PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Krzysztof Lipiec
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ta nie pierwsza przecież debata o systemie polskiej edukacji dzisiaj przypomina mi zawracanie Wisły kijem przez posłów Platformy Obywatelskiej, którzy próbują odpierać zarzuty postawione przez Najwyższą Izbę Kontroli. Tak naprawdę ta debata nie ma merytorycznego znaczenia, aczkolwiek warto przypomnieć, że my bardzo często przekonywaliśmy, prosiliśmy, ukazywaliśmy błędy, mówiliśmy, że trzeba to zrobić inaczej. Tak jednak się nie stało i dzisiaj wyszło szydło z worka, NIK po prostu obnażyła wszystkie niedoskonałości państwa polskiego w sferze edukacji narodowej. Bo przecież to jest tak, że dzisiaj państwo pod rządami Donalda Tuska chce się wyzbyć ważnego zadania, jakim jest edukowanie polskiej młodzieży. Co więcej, ta dzisiejsza debata pokazuje, że tak naprawdę król jest nagi. Pani minister, występując pod pręgierzem raportu Najwyższej Izby Kontroli, tak naprawdę nie ma dzisiaj nic do powiedzenia polskiemu Sejmowi. Nie powiedziała, w jakim kierunku będzie się zmieniał nadzór pedagogiczny, co trzeba zrobić, aby ten system udoskonalić. Ale jak może to uczynić, skoro do tej pory czyniła wszystko, aby ten nadzór ze strony państwa nad funkcjonowaniem oświaty osłabić? Jestem przekonany co do tego, że to wszystko wpisuje się w taką sytuację: jeśli my nie dajemy samorządom środków finansowych, to niech samorządy odpowiadają za całokształt funkcjonowania polskich szkół. Doskonale to widać w nadzorze pedagogicznym prowadzonym przez dyrektorów szkół. Dzisiaj tak naprawdę nie wiadomo, jaką rolę w systemie pełni dyrektor szkoły. Czy jest na usługach samorządu, czy też sprawuje ten nadzór pedagogiczny z prawdziwego zdarzenia? Mam takie wrażenie - nie chcę tu czynić (Dzwonek) zarzutów - że dzisiaj dyrektorzy sprawujący nadzór pedagogiczny...
Mówca: Grzegorz Schreiber
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Raport NIK dotyczący nadzoru pedagogicznego jest druzgocący. Liczba etatów dotyczących stanowisk wymagających kwalifikacji pedagogicznych daleko odbiega od liczby nadzorowanych szkół i placówek. Kuratorzy nie posiadają aktualnego wykazu szkół, nad którymi sprawują nadzór. Różnice pomiędzy danymi, które zostały udostępnione kontrolom NIK w MEN i w kuratoriach, wynoszą np. w Łódzkiem 500 placówek, w Bydgoskiem 142 placówki. To są skandaliczne dane. Brak rozpoznawania skali występujących na terenie szkół zagrożeń lub dokonywanie tego rozpoznania w bardzo, bardzo ograniczonym zakresie. Zaniechanie przeprowadzenia kontroli obiektów szkolnych w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higienicznych warunków korzystania z nich. To wszystko pokazuje, jak daleko nadzór pedagogiczny w tym wydaniu rzeczywiście sięga dna. Chciałbym jednakże w tym miejscu zapytać, czy wszystkie te zaniechania, te zaniedbania czy wręcz, powiedzielibyśmy, swojego rodzaju anarchizacja nadzoru pedagogicznego, czy to wszystko nie ma czasami waloru systemowego. Czy nie o to w tym wszystkim, pani minister, chodzi? Czy nie następuje świadome pozbywanie się przez Ministerstwo Edukacji Narodowej trudnego, pewnie niewygodnego narzędzia nadzoru pedagogicznego, ograniczenie jego charakteru i zadań? Czy wreszcie nadzór nad jakością pracy szkoły nie przechodzi albo czy właśnie nie ma takiego planu, żeby on całkowicie przeszedł, całkowicie został oddany stronie samorządowej? Czy nie takie są, pani minister, w efekcie dalekosiężne zamiary? Czy tak jak pozbawiliście państwo odpowiedzialności za sieć szkół kuratorów oświaty (Dzwonek), tak samo nie zamierzacie pozbawić ich nadzoru pedagogicznego...
