Mówca: Tadeusz Woźniak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Przypadł mi w udziale zaszczyt zaprezentowania stanowiska Klubu Parlamentarnego Sprawiedliwa Polska w sprawie rządowego projektu ustawy o Karcie Dużej Rodziny zawartego w druku nr 2923 z 25 listopada 2014 r. Na wstępie należy przetrzeć oczy ze zdziwienia, że projekt, który wpłynął do laski marszałkowskiej 25 listopada, zostaje przedstawiony Wysokiej Izbie do pierwszego czytania już w dniu 28 listopada. W zasadzie nie powinno być w tym nic dziwnego, gdyby nie praktyki, z jakimi mamy do czynienia w Sejmie Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, i to w stosunku do spraw związanych także z problemami rodziny, z jej obroną i troską o jej prawa. Warto przypomnieć, że Klub Parlamentarny Solidarna Polska przedstawił projekt ustawy o Rzeczniku Praw Rodziny. Po wielu miesiącach projekt został dopuszczony do pierwszego czytania po wcześniejszym odesłaniu go do Komisji Ustawodawczej pod pozorem podejrzenia o niekonstytucyjność. Opinie niektórych konstytucjonalistów będących na usługach obecnej koalicji rządzącej wskazywały nawet na tzw. wady niemożliwe do usunięcia. Tych opinii ku naszemu zadowoleniu nie podzielili członkowie Komisji Ustawodawczej. Ponieważ nie udał się zamach na projekt przed pierwszym czytaniem, mógł on zostać zaprezentowany Sejmowi Rzeczypospolitej, a tym samym i szerokiej opinii publicznej. Posłowie koalicji rządzącej, której wtórowali posłowie lewicy i skrajnej lewicy, próbowali ośmieszyć projekt i go zdezawuować, twierdząc między innymi, że w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie ma definicji rodziny, że rodzina nie jest podmiotem prawa, a jedynie jej poszczególni członkowie, że tak naprawdę to nie wiadomo, co to jest rodzina. W tym samym czasie i lewica, i Platforma Obywatelska zgłaszały projekty ustaw uderzające w rodzinę i w jej fundament - małżeństwo nastawiane na posiadanie dzieci. Tak zwane związki partnerskie, czyli związki dotychczas nierejestrowane, związki nietrwałe i przypadkowe, chciano zrównać w prawach z małżeństwem i rodziną jako instytucją. Uważamy, że każdy zdrowy na umyśle człowiek wie, co to jest rodzina, i jeśli nawet nie potrafiłby podać ścisłej definicji prawnej, to doskonale rozumie to pojęcie choćby intuicyjnie. Projekt ustawy o Rzeczniku Praw Rodziny definiował rodzinę i różne jej formy, jak rodzina pełna, rodzina niepełna, rodzina rozbita trwale, rodzina rozbita czasowo, rodzina zrekonstruowana i inne. Rodzina miała stać się podmiotem troski instytucji państwa i podmiotem prawa polskiego. Ten projekt został odrzucony w pierwszym czytaniu, gdyż większość sejmowa nie chciała pochylić się nad rodziną i jej prawami. Większość sejmowa wręcz bała się instytucji, która mogłaby upominać się o prawa tradycyjnych rodzin w Polsce. Przyjęliśmy tę decyzję Sejmu z rozczarowaniem i ze smutkiem. Podobnie ogromnym smutkiem napawa nas manipulacja, jaka ma miejsce w Sejmie od ponad pięciu lat, a związana jest z projektem uchwały sejmowej w sprawie ustanowienia Dnia Praw Rodziny. Zaproponowaliśmy, aby był obchodzony rokrocznie w dniu 22 października na pamiątkę Karty Praw Rodziny przedłożonej przez Stolicę Apostolską ˝zainteresowanym środowiskom i władzom˝ właśnie w dniu 22 października 1985 r., tj. w piątą rocznicę inauguracji wielkiego pontyfikatu papieża Polaka św. Jana Pawła II. Pierwszy projekt uchwały został złożony w Sejmie w październiku 2009 r. (!) Projekt ten nie doczekał się pierwszego czytania do końca VI kadencji Sejmu. Nie zatroszczył się o niego marszałek Bronisław Komorowski, nie zatroszczyła się o niego również marszałek Ewa Kopacz. Na progu VII kadencji, bo już w styczniu 2012 r., grupa posłów ponownie złożyła ten projekt do laski marszałkowskiej. Marszałek Ewa Kopacz skierowała projekt do pierwszego czytania w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, a tam pan poseł Sławomir Piechota z Platformy Obywatelskiej skutecznie zablokował pierwsze czytanie. Projekt nie doczekał się pierwszego czytania do chwili obecnej, mimo że upłynęło już ponad 5 lat od momentu, kiedy po raz pierwszy trafił on do marszałka Sejmu. Pomimo że marszałek Sejmu zmienił się już po raz trzeci i jest nim obecnie pan Radosław Sikorski, to w sprawie projektu będącego wyrazem troski posłów o rodzinę nic