Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Polityka klimatyczna Unii Europejskiej wywiera ogromny wpływ na polską energetykę zarówno dziś, jak i w dłuższym czasie - do 2050 r. Unijny pakiet klimatyczny 3x20 oraz mapa drogowa 2050 przewidują obniżenie emisji dwutlenku węgla o 20% do roku 2020 i kolejne obniżenie emisji w latach następnych. Jest oczywiste, że Polska nie uniknie modernizacji konwencjonalnej elektroenergetyki, opartej w znacznej mierze na węglu. Modernizacja ta wymaga nie tylko pokonania wielu barier technicznych, finansowych czy organizacyjnych, lecz także uzyskania społecznej akceptacji niezbędnych przemian. Akty prawne wchodzące w skład pakietu klimatycznego zostały już przyjęte i ogłoszone, zgodnie z obowiązującym w Unii Europejskiej porządkiem prawnym, a stan ich wdrażania do systemów prawnych państw członkowskich Unii Europejskiej jest już stanowczo zbyt mocno zaawansowany, aby na obecnym etapie dokonywać jakichkolwiek renegocjacji. Ponadto podejmowanie jakichkolwiek inicjatyw sprzecznych z ustalonymi we wspomnianych aktach prawnych, które obligatoryjnie należy wdrożyć do krajowego porządku prawnego, czy też brak wypełnienia zobowiązań prawnych wynikających z tych aktów skutkuje wszczęciem postępowania przeciwko danemu państwu członkowskiemu przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej i wymierzeniem - w konsekwencji nieprawidłowego działania - kary pieniężnej. Walka ze zmianą klimatu nie jest bolączką wyłącznie Polski. Zmaga się z nią obecnie większość państw nie tylko Europy, lecz także całego świata. Ze względu na przyczyny, skutki i rozmiar tego zjawiska walka ze zmianami klimatycznymi - jako problem globalny - wymaga adekwatnego udziału w tym przedsięwzięciu każdego państwa. Niezależnie od faktu, iż pakiet narzuca w swej treści dość sztywne zobowiązania, niesie ze sobą jednocześnie określone złagodzenia, istotne dla polskiego sektora elektroenergetycznego, a dotyczące wprowadzenia specjalnego rozwiązania w postaci tzw. derogacji dla energetyki, zawarte w art. 10 dyrektywy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ponadto pakiet energetyczno-klimatyczny odzwierciedla możliwości oraz dotychczasowe wysiłki redukcyjne państw członkowskich, czego wyrazem jest w szczególności sposób rozdziału uprawnień do emisji na akcje dla poszczególnych państw członkowskich i rozdział uprawnień do emisji na akcje dla poszczególnych państw członkowskich oraz podział zobowiązań w zakresie non ETS, w ramach którego Polska może zwiększyć emisję w sektorach nieobjętych ETS - tj. w rolnictwie, budownictwie, transporcie - o 14%. Podejmując dyskusję dotyczącą pakietu klimatycznego, należy mieć na uwadze, że nieustannie podejmowane są przez rząd RP działania hamujące zbyt restrykcyjną politykę klimatyczną Unii Europejskiej. Działania te znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w szczególności w sprzeciwie, jaki wyraziła Polska wobec zastrzeżenia celu redukcyjnego, czyli w zaskarżeniu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej niekorzystnej z punktu widzenia interesu kraju tzw. decyzji benchmarkowej. Poza tym w zakresie dotyczącym kwestii pakietu klimatycznego kraje członkowskie Unii Europejskiej nie posiadają obecnie żadnej inicjatywy ustawodawczej na forum Unii Europejskiej. Stąd renegocjacje pakietu zgodnie z propozycją odrzuconej przez Komisję Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa uchwały, zawartej w druku nr 1420, nie wniosłyby w ustalony do tej pory status quo żadnej konstruktywnej zmiany. Jak wynika z przedstawionych powyżej argumentów, rozpoczęcie dyskusji w przedmiocie ewentualnego zaprzestania prac nad wdrażaniem założeń pakietu energetyczno-klimatycznego do krajowego porządku prawnego na obecnym etapie jest całkowicie bezzasadne. Prawdą jest zatem, iż pakiet klimatyczny nie jest dla Polski korzystny, ale prawdą jest także fakt, iż poselski projekt uchwały w sprawie rozpoczęcia przez rząd RP renegocjacji pakietu klimatyczno-energetycznego na szczeblu Unii Europejskiej z respektowaniem zobowiązań stron konwencji ONZ i protokołu z Kioto, zawarty w druku nr 142, nie wnosi w swej treści spektakularnych merytorycznie treści. Nie ma on też prawnie mocy wiążącej, a także byłby w praktyce niezrealizowany i bezskuteczny w swych postulatach. Stąd wniosek Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa o odrzucenie projektu niniejszej uchwały wydaje się być całkowicie zasadny i zasługuje na poparcie. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska będzie głosował za odrzuceniem projektu uchwały. Dziękuję.