Mówca: Ewa Malik
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku, tak. Szanowni Państwo! W środowiskach związanych z oświatą coraz głośniej wyraża się opinię, iż w związku z reformą oświatową Platformy Obywatelskiej w szkolnictwie dzieje się bardzo źle. Znacznie pogorszyły się wyniki nauczania w szkołach, a nadzór nad jakością kształcenia jest po prostu iluzoryczny. 1/3 nauczycieli nie podnosi swoich kwalifikacji, co rzecz jasna musi w końcu odbić się na jakości nauczania i wychowywania dzieci w szkołach. Z kolei kontrola NIK wykazała, iż w wielu szkołach spośród podlegających kontroli, a przecież w bardzo wielu szkołach NIK w ogóle nie przeprowadzał kontroli, dyrektorzy w ogóle nie zdołali opracować wieloletniego planu doskonalenia zawodowego nauczycieli, do czego zobowiązuje rozporządzenie ministra edukacji narodowej i sportu z marca 2002 r. Podczas kontroli wykazano, iż w latach 2009-2010 zrealizowano wydatki na doskonalenie zawodowe nauczycieli ujęte w planie finansowym szkół w bardzo nikłym procencie. Jednocześnie w kontrolowanym okresie szkoły nie występowały, a mają taką możliwość, z wnioskami o uwzględnienie ich potrzeb związanych z kształceniem nauczycieli do organu prowadzącego. Ta sytuacja, która ma istotny wpływ na proces nauczania w szkołach i bezpośrednio sprzyja obniżaniu się jakości nauczania, budzi coraz większe zaniepokojenie i skłania do postawienia pytań o możliwości dofinansowania różnych form kształcenia nauczycieli przez gminy będące organem prowadzącym szkoły. Jak zatem wygląda ta sytuacja w mniejszych gminach? Czy samorządy są jeszcze w stanie wspomagać finansowo dyrektorów szkół, którzy składają takie zapotrzebowanie do urzędów gminnych? (Dzwonek) Czy wobec pustych kas gminnych, które dostatecznie wyżyłował minister finansów, możliwa jest jeszcze realizacja przepisów ustawy Karta nauczyciela? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Kim jest i jakie ma wykształcenie uczeń, który chodził 4 lata do szkoły o profilu technicznym i nie zdał egzaminu zawodowego? Jak pani ocenia nadzór pedagogiczny i kto powinien odpowiadać, w pani ocenie, za sytuację, jaka ma miejsce w konkretnej szkole w woj. świętokrzyskim? W tej szkole, a myślę, że szkół, w których jest podobna sytuacja, jest więcej, było 24 absolwentów kierunku technicznego. Z tej klasy do egzaminu zawodowego przystąpiło 23 uczniów, zdało 3. Kto według pani odpowiada za ten stan? Co w tej sytuacji powinien zrobić nadzór kuratorski? Jak dotąd nic nie zrobił. Kolejny problem. Dlaczego organ założycielski, który jest najbliżej placówki oświatowej, jest pozbawiony jakichkolwiek narzędzi umożliwiających mu zdyscyplinowanie dyrektora, a szczególnie w krytycznych sytuacjach odwołanie dyrektora szkoły? Żadne przedkładane przez organ założycielski w kuratorium argumenty, w tym dydaktyczne, nie skutkują. Może on jedynie pozbawić dyrektora motywacyjnego dodatku lub drobnych środków z tytułu dodatku motywacyjnego. A dyrektor służy dwóm panom. Jak pani ocenia szkołę, w której w hallu głównym wisi banner z napisem: W naszej szkole nie musisz zdawać matury? Stosowane w oświacie nowoczesne metody badania tzw. ewaluacji pracy szkoły, mające na celu określić poziom