PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ewa Wolak
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! 7 grudnia 2012 r. zakończyła się konferencja klimatyczna Organizacji Narodów Zjednoczonych COP 18. Wrócę trochę do historii, bo rok temu na konferencji w Durbanie ustalono, że do 2015 r. zostanie wypracowane nowe globalne porozumienie o ochronie klimatu. Będzie obowiązywać ono od 2020 r. i obejmować wszystkie kraje konwencji klimatycznej. Dotychczas obowiązujący protokół z Kioto nakłada obowiązki redukcyjne tylko na grupę krajów rozwiniętych. Podczas ubiegłorocznego szczytu zapadła decyzja, że Unia Europejska przejmie też drugi okres protokołu z Kioto, po 2012 r. Polska jako sygnatariusz protokołu z Kioto była zobowiązana do 6% redukcji emisji, osiągnęła 30-procentowy wynik, zyskała więc nadwyżkę i posiada z tego tytułu niewykorzystane jednostki przyznanej emisji, które może sprzedawać, a uzyskany dochód przeznaczać na ochronę klimatu w Polsce. Uzyskane środki - jak dotąd to ponad 780 mln zł - przeznaczone są na inwestycje związane z redukcją emisji CO 2 , jak na przykład termomodernizacja czy rozwój odnawialnych źródeł energii. Panie ministrze, chciałabym zapytać, czy udawało się w Doha utrzymać pełne prawa Polski do dysponowania wypracowanymi w przyszłości nadwyżkami z tytułu redukcji emisji gazów cieplarnianych wobec tych nacisków negocjacyjnych dotyczących anulowania tych nadwyżek przez państwa Unii Europejskiej. Panie ministrze, chciałabym też zapytać, jakie są korzystne dla Polski efekty negocjacji w Katarze. Jeszcze bardzo ważne pytanie: Jakie argumenty przemawiają za organizacją COP 19 w Warszawie w listopadzie przyszłego roku? Dziękuję. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk)
Mówca: Dorota Niedziela
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Moje pytanie, częściowo już pan minister na nie odpowiedział, dotyczy tego przygotowania, dotyczy nowej perspektywy. Do drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto nie przystąpili najwięksi emitenci gazów cieplarnianych, między innymi Chiny i Stany Zjednoczone. W Doha przegłosowano, by Polska była organizatorem COP 19. Jednocześnie były prowadzone rozmowy przygotowujące fundamenty pod negocjacje dotyczące nowego porozumienia klimatycznego. Stąd moje pytanie: Jak ocenia pan minister możliwość globalnego porozumienia, ustalenia tych fundamentów? Jak pan minister ocenia, czy jest możliwe ustalenie tego już w Warszawie, tych fundamentalnych elementów, jeśli chodzi o porozumienie globalne?
Mówca: Środowiska Marcin Korolec
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani poseł. Oczywiście dzisiaj kwestia formuły tego globalnego porozumienia, które ma obowiązywać po roku 2020, jest kwestią wynikającą jakby z fundamentalnego rozumienia polityki globalnej. 20 lat temu w ramach Szczytu Ziemi w Rio ustanowiony został podział na państwa rozwinięte i rozwijające się. Obecnie podział ten nie przystaje do rzeczywistości. To jest trudna rzeczywistość i dla państw rozwijających się, i dla państw rozwiniętych, bo musimy na nowo zdefiniować jakby odpowiedzialności w tym procesie. Dość powiedzieć, że tzw. państwa rozwinięte, tzw. państwa bogate mają dzisiaj bardzo często większe problemy gospodarcze, finansowe i bytowe niż znaczna część państw rozwijających się. Weźmy np. porównanie Grecji i Singapuru - nie bardzo wiadomo, kto jest tutaj bogaty, a kto jest tutaj biedny, kto naprawdę powinien brać zobowiązania i na kim rzeczywiście spoczywa odpowiedzialność. W związku z tym kwestia równych zobowiązań w tym procesie klimatycznym będzie kwestią niezwykle trudną do wynegocjowania, ale myślę, że będzie to jedno z zasadniczych pytań na spotkaniu w Warszawie, z