PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Józef Rojek
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Zawsze w poniedziałek z przerażeniem słucham komunikatów, ile to osób zginęło na polskich drogach, i jak słyszę liczbę 30, ponad 30, to mam wrażenie, że jest to normalna wojenka na polskich drogach, bo tyle mniej więcej ludzi, jak pan powiedział, ginie w tych konfliktach światowych. 3350 osób w 2013 r. zginęło, w większości ludzi młodych. Panie ministrze, pan ze swojego punktu widzenia starał się w jakiś sposób załagodzić tę sprawę, ale mnie niepokoi pewna rzecz wypowiedziana z tej mównicy, bo powiedział pan, że zapisy ustawowe przygotowywane przez ministerstwo są inne niż w innych w krajach europejskich. Uważam, że jeżeli tam przepisy się sprawdziły, to po co wyważać otwarte drzwi? Po co? Trzeba brać przykład stamtąd. Przypadek Niemiec, proszę bardzo - tych wydarzeń na drogach jest znacznie więcej, ale liczba śmiertelnych wypadków jest porównywalna do tej w Polsce, a więc tam te zasady się sprawdzają. Myślę, że trzeba brać przykład stamtąd. Ale, panie ministrze, nie na wszystko rząd ma wpływ, bo jest też kwestia braku rozsądku u ludzi i mamy też z tego powodu te przypadki. Tu poseł Adamczyk przedstawił istotną rzecz. Na pewno stan dróg powoduje, że tych wypadków jest tyle, a nie mniej. Panie ministrze, ja do pana się zwracam, ale może też na piśmie, do ministra infrastruktury. Droga nr 73 (Dzwonek), która prowadzi od Wisły przez Tarnów na południe, to droga, która jest porównywana z drogą niemieckiego rolnika prowadzącą na jego pole. To jest droga krajowa nr 73, o którą upominają się posłowie Małopolski od 25 lat i słyszą tylko obiecanki. Tam giną ludzie. Ta droga ma złe parametry. Żeby w cywilizowanym...
Mówca: Renata Janik
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rządowy projekt zakłada wprowadzenie nowego typu czynu zabronionego polegającego na prowadzeniu pojazdów mechanicznym bez wymaganych uprawnień, które zostały uprzednio utracone np. w związku z orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów w związku z ponownym przekroczeniem liczby 24 punktów. Czy naruszenie tego zakazu, panie ministrze, będzie stanowiło wykroczenie, czy jednak należy wprowadzić w tym przypadku karanie jak za przestępstwo jako bardziej skuteczny środek w zakresie społecznego i indywidualnego oddziaływania? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Myślę, że dzisiaj w tej debacie powinien uczestniczyć nie tylko pan minister sprawiedliwości, ale też ministrowie infrastruktury i rozwoju, ministrowie MSWiA, bo przynajmniej do tych trzech resortów skierowane są nasze słowa. Szanowni Państwo! Wysoki Sejmie! W nawiązaniu do wystąpienia pana posła Andrzeja Adamczyka chciałbym uświadomić, że na polskie drogi, również na autostrady i drogi szybkiego ruchu, w ostatnich latach zostało wydanych ponad 100 mld zł. Są one budowane wg wytycznych projektowych z lat 80, a więc sprzed 30 lat. Przez ten czas w Polsce bardzo wiele się zmieniło. Nie mówię o polityce, ale o technologii, o wymogach bezpieczeństwa, o naszych oczekiwaniach, jeżeli chodzi o drogi. Nadal obowiązują te przepisy. Zarówno generalna dyrekcja, jak i ministerstwo właściwe dla komunikacji kilkakrotnie podejmowało próby napisania nowych