PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Stolarski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Struktura polskiego przemysłu opartego na węglu powoduje emitowanie dużych ilości CO 2 do atmosfery. Dostosowanie się do wymogów pakietu z Kioto i konferencji w Durbanie, ale również ustaleń Komisji Europejskiej w tej samej sprawie spowodowałoby obciążenie naszego budżetu koniecznymi inwestycjami obniżającymi emisję. Kosztowałoby to Polskę wiele miliardów euro. Przyjęcie przez Polskę decyzji związanych z emisją gazów cieplarnianych do atmosfery spowoduje konieczność wydatkowania potężnych sum na zmniejszenie tejże emisji i w konsekwencji spowoduje zmniejszenie tempa wzrostu dochodu narodowego i zwiększenie bezrobocia. Wprowadzenie pakietu klimatyczno-energetycznego w obecnej postaci odbije się na zakładach przemysłowych, które staną się niekonkurencyjne. Przedsiębiorstwa, aby móc dalej produkować, będą musiały dokupować limity emisji albo przenosić się za granicę. Zmiana struktury gospodarczej, a przede wszystkim odejście od głównego nośnika energii, czyli węgla, jest praktycznie niemożliwa, stąd też decyzja polskiego ministra ochrony środowiska wetująca ustalenia Komisji Europejskiej mające na celu kolejne zmniejszenie emisji CO 2 do atmosfery. W 2015 r. mają być rozliczone postanowienia protokołu z Kioto i określone nowe limity, dlatego też do tego momentu polski rząd nie powinien podejmować żadnych decyzji. Jakie działania podejmie rząd, aby realizując postanowienia konferencji klimatycznych lub decyzji Unii Europejskiej związanych z ilością emisji CO 2 , nie spowodować spadku dochodu narodowego i zwiększenia bezrobocia? Dziękuję. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo.)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Będę miał pytanie do pani minister. Debatujemy o pakcie klimatycznym i stosownej uchwale Sejmu. Pakiet zawiera rozwiązanie dotyczące redukcji CO 2 o 20% do roku 2020, ale jednocześnie instytucje europejskie forsują rozwiązania, które mają tę redukcję przyspieszyć. Między innymi ma temu służyć tzw. instytucja kroków milowych, a więc redukcja w roku 2030 o 40%, w 2040 r. - o 60% i wreszcie 2050 r. - aż o 80%. Wprawdzie ostatnio na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej minister środowiska zawetował instytucję kroków milowych, ale jednocześnie wiadomo, że w instytucjach europejskich przygotowywane są dyrektywy oparte właśnie na tych krokach milowych. Przykładem jest projekt dyrektywy o efektywności energetycznej, już pozytywnie zaopiniowany przez Parlament Europejski, oczywiście forsowany przez Komisję Europejską. Mam pytanie do pani minister. Czy w tej sprawie będziemy konsekwentni, czy też w wypadku braku naszej konsekwencji nie będzie tak, że mimo tego weta kolejne dyrektywy będą zawierały drastyczne pomysły odnośnie do redukcji CO 2 ? Jeżeli redukcja o 20% ma nas kosztować miliardy złotych rocznie, to przyjęcie tych jeszcze bardziej radykalnych rozwiązań będzie po prostu zwyczajnie rozkładało naszą gospodarkę. Mam pytanie. Jak resort ochrony środowiska będzie podchodził do tych nowych inicjatyw Komisji Europejskiej? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Rojek
