มอก. 683-25XX  
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรม  
ยางในสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด  
1.ขอบขาย
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้  ครอบคลุมเฉพาะยางในสําหรับ รถจักรยานยนตและ โมเปดใหม ที่ออกแบบเพื่อใช
สําหรับยางลอแบบสูบลมสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด ประเภท L1 L2 L3 L4 และ L5 1/  
หมายเหตุ 1/ ประเภทยานยนตรายละเอียดตาม มอก. 2390 
2.บทนิยาม
ความหมายของคําที่ใชในมาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ มีดังตอไปนี้ 
2.1 ยางในสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด (inner tube) ซึ่งตอไปในมาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้จะ
เรียกวา “ยางใน ” หมายถึง ยางที่มีรูปรางเปนทอ  ปลายทั้งสองขางเชื่อมตอกัน  และมีวาลว เปนสวนประกอบ 
ใชกักเก็บลมเพื่อใชงานรวมกับยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตและ โมเปด  
2.2  ยางธรรมชาติ ( natural rubber, NR) หมายถึง ยางที่ไดจาก พืช เชน ตนยางพารา 
2.3   ยางสังเคราะห ชนิดบิวทิล (butyl rubber, IIR)  หมายถึง  ยางสังเคราะห ที่มีพอลิเมอรรวมของไอโซบิวทิลีน
และไอโซพรีน 
2.4  ยางสังเคราะห ชนิดอื่น หมายถึง ยางสังเคราะหที่นอกเหนือจากยางสังเคราะหชนิดบิวทิล 
2.5  วาลว (valves for tube)  หมายถึง หัวสูบลมสําหรับยางใน 
2.6   ยางลอแบบสูบลมสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด หมายถึง ยางนอกรถจักรยานยนตและโมเปด 
3.ประเภท
3.1   ยางใน แบงออกเปน 3 ประเภท คือ 
3.1.1  ทําจากยางธรรมชาติ   หมายถึง ยางในที่ทําจากยางธรรมชาติหรือยางในที่มียางธรรมชาติผสมอยูมากกวา
รอยละ 50 ของพอลิเมอรยาง  
3.1.2  ทําจากยางสังเคราะหชนิดบิวทิล หมายถึง ยางในที่ทําจากยางสังเคราะหชนิดบิวทิลที่ ผสมอยูมากกวา รอย
ละ 50 ของพอลิเมอรยาง 
3.1.3   ทําจากยางสังเคราะหชนิดอื่น หรือยางในที่นอกเหนือจากขอ 3.1.1 และขอ 3.1.2  
การตรวจสอบใหปฏิบัติตามภาคผนวก ก  
-1- มอก. 683 – 25XX  
4.การระบุชื่อขนาด
4.1    ชื่อขนาดของยางใน ตองสอดคลองกับชื่อขนาดของ ยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด ตาม
มาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรม ยาง ลอแบบสูบลมสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด มาตรฐานเลขที่ มอก. 
2720 ที่ใชงานรวมกัน 
4.2    การระบุชื่อขนาดยางใน ใหระบุโดยวิธีเดียวกับการระบุชื่อขนาด ยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตและ
โมเปด ตามมาตรฐานผลิตภัณฑอุตสาหกรรม ยาง ลอแบบสูบลมสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด มาตรฐาน
เลขที่ มอก. 2720 ยกเวนดัชนีความสามารถในการรับโหลด  (load capacity index) สัญลักษณความเร็ว  
(speed symbol) และโครงสรางของ ยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตและโมเปดไมตองระบุ โดย
ระบุได 5 วิธี ดังนี้ 
4.2.1   การระบุขนาดเดียว 
(1
)  ระบบอเมริกัน เชน 2.25 -17 หมายถึง ใหใชกับ ยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด 
ขนาด 2.25-17 
(2)  ระบบเมตริก เชน  60/90-17 หมายถึง ใหใชกั บยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตและโมเปด 
ขนาด 60/90-17 
4.2.2  การระบุขนาดเดียว 2 ระบบ เชน  2.25 -17 60/90-17 หมายถึง ใหใชกับ ยางลอแบบสูบลม สําหรับ
รถจักรยานยนตและโมเปดขนาด 2.25 -17 และ 60/90-17 
4.2.3   การระบุหลายขนาด ระบบอเมริกัน เชน  2.25/2.50/2.75- 17 หมายถึง ใหใชกับยางลอแบบสูบลมสําหรับ
รถจักรยานยนตและโมเปดขนาด 2.25 -17   2.50-17  และ 2.75- 17 
4.2.4   การระบุหลายขนาด ระบบเมตริก เชน  110/90  120/90  130/90-17   หมายถึง ใหใชกับ ยางลอแบบ
สูบลมสําหรับรถจักรยานยนตและโมเปดขนาด 110/90 -17  120/90-17 และ 130/90- 17 
4.2.5   การระบุหลายขนาด 2 ระบบ เชน  2.25 /2.50-17   60/90 70/90-17 หมายถึง ใหใชกับยางลอแบบสูบลม
สําหรับรถจักรยานยนตและโมเปดขนาด  2.25-17  2.50-17   60/90-17 และ 70/90-17 
5.คุณลักษณะที่ตองการ
5.1  ทั่วไป 
ยางในตองมีรูปรางสมดุล  มีขนาดสม่ําเสมอกันตลอดเสน และปราศจากขอบกพรองที่อาจเปนอันตรายตอการ
ใชงาน เชน รอยแตก สิ่งแปลกปลอมที่สังเกตไดและอื่นๆ  วาลวไมมีสนิม ขันและคลายปลอกเกลียวไดสะดวก  
 การทดสอบใหทําโดยการตรวจพินิจ 
5.2  การใชงานรวมกันและ การรั่วซึม 
ยางในที่ระบุขนาดใหใชกับยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนตหรือโมเปด แตละชื่อขนาด ตองใชงาน
รวมกันอยางเหมาะสม การทดสอบใหเปนไปตามขอ 8 .2  
-2- มอก. 683-25XX  
 การรั่วซึมของยางในเมื่อทดสอ บตามขอ 8.2 แลว ยางในมีความดันลมลดลงไดไมเกิน  
5.2.1  ยางในประเภททําจากยางธรรมชาติ ความดันลมลดลงไดไมเกิน 10 kPa 
 5.2.2  ยางในประเภททําจากยางสังเคราะหชนิดบิวทิล ความดันลมลดลงไดไมเกิน 4 kPa 
5.2.3  ยางในประเภททําจากยางสังเคราะหชนิดอื่น ความดันลมลดลงไดไมเกิน 4 kPa 
 
