PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Mariusz Orion Jędrysek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Z dużym wzruszeniem przychodzi mi tutaj mówić, dlatego że sam pochodzę z uczelni wrocławskiej, tam studiowałem, tam rozwijałem całą swoją karierę naukową - zresztą może w przypadku nauki nie pasuje mówić: kariera - i byłem, można powiedzieć, wychowankiem oczywiście nie samych profesorów lwowskich, ale ich potomków, tych, których oni wychowali. Dlatego dziękuję wszystkim klubom, że chętnie przystały na taką uchwałę. Oczywiście ona nie budzi żadnych wątpliwości. Rzeczywiście przedstawiciele niemieckiego wojska zamordowali polskich profesorów, doktorów, osoby, które przebywały z nimi w ich domach, przyjaciół, tych, których tylko udało się złapać. Jedyną przyczyną tego było to, że była to polska inteligencja, byli to polscy profesorowie. Zginęli tylko dlatego, że byli solą ziemi, tym, co najważniejsze, bo naród, jeżeli nie rozwija się, nie edukuje się, nie prowadzi badań, przestaje istnieć. Chciałbym, żeby Wysoki Sejm pozwolił, że wymienię nazwiska osób, które zostały zamordowane. Nie jest ich dużo, ale jednak była to straszna strata. Kazimierz Bartel, Antoni Cieszyński, Władysław Dobrzaniecki, Jan Grek, Jerzy Grzędzielski, Edward Hamerski, Henryk Hilarowicz, Władysław Komornicki, Henryk Korowicz, Włodzimierz Krukowski, Roman Longchamps de Bérier, Antoni Łomnicki, Stanisław Mączewski, Witold Nowicki, Tadeusz Ostrowski, Stanisław Pilat, Stanisław Progulski, Roman Rencki, Stanisław Ruff, Stanisław Ruziewicz, Włodzimierz Sieradzki, Adam Sołowij, Włodzimierz Stożek, Tadeusz Tapkowski, Kazimierz Vetulani, Kasper Weigel, Roman Witkiewicz, Tadeusz Boy-Żeleński. Cześć ich pamięci. Warto pamiętać o nich zawsze. Naprawdę dobrze przysłużyli się Polsce. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Wprawdzie nie jest to okrągła rocznica tej zbrodni, dlatego że jej główny akt rozegrał się nad ranem 4 lipca 1941 r., a kilka osób zaliczonych do tej grupy rozstrzelano nieco później w tym samym miesiącu, 11 i 26 lipca, niemniej rzeczywiście tę uchwałę warto przyjąć. Było tak, o czym może nie wie do końca młode pokolenie, że Lwów, dzisiaj miasto, które ma 800 tys. osób z zaledwie kilkunastoma tysiącami mieszkańców pochodzenia polskiego, był w przedwojennej Polsce jednym z najważniejszych ośrodków nauki i sztuki. Po wkroczeniu wojsk hitlerowskich na teren Związku Radzieckiego w czerwcu 1941 r. Lwów został bardzo szybko zajęty przez oddziały niemieckie i w drodze świadomie realizowanej polityki, która już była wcześniej stosowana przez inną stronę konfliktu - bo chcę przypomnieć, że w Katyniu zginęło także 44 ludzi nauki - dążąc do wytrzebienia polskości, polskiej tożsamości, polskiej inteligencji, doprowadzono do mordów na grupie, która jest liczniejsza, aniżeli wymienił to mój poprzednik, dlatego że on wymienił tylko ludzi nauki. Zresztą to nie byli tylko profesorowie, bo byli to też docenci, doktorzy, byli twórcy - Tadeusz Boy-Żeleński, lekarz z wykształcenia, wybitny krytyk i tłumacz, który nie był profesorem. Były w tym gronie osoby, które rzeczywiście warto przypomnieć. Kazimierz Bartel, pięciokrotny premier i wybitny matematyk. Roman Longchamps de Bérier, prorektor Uniwersytetu Jana Kazimierza. Byli to ludzie z różnych uczelni: z Uniwersytetu Jana Kazimierza, z Akademii Handlu Zagranicznego, Kazimierz Bartel był z politechniki. Chcę też powiedzieć w nawiązaniu do tego, o czym