PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Paweł Krutul
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Premierze! Wysoka Izbo! W ubiegłym roku dużo mówiło się o niezwykle istotnej dla województwa podlaskiego inwestycji, mianowicie o budowie drogi ekspresowej Białystok - Augustów. O tym, jak ważna i potrzebna jest ta droga szybkiego ruchu łącząca dwie miejscowości, świadczyć może fakt, że w jej projekt zaangażowane było wiele podmiotów i osób, w tym podlascy posłowie i senatorowie, którzy połączyli siły ponad podziałami partyjnymi, by zawalczyć o tę inwestycję. Na nic zdały się jednak protesty podlaskich parlamentarzystów, samorządowców oraz mieszkańców regionu. W opublikowanym ˝Rządowym programie budowy dróg krajowych do 2030 r. (z perspektywą do 2033 r.)˝ w zadaniach inwestycyjnych realizowanych do 2030 r. nie zaplanowano budowy drogi szybkiego ruchu z Białegostoku do Augustowa. Droga S8 z Białegostoku do Augustowa miała stanowić łącznik między drogami Via Baltica i Via Carpatia, co nadałoby jej strategicznego znaczenia. Mimo to rząd nie zdecydował się na realizację tej inwestycji. Dla suwałczan oznacza to wydłużenie podróży do centrum kraju oraz dalsze podróże niezbyt bezpieczną w obecnym kształcie drogą Suwałki - Augustów - Białystok. Obecny stan trasy między Białymstokiem a Augustowem pozostawia wiele do życzenia, na co skarżą się nie tylko mieszkańcy mojego regionu, ale również kierowcy podróżujący w celu dotarcia do dalszych ośrodków. Na poprawę warunków nie wpływa nieustanna obecność ciężarówek i TIR-ów, których tą drogą przemierza od 5 do 6 tys. dziennie. Wiele mówi się o tym, że inwestycje drogowe trzeba realizować tam, gdzie są najbardziej potrzebne. Tutaj mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Odcinek obciążony ruchem tranzytowym i ciężarowym już dawno powinien zostać zmodernizowany i przystosowany do obecnych realiów, tak aby zapewnić podróżującym wygodę oraz bezpieczeństwo. Trasa Białystok - Augustów stanowiła doskonałe połączenie ważnych w województwie ośrodków. Jest potrzebna mieszkańcom, przedsiębiorcom i turystom. To niezwykle ważna inwestycja dla województwa podlaskiego, która powinna rozpocząć się jak najszybciej. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Kryj
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek, Wysoka Izbo! W miniony piątek, 4 lutego 2022 r., Centrum Doskonalenia Kadr Oświatowych w Ostrowcu Świętokrzyskim obchodziło jubileusz 20-lecia swej działalności. Obchody mające uroczysty charakter połączone zostały z bardzo ciekawą sesją poświęconą problemom w zakresie etyki w zawodzie nauczyciela i pracy dyrektora szkoły. W sesji realizowanej w formule hybrydowej wzięło udział liczne grono nauczycieli. Centrum Doskonalenia Kadr Oświatowych powstało w Starachowicach w lutym 2002 r. Jego założycielem i pierwszym dyrektorem był mgr Edward Żłobecki. Po jego przedwczesnej śmierci na czele centrum w 2007 r. stanęła mgr Wioletta Ćwik. Mijające 20 lat pracy CDKO to liczne zrealizowane studia podyplomowe, kursy kwalifikacyjne, kursy doskonalące, szkolenia rad pedagogicznych, warsztaty i seminaria, w tym także zadania zlecane m. in. przez świętokrzyskiego kuratora oświaty w Kielcach oraz organy prowadzące szkoły i placówki oświatowe. Dzięki temu Centrum Doskonalenia Kadr Oświatowych stało się rozpoznawalną, solidną marką wśród