5.3   สมบัติทางกลของยางใน  
 ใหเปนไปตามตารางที่ 1 
ตารางที่  1 สมบัติทางกลของยางใน  
(ขอ 5.3) 
ที่ คุณลักษณะ เกณฑกําหนด วิธีทดสอบ
ตาม ประเภท 
ยางธรรมชาติ ยางสังเคราะห
ชนิดบิวทิล  ยางสังเคราะห
ชนิดอื่น 
1 ความตานแรงดึง  ไมนอยกวา (MPa) 11.77 - 11.77  
8.3 2 ความยืด ไมนอยกวารอยละ  500 450 500 
3 ความตานแรงดึงของรอยตอ  ไมนอยกวา (MPa) 6.86 3.40 6.86 
4 ความยืดถาวร  ไมมากกวารอยละ 25 35 25 8.4 
5 ความตานแรงดึงภายหลังการบมเรง  ลดลง ไม
มากกวารอยละ 10 - 10 8.5 
6 ความตานแรงยึดเหนี่ยวของ วาลวกับยาง ไมนอย
กวา  (N) 
วาลว ชนิด TR4 
วาลว ชนิด TR4S 
วาลว ชนิด TR87 
วาลว ชนิดอื่นๆ   
500 
400 
400 
ตามผูทําระบุ  
500 
400 
400 
ตามผูทําระบุ  
500 
400 
400 
ตามผูทําระบุ  
 
8.6 
 
 
 
 
 
