PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Artur Dunin
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zacznę od wypowiedzi pana posła Ajchlera, bo pewnych rzeczy nie rozumiem i totalnie się z panem nie zgadzam. (Poseł Romuald Ajchler: Wytłumaczę.) Miał pan możliwość tłumaczenia tego na posiedzeniu komisji i dalej wydaje mi się, że u pana jest pewne niezrozumienie odnośnie do standardów bioasekuracji, które rolnik prowadzący taką, a nie inną działalność powinien spełniać. I to nie jest tak, że minister ma dać i na to, bo to jest jakby podstawowa zasada bioasekuracji w prowadzeniu takiej działalności gospodarczej na wsi. Prosiłbym też o wyjaśnienie panu posłowi Ajchlerowi dokładnie, że te standardy powinien spełniać rolnik. Mam tak naprawdę dwa pytania. Czy ustawa, nad którą w tej chwili procedujemy, konsumuje jakby projekt mniejszości? To po pierwsze. I drugie pytanie. Jak powiedziałem jako poseł sprawozdawca w wystąpieniu, w dużej mierze chodzi o pieniądze na rekompensaty i odszkodowania. Mam pytanie do pana ministra: Czy macie państwo policzone wszystkie sztuki z tego terenu i czy faktycznie te pieniądze są wystarczające, żeby zastosować tę ustawę i wypłacić rolnikom
Mówca: Jan Krzysztof Ardanowski
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Odpowiedzialność za sytuację epizootyczną na swoim terenie ponosi oczywiście państwo i tylko państwo jest w stanie zapewnić skuteczną ochronę swojego terytorium. Musi w związku z tym dysponować odpowiednimi narzędziami, które pozwalają reagować przede wszystkim w sytuacji wystąpienia masowych problemów. W imieniu państwa występuje Inspekcja Weterynaryjna, która musi być uzbrojona w pewne dodatkowe narzędzia. To jest oczywista sprawa i tu nie ma co do tego sporu. Natomiast przy tej ustawie zastanawiamy się... Już pomijając to, że jej wprowadzanie trwało długo, od wystąpienia pierwszych przypadków ASF-u w Polsce mija rok. Gdyby to narzędzie było, może łatwiej byłoby pokonać chorobę, a przynajmniej ulżyć doli rolników, którzy na tym terenie ponieśli duże, dotkliwe straty. Ale młyny mielą wolno i ten projekt pojawia się dopiero teraz. Oczywiście trzeba rozdzielić to, o czym mówił mój poprzednik, czyli sprawę pewnych standardowych działań i obowiązków, które spadają na rolnika w związku z faktem, że zajmuje się on produkcją zwierzęcą, działań, które wynikają z pewnej dobrej praktyki rolniczej, którą trzeba wykonywać, od tych specjalnych działań, które wymagają dodatkowych nakładów. I tu nie może być przerzucania na rolników pewnych dodatkowych obowiązków, które są niezbędne dla chronienia państwa przed tym problemem. (Dzwonek) Nie rozumiem również, dlaczego minister godzi się na to, żeby wpisywać pewną sztywną kwotę, która ma być przeznaczona zarówno na rekompensaty, jak i odszkodowania. Czy pan minister czuje się jak Pytia nad trójnogiem parującym, czy jak Duch Święty i wie, ile w danym roku może takich przypadków wyniknąć? To powinna być formuła, absolutnie, uruchamiania rezerw rządowych czy też zmiany budżetu po to, żeby tego, tych pieniędzy, nie zapisywać w sposób sztywny. Ja na miejscu następnego ministra bałbym się realizować taką ustawę. Czy jest gwarancja, że tych pieniędzy nie zabraknie, jeżeli pojawi się, nie daj Boże, odpukać we wszystko, co jest możliwe, sytuacja większego zagrożenia i konieczność uruchomienia większych środków? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja akurat chciałbym zapytać o drugą stronę sytuacji, o której mówił pan minister Ardanowski. Mianowicie w związku z tym, że jest nowa, bardzo kluczowa rola powiatowego lekarza weterynarii, jak pan minister sądzi: Czy w związku z tą nową rolą powiatowego lekarza weterynarii, służb weterynaryjnych potrzebne są dodatkowe środki? Czy w ogóle nie ma potrzeby wzmacniać jego pozycji od strony etatowej i kompetencyjnej czy finansowej? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Kolega poseł Ardanowski już wszystko wytłumaczył, chciałem powiedzieć identycznie. Chodzi o szczególne przypadki, myślę, że się rozumiemy. Ale panie ministrze, chciałbym dowiedzieć się: Czy rzeczywiście - bo w swoim wystąpieniu, mówiąc w imieniu klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej, już to podniosłem - mamy zarejestrowane w Polsce jakiekolwiek stado zarażone pomorem afrykańskim? I czy w ogóle w przeszłości one były? Prosiłbym, żeby pan nie mówił o tym jednym tuczniku, mówię to już po raz drugi. Teraz walczymy z czymś, czego nie mamy, bo tak de facto nie mamy pomoru afrykańskiego, z wyjątkiem tego, że dzik przychodzący z Białorusi czy Ukrainy może nam go przynieść. A jak po 4 latach znowu wejdzie nam dzik, to czy znowu, przez te następne 4 lata, będziemy bioasekurować i nie pozwolimy rolnikom hodować trzody chlewnej? W przypadku tej kwestii chciałbym, żeby pan powiedział coś mądrzejszego niż to, co wiem do tej pory, z tego powodu, że to jest takie wpisanie kwestii hodowli trzody chlewnej w Polsce w nie wiadomo jaką przyszłość, czyli jej odkładanie. Bo każde pojawienie się pomoru afrykańskiego, zarażonego dzika, przywiezionego czy nieprzywiezionego, czy zamrożonego, już nie chcę tu mówić o formie, może spowodować, że znowu rolnicy będą całkowicie pozbawieni zysku z tej hodowli. Ale straty z tego wynikające ponosi się nie tylko w przypadku tej hodowli, bo tam, panie ministrze, w jakiś sposób pan to zrekompensuje tym, co hodują, czy tym, co nie dohodują - nawet jeśli mówię, że 50 zł (Dzwonek) to mało, to jeśli dostaną w okresie górki 50 zł, to coś z tego będzie - ale to nie znaczy, że to nie psuje w ogóle polskiego rynku wieprzowiny. I co powie pan Wielkopolanom, gdzie ta hodowla jest w granicach 25% produkcji polskiej? Może tam też trzeba by zastosować tę rekompensatę, ze względu na to, że rolnicy w Wielkopolsce także na tym tracą i przez to dzisiaj są pod urzędem Rady Ministrów, bo domagają się działania ministra i poprawienia opłacalności produkcji trzody chlewnej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Artur Dunin
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym bardzo serdecznie podziękować w imieniu całej komisji za pracę, poświęcony czas i zaangażowanie. Już dostałem poprawki skierowane przez klub Platformy Obywatelskiej, wydaje się, że rzeczywiście ułatwiające działanie podmiotom, które będą korzystały z dobrodziejstwa tej ustawy. Jeszcze raz dziękując za pracę, chciałbym poinformować szanownych koleżanki i kolegów z komisji rolnictwa, że podjęliśmy jako prezydium decyzję, że jutro o godz. 8.30 w sali nr 118 będziemy rozpatrywać te poprawki, myślę, że bez większych problemów. Jeszcze raz dziękuję wszystkim za pracę, zaangażowanie i uwagi dotyczące projektu ustawy. Mam nadzieję, że ta ustawa będzie dobra dla rolników. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Materia, którą dzisiaj poruszamy przy okazji informacji rządowej o realizacji działań wynikających z ˝Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii˝, powinna w moim odczuciu łączyć wszystkie środowiska, którym na sercu leży zdrowie części społeczeństwa, szczególnie osób dorastających i młodych. Wszyscy jak jeden powinniśmy się włączyć w tę niestety permanentną walkę ze środowiskami, które czerpią olbrzymie zyski z obrotu narkotykami, substancjami odurzającymi czy tzw. dopalaczami. Dane przedstawione w informacji mogą napawać optymizmem, ale musimy pamiętać, że za każdą choćby najmniejszą liczbą określającą czynnie dotkniętych problemem narkomanii kryją się dramaty setek, tysięcy ludzi, nie tylko tych uzależnionych, ale również ich znajomych i bliskich. Cieszy fakt czynnego włączania się samorządów terytorialnych w działania antynarkotykowe. Smuci