PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Kazimierz Moskal
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej, druki nr 2511 i 2527. Zacznę może od tego, że ten projekt ustawy jest dowodem i przykładem pewnej złej praktyki, którą się tutaj stosuje w parlamencie, w Sejmie. Otóż pragnę przypomnieć, że Komisja Zdrowia po przeprowadzeniu pierwszego czytania rozpatrzyła ten projekt ustawy w czerwcu 2014 r. Mamy już listopad. Kilka miesięcy minęło. Natomiast możemy się zastanawiać, dlaczego tak się dzieje. Otóż dzieje się tak dlatego, że nie próbuje się wsłuchać w głos pewnych środowisk, w uzasadnione merytorycznie stanowisko wnioskodawców, o czym pani profesor Hrynkiewicz tutaj mówiła. Próbuje się nam, Prawu i Sprawiedliwości, zarzucić, że oto jest chaos organizacyjny, próbujemy to wprowadzić, ale decydują o tym jakieś pobudki polityczne, że chcemy dostrzec i zauważyć szczególne stanowisko, szczególną grupę zawodową wśród zawodów medycznych. Owszem, był ten 3-letni okres dostosowawczy, ale też dostrzegamy to, że w tym okresie, o czym zresztą pani profesor wnioskodawca mówiła, Ministerstwo Zdrowia nic nie zrobiło, żeby pewne rzeczy uporządkować. Przedkładany projekt dotyczy przede wszystkim zmiany art. 93 i 94 oraz zawiera propozycję zmiany art. 214 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w stosunku do pracowników komórek organizacyjnych: radiologii, radioterapii, medycyny nuklearnej, fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny sądowej oraz prosektoriów i dotyczy on czasu pracy w tych zawodach medycznych: nie może on przekraczać 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na tydzień. Rozwiązania takie są uzasadnione szkodliwymi warunkami wykonywania wskazanych zawodów medycznych, i to właśnie jest główną podstawą tego wszystkiego, a nie jakieś polityczne uwarunkowania. I pragnę przypomnieć, że skrócony czas pracy w tych zawodach stosowany był od kilkudziesięciu lat, a zmiana przepisów w tym zakresie w 2011 r. nie była poparta wystarczającą argumentacją. Klub Prawa i Sprawiedliwości uważa, że ten projekt jest dobry, wynika z wsłuchania się w głos pewnych środowisk, w ich oczekiwania i jest uzasadniony merytorycznie, natomiast niedociągnięcia rządu koalicyjnego prowadzą do tego, że pewnie zostanie odrzucony, ale niezależnie od tego klub Prawa i Sprawiedliwości apeluje do wszystkich posłów, wszystkich parlamentarzystów, żeby ten projekt przyjąć. Klub Prawo i Sprawiedliwość będzie głosował za przyjęciem poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Marek Kuchciński)
Mówca: Marek Gos (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Panie Marszałku! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko dotyczące sprawozdania komisji o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej (druki nr 2511 i 2527). W projekcie przewidziano, że czas pracy określonej grupy pracowników w przyjętym okresie rozliczeniowym nie będzie przekraczał 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na tydzień. Przepis obejmuje swym zakresem pracowników komórek organizacyjnych (zakładów, pracowni): radiologii, radioterapii, medycyny nuklearnej, fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny sądowej lub prosektoriów, które stosują w celach diagnostycznych lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego. Wysoki Sejmie! Projektodawcy wskazują, że od dnia 1 lipca 2011 r. do 1 lipca 2014 r. przejściowo czas pracy niektórych pracowników podmiotów leczniczych nie mógł przekraczać 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na tydzień w 5-dniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, co określa art. 214 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, który zastąpił identyczny co do zakresu przedmiotowego art. 32g ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a ten z kolei - tożsamy przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia. Jednak od lat 70. zmienił się charakter pracy, a szczególnie oprzyrządowanie miejsc pracy, i w sposób nie do poznania na plus zmieniło się bezpieczeństwo, komfort i higiena pracy pracowników wymienionych grup zawodów medycznych, które do 1 lipca 2014 r. były przez czas pracy skrócony do 5 godzin na dobę mocno uprzywilejowane. Takie uprzywilejowanie określonych grup w ramach zawodów medycznych jest dzisiaj sztuczne i niesprawiedliwe w stosunku do pozostałych pracowników w ochronie zdrowia, którzy pracują 7 godz. 35 minut w rozliczeniu dobowym. Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego, zgodnie z rekomendacją komisji, będzie głosował za odrzuceniem projektu.