funkcjonowania szkoły w różnych obszarach, są nieefektywne. Zalecenia i rekomendacje są miałkie i nie poprawiają poziomu edukacyjnego w konkretnej szkole. Czy pani wie, że sami urzędnicy kuratorium nie wierzą w efekty badań, jakie przeprowadzają? Jak wykorzystuje pani minister wnioski wynikające z tych badań i jakie działania podjęła pani w oparciu o przeprowadzone badania w szkole? Najważniejsze są dzieci. Ile dla dobra dzieci podjęła pani działań na rzecz zamknięcia szkoły w wyniku badań ewaluacyjnych? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Eksperci podkreślają, że nie ma dziś narzędzia, które sprawnie bada rzeczywistą jakość kształcenia. Obecne narzędzia służące badaniu jakości kształcenia są być może inne niż kiedyś, ale to nie oznacza, że są lepsze. Ironicznie można przywołać tu wypowiedź prof. Aleksandra Nalaskowskiego, który, powołując się na wyniki badań wykonanych przez jego doktorantów, poinformował o tym, że im więcej nauczycieli dyplomowanych w gimnazjach, tym gorszy wynik na egzaminach zewnętrznych. Na tym tle proszę o odpowiedź na następujące pytanie: Jaka jest statystyka sporządzanych ocen jakości pracy szkół i placówek w ramach ewaluacji zewnętrznych przeprowadzanych przez kuratoria oświaty? Jakie obszary wymagań wobec pracy szkół zostały w wyniku ewaluacji zewnętrznej ocenione na najwyższym poziomie, a jakie na poziomie najniższym? I jeszcze jedno pytanie. W ostatnich latach znaczne środki publiczne, w tym europejskie, przeznaczono na przemodelowanie - nieszczęsne naszym zdaniem - nadzoru pedagogicznego? Jaka jest w ocenie rządu relacja pomiędzy poniesionymi kosztami tego przemodelowania a rzeczywistym podniesieniem jakości pracy szkół i placówek? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Fotyga
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Komisja do Spraw Unii Europejskiej omawiała wczoraj unijną strategię na rzecz zrównoważonej konkurencyjności w branży budowlanej. Posłowie koalicji rządzącej wskazywali, że jednym z powodów, dla których rysuje się dramatycznie niski według nich poziom konkurencyjności polskich przedsiębiorstw w tej branży, jest bardzo niski poziom edukacji, mówili też, że to polscy pracownicy są najczęściej ofiarami wypadków w czasie trwania budowy. I teraz jedna uwaga. To pani minister i pani płomienna adwokat, czyli pani minister Hall, byłyście odpowiedzialne za de facto likwidację szkolnictwa zawodowego. Mogę jeszcze dodać, że mniej więcej w tym samym czasie w starych państwach członkowskich Unii Europejskiej rozszerzone zostały programy edukacyjne w szkolnictwie zawodowym, z możliwością dopuszczania uczniów z nowych państw członkowskich. Zadaję pytanie: Jak państwo mierzycie tę edukacyjną wartość dodaną - czy w skali kraju, za co odpowiadacie konstytucyjnie, czy w skali całej Unii Europejskiej? Dodam jeszcze, że niezależnie od tego, jaką kwotę pan premier Donald Tusk wywalczy w funduszach spójności na projekty infrastrukturalne, jeżeli to będzie tak, że będą tę kwotę realizowały zachodnie firmy, być może zatrudniające wykształconych przez siebie, w państwach zachodnich polskich robotników, to nie będzie to wartość dodana wynikająca z członkostwa w Unii Europejskiej.