placówek doskonalenia nauczycieli. Ten niewątpliwy sukces to efekt pracy zarówno dyrekcji, jak i pracowników tej placówki. Zespół pracowników Centrum Doskonalenia Kadr Oświatowych posiada ogromne doświadczenie w organizowaniu różnych form kształcenia i doskonalenia dyrektorów, nauczycieli i pracowników oświaty. Najlepszym dowodem efektywności kształcenia są absolwenci placówki, których jest już niemal 40 tys. Działalność CDKO jest przykładem sprawnego działania, które przekłada się na wspólne korzyści. Z okazji pięknego jubileuszu życzę pani dyrektor i całej kadrze Centrum Doskonalenia Kadr Oświatowych w Ostrowcu Świętokrzyskim realizacji przyjętych planów i zamierzeń, wielu nowych inicjatyw oraz tego, aby CDKO w zakresie kształcenia kadr oświatowych nadal kojarzyło się z wysoką jakością nauczania. I oczywiście kolejnych wspaniałych jubileuszy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Władysław Kurowski
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek, Wysoka Izbo! Deportacje polskich obywateli w głąb Związku Sowieckiego to jedna z najtragiczniejszych kart naszej historii. Deportacje były jednym z głównych narzędzi w rękach Sowietów. Służyły do walki z Polakami i polskością. Szczyt gehenny tysięcy naszych obywateli przypada na lata 1940-1941. Pierwsza z masowych deportacji rozpoczęła się 10 lutego 1940 r. i objęła ponad 140 tys. osób. Łącznie aż do przełomu maja i czerwca 1941 r. Sowieci przymusowo wywieźli na wschód ponad 320 tys. polskich obywateli. Deportacje prowadzono też, choć na mniejszą skalę, już pod koniec wojny, w latach 1944-1945, oraz po jej zakończeniu, w latach 1951-1952. Przebieg deportacji był zazwyczaj taki sam: brutalny i bezwzględny. Walenie do drzwi kolbami karabinów w środku nocy, krzyki, bicie, obelgi i poniżanie. Lament i płacz kobiet oraz krzyki dzieci. W jednym momencie ludzie tracili dorobek całego życia. Ich życie, choć fizycznie trwało, tak naprawdę kończyło się z chwilą wywózki. Te zbrodnicze działania były niewyobrażalną tragedią kilkuset tysięcy polskich obywateli, którzy już w czasie podróży w bydlęcych wagonach umierali podczas wielotygodniowych transportów. Na tych, którym udało się przetrwać morderczą drogę, czekała ciężka praca fizyczna w niezwykle trudnych warunkach, zwykle przy wyrębie tajgi lub w kopalniach. Resztę tragedii dopełniały tragiczne warunki bytowania, wyżywienia, praktycznie brak opieki medycznej oraz niewiarygodny wręcz sadyzm strażników. Wskutek tego wiele osób zmarło. Ci, którzy dalej żyli, zazdrościli niejednokrotnie tym, którzy odeszli. W tych tragicznych wydarzeniach uczestniczyli również mieszkańcy Myślenic oraz osoby z Myślenicami związane. W książce Ziemowita Kalinowskiego, historyka i badacza lokalnej historii, czytamy: 10 lutego 1945 r. rozpoczęły się aresztowania w Myślenicach współpracowników Armii Krajowej. Wówczas zatrzymani zostali Marian Ponurski, Marian Kalinowski, Julian Sala, Konrad Gwóźdź i Kazimierz Syrek. Od tej grupy, z niewiadomych powodów, oddzielony został Kazimierz Syrek, którego wywieziono do Kazachstanu. Tam zmarł w obozie. Natomiast pozostali zostali przetransportowani do Wadowic, stamtąd zostali przewiezieni do Sanoka, gdzie formowano transport. Transport z Sanoka o chłodzie i głodzie trwał ponad miesiąc. Z Syberii wrócili Konrad Gwóźdź i Marian Ponurski - ten dopiero po prawie 2 latach. W