pytań generalnych i politycznych, w jaki sposób wspólnota międzynarodowa rozumie ustalenia z Durbanu i przyjęcie porozumienia wspólnego dla całego świata, począwszy od roku 2020. Wydaje mi się, że negocjatorzy w Durbanie osiągnęli bardzo wrażliwe porozumienie, ale dopowiedzenie tego, co reprezentanci Chin, reprezentanci Federacji Rosyjskiej, reprezentanci Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej rozumieją przez to nowe porozumienie, będzie odpowiedzią na jedno z zasadniczych pytań, które będziemy stawiać. Ale oczywiście precyzyjne cele i precyzyjne ambicje związane z tą konferencją, ambicje globalne i ambicje nasze, partykularne, będziemy przedstawiać w najbliższej przyszłości. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Samorząd powiatu nowotarskiego oraz samorządy gmin Łapsze Niżne, Czorsztyn i Nowy Targ w ciągu ostatniego roku kilkakrotnie występowały do rządu o zmianę decyzji dotyczącej sprzedaży spółki Skarbu Państwa, Zespołu Elektrowni Wodnych Niedzica SA. Głównym powodem protestu samorządów jest fakt, że przy okazji sprzedaży spółki wystawiono na sprzedaż także nieruchomości, które do spółki nie należą. Chodzi głównie o teren Jeziora Czorsztyńskiego wraz ze strefą brzegową. Skarb Państwa nigdy spółki w te nieruchomości skutecznie nie wyposażył, a w stosunku do części z nich toczą się postępowania związane z wywłaszczeniem. Podjęto co prawda działania w kierunku wydzielenia ze spółki części energetycznej na nieruchomościach będących faktycznie własnością Skarbu Państwa i sprzedaży tej części, ale minister skarbu podpisał już przedwstępną umowę sprzedaży z firmą Energo-Pro z siedzibą w Republice Czeskiej. I umowa ta dotyczy innej spółki niż ta, która była przedmiotem postępowania dotyczącego sprzedaży ZEW SA Niedzica. Rodzą się więc poważne wątpliwości, czy minister mógł tak postąpić. Ponadto ten olbrzymi akwen wodny budowany był jako istotny element ochrony przeciwpowodziowej Podhala i Sądecczyzny. Zapora w Niedzicy oraz Zalew Czorsztyński budowane były przez wiele lat, a w trakcie budowy odebrano wielu ludziom majątki, wysiedlono wiele rodzin. Wyrządzono wiele krzywd. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Lokalna społeczność poniosła olbrzymie wyrzeczenia, m.in. jedna z miejscowości została w całości przeniesiona w inne miejsce. Uzasadnieniem zastosowania wywłaszczeń była ścisła realizacja celu publicznego, jakim była ochrona terenów przed powodzią. Funkcja ta była i jest najistotniejsza ze względu na bezpieczeństwo dla państwa oraz regionu i powinna determinować wszelkie działania organów reprezentujących państwo. Zamiar produkcji energii elektrycznej przy budowie zbiornika stanowił jedynie niewielką dodatkową część. Okazuje się jednak, że rząd Polski ma zamiar sprzedać ZEW Niedzica w całości jako spółkę energetyczną, zapominając właśnie, że nie taki był cel wywłaszczeń i nie taki jest główny cel istnienia zbiornika. (Dzwonek) Ponadto przekazanie ZEW Niedzica zewnętrznej spółce, niemającej związku z regionem, spowoduje także poważne skutki społeczne i finansowe, a straty wynikające z takiego rozwiązania szybko przewyższą korzyści z jednorazowego uzyskania kwoty. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ochrona przeciwpowodziowa musi pozostać w rękach publicznych, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę częste w ostatnich latach powodzie w naszym regionie. Panie ministrze, kto weźmie odpowiedzialność na siebie w sytuacji, gdy nowy właściciel, spółka spoza granic kraju, na przykład niewłaściwie wykona swoje obowiązki i dojdzie do tragedii powodzi? Przecież własności się już nie odbierze, nie wywłaszczy się spółki, tak jak wywłaszczono właścicieli nieruchomości, które uległy zalaniu.