 
-3- มอก. 683 – 25XX  
6. เครื่องหมายและฉลาก  
6.1  ที่ยางในทุกเสนอยางนอยตองมีเลข  อักษร  หรือเครื่องหมาย แจงรายละเอียดตอไปนี้ใหเห็นไดงาย ชัดเจน 
และไมลบเลือนงาย  
  ในกรณีที่ใชภาษาตางประเทศ  ตองเปนภาษาอังกฤษ ที่มีความหมายตรงกับภาษาไทย ที่กําหนดไวขางตน  
6.1.1  ชื่อขนาด  ระบุตามขอ 4. 
6.1.2 ประเภท   
6.1.2.1   ทําจากยางธรรมชาติ ระบุ  NR หรือ N 
6.1.2.2  ทําจากยางสังเคราะหชนิดบิวทิล  ใชแถบสีน้ําเงิน หรือ สีฟา ตลอดเสนยาง 
6.1.2.3   ทําจากยางสังเคราะหชนิดอื่น ใชแถบสีขาว ตลอดเสนยาง  
6.1.3 รหัสรุนที่ทํา  (อยางนอยระบุ  สัปดาหและปที่ผลิต เชน 0159 หมายถึงสัปดาหที่ 1 ป พ.ศ.2559 หรือ 
4816 หมายถึงสัปดาหที่ 48 ป ค.ศ. 2016) 
6.1.4 ชื่อผูทําหรือโรงงานที่ทํา หรือเครื่องหมายการคาที่จดทะเบียน ในประเทศไทย 
6.1.5 ประเทศที่ทํา 
6.2  ที่บรรจุภัณฑยางในทุกหนวย อยางนอยตองมีเลข  อักษร  หรือเครื่องหมาย แจงรายละเอียดตอไปนี้ใหเห็นได
งาย ชัดเจน (ถามี) 
  ในกรณีที่ใชภาษาตางประเทศ  ตองมีภาษาไทยกํากับ ตามที่กําหนดไวขางตน  
6.2.1  ชื่อผลิตภัณฑ 
6.2.2 ประเภท ระบุตามขอ 3 .    
6.2.3 ชื่อขนาด  ระบุตามขอ 4. 
6.2.4 รหัสรุนที่ทํา (อยางนอยระบุ  สัปดาหและปที่ผลิต เชน 0159 หมายถึงสัปดาหที่ 1 ป พ.ศ.2559 หรือ 4816
หมายถึงสัปดาหที่ 48 ป ค.ศ. 2016) 
6.2.5 ชื่อผูทําหรือโรงงานที่ทํา หรือเครื่องหมายการคาที่จดทะเบียน ในประเทศไทย 
6.2.6 ประเทศที่ทํา 
 
7. การชักตัวอยางและเกณฑตัดสิน 
7.1  รุน ในที่นี้ หมายถึง ยางในชื่อขนาดเดียวกัน ประเภทเดียวกัน โดยกรรมวิธีเดียวกัน  ที่ทําหรือสงมอบหรือซื้อ
ขายในระยะเวลาเดียวกัน  
7.2  การชักตัวอยางและเกณฑตัดสินใหเปนไปตามแผนการชักตัวอยางที่กําหนดตอไปนี้ หรืออาจใชแผนการชัก
ตัวอยางอื่นที่เทียบเทากันทางวิชาการกับแผนที่กําหนดไว 
 
-4- มอก. 683-25XX  
7.3  การเก็บตัวอยาง  
  เก็บตัวอยางยางใน ตามประเภท ชื่อขนาดระบุ เดียวกันเพื่อทดสอบรายการดังตอไปนี้  
7.3.1  จํานวน 3 เสน เพื่อทดสอบตามขอ  3.  ขอ 5.1 ขอ 5.3 และขอ 6.  
7.3.2  จํานวน 1 เสน เพื่อทดสอบตามขอ 5.2  
7.4 เกณฑตัดสิน 
 ยางในตองเปนไปตามขอ  3. 5. และ 6. ทุกรายการ จึงจะถือวายางใน รุนนั้นเปนไปตามมาตรฐาน
ผลิตภัณฑอุตสาหกรรมนี้ 
 
