Mówca: Radosław Lubczyk
Data: 2018-03-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Projekt nowelizacji ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym jest projektem niejednoznacznym i nieoczywistym. Jego zapisy z jednej strony budzą nadzieje zespołów medycznych, z drugiej - obawy ministra spraw zagranicznych co do zgodności projektu z prawem unijnym. Najważniejszy zapis ustawy dotyczy dyspozytorni medycznych. Docelowo, poczynając od 2028 r., w każdym województwie ma znaleźć się jedna dyspozytornia, z wyłączeniem województw mazowieckiego i śląskiego, gdzie przewiduje się otwarcie dwóch dyspozytorni. Mówimy tu o wielostanowiskowych, w pełni wyposażonych dyspozytorniach medycznych. Nowoczesna podziela w tym przypadku pogląd ministra zdrowia. Uważamy, że takie rozwiązanie poprawi zarządzanie zespołami ratownictwa medycznego oraz skróci czas dojazdu na miejsce zdarzenia. Obowiązująca ustawa wskazuje ministra właściwego do spraw administracji publicznej jako organ zobowiązany do utrzymania i zapewnienia obsługi technicznej Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego. Za właściwe uważamy przeniesienie tych zobowiązań w krąg kompetencji ministra zdrowia, co pozwoli na efektywniejsze koordynowanie procesu udzielania pomocy medycznej. Bardzo dobrą i potrzebną zmianą jest objęcie dyspozytorów medycznych oraz wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego ochroną przewidzianą dla funkcjonariuszy publicznych. Tu nie ma żadnych wątpliwości - niedopuszczalne są sytuacje, gdy pacjenci, osoby wzywające pomocy lub osoby im towarzyszące bezkarnie znieważają próbujący im pomóc personel medyczny, grożą mu lub dopuszczają się wobec tego personelu ataków fizycznych. Celem proponowanych rozwiązań jest wzmocnienie wpływu państwa na bezpieczeństwo zdrowotne obywateli, którzy znajdą się w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Trudno byłoby stanąć przeciw tak sformułowanemu celowi, jednak, jak zauważa Ministerstwo Zdrowia, mamy tu do czynienia z upublicznieniem wprowadzanym z uwagi na istotny interes społeczny, jakim jest zapewnienie pomocy medycznej w przypadku zagrożenia. Z uwagi na ten interes ustawa ma uniezależnić od koniunktury panującej na rynku usługodawców świadczeń zdrowotnych poprzez uniemożliwienie uczestnictwa w rynku podmiotom prywatnym. Według danych komisji w przypadku Polski udział podmiotów prywatnych w rynku usługodawców świadczeń zdrowotnych wynosi 8%. Jest to ok. 20 firm pochodzenia zagranicznego. Upublicznienie odbywać się ma przez powierzenie realizacji umów o wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego wyłącznie podmiotom leczniczym w formie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, jednostkom budżetowym oraz spółkom kapitałowym z co najmniej większościowym udziałem Skarbu Państwa, jednostkom samorządu terytorialnego lub publicznym uczelniom medycznym. Tak sformułowane zapisy mogą budzić i budzą uzasadnione wątpliwości co do potencjalnego naruszenia zasad wolnego rynku. Ratownicy medyczni postawili Ministerstwu Zdrowia ultimatum: albo zostanie przyjęta ustawa, albo Polskę czeka masowy strajk. Dotknąłby on obywateli w sytuacjach ekstremalnych, zagrażających życiu i zdrowiu. Dlatego w związku z wagą procedowanych rozwiązań i rzeczywistym istotnym interesem społecznym Nowoczesna jest skłonna zagłosować za przyjęciem ustawy. Rzeczywiście poprawka złożona przez Platformę Obywatelską znacznie ulepszy ten projekt ustawy i wtedy będziemy mogli w zgodzie z własnym sumieniem zagłosować za tą ustawą. Tak że mam nadzieję, że na dodatkowym posiedzeniu komisji te poprawki przejdą i wtedy ze spokojnym sumieniem będziemy mogli poprzeć tę ustawę. Dziękuję.