Mówca: Wiesław Stanisław Janczyk
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Ta wiadomość jest dobra. Trochę się martwię, że jest ona tylko częściowo dobra, bo wynika z niej, że Skarb Państwa nie zaprzestaje poszukiwania ścieżki prywatyzacji tego podmiotu. Chcę powiedzieć, że górale, flisacy, rolnicy, samorządowcy, starostowie, wójtowie, burmistrzowie z tamtych okolic, to znaczy z Nowotarszczyzny, z Sądecczyzny, ogólnie wszyscy ludzie, mieszkańcy byli bardzo mocno zaniepokojeni faktem uruchomienia procesu sprzedaży tego podmiotu z uwagi na właściwą ochronę przeciwpowodziową. Byliśmy niedawno na spotkaniu z marszałkiem, z wojewodą, z zespołem parlamentarzystów z Małopolski. Tam wszyscy rozkładali bezradnie ręce i mówili, że jeśli ten podmiot trafi do podmiotu komercyjnego, ten aspekt przestanie być uwzględniany, ochrona przestanie funkcjonować. Nikt racjonalny nie będzie utrzymywał niskich stanów zbiornika przed sezonem wielkich opadów, bo będzie tracić przychody ze sprzedaży energii. Jeżeli to będzie podmiot prywatny, to ten aspekt przestanie mieć znaczenie. Skandalicznie potraktowano również pracowników, którym ostatecznie nie zapewniono w negocjacjach jakiegokolwiek zabezpieczenia na podstawie umowy dotyczącej właśnie ich pozycji zawodowej. Prawdopodobnie skończyłoby się to tym, że wiele osób utraciłoby miejsca pracy lub przeszłoby na umowy o pracę na dużo gorszych warunkach, bo żaden z do tej pory przeprowadzonych procesów prywatyzacyjnych na naszym terenie nie przyniósł wzrostu zatrudnienia i poprawy warunków pracy.
Mówca: Jan Kaźmierczak
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Zacznę od stwierdzenia, być może nieco stronniczego, że jako pracownik naukowy uważam za jedno ze szczególnie ważnych osiągnięć zarówno Sejmu poprzedniej kadencji, jak i rządu Platformy i PSL w poprzedniej kadencji przyjęcie w 2010 r. pakietu ustaw reformujących polską naukę. Przy czym chciałbym jeszcze podkreślić, bardzo wyraźnie, że jest to także osobisty sukces pani minister Kudryckiej, która zdecydowała się na to, żeby wprowadzić pewne nowe rozwiązania. I bardzo dobrze. Jestem fanem tych rozwiązań. Muszę natomiast powiedzieć również, że w moim głębokim przekonaniu każde prawo, szczególnie nowe, szczególnie takie, które tworzy nowe byty prawne, wymaga monitoringu i czegoś w rodzaju sprzężenia zwrotnego, a więc pewnej refleksji po jakimś czasie, czy to, co zostało zrobione, działa właściwie. Z tego powodu chciałbym zapytać panią minister o pewną ogólną ocenę po tych dwóch latach funkcjonowania szczególnie jednego bytu, który został ustanowiony, to jest Narodowego Centrum Nauki, które jest zupełnie nowym rozwiązaniem w systemie polskiej nauki. Muszę powiedzieć, że - pewnie ze względu na moją pozycję zawodową - jestem kimś, do kogo naturalnie trafiają różne uwagi dotyczące funkcjonowania centrum. One są, tak jak powiedziałem, różne, pozytywne i negatywne. Żeby nieco ukierunkować odpowiedź, chciałbym dopytać o sprawy takie jak na przykład zgłaszane uwagi dotyczące pewnej rozwlekłości procedur, które były związane z udzielaniem informacji wnioskodawcom o opiniach. Chodzi także o sprawę jakości recenzji, ponieważ to też było czasem podnoszone. Jednak są też pozytywne sprawy. Myślę, że pani poseł Matusik-Lipiec również chce dopytać o pewną rzecz w tej pierwszej części.
Mówca: Katarzyna Matusik-Lipiec
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! W pierwotnym założeniu Narodowe Centrum Nauki miało funkcjonować w miejscu, które będzie własnością spółki Skarbu Państwa, własnością Skarbu Państwa, tak by uniknąć wysokich kosztów związanych z wynajmem pomieszczeń na funkcjonowanie tej instytucji. (Dzwonek) Tak się jednak nie stało. W chwili obecnej Narodowe Centrum Nauki funkcjonuje przy ul. Królewskiej w Krakowie. Jest to, jeśli chodzi o lokalizację, dobre miejsce, ale wiąże się z koniecznością ponoszenia dużych nakładów finansowych na wynajem pomieszczeń biurowych. Moje pytanie jest następujące. Czy zdaniem pani minister należy utrzymać tę sytuację, to znaczy, przyjąć założenie, że funkcjonowanie takiej instytucji pociąga za sobą konieczność dużych nakładów finansowych na sprawy administracyjne, związane też z wynajmem pomieszczeń, czy też należy podjąć pewien trud, znaleźć lokalizację i dokonać dużej inwestycji kapitałowej związanej z zakupem miejsca, gdzie mogłoby funkcjonować docelowo Narodowe Centrum Nauki? Pytam o to dlatego, że ten temat w dyskusjach związanych z Narodowym Centrum Nauki ciągle powraca. Dziękuję bardzo.