wytycznych, ale, niestety, próby te okazywały się nieudane. Okazało się, że przedstawione projekty nie uzyskiwały akceptacji środowisk, po prostu były nieprawidłowe, bo nie zapewniałyby właściwej budowy dróg. W związku z tym mam pytanie: Z czego wynika fakt, że zarówno generalna dyrekcja, jak i ministerstwo odpowiedzialne za transport nie są w stanie przedstawić stosownych wytycznych, według których w Polsce byłyby budowane drogi? Rozwiązaniem tego ma być przetarg, który został ogłoszony, na napisanie aktu prawnego. To dosyć dziwna sytuacja, w której przepisy, które będą obowiązywały powszechnie, ma pisać prywatna firma. Dlaczego tak się dzieje? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Poseł, który zabierał przede mną głos, troszkę to rozjaśnił, ale nie jestem do końca pewien, czy właściwie to rozumiem, bo okazuje się, że są wytyczne, które decydują o tym, w jaki sposób budować drogi. Podczas zadawania pytań, podczas dyskusji nad informacją dotyczącą bezpieczeństwa w ruchu drogowym główny temat to pijani kierowcy, nadmierna prędkość, o czym wspominał pan minister, ale także właśnie to, co jest podkreślane przez wielu mówców, czyli zły stan dróg. Chciałbym poruszyć jeszcze jeden problem, tj. nie tyle jakość, co sposób wykonania nowych dróg. Żeby nie być gołosłownym, posłużę się przykładem z mojej miejscowości, z miejscowości Dys w gminie Niemce. Tym, którzy nie wiedzą, powiem, że Lublin leży bezpośrednio przy Dysie. Tam jest budowana w ciągu dróg S17 i S19 obwodnica miasta. Obwodnica przecina wieś na dwie części. Żeby przedostać się z części podmiejskiej do centrum wsi, trzeba poruszać się drogą powiatową. Wysiłkiem samorządów gminnego i powiatowego założono tam oświetlenie i położono chodnik. Mieszkańcy czekali z nadzieją, że wiadukt, który będzie przebiegał nad obwodnicą, będzie wyposażony w bezpieczne przejście, które w dokumentach, w studium, a także w organizacji ruchu przed wielu, wielu laty było uzgodnione, miały być wybudowane dwustronne chodniki. Jakież teraz jest zdziwienie mieszkańców, ponieważ ta miejscowość nie będzie miała bezpośredniego połączenia w ruchu pieszym ani też rowerowym. Zwyczajnie projektant nie zaprojektował chodników dla ruchu pieszego na wiadukcie. Jakie są konsekwencje? Dzieci idąc do szkoły, dorośli udając się w swoich potrzebach do centrum wsi, do kościoła (Dzwonek), do sąsiadów nie będą mogli przejść po chodniku, bo takiego nie ma. Moje pytanie brzmi: Czy jest to przyczyna wytycznych, czy też zwyczajnej nieuwagi i nieostrożności? Czy - ponieważ jest tutaj minister sprawiedliwości - należałoby rozważyć sankcje nie tylko wobec kierowców, ale również wobec tych, którzy odpowiadają za to, w jaki sposób są budowane drogi, bowiem ewidentnie ktoś czegoś nie dopatrzył? Być może perspektywa kary spowodowałaby, że bardziej wnikliwie będziemy zwracali uwagę na to, w jaki sposób budujemy drogi, aby były one bezpieczne. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maciej Banaszak
