Mówca: Jarosław Sellin
Data: 2015-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Gdy zastanawiałem się, które wydarzenie w odniesieniu do obecności i aktywności Polski w Unii Europejskiej w pierwszej połowie 2015 r. ma szansę przejść do historii, doszedłem do wniosku, że będzie nim konkluzja Rady Europejskiej z marca. Podjęto wówczas decyzję o kształcie postulowanej przez Polskę od roku europejskiej unii energetycznej. Rok wcześniej ówczesny polski premier Donald Tusk na użytek propagandowy przedstawił ˝Mapę drogową na rzecz unii energetycznej dla Europy˝. Uważam, że była to akcja propagandowa na użytek wyborów do Parlamentu Europejskiego, a świadczyło o tym choćby zdumienie waszego, z Platformy Obywatelskiej, najważniejszego europosła, byłego szefa Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka, który publicznie przypomniał, że przecież unia energetyczna już od dawna w Unii Europejskiej istnieje. Można było jednak wykorzystać tę ideę na korzyść polskiego interesu narodowego i skłonić naszych partnerów europejskich do większej solidarności w dzieleniu się źródłami energii, do większej dywersyfikacji jej źródeł, do uniezależnienia się od toksycznego politycznie monopolu rosyjskiego na niektóre źródła energii, do odejścia od obłędnej europejskiej polityki klimatycznej, bardzo szkodliwej dla konkurencyjności europejskiej gospodarki, a szczególnie niebezpiecznej dla Polski. Jeszcze jesienią nowa polska premier Ewa Kopacz z tej trybuny w swym exposé zapewniała, że nie dopuści w sprawie polityki klimatycznej czy unii energetycznej do takich rozwiązań, które mogą oznaczać podwyżkę cen energii dla Polaków. Sugerowała nawet polskie weto w tej sprawie. Tymczasem kilka miesięcy później zgodziła się na to, by przyjęta koncepcja unii energetycznej była w gruncie rzeczy przypisem do szkodliwej polityki klimatycznej. Świadczy o tym nawet nazwa dokumentu, pod którym się podpisała, brzmi ona: ˝Strategia ramowa na rzecz stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu˝. Z propagandowych idei Tuska zostały zgliszcza i po raz kolejny okazało się, że polska polityka europejska za waszych rządów jest podwykonawcą, przynajmniej w tym wymiarze, polityki niemieckiej. Najgorsze jednak w tym dokumencie jest co innego. Po raz pierwszy od ćwierćwiecza przywódca państwa polskiego, w tym przypadku premier Ewa Kopacz, zgodził się na to i podpisał pod postulatem dekarbonizacji gospodarki, sformułowanym jako jeden z pięciu, cytuję, równoważnych i wzajemnie wzmacniających się filarów unii energetycznej. Kilka miesięcy wcześniej było napinanie mięśni na użytek propagandy politycznej w Polsce, a potem, jak zwykle w przypadku waszych rządów - uszy po sobie i kapitulacja przed interesami silniejszych i przed poprawnością polityczną. Tak się kończy przywództwo słabych osobowości, źle poruszających się na arenie międzynarodowej, pełnych kompleksów i obaw. Odtąd dokumentem tym będzie można wymachiwać przed nosem każdemu kolejnemu polskiemu przywódcy i żądać od niego, by realizował przyjęty przez Ewę Kopacz postulat gospodarczego odejścia od węgla. A powtarzacie slogan, że polska gospodarka węglem stoi i stać będzie, obłudnie przedstawiacie w ramach nowej kampanii wyborczej program rozwojowy dla Śląska. W dziedzinie polityki klimatycznej i unii energetycznej Ewa Kopacz zostawia swym następcom po prostu kukułcze jajo. Taka sama kapitulacja nastąpiła w sprawie planowanych celów na szczyt klimatyczny w Paryżu pod koniec roku. Zamiast wylewać kubeł zimnej wody, o co apelujemy od lat, na rozgrzane i nieracjonalne politycznie i ekonomicznie gorące głowy ideologicznie zarażonych ekologiczną quasi-religią wielu polityków europejskich, zgodziliście się na to, by przedstawić tam plan redukcji emisji dwutlenku węgla w całej Unii Europejskiej o co najmniej 40% do 2030 r. w porównaniu z rokiem 1990, mimo że już dzisiaj wiemy, że szaleństwu temu nie uległy i do szczytu w Paryżu prawdopodobnie nie ulegną Chiny, Stany Zjednoczone, Indie, Rosja i wiele innych krajów o wiele bardziej zatruwających środowisko niż kraje Europy razem wzięte. To kolejna kapitulacja sprzeczna z polskim interesem narodowym i zdrowym rozsądkiem. Drugą sprawą, która przejdzie do historii spośród wydarzeń pierwszej połowy roku, jest poruszana już tutaj sprawa imigrantów i uchodźców. Wiadomo, że Polska już ma problem demograficzny i w przyszłości w jakiejś mierze musi otworzyć się na przybyszów z zewnątrz. Wiadomo też, że w przypadku uchodźców z rejonów wojny należą się ludziom pomoc i solidarne wsparcie. To właśnie jednak obecny problem uchodźców z Afryki i Bliskiego Wschodu jest dla nas precedensem i na jego podstawie powinniśmy przyjąć zasady mądrej długofalowej polityki imigracyjnej. Powinniśmy je poznać w Sejmie, powinniśmy usłyszeć, na jakich