PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nadciśnienie tętnicze jest najważniejszą przyczyną wielu chorób cywilizacyjnych, udaru mózgu, zawału mięśnia sercowego, chorób naczyń, niewydolności krążenia i niewydolności nerek. Co więcej, z przyczyn cywilizacyjnych coraz częściej nadciśnienie tętnicze rozpoznawane jest u dzieci i młodzieży, co perspektywicznie niesie ze sobą olbrzymie ryzyko dla nas jako populacji. Wyspecjalizowane instytucje medyczne zgodnie podkreślają i stwierdzają fakt, że skuteczne leczenie nadciśnienia tętniczego ma kluczowe znaczenie w prewencji ww. schorzeń. Należy mieć świadomość, że obecnie na nadciśnienie tętnicze w Polsce choruje ponad 10 mln osób. Ze względu na narastającą epidemię otyłości oraz starzenie się populacji polskiej liczba chorych wzrośnie prawdopodobnie w roku 2030 do ponad 15 mln. Przed wprowadzeniem specjalizacji z hipertensjologii skuteczność leczenia nadciśnienia w Polsce wynosiła nieco ponad 12%, co niestety w statystykach międzynarodowych plasowało nas na bardzo niskiej, niekorzystnej pozycji. Stworzenie systemu terapii w zakresie hipertensjologii zaowocowało ponad dwukrotną poprawą tejże skuteczności, która obecnie wynosi ok. 26%. W skali międzynarodowej jest to już całkiem przyzwoita sytuacja. Dotychczasowa poprawa dostępu do świadczeń zdrowotnych dla osób chorych na nadciśnienie tętnicze miała z pewnością bezpośredni związek z utworzeniem sieci ośrodków referencyjnych diagnostyki i terapii nadciśnienia tętniczego w ramach ˝Narodowego programu profilaktyki i leczenia chorób układu sercowo-naczyniowego˝. Było to możliwe m.in., a może przede wszystkim, dzięki bardzo wysoko wykwalifikowanej kadrze medycznej z zakresu hipertensjologii. Oczywiście prawdą jest, że w Polsce główny ciężar leczenia nadciśnienia tętniczego spoczywa na lekarzach rodzinnych, bardzo w tym zakresie skutecznych. (Dzwonek) Jednakże jest ponad 300 tys. chorych, u których nadciśnienie tętnicze jest oporne na leczenie, więc wymagają oni opieki wysokospecjalistycznej. Stąd moje pytanie. Jakie czynniki zadecydowały w sprawie propozycji zniesienia specjalizacji z hipertensjologii? Czy decyzja ta jest ostateczna, mimo iż może to doprowadzić do ograniczenia dostępu do nowoczesnych metod diagnostyki i leczenia osób z nadciśnieniem tętniczym oraz w perspektywie zwiększyć znacznie koszty związane z leczeniem powikłań nadciśnienia tętniczego, przede wszystkim koszty społeczne? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Arkit
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pozwolę sobie poruszyć dwie kwestie. Pierwsza kwestia. Panie ministrze, pani poseł Lidia Gądek, mówiąc o problemach związanych z nadciśnieniem, powiedziała m.in. o sprawie, która jest chyba oczywista, o tym, że jedną z przyczyn tej choroby jest otyłość, niezdrowy tryb życia. Czy ministerstwo w ramach profilaktyki przewiduje wprowadzenie programów edukacyjnych czy wręcz promocji zdrowego trybu życia, aby wszystkich ostrzec, że może to się skończyć problemami zdrowotnymi? Drugie pytanie, panie ministrze, bardziej konkretne, dotyczące wydarzeń z ostatnich kilku miesięcy. Wiemy, że została ogłoszona kolejna lista leków refundowanych. Wiemy też, że wiele leków hipotensyjnych znajduje się na tej liście leków refundowanych. Czy w związku z tym, że ta lista jest zmieniana, leczenie nadciśnienia stanie się tańsze dla pacjentów? To jest bardzo istotne. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Naimski