mówiła pani poseł Kidawa-Błońska. To jest okrutne, że Niemcy, hitlerowcy czegoś, mówiąc w cudzysłowie, nauczyli się w ramach okrucieństwa. Przypomnę fragment cytatu z wystąpienia gubernatora Franka, który, pamiętając o kłopotach, jakie hitlerowcy mieli w związku z aresztowaniem profesorów Wszechnicy Jagiellońskiej, w przemówieniu do kadry SS mówił tak: Nieprzyjemne kłopoty mieliśmy z profesorami krakowskimi. Gdybyśmy ich sprawę załatwili tutaj na miejscu, nie byłoby tego. Dlatego, moi panowie, proszę was stanowczo, nie wysyłajcie nikogo więcej do obozów koncentracyjnych w Rzeszy, lecz sprawę załatwiajcie tutaj na miejscu. (Dzwonek) I tak właśnie w sposób tragiczny załatwiono sprawę z profesorami, doktorami, docentami uczelni lwowskich, ale także z ich współpracownikami, osobami, które często mieszkały z nimi. I bardzo dobrze, że Sejm nawet w nieokrągłą rocznicę oddaje hołd pamięci tych osób. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mieczysław Golba
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska przedstawiam nasze stanowisko. W dniu 2 lipca 1941 r. do Lwowa przybył oddział specjalnego przeznaczenia. Na siedzibę dla szeregowych członków oddziału wybrano budynek dawnej szkoły kadetów, położonej niedaleko cytadeli i kilkaset metrów od przyszłego miejsca zbrodni na Wzgórzach Wuleckich. W dniu 2 lipca 1941 r. przed południem w swoim gabinecie na terenie Politechniki Lwowskiej został aresztowany przez Gestapo prof. Kazimierz Bartel. Został uwięziony w przejętej przez Gestapo dotychczasowej siedzibie NKWD przy ul. Pełczyńskiej, pełniącej funkcję centrali oddziału specjalnego przeznaczenia. W nocy z 3 na 4 lipca 1941 r. oddziały specjalnego przeznaczenia podzielone na kilkuosobowe grupy dokonały brutalnego aresztowania 22 profesorów uczelni lwowskich, głównie Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza i Politechniki Lwowskiej, członków ich rodzin i osób przebywających w ich mieszkaniach. W sumie aresztowano 52 osoby. Kilku profesorów aresztowano z rodzinami i gośćmi. Z jednego domu wywleczono nawet 82-letniego staruszka, profesora położnictwa w stanie spoczynku, Adama Sołowija wraz z 19-letnim wnukiem Adamem Mięsowiczem. Z mieszkania prof. Ostrowskiego zabrano będących u niego gości, m.in. ordynatora szpitala żydowskiego dra Stanisława Ruffa z całą rodziną i księdza Komornickiego. Aresztowanych profesorów przewieziono do budynku bursy dawnego Zakładu Wychowawczego im. Abrahamowiczów, położonego pomiędzy nową siedzibą Gestapo w budynku dawnego zarządu elektrowni i Szkołą Kadetów, w koszarach której zostały zakwaterowane specjalne oddziały. Na miejsce straceń na Wzgórzach Wulickich poprowadzono profesorów w dwóch grupach. Pierwsza grupa udała się tam pieszo, niosąc ciało Adama Ruffa, druga grupa okrężną drogą została przetransportowana ciężarówką. Następnie osobno dowieziono 3 kobiety. We wczesnych godzinach rannych 4 lipca 1941 r. rozstrzelano w sumie 37 osób, w zbiorowej mogile spoczął także zabity wcześniej Adam Ruff. Wśród ofiar było 21 profesorów, były małżonki trzech z nich, byli synowie dziewięciu, jeden wnuk, a również ksiądz, lekarz, prawnik oraz mąż jednej z gospodyń. Spośród aresztowanych w bursie z niewiadomych przyczyn wydzielono jeszcze 6 osób, cztery z nich rozstrzelano tego samego dnia. W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska popieram przedłożony projekt i uważam, że dobrze się stało, iż doceniamy dzisiaj tak zasłużonych dla naszego kraju, dla naszej ojczyzny, profesorów uczelni lwowskich z tamtych lat. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Dzisiaj jest taki dzień, że mamy trochę wspomnień dotyczących tych wschodnich terenów. I widać, że to jest zupełnie inna sytuacja. Tak jak mówiąc o zbrodni wołyńskiej, możemy myśleć i umieć to w pewien sposób po ludzku zrozumieć, że często to było po prostu odruchem, emocją niekontrolowaną zupełnie rozumem, tak tym aktem hitlerowskich Niemiec Niemcy przyznali się, że po prostu zaprzęgnęli rozum i zaplanowali zniszczenie narodu polskiego, a wiedzieli, że jednym z bardzo ważnych elementów jest inteligencja. Nie było to podyktowane ani warunkami wojny, ani uczestnictwem tych osób w walce zbrojnej. Po prostu stwierdzono, że należy te osoby fizycznie zlikwidować. Tym bardziej trzeba ten akt widzieć właśnie w tym świetle działań, gdyż nie ma gorszej zbrodni niż zbrodnia, która jest zaplanowana z premedytacją i która jest z premedytacją wykonana. Mało tego, chociażby przypomniana została przez posła Iwińskiego sytuacja dotycząca profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego: jeszcze hitlerowcy nie byli pewni swojego zwycięstwa i bezkarności, to nie do końca z taką premedytacją postanowili ich fizycznie zlikwidować. Tu już oczywiście działali absolutnie planowo, tym bardziej jest to coś okropnego, o czym trzeba mówić i przed czym trzeba przestrzegać. Klub Poselski Ruch Palikota będzie głosował oczywiście za przyjęciem tej uchwały, mając na względzie pamięć o tych osobach i oddanie hołdu i czci tym osobom, które, gdyby żyły, po zakończeniu wojny na pewno włączyłyby się w odbudowę polskiej inteligencji. Na pewno o wiele więcej osób mogłoby skorzystać z ich wiedzy i doświadczenia i pewnie ta Polska mogłaby też sprawniej funkcjonować. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wojciech Szarama
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na wstępie chciałbym bardzo podziękować tym wszystkim posłom, którzy zaangażowali się w przygotowanie uchwał dotyczących rzezi wołyńskiej oraz uczczenia pamięci profesorów zamordowanych przez Niemców we Lwowie w 1941 r. To są sprawy, które są bardzo bliskie mojego sercu i cieszę się, że pamiętamy o Polakach i o wydarzeniach, które miały miejsce na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej. Natomiast, pani marszałek, przepraszam, ale do zadania tego pytania i do wystąpienia skłoniła mnie wypowiedź pana posła Baucia. Panie pośle, uczestniczył pan w debacie, jest pan wykładowcą na wyższej uczelni. Zbrodnia nacjonalistów ukraińskich miała charakter planowy, nie wynikała z żadnych emocji, tylko była zaplanowana od samego początku. Najpierw była ideologia, pewna myśl, potem uchwały odpowiednich organów i władz UPA, a następnie wykonanie ich przez aparat wojskowy. To, że brali w tym udział często ukraińscy chłopi, którzy nie zdawali sobie do końca sprawy z tego, co robią, to jest sprawa w tym momencie zupełnie marginalna. Ta zbrodnia była tak samo zaplanowana, jak zbrodnia dokonana przez hitlerowców na profesorach. (Dzwonek) Nie chcę tutaj absolutnie stopniować wagi tych zbrodni, bo zarówno jedno, jak i drugie wydarzenie jest ohydne, natomiast polscy profesorowie zostali wyeliminowani dlatego, że byli elitą narodu polskiego. Tam zostali natomiast wymordowani wszyscy, którzy wpadli w ręce, tylko dlatego, że byli Polakami. Bardzo pana proszę, żeby o tym pamiętać, jak się będzie rozmawiało na przykład z młodzieżą. Dziękuję.