Mówca: Nauki i Szkolnictwa Wyższego Barbara Kudrycka
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi: Bardzo wysoko oceniam działalność Narodowego Centrum Nauki i będę prosiła o odpowiedź na bardziej szczegółowe pytania pana posła Kaźmierczaka dyrektora Narodowego Centrum Nauki pana Andrzeja Jajszczyka. Odpowiedź na drugie pytanie, pytanie pani poseł Lipiec. Pani poseł, Narodowe Centrum Badań i Rozwoju pracuje w wynajmowanych pomieszczeniach. Do końca 2010 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego też pracowało w dużej części w wynajmowanych pomieszczeniach. Nie są to jakieś wyjątkowo wysokie nakłady na pomieszczenia, które wynajmuje Narodowe Centrum Nauki, co nie wyklucza, że będziemy starali się współpracować z władzami zarówno miasta, jak i województwa nad tym, aby może jednak uzyskać jakąś ciekawszą siedzibę. Dziękuję i bardzo proszę, jeśli można, panie marszałku, pana dyrektora, prof. Jajszczyka.
Mówca: Jan Kaźmierczak
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie profesorze, muszę przede wszystkim powiedzieć, że czuję się nieco dotknięty tym, co pan powiedział o jakości polskiego środowiska naukowego. Wszyscy jesteśmy elementami tego środowiska, zarówno Narodowe Centrum Nauki, jak i naukowcy. Myślę, że tego typu stwierdzenie w tym akurat miejscu było troszkę nadmiarowe. Natomiast chciałbym dopytać o jedną rzecz i być może to jest bardziej pytanie do pani minister niż do pana. Otóż przyjmuję do wiadomości, że Narodowe Centrum Nauki jest wysoko oceniane przez ministra, ale stanowi ono jeden z elementów układanki. Układanka wygląda w ten sposób: jest Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które poprzez dwie agencje płatnicze realizuje programy wydatkowania środków na badania. Uwagi, które do mnie docierają, dotyczą także takiej kwestii, że, jak pan przed chwilą powiedział, NCN finansuje badania podstawowe. Otóż tak się składa, że ja jako naukowiec głównie pukam do NCBiR, zajmuję się badaniami stosowanymi bez wątpienia, natomiast badania stosowane bez nauk podstawowych się nie sprawdzają. W związku z tym istnieje tutaj moim zdaniem pewien brak korelacji między (Dzwonek) pewnym sposobem widzenia spraw przez NCN a tym, czego oczekuje NCBiR. Byłbym bardzo wdzięczny pani minister za odpowiedź na pytanie, jak w przyszłości będzie działała właśnie ta potrójna helisa, czyli ministerstwo i dwie agencje, które także ze sobą powinny korelować działania, żeby NCN miał szansę finansować nie tylko te badania, które absolutnie nie kończą się wdrożeniami, ale także te, które powinny prowadzić do tego, że wdrożenia będą potem realizowane poprzez programy NCBiR. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Warzecha
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Głównym zadaniem Agencji Nieruchomości Rolnych jest tworzenie i poprawa struktury obszarowej gospodarstw rodzinnych. Jak się ma realizacja tego zadania agencji do procederu wykupu ziemi rolnej przez spółki zagraniczne, które robią to przy pomocy podstawionych ludzi, słupów? Znane są przypadki sprzedaży ziemi wraz z dzierżawcą, a nawet bez powiadamiania o przetargu rolników ją dzierżawiącym. Przeciw takim praktykom protestowali związkowcy i rolnicy w Szczecinie w lutym i czerwcu, a z jeszcze większą determinacją protestują od 5 grudnia 2012 r. do dnia dzisiejszego. Protestujący twierdzą, że nawet 80% dotychczas sprzedawanej ziemi przez agencję na Pomorzu mogło trafić do cudzoziemców, a w warmińsko-mazurskim - 50%. Panie ministrze, kto poniesie odpowiedzialność za brak należytego nadzoru i dotychczasowe nieprawidłowości, jak i lekceważenie interesu narodowego i obchodzenie przepisów przy sprzedaży polskiej ziemi rolnej? Jak pan zamierza skutecznie przeciwdziałać temu procederowi w przyszłości i zapewnić możliwość dzierżawy lub zakupu ziemi przez polskich rolników w celu powiększenia ich gospodarstw? Jednym z postulatów protestujących jest objęcie tarczą antykorupcyjną procesu gospodarowania gruntami Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz aktywny udział instytucji i organów państwowych w zwalczaniu patologii związanych z procesem rozdysponowania gruntów. Czy na wniosek premiera, ministra lub agencji były w ostatnich 5 latach podjęte działania przez ABW, CBA w celu niedopuszczenia do wymienionych wcześniej patologii? Ile ziemi wykupili polscy rolnicy dla powiększenia swoich gospodarstw rodzinnych, a ile podstawione osoby, które po transakcji jej nie uprawiały, ale np. przekazały w jakiś sposób innym podmiotom, w tym obcokrajowcom? Co rząd Donalda Tuska zrobi, aby przywrócić ziemię polskim rolnikom przekazaną obcokrajowcom niezgodnie z polską racją stanu? Dziękuję.