Mówca: Katarzyna Hall
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Postanowiłam się zgłosić do głosu, usłyszawszy, że zlikwidowałam szkolnictwo zawodowe. Pani poseł, bardzo proszę jednak najpierw poznać fakty. Rzeczywiście reforma szkolnictwa zawodowego była przygotowywana za mojej kadencji i jest wdrażana od września tego roku właśnie po to, żebyśmy gruntowniej i lepiej kształcili. Podstawa programowa kształcenia zawodowego daje odpowiedni podział odnośnie do kwalifikacji i egzaminów, tak żebyśmy mniej mieli takich sytuacji, jakie państwo tu przedstawiali - że właśnie młodzież nie przystępuje do tych egzaminów zawodowych. I warto zwrócić uwagę na jedno jeszcze. (Poseł Maria Zuba: To jest polemika, nie sprostowanie.) Bodaj 10 czy 12 szkół zawodowych zostało przebadanych na użytek tego raportu i zbyt daleko idące są uogólnienia, stwierdzenia, że w kilkudziesięciu procentach szkół zawodowych czegoś nie ma. To jest właśnie metoda badawcza NIK. Mnie się marzy, i warto byłoby, żebyśmy to mieli, reprezentatywna próba szkół, odpowiednio wylosowanych. (Poseł Anna Fotyga: Zniknęły te szkoły.) Naprawdę tego typu uogólnienia są zupełnie nieuprawnione. Chcę też sprostować to, że reforma szkolnictwa zawodowego do czegoś, że tak powiem, złego prowadzi. W mojej ocenie naprawdę będziemy mieli po 2015 r. unowocześnione to kształcenie i lepiej przygotowanych i maturzystów, i młodzież z wykształceniem zawodowym. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zarówno raport z 2002 r., jak i raport, który został opublikowany w tym tygodniu, ale który dotyczył tak naprawdę tego nadzoru sprawowanego po staremu i pierwszego momentu wprowadzania tego nowego nadzoru pedagogicznego, mówią o tym, że ten stary nadzór nie funkcjonował. Dlatego trzeba go było zmienić. To jest powód tego, że dzisiaj chcemy dyskutować o tym, jak ma wyglądać ten nowy nadzór pedagogiczny. NIK nie zbadał funkcjonowania nadzoru pedagogicznego według nowej formuły, bo ten nadzór funkcjonuje od 2009 r. Dopiero w tej chwili nabiera on takiego rozpędu, że mamy corocznie 5 tys. ewaluacji i kilka tysięcy, kilkadziesiąt tysięcy kontroli. Dopiero to pozwala nam popatrzeć na szkołę w sposób bardzo szeroki, nie tylko przez projekt organizacyjny. Bo zatwierdzenie projektu organizacyjnego to czynność administracyjna, to podpisanie się tylko pod liczbą godzin, które w tym projekcie są zapisane. Natomiast nam nie chodzi tylko o to, żeby zgadzała się liczba godzin. Nam chodzi o to, żeby te godziny były dobrze realizowane w szkole, żeby uczeń się rozwijał, żeby nauczyciel uczył w sposób nowoczesny, tak aby uczeń był dobrze przygotowany do egzaminów i dobrze przygotowany do dorosłego życia. Myślę, że po prostu dzisiaj trudno nam porozumieć się tylko dlatego, że macie państwo inną koncepcję nadzoru. Państwo uważacie, że nadzór pedagogiczny, że wizytator powinien być ekonomem, który idzie do szkoły, sprawdza dokumenty i rządzi dyrektorem szkoły i nauczycielami, w jaki sposób mają oni prowadzić proces dydaktyczny. Ja chciałabym, żeby ta odpowiedzialność za jakość kształcenia, odpowiedzialność za to, co dzieje się w szkole, spoczywała na dyrektorze szkoły i nauczycielu (Oklaski), a nadzór pedagogiczny żeby rozliczał dyrektora szkoły i nauczycieli z tego, czy podejmowali dobre decyzje, czy potrafili to zrobić, czy doprowadzili do takiej sytuacji, że uczeń dobrze zdał egzamin. (Poseł Sławomir Kłosowski: To będzie przedmiotem następnej kontroli NIK.) (Głos z sali: Na temat. ) Ten nowy nadzór idzie właśnie w tę stronę. Chodzi o to, że powinniśmy prowadzić... (Gwar na sali)