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Podam kilka liczb dotyczących pijanych kierowców, bo ze strony posłów padały pytania o statystyki. W 2012 r. 97% kierowców, którzy spowodowali, jadąc na tzw. podwójnym gazie, trwały uszczerbek na zdrowiu, skazano na 2 lata w zawieszeniu, 53% tych, którzy spowodowali śmierć, skazano na 2 lata w zawieszeniu. W Polsce nie ma czegoś takiego jak nieuchronność kary. Jeżeli rząd, jeżeli pan będzie zwiększał kary, to gwarantuję panu, że nic to nie zmieni. Te przepisy, które mamy, wielokrotnie to powtarzam, są dobre, tylko prawo nie jest egzekwowane. Ci ludzie muszą fizycznie trafiać do więzień. Nie ma innej możliwości. Mam jeszcze takie pytanie trochę z innej beczki. Od 24 sierpnia obowiązuje nowelizacja ustawy dotycząca kierujących pojazdami. Osoby, które od trzech lat mają prawo jazdy, mogą w tej chwili poruszać się motocyklami o pojemności do 125 cm 3 i mocy 11 KM. Niestety ktoś - chyba ze strony rządowej - przeoczył jedną istotną rzecz. Pytałem o to w interpelacji z 1 sierpnia, dzisiaj jest 11 września, do tej pory niestety nie uzyskałem odpowiedzi. Co z osobami, które mają problemy z widzeniem stereoskopowym, chodzi o takie osoby, które nie posiadają jednego oka lub mają dużego zeza, w wyniku czego mają problemy z właściwą oceną odległości? Takie osoby mogą poruszać się samochodami, natomiast nie mogą poruszać się motocyklami. Co ministerstwo, co rząd ma zamiar z tym fantem zrobić, ponieważ dzisiaj mamy taką sytuację, że te osoby nie przechodzą żadnych badań, a mogą jeździć jednośladami? Dziękuję.
Mówca: Beata Bublewicz
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zanim zadam pytanie, chciałabym przyłączyć się do głosu moich kolegów przedmówców, którzy zadali słuszne pytania, pytając, jak pan poseł Szmit, o wytyczne techniczne budowy dróg, czy jak pan poseł Smolarz, o odpowiedzialność osób, które projektują drogi. To są bardzo ważne pytania, dlatego że bezpieczeństwo na drogach nie zależy od dwóch czy trzech oderwanych od reszty rzeczywistości wysublimowanych rozwiązań, ale zależy od działań jednoczesnych, które są podejmowane na różnych płaszczyznach. Dlatego nie wolno zapominać o tym, że o naszym bezpieczeństwie decydują zarówno bezpieczna infrastruktura, jak i dobry stan techniczny pojazdów, weryfikowanie tego stanu technicznego w odpowiedni sposób w stacjach kontroli pojazdów, co od lat jest w Polsce bardzo poważnym i nierozwiązanym problemem. Jestem przekonana, że ministerstwo także w najbliższym czasie zwróci uwagę na ten problem, bo na polskich drogach co 8 godzin ginie jeden pieszy. Jeżeli chcielibyśmy dojść do poziomu liczby zabitych, jaki jest na przykład w Niemczech, to akceptując ten stan rzeczy, który mamy obecnie, i tendencję spadkową, która od kilku lat występuje, poczekalibyśmy na to 34 lata. W związku z tym niezbędne są zmiany dotyczące ochrony najsłabszych uczestników ruchu drogowego, niezbędna jest edukacja komunikacyjna dzieci i młodzieży, ale także osób dorosłych i starszych, niezbędne są badania osób po 75. roku życia, które nadal są kierowcami. Pytanie moje brzmi tak: Czy skoro sankcja jest skuteczna wtedy, gdy jest natychmiastowa, dolegliwa i nieuchronna, to czy ministerstwo (Dzwonek) w pakiecie kar przygotowanym w projekcie wzięło to pod uwagę, skoro do dziś największym problemem jest ogromna liczba kar w zawieszeniu? Dziękuję.