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To pytanie związane jest z procedurą prywatyzacji Zespołu Elektrowni Wodnych Niedzica. W związku z tą kwestią nasuwają się pytania zasadnicze. Nazwa Zespołu Elektrowni Wodnych Niedzica, spółki Skarbu Państwa, sugeruje, że główną działalnością i głównym zadaniem tej spółki jest produkcja prądu elektrycznego. Tam w Niedzicy rzeczywiście jest elektrownia wodna. Jest stopień wodny, gdzie zamontowane są turbiny produkujące prąd elektryczny. Niemniej jednak z punktu widzenia systemu energetycznego w Polsce, całości polskiej energetyki, jest to wartość ułamkowa. Ma to znaczenie lokalne. Natomiast Zespół Elektrowni Wodnych Niedzica to problem hydrotechniczny. To jest zbiornik wodny w Czorsztynie, zbiornik wodny w Sromowcach. Obydwa te zbiorniki wodne należą do spółki ZEW Niedzica i obydwa te zbiorniki wodne, tama czorsztyńska, są niezwykle ważne dla bezpieczeństwa przeciwpowodziowego południa Polski, górnego biegu Wisły, Dunajca. Od kiedy ten zalew został oddany do użytku, duża część na przykład Nowego Sącza przestała być zalewana w czasie dużych powodzi. Teraz okazuje się, że gospodarzem tego terenu, tej instalacji hydrotechnicznej jest spółka, która ma być prywatyzowana. (Dzwonek) Chciałbym zadać konkretne pytania. Dlaczego została podjęta decyzja o prywatyzacji? Jakie są warunki prywatyzacji? Jakie są przewidywane skutki tej prywatyzacji, skutki w szczególności dla systemu bezpieczeństwa przeciwpowodziowego? Dlaczego tak ważna instalacja hydrotechniczna w Polsce ma być sprywatyzowana i wyłączona z gestii polskiego państwa, i w tym konkretnym przypadku oddana podmiotowi zagranicznemu? Dziękuję.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Mam pytanie dotyczące bezpieczeństwa. Panie ministrze, znane są przypadki, opisane przez IMGW w monografii powodzi, prowadzenia niewłaściwej gospodarki wodnej. Znana jest także niestety słabość służb inspekcyjnych naszego państwa. Ostatni przykład - sanepid przez 10 lat nie dostrzegał problemu dodawania soli przeznaczonej do utrzymania dróg do produktów spożywczych. Kto zatem zagwarantuje bezpieczeństwo mieszkańców doliny Dunajca poniżej zapory czorsztyńskiej - Krościenka, Tylmanowej, Łącka i 100-tysięcznego Nowego Sącza? Jeszcze jeden aspekt - środowiskowy. W zawartych przed laty uzgodnieniach z Pienińskim Parkiem Narodowym wskazuje się, że raz do roku albo co drugi rok powinien być wysoki stan na Dunajcu, bo ekosystem parku pienińskiego przez wieki jego funkcjonowania doświadczał powodzi. I jedna z ostatnich kwestii, ale nie najmniej ważna: Czy flisacy pienińscy będą musieli zanosić supliki do władz spółki o utrzymanie latem poziomu wody na Dunajcu? Cała społeczność Podhala i Sądecczyzny żyje z Dunajca, żyje z tej rzeki. Ostatnie pytanie: Po co spółka, która doskonale daje sobie radę (Dzwonek), jest sprzedawana za 1/10 wartości odtworzeniowej tego majątku Skarbu Państwa, który przez lata inwestycji został wytworzony? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Paweł Arndt
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zgodnie z rozporządzeniem ministra zdrowia z dnia 15 września 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego w skład personelu uprawnionego do wykonywania operacji okulistycznych jaskry i zaćmy powinna wchodzić pielęgniarka specjalistka w zakresie pielęgniarstwa operacyjnego. Wymóg ten zdaniem specjalistów okulistyki dotyczy zabiegów, które są wprawdzie najczęstsze, ale za to znacznie mniej skomplikowane, a co za tym idzie, mniej niebezpieczne od wielu innych przeprowadzanych w okulistyce, na przykład przeszczepów rogówki. Wspomniane obostrzenie przepisów zdaniem specjalistów pojawia się w okulistyce, gdzie faktyczny udział pielęgniarki w przebiegu całego zabiegu jest niewielki. Ich zdaniem takiego wymogu nie stawia się na przykład w kardiochirurgii, chirurgii naczyniowej, chirurgii ogólnej i onkologicznej, gdzie pielęgniarka w znacznie większym zakresie wspomaga pracę zespołu lekarskiego. W niektórych oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, np. w wielkopolskim czy w śląskim, zapis o wymogu zatrudniania pielęgniarki specjalistki w zakresie pielęgniarstwa operacyjnego czyta się literalnie i odrzuca ofertę wszystkich świadczeniodawców, którzy nie posiadają pielęgniarki z wymaganą specjalizacją. Specjaliści przekonują, że obecna sytuacja może spowodować spadek dostępności wspomnianych zabiegów, a wprowadzany wymóg będą mogły spełniać jedynie duże, najczęściej wielospecjalistyczne jednostki szpitalne. W związku z taką sytuacją proszę pana ministra o odpowiedź na następujące pytania: W jaki sposób resort zdrowia zamierza rozwiązać sprawę dodatkowego wymogu w zakresie składu personelu przy zabiegach dotyczących jaskry i zaćmy? Czy wspomniany wymóg jest merytorycznie uzasadniony? Czy ministerstwo zamierza zmienić rozporządzenie w tej materii? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maciej Orzechowski
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jeśli chodzi o problemy okulistyczne, zwrócili się z tym zarówno okuliści, jak i pacjenci z terenu Wielkopolski czy Śląska do nas - do mnie i do pana posła Pawła Arndta - ale tutaj jeszcze jest problem dużo bardziej poważny, dotyczący ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Wymagania w tym zakresie zostały nakreślone przez Narodowy Fundusz Zdrowia, w zarządzeniu prezesa Narodowego Funduszu Zdrowi mówiącym o tym, że ambulatoryjna opieka specjalistyczna powinna być prowadzona w ciągu tygodnia trzy razy, a więc przez trzy dni, w sumie po 12 godzin. Niestety spowodowało to, że część świadczeniodawców, głównie z zakresu opieki położniczo-ginekologicznej, ale też świadczeniodawców wysokospecjalistycznych - onkolodzy, hematolodzy - którzy przyjeżdżali do powiatowych miast takich jak Krotoszyn, Pleszew, Jarocin, Kościan, żeby konsultować tam pacjentów, nie może spełnić takich wymagań. To znaczy, nie mogą być trzy razy w tygodniu, w sumie po 12 godzin. (Dzwonek) To prowadzi nie tylko do tego, że pacjenci zostają bez opieki, ale to również będzie pogarszało wskaźniki dostępności profilaktyki onkologicznej w zakresie tak ważnych nowotworów, jak rak szyjki macicy, rak piersi czy rak jajnika. To znaczy, mnóstwo pacjentek w Polsce zostanie pozbawionych bezpośredniego kontaktu w poradniach, które funkcjonowały dobrze od dziesięcioleci i w których one były leczone, a także ich córki i matki. A więc to jest bardzo ważny problem i to te 12 godzin stanowi w wielu przypadkach barierę. Zorientowałem się już w odniesieniu do południowej Wielkopolski, że takie miasteczka małe, jak Stawiszyn, Blizanów, Żelazków, Ceków, Sulmierzyce czy Kobylin, zostaną bezpowrotnie pozbawione opieki takiego lekarza, jeśli takie wymagania zostaną utrzymane. Możemy finansować leczenie onkologiczne w szerokim zakresie, ale jeśli ta profilaktyka na miejscu, która była prowadzona przez wiele lat, będzie wykluczana przez tego typu wymagania co do 12 godzin, będzie nam trudno temu sprostać. Ja chciałbym tu, choć wiem, że to nie jest pytanie do Ministerstwa Zdrowia, ale do prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, którego dopytuję już od grudnia ubiegłego roku, a nawet jeszcze wcześniej, zapytać o liczby. Ilu świadczeniodawców, którzy do tej pory wypełniali kontrakty, właśnie przez te 12 godzin, bo to jeden z punktów, który wyklucza świadczeniodawcę, zostało tych kontraktów w Polsce pozbawionych? Prosiłbym o taką informację na piśmie, z podziałem na województwa - myślę, że przy sprawności informatycznej Narodowego Funduszu Zdrowia będzie to możliwe do uzyskania - bo to nam pokaże skalę, to, ile my później mammobusów, cytomammobusów i innych w ramach profilaktyki i programów będziemy potrzebować, jeśli tam, na miejscu...
