Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Na początek chciałabym podziękować wszystkim zabierającym dzisiaj głos, także panu ministrowi, za to, że w taki sposób, powiedziałabym, bardzo wyważony podejmowaliśmy jakże istotny temat dotyczący ludzi starych, w tym szczególnie tych, którzy bez opieki osoby trzeciej po prostu by nie funkcjonowali. Muszę powiedzieć, że uświadomiliśmy chyba wszystkim, że rodzina to nie tak, jak często się mówi, rodzice plus małe dzieci, ale często jest tak, że dorosłe dzieci i bardzo starzy rodzice. Panie ministrze, polskim problemem jest dzisiaj brak dostatecznej instytucjonalnej opieki nad ludźmi starymi i ich trudna, dla wielu z nich: bardzo trudna, sytuacja ekonomiczna, szczególnie dla tych, którzy są sami, nie mają rodzin. Natomiast za parę lat obarczanie rodziny opieką nad ludźmi starymi stanie się prawie niemożliwe, gdyż jeśli kobieta rodzi dziecko w wieku dwudziestu, dwudziestu paru lat, to będzie mogła od tego dziecka oczekiwać opieki, biorąc pod uwagę przepisy emerytalne, dopiero kiedy sama skończy 90 lat, bo wtedy dopiero jej córka czy syn przejdą na emeryturę. Stąd już dzisiaj musimy mówić, co zrobić, żeby zapewnić instytucjonalną opiekę, bo niestety taka będzie proza życia. Oczywiście nie mam czasu, żeby dogłębnie podsumować tę dyskusję, więc miałabym taką propozycję: zwrócę uwagę na niektóre aspekty, które moim zdaniem były słabo podkreślane albo w ogóle nie były, i poproszę pana ministra na koniec, żebyście państwo przemyśleli temat i może globalnie, na piśmie ustosunkowali się do poruszanych kwestii, bowiem chciałabym, żeby ta dyskusja dzisiaj była początkiem dyskusji o jakże ważnym problemie. Będę dość chaotyczna, ale powiem tak: problemem jest często brak możliwości utrzymania mieszkania przez osobę starą. Zostaje ktoś z mieszkaniem nieco większym niż jest limit określany w przepisach o dodatkach mieszkaniowych. Nikt w Polsce, jeśli ta osoba nie ma dzieci, nie pomaga osobie starej zamienić mieszkania większego na mniejsze po to, żeby otrzymywała dodatek, żeby jej było łatwiej. Musi tu być jakaś forma działań na tę rzecz. Kolejna sprawa. Opiekunowie wynajmowani przez rodzinę do opieki nad osobami niesamodzielnymi to są ludzie pracujący na czarno, wspominałam o tym. Proponuję, również w imieniu mojego klubu, żeby przemyśleć, czy nie zastosować podobnych przepisów, jak rząd zaproponował w przypadku legalizacji niań, dotyczących tych opiekunów. Po pierwsze, zalegalizujemy tę pracę i w moim przekonaniu podniesiemy standard usług opiekuńczych dla tych starych ludzi, bo inaczej nie damy sobie z tym problemem rady. Jeśli chodzi o gros ludzi wymagających całodobowej opieki, jest to problem spoczywający na barkach rodzin. Rodzina robi cuda, żeby łączyć pracę zawodową z opieką nad matką czy ojcem, babcią czy dziadkiem, mając swoje dzieci. Jest to problem dla całej, szerokiej rodziny, ale jeśli jest tak, że opiekę musi sprawować jeden opiekun z rodziny, to panie ministrze, dajmy tej osobie prawo do przynajmniej czternastu dniu urlopu, a w tym czasie niech państwo tę osobę wymagającą całodobowej opieki bierze z domu pod swoje skrzydła. Niech ten opiekun - córka, syn, nie wiem, kto jeszcze - może załatwić swoje sprawy, bo często jest tak, że jest tylko stary człowiek wymagający opieki i już w podeszłym wieku drugi, który jest opiekunem, ale sam zaczyna chorować. Niech idzie do szpitala na badania, niech na tydzień gdzieś wyjedzie, a państwo niech otoczy osobę wymagająca opieki rzeczywistą opieką. Bon pielęgnacyjny, mieliśmy to w programie, to pierwsze, o czym mówiłam, teraz jako SLD. (Dzwonek) Upodmiotowimy tym sposobem... 2 minutki.