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Słuchając pani poseł sprawozdawcy, byłem trochę zaskoczony, choć nie jestem członkiem komisji, że komisja wyraziła takie stanowisko w ewidentnie słusznej sprawie. Wydaje mi się, że to głosowanie w komisji było natury politycznej, bo było tak, że: to nie my, tylko wy jesteście inicjatorami takiej uchwały. A to jest sprawa dotycząca nas wszystkich i wszystkich Polaków, bo to ich już niedługo dosięgnie efekt ograniczenia emisji CO 2 . Drodzy państwo, słusznie powiedział pan marszałek, pan poseł Dorn z tej mównicy, że pan premier Donald Tusk szybciej niż się spodziewa będzie potrzebował poparcia i głosowania w sprawie właśnie takiej uchwały, inicjatywy, która wypływa od pana prof. Szyszki. Będzie tak wcześniej niż się spodziewa. Widzimy bowiem, jak Unia Europejska zdecydowanie przyspiesza w kierunku ograbienia nas, Polaków, z tego cośmy zrobili. A jeśli mówimy o emisji CO 2 , to tutaj pan profesor powiedział o tej metodzie wychwytywania i kierowania tego pod ziemię i o kosztach 100 euro za jedną tonę. Pani minister, czy ministerstwo bierze pod uwagę nasze zasoby leśne? (Dzwonek) Wiadomo bowiem, że jeden hektar pochłania 20 ton CO 2 . Jedna tona kosztuje na zachodzie 20 euro, czyli jest prosty rachunek: 20 razy 20 daje 400 euro, które możemy wziąć od jednego hektara. Z drugiej strony musimy zapłacić 100 razy 20, czyli 2000 euro. Jak to powiecie Polakowi czy Polce, to każdy zrozumie, że opłaca się inwestować w las. A tych zasobów mamy bardzo dużo. Pani minister, czy polski rząd bierze efekt tego zalesienia i tego dobra pod uwagę w tym przetargu, że tak powiem, z Unią Europejską, czy to ewidentnie sublimuje? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Idea powrotu uchwały do Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa i jej dopracowanie jest jak najbardziej zasadna. Wydaje mi się, iż formuła renegocjacji proponowana obecnie nie może być przyjęta, chociażby dlatego że byłaby chyba efektywnie nieskuteczna. Jednakże ważnym wydaje się, aby jednym z kierunków myślenia przy tworzeniu nowego dokumentu była m.in. kwestia rozliczenia się sygnatariuszy z podjętych zobowiązań w podpisanych aktach prawnych. Stąd też, mam nadzieję w przededniu podjęcia prac nad nową treścią uchwały, kieruję do pani minister następujące pytania. Czy istnieją instrumenty prawne, aby obecny stan rzeczy po prostu zmienić? Czy możliwe jest wynegocjowanie formuły rozliczenia się sygnatariuszy z podpisanych aktów? Czy zasadnym byłoby ujęcie tu kwestii związanych z szeroko pojętymi problemami będącymi konsekwencją przekroczenia limitów CO 2 ? Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Krajowa Izba Gospodarcza ostrzega w swoim raporcie, że od 2030 r. koszty realizacji planowanej polityki klimatycznej Unii Europejskiej będą wynosiły dla polskiej gospodarki rocznie 22 mld zł, aż 22 mld zł. Krajowa Izba Gospodarcza w swoich opracowaniach wyliczyła, że od przyszłego roku nastąpi wzrost cen energii o 30%. Pytam, kogo będzie w Polsce stać na zapłacenie takich rachunków już od przyszłego roku? Czy rząd zna te dane? Czy nie obawiają się państwo, strona rządowa, spadku konkurencyjności polskiej gospodarki i, co za tym idzie, wzrostu bezrobocia? Czy stronie rządowej znany jest wniosek legislacyjny komisji przemysłu Parlamentu Europejskiego, która już dzisiaj wnosi, aby szybciej wygaszać pozwolenia na emisję CO 2 ? Przecież wszystkie te inicjatywy zniszczą polską gospodarkę, trzeba nazwać rzeczy po imieniu, po prostu zniszczą naszą gospodarkę. Dlatego mam pytanie, dlaczego rząd nie chce renegocjować pakietu klimatycznego? (Oklaski)
Mówca: Dariusz Bąk
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pakiet klimatyczno-energetyczny podpisał w 2008 r. premier Donald Tusk. Chciałbym zwrócić uwagę na jedną zasadniczą sprawę, mianowicie na zaciekłe zwalczanie opozycji, jakie rząd Platformy Obywatelskiej i PSL-u stosuje od samego początku. W 2007 r. rząd Prawa i Sprawiedliwości przygotował ustawę o instrumentach wspierających redukcję gazów cieplarnianych do atmosfery. Chodziło o to, żeby we wzmożony sposób lasy mogły te nadmiary dwutlenku węgla zabudowywać. Niestety rząd Platformy Obywatelskiej gotową ustawę, która była już w podkomisji, złożoną w Sejmie, odrzucił, nie uwzględniając