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z raportu Najwyższej Izby Kontroli wynika, że reforma systemu pedagogicznego wprowadzona w 2009 r. zakończyła się porażką. Kuratoria i dyrektorzy szkół nie mają dziś odpowiednich narzędzi, które pozwolą na rzetelną ocenę placówek oświatowych. A powszechnie wiadomo, że na terenach polskich szkół rośnie przestępczość, a wyniki egzaminów zewnętrznych przeprowadzonych w szkołach są coraz gorsze. Z danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wynika, że szkoła zaraz po ulicy jest najmniej bezpieczną przestrzenią publiczną, w której rozwija się młodociana przestępczość. Szacuje się, że w tym roku liczba przestępców przekroczy 30 tys. To blisko dwukrotnie więcej niż 5 lat temu. Najczęściej występujące formy przestępczości to: wymuszenia rozbójnicze, kradzieże, pobicia, napaść na nauczycieli. Rodzi się więc pytanie: Dlaczego Ministerstwo Edukacji Narodowej doprowadziło do demontażu programu ˝Zero tolerancji dla przemocy w szkole?˝ Ile środków finansowych przeznacza się rocznie na monitoring w szkołach? Czy powstały w szkołach ośrodki wsparcia wychowawczego? Ile takich ośrodków powstało w poszczególnych województwach? Dlaczego minister edukacji narodowej wydała 4,5 mln zł z programu ˝Bezpieczna i przyjazna szkoła˝ na kampanię informacyjną na temat obniżenia wieku szkolnego? Ile faktycznie z 6 mln zł przeznaczonych na program ˝Bezpieczna i przyjazna szkoła˝ wykorzystano na ten program? Czy we wszystkich szkołach funkcjonuje system badań losów absolwentów?
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Moje oświadczenie dotyczy rozpoczętego procesu prywatyzacji Przedsiębiorstwa Przemysłu Ziemniaczanego sp. z o.o. w Trzemesznie. Ten proces rozpoczął się właściwie w 2002 r. W wyniku najpierw decyzji agencji prywatyzacyjnej, a potem ministra skarbu państwa, który unieważnił ten przetarg i ten proces, trwają w różnych sądach procesy o uznanie prawa do objęcia udziałów przez jedną z firm. W tym czasie w przedsiębiorstwie tworzyła się spółka plantatorsko-pracownicza, która gromadziła kapitał i zamierzała uczestniczyć w procesie prywatyzacji. To przedsiębiorstwo jest bardzo istotnym zakładem pracy na terenie regionu gnieźnieńskiego. Ponadto, jako spółka jednoosobowa, w tej chwili, Skarbu Państwa, uzyskuje dobre wyniki ekonomiczne. W ostatnich latach jest spółką, która w znacznej mierze swoje produkty eksportuje, dlatego też, z punktu widzenia lokalnego rynku pracy, bardzo istotne znaczenie ma przyszłość tego przedsiębiorstwa. W sprawie ewentualnej prywatyzacji tego zakładu wcześniej, w poprzedniej kadencji, ale też na początku tej kadencji, posłowie powiatu gnieźnieńskiego oraz pan poseł Stanisław Kalemba, obecny minister rolnictwa i rozwoju wsi, rozmawiali wielokrotnie w Ministerstwie Skarbu Państwa, wnosząc o to, aby do tego procesu, na ogólnych zasadach, była dopuszczona właśnie ta spółka plantatorsko-pracownicza. Niestety ostatnie decyzje ministra skarbu państwa wskazują, że jedno przedsiębiorstwo, Przedsiębiorstwo Przemysłu Spożywczego PEPEES SA, zostało włączone w proces negocjacji związanych z prywatyzacją. Wynika to z tych zobowiązań, które były wcześniej, czyli są kontynuowane, z tych rozstrzygnięć sądowych, a nie dopuszczono do tego procesu prywatyzacji właśnie Spółki Plantatorsko-Pracowniczej Trzemeszno. Nie jest jeszcze za późno, stąd