Mówca: Piotr Naimski
Data: 2013-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na początek dwa słowa może takie trochę otrzeźwiające w sprawie cyfr. (Poseł Krystyna Skowrońska: Liczb.) Dziękuję, pani poseł. Liczb. Otóż warto pamiętać, że PKB Polski to jest mniej więcej 1600 mld zł, już dochodzimy do 1600 mld zł. I te czy inne pieniądze z Unii Europejskiej to jest minimalny procent tego, co my Polacy wypracowujemy w ciągu roku w Polsce. I formułowanie opinii, że ten ułamkowy procent zdecyduje o byciu albo niebyciu Polski, o strategicznym rozwoju bądź braku rozwoju, jest mylące. Tak chciałbym to po prostu powiedzieć. To są oczywiście ważne pieniądze, one są tym bardziej ważne, jeżeli je punktowo dobrze będziemy umieli w Polsce wydać, ale nie na kostkę Bauma i na szkolenia, które są po to, żeby były, i na drogi, które trzeba natychmiast remontować, i tym podobne rzeczy. W związku z tym trochę trzeźwości. Jeżeli chodzi o pakt fiskalny, to jest on kolejnym krokiem w politycznym życiu Unii Europejskiej, który po przyjęciu traktatu lizbońskiego, faktycznie rzecz biorąc, ten traktat nadinterpretuje i w praktyce, mówię o praktyce, powoduje, że on przestaje być ważny. Mówię to nie przypadkiem. Byłem wśród tych, którzy bronili traktatu nicejskiego i byli przeciwko wtedy projektowanej konstytucji europejskiej, a także traktatowi lizbońskiemu. Walczyliśmy o jak najlepsze zapisy w traktacie lizbońskim, którego nie można było uniknąć. Ale teraz sytuacja się zmieniła. Teraz jestem za tym, żebyśmy w Polsce bronili traktatu lizbońskiego przed zalewem prawa wtórnego w Unii Europejskiej, dyrektyw, rozporządzeń itd., które narusza, nadinterpretuje postanowienia traktatu lizbońskiego. (Oklaski) W szeregu działań, z którymi mamy do czynienia od dawna, mieści się także omawiany dzisiaj pakt fiskalny. Mamy do czynienia z dokumentem położonym na stole przez Komisję Europejską, przez przewodniczącego Van Rompuya, który to dokument pokazuje czarno na białym ścieżkę dojścia poprzez to nadużycie interpretacyjne traktatu lizbońskiego, dopóki się da, to jest argumentacja przewodniczącego Komisji Europejskiej. Dopóki się da, będziemy to robili, nadinterpretowując czy poruszając się formalnie w ramach traktatu lizbońskiego, odsuwając jak najdalej się da konieczność zmiany traktatu po to, żeby doprowadzić do unii politycznej w Europie. Otóż z tego powodu jesteśmy przeciwko traktatowi fiskalnemu, paktowi fiskalnemu, temu porozumieniu międzynarodowemu, bo to nie jest jeszcze w ramach Unii Europejskiej, ale będzie. Może nie będzie, będziemy o to walczyli. I scenariusz, w którym pakt fiskalny jest jednym z dzisiejszych elementów, to jest scenariusz na drodze rozwoju Unii Europejskiej, który realizuje zapis fundamentalny, w traktatach ciągle istniejący, mianowicie że wszystkie działania legislacyjne i cały rozwój Unii Europejskiej mają służyć pogłębianiu integracji: ever closer union. Otóż to jest zapis, który jest samobójczy, dlatego że nie da się zbudować państwa europejskiego - to wszyscy powtarzamy od czasu do czasu i chyba wszyscy to rozumieją - bo nie ma narodu europejskiego. I teraz jest tak, że warto się zastanowić, co należałoby zrobić, żeby katastrofie przeciwdziałać. Otóż warto się zastanowić, w jaki sposób zmienić zasady funkcjonowania w Unii Europejskiej tak, żeby nie był to jednokierunkowy, nieodwracalny rozwój, żeby można było mieć mechanizm korekty, żeby można było się wycofać, żeby można było przedyskutować, żeby można było dopuścić głosy z krajów, które już nie chcą więcej, ale nie chcą się wypisać z Europy, bo Europa istniała przed Unią Europejską i będzie istniała po Unii Europejskiej. (Oklaski) Warto takiego mechanizmu szukać. Być może szansą na to jest nowy traktat. Nie wyrywanie przez poszczególne, szczególnie silne kraje - mówię tu o Wielkiej Brytanii - swojego, bo one są na tyle silne, że mogą wyrwać swoje. W naszym interesie, w polskim interesie jest z tej alternatywy zarysowanej przez Camerona wybrać nowy traktat. Nie opt-out, tylko nowy traktat. I wtedy może uda się wpisać w tym nowym traktacie mechanizmy zabezpieczające, przede wszystkim wykreślić zasadę: ever closer union, że wszystkie projekty legislacyjne w Unii Europejskiej są oglądane, klasyfikowane i osądzane wyłącznie z tego punktu widzenia, czy Unię zacieśniają, integrację zacieśniają, czy integracji przeciwdziałają. Integracja nie może być dogmatem. Interes państw członkowskich, państw narodowych, interes Polski także, jest tutaj ważniejszy niż integracja europejska. Dziękuję bardzo. (Oklaski)