Mówca: Mieczysław Golba
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Również chciałbym bardzo serdecznie podziękować wszystkim osobom, które przyczyniły się do tego, że ta uchwała jest dzisiaj w naszym parlamencie procedowana. To bardzo ważne, dlatego że chodzi o pamięć jakże zasłużonych dla naszej ojczyzny profesorów, którzy na pewno wnieśli bardzo dużo, jeżeli chodzi o przyszłe pokolenia. Chodzi tu szczególnie o przyszłych profesorów, którzy zostali wykształceni dzięki ich nauce. Myślę, że to bardzo ważne, że dzisiaj o tym pamiętamy. Chciałbym jednak zapytać, może poseł sprawozdawca nam odpowie, jeśli nie, to może pan profesor Orion Jędrysek, czy znamy dokładną liczbę wszystkich profesorów, doktorów, wszystkich osób, które w tym czasie, w lipcu 1941 r., zostały zamordowane. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Jak mówiłem, dobrze się stało, że upamiętniamy tą uchwałą tamte wydarzenia, chociaż można by zapytać, choć jest to pytanie retoryczne, dlaczego nie uczyniliśmy tego wcześniej, w okrągłą rocznicę, tak jak czynimy to też nie pierwszy raz przy okazji tragedii wołyńskiej. Natomiast, nawiązując nieco do mojego przedmówcy, chciałbym przypomnieć, że po porażce pod Stalingradem hitlerowcy próbowali usunąć ślady zbrodni na profesorach lwowskich, a więc dokonywali, nie mogę powiedzieć, nie mogę użyć tego słowa, ekshumacji zwłok i je palili. Dlatego rzeczywiście do końca być może nie jest znana pełna lista ofiar. Moje pytanie dotyczy tego, czy pomniki i inne sposoby można uznać za wystarczające uczczenie pamięci zarówno we Wrocławiu, który z historycznego punktu widzenia jest bardzo związany z Lwowem, jak i w Toruniu, bo przecież duża część ludzi nauki z Wilna przybyła po wojnie do Torunia, a z Lwowa do Wrocławia. Jeszcze za czasów profesora Kulczyńskiego we Wrocławiu uczczono tę pamięć. Jest jeden pomnik, autorstwa polskiego rzeźbiarza, profesora Śliwy z Krakowa, który dwa lata temu został odsłonięty we Lwowie. (Dzwonek) Pamiętam, że jakiś czas temu go oglądałem, nie jestem pewien, czy to wystarczy. Moje pytanie dotyczy stopnia uczczenia tej pamięci zarówno w Polsce, zwłaszcza we Wrocławiu, jak i w samym Lwowie. Czy jest to wystarczające? Dziękuję.
Mówca: Mariusz Orion Jędrysek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ilu zginęło profesorów? 28-29 pracowników uczelni lwowskich, natomiast były także osoby, które im towarzyszyły, czasem przypadkowe, które zastano u nich w domu, przyjaciele. Aresztowano około 50 osób, ale nie znamy ostatecznej liczby, nie jest w pełni ustalona, dzisiaj chyba byłaby już trudna do ustalenia. Natomiast chciałbym powiedzieć, że we Wrocławiu jest pomnik profesorów lwowskich. Szczególnie w czasie trwania stanu wojennego składaliśmy tam jako studenci kwiaty, były demonstracje i pikiety, zatem jest to również miejsce dużej aktywności nurtu niepodległościowego Polski i z tym wszystkim należałoby to wiązać. Dziękuję.
Mówca: Maciej Łopiński
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na jedno z pytań pana posła Iwińskiego odpowiedział pan poseł Orion Jędrysek, który jest przedstawicielem wnioskodawców. Jeżeli chodzi o drugie pytanie, również uważam, że ofiary tego mordu powinny być bardziej uczczone. To dla polskiej inteligencji były to osoby niezwykle zasłużone, niezwykle nam ich brakuje, chociaż nie jestem pewien, czy wszystkie włączyłyby się po 1945 r. w budowę Polski Ludowej. Mam co do tego pewne wątpliwości, ale nie chciałbym w tej chwili tego tematu poruszać. Tablica poświęcona ofiarom tego mordu znajduje się nie tylko we Wrocławiu, ale też na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tak, zgadzam się z panem posłem, że powinniśmy robić więcej, żeby czcić takie osoby jak lwowscy profesorowie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Dąbrowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