Mówca: Michał Tomasz Pacholski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Zaproponowane w poselskim projekcie ustawy rozwiązania przewidują wprowadzenie skróconego czasu pracy (5-godzinnego dobowego i 25-godzinnego tygodniowego) w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy dla pracowników niektórych komórek organizacyjnych zakładów służby zdrowia. Ze skróconego czasu pracy mieliby w szczególności skorzystać pracownicy zakładów stosujących w diagnostyce lub też w terapii źródła promieniowania jonizującego. Uzasadnieniem tych propozycji jest szkodliwość warunków pracy, a więc dotyczy to pracowników radiologii, radioterapii, fizykoterapii, medycyny nuklearnej, patomorfologii, histopatologii, a także medycyny sądowej i prosektoriów. Ze statystyk Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że w Polsce od lat ulega systematycznemu zmniejszeniu liczba osób zatrudnionych w zakładach opieki zdrowotnej wykonujących prace w warunkach zagrożenia promieniowaniem. Jednocześnie też od roku 2012, wg danych Zakładu Medycyny Pracy w Łodzi, nie stwierdzono chorób zawodowych wywołanych działaniem promieniowania jonizującego. Ponadto na pracodawcach spoczywa obowiązek zapewnienia skutecznych środków ochrony zbiorowej i indywidualnej oraz stworzenie takiej organizacji pracy, która zwiększa poziom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników. Powyższe okoliczności nie uzasadniają więc realnej konieczności wprowadzenia zmian. Ponadto aktualne pomiary stwierdzające poziom narażenia pracowników tych podmiotów leczniczych na promieniowanie jonizujące także nie stanowią uzasadnienia celowości dalszego procedowania tego projektu ustawy. Członkowie Koła Poselskiego Bezpieczeństwo i Gospodarka głosować będą za odrzuceniem tego projektu ustawy.
Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zaskoczyła mnie troszeczkę kolejność... Powinienem powiedzieć: o sprawach oczywistych się nie dyskutuje i zakończyć moje wystąpienie, bo myślę, że nie ma nad czym dyskutować. Uzasadnienie przedstawione przez panią poseł mówi wszystko, a poza tym wszystko mówią działania, które są w tej dziedzinie podejmowane. Myślę, że to jest tylko symbol, ustanowienie tego dnia świętem jest tylko takim symbolem, który jak mówił pan minister Marek Michalak, ma jeszcze jeden aspekt, bo dzień dziecka to już wakacje, to co zostało przyjęte i jest u nas w kraju obchodzone już ponad 50 lat, to jest wielkie święto, wakacyjne, po Dniu Matki. Natomiast to święto rzeczywiście można wprowadzić do planu pracy wychowawczej z dziećmi i co roku byłby to czas na dyskusję, na omawianie tych kwestii już po wakacjach, w czasie rozwijania się roku szkolnego. Myślę, że jest to też upamiętnienie tego, co się wydarzyło 25 lat temu, i tego, że nasi przedstawiciele wnieśli w to dość duży wkład, nie mówiąc o tym, że wymieniany już nasz rodak Janusz Korczak praktycznie był praojcem, jeśli chodzi o prawa dziecka. Myślę więc, że te kwestie są też pewnego rodzaju uhonorowaniem samego rzecznika, bo wspomnę, panie ministrze, że w ciągu tych 6 lat pana działalności, tak można powiedzieć, urząd rzecznika u nas w kraju ożył, otrzymał nowe kompetencje, o które rzecznik sam występował. Zakres działań rzecznika znacznie się poszerzył, wykorzystywane są wszystkie instrumenty, zarówno te zapisane w ustawie, jak i te, które w ramach kompetencji mogą być przez rzecznika użyte. W związku z tym, jak już powiedziałem, to święto w okresie listopadowej zadumy spowoduje przede wszystkim to, że w sposób właściwy uczcimy tę 25. rocznicę. Zgadzam się z panem ministrem, że prawa dziecka powinny być przestrzegane w normalne lata 365 dni, a co 4 lata - 366 dni w roku i jest to jak najbardziej wskazane. Dlatego też skończę sentencja, którą rozpocząłem: W sprawach oczywistych się nie dyskutuje. Klub Polskiego Stronnictwa Ludowego w 100% jest za przyjęciem projektu omawianej uchwały. Dziękuję bardzo.