chciałbym w tym miejscu zaapelować zarówno do resortu Skarbu Państwa, ale także liczyć na to, że rzecznikiem tych spraw będzie pan poseł Stanisław Kalemba, obecnie minister, który wówczas wspólnie z nami, ramię w ramię, zabiegał o to, aby rolnicy mogli mieć możliwość udziału w prywatyzacji tego przedsiębiorstwa. Jest to ostatnie przedsiębiorstwo przemysłu ziemniaczanego, w którego procesie prywatyzacji istnieje możliwość udziału właśnie tej spółki plantatorsko-pracowniczej. W tej sprawie skierowałem również stosowną interpelację, zostało również wysłane do ministra skarbu państwa stanowisko Rady Miejskiej w Trzemesznie. Jak mówię, jest to bardzo istotny zakład z punktu widzenia lokalnego rynku pracy, ale także bardzo ważne źródło dochodów dla rolników z województw wielkopolskiego i kujawsko-pomorskiego, stąd właśnie ten dzisiejszy apel. Dziękuję.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 11 listopada w wielu polskich miastach odbyły się uroczystości upamiętniające odzyskanie przez Polskę niepodległości. Największe obchody tego święta miały jednak miejsce w Warszawie, gdzie w odbywającym się już po raz kolejny Marszu Niepodległości uczestniczyło kilkadziesiąt tysięcy osób pochodzących niemal z każdego zakątku kraju, a nierzadko również z zagranicy. Przykładem mogą być Węgrzy, którzy licznie przybyli do Warszawy, aby oddać hołd marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu i z Polakami uczcić nasze Narodowe Święto Niepodległości. Szczególną atmosferę i radość z obchodzonego święta próbowano jednak zakłócić poprzez zatrzymanie i oddzielenie czoła marszu przez Policję w wyniku rzekomo powstałych zamieszek. Do interwencji oddziałów szturmowych Policji doszło jednak na skutek klasycznej prowokacji tajniaków udających pseudokibiców. Do spokojnie biorących udział w marszu uczestników oddano strzały z broni gładkolufowej, a także rzucano petardy i użyto gazu łzawiącego. Wśród uczestników byli rodzice z dziećmi, młodzież, a także osoby starsze, które po prostu chciały uczcić święto narodowe. Niestety, naprzeciw nich stały uzbrojone i opancerzone oddziały Policji. Tak właśnie wygląda legalna manifestacja. Marsz został zatrzymany chwilę po jego rozpoczęciu. Po interwencji Policji uczestników marszu podzielono na dwie grupy. Organizatorzy oraz uczestnicy Marszu Niepodległości twierdzą, że zamieszki wywołali policyjni prowokatorzy, którzy ubrani po cywilnemu i w kominiarkach wmieszali się między demonstrujących w celu wywołania zamieszek i skompromitowania uczestników Marszu Niepodległości. Potwierdzają to liczne nagrania i zdjęcia, na których widać zamaskowanych policjantów ubranych w kominiarki uniemożliwiające rozpoznanie i identyfikację. Na zdjęciach widać także, jak policjanci rzucają race świetlne w tłum demonstrantów, a także bardzo ostro pacyfikują manifestujących. Czy takie zachowanie Policji jest poprawne? Mogło ono doprowadzić do tragedii. W wyniku zablokowania marszu, w którym udział brało kilkadziesiąt tysięcy osób, mogło dojść do prawdziwych zamieszek oraz eskalacji przemocy. Po tym prowokacyjnym incydencie, który miał na celu skompromitowanie marszu oraz jego dezorganizację, dalsza jego część przebiegała już bez żadnych zakłóceń, a jego uczestnicy przemierzali ulice Warszawy w niezwykle spokojny sposób. Niesiono tysiące biało-czerwonych flag i transparentów, śpiewano pieśni patriotyczne, wyczuwalna była niezwykła wspólnota między osobami uczestniczącymi w marszu, które w zdecydowanej większości przypadków nawet się nie znały. W tym szczególnym dniu połączyła ich miłość do ojczyzny i chęć zamanifestowania swojej dumy narodowej oraz przywiązania do uznawanego systemu wartości. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Seliga
