Mówca: Jarosław Porwich
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Niemal wszyscy Polacy nieumoczeni w system komunistyczny, w jego wprowadzanie lub utrwalanie i zachowanie doznali jego szkodliwości. Ale represje komunistycznego systemu totalitarnego mocniej dotknęły tych bezpośrednio zaangażowanych w walkę z nim. Traumatyczne przeżycia odcisnęły piętno na ich życiu. Dlatego osoby te oczekują różnych form pomocy lub zadośćuczynienia za doznane krzywdy. Cieszę się bardzo, że zmiany te są wprowadzane, bo o to wnosiliśmy do rządu polskiego w interpelacji, w której domagaliśmy się reakcji władz państwowych na trudną sytuację materialną działaczy antykomunistycznej opozycji, która stawia ich także w niekomfortowym położeniu społecznym w stosunku do byłych funkcjonariuszy komunistycznego aparatu represji opływających w dobra materialne, a także cieszących się nienależną ochroną prawną. Procedując ustawę o zmianie ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych oraz niektórych innych ustaw, zmierzamy w dobrym kierunku. Ustawa wprowadza okresowe świadczenia pieniężne dla działaczy opozycji komunistycznej i osób represjonowanych z powodów politycznych, pozwala ubiegać się o pomoc pieniężną na zakup sprzętu rehabilitacyjnego, przedmiotów ortopedycznych, opłacenie pomocy pielęgnacyjnej, przyrządów ułatwiających pracę i życie. Daje im prawo do 51-procentowej ulgi na przejazdy transportem publicznym na podstawie biletów jednorazowych, a także, co w polskim przypadku jest szczególnie ważne, prawo do świadczeń zdrowotnych bez kolejki. Trzeba pamiętać, że często są to osoby w podeszłym wieku, mocno schorowane ze względu na doznane represje. Te wszystkie zadośćuczynienia są elementem tego, co w odniesieniu do żołnierzy wyklętych i pogrzebu Inki i Zagończyka powiedział prezydent Andrzej Duda: to jest przywracanie godności państwu polskiemu. Działacze opozycji antykomunistycznej otrzymują uprawnienia podobne do uprawnień kombatantów. Niewątpliwie jest to spory ukłon w stronę środowisk solidarnościowych. Bardzo ważne są formalne zmiany. Pierwsza dotyczy wydłużenia okresu przyznawania statusu osoby represjonowanej ze względów politycznych lub działacza opozycji antykomunistycznej do 31 lipca 1990 r. Jest to nie tylko uzasadnione terminem likwidacji Służby Bezpieczeństwa, ale i faktycznymi represyjnymi działaniami, z których najbardziej spektakularne było zabójstwo ks. Sylwestra Zycha. I to jest drugi powód wydłużenia terminu, w którym nabywało się status działacza opozycji niepodległościowej: rzeczywistość polityczna Polski po czerwcu 1989 r. Pozytywnie trzeba też ocenić sposób organizowania i powoływania Rady do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej oraz Osób Represjonowanych z Powodów Politycznych jako organu opiniodawczo-doradczego. Podobnie trzeba ocenić wydłużenie okresu działalności kombatanckiej do 1963 r., czyli do roku śmierci Józefa Franczaka ps. Lalek. Wiemy, że przyznanie uprawnień dla określonej grupy społecznej lub zwiększenie zakresu już przyznanych uprawnień związane jest z możliwościami budżetu państwa, ale te możliwości można zwiększyć choćby przez odebranie nieuzasadnionych przywilejów tym, którzy zwalczali opozycję antykomunistyczną. Tego oczekujemy w dalszej przyszłości od państwa i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Podsumowując, Klub Poselski Kukiz’15 opowiada się za przekazaniem przedmiotowego projektu ustawy do dalszych prac legislacyjnych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)