Mówca: Dariusz Klimczak
Data: 2023-06-14 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mamy de facto do czynienia z czwartym podejściem do dokumentu forsowanego przez Ministerstwo Zdrowia, którym kieruje pan Adam Niedzielski, tym razem metodą na wnuczka, czyli jako projekt poselski, który siłą rzeczy nie przeszedł konsultacji. Warto na samym początku zapytać, co się stało z obietnicami pana premiera Morawieckiego dotyczącymi planu na rzecz odpowiedzialnego rozwoju. Już nie istnieją? To bardzo ważne, bo mimo że mamy koniec kadencji, to my doskonale pamiętamy co obiecywaliście, jeżeli chodzi o to, w jaki sposób będą procedowane ustawy, dokumenty legislacyjne, które przechodzą przez tą Izbę. Przypomnijmy, że pierwotny projekt rządowy nie zyskał poparcia i został odrzucony w tej Izbie w kwietniu. To ważne, żeby to przypomnieć, ponieważ dzisiaj mamy do czynienia z projektem podzielonym i oskubanym z najbardziej kontrowersyjnych zapisów, ale to nie znaczy, że on nie jest wciąż krytykowany. Krytyka jest naprawdę bardzo duża. Wiele osób twierdzi, że w ramach proponowanego przez państwa systemu nie da się sprawiedliwie ocenić diametralnie różnych podmiotów, tzn. ocenić ich równo. Krytykowane są braki, luki, sprawy, których tutaj brakuje, m.in. wspomniany wcześniej brak monitorowania bezpieczeństwa pacjentów. Ta krytyka dotyczy głównie Narodowego Funduszu Zdrowia. Nie będzie naszej zgody na to, żeby NFZ odgrywał podwójną rolę w procesie autoryzacji placówek medycznych. Jak mówił klasyk - nie można być jednocześnie twórcą i tworzywem. W krajach, w których system autoryzacji i akredytacji jest ustabilizowany, rozwinięty, oceny jakości w systemie ochrony zdrowia dokonują niezależne organizacje, często pozarządowe. Co mamy u nas? Scentralizowany proceduralnie, instytucjonalnie, finansowo i upolityczniony monopolista wykonujący świadczenia będzie wykonywał tę pracę, dokonywał oceny jakości. To jest w moim przekonaniu absurd i nie przystaje to do nowoczesnych rozwiązań, którymi powinny cechować się państwa demokratyczne Na początku obrad komisji pan wiceprzewodniczący Czesław Hoc raczył stwierdzić, cytuję: nastąpił postęp technologiczny, a mimo to pacjent nie czuje się komfortowo w systemie. Właśnie ta ustawa ma za zadanie wprowadzić kulturę jakości. Panie pośle, wprowadzanie kultury jakości warto zacząć chociażby od przeprowadzenia analizy takiego nowego i bardzo niebezpiecznego zjawiska, które pojawiło się w naszym systemie ochrony zdrowia, a mianowicie asekuracji medycznej. Przejawia się ona w różnych formach, m.in. jest to uciekanie od trudnych pacjentów, trudnych zabiegów, a nawet wybierania lekkich specjalizacji. Dzisiaj młodzi lekarze na progu swojej kariery zawodowej często wybierają specjalizację niezabiegowe, ale czy można się im dziwić? Tacy lekarze zostają później sami na kilkudziesięcioosobowym oddziale. Później, wieczorem oglądają w telewizji reportaż z Nowego Targu. Naprawdę nie ma co się dziwić, że obserwujemy właśnie takie niebezpieczne zjawisko asekuracji medycznej. Warto więc dzisiaj zapytać, dlaczego nie wprowadzą państwo norm zatrudnienia - nie norm kontraktowania, a norm zatrudnienia. Tego brakuje mi w rozwiązaniach proponowanych w tej ustawie i generalnie w prawie, w legislacji, którą tworzycie. Może ktoś wyjdzie na tę mównicę i powie wprost, że nie ma lekarzy, którzy potrafią obsłużyć system, bo dzisiaj mamy do czynienia z kolejnym zjawiskiem. Chodzi o to, że może mamy wystarczającą liczbę lekarzy, którzy potrafią obsłużyć pacjentów, ale nie potrafią obsłużyć systemu, który został stworzony. Dlatego uważam, że naprawdę najwyższy czas na przemyślane, dalekowzroczne, inteligentne zmiany, a nie cerowanie starego swetra. Uważam, że rząd i posłowie PiS - bo to jest projekt poselski - przedstawili nowe regulacje prawne, które tworzą kolejne biurokratyczne obowiązki. Nie ma to istotnego wpływu ani na rzeczywistą jakość w placówkach medycznych, ani na bezpieczeństwo pacjenta. Dziękuję bardzo. (Oklaski)