łagrze zmarł Marian Kalinowski. To niewielki wycinek tragicznych dzieł mieszkańców Myślenic, którzy wpisali się w historię (Dzwonek), jaką Polakom zgotowali sowieccy oprawcy. W 82. rocznicę pierwszej masowej deportacji, która miała miejsce 10 lutego 1940 r. pragnę przywołać pamięć wszystkich tych naszych obywateli, którzy zostali dotknięci tą straszną tragedią. Zarówno tych z ziemi myślenickiej, jak i tych z pozostałych terenów Rzeczypospolitej. Cześć ich pamięci! (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Chmiel
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Codziennie słyszymy o pogłębiającym się chaosie związanym z wprowadzeniem tzw. Polskiego Ładu i zwiększeniem opodatkowania kolejnych grup Polaków. Jednak nie zapominajmy, że Polski Ład to także duża strata dla samorządów, czyli dla nas, mieszkańców. Np. miasto Gdańsk od tego roku traci 270 mln zł rocznie z tytułu wpływów z podatku PIT, to jest 25% rocznego dochodu z tego podatku. Rząd, wmawiając nam, że to jest rekompensata, wprowadził centralnie sterowany program, tak jak za PRL-u, Program Inwestycji Strategicznych, gdzie dzieli pieniądze na te inwestycje, ale te pieniądze zabrane wcześniej samorządom, i po uważaniu. Brak jakichkolwiek reguł, zasad. No PRL bis. Miasto Gdańsk wyłożyło do drugiego naboru tego centralistycznego programu pięć wniosków o dofinansowanie w wysokości 107 mln zł na inwestycje. Jeden, realizacja pierwszego etapu Nowej Świętokrzyskiej w Gdańsku. To kluczowa i wyczekiwana inwestycja drogowa dla mieszkańców zakorkowanych południowych dzielnic Gdańska, gdzie Gdańsk najbardziej intensywnie się rozwija. Dwa, zakup 14 autobusów elektrycznych. Przedstawiciele rządu wielokrotnie namawiali do zakupu aut elektrycznych, całego taboru o napędzie elektrycznym. Mam nadzieje, że się nie zawiedziemy, tym bardziej że te autobusy spełniałyby wymogi Unii Europejskiej, ochrony środowiska i zeroemisyjności. Trzy, przebudowa ul. Łąkowej na odcinku od ul. Podwale Przedmiejskie do ul. Długie Ogrody - to jest przebudowa nawierzchni, ciągu pieszo-jezdnego i parkingu. Cztery, przebudowa ul. Turystycznej w Gdańsku na wyspie Sobieszewskiej. Realizacja inwestycji pozwoli na rozwój funkcji turystyczno-usługowo-noclegowo-gastronomicznej w tym pięknym miejscu turystycznym. To też, nie zapominajmy, są dodatkowe miejsca pracy. Pięć, budowa Centrum Sportu Młodzieżowego w Gdańsku na stadionie lekkoatletycznym GOKF przy ul. Grunwaldzkiej. Wiele lat temu było to świetne miejsce uprawiania sportów przez młodzież. Teraz wymaga gruntownej modernizacji. W pierwszym naborze wniosków do tego programu Gdańsk zgłosił trzy inwestycje o znaczeniu strategicznym dla mieszkańców. Niestety rząd przyznał dofinansowanie tylko na jeden projekt - przebudowę ul. Kielnieńskiej w Gdańsku Osowej. Oczywiście ja jako radna z Osowej, kiedyś, bardzo się z tego (Dzwonek) cieszę. Ale szkoda, że nie na wszystkie. W ramach obecnego naboru wniosków Gdańsk składa te pięć, które wyliczyłam, licząc na pozytywne ustosunkowanie się do nich pana ministra. Oczywiście nie zrekompensuje to utraconych dochodów z PIT, ale choć trochę złagodzi negatywne skutki dla budżetu gminy. Dlatego apeluję uprzejmie do rządu, aby przy przyznawaniu środków w ramach drugiej i trzeciej edycji Programu Inwestycji Strategicznych kierował się obiektywną oceną projektów i potrzebą mieszkańców...