Mówca: Joachim Brudziński
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Korzystając z okazji, że dołączył do nas pan wicepremier, a zarazem lider Polskiego Stronnictwa Ludowego, pan Janusz Piechociński, kieruję te pytania oczywiście do pana ministra rolnictwa, ale mam nadzieję, że weźmie sobie to do serca też pan wicepremier. Panie ministrze, następująca wątpliwość się pojawiła po pańskim wystąpieniu. Pan rzeczywiście ministrem jest stosunkowo niedawno, ale przecież od pięciu lat rządzi partia polityczna, którą reprezentuje zarówno pan, jak i pan premier Janusz Piechociński. Problem pojawił się nie w ostatnich tygodniach czy dniach, jest już od wielu lat. Gdzie był nadzór polityczny, czy to wcześniej pana wicepremiera Pawlaka, czy pana ministra Sawickiego? Jak rozumiem, panowie poczuwacie się do pewnej łączności czy wspólnoty politycznej, to po pierwsze. Gdyby było tak, jak pani minister mówi, to pytaniem otwartym pozostaje, gdyby było tak dobrze, jak pan minister nam powiedział, dlaczego 400-tysięczna aglomeracja, jaką jest Szczecin, jest codziennie praktycznie dotykana protestem rolników, z którym my, jako parlamentarzyści zachodniopomorscy (Dzwonek), w pełni się utożsamiamy, bo jest to problem realny. Ale przecież ten protest trwa nadal i dlatego zadaję konkretne pytania. Jeżeli pan nie zdąży, to poproszę o odpowiedzi na piśmie. Czy jako minister rolnictwa planuje pan wydać rozporządzenie, które miałoby na celu uszczelnienie procedur kupna gruntów? Można tutaj oczekiwać, że w obecnej sytuacji na Pomorzu Zachodnim przetargi mają charakter zwykłej wyprzedaży, to znaczy brak realizacji ustawowych celów, a ewentualne rozporządzenie pana ministra mogłoby procedury uszczelnić. Czy takie rozporządzenie mogłoby określać dodatkowe wymagania, jakie byłyby stawiane osobom starającym się o wykup gruntów, w tym na przykład wymagany okres uprawy rolnej przez osobę starającą się o wykup? Czy ministerstwo, i to jest bardzo ważne pytanie, zamierza wyciągnąć konsekwencje wobec władz Agencji Nieruchomości Rolnych? Chociażby dzisiejsza prasa informuje, że postulat rolników...