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dnia 6 listopada 2012 r. na poddaszu budynku Szkoły Podstawowej w Gorzkowicach wybuchł pożar. Spaleniu uległo ok. 800 m 2 dachu. Ewakuowano ponad 900 dzieci. Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego wyłączył czasowo z użytkowania budynek szkoły. Pilny i szybki remont szkoły wymaga niezbędnych środków finansowych, bowiem straty wynikające ze spalenia dachu i zalania sal lekcyjnych oszacowano na blisko 2 mln zł. Roczny budżet gminy to około 23 mln zł i w większości został już wydatkowany. Niestety, władze gminy tak dużych środków finansowych nie posiadają. Szkoła została zamknięta do odwołania. Ubolewam, że nie zdążyłem zwrócić się do obecnej tutaj pani minister edukacji, ale jako poseł ze Skierniewic, poseł ziemi łódzkiej, na terenie której leżą Gorzkowice, zwracam się do rządu Rzeczypospolitej, do ministra edukacji o podjęcie pilnej interwencji, o jak najszybszą pomoc finansową dla szkoły podstawowej w Gorzkowicach. Mam nadzieję, że rozumiecie państwo powagę sytuacji i pozwolicie dzieciom szybko wrócić do szkoły. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2012-11-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z dostępnych informacji publicznych wynika, że podział na Polskę A i Polskę B utrwala się coraz bardziej, a za rządów koalicji PO-PSL ulega dalszemu pogłębieniu. Jako parlamentarzysta Prawa i Sprawiedliwości sprzeciwiam się pogłębianiu różnic społecznych obywateli Polski, sprzeciwiam się traktowaniu jednych jako obywateli pierwszej kategorii, a innych jako obywateli kategorii drugiej. Państwo powinno inwestować w te województwa, w których występuje najsłabsza infrastruktura ekonomiczna, gdyż na takich obszarach państwo może spowodować realny wzrost poziomu życia przeciętnego mieszkańca danego województwa. Warto przypomnieć, że właśnie za czasów rządów Prawa i Sprawiedliwości nastąpiło przyspieszenie tempa rozwoju społeczno-gospodarczego Polski wschodniej, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, której inicjatorem była śp. pani poseł Grażyna Gęsicka, która stworzyła czy współtworzyła Program Operacyjny ˝Rozwój Polski Wschodniej˝. Wyrażam zatem ogromny żal, że rząd PO-PSL forsuje polaryzacyjno-dyfuzyjny model rozwoju, którego realizacja prowadzi do dalszego pogłębienia dysproporcji rozwojowych, a tak naprawdę prowadzi do ucieczki ludzi z biedniejszej, wschodniej części Polski, ucieczki mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw z tych terenów. Prowadzi do dziedziczenia biedy, wykluczenia społecznego, upadku autorytetu państwa i jego instytucji, chociażby takich jak szkoły. Prowadzi do niszczenia środowiska rodzinnego i narodowego. Czas zatem w związku z projektem budżetu państwa na 2013 r. i na następne lata dostrzec problem województw wschodnich. Czas dobrze opisać priorytety rozwojowe Programu Operacyjnego ˝Rozwój Polski Wschodniej˝ w odniesieniu do perspektywy finansowej na lata 2014-2020. Czas dostrzec te podstawowe problemy, które stanowią o spójności państwa, a których systematyczne rozwiązywanie może dać gwarancję, że wszyscy Polacy w Polsce będą traktowani sprawiedliwie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)