Mówca: Piotr Adamowicz
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Pracownicy Kancelarii Sejmu! Ze względu na dość późnawą porę pozwolę sobie na trochę luźniejszą formę. Czym jest stępka? Otóż jest to oś konstrukcyjna statku wodnego stanowiąca podstawę wytrzymałości strukturalnej kadłuba. W języku stoczniowym położenie stępki oznacza zakończenie pierwszego etapu budowy statku i rozpoczęcie montażu kadłuba. Ponad 4 lata temu w Szczecinie z udziałem elit partyjno-rządowych PiS odpalono z pompą stępkę pod narodowy prom ˝Batory˝. Wraz ze stępką ruszyła machina propagandowa o wstawaniu z kolan przemysłu stoczniowego. Fachowcy branżowi w zaciszu pękali ze śmiechu. Oficjalnie zaś starali się z uśmiechami powstrzymać. Bo jakże można nie zgadzać się z ideą prawdziwie polskiego promu, króla Bałtyku, który będzie przedmiotem zazdrości Europy, a może i nie tylko? Dziś z górą po 4 latach stępka symbol jest stępką w ruinie, zaś narodowy prom nie stał się nawet bytem wirtualnym, bo nie ma projektu. Czy słynna stępka może sobie pójść od tak na złom w cenie 2 zł za kilogram? Stępka symbol na złom? Znany satyryk Henryk Sawka widzi miejsce stępki symbolu w Galerii Sztuki Socrealistycznej w Kozłówce. W tle stępki symbolu można by umieścić replikę misia z filmu Stanisława Barei. Podążając za sugestią Sawki, proponuję pewną jednak modyfikację. W muzeach bowiem jest miejsce nie tylko na inkunabuły, obrazy, rzeźby, szable, skrzydła husarii. Jest też miejsce dla dorobku myśli technicznej. Dlatego bardzo proszę prof. Piotra Glińskiego, ministra kultury i dziedzictwa narodowego, bo stępka jest dziedzictwem, o rozważenie wyeksponowania stępki - symbolu w powstającym monumentalnym Muzeum Historii Polski. To exemplum, przykład dobitnego i wybitnego dzieła, tego, że politycy nie powinni brać się za budowę statków, bo po prostu się na tym nie znają. Dziękuję i dobrej nocy życzę. (Oklaski)
Mówca: Katarzyna Kretkowska
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W dniu dzisiejszym skierowany został do Komisji Europejskiej apel naukowców i społeczników z całego świata - apel o zatrzymanie budowy szkodliwego muru na granicy polsko-białoruskiej, który będzie miał katastrofalne skutki dla przyrody Puszczy Białowieskiej. W ciągu zaledwie 1 tygodnia pod listem otwartym środowiska naukowego podpisało się 1600 naukowców z całego świata. Pod apelem w tej sprawie podpisało się ponad 160 organizacji ekologicznych i ruchów społecznych z sześciu kontynentów, a mieszkańcy Puszczy Białowieskiej, którzy zbierają podpisy pod swoją petycją w tej sprawie, zebrali 26 tys. podpisów. Te podpisy cały czas są zbierane. Naukowcy i społecznicy zwracają się do Komisji Europejskiej, gdyż polski rząd nie słucha argumentów naukowych, nie słucha argumentów merytorycznych, nie słucha argumentów społecznych w tej sprawie. Zwracają się o podjęcie wszelkich możliwych kroków w celu natychmiastowego wstrzymania budowy muru, który zniszczy unikatową przyrodę, zaszkodzi lokalnym społecznościom i nie rozwiąże kryzysu humanitarnego. Zwracają uwagę, że budowa muru na granicy polsko-białoruskiej będzie miała katastrofalny wpływ na sześć obszarów Natury 2000, w tym na najcenniejszy obiekt przyrodniczy w Polsce i w Europie - Puszczę Białowieską. Jest to najlepiej zachowany las nizinny w całej Europie, nie