Witek Piotr 32, 282
Wituch Tomasz 285, 286
Władyka Wiesław 268–270
Wojciechowski Marian 199, 238
Wojciechowski Teofil 355, 357
Wojciechowski Zygmunt 60, 62, 69, 76, 80, 86
Wolff-Powęska Anna 341
Wolsza Tadeusz 358, 359
Wróblewski Andrzej Kajetan 35, 53, 64
Wyczański Andrzej 153
Wyrwa Tadeusz 275
Wysocki Michał 26, 331
Wyszkowski Krzysztof 369
Zadencka Maria 74, 249
Zahorski Andrzej 199
Zalewski Frédéric 10, 31, 32
Zaremba Marcin 17, 39, 86, 155, 268, 270, 272, 375

Zarycki Tomasz 9, 10, 29, 30, 45, 317, 318, 347, 385
Zawadzki Andrzej 23, 40, 344
Zawadzki Paul 86
Zieliński Henryk 173, 174
Zienkowska Krystyna 107
Zientara Benedykt 199
Zombory Máté 286
Zybertowicz Andrzej 367
Żarnowski Janusz 151, 152, 156, 158, 227, 228, 234, 235, 238
Żaryn Jan 268, 270, 271, 318, 320, 328, 337, 343, 345, 347, 348, 352–354, 385
Żelazko Joanna 303, 360
Żółkiewski Stefan 46, 177
Żurawicka Janina 55, 128, 130
Żurek Jacek 220
Żychowski Marian 175
Żywczyński Mieczysław 75, 128
Witek Piotr 32, 282
Wituch Tomasz 285, 286
Władyka Wiesław 268–270
Wojciechowski Marian 199, 238
Wojciechowski Teofil 355, 357
Wojciechowski Zygmunt 60, 62, 69, 76, 80, 86
Wolff-Powęska Anna 341
Wolsza Tadeusz 358, 359
Wróblewski Andrzej Kajetan 35, 53, 64
Wyczański Andrzej 153
Wyrwa Tadeusz 275
Wysocki Michał 26, 331
Wyszkowski Krzysztof 369
Zadencka Maria 74, 249
Zahorski Andrzej 199
Zalewski Frédéric 10, 31, 32
Zaremba Marcin 17, 39, 86, 155, 268, 270, 272, 375

Zarycki Tomasz 9, 10, 29, 30, 45, 317, 318, 347, 385
Zawadzki Andrzej 23, 40, 344
Zawadzki Paul 86
Zieliński Henryk 173, 174
Zienkowska Krystyna 107
Zientara Benedykt 199
Zombory Máté 286
Zybertowicz Andrzej 367
Żarnowski Janusz 151, 152, 156, 158, 227, 228, 234, 235, 238
Żaryn Jan 268, 270, 271, 318, 320, 328, 337, 343, 345, 347, 348, 352–354, 385
Żelazko Joanna 303, 360
Żółkiewski Stefan 46, 177
Żurawicka Janina 55, 128, 130
Żurek Jacek 220
Żychowski Marian 175
Żywczyński Mieczysław 75, 128
W swojej książce Valentin Behr proponuje socjologiczną analizę polskiej historiografii dziejów najnowszych. Ta oparta na bogatym materiale empirycznym i korzystająca z wielu metod badawczych praca inspirowana jest przede wszystkim socjologią pól Pierre'a Bourdieu. Wskazano w niej na liczne i czasem nieoczywiste elementy ciągłości „pola polskiej historiografii”, w tym stałe tendencje łączące okresy PRL-u i III RP. Autor proponuje perspektywę traktującą tworzenie historii Polski jako typ polityki publicznej. Jak dowodzi, polityka ta prowadzona była, choć nieco innymi metodami, zarówno w okresie Polski Ludowej, jak i po upadku komunizmu. W tym ujęciu badani przez niego historycy jawią się też jako współtwórcy tak rozumianej polityki historycznej. Są zatem z konieczności uwikłani w procesy instrumentalizacji historii, które Valentin Behr bada w sposób systematyczny w kategoriach związków pomiędzy polami społecznymi. Studium stanowi więc istotny wkład do wiedzy o polskiej historiografii dziejów najnowszych, ale przede wszystkim do socjologii wiedzy i badań nad polską inteligencją.