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałabym, panie ministrze, zwrócić się do pana z pytaniem o prawa ofiar wypadków drogowych i pomoc, jaka jest należna ponad 43 tys. ofiar wypadków drogowych, rannym w wypadkach drogowych, a także pomoc, jaka jest należna rodzinom ofiar wypadków śmiertelnych. Kto ma płacić za leczenie tych osób, kto ma płacić za ich rehabilitację? Chcę pana zapytać: Jak ocenia pan obecne prawo w zakresie ochrony ofiar wypadków drogowych dotyczące ratowania życia i zdrowia, leczenia, rehabilitacji, zabezpieczenia mienia, odszkodowania, zadośćuczynienia doznanym krzywdom? Pan prof. Religa w roku 2007 wprowadził tzw. podatek Religi. Po zmianie rządu wszyscy szybko się wycofali z tego, nie pobiera się tego podatku, gdyż okazało się, że po prostu instytucje ubezpieczeniowe, jedyne instytucje zainteresowane, ze względu na finanse, tym, żeby ograniczyć liczbę wypadków drogowych, nie umiały wyliczyć kosztów leczenia ofiar wypadków. Po prostu nie umiały. Czy wrócimy do tego podatku? Czy zainteresujemy instytucje ubezpieczeniowe, żeby zwracały uwagę także na rozwiązania techniczne i infrastrukturalne, które w sposób istotny przyczyniają się... A są to instytucje, które dysponują bardzo dużymi pieniędzmi. Jestem po tej stronie, w którą zwraca się mnóstwo osób, które stały się ofiarami wypadków drogowych, nie tylko one osobiście, ale są to dzieci osierocone, są to osoby pozbawione środków utrzymania, opieki, pomocy. Naprawdę nie jestem w stanie im pomóc, ponieważ ja ze swojej strony źle oceniam te rozwiązania. Chcę zapytać pana ministra: Jakie prace w tym zakresie się prowadzi? (Dzwonek) Bo wypadki drogowe - przepraszam, panie marszałku - zawsze będą, nawet gdy wprowadzimy najlepsze rozwiązania techniczne, prawne, infrastrukturalne, bo to są wypadki losowe. Bardzo proszę o odpowiedź. Jeśli nie może pan teraz odpowiedzieć, to proszę o odpowiedź na piśmie. (Oklaski)
Mówca: Jan Łopata
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Prawdą jest, iż podstawą poprawy bezpieczeństwa jest zapewnienie właściwego stanu infrastruktury drogowej. O tym mówi raport NIK-u, na który pan poseł się powoływał, o tym mówili posłowie zadający pytania. W Polsce dużo robimy, by poprawić stan infrastruktury. Chodzi o środki unijne i krajowe, że nie wspomnę o ˝Narodowym programie przebudowy dróg lokalnych˝, zwanym, trochę błędnie, od nazwiska ówczesnego ministra administracji, stąd też, nasza, czyli klubu PSL, determinacja, by te środki w roku 2014 w granicach 1 mld zł były przeznaczone na ten cel. Mam nadzieję, że nie są one zagrożone, zresztą one były obiecywane na rok 2015, i że stan dróg zapewne z tej przyczyny będzie się poprawiał. Chciałbym zadać pytanie, bo ta sprawa bardzo mnie interesuje. Chodzi o stanowisko resortu sprawiedliwości w stosunku do takich kierowców, a może nie nazywajmy tych osób kierowcami, tylko sprawcami, bo mówię o tym na kanwie tragedii pod Wejherowem, a ten człowiek, sprawca był pozbawiony prawa jazdy, trzykrotnie był go pozbawiany, ale i tak siadał za kierownicą. Zresztą takie przypadki, o czym donoszą media, są coraz częstsze. Wydaje się, że granica między tymi, którzy mają uprawnienia, siadają za kierownicą i popełniają wykroczenie czy też przestępstwo drogowe, a tymi, którzy tych uprawnień nie mają, jest zatarta, nie ma tu chyba różnicy w prawie karnym (Dzwonek), a na pewno w stosowaniu tego prawa. Pewnie tym ludziom się to zwyczajnie opłaca: usiąść za kierownicą, nie mając prawa jazdy.