dobroczynnych funkcji lasu. Dzisiaj wiemy, że w 2013 r. zakłady będą musiały kupować w 50% uprawnienia do emisji. Dopiero w 2011 r. powiedziano, kiedy rząd, Rada Ministrów zdecydowała o wyborze krajowej platformy aukcyjnej, że państwa członkowskie decydują, na jaki cel przeznaczą dochody z aukcji. Zgodnie z postanowieniami dyrektywy przynajmniej 50% dochodów powinno zostać przeznaczone na organizację działań związanych z polityką klimatyczną, w tym w szczególności na redukcję emisji gazów cieplarnianych (Dzwonek), rozwój energii ze źródeł odnawialnych, pochłanianie dwutlenku węgla przez lasy. A my mieliśmy już w 2007 r. gotowy projekt ustawy. Chciałbym zapytać panią minister: Czy wrócicie do rozwiązań zaproponowanych przez Prawo i Sprawiedliwość? To jest pierwsze pytanie. Szanowni państwo, pakiet klimatyczno-energetyczny wymaga natychmiastowej renegocjacji. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku, za tę poprawkę. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Oczywiście bardzo ważny temat dzisiaj jest poruszany. Chciałem spytać panią minister, czy te nasze zobowiązania, które do tej pory podjęliśmy w ramach protokołu z Kioto, są realizowane? Powiedzmy też jeszcze raz, podkreślmy tę naszą wartość realizacji, dużo większą, niż od nas wymagano. Chciałbym, żeby pani to jeszcze raz potwierdziła. Rozumiem, pani minister, że nie zwalniamy w ten sposób, decydując się na weto, tempa związanego z modernizacją naszych inwestycji. Jeżeli jestem przy tym temacie, pytanie dotyczące derogacji. Powinniśmy zgłosić do 31 grudnia 2008 r. te instalacje, które rozpoczęliśmy czy które chcemy modernizować lub budować. Czy jest taka lista, ile instalacji zostało zgłoszonych przez Polskę w ramach tej listy? Czy te wszystkie zobowiązania w ramach tej derogacji będą nas obowiązywały? Mówiło się nieoficjalnie, również w komisji Unii Europejskiej, że te środki będą rozliczane w ramach całego kraju, a nie na poszczególne firmy. Czy to będzie dalej obowiązywało, czy już są jakieś konkretne rzeczy związane z formułą rozliczania w ramach tej derogacji? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Szyszko
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Minister! Obojętne, kto podjąłby decyzje, o ile te decyzje są szkodliwe dla państwa, trzeba je za wszelką cenę poprawić. Tutaj - a to przewija się szczególnie w słowach przedstawicieli Platformy Obywatelskiej - mogę powiedzieć, że można streścić to w ten sposób: rząd stara się walczyć ze skutkami, ale nie z przyczynami, a przyczyny leżą zupełnie gdzie indziej. Przyczyny tkwią w konwencji klimatycznej i protokole z Kioto i w tym, że zgodnie z tymi dokumentami Polsce należą się pieniądze i uznanie, a nie opluwanie na świecie. I od razu mam pytanie do pani minister: Kto zabiegał o to, aby zorganizować COP14 w Poznaniu w 2008 r., pierwszym roku rozliczeń protokołu z Kioto. I kto zrezygnował z tego, rozpoczął negocjacje i zgodził się na to, aby rozpocząć rozliczenia protokołu z Kioto w Kopenhadze? Tam doszło do potwornych awantur i protestów pod wodzą Sudanu. Równocześnie, o ile tak już jest i chcemy to za wszelką cenę upolitycznić, szanowni państwo, to kto podpisał pakiet klimatyczno-energetyczny, w tym dyrektywy takie jak o CCS? Kto się zgodził na wewnętrzny system handlu emisjami, zgodnie z którym Komisja od roku 2005 przyznaje limity w podstawowych działach? Kto w końcu nie dostrzegł roli lasów (Dzwonek) w pochłanianiu? Pani minister, czy prawdą jest, że w tej chwili, a Polska była liderem w zakresie wykorzystania lasów - chodzi o dokumenty, które do mnie docierają z Komisji Europejskiej, również od pani Connie Hedegaard - Komisja rozważa konieczność włączenia lasów do systemu handlu emisjami? A więc, szanowni państwo, jeszcze