Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-03-17 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Szanowne Posłanki i Posłowie! Jesteśmy w porządku zarówno świeckim, jak i sakralnym - mówię to w przededniu świąt, które przed nami - szczególnie ci z nas, którzy po złożeniu ślubowania poselskiego wznosili inwokację do Pana Boga. Uczyniło to wielu z nas, zdaję sobie sprawę, że niemalże 70% tej sali, wśród których znalazłem się również i ja, odniosło się po ślubowaniu do wsparcia i opieki Pana Boga. Jestem mocno zaangażowany w życie Kościoła, szczycę się tym, że jestem członkiem Wspólnoty św. Tymoteusza, odpowiedzialnym m.in. za Przystanek Jezus, jestem także członkiem Akcji Katolickiej Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. I co z tego? - można byłoby skwitować lekceważąco. Można. Ja natomiast przywołuję to przywiązanie instytucjonalne z moim Kościołem, gdyż poprzez to mogę dawać świadectwo mojej wiary. I mimo że Sejm jest głównie przestrzenią świeckiej powinności, mojej służebności wobec ojczyzny i moich rodaków, to przybyłem tu wyposażony w chrześcijański rodowód, w doświadczenie chrztu, komunii świętej i bierzmowania. Dlatego też zbudowany na tych wartościach, w pełni ich świadom, zatapiam się w rekolekcyjną refleksyjność dotyczącą m.in. tego, czym dla mnie jest fakt Chrystusowej męki, śmierci i zmartwychwstania. Mówię o tym z trybuny sejmowej, ja, świecki, i mam tego pełną świadomość, jak również tego, że jako dojrzały człowiek mogę, muszę, powinienem stale zadawać sobie egzystencjalne i aksjologiczne pytanie: Jak żyć? I mam wrażenie, że to pytanie może być również zmieniane w taką formułę: Jakim być? Jakim być jako człowiek, jako polityk, jako rodzic, ojciec, po prostu jako ktoś, kto spełnia się życiowo? Zatem pytanie jest oczywiste dla każdego z nas, bez względu na wiek, jakim się charakteryzuje. Różnice ujawniają się w odpowiedziach, choć zdawałoby się, że skoro wywodzimy się z tego samego kręgu kulturowego i doświadczenia wiary, to różnice nie powinny być nadmiernie znaczące. Dlatego nieodmiennie dziwi mnie fakt, że czasami jeden lekarz jest uczciwy, a drugi jest łapownikiem, że jeden nauczyciel jest wzorem, a drugi antybohaterem, że jeden kucharz wkłada serce w sztukę gotowania, a drugi plwa do kotleta, że jeden poseł pełni służbę, a drugi żąda posług. Dlaczego tak się rozchodzimy? Kiedy to się dokonuje i dokąd nas prowadzi? Nadmiernie często przez życiowe, intelektualne czy normatywne lenistwo obrastamy w pychę, brak pokory, omijamy trudy i kategoryczności, stajemy się nieczytelni, byle jacy. Wyobrażam sobie, że młodym będąc, z reguły widzieliśmy się w bardziej szlachetnym portrecie. Co się dzieje? Czemu odpuszczamy sobie dążność do młodzieńczej projekcji tego, jakimi mieliśmy być? Nie chcę ani nie będę zwalał winy na innych, wszak to moje życie, to ja mam moc sprawczą jego kształtowania. Czas Adwentu, rekolekcji, kolejne stawiane sobie samemu zadania, dowody zadośćuczynienia złu, grzechom, jakie popełniłam, popełniłem. Wiem, że wielu z nas mocno i dogłębnie przeżywa ten czas oczekiwania na rezurekcję i radować się należy, gdy Chrystus zmartwychwstanie. Także ten przykład prowadzi nas do naszego codziennego z martwych wstawania, choćby w sytuacji, gdy w domu ze sobą nie rozmawiamy, kusi mnie kolejny, jak zwykle ostatni, kieliszek wódki, byłem wiarołomny, zdradziecki, fałszywy wobec żony, męża, dopuszczałem się hańbiących gestów, żądliwych słów, po prostu dawałem zły chrześcijański przykład. Jak żyć? Czy masz gotowość coś z tym zrobić? (Dzwonek) Jeśli tak, chwyć się kurczowo szat Jezusa i idź za nim. (Oklaski)