Mówca: Izabela Kloc
Data: 2014-01-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rozpocznę od pewnego sprostowania wypowiedzi pana posła sprawozdawcy, który odnosił się do tejże ustawy, mówiąc, że ona warunkuje wykorzystanie 106 mld euro. Muszę powiedzieć, że ta ustawa odnosi się przede wszystkim do umowy partnerstwa. Czym innym jest polityka spójności, a czym innym wspólna polityka rolna. W tym wypadku do wykorzystania jest w cenach stałych 72 mld, niecałe, bo część pieniędzy i tak trzeba oddać chociażby na instrument ˝Łącząc Europę˝. Tak że, jeśli chodzi o ścisłość, owszem, jako Prawo i Sprawiedliwość mówiliśmy o tym i organizowaliśmy takie konferencje jak ˝Fundusze europejskie - realistyczne spojrzenie na przyszłość˝, gdzie eksperci mówili, że należy oczywiście wynegocjować co najmniej 106 mld, ale tylko z polityki spójności. A więc proszę nie mydlić społeczeństwu oczu. Już kilkakrotnie spotkałam się z tym, że państwo mówicie wspólnie o polityce rolnej i polityce spójności, mówiąc o tych 106 mld. To jest po prostu nieuczciwe wobec Polaków. Ale wracając do meritum tej ustawy, chcę zauważyć, jak już powiedziałam przy wniosku w poprzednim punkcie posiedzenia, że ustawa ta budzi wielkie wątpliwości konstytucyjne. Mamy ekspertyzę pana profesora Piontka i pani profesor Piontek, o której wspominał również pan sprawozdawca, ale już nie zechciał wspomnieć, że ta opinia domaga się jeszcze pogłębionej ekspertyzy konstytucjonalisty, bo jak już powiedziałam, zakwestionowano w tejże opinii zasadę zrównoważonego rozwoju kraju, zasadę fundamentalną dla polityki rozwoju, a ta właśnie ustawa w naszej opinii po prostu sankcjonuje ów podział, ów model rozwoju polaryzacyjno-dyfuzyjny, w przypadku którego bogaci mają się bogacić, natomiast biedni mają po prostu dalej zostać w tyle. Wskazują na to już przyjmowane przez rząd dokumenty programowe, chociażby ˝Krajowa strategia rozwoju regionalnego˝, gdzie wyraźnie jest zapisany podział środków, bo to od podziału środków w istocie zależy, jak który obszar będzie się rozwijał. W tejże ˝Krajowej strategii rozwoju regionalnego˝ jest zapisane na konkurencyjność 63% środków, natomiast zaledwie 30% na spójność, na wyrównywanie różnic pomiędzy regionami, pomiędzy bogatymi i biednymi. Tak że ta ustawa jest usankcjonowaniem tego, co państwo już dawno przyjęliście w tych wszystkich różnych strategiach, dokumentach. Ona to sankcjonuje. Kolejna niezwykle istotna rzecz, która również jest, wydaje mi się, na takim wielkim pograniczu konstytucyjności, to jest kwestia wykonywania funkcji kontrolnej przez Sejm i Senat w stosunku do rządu. Po prostu brutalnie - mogę to państwu pokazać - wykreślono, autentycznie wykreślono punkt, który mówił, że prezes Rady Ministrów przekazuje Sejmowi i Senatowi informacje o realizacji średniookresowej Strategii Rozwoju Kraju z uwzględnieniem stopnia osiągania celów długookresowej Strategii Rozwoju Kraju w roku poprzednim. Co roku mieliśmy tutaj w Sejmie taką debatę, co roku była debata na temat polityki rozwoju, na temat tej strategii, a w wyniku przedłożenia tego nowego dokumentu przez panią minister Bieńkowską niestety pozbywamy się możliwości debatowania w Sejmie i rząd nie jest w tym momencie w żaden sposób zobowiązany, żeby taki dokument nam przedstawić, a jest to niezwykle istotny dokument, bo dopiero wskaźniki, które badamy, które znajdują się na tych kilku stronach Strategii Rozwoju Kraju, pokazują nam, czy rząd rzeczywiście realizuje w sposób zgodny z planami właśnie te strategiczne dokumenty, a tym samym prowadzi politykę rozwoju, która ma zmierzać do podniesienia jakości życia mieszkańców. Tak my ją rozumiemy. I wreszcie trzecia rzecz, niezwykle istotna, to usytuowanie ministra rozwoju regionalnego w tym wypadku w takim miejscu - też chcielibyśmy, żeby konstytucjonalista rozwiał nam nasze wątpliwości - że oto Rada Ministrów przyjmuje umowę partnerstwa (Dzwonek), minister ją negocjuje. Jeżeli Komisja Europejska chce tam jakichś zmian, chociażby finansowych czy dotyczących konkretnych tematów, to wtedy już nie wraca to do rządu, nie wraca na posiedzenie Rady Ministrów, tylko po prostu minister sobie decyduje: tak, zgadzam się, niech będzie. Inaczej mówiąc, 300 mld zł na politykę spójności jest w kieszeni jednej osoby - pani minister Bieńkowskiej. Z tego też względu zgłaszamy wniosek o odrzucenie tego projektu ustawy w drugim czytaniu, ale jeszcze do tego chcę zgłosić jedną poprawkę, ponieważ ona dotyczy właśnie rozwoju polaryzacyjno-dyfuzyjnego i całkowitego pominięcia obszarów wiejskich w tym projekcie. Zgłaszam poprawkę, aby tak jak została w projekcie tejże ustawy zapisana enumeratywnie polityka miejska, również była zapisana narodowa polityka wiejska. I taką poprawkę zgłaszam. Dziękuję. (Oklaski)