raz wielka prośba: 3 razy 20 to jest kierunek, a wszyscy tu mówią, że 3 razy 20 to jest modernizacja. Jest redukcja w wysokości 20%, Polska dokonała redukcji w wysokości 32%, a więc 20% w ogóle nie odgrywa najmniejszej roli w całym tym układzie. Ale jak się zmieni rok bazowy na 2005, to cała redukcja nam ginie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! CO 2 było składnikiem atmosfery, jest składnikiem atmosfery i będzie składnikiem atmosfery. Czy trzeba zredukować zawartość CO 2 w atmosferze? Są różne opinie. Proszę sobie wyobrazić, że jeżeli to zbadamy, a mamy metody badawcze stosowane chociażby do lodów na Antarktydzie czy w Arktyce, to okaże się, że mamy sytuację prostą - były okresy na Ziemi, wtedy kiedy na niej występowało życie, w których stężenie CO 2 było zdecydowanie wyższe. A więc zabawa polegająca na tym, że przystępujemy do Kioto, występujemy z Kioto, czy renegocjujemy Kioto, musi być oparta wyłącznie na bardzo głębokich analizach, np. dotyczących pochłaniania. Zmiana lesistości, nie w Polsce, proszę państwa, tylko np. w Amazonii, powoduje, że nie jest pochłaniany w odpowiedniej ilości dwutlenek węgla. Dlaczego my, mając dużą lesistość, która jeszcze wzrasta - a ta Izba procedowała przecież sprawy zalesienia całkiem niedawno, około dwóch miesięcy temu - mamy ponosić konsekwencje pewnego rodzaju zabawy, jeżeli chodzi o CO 2 ? Chciałbym tutaj przypomnieć stanowisko pana prezydenta Vaclava Klausa i zapytać: Czy czasem my również nie powinniśmy wypracować podobnego stanowiska, jeżeli chodzi o standardy dotyczące CO 2 ? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ewa Wolak
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Jako sprawozdawca Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa chciałabym jeszcze dopowiedzieć, że podczas dyskusji w trakcie pierwszego czytania poselskiego projektu uchwały właściwie doszliśmy do wniosku, że warto podjąć poselską, niezależną czy wspólną polityczną inicjatywę w zakresie podjęcia projektu uchwały, która będzie w sposób racjonalny wprowadzona w życie i będzie dotyczyła pakietu energetyczno-klimatycznego. Chciałabym podkreślić, że to właśnie posłowie nie zachowali się w sposób polityczny, bo sprawa jest bardzo ważna dla Polski, dyskutujemy merytorycznie z osobami, które są bardzo mocno zaangażowane w sprawy gospodarki, ekonomii w Polsce. Natomiast eksperci, którzy przygotowali dla nas opinię prawną dotyczącą projektu uchwały w sprawie rozpoczęcia renegocjacji, piszą - przytoczę słowa pana prof. Jerzego Zwoździaka, który jest specjalistą od spraw klimatu - że: W obecnym brzmieniu uzasadnienie jest bardzo ogólne, mało merytoryczne, natomiast treść tego dokumentu jednoznacznie można odebrać jako polityczną. Nie można renegocjować pakietu energetyczno-klimatycznego bez zmiany aktów prawnych. (Poseł Jan Szyszko: Co innego pisze BAS.) BAS pisze podobnie - tak to odczytuję. Zachęcam zatem również posłów opozycji, szczególnie posłów Prawa i Sprawiedliwości, właśnie do wspólnej pracy w Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa nad takim projektem uchwały, który nie będzie sprzeczny z prawem. Przypominam, że nie ma takiej możliwości, żebyśmy nie implementowali prawa unijnego do naszego prawa polskiego. Dyrektywy należy wdrażać, o co jak najbardziej się staramy... (Głos z sali: I CCS też.) ...bo krajowy porządek prawny bardzo musi o to dbać. Przedstawiłam więc państwu to, co jeszcze było dyskutowane w komisji. Nie podjęliśmy takiego projektu uchwały czy nie przegłosowaliśmy takiego wniosku, ale myślę, że na najbliższych posiedzeniach komisji podejmiemy takie wyzwanie. Deklarację opozycji co do współpracy nad pakietem klimatyczno-energetycznym, nad wspieraniem rządu w tych działaniach przyjmujemy z godnością i z dużym poparciem, ale mam nadzieję, że inna bedzie retoryka na kolejnych posiedzeniach Sejmu, bo dzisiaj nie była ona przyjazna. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, druk nr 239. Projekt zakłada uchylenie art. 226 Kodeksu karnego, czyli w istocie skreślenie z katalogu przestępstw przestępstwa zniewagi funkcjonariusza publicznego i zniewagi konstytucyjnych organów państwowych. Uzasadniane to jest w taki oto sposób, że spowoduje to większą możliwość swobodnej wypowiedzi dla obywateli, którzy jakoby dzisiaj nie mają swobody głoszenia swoich poglądów, bo mają obawy przed tym, że mogą zostać oskarżeni o znieważenie funkcjonariusza publicznego. Gdybyście chcieli państwo być konsekwentni, to rzeczywiście należałoby pójść jeszcze dalej i zażądać wykreślenia z katalogu przestępstw przestępstwa zniewagi prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i w ogóle przestępstwa zniewagi z art. 216 Kodeksu karnego. Wtedy swoboda wypowiedzi byłaby niczym już nieograniczona. Przecież jednak nie o to chodzi, bo celem tego artykułu, przepisu Kodeksu karnego i dobrem chronionym nie jest przecież cześć osobista funkcjonariusza jako osoby fizycznej. Tym dobrej chronionym jest dobre imię Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, państwa, w imieniu którego funkcjonariusz publiczny działa. Gdyby chodziło wyłącznie o dobre imię tegoż, to tak czy inaczej ten funkcjonariusz działa w związku z art. 216, tak jak każdy obywatel. O tym, czy zachodzi taka czy inna kwalifikacja czynu, decydują upoważnione do tego organy, najpierw prokuratura, a później sąd, który to ocenia. Pan poseł przywoływał przykład Huberta H. Proszę państwa, nie tak dawno mieliśmy sytuację, w której głowa państwa, prezydent Najjaśniejszej Rzeczypospolitej stał się ofiarą przemysłu pogardy. Z ust przewodniczącego waszego ruchu pod adresem nieżyjącego już prezydenta, śp. Lecha Kaczyńskiego padały nieraz obraźliwe słowa. Zadaję pytanie: Czy kiedykolwiek prokuratura podjęła z urzędu postępowanie przeciwko Januszowi Palikotowi? Nigdy. Czyli po prostu oznacza to, że z tego przepisu de facto korzysta się w przypadkach nadzwyczajnych. Podobnie zresztą jak z przepisu art. 226. Nie sądzę, żeby były one w jakikolwiek sposób nadużywane przez organy wymiaru sprawiedliwości. Absolutnie zgadzam się z moim przedmówcą, że państwo powinno chronić swoich funkcjonariuszy, którzy działają w jego imieniu. W tej sytuacji w imieniu mojego klubu składam wniosek o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Swoboda wyrażania myśli i okazywania swoich przekonań w państwie demokratycznym nie polega na tym, że każdy mówi, co mu się żywnie podoba. Wolność dyskusji polega na szacunku do rozmówcy, umiejętności wyboru najmądrzejszych argumentów i najlepszego sposobu ich przedstawiania. Oczywiście w demokracji każdy ma prawo wyrażać swoje poglądy, co nie oznacza, że wszystkie są mądre i wszystkie mają charakter niepodważalny, jedyny oraz słuszny. Temu właśnie służy prawo, które ma funkcję ochronną i wychowawczą. W tym momencie my, jako posłowie, mamy okazję chronić prawo przed takimi wypaczeniami, prawo, na straży którego stoi konstytucja. My, posłowie, mamy służyć człowiekowi, chronić jego godność i uczyć szacunku do rozmówcy. Każda dyskusja ma charakter osobowy, a nie osobisty. W związku z powyższym można kogoś przekonać mądrymi argumentami bez osobistego odnoszenia się do drugiej osoby, a tym bardziej bez potrzeby obrażania kogoś, no chyba że nie ma się nic mądrego do powiedzenia. (Dzwonek) Zatem jeśli w imię wolności słowa można będzie obrażać swojego rozmówcę, kto stanie w obronie osoby publicznie obrażanej? Wspominacie państwo o języku obraźliwym. Nie chciałabym żyć w Polsce, w której żyje się...
