PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Słusznie pan minister zauważył, że kwestia dotycząca ludzi starszych to nie tylko sprawa ministerstwa czy jednego resortu, ale powiedziałbym, że jest to szeroki i wielopodmiotowy obowiązek. Szanowni Państwo! Nie wiem, czy uwierzycie, ale chyba uwierzycie. Wiecie, z czym przychodzą ludzie starsi do mojego biura? Z jakimi problemami? Otóż mają więcej czasu, słuchają mediów. Przez media są nastraszeni i zestresowani. Powiedziałbym, że to, co jest do nich adresowane, to jest odbierający ludziom nadzieję wampiryzm energetyczny. Dziś trzeba dać ludziom więcej nadziei, więcej mówić o szacunku do starszego człowieka, żeby ich podtrzymać na duchu. Mówimy często o rodzinie, o wspomaganiu rodziny. Tu nie chodzi tylko o wspomaganie w sensie materialnym, ale o umacnianie rodziny, o umacnianie więzi rodzinnej, o szacunek dla ludzi, o pokazanie chociażby miłości wnuczka do babci. To jest wielka wartość, którą się po prostu pomija, bo często jeżeli pokazujemy patologie rodzinne, to tylko patologie dotyczące tych, którzy zostali wyrzuceni itd. Trzeba również pokazywać jako wzorzec tych, których darzy się szacunkiem. Jeszcze co do pewnych kwestii pamiętam bardzo dużo wystąpień w Wysokiej Izbie - bo (Dzwonek) poseł Cezary Olejniczak mówił o wyludnianiu się wsi - i przypomnę tylko, jaka akcja na początku lat 90. była w tej Wysokiej Izbie ośmieszająca małe gospodarstwa, przeludnienie na wsi itd. (Głos z sali: PSL.) Moi drodzy, teraz już mamy tego owoce. Na ten temat można byłoby więcej mówić. PSL dostawał za to, moi drodzy. A w tej chwili ci, którzy PSL lali, pokazują, że to PSL winien. (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Dwa problemy. Z pierwszym zwracam się do ministra zdrowia. Chodzi o dostępność usług zdrowotnych dla seniorów, ludzi starszych, ale też dla wszystkich obywateli oczywiście, szczególnie usług specjalistycznych. Szpital, z którym mam kontakt niemalże na co dzień, zapisuje w kolejce np. oczekujących na wymianę stawu biodrowego na 2022 r. To dość abstrakcyjny termin, zwłaszcza z punktu widzenia osób, które dzisiaj mają poważne dolegliwości i które właśnie zakwalifikowano do takiego zabiegu. Panie ministrze, co rząd w tej sprawie zamierza zrobić? To oczywiście tylko jeden z wielu przykładów dostępności specjalistycznych usług zdrowotnych dla ludzi starszych. Druga sprawa to wykluczenie cyfrowe. Ono jest znacznie większe właśnie w odniesieniu do starszych roczników. Jak rząd zamierza walczyć z tym wykluczeniem? Myślę, że upowszechnienie znajomości Internetu spowodowałoby nie tylko, że ludzie starsi mogliby korzystać z dobrodziejstwa cywilizacji w większym stopniu, ale ułatwiłoby również życie codzienne, załatwianie często prostych spraw administracyjnych, jednak dla osób, które mają np. problemy ruchowe - już dosyć skomplikowanych. Internet z pewnością mógłby im pomóc. (Dzwonek) Co rząd zamierza w tej sprawie zrobić? Dziękuję bardzo.