˝W lipcu 1941 roku okupant niemiecki dokonał jednego z najbardziej brutalnych mordów na obywatelach polskich w czasie II Wojny Światowej. Zaraz po wejściu wojsk niemieckich do Lwowa specjalna jednostka policji III Rzeszy przystąpiła do realizacji zbrodni wymierzonej przeciwko przedstawicielom inteligencji polskiej. W wyniku przeprowadzonych na terenie Lwowa działań policji bezpieczeństwa aresztowani i straceni zostali profesorowie, ich rodziny, jak również osoby, które przebywały w tym czasie w ich domach. Celem okupanta niemieckiego było zniszczenie polskości na tych ziemiach. Metodą realizacji tego celu było pozbycie się przedstawicieli polskiej inteligencji. Wraz ze śmiercią lwowskich przedstawicieli polskiej nauki utracony został ich wieloletni dorobek naukowy. Przez lata Lwów stanowił ostoję polskiej nauki i sztuki, gdzie pracowało wielu światowej sławy naukowców cieszących się wielkim uznaniem w swoich dziedzinach. To właśnie kadra akademicka ze Lwowa przyczyniła się do wykształcenia wielu znakomitych polskich osobistości w różnych gałęziach życia publicznego oraz pośrednio przyczyniała się do umacniania państwowości polskiej w okresie międzywojennym. W wyniku 'mordu profesorów lwowskich' śmierć ponieśli: 1. Prof. dr Kazimierz Bartel; 2. Prof. dr med. Antoni Cieszyński; 3. Prof. dr med. Władysław Dobrzaniecki; 4. Dr praw Tadeusz Tapkowski i Eugeniusz Kostecki - zabrani z domu profesora Dobrzanieckiego; 5. Prof. dr med. Jan Grek z żoną Marią; 6. Doc. dr med. Jerzy Grzędzielski; 7. Prof. dr Edward Hamerski; 8. Prof. dr med. Henryk Hilarowicz; 9. Prof. dr Henryk Korowicz; 10. Prof. dr Włodzimierz Krukowski; 11. Prof. dr Roman Longchamps de Bérier i jego synowie Bronisław, Zygmunt i Kazimierz; 12. Prof. dr Antoni Łomnicki; 13. Doc. Stanisław Mączewski; 14. Prof. dr med. Witold Nowicki z synem Jerzym; 15. Prof. dr Tadeusz Ostrowski z żoną Jadwigą, szwagrem wnuczki Ks. dr Władysławem Komornickim oraz nauczycielką języka angielskiego Katarzyną Demko; 16. Dr med. Stanisław Ruff, z żoną Marią, synem Adamem i pielęgniarką Marią Reymanową; 17. Prof. dr Stanisław Ruziewicz; 18. Prof. dr Stanisław Pilat; 19. Prof. dr Stanisław Progulski z synem Andrzejem; 20. Prof. dr med. (prof. honor.) Roman Rencki; 21. Prof. dr Włodzimierz Sieradzki z przyjacielem Wolischem; 22. Prof. dr med. Adam Sołowij z wnukiem Adamem Mięsowiczem; 23. Prof. dr Włodzimierz Stożek z synami Eustachym i Emanuelem; 24. Prof. dr Kazimierz Vetulani; 25. Prof. dr Kasper Weigel z synem Józefem; 26. Prof. dr Roman Witkiewicz; 27. Dr Tadeusz Boy-Żeleński. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd ofiarom mordu profesorów we Lwowie, przeprowadzonego przez specjalną jednostkę policji III Rzeszy na nauczycielach akademickich i ich krewnych we Lwowie oraz wszystkim innym osobom, które zginęły razem z nimi˝. Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego popiera projekt uchwały.
Mówca: Ligia Krajewska
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platforma Obywatelska przedstawić propozycję przyjęcia tego projektu. Ale chciałabym zacząć od tego, jak powiedziała pani posłanka sprawozdawca, że prace w parlamencie były rozpoczęte już wcześniej, w poprzedniej kadencji. Osobą, która szczególnie przysłużyła się temu, by zajęto się tymi sprawami, był świętej pamięci Aram Rybicki, który 21 lat temu był współzałożycielem stowarzyszenia na rzecz pomocy osobom z autyzmem. Jest to rodzaj takiego przypomnienia, że kontynuujemy tę pracę i staramy się, by środowisko osób z autyzmem otrzymało to, na co tak długo czeka. Warto też powiedzieć, że najlepszym sposobem na to, żeby prawa osób z autyzmem były realizowane, jest odchodzenie od terminu ˝niepełnosprawność˝ i przechodzenie do określenia ˝sprawni do˝, bo myślę, że każdy z nas jest sprawny do czegoś, do czegoś mniej sprawny. Szczególnie jeśli chodzi o osoby z autyzmem, to one są często sprawne w wykonywaniu różnych zadań, pracy, możliwe jest przyuczenie ich do zawodu i danie im szansy na funkcjonowanie w społeczeństwie, a również danie szansy ich rodzinom, które są wtedy mniej obciążone opieką nad osobami z autyzmem. Mówiono też o tym, że rośnie nam liczba osób z autyzmem. Myślę, że to też wynika z lepszej diagnostyki. Od kilku lat mamy, dzięki też działaniom parlamentarnym, wsparcie finansowe, zwiększone dotacje w oświacie na kształcenie dzieci, a jeśli