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nasze pytanie kierowane było do pana premiera, dlatego że sytuacja wymaga naszym zdaniem wyjaśnień ze strony pana premiera. Nie ukrywam, że sens tego pytania był inny jeszcze dwa dni temu, bo chcieliśmy dowiedzieć się, dlaczego rząd zgadza się na to rozporządzenie, w którego efekcie Polska zmniejsza swoją ludność o 1200 tys. mieszkańców i o tyle obniża się siła polskiego głosu w Radzie Unii Europejskiej. Ale oto wczoraj doszła do nas informacja z MSZ, że rząd rzekomo żadnego stanowiska w tej sprawie nie ma. W związku z powyższym moje pytanie główne do pana premiera brzmiało: O co tak naprawdę chodzi i jakie jest stanowisko rządu w tej sprawie? My jako Komisja do Spraw Unii Europejskiej tę sprawę dwukrotnie rozpatrywaliśmy, 10 i 15 lutego. Tam rząd był reprezentowany przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Pan prezes wtedy posługiwał się dokumentem datowanym na 4 stycznia 2012 r., zatwierdzonym przez Komitet ds. Europejskich Rady Ministrów. W tym dokumencie stanowisko rządu brzmi w ten sposób: Rząd Rzeczypospolitej Polskiej popiera projekt rozporządzenia w sprawie europejskiej statystyki w dziedzinie demografii. 4 styczeń 2012 r. A 29 lutego MSZ mówiło: Wciąż trwają prace nad stanowiskiem negocjacyjnym. Też zauważyliśmy ewentualne problemy. W zeszłym tygodniu zdecydowaliśmy, by ponownie przyjrzeć się projektowi. Zatem nie ma żadnego stanowiska rząd. Nasz minister polecił jeszcze raz przeanalizować skutki tego projektu i zobowiązać resorty do uważniejszego pilnowania tej sprawy. W takim razie nasze pytanie brzmi: Jakie jest stanowisko Polski w tej sprawie - czy to, które dostaliśmy w Komisji do Spraw Unii Europejskiej na posiedzeniach w dniach 10 i 15 lutego, datowane 4 stycznia, w którym rząd zgadza się na to rozporządzenie, czy to, o którym słyszymy wczoraj od MSZ, że tego stanowiska nie ma, bo rząd się na to rozporządzenie nie zgadza? Jest to zasadnicza sprzeczność w stanowisku rządu w tej sprawie, niezwykle dla Polski ważnej, bo, jak mówię, to nowe rozporządzenie zmniejsza (Dzwonek) siłę polskiego głosu w Radzie Unii Europejskiej. Chcemy wiedzieć, o co w ogóle chodzi w tej sprawie, gdzie jest tutaj bałagan. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Chciałabym zadać pytanie. Właściwie państwo w części odpowiedzieliście na nasze pytania, ale chciałabym zapytać, ponieważ okazało się, i podejrzewamy, że to jest pod wpływem głosów posłów Prawa i Sprawiedliwości, które przedstawialiśmy w komisji sejmowej, że pracowaliśmy, opierając się na stanowisku, które było nam zaprezentowane jako aktualne, natomiast okazuje się, że stanowisko to nie będzie prezentowane. Mam pytanie, czy wobec tego stanowisko, które jest w trakcie wypracowywania, wróci ponownie do Sejmu i czy będziemy mogli procedować nad aktualnym stanowiskiem i wyrazić nasz pogląd. Chciałabym też prosić, jeśli można, o symulację i bardziej pogłębione analizy niż te, z którymi mieliśmy do czynienia, na temat skutków politycznych, gospodarczych i społecznych wprowadzenia ewentualnie nowego rozporządzenia w tej sprawie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Chcielibyśmy prosić, panie ministrze, jeśli takie symulacje będą przedstawione na posiedzeniu grupy roboczej, żeby przedstawić je także Sejmowi.
