Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2018-06-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Szanowne Posłanki i Szanowni Posłowie! Słuchacze! Zwracam się do was powodowany potrzebą kontynuowania refleksji, jaką wyzwolił swoim wystąpieniem bp Grzegorz Ryś podczas niedzielnej mszy dziękczynienia narodu za niepodległość ojczyzny w jej stulecie w dniu 3 czerwca br. w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. Na wstępie chcę powiedzieć, że bardzo często nam, współczesnym, wydaje się, że wydarzenia historyczne z reguły już są za nami, że ta ważna historia toczy się gdzieś, a nie na wyciągnięcie ręki. Zechciejcie uznać, że to, co się dokonywało 3 czerwca w Świątyni Opatrzności Bożej, ma wymiar historyczny. Z różnych powodów chciałbym prosić was, żebyście wygooglowali, spojrzeli w archiwa Telewizji Polskiej czy innych kanałów telewizyjnych i zobaczyli to wydarzenie. Czynię tę refleksję po to, żeby w humbugu rozmaitych informacji, które zalewają nas codziennie, wskazać wam to, co warto rzeczywiście zobaczyć. Aby dopełnić obrazu tej uroczystości, zrozumieć jej wymowę, konieczna jest chwila zadumy nad słowem Bożym, której dokonał bp metropolita łódzki Grzegorz Ryś. Pozostawiam wam samodzielną lekturę jego homilii, natomiast mam w sobie potrzebę zwrócenia uwagi na kilka wątków, które w homilii natchnionego kaznodziei wybrzmiały wystarczająco mocno i objęły swoją wrażliwością nas jako członków tej samej wspólnoty narodu i dziedziców dorobku zacnych przodków, by je poddać analizie. W wystąpieniu księdza biskupa, gdy analizuje się je równolegle do kontekstu ewangelizacyjnego, nakreślone były elementy istotne z punktu widzenia bycia niepodległym, w sensie doświadczania i przeżywania wolności, zarówno w perspektywie indywidualnej, jak i wspólnotowej. Warto zwrócić uwagę, że wolność zaczyna się w nas samych, polega na naszym samodzielnym jej strzeżeniu, dbaniu o nią we własnym sumieniu, działaniu, przekonaniu, że jest wartością, która dla mnie w sensie osobistym jest darem i zadaniem, o którą warto zabiegać. Rzecz jasna, że u nie każdego jej łaknienie objawia się tak samo, nie każdy doświadcza tęsknoty za nią lub jest gotów na jej ołtarzu położyć inne dobra. Niemniej to właśnie we mnie tkwi najbardziej rudymentarne jej źródło i albo ono tętni, pulsuje, nadając dynamiki mnie całemu, albo jest w zaniku, nie zostało wystarczająco wykształcone lub jest zasypane zgliszczem lenistwa, konformizmu, oportunizmu, zaprzaństwa. To w słowach kaznodziei odnajdujemy taką refleksję, cytat: Ucieczka od wolności to także ucieczka od tego, co jest najgłębszym przekonaniem chrześcijaństwa, że człowiek jest większy niż warunki, w których żyje. Wiara w wolność to wiara w człowieka, który jest większy niż wszystkie warunki, które podobno są koniecznością, dodał. Jak się z tą trafną refleksją uporać? Co robić, by być prawdziwie wolnym? Czy stwierdzenie: słuchać pana Boga i własnego sumienia, jest wystarczającym, czy koniecznym jej wyznacznikiem? Jak chociażby przekuwać to na konkret w naszych osobistych postawach? Oj, nie będę absolutnie, choć tak łatwiej, wkraczał do obcego ogródka i tam mądrował, jak masz być prawdziwie wolnym. Skupię się na mojej, twojej, poselskiej wolności. Wiecie, koleżanki i koledzy parlamentarzyści, że jest to dla nas stan pożądany i stale zagrożony. Nie będę się bawił w wymienianie owych zagrożeń i nie będę idealizował, że jest tak u wszystkich innych, ale nie u mnie, bo tylko ja jestem nieugięty i transparentny. Tak cudownie rzadko bywa. Zatem jeśli mam do wykonania konkretne zadanie na rzecz niepodległej, to może warto wskrzesić w sobie lub stale być czujnym, by nie sprzeniewierzać się najwyższej z możliwych wartości, jaką jest wolność, właśnie tu i teraz, w roli, jaką przyszło nam sprawować, posła Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.