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Oczywiście, jak mam nadzieję, wszyscy posłowie, a więc my też, mój klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej, jesteśmy za przyjęciem projektu uchwały w sprawie ustanowienia dnia 20 listopada Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka. To nie jest to samo, co Międzynarodowy Dzień Dziecka. Choć dziś jeszcze wiele osób myli te pojęcia, mam nadzieję, że już niedługo będziemy mogli wykorzystać datę 20 listopada jako znakomitą okazję do poważnego dyskutowania o prawach dzieci, np. podczas spotkań w szkołach, które nie będą miały charakteru zabawy, tak jak to się dzieje 1 czerwca, ale umożliwią działania edukacyjne skierowane zarówno do dorosłych, jak i do dzieci, będą przypominać o tym, że Konwencja o prawach dziecka, z której jako Polacy możemy być naprawdę bardzo dumni, to prawdziwa konstytucja praw dziecka. Cieszy mnie bardzo duże poparcie organizacji pozarządowych dla projektu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Mamy wszyscy jeszcze bardzo wiele do zrobienia dla dobra dzieci. Przemoc w rodzinie też ich dotyczy. Oczywiście ja się bardzo cieszę z tego, o czym pan minister mówił, że te liczby są dziś mniejsze, że ta przemoc maleje, ale ona ciągle występuje, ciągle mamy z tym do czynienia, dlatego nie możemy osiąść na laurach i musimy ze wszystkich sił wspierać i wzmacniać instytucje pomagające rodzinie i samym dzieciom. Wysoka Izbo! To nasz obywatelski i polityczny obowiązek. Dziękuję bardzo.
Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawić stanowisko wobec projektu uchwały w sprawie ustanowienia dnia 20 listopada Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka. Kwestia ta nie tylko nie jest kontrowersyjna, ale jest też tutaj ogólna zgoda, jednogłośnie zostało to przyjęte na wspólnym posiedzeniu Komisji Sprawiedliwości Praw Człowieka i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Zarówno podmiot, do którego kierujemy uchwałę, czyli dzieci, jak i przedmiot, czyli prawa tych dzieci, jak również różne okoliczności, które uzasadniają podjęcie tej uchwały, powodują, że była i jest ta zgodność. Rzeczywiście nie ma wątpliwości, że dobrze byłoby tę uchwałę podjąć w zgodzie, tym bardziej że zgadzamy się ze stwierdzeniem pana rzecznika, że właściwie o dzieciach powinniśmy myśleć 365 dni w roku. Myślę, że zdecydowana większość z nas tak czyni, ale symbolicznie, jak wiadomo, trzeba określić datę. Daty też mają znaczenie, muszą się do czegoś odnosić, najlepiej do czegoś znaczącego. Rzeczywiście 25. rocznica przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencji o prawach dziecka jest wydarzeniem znaczącym w skali całego globu, tym bardziej że Polacy jako naród od wielu dziesiątek lat mają ogromny wkład w promowanie podmiotowości dziecka i legalizację jego praw. Myślę, że rzeczywiście to jest jak najbardziej istotne. Rzeczywiście mogą się rodzić dwojakiego rodzaju wątpliwości. Po pierwsze, co do intencji pojawienia się takiego projektu. Czasem w tych rzeczywiście chwalebnych dla Polski różnych inicjatywach legislacyjnych dotyczących praw dziecka przejawiała się po prostu chęć pochwalenia się pewnymi elementami, jeśli chodzi o pewne instytucje, może dlatego chciano w ten sposób. Po drugie, jest jeszcze ważniejsza kwestia, na szczęście nie dotyczy ona tej uchwały, bo jest ona na takim poziomie ogólności, że nie budzi kontrowersji. Chodzi o to, kogo określamy mianem dziecka, czy każde poczęte dziecko ma takie samo prawo do posiadania tych praw i czy respektujemy je w narodzie polskim, w Europie, w świecie. To są wątpliwości, niemniej jednak absolutnie to nie przeszkadza w podjęciu tak sformułowanej uchwały, gdzie jest tak sprecyzowana data, jeśli chodzi o wspomnienie i uczczenie w naszym kraju praw dziecka, dlatego Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość jak najbardziej rekomenduje jej poparcie i będziemy głosować za. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Panie Rzeczniku Praw Dziecka! Chciałabym zapytać: Do kogo pan rzecznik zamierza wystąpić z edukacją o prawach dziecka w związku z dzisiejszą uchwałą? Drugie moje pytanie dotyczy następującej sprawy. Jakich uprawnień i kompetencji potrzebuje urząd rzecznika praw dziecka, aby podejmować problemy, o których powiem w tej chwili? 2 mln polskich dzieci żyje w skrajnym ubóstwie, a kryteria dochodowe dające szanse na to, żeby tym rodzinom pomóc, są ustalone na poziomie minimum egzystencji, czyli takim poziomie, który właściwie gwarantuje stałe ubóstwo i zagrożenie dla rozwoju. 