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Wysoki Sejmie! Mam krótkie pytanie: Czy ministerstwo, kształtując politykę dla osób starszych, politykę senioralną w ogóle, planuje działania, które zwiększą udział samorządów w tworzeniu lokalnych instrumentów wsparcia dla seniorów? Oczywiście chodzi tu o działania kompleksowe ze strony kilku ministerstw właściwie, które nie tylko będą wspierać osoby starsze, ich rodziny w ich potrzebach, które czasem są oczywiście w niektórych przypadkach bardzo duże, ale również o mechanizmy, które będą wykorzystywać potencjał tkwiący w tej jakże licznej grupie społecznej. Nasze społeczeństwo starzeje się i nie jest to dla nikogo tajemnicą, ale jednocześnie ambicją naszą jest to, aby starzało się aktywnie. To znaczy, żebyśmy wykorzystywali potencjał, wiedzę osób, które wchodzą w wiek senioralny. Czy w odniesieniu do tych mechanizmów, które są tworzone - lub może już istnieją takie projekty - zabezpieczono kwestię współpracy pomiędzy instytucjami samorządowymi, które najlepiej znają potrzeby demograficzne na danym terenie, i lokalnymi instytucjami kultury, a także oczywiście opieką społeczną i placówkami ochrony zdrowia? Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Moje pytanie będzie dotyczyć sytuacji bytowej samotnych matek, które wychowują niepełnosprawne, dorosłe dzieci, wymagające całodobowej opieki. Mam na myśli niepełnosprawną osobę, która ukończyła 18 lat, z silnym upośledzeniem fizycznym i intelektualnym, wymagającą ciągłej opieki w zakresie higieny, podawania leków, karmienia i pomocy specjalistycznej w momencie ataków padaczki. Osoba ta korzysta z niewielkiej renty specjalnej związanej z niepełnosprawnością. Przed jakim problemem staje w tej sytuacji samotna matka? Może przerwać swoje zatrudnienie i pozbyć się jedynego źródła zarobkowania, aby zająć się niepełnosprawnym dzieckiem, czyli skazać siebie i dziecko na wegetację. Drugim rozwiązaniem jest kontynuowanie zatrudnienia i pozyskanie oddanej, życzliwej krewnej lub bliskiej osoby do pomocy. Chciałbym zapytać pana ministra o sytuację tej osoby, która podejmie się pomóc najbliższym. Na jaką pomoc państwa może liczyć członek rodziny osoby niepełnosprawnej wymagającej całodobowej opieki, który rezygnuje ze swojego zatrudnienia, aby opiekować się tą niepełnosprawną osobą? Gdyby to dorosłe, niepełnosprawne dziecko zostało z konieczności skierowane do specjalistycznego domu pomocy społecznej, państwo ponosiłoby część niemałych kosztów pobytu tej (Dzwonek) osoby w domu pomocy. Dlatego zwracam się z pytaniem do pana ministra: Na jaką formę świadczenia może liczyć osoba niepracująca, członek rodziny osoby niepełnosprawnej, sprawująca całodobową opiekę nad tą niepełnosprawną osobą? Czy okresu opieki nad niepełnosprawną osobą nie należy zaliczyć do okresu potrzebnego do przyszłych świadczeń emerytalnych?
