Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Pośle! Zgoda co do filozofii, ale jeśli chodzi o przedmiot dzisiejszych obrad i przedmiot obrad Rady Europejskiej, to te kwestie nie będą w centrum zainteresowania. Chociaż zgadzam się z panem, że jeśli chcemy mieć poważną europejską obronę, to ona musi mieć swój aspekt finansowy, czyli budżet byłby tu ważny. Ale jak pan wie, nie ma w tej chwili klimatu do tworzenia chociażby nowych działek budżetowych na poważny europejski wspólnotowy budżet obronny. To po prostu nie jest dzisiaj na agendzie. Skoncentruję się w swojej wypowiedzi na udzieleniu odpowiedzi panu posłowi Szczerskiemu, bo rzeczywiście nie wszystko, o co pytał, zmieściłem w mojej wypowiedzi. Po pierwsze, argumentuje on - to się przejawiało nie tylko na tej sali dzisiaj, ale w ogóle w wypowiedziach wielu posłów, także w moim obozie politycznym, mówił o tym także pan marszałek Dorn - to jest argument pozornie racjonalny, mianowicie że jeżeli polski premier pojedzie na posiedzenie Rady Europejskiej z bardzo twardym stanowiskiem polskiego Sejmu w jakiejś sprawie, to to rzekomo mu pomaga, bo może powiedzieć swoim europejskim partnerom: Słuchajcie, ja chciałbym zagrać bardziej kompromisowo, ale zobaczcie, z Warszawy, z Sejmu mi nie pozwalają. Pan poseł był bardzo krótko wiceministrem spraw zagranicznych, więc może jeszcze tej lekcji nie przyswoił. W negocjacjach międzynarodowych jest dokładnie odwrotnie. Mamy szansę na sukces tylko pod tym jednym warunkiem, że inni partnerzy uważają, że jesteśmy tym, kto naprawdę ma zdolność do zawarcia kompromisu, umowy. To, o czym mówię, to nie jest teoria, my to wiemy. Jest szereg państw, które dokładnie taką postawę prezentowały, i to nawet posiłkując się nie uchwałą sejmową, a wręcz na przykład wymogiem referendum. Wiemy, że tak było w przypadku Irlandii, w szeregu w innych krajów. I jaki był efekt? Te państwa były uważane za słabe w negocjacjach, ich argumenty tym słabiej się przebijały, więc zamiast... Logika jest taka: jeśli sami sobie założymy kajdanki negocjacyjne, to będziemy tym bardziej wpływowi. Nie. W Radzie Europejskiej sytuacja, jeśli chodzi o kolejne propozycje kompromisowe, jest bardzo dynamiczna i nasz negocjator musi być upełnomocniony tak, aby mógł zawrzeć taki kompromis, jaki uzna, że jest w polskim interesie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, także stanowisko Sejmu, ale nie może być ubezwłasnowolniony. (Poseł Robert Biedroń: Trzeba im podstawy tłumaczyć w taki sposób.) Jeśli chodzi o pakt pisowsko-torysowski w sprawie ujednolicenia dopłat, panie pośle, to ja w odróżnieniu od was nie zakładam złej wiary. Zakładam, że wszyscy na tej sali jesteśmy patriotami i chcemy dobrze dla Polski, bo nie mamy obsesji szukania wszędzie spisków, zdrady, bifinlandyzacji i tych wszystkich urojeń, o których tak często mówicie. A więc zakładamy, że w negocjacjach z Brytyjczykami chcieliście dobrze. Chcieliście osiągnąć efekt polityczny, oczywiście, przypodobania się polskim rolnikom - nie ma w tym nic złego - tylko daliście się ograć, nie po raz pierwszy. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Pan się mija z prawdą, po raz kolejny. To nie jest w porządku.) Po pierwsze, uwierzyliście we własną propagandę, to znaczy, że polskie dopłaty bezpośrednie są jakoś dramatycznie niskie, a prawda jest taka, że już dochodzą do średniej europejskiej i jeszcze będą rosnąć. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To nieprawda.) Będą jeszcze rosnąć do końca tej perspektywy finansowej. I po drugie, wzięliście za dobrą monetę to, że Brytyjczycy bardzo chętnie zgodzili się na ujednolicenie dopłat, tylko wam nie powiedzieli, na jakim poziomie. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Powiedzieli, na poziomie 265 euro.) Ta postawa ma długą tradycję. Tak samo chcieliście dobrze w negocjacjach traktatu lizbońskiego, tylko że oddaliście politykę klimatyczną i nicejski system głosowania za Joaninę... (Poseł Krzysztof Szczerski: Naprawdę nie można tego słuchać. Nie, już naprawdę.) ...która jeszcze ani razu nie została... Przypominam, Joanina to był ten powód do chwały. (Poseł Anna Fotyga: Pan kłamie.) Chętnie zacytuję słowa samej pani minister o oscarowej roli i wiekopomnym zwycięstwie w negocjacjach traktatu lizbońskiego. (Poseł Anna Fotyga: Cała ta...) Wracam do traktatu lizbońskiego, bo jest on zaprzeczeniem kolejnego argumentu, który pada z prawej strony. Mianowicie powraca ciągle taka nostalgia za Unią Europejską dokładnie w kształcie z 2004 r. Otóż prawica mówi: Oddajcie nam tamtą Unię, zgodziliśmy się na coś w 2004 r., a teraz Unia ma inny kształt. A więc po pierwsze, Unia ma inny kształt, bo jest żywym organizmem. Tak jak polskie prawo się zmienia, tak i prawo europejskie się zmienia. Ale przede wszystkim jaki mieliśmy nowy element, który zmienił Unię Europejską od 2004 r.? Po pierwsze, kryzys, ale w sensie formalnym, traktatowym mieliśmy traktat lizboński, wynegocjowany, przegłosowany i ratyfikowany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego, za którym także część prawej strony sali głosowała. A więc nie możecie teraz chcieć wrócić do kształtu Unii z 2004 r., bo sami ją zmieniliście. I ostatnia kwestia, pyta pan poseł Szczerski, dlaczego w sprawie wielkości budżetu bliżej nam, przyznaję to, do stanowiska niemieckiego niż brytyjskiego. Panie pośle, przecież pan umie liczyć. Bo Brytyjczycy chcą obciąć o 200 mld budżet Lewandowskiego, a Niemcy znacznie mniej. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: O 100.) To jest kwestią negocjacji. Można się licytować, ale jakie cięcie byłoby lepsze, jeżeli w ogóle cięcia muszą być? Bo oczywiście uważamy, że budżet Komisji Europejskiej, budżet Lewandowskiego byłby najlepszy. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Też tak uważamy.) A więc żeby on był ścięty jak najmniej, to kogo trzeba przekonać? Tych, którzy chcą ściąć jak najwięcej. A więc jeszcze raz prośba: Przekonajcie swoich politycznych partnerów w Unii Europejskiej, bo to oni chcą ten budżet obciąć jak najwięcej. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Już przekonaliśmy.)