Mówca: Anita Kucharska-Dziedzic
Data: 2023-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Debatujemy dziś nad sprawozdaniem rzecznika praw dziecka. O czym pan Mikołaj Pawlak powinien nam dziś raportować? O jakich działaniach powinien mówić? Art. 3: rzecznik podejmuje działania zmierzające do ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem, demoralizacją, zaniedbaniem oraz innym złym traktowaniem. Na tym artykule chciałabym się skupić, bo polskie państwo słabo chroni dzieci przed przemocą. Miałby tu rzecznik spore pole do popisu, ale popisać się nie ma czym. Tylko 2% wyroków za znęcanie się nad członkiem rodziny to wyroki za znęcanie się nad dzieckiem. Oficjalne statystyki mówią o 3-4 tys. tłuczonych dzieci rocznie, o kilkudziesięciu zakatowanych przez swoich najbliższych opiekunów. Połowa rodziców przyznaje się do okazjonalnego albo ciągłego bicia dzieci. Co czwarty nastolatek przyznaje, że oberwał od rodzica w ostatnim roku. A co robi rzecznik? Rzecznika nie interesuje analiza przypadków śmiertelnych, nie chce poznać przyczyn śmierci dzieci z powodu przemocy i zaniedbania. Nie interesuje go implementacja procedury sprawdzającej do polskiego systemu prawnego. Skatowanie Kamila przelało czarę goryczy i prawica wreszcie dostrzegła, że prymat władzy rodzicielskiej nad podmiotowością dziecka przynosi krwawe żniwo. Rząd nie ma odwagi, ale prawicowi posłowie zgłosili projekt ustawy przygotowanej przez NGO-sy i z posłami opozycji pracują nad rozwiązaniami chroniącymi dzieci i nowym Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym. A rzecznik? Rzecznik nie był zainteresowany. Nie był zainteresowany udziałem w obradach zespołu praw dziecka posłanki Moniki Rosy i obradach mojego zespołu zajmującego się podmiotowością prawną dziecka. Dziecko według rzecznika nie ma praw i nie ma podmiotowości, jest przedmiotem władzy rodzica i ma obowiązek kochać rodzica bez względu na to, jaki ten rodzic jest. (Poseł Janusz Korwin-Mikke: Tak, tak.) Jak dziecko nie kocha, to dziecko ma trafić karnie do domu dziecka, by tam pokochać swojego kata, nawet jeśli ten rodzic przejawiał zachowania pedofilne. Skala wykorzystania seksualnego dzieci też rośnie, ale o przemocy wobec dzieci w sprawozdaniu jest najmniej i najkrócej. A jak rzecznik kwituje skalę przemocy wobec dzieci? Spójrzmy na to z szerszej perspektywy. Proszę bardzo, szersza perspektywa. Kiedy kuratorzy Czarnka ścigają nauczycieli, którzy pomagają krzywdzonym dzieciom, to rzecznik milczy. Milczy, gdy nauczyciele są sekowani za pomaganie krzywdzonym dzieciom, ale rzecznik nie milczy, gdy młodzież LGBT znajduje szkoły im przyjazne. Mikołaj Pawlak ściga się z Przemysławem Czarnkiem o złą sławę największego szkodnika poszanowania praw dziecka i jego podmiotowości. Jeśli znana z promocji niewierności małżeńskiej i porzucania dzieci i rodziny na rzecz kochanków fundacja chce przemiału podręczników za podawanie telefonu zaufania dla krzywdzonych dzieci, to co robi rzecznik? Nic nie robi. Krzywdzone dzieci niemal najczęściej w Europie podnoszą rękę na własne życie. Te statystyki dramatycznie w Polsce rosną. W ubiegłym roku 150 dzieci skutecznie odebrało sobie życie. Wielokrotnie więcej próbowało. Politycy potrafią czasem wynieść się ponad partyjne i klubowe podziały. Wiceprzewodnicząca Lewicy Paulina Piechna-Więckiewicz zorganizowała dwa okrągłe stoły w parlamencie wokół zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży i 18 regionalnych. Stawiają się młodzi ludzie, organizacje młodzieżowe, specjaliści, aktywiści, samorządowcy, lekarze, ale nie ma, konsekwentnie nie ma na nich rzecznika ani nikogo z jego współpracowników. Jeśli rzecznika nie interesuje cierpienie fizyczne i psychiczne, nie interesuje go ich śmierć, samobójstwa, katowanie i zaniedbanie, to co go interesuje? W co się angażuje? Rzecznik ma obsesję złych dzieci, niekochających swoich przemocowych rodziców. Jeśli wspierający rodzic skarży się rzecznikowi na bierność instytucji państwa, organów ścigania czy wymiaru sprawiedliwości, to rzecznik zareaguje irytacją, jeśli tym rodzicem jest samotna matka, bo rzecznik nie toleruje samotnych matek, zwłaszcza tych, które ratują dzieci przed przemocowymi ojcami. Nastolatka w sytuacji okołorozwodowej rodziców, w tle przemoc, dziewczynka od lat konsekwentnie mówi, że się boi i nie chce kontaktów z ojcem, który ją krzywdził. Rzecznik kieruje do sądu pismo z wnioskiem o umieszczenie nastolatki w pieczy, aby odbudowała więź z ojcem. Takich historii mam dziesiątki. Według rzecznika matki, które chronią swoje dzieci, to matki niewydolne wychowawczo, którym rzecznik poleca kurs kompetencji rodzicielskich. Cytuję jedną z mam: miałam bezpośredni kontakt zarówno z panem Pawlakiem, jak i wielokrotnie z panią Rzeplińską. Otrzymywali ode mnie nagranie dotyczące przemocy nad dzieckiem, ale ze strony ojca (Dzwonek), i w związku z tym - brak reakcji z ich strony. Kiedy mówiłam rzecznikowi, że moje dziecko doznaje przemocy, usłyszałam jedynie: szczęść Boże. Szczęść Boże, panie rzeczniku, bo dla dzieci w Polsce jesteś pan nieszczęściem. (Oklaski)