8. การทดสอบ  
8.1 ภาวะการทดสอบ  
8.1.1   ใหทดสอบในหองทดสอบที่ควบคุมอุณหภูมิ (25  ± 5) °C   
8.1.2 ตัวอยางทดสอบจะตองปลอยทิ้งไวอยางนอย 16  h หลังจากผานกระบวนการทําใหสุก  (vulcanization)  
และกอนการทดสอบ ชิ้นทดสอบจะตองเก็บไวที่อุณหภูมิ (25  ± 5) °C เปนเวลาอยางนอย 3  h จึงสามารถ
ทดสอบได 
8.2  การทดสอบการใชงานรวมกันและการรั่วซึม  
8.2.1  ภาวะการทดสอบใหเปนไปตามขอ 8.1 
8.2.2  เครื่องมือทดสอบ  
 เครื่องวัดแรงดันลมที่สามารถวัดได ละเอียด 1 kPa  
8.2.3  วิธีการทดสอบ 
8.2.3.1    ประกอบยางใน  ยางลอแบบสูบลม สําหรับรถจักรยานยนต และโมเปด และวงลอรถจักรยานยนต และ
โมเปด ที่มีชื่อขนาดเดียวกัน และมีมิติถูกตองตามมาตรฐานเขาดวยกัน โดยที่ยางในตองไมตึงหรือ
หยอนเกินไปจนทําใหเกิดรอยพับ ตรวจพินิจขณะประกอบ 
8.2.3.2     สูบลมยางใหมีความดันลม   (225 ± 5) kPa เก็บไวที่อุณหภูมิหอง  (25 ± 5) °C เปนเวลาอยางนอย  3 
h แลวปรับแรงดันลมใหได (225 ± 5) kPa เก็บไวที่อุณหภูมิหองเปนเวลา อยางนอย 24 h แลววัดคา
ความดันลม  
8.2.3.3     หลังจากทดสอบตามขอ 8.2.3.2 แลว ถอดยางในเพื่อตรวจพินิจ โดยที่ยางในตองไมเกิดรอยพับ  
8.2.4  การรายงานผล  
8.2.4.1   รายงานผลการใชงานรวมกันจากการตรวจพินิจ  
8.2.4.2   รายงานผลความดันลมที่ลดลง  
 
-5- มอก. 683 – 25XX  
8.3  การทดสอบความตานแรงดึง  ความยืด และความตานแรงดึงของรอยตอ  
8.3.1 ภาวะการทดสอบ ใหเปนไปตามขอ 8.1  
8.3.2 เครื่องมือทดสอบ 
8.3.2.1 เครื่องทดสอบความตานแรงดึง  ความยืด ความตานแรงดึงของรอยตอ  และความตานแรงดึงภายหลัง
การบมเรง มีอุปกรณที่แสดงคาแรงดึงสูงสุด  
8.3.2.2 การทดสอบความตานแรงดึง จะตองใชชวงการวัดแรงดึงใหเหมาะสม  โดยชวงการวัดแรงดึงตองอยู
ระหวางรอยละ 20 ถึงรอยละ 80  ของพิกัดแรงดึงสูงสุด ของเครื่องทดสอบ  
8.3.2.3  เครื่องทดสอบความตานแรงดึง  ความเร็วเคลื่อนที่ ดวยอัตราเร็ว (500 ± 50) mm/min  
8.3.2.4 เครื่องทดสอบ  ตองมีเกณฑความคลาดเคลื่อน ของเครื่องมือไม เกินคลาส 1 (class 1) ตาม ISO 
7500-1 หรือเทียบเทา 
8.3.2.5  ในระหวางการทดสอบใหบันทึก  เพื่อประเมินความถูกตองของการทดสอบ 
(1)  ความตานแรงดึง  และรอยละการยืดขณะชิ้นงานทดสอบขาด 
(2)  ระบุหมายเลขชนิดของดัมบเบลล ความหนา และความกวางของชิ้นทดสอบ  
8.3.3 การเตรียมชิ้นทดสอบ 
8.3.3.1 ตัดตัวอยางจากยางในรุนเดียวกัน จํานวน 3 เสน โดยแตละเสนตัดชิ้นทดส อบรูปดัมบเบลล ตามแนว
เสนรอบวง ตามรูปที่ 1 ใหมีรูปรางแบบใดแบบหนึ่ง ตามรูปที่ 2 และมีขนาดตามตารางที่ 2  เพื่อ
ทดสอบความตานแรงดึงและความยืด  จํานวน 4 ชิ้น และใชทดสอบความตานแรงดึงของรอยตอ 
จํานวน 2 ชิ้น  สําหรับชิ้นทดสอบรอยตอตองตัดใหรอยตออยูกึ่งกลางของชิ้นทดสอบมากที่สุด   
 