**Valentin Behr** jest socjologiem afiliowanym w Centrum Badawczym SAGE (CNRS i Uniwersytet w Strasburgu). Uzyskał stopień doktora nauk politycznych na uniwersytecie w Strasburgu w 2017 r. Był pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Warszawskim (Instytut Studiów Społecznych im. Profesora Roberta Zajonca i Ośrodek Kultury Francuskiej i Studiów Frankofońskich). Jego główne zainteresowania badawcze obejmują politykę historyczną, socjologię wiedzy i idei oraz socjologię elit.
W swojej książce Valentin Behr proponuje socjologiczną analizę polskiej historiografii dziejów najnowszych. Ta oparta na bogatym materiale empirycznym i korzystająca z wielu metod badawczych praca inspirowana jest przede wszystkim socjologią pól Pierre'a Bourdieu. Wskazano w niej na liczne i czasem nieoczywiste elementy ciągłości „pola polskiej historiografii”, w tym stałe tendencje łączące okresy PRL-u i III RP. Autor proponuje perspektywę traktującą tworzenie historii Polski jako typ polityki publicznej. Jak dowodzi, polityka ta prowadzona była, choć nieco innymi metodami, zarówno w okresie Polski Ludowej, jak i po upadku komunizmu. W tym ujęciu badani przez niego historycy jawią się też jako współtwórcy tak rozumianej polityki historycznej. Są zatem z konieczności uwikłani w procesy instrumentalizacji historii, które Valentin Behr bada w sposób systematyczny w kategoriach związków pomiędzy polami społecznymi. Studium stanowi więc istotny wkład do wiedzy o polskiej historiografii dziejów najnowszych, ale przede wszystkim do socjologii wiedzy i badań nad polską inteligencją.

**Valentin Behr** jest socjologiem afiliowanym w Centrum Badawczym SAGE (CNRS i Uniwersytet w Strasburgu). Uzyskał stopień doktora nauk politycznych na uniwersytecie w Strasburgu w 2017 r. Był pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Warszawskim (Instytut Studiów Społecznych im. Profesora Roberta Zajonca i Ośrodek Kultury Francuskiej i Studiów Frankofońskich). Jego główne zainteresowania badawcze obejmują politykę historyczną, socjologię wiedzy i idei oraz socjologię elit.
„Książka Valentina Behra stanowi ciekawy i odmien-
ny od dotychczasowych ujęć wkład do debaty nad
polityką historyczną jako zjawiskiem. Umieszcza je
poza zaangażowanymi ideowo i politycznie spo-
rami historyków, znajdując inny kontekst – [anali-
zując je] jako wyraz prowadzonych przez państwo
polityk publicznych, ale także rozpatrując historyków
jako aktorów istotnych w ich tworzeniu i wdrażaniu”.

Z recenzji dr hab. Agnieszki Kolasy-Nowak

„Historia polskiego środowiska historycznego ba-
dana była dotąd innymi metodami, niż zrobił to
Valentin Behr. Podejście Behra do historiografii
i historyków w powojennej Polsce nie było dotąd
stosowane i w tym sensie jest nowatorskie i god-
ne upowszechnienia. [...] Dodatkową zaletą książ-
ki Behra jest fakt, że charakteryzuje ją większa
swoboda i klarowność interpretacji, która przynaj-
mniej częściowo związana jest pewnie z faktem,
że Behr nie był uczestnikiem opisywanego świata
i gier w polu polskiej historiografii”.

Z recenzji prof. Anny Sosnowskiej-Jordanovskiej

„Biorąc pod uwagę rozmach prezentowanego
dzieła, stanowi ono bez wątpienia pionierskie,
systematyczne badanie ewolucji pola wybranej
nauki i jej elit, i będzie niezwykle ważnym punk-
tem odniesienia dla wszystkich badaczy dziejów
polskich elit i nauki polskiej, a jednocześnie nie-
bywale istotnym łącznikiem pomiędzy badaniami
krajowymi a międzynarodowymi”.

