Mówca: Anna Grodzka
Data: 2014-10-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Występuję tu nie tylko jako posłanka niezależna, lecz także w imieniu partii pozaparlamentarnej, partii Zielonych, którą reprezentuję w Sejmie. Projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy buduje i utrwala kryzys zaufania na rynku pracy. Dobrze ilustruje to głos, jaki znalazłam w Internecie. Ktoś napisał: ˝Różnica między nami a politykami polega na tym, że my jesteśmy praktykami i wiemy, jak tego typu furtki pozwalają pracodawcom omijać prawo. Ten pomysł oceniamy jako bezczelny w kontekście wprowadzenia całkiem niedawno 12-miesięcznego okresu rozliczeniowego. Pracodawca ma naprawdę bardzo dużo czasu, aby w sposób rzetelny rozliczyć się ze swoimi pracownikami za to, co przepracowali. Nasza ocena jest jednoznacznie negatywna. To jest furtka do jeszcze dłuższego wykorzystywania pracownika w pracy˝. A co jest przyczyną bezrobocia? Przecież nie szkoły i ich oderwanie od potrzeb przemysłu, nie nadmierne ambicje młodych ludzi, którzy unikają podejmowania pracy poniżej ich kwalifikacji, ani oczywiście nie nadmierna regulacja w Kodeksie pracy. Przeciwnie, bezrobocie jest naturalną i oczywistą konsekwencją związaną z neoliberalną ideologią gospodarczą, która powoduje efekt nadprodukcji. Bezrobocie szczególnie powiększa się przy braku właściwej i skutecznej ochrony pracy. Niektórzy, pracownicy wielu korporacji, wobec których Kodeks pracy też jest po cichu łamany, pracują zbyt długo i zbyt ciężko kosztem tych, którzy pracy nie mają. Skutkuje to także rozbijaniem kapitału społecznego, jaki rodzi się w warunkach solidarności społecznej, w tym także solidarności na linii pracownik - pracodawca. Bezrobocie szczególnie powiększa się przy niskich płacach. Większość obywateli zarabia mało, co przekłada się na niską zdolność nabywczą zdecydowanej większości konsumentów. Następuje hamowanie powszechnego popytu przez nadmierną dywersyfikację dochodów. Bezrobocie szczególnie powiększa się także przy biurokratycznym blokowaniu przez państwo obywatelskiej inicjatywy gospodarczej. Dzieje się to poprzez akceptację polityków dla utrzymania dominacji wielkiego kapitału nad lokalną społeczną inicjatywą gospodarczą. Biurokratyczne hamowanie ludzkiej produktywności skutkuje faktycznym ograniczeniem swobody gospodarczej małych i średnich podmiotów gospodarczych i powstawania nowych. Jako posłanka reprezentująca partię Zielonych muszę tu wspomnieć, że skutkami nadprodukcji są także rabunkowa eksploatacja zasobów naturalnych i degradacja środowiska naturalnego, które kosztują państwo ogromne pieniądze. Mówię o tych rzeczach dlatego, że wydają się one niezwiązane z tematem, a jednak są związane z pewną ideologią, która wpajana jest przez organizacje wielkich pracodawców posłom, którzy sprawują władzę w tej chwili i rządzą ustawami w parlamencie, czyli koalicji rządzącej. Co może być odtrutką na bezrobocie? Na pewno nie deregulacja czasu pracy. Walka z bezrobociem może polegać na przykład na skracaniu czasu pracy, o czym coraz więcej mówi się na świecie, skracaniu bez obniżania poziomu najniższych i przeciętnych płac. Może to być także zmniejszanie poprzez powodowanie wzrostu najniższych wynagrodzeń za pracę i średniej płacy, a także poprzez stosowanie ochrony praw pracowniczych. Dziś Kodeks pracy jest taki cieniutki. Kiedyś był prawem wywodzącym się z Kodeksu cywilnego, które miało chronić pracowników. Dziś ta ochrona jest minimalna, a próbuje się ją zepsuć. Co tymczasem przynosi nam kolejny projekt ustawy deregulującej czas pracy? Główny inspektor pracy Iwona Hickiewicz w swojej opinii do ustawy pisze: Możliwość wypłaty dodatku na wniosek pracownika może doprowadzić do przyjęcia powszechnej praktyki rekompensowania pracy w dniu wolnym w ten sposób, a tym samym naruszenia zasady przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy. Podobną opinię wyrażają sędziowie Sądu Najwyższego, a także prokurator generalny. Rząd Platformy Obywatelskiej i PSL wielokrotnie dawał świadectwo swego antyspołecznego charakteru. Wielokrotnie zapominał o tym, że powinien reprezentować większość Polaków, a nie tylko interesy wielkiego kapitału. Tylko w ciągu ostatnich trzech lat, a więc już po kolejnym zwycięstwie wyborczym posłowie rządzącej koalicji przegłosowali podniesienie wieku emerytalnego do 67. roku życia i bezprecedensową liberalizację stosunków pracy, de facto likwidując ośmiogodzinny dzień pracy. Ostatnim akordem tej polityki jest omawiany tutaj projekt ustawy. Doprawdy trudno o większą aberrację i większy chichot historii. Platforma Obywatelska, partia wywodząca się z ˝Solidarności˝, występuje przeciwko jednej z największych zdobyczy tego wielkiego ruchu społecznego, w dodatku dzieje się to niemal (Dzwonek) natychmiast po exposé nowej premier pełnym socjalnych obietnic i złudnej, jak widać, nadziei. Inna polityka jest możliwa. Inna, sprawiedliwsza Polska jest możliwa, ale nie w tym parlamencie. Czas na zmiany. Dziękuję. (Oklaski)