tylko w Polsce. Mur będzie trwałą barierą, która wpłynie negatywnie zwłaszcza na populację rzadkich i chronionych gatunków zwierząt, ograniczając ich przemieszczanie się, a w konsekwencji - przepływ genów. Szczególnie ucierpią takie zwierzęta, jak żubry, łosie, jelenie czy wilki, a ryś może całkowicie zniknąć z Puszczy Białowieskiej. Dojdzie do fragmentacji siedlisk, co jest obecnie jedną z głównych przyczyn utraty różnorodności biologicznej. Nie ma wątpliwości, że mur i jego budowa oraz infrastruktura mu towarzysząca przyczynią się do dewastacji ekosystemu, który powinniśmy chronić. Niestety w procesie planowania tej inwestycji nie przeprowadzono żadnej oceny jej oddziaływania na przyrodę, na Puszczę Białowieską, co stanowi naruszenie art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej. W dobie kryzysu różnorodności biologicznej i szóstego wielkiego wymierania gatunków nie możemy sobie pozwolić na utratę czy pogorszenie stanu tak cennych ekosystemów jak Puszcza Białowieska. To wspólne dziedzictwo nas wszystkich, wpisane zresztą na listę światowego dziedzictwa UNESCO, którą to pozycję możemy utracić po budowie tego muru. (Dzwonek) Budując kolejne zapory, nie rozwiążemy kryzysu humanitarnego, który ma miejsce na granicy. Nawet jeżeli postawilibyśmy mur wokół całej polskiej granicy, nie uciekniemy przed faktem, że kryzys klimatyczny i jego skutki zwiększają drastycznie liczbę ludzi poszukujących bezpieczeństwa oraz uciekających przed konfliktami zbrojnymi, głodem i ubóstwem. Migracje nie ustaną...
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2022-02-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Wygłoszę oświadczenie z okazji 80. rocznicy powstania Armii Krajowej. 80 lat temu, 14 lutego 1942 r. naczelny wódz gen. Władysław Sikorski ze Służby Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej powołał Armię Krajową. Pierwszym dowódcą Armii Krajowej został komendant główny ZWZ gen. Stefan Rowecki ˝Grot˝. Armia Krajowa była fenomenem na skalę światową i największym podziemnym wojskiem w Europie. W żadnym innym okupowanym kraju nie działały tak dobrze zorganizowane wywiad, kontrwywiad, łączność i dywersja, co było niespotykanym osiągnięciem, gdyż polskie ruchy konspiracyjne wywodziły się z różnych, często opozycyjnych wobec siebie środowisk politycznych. Armia Krajowa, poza tym, że zasłynęła spektakularnymi akcjami dywersyjnymi, zawładnęła umysłami i duszami Polaków i wskazała określony sposób zachowania wobec niemieckiego okupanta. Cześć i chwała bohaterom! Dziękuję bardzo. (Oklaski) Przebieg posiedzenia
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2022-02-09 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Program Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko to następca dwóch edycji wcześniejszego programu ˝Infrastruktura i środowisko˝ 2007-2014 oraz 2014-2020. Proszę o przedstawienie szczegółów programu FEnIKS, w tym podziału budżetu, tego, jak to się rozkłada na poszczególne regiony. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Adamowicz