 
รูปที่ 1  แสดงการตัดชิ้นทดสอบ  
(ขอ 8.3.3.1) 
 
-6- มอก. 683-25XX  
 
หนวย : mm 
 
รูปดัมบเบลล แบบที่ 1 
หนวย : mm 
 
รูปดัมบเบลล แบบที่ 2 
รูปที่ 2 รูปรางของชิ้นทดสอบ  
(ขอ 8.3.3.1) 
 
 
 
  
 
    
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
-7- มอก. 683 – 25XX  
หนวย : mm 
                                       
                                                            รูปดัมบเบลล แบบที่ 3 
        รูปที่ 2 รูปรางของชิ้นทดสอบ  (ตอ)  
                                                (ขอ 8.3.3.1) 
  
 
ตารางที่ 2 ขนาดของรูปดัมบเบลล  
(ขอ 8.3.3.1) 
รูปดัมบเบลล ขนาดของแบบตัด ขนาดของชิ้นทดสอบรูปดัมเบลล  
ความกวาง 
(mm) ความยาว 
(mm) ระยะที่ทําเครื่องหมายพิกัด  
(mm) 
แบบที่ 1 10 ± 0.1 40± 0.5 40 
แบบที่ 2 5 ± 0.1 20± 0.5 20 
แบบที่ 3 5 ± 0.1 20± 0.5 20 
 
8.3.3.2  วัดความหนาและความกวางสวนขนานของชิ้นทดสอบดังนี้  
 (1) เครื่องมือที่ใชวัดความหนาตองวัดไดละเอียดถึง 0.01 mm และมีแปนกดรูปวงกลมผิวหนา
เรียบ เสนผานศูนยกลางประมาณ 5 mm กดชิ้นทดสอบดวยแรง (0.80 ± 0.12) N 
(2)  การวัดความหนา ใหวัด อยางนอย 3  จุดในชวงความยาวพิกัดของชิ้นทดสอบ และใช
คาเฉลี่ยเปนความหนาของชิ้นทดสอบ ในการวัดจะตองไมใหจุดศูนยกลางของแปนกดเลย
ขอบของชิ้นทดสอบออกไป  
(3)  สําหรับชิ้นทดสอบรอยตอ ใหวัดความหนาทางดานขวาและซายของรอยตอในจํานวนเทาๆ 
กันทั้ง 2 ขาง ขางละไมน อยกวา 2 ตําแหนง ตัดคาสูงสุดและต่ําสุดออก แลวเฉลี่ยคาที่เหลือ
เปนความหนาของชิ้นทดสอบ 
(4)  ความกวางสวนขนานของความยาวพิกัด ใหวัดจากความกวางของแบบตัด 
-8- มอก. 683-25XX  
(5)  ทําเครื่องหมายความยาวพิกัดใหถูกตอง และเดนชัดบนสวนขนานของชิ้นทดสอบ โดยใหจุด
กึ่งกลางของสวนขนานเปนจุดกึ่งกลางของความยาวพิกัด 
(6)  พื้นที่ภาคตัดขวางของชิ้นทดสอบใหคํานวณดังนี้  
   พื้นที่ภาคตัดขวาง = ความหนา  x  ความกวางสวนขนานของความยาวพิกัด 
8.3.4 วิธีทดสอบ 
8.3.4.1  จับชิ้นทดสอบดวยปากจับใหแนน  และไมใหเกิดการบิดในระหวางทดสอบ  
8.3.4.2 ดึงชิ้นทดสอบดวยอัตราเร็ว  (500 ± 50) mm/min จนชิ้นทดสอบขาด อานคาแรงดึงสูงสุดพรอมทั้ง
วัดระยะระหวางเครื่องหมายความยาวพิกัด ขณะชิ้นทดสอบขาด 
 หมายเหตุ   ในระหวางการทดสอบความยืด  ใหทําการวัดและบันทึกคาความตานแรงดึงไว เพื่อสําหรับใชเปนคา
คํานวณเปรียบเทียบ กับคาความตานแรงดึงภายหลังการบมเรง  
8.3.5 วิธีคํานวณ 
ใหคํานวณหาความตานแรงดึง  ความตานแรงดึงของรอยตอ  และความยืด โดยใชสูตร ดังตอไปนี้ 
8.3.5.1 ความตานแรงดึง และความตานแรงดึงของรอยตอ  
Tb   =   Fb  / A 
เมื่อ Tb   คือ ความตานแรงดึง  เปนเมกะพาสคัล 
Fb   คือ แรงดึงสูงสุดที่ทดสอบ เปนนิวตัน 
A    คือ  พื้นที่ภาคตัดขวางของชิ้นทดสอบกอนทดสอบ เปนตารางมิลลิเมตร  
8.3.5.2 ความยืด 
Eb   =   ((L1  -  L0 ) / L0 ) x 100                 
เมื่อ  Eb   คือ   ความยืด เปนรอยละ 
  L0   คือ   ความยาวพิกัดเดิม  เปนมิลลิเมตร 
  L1    คือ   ระยะระหวางเครื่องหมายความยาวพิกัดขณะชิ้นทดสอบขาด เปนมิลลิเมตร  
8.3.6 การรายงานผล 
ใหจัดเรียงคาความตานแรงดึง  และความยืดของชิ้นทดสอบของตัวอยางแตละเสนจากมากไปหานอย
ตามลําดับ แลวแทนดวย Tb1  ≥ Tb2  ≥ Tb3 ≥ Tb4  สําหรับคาความตานแรงดึง และ Eb1 ≥ Eb2 ≥ Eb3 ≥ Eb4    
สําหรับคาความยืด แลวคํานวณคาเฉลี่ยโดยใชคากลางที่ไดจากทดสอบ ตามสูตรดังตอไปนี้ 
Tb  =  ( Tb2  + Tb3 )/2    
Eb =  (  Eb2 + Eb3  )/2 
 สําหรับคาความตานแรงดึงของรอยตอใหใชคาเฉลี่ยของชิ้นทดสอบหลังผานการทดสอบ  
  