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Panie Ministrze! Problemy osób starszych - poza tymi, nad którymi debatuje dzisiaj Wysoka Izba - to przede wszystkim sprawy związane z ekonomią, czyli problemy ekonomiczne. Uwidaczniają się one wówczas, gdy jeden z małżonków emerytów odchodzi, zabierając ze sobą emeryturę. W związku z powyższym pytanie, czy nie uważa pan, że można by było pomyśleć i wprowadzić takie rozwiązania na wzór niemiecki: kiedy jeden z małżonków umiera, to część jego emerytury pozostaje dla tej osoby, która w dalszym ciągu żyje, bo przecież po śmierci małżonka koszty utrzymania mieszkania, energii elektrycznej itd. są stałe. To pierwsza sprawa. I druga sprawa. Panie ministrze, mówił pan w swoim wystąpieniu, że domy pomocy społecznej są nieobsadzone. Czy nie jest to właśnie też efekt czy przyczyna ekonomiczna, że nawet i dzieci nie potrafią z przyczyn niskich dochodów dołożyć do tego, aby rodzice znaleźli się w domu pomocy społecznej. Tutaj jest zróżnicowanie opłat. Warto by było nad tym pomyśleć. I ostatnia sprawa, panie ministrze. W związku z tymi kwestiami, o których tu mówiłem, czy rząd pracuje, czy ma w planach dla osób wymagających ustawicznej pomocy i opieki wprowadzenie ubezpieczeń pielęgnacyjnych, które zapewnią finansowanie zintegrowanych usług pielęgnacyjnych. To jest istota także rzeczy i spraw, którymi rząd w moim przekonaniu powinien się jak najszybciej zająć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Pani Minister! Starzejące się społeczeństwo i związane z tym różnego rodzaju ograniczenia zdrowotne seniorów wyznaczają potrzebę właściwej i pełnej opieki nad nimi. Kierunek działań pomocy społecznej to możliwie jak najdłuższe pozostawienie tych osób w środowisku i we własnym domu. Nie zawsze jednak rodzina, z różnych powodów, jest w stanie zabezpieczyć tę opiekę. Komisja Europejska wskazuje, że system opieki nad osobami starszymi generuje i będzie generował nowe miejsca pracy, tzw. białe miejsca pracy. Mówi się tutaj o liczbie ok. 2800 tys. w całej Unii. I stąd moje pytanie: Czy rząd planuje wykorzystać, z jednej strony, tworzenie nowych miejsc pracy, a z drugiej strony, jednocześnie wsparcie rodziny w opiece nad osobą niesamodzielną? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Panie Ministrze! Zgadzamy się, jeżeli chodzi o to, że dom opieki nad osobami niesamodzielnymi to nie jest zwykła działalność gospodarcza, a opieka nad ludźmi starymi, schorowanymi, nierzadko bardzo ciężko doświadczonymi przez los, to nie jest zajęcie dla przedsiębiorców pragnących szybkich i wysokich zysków. Media często epatują widzów dramatycznymi obrazami z domów opieki. W województwie mazowieckim jest ok. 150 prywatnych domów opieki, a tylko 47 z nich ma odpowiednią zgodę wojewody na prowadzenie działalności w zakresie opieki. 2/3 tych domów prowadzi zwykłą działalność gospodarczą. Czy zatem pan minister wyciągnął jakieś konsekwencje w stosunku do wojewody mazowieckiego za tolerowanie bezprawia w zakresie opieki nad ludźmi starymi i niesamodzielnymi? Ile takich prywatnych domów opieki działa w Polsce? Ile z nich działa bez pozwolenia, tzn. na dziko? Jakie są przyczyny tego, że rząd i jego instytucje nie są w stanie wykonywać przypisanych im prawem funkcji nadzoru i kontroli nad tymi domami? Panie ministrze, czy sądzi pan, że osoba niesamodzielna fizycznie i psychicznie jest zdolna wybrać na rynku usługi i kontrolować je? Opieka specjalistyczna, zwłaszcza nad osobami niesamodzielnymi, to nie tylko kwestia pieniędzy. Czy naprawdę uważa pan, że bon, który proponujecie z takim uporem, rozwiąże problemy opieki społecznej nad osobami niesamodzielnymi w wieku starczym? Dziękuję.