Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bezpieczeństwo energetyczne to ostatnio modny temat. Ekonomiści, naukowcy i politycy rozważają wszelkie możliwe scenariusze. Jedni mówią o gazie łupkowym, inni przekonują do rozwoju energetyki jądrowej lub geotermalnej. Padają pytania o stan budowy gazoportu w Szczecinie oraz o skalę naszych inwestycji opartych na odnawialnych źródłach energii. Minister gospodarki Janusz Piechociński przekonuje, że wszystko jest pod kontrolą i nie ma żadnych powodów do obaw. Na wszelki jednak wypadek daje górnikom dobrą radę - produkujcie taniej, a włos wam z głowy nie spadnie. Natomiast premier Donald Tusk, strasząc Putinem, przystąpił do budowania poparcia dla lansowanego przez siebie projektu zakładającego opracowanie unijnej polityki energetycznej. Gdy w Parlamencie Europejskim nie zyskał dla pomysłu wystarczającego aplauzu, doznał iluminacji. Zrozumiał, że to na węglu oparte są nasza gospodarka i bezpieczeństwo energetyczne. Dotarło do niego, że ponad 80% energii elektrycznej pochodzi z tego źródła i jeszcze przez wiele lat tak będzie. Konieczna jest więc rehabilitacja czarnego złota i daleko idąca pomoc dla polskich kopalń. Premier zapowiedział nie tylko utworzenie państwowych składów węgla, ale również redukcję nadmiernych obciążeń podatkowych. Jak się one przekładają na rentowność firmy, doskonale widać na przykładzie funkcjonowania podatku od kopalin i jego wpływu na zyski Polskiej Miedzi. Po dwóch latach jego obowiązywania KGHM zaczyna tracić płynność finansową i musi wspomagać się kredytami przeznaczanymi na bieżącą działalność. Firma traci, banki zyskują, a ministrowie skarbu, gospodarki i finansów nie widzą problemu. Podobnie jest w przypadku górnictwa węglowego, jak doliczyły się związki zawodowe, obciążonego 24 różnymi podatkami, daninami i haraczami, oblepionego setkami firm i firemek powiązanych ze znajomymi królika, których jedynym produktem jest generacja kosztów wchodzących w skład ostatecznej ceny węgla. W zrozumieniu tych fundamentalnych prawd zapewne pomogły premierowi wielotysięczne demonstracje górników na Śląsku i zapowiedź ich przyjazdu do Warszawy. Protesty organizacji pracowniczych przeciwko lansowanej przez rząd strategii opartej na zamykaniu kopalń i wyrzucaniu ludzi na bruk przy jednoczesnym tolerowaniu importu po dumpingowych cenach rosyjskiego i ukraińskiego węgla. Elementem dopingującym premiera do pochylenia się nad problemami, z jakimi boryka się polskie górnictwo, jest też trwająca kampania wyborcza do europarlamentu i przygotowania PO do krajowych wyborów samorządowych i parlamentarnych. To wszystko razem wzięte jest dla niego tak mobilizującym czynnikiem, iż skłonny jest on do wygłoszenia każdej tezy, nawet deklaracji o odejściu od liberalnych zasad, w których zysk usprawiedliwia wyzysk. Mówił o tym podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach. Kto nie wierzy, niech sam sprawdzi. Wydobycie węgla jest blisko dwukrotnie niższe niż na początku transformacji, a import przewyższa eksport. Kopalnie potrzebują ogromnych nakładów na utrzymanie poziomu wydobycia i poprawę rentowności. Nadmiernie obciążone daninami publicznymi nie będą w stanie tego dokonać. Ich upadek będzie oznaczał nie tylko dramat kolejnych setek tysięcy ludzi, którzy zasilą szeregi bezrobotnych. Likwidacja rodzimego górnictwa to również natychmiastowa podwyżka cen taniego obecnie rosyjskiego węgla. Te zależności są proste jak konstrukcja cepa i pora, by fachowcy od gospodarki wreszcie je pojęli. Dopóki jeszcze nie jest za późno. Przebieg posiedzenia