Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Są takie słowa lub wyrażenia, które wypowiedziane z trybuny sejmowej przez posłów obecnej koalicji rządowej zawsze dla większości społeczeństwa oznaczać powinny stan podwyższonej czujności i mobilizacji. Gdy neoliberałowie z troską na twarzy oznajmiają, iż ˝proponowany przez nich projekt ustawy daje rozwiązania, które będą dla pracownika bardziej korzystne niż obecnie obowiązujące przepisy˝, nie oznacza to z pewnością niczego innego, jak sprytnie zastawioną na obywateli pułapkę. Przez ostatnie siedem lat ich rządów nie zaobserwowałem wyjątku od tej reguły. Tak przecież mówiono, gdy podnoszono do 67. roku życia wiek uprawniający do przejścia na emeryturę, gdy wydłużano okres rozliczeniowy czasu pracy z 4 do 12 miesięcy lub też rozszerzano katalog przypadków dopuszczalności zatrudnienia w niedziele i święta. Tak również było kilkanaście dni temu, gdy przyszło nam debatować podczas pierwszego czytania projektu ustawy kolejny raz zmieniającej Kodeks pracy. Tym razem sprawa dotyczyła wprowadzenia tylnymi drzwiami sześciodniowego tygodnia pracy. Z obłudą i wyrachowaniem usiłowano przekonać Wysoką Izbę, że dzięki temu rozwiązaniu polepszy się poziom życia wielu ludzi, którzy dzisiaj, pracując w pełnym wymiarze godzin, otrzymują minimalne wynagrodzenie, a więc takie, jakie nie pozwala im na godne życie i utrzymanie rodziny. Zdaniem Platformy Obywatelskiej, by zmienić ten stan rzeczy, należy nadal utrzymywać minimalne stawki na żenująco niskim poziomie i w ramach swoistej rekompensaty za to ekonomiczne niewolnictwo dołożyć ludziom jeszcze prawo do dodatkowego wynagrodzenia za pracę w soboty. Przypomnę, że obecnie obowiązujące regulacje w takiej sytuacji nakładają na pracodawcę bezwzględny obowiązek udzielenia pracownikowi dodatkowego dnia wolnego. Polacy należą do najdłużej pracujących narodów w Europie. Opierając się na danych Eurostatu i porównując do innych krajów, pracujemy nie 12, ale 13 i więcej miesięcy w roku. Na to nakłada się fakt, iż mimo że Polak jest zatrudniony w największym wymiarze czasu w Unii Europejskiej, to nasze koszty pracy są jednymi z najniższych. Zajmujemy niechlubne 4 miejsce od końca. W Polsce koszt pracy wynosi ok. 7 euro na godzinę, a średnia w UE to ok. 24 euro. Pomimo tak drastycznych dysproporcji PO nadal opowiada bajeczki o konieczności większego uelastycznienia prawa pracy, bo tylko wtedy rzekomo produkcja i usługi byłyby konkurencyjne na światowych rynkach. Inaczej mówiąc, by przedsiębiorcy mogli czerpać jeszcze większe niż dotychczas zyski, trzeba tak zakręcić przepisami, by była możliwość poszerzenia skali wyzysku tysięcy załóg pracowniczych zmuszanych z powodów ekonomicznych do sprzedawania za grosze prawa do odpoczynku. Bo przecież nie mamy złudzeń, że niskie wynagrodzenia będą skłaniały ludzi do podejmowania pracy w dodatkowych godzinach właśnie kosztem zdrowia, odpoczynku, a nawet kosztem czasu dla rodziny. Po 25 latach od transformacji możemy jasno stwierdzić iż, na początku XXI w. porozumienia sierpniowe z 1980 r., wśród których był zapis o wolnych sobotach, nie są realizowane, a stosunki społeczne w gospodarce coraz bardziej przypominają te, jakie panowały w czasach XIX-wiecznego drapieżnego kapitalizmu. Tak realnie wygląda rozwój Polski pod kierownictwem neoliberałów. Jeśli nie chcemy wylądować w czasach gospodarki feudalnej, najwyższa już pora temu towarzystwu podziękować za współpracę.