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Panie Ministrze! W Polsce w końcu 2011 r. żyło prawie pół miliona osób w wieku 80 lat i więcej. Przeważająca większość to osoby samotne, które utrzymują się z bardzo niskiej renty czy emerytury, w granicach 1 tys. zł, która nie wystarcza na to, by godnie żyć, więcej nie będę mówiła. Natomiast cały system wsparcia dla seniorów podzielony jest na podsystemy, które wzajemnie ze sobą nie współdziałają. Na przykład senior łamie nogę, trafia do szpitala, wpada w pierwszy podsystem, czyli zarządzany przez Ministerstwo Zdrowia. Po zdjęciu gipsu powinien dostać się na rehabilitację, ale kolejka jest tak długa, że czekając, najczęściej traci sprawność. Dopiero gdy przestaje chodzić, wpada w drugi podsystem, czyli pomoc społeczną, która też nie zapewni rehabilitacji, bo to są usługi z innego systemu. Poza tym pomoc społeczna wiecznie nie mieści się w limitach wydatków. Krótko, panie ministrze, kiedy ten stan się zmieni? I sprawa następna. Ocenia się, że w Polsce, też w 2011 r., było ok. 400 tys. osób z chorobą Alzheimera. Opieka nad osobami dotkniętymi tym schorzeniem przekracza wielokrotnie możliwości większości rodzin. Osoba taka wymaga specjalistycznej opieki, tymczasem w Polsce jest tylko 12 domów dziennego pobytu dla tych osób, na przykład w Warszawie jest jeden dom, w którym jest 12 miejsc. Nie ma w Polsce systemu, który zapewniłby osobom obarczonym opieką nad starszymi krewnymi przez okrągły rok 24 h/dobę jakąkolwiek pomoc, a także możliwość odpoczynku chociażby przez kilka dni. Dlatego pytam: Jakie są plany rządu w zakresie organizacji opieki nad osobami dotkniętymi chorobą Alzheimera, jakie środki przeznaczono na to w ciągu ostatnich 5 lat i jakie środki przewidziano na ten cel w tym roku? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Od 13 lat w Polsce działa bardzo sprawnie opieka długoterminowa domowa oraz opieka nad pacjentem wentylowanym mechanicznie w domu. Ta opieka to ważny element pomocy wsparcia seniorów. Ona przynosi bardzo dużą ulgę seniorom, pacjentom, ale także ich rodzinom. Jest ona też znacznie tańsza niż analogiczna opieka nad tym pacjentem w szpitalu. Przede wszystkim zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy w trakcie restrukturyzacji wydatków, uszczelniania systemu. Stąd dwa lata temu obniżono cenę za osobodzień takiej osoby z 36 do 24 zł. Z drugiej strony zdumiewa mnie czy zastanawia, czemu równolegle, w tym samym czasie, dochodzi do marnotrawienia środków, ponieważ pacjent wentylowany mechanicznie przebywający w szpitalu na OIOM-ie miesięcznie kosztuje system między 50 a 60 tys. zł. Stąd wydaje się, że to jest nierozsądne dysponowanie środkami, i prosi się, aby bardziej promować tę formę opieki długoterminowej czy nad pacjentem wentylowanym mechanicznie właśnie w domu. Dodajmy, że pacjent, przebywając w domu, odczuwa bliskość swoich krewnych, ma lepszą kondycję psychiczną. Dla odmiany gdy jest w szpitalu, jest z dala od bliskich. (Dzwonek) Dodatkowo jest narażony na zakażenia bakteriami oddziałowymi, szpitalnymi. W związku z czym pogarsza się jego stan zdrowia i w konsekwencji może też szybciej umrzeć. Ale moje pytanie jest takie: Czy resort zdrowia przewiduje w najbliższym czasie promocję tej formy opieki nad seniorem, opieki w domu? Czy ministerstwo przewiduje zwiększenie kontraktowania w tym przedmiocie? Czy jest możliwość przesunięcia większych środków, aby opieka długoterminowa odbywała się w domu, także nad pacjentem wentylowanym mechanicznie? Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Z roku na rok ludzie starsi w naszym kraju borykają się z coraz liczniejszymi problemami. Jednym z nich są warunki życia, które w przypadku wielu osób są bardzo trudne, gdyż renty, zasiłki czy emerytury są za niskie i bardzo często ledwie wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zgłaszano mi przypadki dramatycznych sytuacji, z których wynika, że nie ma miejsca dla ludzi starych - niedołężni, niepotrzebni, generujący ogromne koszty. Nie chcą ich szpitale, domy rodzinne, w zakładach opieki brakuje miejsc. Będzie tylko gorzej, jeśli nie znajdą