Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Drogie Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Polki! W polityce stale dzieje się coś gorącego. Dzień w dzień stajemy w obliczu medialnego szumu, swarów realnych i nadymanych, słów ciężkiego kalibru padających po obu stronach zwaśnionych grup. W tym samym czasie, gdy o poranku w rozgłośniach radiowych czy studiach telewizyjnych wyznacza się linię ataku na adwersarzy, wskazując cele i środki dyskredytacji, ty: kobieta, matka, żona starasz się opanować rozgardiasz w budzącym się domu. Z umiejętnością sztukmistrza udanie negocjujesz w rodzących się dziecięcych sporach, minimalizujesz irytację małżonka i jednocześnie sama sposobisz się ku temu, żeby pokazać się światu. To kobieca ekwilibrystyka w poruszaniu się między sporami, rozbieżnymi interesami, a także umiejętność dzielenia między aspiracjami a możliwościami, która ma zbawienny wpływ na to, co dzieje się w sferze zarówno najbliższej: domu, własnej rodziny, jak i szerszej: pracy, sąsiedztwa, życia społecznego w ogóle. Upraszczając narrację: chodzi o kobiecy realizm, pragmatyzm, mówiąc wprost, realne stąpanie po ziemi. Pozwala wam to rozwiązać, udźwignąć różne problemy, których intensywność blednie właśnie dlatego, że jesteście takie, jakie jesteście. Zatem dynamika naszej codzienności - rodzinnej, dziecięcej, ale i, nie ma co ukrywać, męskiej, ojcowskiej - oscyluje w dużej mierze wokół waszej dynamiki, dynamiki kobiety najistotniejszej w naszym otoczeniu: matki, żony, partnerki, szefowej czy koleżanki. Jeśli przyjrzymy się poprzez ludowe porzekadło naszej aktywności, to zobaczymy, że tańcujemy tak, jak nam zagrają. Dyrygentem natomiast tej naszej domowej orkiestry z reguły jesteś ty, kobieto. I oczywiście wiadomo, że spod twojej batuty mogą wydobywać się zarówno dźwięki klarowne, piękne, pięknie brzmiące, jak i czasami fałszywe tony i nieczystości. To duża odpowiedzialność, to trudna rola. Niemniej czy to spada na kobietę, bo tak jest, czy dokona ona świadomego wyboru, nie docenić tego nie sposób. Dlatego też zawsze, gdy jest ku temu sposobność, warto, należy - a może po prostu tak jest właściwie - wyrażać kobietom naszą wdzięczność i uznanie. Każdy z nas doskonale wie, jak długa, nieskończenie długa jest litania powodów, dla których ta wdzięczność jest oczywista, nie będę zatem próbował jej wypełniać, zróbcie to, szanowni panowie, na własny użytek. Jednak zachęcam do pewnego eksperymentu, a mianowicie gdy stworzycie sobie listę wyobrażoną czy rozpisaną powodów, dla których kobiety kochamy, cenimy, jesteśmy im wdzięczni, to spróbujmy w wyobraźni zamienić się z nimi rolami. Jestem ciekaw, kto z nas, mężczyzn, w obliczu często nadmiernej wstrzemięźliwości, oschłości, niekiedy zupełnie nieobecnych dowodów uznania czy wdzięczności chciałby robić to, co jest ich codziennym udziałem - prać, gotować, sprzątać, robić zakupy, pracować zawodowo, wychowywać dzieci, opiekować się chłopem, zajmować się domem, ogrodem, szyć, cerować, myć okna, leczyć, uspakajać, kombinować, co włożyć do gara, pomagać przy odrabianiu lekcji, zachowywać dobre kontakty z rodziną i teściami, pamiętać o imieninach, urodzinach, rocznicach. Dość. Ja już mam dość, a wy, kobiety? Te kwiaty są dla was. Bez was świat byłby o wiele smutniejszy. Wszystkiego dobrego. (Oklaski) (Poseł Jacek Kurzępa wręcza kwiaty pracownicy Kancelarii Sejmu)