się nie zmieniło. Jak nie było pierwszego czytania, tak go nie ma do chwili obecnej. Możemy przypuszczać, że nie doczeka się on przedstawienia Wysokiej Izbie także do końca VII kadencji, ale, jak mi Bóg miły, wierzcie, że w takim przypadku zostanie on przedstawiony Wysokiej Izbie w VIII kadencji. Jeśli mnie zabraknie, to zrobią to inni posłowie i nie odpuścimy. Bo to, co robi rząd, i to, co robi większość koalicyjna, to zwykła hipokryzja i gra na emocjach. Są to zwykłe zabiegi wizerunkowe, nie jest to troska o państwo i obywateli. Rodzina, tak jak wszystko inne, wykorzystywana jest przedmiotowo i jest podporządkowana doraźnym celom politycznym rządzącej koalicji. Gdyby nie sprawa wątpliwych wyników wyborów samorządowych czy sądownie udowodnionych nieuczciwości jednego z byłych ministrów w rządzie Donalda Tuska i jednego z jego najbliższych przyjaciół pewnie i losy Karty Dużej Rodziny byłyby inne, bo to wszystko stało się jedynie formą gry politycznej, żeby nie powiedzieć: politycznej farsy. Zawsze, kiedy Platformę Obywatelską dopadają kolejne afery, wymyśla ona różne sztuczki wizerunkowe, aby zamieść afery pod dywan, aby tragiczną rzeczywistość przesłonić lukrowaniem własnych często wymuszonych działań albo zmasowanym atakiem na polityczną opozycję. Ta hipokryzja staje się nie do zniesienia i coraz większa cześć Polaków rozumie, że to tylko takie zagrywki, taka ciuciubabka rządu z narodem. Kiedyś rząd Rzeczypospolitej miał pełnomocnika do spraw rodziny. Dzisiaj wśród dziewiętnastu pełnomocników rządu i prezesa Rady Ministrów widnieje pełnomocnik do spraw równego traktowania. Jakiego równego traktowania? Kogo z czym? Czego z kim? To fasadowy urząd dla partyjnej towarzyszki, która w randze sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów może od czasu do czasu pogwiazdorzyć przed lub wraz z wojującymi feministkami, homoseksualistami, transwestytami czy też innymi osobami, kiedy będzie taka polityczna potrzeba rządzących. Tyle tylko, że już nie ma komu tak naprawdę troszczyć się o polską rodzinę, która zmaga się z trudnościami dnia codziennego, która z miłością wychowuje dzieci i buduje społeczne podstawy państwa. Karta Dużej Rodziny nie narodziła się w rządzie. To polscy samorządowcy inspirowani przez patriotyczne środowiska katolickie pierwsi dostrzegli ten problem. Należy oddać szacunek tym, którzy mimo bierności rządu, a nawet mimo jego nieprzychylności, postanowili zatroszczyć się o przyszłość narodu i dowartościowanie rodziny, a szczególnie rodziny wielodzietnej, ponoszącej największy wysiłek mierzony nie tylko ciężką praca fizyczną, ale i ogromnymi wydatkami finansowymi. Powstanie samorządowych kart dużej rodziny było wynikiem oddolnego, społecznego ruchu inicjowanego najczęściej przez Związek Dużych Rodzin Trzy Plus. Obecnie prawie wszystkie większe miasta polskie mają swoje karty dużej rodziny. Pierwsze działania były podejmowane już w 2007 r. Rok 2011 był rokiem szczególnie obfitującym w samorządowe inicjatywy w tym zakresie. W 2012 r. powstało Forum Samorządowe na rzecz Dużych Rodzin. Zgodnie z zamysłem członków założycieli forum stało się nieformalnym porozumieniem samorządów, które już wprowadziły w swoich gminach karty dużych rodzin i chcą dalej działać na rzecz dużych rodzin, uznając je za wyjątkową wartość dla społeczności lokalnych. A rząd? Cóż rząd? Rząd zorientował się, że nie jest w stanie walczyć z tradycyjną rodziną, bo prorodzinne inicjatywy zaczął przejmować oddolnie samorząd terytorialny. To przede wszystkim w gminach, ale także w powiatach i województwach zaczęto nie tylko mówić, ale działać na rzecz rodzin wielodzietnych. A rząd spał albo zamiatał pod dywan kolejne afery w kręgach władzy. Rząd obudził się, gdy akcja promocji dużych rodzin była już niemożliwa do powstrzymania. Dopiero w tym roku uchwałą Rady Ministrów nr 85 z dnia 27 maja 2014 r. ustanowiono rządowy program dla rodzin wielodzietnych. W tym samym dniu zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu dla rodzin wielodzietnych. Program ten miał być chyba przeciwwagą dla kart dużej rodziny ustanawianych przez kolejne samorządy. W myśl § 6 pkt 1 tego rozporządzenia wykonana z tworzywa sztucznego karta dużej rodziny mała być jedynie ˝dokumentem identyfikującym członka rodziny wielodzietnej˝. W art. 2 ust. 1 projektu