się pieniądze, a przede wszystkim nie zmieni się nasza mentalność. Mimo licznych zapowiedzi rządu o poprawie warunków życia osób starszych sytuacja polskich seniorów na tle innych żyjących w krajach Unii Europejskiej jest dramatyczna, w szczególności jeśli chodzi o służbę zdrowia. Nie można też zapomnieć, że rząd bardzo zaniedbał geriatrię w Polsce, która ginie w porównaniu z potrzebami innych dyscyplin medycznych. W Polsce dramatycznie brakuje lekarzy zajmujących się osobami w podeszłym wieku. Po niespełna dwóch miesiącach od otwarcia jedyny w regionie świętokrzyskim oddział geriatryczny buskiego szpitala zawiesza działalność z powodu braku specjalistów (Dzwonek), a inne oddziały geriatryczne i ośrodki opiekuńczo-lecznicze są dramatycznie niedofinansowane. Często brakuje tam najprostszego sprzętu, jak np. dobrej klasy łóżka czy sprzętu rehabilitacyjnego. W związku z powyższym pytam pana ministra: Co dotychczas zrobił rząd w kwestii poprawy dostępu do służby zdrowia osób starszych? Dlaczego, mimo zapowiedzi zwiększenia liczby oddziałów geriatrycznych w Polsce, ośrodki te są zamykane, a w pozostałych przypadkach dramatycznie niedofinansowane? Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wiele powiedziano już na temat problemu związanego z wiekiem senioralnym i możliwości rozwiązania go. Wiadomo, że instytucje same nie rozwiążą tego problemu. A więc muszą być, muszą się również znaleźć, i powoli znajdują się, inne formy pomocy. Chciałbym zwrócić uwagę na taką kwestię i zapytać też o to. Moim zdaniem trzeba w zdecydowanie większy sposób wykorzystać środowisko, w którym funkcjonuje osoba starsza. Chodzi nie tylko o rodzinę czy bliskich krewnych, ale również sąsiadów. Jest realizowana opieka nad ludźmi mającymi lekkie upośledzenie umysłowe, którzy mieszkają normalnie w swoich mieszkaniach, w swoich domach, ale są pod dozorem, prawda. To jest realizowane na świecie, zresztą w Polsce również, w Krakowie. Być może taka formuła byłaby dobrym rozwiązaniem, gdyż nie wymaga to przekazywania do domu pomocy społecznej. Dom pomocy społecznej jest ostatecznością, kiedy nie ma innej możliwości. Pytanie: Czy w ramach departamentu i Rady do spraw Polityki Senioralnej przewiduje się tego rodzaju działania? Dziękuję bardzo.
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Aforyzm La Bruy?re’a w zasadzie wiele wyjaśnia: wszyscy pragną żyć długo, ale nikt nie chce być starym. Tymczasem wszyscy nieuchronnie starzejemy się. Oczekiwanie i przekonanie, że opiekę na starość zapewni rodzina, jest raczej nierealistyczne. Wyraźnie obniżył się potencjał rodziny. A zatem jeśli nie rodzina, to kto? Oczywiście państwo, rząd. Rząd najpierw obiecywał, że nowy system kapitałowy, II filar zapewni emerytury z wakacjami pod palmami. Efekt oddają słowa znanego ekonomisty: chyba pod palmą na rondzie de Gaulle’a. OFE okazuje się wielkim mirażem i manipulacją medialną. W międzyczasie rząd PO i PSL powoli doprowadza system ochrony zdrowia do zapaści. Obecnie emeryt nie tylko nie ma poczucia bezpieczeństwa zdrowotnego, lecz lęka się o swoje życie i zdrowie. Co więcej, obecnie dokonuje się zamachu na jego ogródki działkowe. A przecież państwo musi być współodpowiedzialne za ludzi starszych. Tymczasem rząd niszczy ideę solidaryzmu pokoleniowego. Najpierw zabrano babci dowód, potem rząd zmusił do pracy do 67. roku życia, następnie szef resortu finansów poradził, by dzieci wysyłać za granicę, wyrabiać zielone karty. Wnuczek zmuszony jest wyjechać za granicę i tam założyć rodzinę. W tym czasie ludzie starsi potrzebują rodziny jak powietrza tutaj, w swojej ojczyźnie. A ten rząd skutecznie rozbija rodzinę i nie daje jej nadziei. Zatem doprowadza się do tego, że starość to przekleństwo, a nie, jak w wielu innych krajach, krajach zachodnich, nagroda. Pytanie do rządu: Kiedy podejmiecie skuteczne działania, by zapewnić ludziom godną, bogatą, zdrową i spokojną starość?