chodzi o poradnie psychologiczno-pedagogiczne, to coraz częściej specjalizują się one w rozpoznawaniu autyzmu, kształceni, jak również zatrudniani są psycholodzy, by skuteczniej rozpoznawać autyzm. Również placówki szkolne coraz częściej dostosowują się do przyjmowania dzieci z autyzmem. Myślę, że to jest bardzo pocieszające. Większy problem jest już z osobami dorosłymi. I karta praw zdecydowanie staje się takim narzędziem w ręku władz samorządowych, władz państwowych do tego, by realizować obowiązki wobec osób z autyzmem. Kończy się czas, jak zobaczyłam. Nie chciałabym go przekroczyć. Chciałabym też powiedzieć, że oczywiście przy tak szerokim rozumieniu Karty Praw Osób z Autyzmem nie da się uniknąć kosztów. Ale myślę, że koszty jakie ponosi społeczeństwo, nie czyniąc nic, są zdecydowanie większe, niż będą wtedy, kiedy sprawimy, iż rozwiązania prawne staną się wsparciem dla osób z autyzmem, jak również dla ich rodzin. Dlatego też klub Platforma Obywatelska popiera w pełni uchwalenie w całej jej rozciągłości tej uchwały. Mam nadzieję, że Wysoki Sejm będzie mógł ją przyjąć. Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Lech Sprawka
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawić opinię o poselskim projekcie uchwały Karta Praw Osób z Autyzmem. Na wstępie chciałbym wyrazić wielką radość, że mamy finisz prac nad tą uchwałą. Radość pewnie byłaby jeszcze większa, gdybyśmy nie zmienili troszeczkę treści tego projektu, pod którym się też podpisałem. A chodzi mi przede wszystkim o zmianę dotyczącą obowiązku przedstawiania rokrocznie przez rząd sprawozdania z działań w tym zakresie. Niemniej jednak klub nie będzie przedstawiał żadnej poprawki do projektu uchwały, dlatego że nad nim już tak długo pracujemy, że tu liczy się, praktycznie rzecz biorąc, każda godzina i chodzi o to, żeby komuś na myśl nie przyszło opóźnić jeszcze tego procesu. Jest to o tyle ważna uchwała, że Karta Praw Osób z Autyzmem to będzie skuteczne narzędzie nacisku na administrację rządową i samorządową w egzekwowaniu praw tej specyficznej grupy niepełnosprawnych; podkreślam: specyficznej grupy niepełnosprawnych, dlatego że nie jest to jednorodna jednostka chorobowa i przykłady z życia świadczą o tym, że ta grupa osób jest nierównoprawnie traktowana nie tylko w stosunku do osób zdrowych, ale również w stosunku do innych osób niepełnosprawnych. Przykłady. Placówki, które są przewidziane w systemie pomocy społecznej oraz rehabilitacji społeczno-zawodowej bez odpowiedniego dostosowania nie są w praktyce dostępne dla osób z autyzmem. Niejednokrotnie kończy się tak, że autystyczna osoba z domu pomocy społecznej trafia do szpitala psychiatrycznego, który jest najgorszym miejscem do prowadzenia jakichkolwiek terapii, które przywracałyby ją do właściwego życia. Drugi przykład, myślę, że nie mniej bolesny, to jest nieuregulowana kwestia refundacji leków, kwestia ograniczonej odpłatności bądź całkowicie bezpłatnych leków. Lekarze dokonują sztuczek, niejednokrotnie przepisują leki na schizofrenię, ale teraz zaczynają się obawiać, bo przy kontrolach recept ten problem narasta. (Dzwonek) Od kilku lat, od kiedy wspomniany śp. Aram Rybicki już ten temat podjął, ten problem jest nierozwiązany, panie ministrze. To nie jest adres do ministra pracy i polityki społecznej, do ministra zdrowia, ale nierozwiązanie tego problemu zaczyna być irytujące, szczególnie od momentu kiedy tę chorobę wyjęto z grupy chorób psychicznych. Wtedy nie było tych problemów, natomiast po wyodrębnieniu nie poszła w ślad za tym odpowiednia zmiana rozporządzenia o wykazie chorób objętych refundacją i jest to gigantyczny problem. Dlatego też tym ważniejsze jest przyjęcie tego, właśnie z zachowaniem nazwy Karta Praw Osób z Autyzmem, tak żeby skutecznie wyegzekwować rzeczywiście te prawa, które są zapisane i w prawie międzynarodowym, i w różnych konwencjach, ale nie są niestety stosowane w życiu. Klub Prawa i Sprawiedliwości oczywiście poprze, tak jak wspomniałem, bez poprawek tekst tego projektu, w nadziei, że treści jego zostaną zrealizowane, szczególnie w zakresie pkt 9. Dziękuję bardzo. (Oklaski)