-9- มอก. 683 – 25XX  
8.4 การทดสอบความยืดถาวร  
  8.4.1  ภาวะการทดสอบใหเปนไปตามขอ 8.1 
8.4.2 เครื่องมือทดสอบ 
ตูอบที่มีความถูกตองในการควบคุมอุณหภูมิ  ±2 0C 
8.4.3 การเตรียมชิ้นทดสอบ 
เตรียมชิ้นทดสอบจํานวน  2 ชิ้น โดยวิธีการตามขอ  8.3.3 
8.4.4 วิธีทดสอบ 
จับชิ้นทดสอบดวยปากจับใหแนนและไมใหเกิดการบิดระหวางทดสอบ  ดึงชิ้นทดสอบให ความยาวพิกัดยืด
เปน 1.5 เทา  ของความยาวพิกัด เดิม คงสภาพการดึงไว นําไปอบที่อุณหภูมิ (105  ± 2) °C เปนเวลา 5 h 
นําออกจากตูอบแลว ปลอยไวที่อุณหภูมิหอง  2 h แลวจึงปลดออกจากอุปกรณดึงทดสอบ ปลอยไวที่
อุณหภูมิหองอีกอยางนอย 8 h วัดความยาวพิกัดของชิ้นทดสอบอีกครั้ง  แลวคํานวณหาความยืดถาวร  โดย
ใชสูตร 
Es   =   ((L1  -  L0 ) / L0 ) x 100 
 เมื่อ Es  คือ  ความยืดถาวร  เปนรอยละ 
  L0  คือ  ความยาวพิกัดเดิม  เปนมิลลิเมตร 
  L1   คือ  ความยาวพิกัดหลังปลอยทิ้งไวอยางนอย 8 h  เปนมิลลิเมตร 
8.4.5 การรายงานผล 
ใหรายงานเปนคาเฉลี่ยของ ความยืดถาวรของ ชิ้นทดสอบ 
8.5 การทดสอบความตานแรงดึงภายหลังการบมเรง  
8.5.1 ภาวะการทดสอบใหเปนไปตามขอ 8.1 
8.5.2 เครื่องมือทดสอบ   
เครื่องมือและอุปกรณใหเปนไปตามขอ  8.3.2 และขอ 8.4.2 
8.5.3 การเตรียมชิ้นทดสอบ 
เตรียมชิ้นทดสอบจํานวน  4 ชิ้น โดยวิธีการตามขอที่ 8.3.3 
  
