Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2013-10-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nie przytoczę tu pełnej nazwy ustawy, bowiem wykorzystałbym w ten sposób dużą część czasu przypisanego mojemu klubowi, więc będę używał prostej nazwy: ustawa antykryzysowa. Myślę, że wszyscy wiemy, co kryje się za tym określeniem. Otóż uważamy, że rozwiązania proponowane w ustawie antykryzysowej, którą dzisiaj omawiamy, są potrzebne, choć mocno spóźnione. Procedowanie nad tą ustawą naszym zdaniem trwało zbyt długo. Być może projekt pojawił się w Wysokiej Izbie zbyt późno, dlatego też bez zbędnej zwłoki powinniśmy go przyjąć. Słowa, które w tej chwili wygłaszam, konsekwentnie świadczą o tym, iż nie zgłosimy do tego projektu żadnej poprawki, mimo że mamy jeszcze drobne zastrzeżenia do niektórych zapisów. Oczywiście istotną sprawą jest to, że regulacje zaproponowane w tym projekcie ustawy angażują czy wykorzystują w sytuacjach kryzysowych środki gromadzone na to przez pracodawców, a więc te z Funduszu Pracy, o którym tak dużo dzisiaj mówiliśmy, ja również, a także te z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Rezerwowanie, kiszenie miliardów złotych na kontach tych funduszy w sytuacji, kiedy bezrobocie w Polsce rośnie, czy utrwala się na bardzo wysokim poziomie, jest bezsensowne, dlatego właściwe jest zmierzanie w kierunku wykorzystania tych środków. Co prawda naszym, moim zdaniem wprowadza się to zbyt ostrożnie, bowiem w tej regulacji, którą dzisiaj omawiamy, zakłada się zaangażowanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych rocznie ok. 200 mln zł, a z Funduszu Pracy tylko kilkudziesięciu mln zł, więc jest to żaden pieniądz w kontekście wielkich środków odłożonych na kontach tych funduszy, niemniej jednak można tu powiedzieć, iż lepsze coś niż nic. Naszym zdaniem limitowanie tych środków w projekcie ustawy, wpisywanie ich w ostatnim czy przedostatnim artykule tej ustawy w rozpisce na 10 lat do przodu jest jednak drobnym nieporozumieniem. Rozumiem, że z powodu tzw. ostrożności procesowej pan minister finansów chce mieć pełną kontrolę nad wydatkowaniem tych środków i nieco poluźnił panu ministrowi Kamyszowi, ale takie działanie w żaden sposób nie wychodzi naprzeciw ani tym potrzebom, które dzisiaj mamy, ani tym być może jeszcze większym, które mogą się pojawić w następnych latach funkcjonowania tejże ustawy. Tak więc naszym zdaniem ten zapis jest zbędny. Będąc konsekwentnym, jeżeli chodzi o to, co mówiłem podczas debaty nad ustawą budżetową, powiem, że Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w całości powinny być w dyspozycji ministra pracy. Nie powinny one stanowić swoistego elementu gry statystycznej pana ministra Rostowskiego. Nie może być tak, że tymi funduszami gra się w statystykę polegającą na kreowaniu udziału długu publicznego w stosunku do produktu krajowego brutto. To po pierwsze. Po drugie, nie jest to nowy projekt w Wysokiej Izbie, w sensie przedłożenia, bowiem projekt podobnej treści funkcjonował w latach 2009-2011. Powiem, że był obwarowany takimi kryteriami, że niewielu pracodawców i niewielu pracowników mogło skorzystać z tych dobrodziejstw, które miała przynieść ta ustawa na zawężającym się rynku pracy. Przecież w latach 2009-2011 z tej możliwości skorzystało niespełna 9 tys. pracowników, a w ciągu trzech lat funkcjonowania ustawy wydatkowano niespełna 10 mln zł. Ustawa w tamtym kształcie w żaden sposób nie spełniła oczekiwań. Była to swoista atrapa, która nie miała istotnego znaczenia, jeśli chodzi o aktywizację rynku pracy, utrzymanie miejsc pracy i wspomaganie pracodawców czy też pracobiorców. Bardzo się cieszę, że wiele elementów, które były głównym powodem braku możliwości wykorzystania dobrodziejstw z tejże ustawy, zostało wyeliminowanych w nowym przedłożeniu, które jest przedmiotem obrad Wysokiej Izby. Powiem, że podobną opinię w sprawie tego przedłożenia i uwzględnienia w ostatecznej treści projektu rządowego wygłosiło Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych w swojej opinii, którą mam przed sobą, wskazując jednak na jeden element, który tutaj jest istotny, czyli że chyba pora jest wrócić do tego, by posługiwać się w końcu pierwszym i na razie ostatnim wydanym w formie dezyderatu 13-punktowym porozumieniem pt. ˝Pakiet działań antykryzysowych˝, które podpisały centrale związków zawodowych i pracodawcy funkcjonujący w Komisji Trójstronnej. (Dzwonek) Niestety, nie ma tam podpisu przedstawicieli rządu. Myślę, że w formie zapytania przedstawię, co należałoby jeszcze zrobić, żeby dopełnić ten pakiet, który jest wpisany w ustawę antykryzysową, która jest przedmiotem dzisiejszych obrad. Reasumując, chciałbym powiedzieć, że Klub Poselski SLD poprze tę ustawę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)