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W Polsce rozpoczęła się szeroka dyskusja w przedmiocie wydobycia gazu łupkowego. W ocenie amerykańskiej Agencji ds. Energii Polska może mieć 5,3 bln m 3 możliwego do eksploatacji gazu łupkowego, czyli najwięcej ze wszystkich państw europejskich zaraz po Wielkiej Brytanii. Jak wynika ze wstępnych analiz, gazu, który mamy pod ziemią, może starczyć nawet na 300 lat. Firmy, które uzyskały koncesje na poszukiwanie gazu, rozpoczęły już prace. Najbardziej zaawansowane są prace w województwie pomorskim. Tam też znajdują się najbardziej obiecujące złoża i tam poszukiwania gazu łupkowego prowadzone są bardzo intensywnie. 85% województwa pomorskiego objęte jest koncesjami na poszukiwanie złóż, a koncesje przyznane firmom poszukiwawczym dotyczą obszaru 19 gmin. Obok głosów wyrażających bardzo entuzjastyczne podejście do zagadnienia związanego z poszukiwaniem i wydobyciem gazu łupkowego pojawiają się też głosy bardzo sceptyczne. Szczególnie miejscowa ludność zgłasza bardzo wiele obaw. Nie brakuje wypowiedzi, że pozyskiwanie gazu może doprowadzić do zmian w środowisku i że gaz przedostanie się do podziemnych zbiorników wód pitnych. Tak było w gminie Sulęczyno, gdzie miejscowi rolnicy zablokowali sejsmiczne badania geologiczne prowadzone przez toruńską firmę Geofizyka. Protestujący są przekonani, że ewentualna eksploatacja złóż gazu łupkowego spowoduje degradację środowiska, zanieczyszczenie pól oraz wód gruntowych, z których czerpią wodę pitną do własnych ujęć. W związku z tym, że temat wydobycia gazu ze skał łupkowych budzi tak ogromne emocje i zainteresowanie w województwie pomorskim oraz że pojawiły się też głosy pełne obaw o konsekwencje, jakie niesie ze sobą jego wydobycie, a zwłaszcza o wpływ na środowisko naturalne, chciałabym zwrócić się do pana ministra z następującymi pytaniami: Kiedy zostaną opublikowane (Dzwonek) przez Państwowy Instytut Geologiczny oficjalne informacje na temat wielkości złóż gazu łupkowego w Polsce? Jaka jest wielkość złóż znajdujących się w województwie pomorskim i jaki jest jej stosunek do całości szacowanych złóż w Polsce? Jakie zagrożenia wiążą się z wydobyciem gazu łupkowego? Czy można wstępnie oszacować efekty wydobycia gazu na szczeblu lokalnym, regionalnym czy ogólnopolskim? Ostatnie pytanie brzmi: Czy planowane jest podjęcie działań mających na celu stworzenie szerokiej kampanii informacyjnej skierowanej do władz samorządowych oraz społeczności lokalnych, związanej z przedmiotem wydobycia gazu łupkowego i związanymi z tym szansami i zagrożeniami dla tych regionów? Jest jeszcze jedno pytanie: Jakim firmom zostały przyznane koncesje na prace poszukiwawcze, a następnie na wydobycie gazu łupkowego na terenie województwa pomorskiego? Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Lamczyk