Data: 2022-02-09 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Od niemal 500 lat dziedzictwo kulturowe Torunia współtworzy niezwykle cenny średniowieczny manuskrypt, który od 1923 r. należy do Książnicy Kopernikańskiej. Dzieło to nie jest łupem wojennym, jak to często bywa. Zostało kupione przed wiekami przez toruńską radę miejską. Otóż niespodziewanie obóz PiS wpadł na pomysł wywłaszczenia tego dzieła, zabrania z Torunia i nieodpłatnego przekazania rządowi Węgier, premierowi Orbánowi. Służyć mają temu specrozwiązania. Jak podkreślają naukowcy, z perspektywy światowej rękopis ten jest najcenniejszym kodeksem w kolekcji Książnicy, a jednocześnie jednym z najcenniejszych zachodnioeuropejskich rękopisów iluminowanych z XV w., jakie mimo wielkich, katastrofalnych zniszczeń zachowały się w zbiorach polskich. Projekt przekazania tego zabytku orbánowskim Węgrom wzbudził zrozumiałe protesty nie tylko w środowisku toruńskim. Ostatnio sprzeciw wyraził m.in. Polski Komitet Narodowy Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM. Zgadzam się ze stwierdzeniem, że jest to próba zagarnięcia bezcennego dziedzictwa kulturowego Rzeczpospolitej. W pełni też zgadzam się ze zdaniem toruńskich radnych, że ten skandaliczny projekt może nie tylko próbować pozbawić Toruń części historii, ale także stanowić niebezpieczny precedens odbierania samorządom ich własności. W związku z tym uprzejmie proszę o odpowiedzi na następujące pytania. Kto i kiedy, z jakiego upoważnienia rozpoczął rozmowy z Węgrami w sprawie zabrania z Torunia i przekazania Węgrom tego bezcennego zabytku? Kto jest jego pomysłodawcą? Dlaczego wybrano drogę wywłaszczenia przez państwo obiektu znajdującego się w posiadaniu instytucji samorządowej? 25 mln rekompensaty, odszkodowania, które ma rząd zamiar przeznaczyć, to ponad 6 mln dolarów (Dzwonek). Za 6 mln dolarów na rynku antykwarycznym można nabyć bardzo ciekawe rzeczy, nie trzeba ich zabierać polskim samorządom, a w szczególności miastu Toruń. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Arkadiusz Myrcha
Data: 2022-02-09 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Ze smutkiem przyznaję, że z pani wypowiedzi niczego się nie dowiedzieliśmy, bo to, co było przedmiotem pani wystąpienia, jest dokładnie opisane w projekcie ustawy, który jest dostępny w Internecie. Tak więc to wystąpienie niczego nowego nie wniosło. Pan poseł Adamowicz skierował do pani minister konkretne pytania, na które nie udzieliła pani odpowiedzi. (Dzwonek) Ze smutkiem to przyznaję, bo jednak dzisiaj debata toczy się nie dla naszej trójki, nie dla parlamentarzystów, tylko przede wszystkim dla obywateli, dla mieszkańców Torunia. Mieszkańcy Torunia, którzy są dzisiaj naprawdę, proszę wierzyć, oburzeni propozycją przedstawioną przez parlamentarzystów PiS-u, nie usłyszeli żadnego uzasadnienia, dlaczego mają zapłacić tak ogromną cenę i czy tylko dlatego, żeby pan premier Orbán miał dowód wdzięczności pana premiera Morawieckiego. Ponad 500 lat ten wyjątkowy zabytek był własnością naszego samorządu, był własnością Gimnazjum Akademickiego, któremu rada miasta prawie 500 lat temu przekazała ten zabytek. Przetrwał on wiele zakrętów naszej historii: przetrwał wojnę, przetrwał komunę, przetrwał zabory, ale okazuje się, że po prostu może nie przetrwać rządów PiS-u. (Oklaski) Bo wystarczy złożyć poselski projekt ustawy, zebrać 15 podpisów, żeby mieszkańców Torunia pozbawić wyjątkowego zabytku, którego wartość jest dużo większa niż państwa 25 mln zł. O tym też dzisiaj nie usłyszeliśmy, dlaczego jest taka wartość, kto ją