Mówca: Teresa Hałas
Data: 2016-05-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowna Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Szanowni Państwo! Powyższe oświadczenie składam w imieniu swoim oraz mojego kolegi klubowego posła Krzysztofa Głuchowskiego. Właśnie dzisiaj stoimy przed bardzo ważnym dla nas historycznym faktem 35. rocznicy rejestracji Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Rolników Indywidualnych ˝Solidarność˝. Wówczas, w majowy dzień, taki jak ten dzisiejszy, 12 maja 1981 r. Sąd Wojewódzki w Warszawie rozpatrywał wniosek o rejestrację NSZZRI ˝Solidarność˝. Powyższe poprzedzone było przyjęciem przez Sejm ustaw umożliwiających zalegalizowanie działalności związkowej, ale zanim to się stało, polscy rolnicy stoczyli ciężki bój o niezależne prawa i przywileje dla swojego stanu. Bez związków zawodowych polscy rolnicy nie mogli w pełni brać udziału w życiu społecznym, gdyż taka działalność była z mocy prawa nielegalna. W ogóle idea solidarności jako całość należy do polskiego dziedzictwa i jest dobrem wspólnym, które zostało okupione pracą, cierpieniem, aresztowaniami, a nawet utratą życia przez wielu ludzi. Nie powinno być zatem wątpliwości, że wysiłek tych wszystkich, którzy przyczynili się do rejestracji związku, a następnie jego działalności przez okres tych 35 lat należy odpowiednio uhonorować. Oprócz walki środowisk rolniczych o powyższe docenić należy rolę osób wybitnych, które przyczyniły się bezpośrednio do tego sukcesu. Taką osobą był ksiądz prymas Stefan Wyszyński. To jego determinacja w rozmowach z ówczesną władzą zaowocowała tym sukcesem. Po rejestracji ˝Solidarności˝ robotniczej w styczniu 1981 r. ksiądz prymas tak argumentował: Nie może być wybranej i uprzywilejowanej kategorii pracowników w naszej ojczyźnie. Jeśli zgodziliście się na samorządność robotniczą, to musicie się zgodzić na samorządność rolniczą. I musieli. Dzisiaj, z tego miejsca, jako działacze rolniczej ˝Solidarności˝ chylimy nisko czoła przed każdym aktem wyciągnięcia pomocnej dłoni i właściwego zrozumienia wspólnego dobra. Jestem przed poważnym dylematem, jak ocenić w kilku słowach ciężką pracę tysięcy naszych związkowców i ich rodzin. Na pewno jest to miłość do Boga i ojczyzny, miłość do matki ziemi, miłość do dziedzictwa i przyszłości Polski i Polaków. Szanowni państwo, w dniu dzisiejszym Senat Rzeczypospolitej Polskiej w przyjętej przez siebie uchwale uczcił 35. rocznicę rejestracji NSZZRI ˝Solidarność˝. W jednej z sentencji tej uchwały czytamy: Senat RP, doceniając wagę i znaczenie istnienia w Polsce niezależnych rolniczych związków zawodowych, wyraża swoje głębokie uznanie i podziękowanie założycielom, członkom i władzom NSZZRI ˝Solidarność˝ i wszystkim tym, którzy przyczynili się do jego powstania i zarejestrowania, a także tym, którzy wspierali związek i jego członków. To piękny gest. Z tego więc miejsca dziękuję wszystkim paniom i panom senatorom oraz wnioskodawcy, naszemu przewodniczącemu senatorowi Jerzemu Chróścikowskiemu. Osobiście serdecznie dziękuję naszym koleżankom i kolegom związkowcom, pragnąc przy tym dodać, że ich praca to piękny przykład typowej pracy społecznej. Kochani związkowcy, przez te wszystkie lata walczyliście o najwyższe wartości narodowe, duchowe, ekonomiczne. Bez waszej walki - bo tak to trzeba dzisiaj nazwać - nie osiągnęlibyśmy tego wszystkiego. Zapewne pamiętacie blokady holdingów cukrowych i pracę proceduralną na rzecz utworzenia polskiego koncernu cukrowego. Było bardzo trudno, ale pozwolę sobie wspomnieć tylko niektóre osiągnięcia. To my wspólnie z pracownikami cukrowni nie pozwoliliśmy sprzedać tych zakładów w ręce obcego kapitału. Cieszymy się, że polska ziemia, o którą tak dzielnie walczyliśmy w zielonym miasteczku przez 120 dni i nocy, została ustawowo zabezpieczona. Należy tutaj uznać pracę ministerstwa rolnictwa i przyjęte rozwiązania rządowe. Dodać należy, że każda większa lub mniejsza nasza akcja na przestrzeni tych 35 lat rozwiązująca ważne problemy zawsze bardzo cieszyła. (Dzwonek) Czasami tylko niektórzy o tym zapominali, ale cóż, to jest jedno z naszych związkowych ryzyk, które, jak to się mówi, mamy jak w banku. Mimo to nie zaszczyty, nie kariery są dla was najważniejsze, choć wiem, że wielu z was bardzo by się przydało w służbie publicznej.