Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! Rozpoczynamy w Sejmie debatę nad nowelizacją ustawy o sporcie przyjętej w 2010 r. Jak mówili moi przedmówcy, dzisiaj jest projekt klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej, mamy projekt rządowy, pracujemy nad projektem komisyjnym. Mam nadzieję, że mądrość Wysokiej Izby będzie polegała na tym, aby wybrać to, co na dzień dzisiejszy jest możliwe do zrealizowania, i to, czego dzisiaj polski sport potrzebuje. Po pierwsze, jeśli chodzi o potrzebę uregulowań wynikającą z obserwacji, sprawa dotyczy wsparcia polskiego sportu przez władze publiczne. Mamy dzisiaj system, zgodnie z którym jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać poprzez własne uchwały kluby sportowe. Powinniśmy rozważyć, czy tylko kluby sportowe, czy też związki sportowe i polskie związki sportowe - tą drogą, jedną ścieżką przyjmowaną przez dane samorządy, a nie dookoła, poprzez ustawę o pożytku publicznym i wolontariacie. Po drugie, oczekujemy większego zaangażowania nie tylko ministra sportu, ale też ministra edukacji, ministra obrony narodowej, ministra spraw wewnętrznych - na tym sport europejski jest dzisiaj oparty w wielu państwach, jeśli chodzi o dyscypliny w zakresie sportów zimowych. Po trzecie, oczekujemy, o czym mówił mój przedmówca pan poseł Eugeniusz Kłopotek, bardziej przyjaznej polityki podatkowej wobec klubów sportowych, jeśli chodzi o sprawę podatków lokalnych, ale także podatku za wieczyste użytkowanie - tu mówimy o 10-krotnym zmniejszeniu opłaty za wieczyste użytkowanie. Jeśli chodzi o osoby fizyczne, rzeczywiście trzeba szukać rozwiązania w ramach istniejącego systemu, bo poszerzanie może prowadzić do pewnych nadużyć. Tutaj jesteśmy jako wnioskodawcy otwarci na propozycje, choć bardziej nakierowałbym publiczną pomoc podatkową bezpośrednio na klub sportowy. Jeśli chodzi o funkcjonowanie polskich związków sportowych, mamy mimo wszystko pewien problem okresu przejściowego związanego z wdrożeniem ustawy w odniesieniu do tzw. związków nieolimpijskich. Na czym ten problem polega? Problem polega na tym, że w ramach tych związków funkcjonują setki tysięcy młodych ludzi uprawiających sport, a dzisiejsze rozwiązanie degraduje ich status prawny w opinii publicznej, ale także w opinii partnerów samorządowych. W związku z powyższym są różne opinie prawne, które w tej sprawie m.in. mówią, że prawo zadziałało wstecz, odbierając im status polskiego związku sportowego. Wcale nie chodzi o to, by nie mieć polityki dotyczącej finansowania z budżetu państwa sportu w zakresie dyscyplin olimpijskich jako priorytetu, tylko chodzi o status prawny. W polskich związkach sportowych też musimy wreszcie rozstrzygnąć kwestię kontrowersyjną dotyczącą możliwości łączenia funkcji delegata na zjazd danego związku z funkcją w zarządzie. To trzeba wyprostować, tak aby nie była łamana zasada przedstawicielstwa. Bardzo ważną kwestią jest właśnie poszukiwanie środków. Skoro, szanowni państwo, na koniec 2013 r. Fundusz Rozwiązywania Problemów Hazardowych miał ponad 73 mln zł, a plan finansowy na rok bieżący to wydatkowanie 13 mln, oznacza to, że 60 mln leży na koncie. W polskim sporcie potrzebne są te środki w odniesieniu do jego upowszechniania, budowy obiektów sportowych, sportu osób niepełnosprawnych, dlatego jest takie rozwiązanie. Wcześniej klub PiS-u złożył taki projekt, aby przeznaczać jako wystarczające 1,5% na rozwiązywanie problemów hazardowych. Jeśli chodzi o nowe rozwiązania dotyczące osoby fizycznej, spółdzielni w odniesieniu do klubu sportowego, myślę, że tutaj trzeba sobie dać trochę dłuższe vacatio legis. Związki sportowe mogłyby funkcjonować jako spółdzielnie, natomiast polskie związki sportowe... To jest rzeczywiście rozwiązanie znaczące, systemowe i jeśli w ogóle je podejmowalibyśmy, musiałoby być długie vacatio legis, żeby w tej sprawie dojść do porozumienia. Jednak warto pomyśleć o idei spółdzielni, spółdzielczość na całym świecie jest bardzo ważna, to jest takie identyfikowanie się znacznej części osób ze sprawą, współuczestnictwo, możliwość współdecydowania. Nie podzielam poglądu pana przewodniczącego Rasia co do tego, że nadwyżka jest dzielona wśród członków. Nie - może być przeznaczona na działalność statutową i jest zwolniona z podatku dochodowego od osób prawnych. W związku z powyższym takiego zagrożenia nie dostrzegam. Istotnym elementem jest zauważenie pracy ludzi, którzy mają wykształcenie i pracują w sporcie na podstawie Karty Nauczyciela. Chcielibyśmy, aby ten okres pracy w sporcie był zaliczany, jeśli ktoś pracuje w systemie oświaty, do (Dzwonek) systemu awansu zawodowego, żeby nikt nie musiał szukać czegoś nowego, bo to też jest praca z młodzieżą i tutaj też jest to możliwe. W związku z powyższym chodzi bardziej o połączenie - nie o wyrwanie z systemu, tylko zaliczenie tej pracy w sporcie do niezbędnego czasu, który jest związany z awansem zawodowym nauczyciela. Ze względu na ograniczony czas nie można wszystkiego omówić, natomiast chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na jedną rzecz. Mianowicie udało się nam wszystkim w poprzednich latach, Wysokiej Izbie - mówię to, patrząc na przedmówców również - wprowadzić wiele rozwiązań równościowych, jeśli chodzi o sport osób z niepełnosprawnościami. Mamy świadczenia olimpijskie, nagrody, stypendia, zostaje nam ostatni segmencik ruchu sportu osób niepełnosprawnych, który jest afiliowany przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Mamy uregulowany sport paraolimpijski, igrzyska głuchych, pozostaje jeszcze sport osób z niepełnosprawnością intelektualną organizowany w Polsce przez Ruch Olimpiad Specjalnych. Chodzi tylko i wyłącznie o jeden obszar, mianowicie obszar pomocy ze środków publicznych w odniesieniu do opieki zdrowotnej nad osobami zakwalifikowanymi do reprezentacji polskich olimpiad specjalnych - to jest grupa 70, 80 osób w skali roku. I wtedy, uwzględniając również Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, będziemy mieć w Polsce systemowe rozwiązanie. Chodzi o wszystkie osoby uprawnione do świadczeń olimpijskich za medale olimpijskie. Myślę, że polski parlament powinien wykonać taki ruch - przynajmniej waloryzacja tych świadczeń powinna być na takim poziomie, jak w przypadku wszystkich polskich emerytów i rencistów. Nie ma powodów, żeby w odniesieniu do grupy 500 polskich medalistów, 500 osób, które w określonym czasie stanowiły doskonałą promocję Polski, dzisiaj nie znaleźć tych 700 tys. zł w budżecie państwa. Tak jak moi przedmówcy, opowiadam się za skierowaniem projektu do pracy w Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki. Dziękuję.