ustawy, identycznie jak w rozporządzeniu, mówi się, że karta (rodziny wielodzietnej) jest dokumentem identyfikującym członka rodziny wielodzietnej. W zasadzie trafniej byłoby uznać, że ta karta rodziny wielodzietnej to jest zbiór praw przysługujących członkom tej rodziny na mocy ustawy i innych przepisów szczegółowych. Karta rodziny wielodzietnej jako dokument to jedynie jedna z wielu kart, jakie dziś każdy nosi w portfelu. Niemniej jednak w art. 1 ust 1 projektowanej ustawy czytamy, że ustawa ta określa zasady przyznawania członkom rodziny wielodzietnej Karty Dużej Rodziny, sposób przyznawania im uprawnień oraz sposób realizacji i finansowania zadań wynikających z ustawy. W projekcie dużo miejsca poświęcono sprawom administracyjnym i technicznym. O prawach (oprócz kilku wynikających ze zmian w obowiązujących przepisach) można niewiele znaleźć w tym przedłożeniu. Koszty gmin podlegające refundacji wyliczone za określone czynności na kwotę 1,34 zł lub 2,64 zł są tragikomiczne, tym bardziej że zaraz po tym zapisie znajdujemy kolejny, mówiący tym razem o tym, że samorządowy program przyznający uprawnienia członkom rodzin wielodzietnych nie jest finansowany ze środków budżetu państwa. To jawny przejaw kpin, jakie robi sobie rząd z samorządów i rodzin wielodzietnych. To właśnie rady gmin, rady powiatów oraz sejmiki województw będą na podstawie m.in. art. 27 przedmiotowego projektu uchwalać samorządowy program przyznający uprawnienia członkom rodzin wielodzietnych. Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 uprawnienia będą też przyznawać enigmatyczne ˝podmioty inne˝, czyli wszystkie poza ˝instytucjami podległymi właściwym ministrom˝, o których wspomniano w art. 23 ust. 1 pkt 1, nie siląc się na żadne konkrety. Można więc przyjąć, że proponowanym projektem rząd chce w sposób ustawowy przerzucić prawie cały ciężar troski o rodziny wielodzietne na samorządy i organizacje pozarządowe oraz inne niedoprecyzowane przez rząd podmioty. Świadomi hipokryzji prezentowanej przez panią premier i podległych jej ministrów mimo wszystko nie wnioskujemy o odrzucenie przedłożonego projektu w pierwszym czytaniu. Pragniemy, aby Wysoki Sejm pochylił się głęboko nad tym projektem, aby dostrzec rzeczywiste problemy rodzin wielodzietnych i samorządów troszczących się o swoich mieszkańców. Pragniemy, aby jak najwięcej osób fizycznych i prawnych przekonać o tym, że rodziny, a szczególnie rodziny wielodzietne, wymagają wsparcia. Rodziny potrzebują też odpowiedzialnego rządu i odpowiedzialnych przedstawicieli w Sejmie i Senacie Rzeczypospolitej Polskiej. Rodziny potrzebują odpowiedzialnych przedstawicieli w organach samorządowych. Rodziny, a szczególnie rodziny wielodzietne, potrzebują też, a może przede wszystkim, błogosławieństwa Bożego, bo bez niego w wielu rodzinach nie da się dziś godnie żyć, a godność osoby ludzkiej jest wartością niezbywalną, taką, za którą warto walczyć z każdym przeciwnikiem. Nie wolno się poddawać, bo człowiek odarty z godności traci swoją tożsamość, traci swoje człowieczeństwo, do którego jest powołany. Troska o rodzinę, tak jak troska o niepodległy byt państwowy, jest naszym podstawowym obowiązkiem. Kto tego nie rozumie, nie jest godzien sprawować jakiejkolwiek władzy w Polsce. Dlatego Klub Parlamentarny Sprawiedliwa Polska wnosi o podjęcie dalszych prac nad projektem ustawy o Karcie Dużej Rodziny, mimo że jest on niedoskonały, mimo że jest próbą uniku państwa względem rodzin i samorządów. Jest to jednak projekt, który, być może nawet wbrew wnioskodawcy, pokazuje, że nie da się uniknąć dyskusji o rodzinie i o jej prawach. My tę dyskusję chcemy podjąć, ponieważ od dawna o to zabiegamy. Zapewniamy też, że o prawa rodziny będziemy dalej zabiegać wszelkimi dostępnymi środkami. Będziemy je tworzyć i będziemy ich bronić, ponieważ rodzina jako święta instytucja w pełni na to zasługuje. Zdrowa, silna, dobrze uformowana i zasobna rodzina to bezpieczny byt państwa, to nasza nadzieja na lepszą przyszłość. Dlatego proponujemy, aby projekt ustawy o Karcie Dużej Rodziny skierować do dalszych prac w komisjach sejmowych w nadziei, że polityka rodzinna państwa z dotychczasowej polityki często antyrodzinnej zmieni się w końcu w politykę rzeczywiście prorodzinną. Nawet jeśli uczynimy mały krok w tym kierunku, to będzie to krok w dobrą stronę.