Mówca: Robert Wardzała
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W ramach swoich statutowych zadań Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wspiera m.in. niepełnosprawnych studentów poprzez przyznawanie im pomocy finansowej w formie stypendium przeznaczonego na pokrycie kosztów edukacji. Nie mając wątpliwości co do zasadności i potrzeby tego typu wsparcia, chciałbym jednak zwrócić uwagę na fakt, że towarzysząca tej formie wsparcia procedura formalna stoi w sprzeczności z samą ideą pomagania niepełnosprawnym. W kraju liczne są przypadki powiadamiania niepełnosprawnych osób o udzielaniu pomocy w formie stypendium z równoczesnym żądaniem od nich podpisania niezbędnych dokumentów w trybie pilnym, to jest od dwóch do czterech dni od otrzymania pisma, i to w miejscu, w którym podejmują one studia, a nie w miejscu ich zamieszkania. Skutek jest taki, że niepełnosprawni, którym PFRON powinien życie ułatwiać, stawiani są często w bardzo dla nich trudnej sytuacji wymagającej natychmiastowego zorganizowania sobie transportu do siedziby PFRON i pokonywania często bardzo dużych odległości, co wymaga ponoszenia dodatkowych kosztów; zwłaszcza w kontekście wysokości stypendiów są to często koszty relatywnie wysokie. Mając na uwadze dobro osób niepełnosprawnych podejmujących trud kształcenia, zwracam się z pytaniem o powody, dla których obowiązuje ta bezduszna procedura, i o możliwości jej niezwłocznej zmiany w tym kierunku, by niepełnosprawni mieli do wyboru przynajmniej dwa terminy podpisania umowy i możliwość dokonywania tego w ich miejscu zamieszkania, na przykład za pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie, którego pracownik mógłby nawet dostarczyć osobie niepełnosprawnej do domu odpowiednią umowę do podpisu. Tego rodzaju procedura byłaby dobrym świadectwem zaangażowania państwa w poprawę warunków bytowania osób niepełnosprawnych w naszym kraju. Dziękuję.
Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Sejm Rzeczypospolitej Polskiej rokrocznie ustanawia patronaty kolejnych lat. Zgodnie z regulaminem maksymalnie trzy osoby bądź wydarzenia mogą otrzymać od Sejmu takie zaszczytne miano. Zdarzają się oczywiście postaci bądź wydarzenia, przypadki, lata, kiedy rzeczywiście nie budzi to żadnych wątpliwości. Bardzo często zbiega się to z projektami rządowymi, ale czasem, kiedy właśnie tych patronów jest więcej, można być zaniepokojonym, czy wystarczająco dobrze ten rok będzie obchodzony. Bo przecież nie chodzi o uchwałę okolicznościową, tylko o rzeczywiste nadanie jakiegoś impulsu w danym roku jakiejś sferze działalności. Z reguły są to postaci życia kulturalnego, naukowego, postaci bądź wydarzenia historyczne. Oczywiście taki patronat ma sens wtedy, gdy emanuje nie tylko na dany region czy miasto, ale cały kraj, a bywa jeszcze lepiej, kiedy przy pomocy takiego patronatu możemy popularyzować polską kulturę czy naukę na świecie. Takie przypadki znamy. Jeśli mowa jest o Chopinie czy Miłoszu, nie ulega wątpliwości, że jest to ogromna akcja promocyjna Polski na całym świecie. W tym roku wśród trzech patronów dwóch z nich to są ludzie kultury: Witold Lutosławski i Julian Tuwim. Trzecim jest profesor Jan Czochralski, postać najbardziej może zaskakująca i najbardziej ciekawa, bo najmniej znana. Ale chciałabym się skoncentrować na tych dwóch postaciach: Witoldzie Lutosławskim i Julianie Tuwimie. Czy mógłby pan minister przedstawić wydarzenia i sposób finansowania, które uczynią z tego patronatu rzeczywiście promocję polskiej kultury, polskiej muzyki, poezji i twórczości w całej Polsce, a być może także poza jej granicami. Pytanie dotyczy tych wydarzeń i ewentualnego sposobu finansowania z punktu widzenia rządu, bo inicjatywy lokalne to jest znakomite uzupełnienie tych działań. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Kidawa-Błońska
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pan minister mówił o uchwałach okolicznościowych. Rzeczywiście jest ich bardzo dużo. Natomiast dla nas bardzo ważny jest patron roku czy wydarzenie roku, ponieważ to pozwala tworzyć całe programy rządowe, samorządowe, żeby promować dane osoby, promować zachowania. Nawet tutaj widzimy niewspółmierność środków przekazanych na Lutosławskiego i na Tuwima. Obie uchwały dotyczące patronów roku szły takim samym trybem w Sejmie, a ten podział środków jest niewspółmierny. Jakie pan minister ma uwagi? Co trzeba zrobić, żebyśmy może wcześniej i bardziej racjonalnie to planowali, żeby te programy można właśnie robić dużo spokojniej, ciekawiej i żeby nie było tak małych środków na jednego patrona czy na jedno wydarzenie, a dużo większych na inne wydarzenia?