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zabierając głos z tej trybuny w sprawach społecznych, często stawiam tezę, że takie zjawiska jak bezrobocie, ubóstwo czy ta szara jesień życia, o której dzisiaj mówimy, nie mają twarzy politycznej. To są zjawiska, które nie mają państwowości, nie znają granic. Stąd moje gratulacje i podziękowania dla pani poseł wnioskodawcy, że w dzisiejszym wniosku, co niestety do tej pory rzadko się zdarzało, były tylko odniesienia merytoryczne. Dziękuję bardzo. Jesień życia, podobnie jak pora roku, może być piękna, może być kolorowa, jasna, pogodna. Ludzie, którzy wchodzą w ten okres, potrafią w coraz większym stopniu efektywnie to wykorzystać, potrafią z tego korzystać. Wspomniane przez pana ministra uniwersytety trzeciego wieku, stowarzyszenia, organizacje pozarządowe bądź kościelne zrzeszające emerytów, rencistów czy też kombatantów potrafią świetnie realizować zadania dające tej grupie osób, o której dzisiaj rozmawiamy, poczucie spełnienia i zadowolenie. Mam świadomość, że niestety istnieje duża część osób, która nie w pełni potrafi korzystać z uroków życia. Pan minister wskazał już kilka działań, które podejmuje rząd. Chciałbym serdecznie za nie podziękować, zwłaszcza że pan minister zapewnił o priorytetowym znaczeniu tej sprawy. Chciałbym zwrócić uwagę na może nie najważniejszy wątek tej dzisiejszej dyskusji, ale sądzę, że istotny, a dotyczący pewnego rodzaju wykluczenia informatycznego i technologicznego ludzi starszych. (Dzwonek) Niestety często skutkuje to tym, że ta ich niewiedza wykorzystywana jest w niecny sposób na przykład przy zawieraniu różnorakich umów. Stąd moje pytanie: Czy rząd ma w planach takie zadania edukacyjne, dzięki którym ci ludzie mogliby poznawać nowe technologie? Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Polskie społeczeństwo starzeje się. Wiadomo, że z tym wiąże się konieczność opieki nad osobami starymi, zniedołężniałymi. Z wielu badań wynika, że niestety państwo traktuje ten problem jako problem rodziny, a nie państwa, instytucji państwowych. Oczywiście taka opieka wiąże się z olbrzymimi kosztami finansowymi. Wiemy, że wiele rodzin ma dochody na poziomie progu minimum socjalnego. Konieczność zapewnienia tej opieki dodatkowo degraduje finansowo te rodziny. Oczywiście koszty społeczne też są olbrzymie. Stąd pytanie: Czy rząd ma jakieś plany i programy, by rozwiązać ten problem? Czy rząd oszacował koszty wsparcia finansowego rodzin opiekujących się osobami starszymi czy przejęcia tego obowiązku? W jakich ramach organizacyjnych rząd chciałby tę pomoc realizować? Jeszcze jedno pytanie, bo ze starością wiążą się rozmaite choroby, choroby wieku starczego. Przykładem są chociażby choroby oczu - zaćma, jaskra. Jest problem, ponieważ terminy zabiegów dla osób starszych, po osiemdziesiątce, które są wyznaczane, są tak odległe (Dzwonek), czasami są to 2-3 lata, że osoby te nawet nie dożywają zabiegu. Czy z tą sytuacją rząd też chce coś zrobić? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję uprzejmie. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Właściwie: panie doktorze, bo tak należałoby odnieść się... zacząć moje pytanie. Wiele osób pytało o kwestie związane z medycyną, z leczeniem osób w wieku podeszłym. Ale nie rozwiążemy tych problemów, panie ministrze, jeżeli nie zwiększymy na to nakładów, nie zwiększymy i nie poprawimy wyceny świadczeń w zakresie geriatrii. Jeżeli ma powstawać więcej miejsc w klinikach, oddziałach geriatrycznych, trzeba poprawić wycenę punktową. W związku z tym potrzebna jest odpowiednia współpraca z Narodowym Funduszem Zdrowia. Zresztą z finansami wiąże się również kwestia opieki długoterminowej. To też zadanie, które stoi przed państwem, a z którego państwo do tej pory wywiązuje się w sposób niewystarczający. Kolejna sprawa to kwestia opieki medycznej w domu. Czy rząd myśli na przykład o ubezpieczeniach pielęgnacyjnych, o pewnym sposobie zapewnienia środków finansowych na to, by tę często niezbędną terapię przeprowadzać właśnie w domu, w przyjaznych warunkach? Na koniec z innej dziedziny. Panie ministrze, osoby starsze są oszukiwane, nabierane przez różnego rodzaju naciągaczy. Niestety czy UOKiK, czy UKE dość słabo reagują na sygnały dotyczące chociażby różnego rodzaju wyłudzeń związanych z przepisywaniem się do innych operatorów telefonicznych. Czy rząd mógłby w tej sprawie podjąć jakąś interwencję? Proszę o odpowiedź na piśmie.
Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

...osobę starą. Będzie mogła za usługi pielęgnacyjne powiedzieć: wnuczku, jesteś lepszy niż wnuczka, która się mną zajmuje. Kolejna sprawa, szkolenie rodzin, aby mogły bezpiecznie, dla podopiecznego i siebie, wykonywać te trudne czynności opiekuńcze. Szkolenia dla tych ludzi. Odwrócona hipoteka. Dwa lata koresponduję z ministrem gospodarki, z ministrem skarbu państwa, teraz z premierem Tuskiem - zróbcie coś. Niektórzy ludzie wpadają w spiralę, nie wszyscy. Nie mają wyjścia, pozbawiają się własności. Ubezpieczenia pielęgnacyjne - temat rzeka w tym momencie. Dodatkowa kategoria przy orzecznictwie, dodatkowa kategoria osób niesamodzielnych wymagających całodobowej opieki, warta przemyślenia. Proszę o to, żeby pan minister zechciał się do tego odnieść. Teraz, panie ministrze, proszę o to, żebyście mieli kontakt z NFZ, aby nie likwidować oddziałów rehabilitacyjnych i tworzyć geriatrię. To jest rzecz dla mnie skandaliczna. To, że są złe przepisy dotyczące pozbawiania świadczeń pielęgnacyjnych tych ludzie, którzy już nie pracują, bo od dawna się zajmują osobą wymagającą opieki, a w tej chwili muszą mieć dokument, że się zwolnili z pracy, jest oczywiste. Ostatnia sprawa. Domy dla chorych na Alzheimera. Z tym problemem najbardziej ofiarny członek rodziny sam sobie nie poradzi. Dziękuję wszystkim. Dziękuję panu ministrowi i proszę, żebyśmy się tym tematem zajmowali nie pierwszy raz i nie ostatni. Dziękuję.