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pochylamy się dzisiaj nad poselskim projektem ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny. W opinii o tym projekcie, przygotowanej przez Krajową Radę Sądownictwa, czytamy: Należy podkreślić, że znieważenie kogokolwiek nie może być usprawiedliwiane korzystaniem przez znieważającego z niczym nieskrępowanej wolności słowa i prezentowania swoich poglądów, prowadzi to bowiem do ewidentnego naruszenia jednego z podstawowych dóbr chronionych konstytucyjnie. Pytanie moje brzmi: Jak wnioskodawcy chcą wyważyć te proporcje? W moim przekonaniu organy demokratycznego państwa powinny być objęte pewną ochroną karną, co nie oznacza, że nie mogą one podlegać krytyce. Chodzi tylko o zakres, a raczej, powiedziałabym, o formę tej krytyki. Ważne jest, aby odpowiednio wyważyć proporcje pomiędzy swobodnym wyrażaniem myśli krytycznych i opinii krytycznych, często pejoratywnych, o osobach publicznych a zachowaniem prawa do ochrony dóbr osobistych. Czy w istocie często nie mamy do czynienia z sytuacją, że wolność jednostki do krytykowania innych powoduje ograniczenia w zakresie korzystania z prawa do wolności przez osobę poddaną krytyce? Jeśli projekt zostanie skierowany do prac w komisji, należy odpowiednio wyważyć te proporcje. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Szymański
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie pośle wnioskodawco, zadał pan fundamentalne pytanie: Czym różni się funkcjonariusz publiczny od przeciętnego obywatela? Otóż ma pan rację, niczym. Art. 24 Kodeksu cywilnego ma zastosowanie do funkcjonariusza publicznego, ale jeżeli dzieje się to podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych i w związku z tymi obowiązkami, to sytuacja zmienia się diametralnie, wówczas w pełni ma zastosowanie art. 226. Mówimy o przestępstwach przeciwko instytucjom państwowym i instytucjom samorządu terytorialnego. Nie zawężajmy tego tylko i wyłącznie do przestępstw przeciwko funkcjonariuszom publicznym. Mówiliście państwo o osobach niepełniących służby i przypadkach ˝bez związku˝. W uzasadnieniu błędnie zresztą państwo napisaliście: ˝lub˝. Tam jest: ˝i w związku˝. Tak jest napisane w Kodeksie karnym. Skoncentrujmy się nie tylko na politykach, o których pan mówił, ale na urzędnikach, również samorządu terytorialnego. Skoncentrujmy się na żołnierzach, policjantach, którzy swoją służbę pełnią, wiadomo, w bardzo niekorzystnych sytuacjach. Co z nimi? Jak pan sobie wyobraża, panie pośle, pracę urzędników, policjantów, prokuratorów, najwyższych organów państwowych bez tej podstawowej ochrony prawnej? Powtórzę jeszcze raz: podczas pełnienia czynności służbowych i w związku z nimi. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać wnioskodawców o prawdziwe intencje tego projektu. Co prawda pytanie to już wybrzmiało w wystąpieniu Bartosza Kownackiego, ale zapytam raz jeszcze. Czy chodzi o to, aby podkręcić jeszcze bardziej język debaty publicznej? Ta debata dzisiaj już i tak jest ostra. Czy chodzi o to, żeby po wykreśleniu art. 226 z Kodeksu karnego można było bezkarnie lżyć organy państwa i funkcjonariuszy publicznych? Zapewniam państwa, że funkcjonariusz publiczny, który rzetelnie wykonuje swoje obowiązki, w tym momencie będzie zupełnie bezbronny, bo nie będzie miał czasu na to, aby bronić się w trybie prywatnoskargowym z art. 216 Kodeksu karnego czy tym bardziej w trybie cywilnoprawnym, bo często nie będzie miał nawet na to środków. Tak że zastanówcie się państwo, co robicie. Nie psujcie polskiego państwa.
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do wszystkich tych, którzy są przeciw tej nowelizacji. Dwa dwa sześć, stańcie przede mną i powiedzcie, gdzie są granice, jakich słów można używać, w jaki sposób je zdefiniować? Otóż zapewniam państwa, że praktyka sądów jest różna, a jeżeli coś jest niedefiniowalne, proszę państwa, to jest martwe. Bo jednemu ujdzie na sucho jedna rzecz, drugiemu ujdzie na sucho trzecia rzecz, jeden się obrazi, a drugi nie. Są dwa paragrafy, proszę państwa, i popatrzcie w oczy i powiedzcie, gdzie jest granica? Zachowanie sprawcy polega na znieważeniu funkcjonariusza publicznego. Zdefiniujcie znieważenie. Jakie to są słowa? Gdzie? Z którego miejsca? Czy z tego miejsca jest znieważenie, czy z tamtego miejsca jest znieważenie? Powiedzcie, a jeżeli nie potraficie powiedzieć, co jest znieważeniem, to czytajcie orzeczenia sądów, ale one są różne i kolega je przedstawił. (Poseł Robert Kropiwnicki: To pytanie do wnioskodawcy.) Bardzo proszę. Do was kieruję pytanie. Gdzie jest ta różnica? Jeżeli jej nie ma, zagłosujcie za. Dziękuję. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)