wycenił. Jaka jest wartość zabytku, który jest od kilkuset lat związany z historią nie tylko Torunia, ale naszego państwa? Dziwi nas to, że polski rząd, który mieni się rządem patriotycznym, chce w sposób dobrowolny pozbawić Polskę, pozbawić polskich mieszkańców, pozbawić mieszkańców Torunia czegoś wyjątkowego, czegoś, co jest integralną częścią naszej narodowej historii tak naprawdę w imię tego, żeby premier Morawiecki poczuł się dobrze i mógł poklepać po ramieniu pana premiera Morawieckiego. (Głos z sali: Orbána.) To jest skandaliczne zachowanie. (Oklaski)
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2022-02-09 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zwracam się z pytaniami dotyczącymi sytuacji rodzin będących w trudnej sytuacji ekonomiczno-społecznej, a które mimo to chcą i są w stanie zajmować się swoimi dziećmi, jeżeli otrzymają niezbędną pomoc ze strony państwa. Pytanie wywołała nagłośniona ostatnio przez media sprawa pani Patrycji, matki karmiącej piersią, której wyrokiem sądu odebrano córeczkę Julię w 3 dni od jej narodzin bezpośrednio ze szpitala św. Zofii w Warszawie wyłącznie na podstawie jednego faksu. Choć sytuacja ekonomiczna rodziny jest niewątpliwie trudna, a rodzice mają orzeczenie o lekkiej niepełnosprawności, to w ocenie osób znających tę rodzinę, gdyby ci rodzice otrzymali niezbędną pomoc, byliby w stanie opiekować się własnym dzieckiem. Nie rozstrzygając zasadności decyzji sądu, chcę powiedzieć, że niewątpliwie w tej sprawie może niepokoić ogromny pośpiech oraz nieprzeprowadzenie odpowiednich procedur, tak aby decyzja była w pełni uzasadniona i dostatecznie udokumentowana. Co więcej, bardzo niepokoi sposób, w jaki kobieta została potraktowana przez instytucje, które przejęły opiekę nad dzieckiem. Nie poinformowano jej o decyzji sądu i uniemożliwiono jakikolwiek kontakt z dzieckiem. Proszę o odpowiedź na następujące pytania: W jaki sposób służby, których zadaniem jest wspieranie rodzin wymagających pomocy, wspomagają rodziny znajdujące się w trudniejszej sytuacji ekonomiczno-społecznej, aby mogły one sprawować opiekę bez szkody dla dziecka, jeśli oczywiście chcą i są w stanie tę opiekę sprawować? Czy ta pomoc, którą państwo zapewnia, jest wystarczająca? Czy sposób, w jaki została potraktowana pani Patrycja, jest standardem postępowania w podobnych sytuacjach, czy wypadkiem przy pracy? Przypominam, że po pierwsze, odebrano jej dziecko, nie informując o decyzji sądu, po drugie, ograniczono jej dostęp do noworodka, i po trzecie (Dzwonek), uniemożliwiono jej karmienie piersią. Ile jest w Polsce przypadków odbierania dzieci rodzinom w trudniejszej sytuacji, które jednak mają szansę na sprawowanie opieki nad swoimi dziećmi po otrzymaniu niezbędnej pomocy? Podkreślam, że nie chodzi o rodziny, w których występują ewidentne patologie, czyli przemoc, narkotyki, alkohol. Czy w sprawie pani Patrycji rząd podjął działania interwencyjne, kontrolne czy naprawcze w celu sprawdzenia, czy wszystko odbyło się w zgodzie ze standardami? Czy nie jest potrzebna interwencja w tej sprawie? Jeśli takie działania zostały podjęte, to czy są już jakieś ustalenia w tej sprawie? Czy rodzina pani Patrycji otrzymała pomoc ze strony odpowiednich służb? Proszę o odpowiedź zarówno na piśmie, jak i tutaj na sali. Dziękuję bardzo. (Oklaski)