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! W Polsce mamy ogromny problem z plagą pijanych kierowców, zwłaszcza recydywistów. Jedną z propozycji walki z recydywizmem wśród pijanych kierowców są programy reedukacyjne, resocjalizacyjne dla tych kierowców. Pan minister wspomniał już o potrzebie zaimplementowania tego typu rozwiązań do polskiego systemu prawnego. Mam nadzieję, że będziemy czerpać w tym zakresie z najlepszych wzorców, np. ze Skandynawii. Przypomnę, iż programy resocjalizacyjne są już stosowane w różnych krajach na świecie i one są skuteczne, przyczyniają się do redukcji liczby pijanych kierowców oraz znacząco zmniejszają skalę zjawiska recydywizmu. A z tym przecież borykamy się najbardziej, zwłaszcza obecnie. Dodam, iż istnienie takich programów w żaden sposób nie powinno stanowić automatycznego zastępowania właściwej kary dla pijanego kierowcy, lecz ma być pierwszą częścią szerszego procesu resocjalizacji takiego kierowcy. Panie Ministrze! Pragnę przekazać, iż mam przekonanie, iż w obecnej sytuacji jest akceptacja społeczna na wprowadzenie tego typu rozwiązań, bo ważniejsze jest usunięcie przyczyny niż reagowanie na objaw, na skutek. Moje pytanie jest następujące: Na jakich wzorcach, z których krajów, na jakich rozwiązaniach będziemy się opierać przy implementowaniu programów resocjalizacyjnych do naszego systemu prawnego? Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wszyscy wiemy, że liczba wypadków ze skutkiem śmiertelnym na polskich drogach stawia nasz kraj w ogonie Europy, pomimo że jesteśmy krajem średniej wielkości. Mający przeciwdziałać tej niechlubnej statystyce ˝Narodowy program bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2013-2020˝ przewiduje ambitne ograniczenie do 50% liczby ofiar śmiertelnych przez monitoring, ściganie wykroczeń i przestępstw drogowych. Działania mają opierać się głównie na karaniu kierowców. Tymczasem, jak wskazuje Komisja Europejska, jedną z podstawowych przyczyn niskiego poziomu bezpieczeństwa na naszych drogach jest pozbawiona standardów bezpieczeństwa infrastruktura drogowa, znikomy w niej udział autostrad, dróg ekspresowych i brak stabilnego finansowania inwestycji komunikacyjnych. Chciałbym zapytać pana ministra, choć to w zasadzie zadanie dla innego resortu: Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby zapewnić odpowiednie, a zarazem stabilne finansowanie budowy bezpiecznej infrastruktury drogowej, zabezpieczeń dla pieszych, rowerzystów i innych rozwiązań mających na celu poprawę bezpieczeństwa na naszych drogach? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jako młody chłopak, student pierwszego roku studium medycznego miałem okazję uczestniczyć w sekcji zwłok. Była to ofiara wypadku samochodowego, rowerzysta potrącony przez samochód. Wtedy prokurator biorący udział w czynnościach powiedział do nas, młodych ludzi, przestraszonych całą sytuacją, stojących pod ścianą, jedno zdanie: Komukolwiek jakąkolwiek wyrządzicie szkodę lub kogokolwiek zabijecie, musicie ponieść konsekwencje. To utkwiło mi bardzo mocno w pamięci, tak mocno, że do dzisiaj kieruję się tymi słowami, kieruje się nimi też wiele osób, moich kolegów, którzy ze mną studiowali. Kiedy jednak spojrzymy na medialne doniesienia, to zobaczymy, że niestety tak nie jest. Wobec wielu kierowców, pomimo że jeżdżą pod wpływem alkoholu, pod wpływem środków odurzających, tak naprawdę nie ma później konsekwencji. Ta kara, o której mówimy, bo wszyscy się