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Mam dwa krótkie pytania. A mianowicie: na jakim etapie są prace legislacyjne nad projektem opodatkowania gazu łupkowego? Czy są robione jakieś przymiarki? Jak wiemy, kraje europejskie w różny sposób podchodzą do opodatkowania, może być od dochodu, może być od przychodu. Dlatego mam pytanie do pana ministra, jakie są robione przymiarki, o ile to nie jest tajemnica. I drugie pytanie. Jakie będzie oficjalne stanowisko rządu wobec polityki Unii Europejskiej dotyczącej autonomii wewnętrznej Polski w zakresie wydobycia gazu łupkowego? Bo jak wiemy, stanowisko jest zmienne. Wiemy, jakie są wpływy rządu francuskiego, jakie jest stanowisko Bułgarii. Wczorajsza konferencja europosła Sonika też właśnie rzutuje na to, że są duże niepokoje w tym zakresie. Dlatego pytam: Jakie będzie stanowisko rządu wobec Unii Europejskiej? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Arkit
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W ubiegłym roku Sejm uchwalił nowelizację ustawy dotyczącej ˝Programu budowy Zbiornika Wodnego Świnna Poręba w latach 2006-2013˝. Przyjęcie nowelizacji ustawy dotyczącej największej obecnie inwestycji hydrogeologicznej w Polsce było bardzo potrzebne dla jej szybkiego zakończenia. Zgodnie z zapisami znowelizowanej ustawy w budżecie na realizację inwestycji będą zabezpieczone prawie 2 mld zł pochodzące przede wszystkim ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. O tym, jaką ważną rolę będzie spełniała i już spełnia zapora wodna w Świnnej Porębie, nie trzeba nikogo przekonywać. Podczas niedawnej powodzi zbiornik, mimo że wciąż jeszcze niedokończony, przyjmując ponad 59 mln m 3 wody, uchronił Kraków przed niszczącą siłą żywiołu. Dokończenie tej rozpoczętej blisko 40 lat temu budowy niemal kompleksowo rozwiąże problem ochrony przed powodzią Małopolski wraz z Krakowem. Zakłada się, że pełne zakończenie tej inwestycji nastąpi w roku 2013 - tak przewidują zapisy ustawy. Chciałbym podkreślić potrzebę stałego monitorowania prac budowlanych przy zbiorniku wodnym w Świnnej Porębie. W związku z tym mam pytanie do pana ministra. Proszę o wskazanie, na jakim etapie znajduje się obecnie realizacja tego projektu. Czy realizacja programu dotyczącego Zbiornika Wodnego Świnna Poręba postępuje zgodnie z założonym harmonogramem i zapewni zakończenie budowy w 2013 r.? Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Bobowska
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Pozostają dwa zagadnienia. Niezrealizowanym do tej pory elementem inwestycji przy zbiorniku Świnna Poręba pozostaje nowy przebieg linii kolejowej. Pan minister mówił już o pewnych szczegółach, o przedłużających się procedurach formalnych, co opóźnia wykonanie przekładki nowego traktu. Czy są już dokumenty niezbędne do wykonania prac budowlanych i kiedy, jak można przypuszczać, nastąpi zakończenie tego etapu, jeżeli w ogóle można podać jakąś precyzyjną datę? Druga sprawa to z punktu widzenia lokalnych społeczności, a także władz niezwykle ważne przedsięwzięcia związane z otoczeniem zbiornika. W walorach krajobrazowych, kulturowych gmin Mucharz, Stryszów, Zembrzyce, a także okolicznych gmin i miast, takich jak Sucha Beskidzka i Wadowice, ukryty jest potencjał gospodarczy, zwłaszcza jeżeli chodzi o turystykę, a szczególnie o infrastrukturę wokół przyszłego akwenu wodnego. Czy przewiduje się dodatkowe wsparcie finansowe? Mam na myśli np. formę programu rozwoju produktów turystycznych, projekt ministerstwa adresowany do gmin lub zainteresowanych organizacji pozarządowych. (Oklaski)