zasadach tę politykę rząd chce prowadzić. Nic takiego nie usłyszeliśmy. Przecież te 2 tys. uchodźców, których chcemy przyjąć, to w istocie nie jest duży problem, przyznajemy to. Problemem są zasady, które przyjmiemy w przypadku konieczności i potrzeby przyjęcia kolejnych fal nie tylko uchodźców, ale i imigrantów ekonomicznych. Dlatego właśnie proponujemy, by nie popełniać wieloletnich błędów w polityce imigracyjnej Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii czy krajów skandynawskich i przyjmować ludzi bliskich nam kulturowo i religijnie, odważnie o tym mówić oraz oznajmić to naszym partnerom na Zachodzie, nie przejmując się po raz kolejny zasadami poprawności politycznej. Z Afryki i Bliskiego Wschodu winniśmy przyjmować przede wszystkim najbardziej narażonych tam na mordy, wypędzenia i tortury chrześcijan, którzy - jak również przecież przed wiekami egzotyczni dla nas Ormianie - mogą stać się w przyszłości dobrymi polskimi patriotami i współtwórcami naszej kultury. Winniśmy też przypominać, że Polska w każdej chwili musi być gotowa do przyjęcia potencjalnie potężnej fali uchodźców z wojennych i niestabilnych rejonów byłego Związku Sowieckiego, obecnie przede wszystkim z Ukrainy, ale nie wiadomo, czy również nie z jakichś innych krajów. To też nie będzie dla nas problem cywilizacyjny czy kulturowy, zważając na wielowiekową koegzystencję z tymi narodami w I Rzeczypospolitej. Mamy też nierozwiązany problem Polaków z Kazachstanu. Od ośmiu lat syn śp. marszałka Macieja Płażyńskiego dobija się o specjalną ustawę w ich sprawie i jakoś nie może znaleźć zrozumienia w rządzie PO-PSL. Życzylibyśmy sobie zatem więcej odwagi w przedstawianiu byłym kolonialnym potęgom Zachodu takiej właśnie argumentacji. Popełniliście błędy w polityce imigracyjnej i jej skali, w fikcji multikulti, co niektórzy przywódcy sami wręcz przyznają. Nie zmuszajcie nas do popełniania takich samych błędów. Mamy swoje doświadczenia i swoją koncepcję polityki imigracyjnej. Tak powinien brzmieć polski komunikat w sprawie polityki wobec uchodźców i polityki imigracyjnej przedstawiany naszym partnerom na Zachodzie. Trzecia sprawa to szczyt Partnerstwa Wschodniego w Rydze w maju. Mimo zaklęć politycznych gołym okiem widać, że stoimy w miejscu. Polska przez lata starała się być adwokatem aspiracji europejskich i atlantyckich państw wyłonionych z byłego Związku Sowieckiego. Z powodu waszego odwrócenia się od realizowania podmiotowej, ambitnej polityki wschodniej nikt już na nas nie liczy w tej sprawie. Przywódcy tych państw wolą dzwonić wprost do Waszyngtonu, a zwłaszcza do Berlina. Do Warszawy już nie dzwonią. Polski nawet nie ma przy stole rozmów w sprawie wojny rosyjsko-ukraińskiej, mimo że jesteśmy jedynym państwem Sojuszu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej, które graniczy z oboma wojującymi państwami. To jest nasz problem w największej mierze, a oddaliśmy pola innym. A tam wola formalnego włączenia tych państw do Zachodu jest słaba lub żadna. Z perspektywy czasu wydaje się nawet, że sama koncepcja Partnerstwa Wschodniego, czyli wrzucenia do jednego worka pięciu krajów postsowieckich, bardzo zróżnicowanych w poziomie rozwoju gospodarczego, standardów demokracji czy tradycji politycznych, była błędem. Lepiej było prowadzić polityki indywidualne, aktywne w stosunku do każdego z nich, do każdego z tych państw. Pewnie przyspieszyłoby to i urealniło perspektywy wejścia do Unii Europejskiej czy NATO przynajmniej niektórych z tych państw. A tak tylko wzmocniliśmy na Zachodzie obawy, że w przypadku tych krajów trzeba decydować się na kolejne wielkie grupowe rozszerzenie, niechętnie przecież tam postrzegane. Wreszcie czwarta sprawa, ostatnia, którą chciałbym poruszyć, to konflikt z Niemcami o płacę minimalną w branży transportowej, który wybuchł w tym półroczu. Z jednej strony polscy przewoźnicy powinni więcej zarabiać, i szkoda, że chce o to zadbać Angela Merkel, a nie Ewa Kopacz, z drugiej jednak strony wiadomo, że Niemcom chodzi przede wszystkim o wyeliminowanie silnej i konkurencyjnej polskiej branży transportowej z ich własnego rynku. I znów zareagowaliście za późno, choć od połowy 2014 r. było wiadomo, że Niemcy mają takie plany. Nie wiem jak ta sprawa się skończy, po czasie zbudowaliście koalicję sprzeciwu, i dobrze, że ona jest. Ale podpowiadam i inną drogę, może tylko trochę demagogiczną. Zażądajcie od Niemców, by w Kauflandach, sklepach Aldi czy niemieckich koncernach medialnych funkcjonujących w Polsce i zatrudniających Polaków wprowadzili płacę minimalną obowiązującą w Niemczech. W przeciwnym razie niech wkroczą tam polskie inspekcje i nałożą kary. Wzywam do odwagi, może choć raz twardo postawcie się Niemcom, gdy wymaga tego polski interes narodowy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)