Mówca: Sprawozdawca Janina Okrągły
Data: 2015-09-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Zdrowia o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej (druki nr 3864 i 3933). Projekt ustawy wpłynął do Sejmu 28 sierpnia 2015 r. Marszałek Sejmu nadał projektowi nr 3864 i w dniu 8 września skierował do Komisji Zdrowia. 23 września, czyli w dniu dzisiejszym, Komisja Zdrowia po przedstawieniu projektu ustawy przez posła wnioskodawcę Michała Szczerbę przystąpiła do pierwszego czytania. Do przedstawionych zapisów odnieśli się również przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości i Ministerstwa Zdrowia. Po szczegółowej dyskusji projekt ustawy był procedowany i komisja większością głosów przyjęła przedstawione zapisy bez poprawek. Wysoka Izbo! Omawiany projekt ma na celu wyłączenie jednostek medycyny pracy Służby Więziennej oraz podmiotów leczniczych utworzonych przez ministra sprawiedliwości z obowiązku zawierania umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz umowy ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych, czyli na wyłączeniu wobec nich stosowania art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 25 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Przywołane przepisy zobowiązują wszystkie podmioty lecznicze, w tym także utworzone przez ministra sprawiedliwości, do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz ubezpieczenia na rzecz pacjentów z tytułu zdarzeń medycznych. Jest to warunek konieczny, aby można było wykonywać świadczenia zdrowotne. Ten obowiązek nałożony na podmioty lecznicze wynika z potrzeby zabezpieczenia roszczeń finansowych osób, na rzecz których zasądzono odszkodowanie lub zadośćuczynienie w postępowaniu cywilnym czy w związku z wystąpieniem zdarzeń medycznych w przypadku występowania niewypłacalności podmiotu leczniczego. Jednak podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności działają w ramach planu finansowego jednostek penitencjarnych, czyli zakładów karnych i aresztów, które są jednostkami budżetowymi. Zaistnienie sytuacji niewypłacalności jest w zasadzie niemożliwe, gdyż ich zobowiązania są i muszą być regulowane w ramach środków budżetowych. Wydatkowanie środków finansowych na wspomniane ubezpieczenia jest więc wydatkiem niemającym uzasadnienia. Jednostki medycyny pracy Służby Więziennej nie udzielają świadczeń zdrowotnych. W praktyce nie występują więc przypadki konieczności wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia w postępowaniu cywilnym czy w związku z zaistniałym zdarzeniem medycznym. Proponowane zmiany znalazły uznanie i są bardzo popierane przez Ministerstwo Sprawiedliwości, które wykazuje, że koszty zawarcia umów ubezpieczenia wielokrotnie przewyższają koszty wypłat zasądzonych z powództw dotyczących działalności podmiotów leczniczych dla osób pozbawionych wolności. I tak, z danych ministerstwa wynika, że w roku 2013 koszty umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotów leczniczych dla osób pozbawionych wolności wyniosły ponad 2700 tys. zł, a koszty ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej jednostek medycyny pracy - tylko 40 tys. zł. Tymczasem całkowite wydatki w zakresie odszkodowań z tytułu niewłaściwego leczenia w 2013 r. wyniosły 86 tys. zł, a w 2014 r. - 30 tys. zł. Nie było przypadków roszczeń finansowych z powództwa cywilnego wobec jednostek medycyny pracy Służby Więziennej. Muszę tu przypomnieć o jeszcze jednej kwestii. Do 31 grudnia tego roku nie ma jeszcze obowiązku ubezpieczenia od zdarzeń medycznych. Obecnie jest procedowany projekt ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw, w którym przesuwa się ten obowiązek, czyli stosowanie art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. b, do końca 2016 r. (Poruszenie na sali) Ale właśnie, czy od 2016 r., czy od 2017 r. Ministerstwo Sprawiedliwości szacuje koszty tego ubezpieczenia na ok. 3400 tys. zł, czyli łączne koszty ubezpieczenia wynosiłyby ponad 6 mln zł. Właśnie ta niewspółmierność ponoszonych kosztów do ewentualnych ryzyk przy jednoczesnym zabezpieczeniu ewentualnych roszczeń finansowych przez Skarb Państwa jest ekonomicznie nieracjonalna. W związku z tym zaistniała konieczność zmiany przepisów w celu ograniczenia zbędnych wydatków państwa. W przedstawionym projekcie jasno określa się, że art. 30, art. 44, art. 50 oraz przepisy oddziału 2 w rozdziale 3 działu II wspomnianej ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej nie mają zastosowania do zakładów penitencjarnych, gdzie poddane są one rygorowi innych przepisów, więc tu jest jasno powiedziane, że to nie dotyczy podmiotów leczniczych Ministerstwa Sprawiedliwości. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Przedstawiony projekt nie powoduje negatywnych skutków finansowych dla budżetu oraz budżetu jednostek samorządu terytorialnego, nie zawiera przepisów mających na celu wykonanie prawa Unii ani nie jest z tym prawem sprzeczny. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Zdrowia wnoszę o przyjęcie projektu ustawy zawartego w sprawozdaniu komisji z druku nr 3933. Dziękuję bardzo. (Oklaski)