to, że nie wszystkie samorządy i nie w równie dużym stopniu są w to zaangażowane. Dla mnie jako nauczyciela ma to szczególne znaczenie, biorąc pod uwagę, że to właśnie samorządy terytorialne są organami prowadzącymi dla większości szkół i placówek oświatowo-wychowawczych, co w konsekwencji umożliwić powinno docieranie w większym stopniu głównie z profilaktyką do osób młodych. Mam pytanie. Czy w związku z tym rząd zamierza podjąć działania adresowane do jednostek samorządu terytorialnego i kuratoriów oświaty, mające na celu szersze upowszechnianie w szkołach, na wszystkich poziomach edukacji, programów profilaktycznych o potwierdzonej skuteczności? Druga rzecz. Wydaje się, że kierunek planowanych zmian w prawie nie zapewnia zwiększenia skuteczności procesu nadzoru nad wytwarzaniem lub wprowadzaniem do obrotu na terytorium (Dzwonek) Rzeczypospolitej Polskiej tzw. środków zastępczych, czyli dopalaczy. Ponadto skalę zjawiska handlu środkami psychoaktywnymi dodatkowo potęguje fakt, iż wyspecjalizowane podmioty prowadzą go również także za pośrednictwem Internetu oraz skrytek pocztowych, których właściciele często zmieniają dane adresowe. Pytanie, panie ministrze: Czy rząd planuje zmiany w prawie, które objęłyby całkowitym zakazem wprowadzanie do obrotu wszystkich substancji psychoaktywnych, pomimo podawania na ich opakowaniach nieprawdziwych zastosowań i przeznaczenia, np. produkt kolekcjonerski, produkt nie do spożycia itp.? Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Z informacji wynika, że bardzo ważną rolę w wykrywaniu i zwalczaniu przestępczości narkotykowej odgrywa Straż Graniczna. Wiele substancji odurzających dociera do Polski przez Czechy i tam też zapewne nasze służby antynarkotykowe prowadzą wzmożone działania. Czy nie ma niebezpieczeństwa, że ciężar działań przemytniczych będzie się przenosił w związku z tym bardziej na wschód, na granicę polsko-słowacką? Czy nie należałoby już dzisiaj pomyśleć o wzmocnieniu kadrowym Karpackiego Ośrodka Wsparcia Straży Granicznej w Nowym Sączu w zakresie działalności antynarkotykowej? Stowarzyszenie Monar jest zaniepokojone sposobem prowadzenia w Polsce terapii substytucyjnej wobec osób uzależnionych od narkotyków. Monar zwraca m.in. uwagę, że terapia koliduje z prowadzeniem normalnego życia i wyklucza całkowicie spośród leczonych substytucyjnie osoby niepełnosprawne ruchowo mieszkające poza miastem. Czy zanosi się na zmianę, która będzie ewoluowała w kierunku rozwiązań europejskich, gdzie jedynie na początkowych etapach leczenie odbywa się w oparciu o bezpośrednią dystrybucję leku, a potem pacjenci otrzymują recepty, które realizują w aptece? Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Korzystając z omawiania informacji Rady Ministrów z realizacji działań wynikających z ˝Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii˝, chciałem zapytać pana ministra o skalę zjawiska rozprowadzania w Polsce tzw. dopalaczy. Ostatnio posłowie otrzymali pismo jednego z prezydentów miast, który pisze, że ˝Proceder wprowadzania do obrotu dopalaczy ma charakter rozwojowy, o czym świadczy dobitnie alarmująca liczba osób trafiających na oddziały toksykologiczne w wyniku zatrucia tymi substancjami oraz hurtowe ilości preparatów eliminowanych z łańcucha dostaw dzięki działaniom izby celnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Właściwe więc wydaje się być zaprzestanie stwarzania specjalnego statusu dla nowych narkotyków poprzez nadawanie im nazw typu 'dopalacze', 'środki zastępcze' itp., a co za tym idzie - wyciąganie ich spod postanowień istniejących i sprawdzających się przepisów prawnych służących do walki z przestępczością narkotykową˝. W konkluzji tego pisma zawarta jest sugestia, aby w odniesieniu do dopalaczy rozważyć analogiczny, kategoryczny sposób postępowania, jak w przypadku środków