Mówca: Maciej Wydrzyński
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Afera hazardowa, afera z ACTA, afera ze Stadionem Narodowym, afera z ustawą refundacyjną, a teraz afera solna. Można by pewnie jeszcze wymieniać wiele afer, jakie miały miejsce w trakcie rządów Platformy, ale ta obecna jak nigdy dotąd dotyczy tak bezpośrednio bezpieczeństwa zdrowotnego Polaków, które może być realnie zagrożone. Wykryte tysiące ton niejadalnej soli, która stanowi odpad przy produkcji chlorku wapnia i jest stosowana do posypywania zimą dróg, a która trafiała na stoły w polskich domach, realnie zagraża obywatelom. Chcę zatem zapytać: Kto będzie ponosił odpowiedzialność odszkodowawczą w przypadku stwierdzenia diagnostycznego uszczerbku na zdrowiu w wyniku spożycia skażonej soli? Czy w przypadku pozwów zbiorowych, które mogą się pojawić, będą to firmy produkcyjne czy Skarb Państwa? Czy Ministerstwo Zdrowia lub Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi może wykaże chęć pomocy Polakom przy ewentualnych procesach odszkodowawczych, czy po prostu umyje od tego ręce? Czy minister sprawiedliwości lub prokurator generalny będzie miał odwagę przyspieszyć podanie pełnej listy firm, które handlowały skażoną solą, aby Polacy mogli choć w minimalnym stopniu poczuć bezpieczeństwo w trakcie codziennych zakupów? Czy ważniejsze jest dobro i marka firm z sektora spożywczego, czy zdrowie publiczne Polaków? Czy minister zdrowia zleci głównemu inspektorowi sanitarnemu szczegółowe kontrole przy procesie produkcyjnym nie tylko w firmach podejrzanych w aferze? Być może warto rozważyć cykliczne i okresowe kontrole jakości produkcji, a także rygorystyczne stosowanie kar finansowych za wykryte nieprawidłowości przy procesie produkcyjnym, bo chyba nasze zdrowie jest najważniejsze, o czym minister - z zawodu lekarz powinien wiedzieć najlepiej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Armand Kamil Ryfiński
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałkini! Panie Ministrze! Powiedział pan o działaniach prewencyjnych. Chciałbym zapytać, dlaczego działania prewencyjne prowadzone są dopiero po tym, gdy przez dziennikarzy zostało ujawnione, bodajże po 9 latach, że doszło do takich nieprawidłowości i jest możliwość skażenia żywności tą solą wypadową? Czy nie dopatruje się pan tu zaniedbań ze strony służb podległych Ministerstwu Zdrowia w związku z tym, że wcześniej nie podejmowano działań prewencyjnych? Kolejne pytanie. Czy główny inspektor sanitarny bądź Ministerstwo Zdrowia udostępni obywatelom informacje na temat ewentualnych skutków spożywania żywności zanieczyszczonej chociażby siarczanem sodu czy innymi substancjami? Jakie skutki dla ludzkiego zdrowia w dłuższej perspektywie może mieć przyjmowanie tych substancji? Jakie dawki mogą przynieść te skutki? Ta substancja może akurat powodować zagrożenie i dla układu oddechowego, i nerwowego, i sercowo-naczyniowego. Jeżeli państwo nie macie takich badań, to warto by było, nie wiem, sprowadzić je z zagranicy. Czy przewidujecie państwo poinformowanie obywateli o faktycznych możliwych negatywnych skutkach działania tych substancji po ich spożyciu w dłuższym okresie? Dziękuję.