92% polskich 12-latków ma próchnicę zębów, a 2,96% korzysta z usług stomatologa, które są finansowane ze środków publicznych. 22% dzieci w Polsce do 18. roku życia wymaga stałej opieki lekarskiej. To są dane Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego. W ubiegłym roku 500 dzieci zabrano rodzicom tylko z tego powodu, że rodzina była bardzo biedna. Procedury, które stosuje sąd rodzinny, są takimi procedurami, jakby sąd sądził w sprawie o jakąś niezapłaconą fakturę, całymi miesiącami i nierzadko latami. Kilkaset dzieci w Polsce ginie corocznie w wypadkach. W szkołach, mimo że uczęszcza do nich dużo głodnych dzieci, masowo likwiduje się stołówki szkolne i zastępuje je niezdrowym przecież cateringiem. (Dzwonek) Wiele dzieci, jak się obserwuje, zatrudnianych jest w Polsce do pracy zarobkowej. Jeszcze raz powtarzam pytanie: Jakich panu brakuje kompetencji i uprawnień, aby pan w tych sprawach występował np. do rządu? Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Stanisława Prządka
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałabym bardzo serdecznie podziękować państwu posłom, przedstawicielom wszystkich klubów parlamentarnych za jednomyślność wobec przedstawionego projektu uchwały i jego akceptację. Myślę, że jakkolwiek ta uchwała jest oczywiście symboliczną uchwałą, ma symboliczny charakter, to jednak jej przyjęcie przez Sejm spowoduje zwiększenie czujności wszystkich organów państwa, ale także nas dorosłych, aby prawa dziecka były przestrzegane, aby reagować natychmiast w sytuacji, kiedy prawa dziecka są przez kogokolwiek łamane. Jest to cel, który nam przyświeca, zadanie, którego myślę, że dzięki tej uchwale także będziemy autorami, żeby stać na straży praw dziecka i jeszcze bardziej wzmacniać ochronę tych, którzy samodzielnie sobie nie radzą, wzmacniać ochronę wszystkich naszych dzieci. Dlatego chciałabym jeszcze raz wyrazić słowa podziękowania dla państwa posłów, podziękować tym państwu posłom członkom Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, członkom Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, którzy angażowali się w prace nad projektem. Chciałabym także, korzystając z możliwości, złożyć podziękowania na ręce pana rzecznika. Panie ministrze, współpracujemy z panem w ramach prac Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka i chciałabym przyznać, że ta współpraca jest wyjątkowo merytoryczna, to jest praca, która przynosi nam efekty. Przypomnę tylko, że w ubiegłym roku wspólnie organizowaliśmy konferencję w rocznicę uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, ale także w 24. rocznicę uchwalenia Konwencji o prawach dziecka. Zgromadziła ona wiele autorytetów naukowych, wiele organizacji pozarządowych, wzbudziła ogromne zainteresowanie państwa posłów. Myślę, że wypracowane wtedy wnioski, przyjęte w dyskusji określone kierunki, wskazania są z całą pewnością dorobkiem w walce o prawa wszystkich obywateli, w tym tych najmłodszych, wszystkich naszych polskich dzieci. Dziękuję, panie ministrze, za współpracę i za inicjatywę, z którą pan przyszedł i zwrócił się do Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Wspólnie udało nam się w tym czasie bardzo sprawnie przeprowadzić procedurę i liczymy, po głosach państwa posłów, przedstawicieli poszczególnych klubów, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie tę uchwałę przyjmie. Bardzo dziękuję państwu za uwagę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Robert Biedroń (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Twój Ruch pragnę przedstawić stanowisko w sprawie sprawozdania komisji o komisyjnym projekcie uchwały w sprawie ustanowienia dnia 20 listopada Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka, zawartego w drukach nr 2813 i 2871. 20 listopada 2014 r. przypada 25. rocznica przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencji o prawach dziecka. Jak piszą wnioskodawcy w projekcie oświadczenia: ˝To wydarzenie ma szczególne znaczenie dla Polski jako inicjatora działań i prekursora prac nad stworzeniem tego najważniejszego na świecie dokumentu chroniącego prawa dzieci˝. Doceniając wagę oraz rangę tej rocznicy i tego wydarzenia, Klub Poselski Twój Ruch w pełni popiera treść sprawozdania komisji oraz oświadcza, że w głosowaniach będzie głosował zgodnie z decyzją podjętą przez wysoką komisję.
