Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Światy równoległe to nie tylko pojęcie metafizyczne od wieków analizowane przez myślicieli. W Polsce takie rozdwojenie rzeczywistości to nie tylko filozoficzna teoria, ale realna codzienność. Stykamy się z nią na każdym kroku. Jeden świat skupia zadowolonych z siebie, przemądrzałych, acz niekompetentnych ludzi władzy. Różnej maści celebrytów, pozerów i fałszywe autorytety. Nieodpowiedzialnych ministrów, biznesmenów, którzy nie wiadomo jak dorobili się swoich fortun, oraz bezwzględnych menedżerów o duszy karbowego. Bez mrugnięcia okiem, z pełną powagą na twarzy potrafią oni największe absurdy wygadywać, a armia usłużnych dziennikarzy powiela te ˝prawdy objawione˝, budując w ten sposób swoisty matrix, do którego próbują upchnąć resztę społeczeństwa. Na szczęście coraz mniej osób daje się na to nabrać. Widzi, co się tak naprawdę dzieje, i ze zdumieniem przeciera oczy. Gdy kolejarze wzywają rząd do zaprzestania uprawiania polityki likwidującej nasz sektor transportowy, w głównych mediach trudno doszukać się poważnej analitycznej informacji na ten temat. Milczeniem pomijane są manifestacje pielęgniarek domagających się ratunku dla publicznej służby zdrowia. Sporo natomiast można się dowiedzieć o zaletach dodatkowych ubezpieczeń medycznych czy też gwarantujących pokrycie kosztów pogrzebu. Równie mało co słychać o pikietach rolników. Jedni protestują przeciwko sprzedawaniu przez Skarb Państwa polskiej ziemi obcokrajowcom. Inni mówią o oddaniu zachodnim koncernom kontroli nad produkcją naszej żywności. Jedni i drudzy oskarżają ministra rolnictwa o arogancję, nepotyzm i brak nadzoru nad resortem. Podobnie niewidoczni dla mediów są pracownicy PKN Orlen mówiący nie tylko o niskich zarobkach i planach wypowiedzenia im układu zbiorowego, ale również o braku bezpieczeństwa energetycznego oraz o zagrożonych magazynach ropy i benzyny, w których złożono strategiczne rezerwy tych paliw. Kto i gdzie słyszał, że w proteście przeciwko tej sytuacji już od kilkunastu dni pracownicy kopalni Solino prowadzą głodówkę? Również niewiele słychać o protestach górników, którym grozi likwidacja całej branży węglowej, czy też o manifestacjach leśników broniących polskich lasów przed ich likwidacją. Głuchota, ślepota i ignorancja wielu dziennikarzy zaczyna przybierać rozmiary epidemii. Nie dostrzegają albo nie rozumieją wystąpień liderów związkowych, którzy apelują o obniżenie wieku emerytalnego. Żądają powrotu rządu dialogu społecznego oraz zaprzestania wypowiadania przez spółki Skarbu Państwa układów zbiorowych pracy. Mówią o pladze umów śmieciowych i o nędzy milionów osób, które pomimo pracy mają tak niskie zarobki, że muszą korzystać z pomocy społecznej. Dla nich wprowadzenie godzinowej płacy minimalnej i skończenie z plagą umów śmieciowych byłoby prawdziwym wybawieniem od codziennej walki o przeżycie kolejnego dnia. Natomiast w każdym programie informacyjnym widzimy zadowoloną z siebie premier Ewę Kopacz, przekomarzającą się z politykami opozycji o to, kto do kogo powinien przyjść i czy rząd musi odpowiadać na pytania parlamentarzystów. Przy okazji zapewniającą społeczeństwo o pełnym zrozumieniu problemów przeciętnego człowieka i jej trosce o poprawę warunków życia w kraju. Mamy też liczne relacje z pałacu prezydenckiego, w którym Bronisław Komorowski rozwija swoje krasomówcze talenty, opowiadając o opracowaniu nowej strategii bezpieczeństwa dla Polski. Panie prezydencie, pani premier, o czym wy w ogóle mówicie? Czym się zajmujecie? Polską? Przecież przykładacie rękę do jej powolnej likwidacji. Zejdźcie na ziemię i rozejrzyjcie się dookoła, jak prawdziwy świat wygląda. Pełen biedy, strachu i ludzkich tragedii. Przebieg posiedzenia