Mówca: Henryka Krzywonos-Strycharska
Data: 2019-05-16 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej - Koalicji Obywatelskiej przedstawić wniosek w sprawie zmiany ustawy o podatku od spadków i darowizn, druk nr 3404. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego na koniec 2017 r. rodzinną pieczą zastępczą zostało objętych 55 761 dzieci pozbawionych częściowo lub całkowicie opieki rodziny naturalnej. Większość z nich po opuszczeniu rodzinnej opieki zastępczej nadal identyfikuje się ze swoimi opiekunami, uznając ich za swoją naturalną rodzinę. Dlatego też uznajemy za wysoce niesprawiedliwy fakt, że ewentualne darowizny lub spadki ze strony ludzi, którzy zastępowali im rodziców przez większość ich dzieciństwa, są obłożone wysokimi podatkami od nabycia w drodze dziedziczenia lub darowizn. Chodzi o zaliczenie byłych podopiecznych do trzeciej grupy podatkowej, jaką są osoby obce. W imię sprawiedliwości społecznej opiekunowie zastępczy powinni mieć możliwość przekazania darowizny lub spadku na podstawie testamentu swoim byłym podopiecznym na tych samych zasadach co rodziny naturalne czy adopcyjne, czyli powinni być zaliczeni do pierwszej grupy. Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałam powiedzieć, że kiedy przyjmowałam swoje dzieci, były bardzo małe. Przyjęłam z domu dziecka dzieci, które były chore i ruszały, bujały się na wszystkie strony. Były odrzucone i odrzucone przez społeczeństwo. Brzydzono się ich. Z biegiem lat moje dzieci rozwijały się jak motyle. Były coraz piękniejsze, mądrzejsze, bardziej ułożone, zaczynały jeść nożem i widelcem, co by się komuś wydawało normalne (Oklaski). Ale dla nas nienormalne było to... Nienormalne, że nie uczymy naszych dzieci, że dzieci naszych sąsiadów zupełnie inaczej się zachowują. Musieliśmy bardzo ciężko nad tym pracować. Zżyliśmy się poprzez te lata, staliśmy się rodziną. Dzisiaj mam dwanaścioro dzieci i trzynaścioro wnucząt. Nadal żyjemy jak rodzina. Moje dzieci nigdy nie wróciły do swoich domów. Ja kiedyś wróciłam tam, gdzie moi rodzice, a pochodzę z rodziny patologicznej... Wróciłam i mogłabym wziąć z nich przykład. Zostałabym pewnie, powiem delikatnie: ulicznicą. Ale tak się nie stało. W przypadku moich dzieci też nie. A więc, proszę państwa, kiedy się przyjmuje małe dzieci, kiedy się o nie dba, to się uważa, że one są nasze. Mój mąż zawsze mówił, że dzieci to nie piłeczki pingpongowe, że nie można ich sobie przyjąć, a później odbić w drugą stronę. Wiedzieliśmy o tym oboje, że jak je weźmiemy, to zostaną nasze. Wiedzieliśmy o tym, że one muszą nas zaakceptować, i wiedzieliśmy o tym, że kochamy je całym sercem. Tylko miłość mogła spowodować, że stały się takie, jakie są obecnie, dzisiaj. Zgłasza się do mnie bardzo dużo rodzin zastępczych czy rodzinnych domów dziecka, ludzi, którzy chcą zostawić swoim podopiecznym, swoim dzieciom, osobom, które uważają za dzieci, cokolwiek po sobie. Mam dwanaścioro dzieci, jedno z nich adoptowałam całkowicie. Nie wyobrażam sobie, żeby temu jednemu coś zostawić, a innym nie. Dlatego też bardzo proszę: wczujcie się i pomyślcie sercem. Tyle ustaw tutaj tak szybko przerzucamy, one przelatują. Mamy jeszcze tylko trzy spotkania. Zróbmy wszystko, żeby te dzieci, już poszkodowane przez los, przez swoich rodziców, mogły wejść do pierwszej grupy podatkowej. Bardzo dziękuję za uwagę. (Oklaski)