Mówca: Paweł Sajak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jako bezsprzecznie uzasadniony fakt należy potraktować przedstawienie przez Rzeczpospolitą Polską projektu konwencji i jednoczesne złożenie Komisji Praw Człowieka ONZ propozycji dotyczącej jej uchwalenia. To ewenement na skalę międzynarodową, dokument ten został przyjęty przez wszystkie państwa na świecie. Inicjatywa ta wynika między innymi z trudnej i dramatycznej historii naszego kraju. To właśnie historia, i to nie tylko ta najnowsza, zaznaczyła swój tragiczny wpływ na egzystencję polskich dzieci. Polska ponadto kultywuje piękne tradycje związane z ochroną praw dziecka, którego los nigdy nie był obojętny polskiemu społeczeństwu. Symbolem, pomnikiem, hołdem złożonym polskim dzieciom był zamysł związany z powstaniem w latach 70. XX stulecia szpitala Centrum Zdrowia Dziecka. Poszanowanie godności i podmiotowości dziecka stanowiło odniesienie dla wielu działań i zamierzeń z zakresu prawa, medycyny i szeroko pojętej kultury. Jak ważne miejsce zajmuje ta tematyka w polskim życiu politycznym i społecznym, świadczy umieszczenie w systemie konstytucyjnym państwa instytucji rzecznika praw dziecka wraz z przyznaniem temu organowi szerokich uprawnień. Dokonania te stanowią potencjał skupiający najwyższe wartości. Mądra, rozsądna troska o młodego obywatela winna być wpisana w fundamentalne zasady każdego państwa. Polska stanowi niezaprzeczalny tego przykład. Wysoka Izbo! Przedstawiony projekt uchwały w sprawie ustanowienia dnia 20 listopada Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka należy uznać za niezwykle racjonalny. Koło Poselskie Bezpieczeństwo i Gospodarka głosować będzie za jego przyjęciem.
Mówca: Sprawozdawca Borys Budka
Data: 2014-11-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pan minister Kozdroń już idzie. Równolegle na posiedzeniu komisji kodyfikacyjnej przyjmowaliśmy sprawozdanie podkomisji, dlatego wiem, że jest w drodze. Szanowni Państwo! W imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie zawarte w druku nr 2867 w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Komisja rekomenduje Wysokiej Izbie przyjęcie sprawozdania. Istota nowelizacji sprowadza się do rozwiązania problemu, który tak naprawdę istnieje w polskim porządku prawnym od wielu lat i który dotyczący istnienia tzw. martwych spółek, spółek, które były zarejestrowane jeszcze w starym rejestrze RHB, natomiast nie zostały przerejestrowane do Krajowego Rejestru Sądowego. W tym projekcie ustawy dodatkowo rozwiązujemy również kwestie związane ze spółkami, które faktycznie nie prowadzą działalności gospodarczej, które nie posiadają swoich organów, które są, oczywiście mówię umownie, tzw. spółkami martwymi. Dlatego też grupa posłów wniosła projekt ustawy mający na celu uregulowanie tych spraw. Projekt w toku prac podkomisji kodyfikacyjnej spotkał się z aprobatą Ministerstwa Sprawiedliwości. W tym miejscu chciałbym podziękować za to, że w zeszłym tygodniu udało nam się ten projekt przeprocedować mimo braku posiedzenia Sejmu. Istotne są również terminy, panie marszałku, Wysoka Izbo, dlatego że przy tego typu problemie i kwestiach związanych z odpowiednim stosowaniem przepisów oraz całym Krajowym Rejestrem Sądowym liczymy na to, że nowelizacja wejdzie w życie na początku przyszłego roku, to jest od 1 stycznia 2015 r. Dodatkowe zmiany, oczywiście jako konsekwencje głównej, dotyczą m.in. Prawa upadłościowego i naprawczego, kwestii przepisów międzyczasowych, tzn. dajemy spółkom, które do tej pory się jeszcze nie wyrejestrowały, czas, pół roku od wejścia w życie tej ustawy, na to, żeby tego dokonały. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wnoszę o przyjęcie projektu ustawy. Dziękuję.