Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2015-04-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nie można zawierać kompromisu w sprawach moralności - tak mówi Episkopat Polski, przeciwstawiając się projektowi rządowemu, apelując do parlamentarzystów w tej sprawie. Z kolei lewicowcy twierdzą, że nie można stawać na drodze szczęścia ludzi, którzy chcą mieć dziecko. (Głos z sali: A to dobre.) Kto ma rację? Powstaje pytanie w kontekście tych wypowiedzi, czy można osiągać własne szczęście kosztem szczęścia innych ludzi, innych żyjących istot. Jestem przekonana, tak jak Episkopat Polski, że nie wolno tego robić. Jeśli ktoś się uważa za chrześcijanina, nie może zezwalać na stosowanie procedury in vitro, zwłaszcza w tym modelu, który proponuje dzisiaj rząd Platformy Obywatelskiej i PSL. Jan Paweł II w ˝Evangelium vitae˝ stwierdził, że życie rozpoczyna się, kiedy komórka jajowa ulega zapłodnieniu, że to życie, cytuję: nie należy już ani do ojca, ani do matki, ale do nowej istoty ludzkiej, która rozwija się samoistnie. Od poczęcia należy mu się poszanowanie, należy mu się godność. Ten nowy człowiek nie należy również do państwa, tak jak to wynika z projektu rządowego. Metoda in vitro, nad którą obecnie debatujemy, jest metodą, delikatnie rzecz ujmując, niezwykle kontrowersyjną. Jest to metoda, która rodzi bardzo wiele pytań związanych także z jej skutecznością. Nie jest to metoda leczenia niepłodności. Jest to metoda pozaustrojowego zapłodnienia. W wyniku jej stosowania nie tworzy się jeden zarodek, nie tworzą się dwa zarodki, ale kilka tzw. nadprogramowych zarodków, żeby były na zapas. Zatem istnienie istot ludzkich uzależnia się od szczęścia innej istoty ludzkiej. To jest niedopuszczalne. W przypadku stosowania tej metody w niektórych krajach dochodzi do ciąż mnogich. W niektórych krajach dochodzi do sytuacji nie do zaakceptowania. Część tych dzieci wyjmuje się z łona matki po to, aby pozostałe miały większe szanse na to, żeby się rozwijać. Nie mówię, że tak jest w Polsce, bo tego nie wiem, ale opisy takich sytuacji czytałam. Szanowni Państwo! Projekt rządowy, nad którym dzisiaj debatujemy, na którym, siłą rzeczy, skupia się strona, która jest w stanie narzucić pozostałej części sali swoje rozwiązania, jest projektem na wskroś lewicowym. Ten projekt zakłada, że procedura in vitro będzie dostępna dla osób, które starały się o potomka przez zaledwie 12 miesięcy. To niezwykle krótki okres. Czy jest on wystarczający na postawienie właściwej diagnozy? Na pewno jest on zbyt krótki na leczenie niepłodności. Procedura in vitro, finansowana przez państwo polskie, ma być dostępna nie tylko dla par małżeńskich, ale także dla par, które żyją w związkach nieformalnych, a nawet dla kobiet, które żyją w związkach osób tej samej płci. Pytam: Gdzie jest tutaj dobro dziecka, o którym tak często mówi strona rządowa? W interesie dziecka jest wychowywanie się w rodzinie, która daje mu pełne poczucie bezpieczeństwa, stabilizacji nie tylko materialnej, ale także emocjonalnej. Projekt rządowy zakłada selekcję zarodków, rozwijać się mają tylko te, które są zdolne do prawidłowego rozwoju. Co się stanie z pozostałymi? Czy zostaną one zniszczone? Jeśli tak, to w jaki sposób? Bo tutaj też nie opisano odpowiednich procedur. Czy uważacie państwo, że jest to humanistyczne, personalistyczne rozwiązanie? To jest, proszę państwa, czysta eugenika i od tego miejsca jest tylko krok do tworzenia nadczłowieka. Twórcy projektu twierdzą, że niemożliwe będzie klonowanie człowieka, tworzenie chimer i hybryd, pobieranie tkanek od osób zmarłych w celach rozrodczych. Ale kary za stosowanie tego typu praktyk są co najwyżej symboliczne. Nie mamy żadnej gwarancji, że jakiś szaleniec mimo ryzyka odpowiedzialności karnej nie zdecyduje się podjąć tych czynności za odpowiednio sowite wynagrodzenie. (Dzwonek) Jeżeli chodzi o osobę, która dopuści się tego typu praktyk, to poza karą bezwzględnego więzienia powinna grozić jej utrata prawa do wykonywania zawodu. Niedopuszczalne jest również w mojej ocenie zapłodnienie aż sześciu komórek rozrodczych, a w przypadku biorczyń, które ukończyły 35. rok życia, większej liczby komórek. Co się będzie działo z tymi nadliczbowymi ludźmi? Te komórki mają być przechowywane przez 20 lat. Co się z nimi stanie, jeśli przez ten czas nie trafią do żadnej rodziny, nikt ich nie będzie chciał? O tym projekt rządowy także milczy.