Z przedmowy prof. Tomasza Zaryckiego

„Autonomię historii najnowszej oraz zmieniające się historycznie polityczne ograniczenia, jakim podlega, zanalizowano na dwóch płaszczyznach: na poziomie prowadzonej przez władze państwowe polityki historycznej oraz samych badań historycznych. Pierwszy zakres dotyczy ograniczeń politycznych pochodzących z zewnątrz pola historii oraz sposobów, w jaki historycy się do nich dostosowują. Drugi zaś – politycznych ograniczeń istniejących wewnątrz pola, które przejawiają się intelektualnym zaangażowaniem historyków i odnoszą się również do rywalizacji właściwej polu akademickiemu. [...] Oba te rodzaje napięć zmniejszają niezależność badań historycznych. W pracy podjęto próbę ukazania, w jaki sposób logika wewnętrznej rywalizacji na polu historii polega właśnie na pozycjonowaniu się wobec pochodzących z zewnątrz ograniczeń, [...] mogą[cych] jednocześnie stać się zasobami dla aktorów, który je sobie przyswoją”.

Ze wstępu
„Książka Valentina Behra stanowi ciekawy i odmien-
ny od dotychczasowych ujęć wkład do debaty nad
polityką historyczną jako zjawiskiem. Umieszcza je
poza zaangażowanymi ideowo i politycznie spo-
rami historyków, znajdując inny kontekst – [anali-
zując je] jako wyraz prowadzonych przez państwo
polityk publicznych, ale także rozpatrując historyków
jako aktorów istotnych w ich tworzeniu i wdrażaniu”.

Z recenzji dr hab. Agnieszki Kolasy-Nowak

„Historia polskiego środowiska historycznego ba-
dana była dotąd innymi metodami, niż zrobił to
Valentin Behr. Podejście Behra do historiografii
i historyków w powojennej Polsce nie było dotąd
stosowane i w tym sensie jest nowatorskie i god-
ne upowszechnienia. [...] Dodatkową zaletą książ-
ki Behra jest fakt, że charakteryzuje ją większa
swoboda i klarowność interpretacji, która przynaj-
mniej częściowo związana jest pewnie z faktem,
że Behr nie był uczestnikiem opisywanego świata
i gier w polu polskiej historiografii”.

Z recenzji prof. Anny Sosnowskiej-Jordanovskiej

„Biorąc pod uwagę rozmach prezentowanego
dzieła, stanowi ono bez wątpienia pionierskie,
systematyczne badanie ewolucji pola wybranej
nauki i jej elit, i będzie niezwykle ważnym punk-
tem odniesienia dla wszystkich badaczy dziejów
polskich elit i nauki polskiej, a jednocześnie nie-
bywale istotnym łącznikiem pomiędzy badaniami
krajowymi a międzynarodowymi”.

Z przedmowy prof. Tomasza Zaryckiego

„Autonomię historii najnowszej oraz zmieniające się historycznie polityczne ograniczenia, jakim podlega, zanalizowano na dwóch płaszczyznach: na poziomie prowadzonej przez władze państwowe polityki historycznej oraz samych badań historycznych. Pierwszy zakres dotyczy ograniczeń politycznych pochodzących z zewnątrz pola historii oraz sposobów, w jaki historycy się do nich dostosowują. Drugi zaś – politycznych ograniczeń istniejących wewnątrz pola, które przejawiają się intelektualnym zaangażowaniem historyków i odnoszą się również do rywalizacji właściwej polu akademickiemu. [...] Oba te rodzaje napięć zmniejszają niezależność badań historycznych. W pracy podjęto próbę ukazania, w jaki sposób logika wewnętrznej rywalizacji na polu historii polega właśnie na pozycjonowaniu się wobec pochodzących z zewnątrz ograniczeń, [...] mogą[cych] jednocześnie stać się zasobami dla aktorów, który je sobie przyswoją”.

Ze wstępu