Mówca: Piotr Krzysztof Ćwik (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-10-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie na temat 58. rocznicy zakończenia internowania ks. prymasa kardynała Stefana Wyszyńskiego W dniu 28 października mija 58. rocznica wypuszczenia na wolność internowanego przez władze komunistyczne ks. prymasa Stefana Wyszyńskiego. To dobra okazja do przypomnienia tego wybitnego Polaka, męża stanu, duchowego przywódcy Polski w latach stalinizmu. Stefan Wyszyński urodzony 3 sierpnia 1901 r. w Zuzeli zmarł 28 maja 1981 r. w Warszawie. W latach 40. był biskupem diecezjalnym, przez następne dziesięciolecia arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim oraz prymasem Polski w latach 1948-1981, czyli przez cały najtrudniejszy czas sowieckiej dominacji nad naszą ojczyzną. Jako głowie Kościoła katolickiego w Polsce rodacy nadali Stefanowi Wyszyńskiemu nieformalny tytuł Prymasa Tysiąclecia, z uwagi na niezłomną postawę wobec komunistycznej władzy oraz ogromną mądrość, z jaką prowadził Kościół w tych trudnych latach. Na historycznej ocenie prymasa Stefana Wyszyńskiego zaważył niewątpliwie czas jego internowania przez komunistów w latach 1953-1956, najpierw w Rychwałdzie Szlacheckim, Stoczku Warmińskim, Prudniku, a ostatecznie w Komańczy. Prymas został uwięziony przez władzę ludową w związku z brakiem zgody na ingerencję państwa w mianowanie hierarchów kościelnych na poszczególne stanowiska. Postulat o nieingerencji komunistów w kościelne stanowiska był jednym z punktów kompromisu Kościoła z władzą komunistyczną, podpisanego w Krakowie 14 kwietnia 1950 r. Jednak komuniści nie mieli zamiaru ze swojej strony przestrzegać podpisanego porozumienia. Próba protestu ze strony prymasa Wyszyńskiego zakończyła się jego zatrzymaniem i wywiezieniem w miejsce odosobnienia 25 września 1953 r. Prymas Wyszyński podczas trwającego trzy lata internowania nie złamał się i mimo ciężkich warunków egzystencji i licznych prób nie poszedł na ugodę z władzą ludową. Został zwolniony z internowania 28 października 1956 r. Przez dalszy okres swego urzędowania w polskim Kościele działał na rzecz zwiększania jego autonomii w komunistycznym państwie, łagodzenia konfliktów oraz szukania porozumień na linii władza - Kościół. Wielki przyjaciel papieża Jana Pawła II zmarł po szybkiej chorobie nowotworowej 28 maja 1981 r. w ciężkim czasie dla kraju, kilka miesięcy przed wprowadzeniem stanu wojennego. Jego pogrzeb odbył się 31 maja w Warszawie i był wielką manifestacją religijności i patriotyzmu Polaków, którzy z wielkim żalem żegnali przywódcę Kościoła w Polsce, dostrzegając w nim również przywódcę duchowego Polski, który przez czas najgorszych lat komunizmu obronił naszą ojczyznę przed ateizmem oraz próbą laicyzacji w duchu marksizmu. Jego niełatwe decyzje są dziś postrzegane jako przełomowe, które pozwoliły przetrwać polskiemu Kościołowi i narodowi, a w wielu sytuacjach mogły hamować rozlew polskiej krwi. Obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny. Prymas był obok świętego Jana Pawła II jedną z wybitnych osobistości i człowiekiem wielkiej miary i odwagi, powołanym do swej trudnej, odpowiedzialnej roli, jaką pełnił dla naszej ojczyzny. Propagujmy prawdę historyczną o nim, o jego dokonaniach i roli, jaką wypełnił w walce o wolną, niepodległą Polskę.