 
 
  
-10-
 มอก. 683-25XX  
8.5.4 วิธีทดสอบ  
อบชิ้นทดสอบในตูอบควบคุมอุณหภูมิไวที่  (90 + 2) °C เปนเวลา 24 h นําชิ้นทดสอบออกจากตูอบ  ปลอย
ไวที่อุณหภูมิหองอยางนอย  16 h หลังจากนั้นนําไปทดสอบตามขอ  8.3.4 ทั้งนี้ใหทดสอบใหเสร็จภายใน  96 
h แลวคํานวณคาความตานแรงดึงเปรียบเทียบกับความตานแรงดึงกอนอบ  โดยใชสูตร 
Tb(Ac) =   ((X1  -  X0)/X0 ) x 100  
  เมื่อ  Tb(Ac) คือ    คาความตานแรงดึงภายหลังการบมเรงที่ลดลง  เปน รอยละ 
X0  คือ คากลางของคาความตาน แรงดึงกอนบมเรง จากขอ 8.3.6  เปน  MPa  
X1 คือ คากลางของคาความตานแรงดึงหลังบมเรง  เปน MPa  
8.5.5 การรายงานผล  
 ใหรายงานเปน คาที่คํานวณไดจากขอ 8.5.4 
8.6  ความตานแรงยึดเหนี่ยวของ วาลวกับยาง 
8.6.1  ภาวะการทดสอบใหเปนไปตามขอ 8.1 
8.6.2 เครื่องมือทดสอบใหเปนไปตามขอ 8.3.2 
8.6.3  การเตรียมชิ้นทดสอบ  
 ตัดตัวอยางตามขวาง ใหมีขนาดและรูปรางดังรูปที่ 3 จํานวน 1 ชิ้น 
 
หนวย : mm 
รูปที่ 3 ขนาดและรูปรางของชิ้นทดสอบความตานแรงยึดเหนี่ยวของ วาลวกับยาง 
(ขอ 8.6.3) 
 
 
 
 
 
  
-11- มอก. 683 – 25XX  
8.6.4  วิธีการทดสอบ 
จับชิ้นทดสอบดวยปากจับที่ปลายดานยาว 100 mm และปากจับอีกดานหนึ่งจับที่ วาลวใหแนน ดังรูปที่ 4 
แลวดึงชิ้นทดสอบดวยอัตราเร็ว (500 ± 50) mm/min อานคาแรงดึงสูงสุดขณะที่ยางฉีกขาดหรือหลุดออก
จากวาลว 
 
รูปที่ 4 การดึงชิ้นทดสอบ  
(ขอ 8.6.4) 
8.6.5 การรายงานผล  
  ใหรายงานเปนคาที่วัดไดจากการทดสอบ  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-12- มอก. 683-25XX  
ภาคผนวก  ก 
การตรวจสอบ ประเภทของยางใน  
การตรวจสอบเพื่อจําแนก ประเภทของยางใน ตามขอ 3.1 ใชเครื่องวิเคราะหองคประกอบเพื่อจําแนกประเภทของวัสดุ
ที่ใชทํายางใน ดังนี้ 
1.เครื่องอินฟราเรด สเปคโตรมิเตอร แบบฟูเรียรทรานสฟอรม  Fourier transform infrared spectro meter
(FT-IR) หรือ
2.เ
ครื่องไพโรไลซีส -กาชโครมาโตรกราฟ - แมส สเปคโตรมิเตอร  Pyrolysis -Gas Chromatography -Mass
Sp
ectrometer ( Py-GC-MS) หรือ
3.เค
รื่องเทอรโมแกรวิเมตริก อนาไลเซอร ( Thermogravimetric analyzer)
4.เค
รื่องรามานไมโครสโคป (Raman Microscopy)
5.วิธีอื่นที่เทียบเทา
หมายเหตุ การตรวจสอบใหเปนไปตามที่ผูท ดสอบระบุ 
_______________________________________  
-13-