co do tego zgodzimy, wszyscy podajemy różne pomysły, jak to w Sejmie, dotyczące karania kierowców, niestety nie jest karą, która jest nieuchronna. Niestety. Dlatego Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego zaproponował wczoraj projekt ustawy, w którym zawieramy zapis dotyczący tego, o czym mówiła posłanka Hrynkiewicz, że sprawca wypadku będący pod wpływem alkoholu będzie zobowiązany do zwrotu kosztów leczenia, tych, które właśnie dzisiaj zwraca Narodowy Fundusz Zdrowia. Bo prawda jest taka, że to nie społeczeństwo jest odpowiedzialne za wybryki pijanych kierowców, dlatego nie ono będzie płaciło za leczenie, ale właśnie pijani kierowcy, sprawcy wypadków. Dlatego chciałbym zapytać pana ministra, jakie Ministerstwo Sprawiedliwości ma zdanie na ten temat, i prosić o komentarz do tego projektu. Mam również drugie pytanie: Czy rząd przewiduje wprowadzenie przepisów nakazujących obligatoryjne (Dzwonek) podawanie do publicznej wiadomości informacji o orzeczeniu, wyroku wydanym wobec osoby, która pod wpływem alkoholu lub środka odurzającego doprowadziła do wypadku? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Nie jestem zwolennikiem podejmowania dyskusji na gorąco, pod wpływem emocji i nacisków medialnych czy też dramatyzmu wydarzeń towarzyszących jakiejś sprawie. Jednakże z drugiej strony tragiczne w skutkach zjawiska, bulwersujące również opinię publiczną, muszą spotkać się z pewną reakcją tych, którzy tworzą prawo. Dziś, niestety, po raz kolejny będziemy próbowali odpowiedzieć na pytanie, jak wyeliminować proceder prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości bądź odurzenia. Liczba prowadzących pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości bądź pod wpływem narkotyku lub innych substancji pomimo licznych działań, zarówno tych prawnych, o charakterze prawnym, jak i pozaprawnym, wciąż utrzymuje się na wysokim poziomie, stwarzając poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa komunikacji i życia obywateli. Jak pokazuje ostatni przypadek sprawcy śmiertelnego wypadku, praktycznie nie ma znaczenia, czy posiadał on uprawnienia do prowadzenia pojazdów, czy też nie. Mam wrażenie, że w tego typu przypadkach prawo jest troszeczkę bezsilne, choć akurat w tym konkretnym przypadku sądzę, że bardziej zawiódł człowiek, gdyż naganne zachowania sprawcy była przecież wcześniej znane. Widać więc jednoznacznie, że reakcja karna wobec sprawcy na jego wcześniejsze drogowe wybryki była nieskuteczna. Bardzo się cieszę z zapowiedzi pana ministra, że po nowelizacji Kodeksu karnego zostanie położony większy nacisk na te elementy reakcji karnej, które będą stanowić większą dolegliwość dla sprawcy, w tym finansową. Mam pytanie do pana ministra: Czy rząd ma na uwadze kwestie profilaktyki i leczenia sprawców wypadków drogowych, którzy są niejednokrotnie uzależnieni od alkoholu bądź narkotyków? Czy są prawne możliwości i jakie, by to leczenie odbywało się na koszt ich samych? Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Państwo polskie co roku ponosi olbrzymie koszty wszystkich wypadków drogowych. W ubiegłym roku było to ponad 35 mld zł. To prawie 2% PKB, czyli tyle, ile wydajemy na zbrojenia w Polsce, czyli olbrzymie koszty. Chcę zapytać pana ministra o sprawy związane z tzw. punktami newralgicznymi na polskich drogach. Codziennie dostajemy informacje o powtarzających się wypadkach w tych samych miejscach. Podam przykład z mojego okręgu, z Czechowic-Dziedzic, gdzie od wielu lat walczyliśmy o to, aby na skrzyżowaniu drogą DK1 z drogą podporządkowaną wprowadzić rozwiązania, które umożliwiłyby spokojny przejazd. Teraz, po wielu latach, udaje się to zrealizować, jest prowadzona inwestycja. Potrzebowano wielu lat, żeby m.in. doprowadzić do tego, żeby pojawiły się tam światła. Mówimy o takich sytuacjach, gdzie rząd ma możliwość wpływu, czyli o sytuacjach, gdzie dochodzi do wypadków, najczęściej na skrzyżowaniach dróg dwujezdniowych, gdzie są przejścia dla pieszych, gdzie giną ludzie. Można wprowadzić proste rozwiązanie, jak np. zastosowanie świateł, ale nie tylko. Ponosimy olbrzymie koszty, a z drugiej strony takich dość prostych rozwiązań nie jesteśmy w stanie zastosować. Stąd moje pytania do pana ministra: Czy ministerstwo i generalna dyrekcja mają program nie na wiele lat, ale taki program, żeby właśnie w takich miejscach, gdzie najczęściej dochodzi do wypadków śmiertelnych, ale nie tylko, wprowadzać szybkie rozwiązania, które spowodują, że tych wypadków będzie mniej i będziemy ponosić zdecydowanie mniejsze koszty? Dziękuję.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! W Polsce jest prawie 287 tys. km dróg twardych i prawie 25 mln pojazdów. Ta liczba stale rośnie. Natomiast w statystykach bezpieczeństwa na tle państw europejskich, np. rozpatrując taki wskaźnik, jak liczba zabitych na 100 tys. mieszkańców, Polska jest w ogonie, Polska jest druga od końca. Za nami jest tylko Rumunia, a przed nami są m.in. Bułgaria, Łotwa, Litwa i Węgry. Pytanie podstawowe, jakie się tutaj nasuwa, jest takie: Dlaczego w czasie debaty na temat bezpieczeństwa ruchu drogowego siedzi tu tylko przedstawiciel Ministerstwa Sprawiedliwości, a nie ma przedstawiciela ministra infrastruktury? Panie i Panowie Posłowie! Przy tej dyskusji należy zadać sobie pytanie, czy władze publiczne czynią wszystko, co możliwe, żeby zwiększyć bezpieczeństwo uczestników ruchu. Przypomnę tylko rekomendację z rządowego dokumentu ˝Stan bezpieczeństwa ruchu drogowego w roku 2012˝, na którego temat dyskutowaliśmy przed rokiem. Na str. 18 są zawarte wyraźne rekomendacje, żeby wdrażać rozwiązania inżynieryjne w celu uspokojenia ruchu i separacji poszczególnych grup uczestników ruchu, czyli takie rozwiązania, jak budowa chodników, wytyczanie przejść dla pieszych z sygnalizacją świetlną, przebudowa skrzyżowań, modernizacja zatok autobusowych. Przecież to jest oczywista oczywistość, o tym każdy specjalista w tej dziedzinie wie. Dlaczego tutaj nie ma ministra infrastruktury czy odpowiedzialnego za stan dróg wiceministra? Dlaczego pomimo wydania w ostatnich latach 100 mld zł z funduszy Unii Europejskiej, pomimo zadłużenia Krajowego Funduszu Drogowego na 50 mld zł zbudowano tak mało dróg? Trzykrotnie mniej niż buńczucznie koalicja sprawująca rządy od 7 lat obiecywała w 2007 r. Przecież w województwach są różne programy, jak np. program budowy chodników przy drogach wojewódzkich, w Małopolsce się coś takiego robi. (Dzwonek) Dlaczego my, posłowie z Małopolski, musimy stale się upominać - składamy poprawki do budżetu co roku - o to, żeby poprawić bezpieczeństwo na zakopiance, na drodze nr 7 między Krakowem a Myślenicami? Koalicja nam tę poprawkę co roku odrzuca. Jeżeli słyszymy o wypadkach na zakopiance, to gdzie te wypadki mają miejsce? Pomiędzy Lubniem a Nowym Targiem, czyli na tym 35-kilometrowym odcinku, w przypadku którego od lat bezskutecznie wołamy, żeby zrobić tam drogę dwujezdniową. Dziękuję bardzo. (Oklaski)