odurzających i substancji psychotropowych. Dlatego kieruję do pana (Dzwonek) ministra pytanie: Jak ministerstwo ocenia zjawisko rozpowszechniania dopalaczy w Polsce i ich wpływ na zdrowie zwłaszcza młodych ludzi? Czy ministerstwo podziela sugestię zawartą w przedłożonym liście, dotyczącą zaostrzenia prawa w sprawie dopalaczy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Minister zdrowia w imieniu rządu przedstawił obszerny dokument, kilkusetstronicową informację zawierającą mnóstwo danych, załączników i niestety prawie całkowicie bezkrytyczną wobec własnych działań i sytuacji, jaka ma miejsce. Bo te dane, a słyszeliśmy to samo z mównicy sejmowej, podczas wystąpień klubowych, są traktowane jako uspokajające, powiedziałbym: usypiające. To właśnie jest wielki błąd, ponieważ każdy, kto choć trochę ma do czynienia z młodzieżą, z polskimi szkołami czy z przestępczością nieletnich, związaną często z narkotykami, czy choćby obserwuje tragiczne wydarzenia, mające miejsce chociażby w ostatnim czasie, prowadzące nawet do śmierci pod wpływem narkotyków czy dopalaczy, wie, że nie wygląda to wesoło. Wygląda właściwie bardzo źle i te dane usypiające nie powinny powodować takiego efektu na sali sejmowej. Pytanie do pana ministra jest takie: Czy pan uważa, czy rząd w ogóle uważa, że wszystko, co jest możliwe, dzisiaj jest naprawdę z należytą intensywnością czynione, jeżeli chodzi o walkę z narkomanią? Czy jest właściwy poziom współpracy pomiędzy poszczególnymi resortami? Czy jest właściwy poziom współpracy między rządem a samorządem terytorialnym, bo pojawiały się głosy, które jak gdyby spychały na samorząd część odpowiedzialności? Wszyscy oczywiście jesteśmy odpowiedzialni, ale najpierw rząd powinien te działania podejmować. Przede wszystkim jedno (Dzwonek), czy zostały wykorzystane wszystkie możliwości, aby stworzyć społeczny klimat do walki z narkomanią, z używaniem narkotyków przez nieletnich, klimat związany z walką z dopalaczami? Mam wrażenie, że środki przekazu zostały za mało zaangażowane w ten proces i za mało jest takich intensywnych działań koordynacyjnych i mocnych kroków, które pokazałyby, że jest źle; musimy razem podjąć zdecydowaną walkę i czynić to. Myślę, że za mało jest tego po prostu, stąd pytanie, czy pan minister jest z tego naprawdę zadowolony...
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

...i rząd, czy jednak to zadowolenie nie powinno być zweryfikowane? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Kulas
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Przychylam się nie tylko do stanowiska Klubu Parlamentarnego PO, bo to jest samo w sobie zrozumiałe, jasne, ale także do wypowiedzi ze strony opozycji, jako że padło dziś kilka ciekawych głosów. Skuteczność leczenia, wzrost nakładów finansowych to są argumenty ważne, ponieważ pokazują, że debata w Sejmie może być debatą apolityczną, merytoryczną i w trosce o naszą młodzież, bo tak naprawdę to jest debata o naszej młodzieży przede wszystkim. Istotny był właśnie głos posłów spoza mojego klubu. Pani poseł Mucha wymieniła wiele istotnych argumentów, ale wydaje mi się, że warto także w większym stopniu skupić uwagę na sprawach profilaktyki. Z jednej strony mówiono tutaj o edukacji i o wychowaniu, ale trzeba zwrócić uwagę na wychowanie przez sport i rekreację, jak ktoś tu z posłów powiedział. Rzekłbym także: wychowanie przez kulturę, wychowanie przez literaturę, oczywiście, wychowanie przez organizacje młodzieżowe. Panie ministrze, był taki okres, kiedy organizacje młodzieżowe odgrywały dużą rolę, na przykład w ruchu młodzieżowym w latach 70., 80., i nie tylko, współcześnie również. Niewątpliwie ważna jest taka organizacja jak harcerstwo. My chcemy życia bez palenia i bez picia. I bez narkotyków. To było normalne, powszechne i oczywiste. Może warto wesprzeć w większym zakresie, we współdziałaniu z MEN, działalność organizacji młodzieżowych? Skauting, harcerstwo to niewątpliwie tego rodzaju organizacja. Pytanie jest następujące: Na ile media publiczne, szczególnie telewizja publiczna, która ma zapisaną misję społeczną, sprzyjają walce z narkotykami i wspierają profilaktykę? Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nie przypuszczałem, znając od wielu lat posła Kulasa, że będę nawiązywał kiedyś do jego wypowiedzi, ale jednak tak się zdarzyło. (Poseł Marek Rząsa: W tej sprawie można.) Otóż, panie ministrze, rzeczywiście mamy do czynienia z taką sytuacją, że promuje się tzw. miękkie narkotyki jako coś zupełnie nieszkodliwego. Wzrost, o którym mowa w tym sprawozdaniu, też jest dowodem tego, że takie przeświadczenie wśród młodzieży się buduje. Wydaje się, że nie da się tej tendencji odwrócić bez wsparcia, jakie może dać dobrze zorganizowana kampania medialna. Rzeczywiście należałoby odwołać się do środków masowego przekazu i zorganizować jakąś mądrą kampanię z udziałem celebrytów, którzy namawialiby do tego, aby nie korzystać z miękkich narkotyków. Wiemy oczywiście, że to wszystko jest nielegalne, chociaż stworzono furtkę dla tej niewielkiej ilości. W związku z tym trzeba teraz być konsekwentnym i pokazywać, że narkotyki szkodzą, również tzw. miękkie. Namawiam do tego i proszę o przygotowanie stosownego programu, tym bardziej że pieniędzy jest naprawdę dużo. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Jan Kulas: I można współpracować, kolego przewodniczący.)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Dotykamy bardzo trudnego i złożonego problemu: walki z narkomanią. Sam raport, bardzo obszerny, tak naprawdę nie pokazuje całej prawdy, bo wiemy doskonale, że sytuacja jest w wielu przypadkach bardzo trudna, szczególnie w szkołach, wśród młodego pokolenia. Był tu już poruszany ten wątek. Wydaje się, że jeśli chodzi o współpracę z samorządami, to nie ma jeszcze dobrych rezultatów. W zakresie dofinansowania programów dotyczących ograniczenia szkód zdrowotnych związanych z używaniem narkotyków, realizowanych w gminach w poszczególnych województwach, tego wsparcia praktycznie nie ma, czyli wsparcie jest zerowe, bo jeżeli w przypadku najlepszego województwa dofinansowanie jest na poziomie 6%, to w tym zakresie jest jeszcze wiele do zrobienia. W raporcie jest też mowa o ograniczeniu podaży środków odurzających czy środków psychotropowych, są wymienione ministerstwa, które odpowiadają za poszczególne działania, ale z przedstawionej informacji nie wynika, jaka jest skuteczność tych działań. I ostatnia sprawa oraz pytanie dotyczące wydatków. Problem jest szalenie poważny, duży, i jeżeli mówimy o wydatkach na realizację ˝Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii˝, które kształtują się na poziomie 113 mln zł, uwzględniając samorządy, to wydaje się, że środków nie jest jednak za dużo. Czy ministerstwo, rząd, planuje zwiększyć pulę środków na realizację tych programów? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Janik
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym zadać panu pytanie związane z dzisiejszym tematem. Realizowany jest ˝Krajowy program przeciwdziałania narkomanii˝ na lata 2011-2016. Rzeczywiście jest to bardzo szczegółowy program, bardzo obszerny, który obejmuje 400 stron, jak wiemy. Zastanawiałem się, ilu urzędników na szczeblu gmin, tym niższym szczeblu samorządowym, zna tak naprawdę ten program. Być może to są tylko jednostki w gminach, na pewno nie jest to materiał powszechnie znany. Czy ministerstwo nie rozważało tego - bo ministerstwo prowadzi szereg badań, wie, gdzie tkwi problem - żeby na jakimś zawężonym materiale, może na jednej, dwu stronach, udzielić wskazówek co do pracy w samorządach? Często spotykam się bowiem z opiniami, że samorząd wyprodukuje ileś ulotek, jakieś materiały, książeczki, ale tak naprawdę młodzież tego nie czyta, panie ministrze. Zgadzam się z panem posłem Kulasem, że jednych należy edukować przez sport i rekreację, innych przez kulturę, bo każde dziecko jest inne, niektórych odciągniemy przez kulturę, innych przez sport. Jaki model jest panu bliższy: czy profilaktyka przez kulturę, przez sport, przez rekreację, czy drukowanie książeczek, broszur, których młodzież - mówię to na podstawie własnego doświadczenia, jako że byłem dyrektorem szkoły - naprawdę nie czyta? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! W ostatnich latach coraz większym problemem, zwłaszcza w małych miasteczkach, w małych środowiskach, są substancje psychoaktywne, zwane dopalaczami. Państwo polskie wytoczyło walkę wszystkim tym, którzy są dystrybutorami dopalaczy. Ale czy dzisiaj uważacie państwo jako przedstawiciele rządu, że te uruchomione działania, zwłaszcza zmiana przepisów prawnych, współdziałanie wszystkich służb publicznych, począwszy od Policji, sanepidu, władz samorządowych, są wystarczające? Powstaje wiele pytań i wątpliwości, między innymi chociażby z analizy mediów lokalnych wynika, że to powstaje jak grzyby po deszczu, w jednym miejscu się likwiduje, w drugim powstaje. W związku z powyższym co rząd zamierza w tej sprawie dalej czynić, żeby ograniczyć, zwłaszcza dzieciom i młodzieży, dostęp do substancji psychoaktywnych? Poza tym chciałbym zapytać o stanowisko rządu w tej sprawie, o której mówił pan poseł Jacek Kwiatkowski, że lepsza byłaby reglamentacja sprzedaży narkotyków. Czy w ogóle rząd bierze to pod uwagę? Ja osobiście jestem zdecydowanie przeciwny takim rozważaniom, ale prosiłbym o argumenty, bo to jest ważne. Jeśli w tej Izbie rozważa się takie pomysły (Dzwonek), to znaczy, że daje się również sygnał tym, którzy dzisiaj handlują substancjami psychoaktywnymi, czyli dopalaczami, żeby przestawić się w przyszłości na sprzedaż reglamentowaną narkotyków.
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W związku z informacją Rady Ministrów o realizacji działań wynikających z ˝Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii˝ chciałbym zapytać o następujące kwestie. Po pierwsze, istotnym problemem ciągle pozostają dopalacze, które pomimo wielu działań ze strony służb są w dalszym ciągu obecne na rynku, w tym również w Internecie. Jak w Polsce przebiega proces monitorowania sprzedaży dopalaczy w Internecie oraz jakie kroki są podejmowane przez służby w przypadku zaistnienia wyżej wymienionego problemu? Po drugie, osoby zajmujące się problemem uzależnień zwracają uwagę na konieczność wdrożenia regulacji prawnych zobowiązujących dorosłe osoby uzależnione od narkotyków do leczenia. Jeśli chodzi o dorosłych, praktycznie nie ma żadnych konkretnych procedur zobowiązujących ich do terapii. Czy ministerstwo zamierza podjąć kroki celem wdrożenia stosownych przepisów? Po trzecie, jak wygląda sytuacja, jeśli chodzi o przepływ narkotyków oraz dopalaczy z sąsiednich krajów, na przykład z Czech, ze Słowacji? Czy posiadamy informacje dotyczące statystyk w kolejnych latach, aby ocenić skalę problemu oraz ewentualną potrzebę wprowadzenia stosownych obostrzeń i mechanizmów prewencyjnych? Po czwarte, czy szkolenia funkcjonariuszy służb takich jak Policja, Straż Graniczna, Służba Celna odpowiadają obecnym realiom narkotykowym, przy uwzględnieniu coraz to nowych środków pojawiających się na rynku? Po piąte, terapeuci pracujący z osobami uzależnionymi wskazują na potrzebę wprowadzenia (Dzwonek) stosownych uregulowań dotyczących osób dorosłych, które pod wpływem narkotyków dopuściły się przestępstwa - uregulowań, na podstawie których osoby te zobowiązane byłyby do uczestnictwa w warsztatach lub grupach edukacyjnych. Jak ministerstwo ustosunkowuje się do powyższych propozycji? Dziękuję bardzo.