งที่มีการ
เปลี่ยนคุณสมบัติพลาสติก  มีการบันทึกผลการทดสอบ มอก.2602 – 2556 
-129- ภาคผนวก 21 
การติดตั้งกระจกนิรภัยส าหรับรถยนต์  
 
ไม่ใช้ข้อก าหนดนี้