Mówca: Anna Grodzka
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Trudno mi odnieść się do tez mojego przedmówcy tak licznie błądzących w ciemnym lesie, tez, które nie odnoszą się nijak do rzeczywistości, do wiedzy towarzyszącej rozwojowi naszej cywilizacji. Uważam także, że przedstawiona tu argumentacja absolutnie nie dotyczy poprawek, które wniósł Sejm, a ta debata jest już za nami i Wysoki Sejm ustawę raczył przyjąć. Chcę powiedzieć, że podzielam opinię połączonych komisji, Komisji Zdrowia oraz Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, które wyrażają przekonanie o konieczności odrzucenia większości poprawek uchwalonych przez Senat. W swoim wystąpieniu chcę się skoncentrować na poprawce 10. i wiążącej się z nią poprawce 9. ze względu na to, że ich przyjęcie przez Sejm byłoby bardzo poważnym błędem. Poprawka 10. ogranicza suwerenność decyzji podejmowanych przez sąd w postępowaniu nieprocesowym, nakazując sądowi powołanie biegłych. Po pierwsze, nakazuje powołanie biegłego psychiatry, nie bacząc na to, że warunkiem dopuszczenia do rozpatrzenia wniosku o uzgodnienie płci jest opisana w art. 5 ustawy konieczność dostarczenia sądowi ˝dwóch orzeczeń wydanych niezależnie przez dwóch lekarzy posiadających tytuł specjalisty w dziedzinie psychiatrii lub seksuologii lub specjalizację II stopnia w dziedzinie psychiatrii albo przez jednego z takich lekarzy i psychologa z wydanym przez towarzystwo naukowe certyfikatem seksuologa klinicznego, które stwierdzają występowanie tożsamości płciowej odmiennej od płci wpisanej do aktu urodzenia˝. Warto zwrócić uwagę na to, że w obecnie stosowanej procedurze przewidziana jest opinia tylko jednego specjalisty tego rodzaju i ona wystarcza do złożenia wniosku. Co gorsza, po drugie, jeśli powód posiada nieletnie dzieci, poprawka 10. przewiduje narzucenie sądowi zlecenia badania tych dzieci przez biegłego psychologa o specjalności dziecięcej. To pociąga za sobą badanie przez biegłego dzieci powoda, konieczność wywiadu środowiskowego i innych działań w środowisku, w którym żyją dzieci. Ta poprawka wikła zatem nieletnie dzieci w proces ich rodzica dotyczący jego zmiany płci prawnej, ze szkodą dla nich, ze szkodą dla dzieci. Przyjęcie tej poprawki przez Sejm byłoby niewybaczalnym błędem Wysokiej Izby skutkującym opresją i traumą nieletnich dzieci. Szanowne Posłanki! Szanowni Posłowie! Jestem przekonana, że Senat, przyjmując w dobrej wierze poprawkę senatora Rulewskiego, tę nr 10, zdawał się sądzić, że dopiero po zmianie dokumentów rodzic nagle objawia się dziecku w nowej postaci, tymczasem tak nie jest. Transseksualny rodzic często nawet kilka lat wcześniej rozpoczyna proces tranzycji. Zwrócę uwagę Wysokiej Izby na następujące fakty. Aby uzyskać odpowiednie orzeczenia, osoba transseksualna przechodzi zgodnie z obowiązującymi standardami medycznymi okres terapeutyczno-diagnostyczny. Diagnoza transseksualności jest możliwa wyłącznie w połączeniu z oddziaływaniem terapeutycznym, nie ma innych metod. Ta diagnoza polega na teście realnego życia, najczęściej to dwuletni okres życia w społeczeństwie w roli wizerunku odczuwanej płci, oraz terapii hormonalnej zmieniającej zewnętrzny wizerunek. Sądowa procedura korekty płci, o której mówi ustawa m.in. w art. 6, jest etapem, który następuje w następstwie wszystkich opisanych wyżej i przewidzianych przez standardy medyczne działań oraz z zakończeniem wielu społecznych i medycznych procedur prowadzących do zmiany wizerunku i roli płciowej osoby transseksualnej. Jest zatem uwieńczeniem okresu tych zmian. Orzeczenie sądu o zmianie orzeczenia płci jest jedynie usankcjonowaniem prawnym faktycznej zmiany roli i wizerunku społecznego osoby transseksualnej. Do tego nie trzeba zgody sądu, to dzieje się niezależnie od sądu i dzieje się wcześniej. Wyrok sądu uzgadnia jedynie oznaczenie płci w dokumentach z płcią odczuwaną psychicznie, przyjętą już rolą płciową i wizerunkiem płciowym tej osoby w społeczeństwie. Ewentualna decyzja sądu o odmowie uzgodnienia płci nie spowoduje przecież wyleczenia transseksualizmu i powrotu do wcześniejszej roli społecznej. Oczywistym interesem osoby transseksualnej jest przestać być osobą transseksualną i podjąć rolę społeczną, którą odczuwa psychicznie. Przedłużanie lub utrwalanie tej sytuacji, w której osoba transseksualna ma nieuregulowane relacje w otoczeniu społecznym, szkodzi nie tylko posiadanym ewentualnie dzieciom. Interesem osoby transseksualnej jest przecież przestać być postrzeganym jako osoba transseksualna i zacząć wieść życie bez piętna transseksualności. Interes dzieci tego rodzica, tej osoby transseksualnej jest przecież tożsamy. (Dzwonek) Przyjęcie przez Wysoką Izbę poprawek Senatu 9. i 10. jest niepotrzebne także dlatego, że opiekuńcze i majątkowe interesy są ustawą tą zagwarantowane, są także zagwarantowane przez sąd rodzinny udzielający wcześniej - a najczęściej tak bywa - rozwodu rodzicom. Przypomnieć także muszę, że ten Sejm właśnie po to, aby chronić dzieci przed traumą, zmienił nie tak dawno Kodeks rodzinny i opiekuńczy w taki sposób, aby nie było konieczności badania dzieci w związku z rozwodem rodziców. Przyjęcie przez Wysoką Izbę poprawek 9. i 10. czyniłoby dzieci powoda quasi-stroną w tej dramatycznej i poddanej społecznej opresji sprawie. To byłby duży błąd. Ostatnie zdanie jest takie. Na pewno rozwód rodziców, a także zmiana płci rodzica bywają znacznym obciążeniem dla dzieci, choć bywa także inaczej, bywają szczęśliwe dzieci osób, które zmieniają płeć. Tu, w parlamencie, nie jesteśmy jednak w stanie zapobiec tym problemem. To, co możemy zrobić, to chronić nasze dzieci przed traumą z tym wszystkim związaną. Dlatego proszę Wysoki Sejm o odrzucenie poprawek Senatu zgodnie z opinią połączonych komisji Sejmu obradujących w tej sprawie. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)