PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Trzy kwestie. Pan minister w swojej odpowiedzi zwracał uwagę na względy techniczne i tym cały czas próbował uspokoić Wysoką Izbę. A ja chciałbym zapytać: Czy to nie względy cenowe i proces negocjacji z tą firmą spowodowały takie, a nie inne jej zachowanie w stosunku do Polski? Druga kwestia, moim zdaniem fundamentalna w tej sprawie: Czy rzeczywiście resort miał ostrzeżenie od tej firmy w październiku poprzedniego roku, czy też dopiero, tak jak pan minister tu cytował, w marcu? Czy to prawda, że pierwsza informacja była w październiku, i jak pan minister zareagował na tę informację październikową? Bo rzeczywiście jeżeli pierwsza informacja miała być w marcu, to ta reakcja byłaby trudna, ale jeżeli była w październiku, to było parę miesięcy, żeby odpowiednio się do tego przygotować. Kolejna sprawa, już tutaj poruszana, panie ministrze, to jest formuła, którą pan zastosował - importu docelowego i zakupu interwencyjnego. Fachowcy twierdzą, że pan w tej sprawie złamał prawo. Ja wiem, że to jest jakiś stan wyższej konieczności, że formuła importu docelowego dotyczy leków niezarejestrowanych. Nie wiem, takie informacje się pojawiły. Chciałbym, żeby pan tę rzecz ostatecznie przeciął. Panie ministrze, jeszcze jedna rzecz to jest sprawa cen. Przy normalnym sprowadzaniu tych leków obowiązują jedne ceny, w imporcie docelowym ceny parokrotnie większe, tu padała nawet informacja, że 10-krotnie większe. Jest pytanie: Kto za to zapłaci? Jeżeli lek trafia do placówki, NFZ refunduje używanie tego leku po określonych cenach, a on został sprowadzony za cenę parokrotnie większą, to jak na to będzie reagował NFZ? Czy on rzeczywiście pokryje tę nową cenę (Dzwonek), czy też będzie pokrywał koszt terapii po starej cenie? Wreszcie rzecz ostatnia - już kończę, panie marszałku - to jest sprawa programów lekowych i terapii niestandardowych od 1 lipca tego roku. W tej chwili media są pełne informacji, że to, co zrobił NFZ, grozi kolejną zapaścią w połowie roku. Nie chciałbym być w pana skórze, jeżeli rzeczywiście okaże się, że od lipca znowu wszystkie telewizje będą pokazywały biednych, chorych ludzi, którzy ze łzami w oczach domagają się jakiejkolwiek pomocy. Mam nadzieję, że na tyle wcześnie o tym mówimy, że pan się dogada z szefem NFZ i że rzeczywiście przygotujecie się, żeby uniknąć kolejnej katastrofy dotyczącej tych słabych, biednych, chorych ludzi. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Grodzka
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Większość tych zagadnień i pytań, które chciałam zadać, została wyczerpana. Jedno, które też padło w ostatnim wystąpieniu, dotyczy tego, dlaczego nie zastosował pan minister zakupu interwencyjnego i jakie ponosimy w związku z tym różnice w kosztach. Czy zastosowanie importu docelowego było z punktu widzenia finansowego korzystniejsze, czy nie? Ja natomiast chcę powiedzieć także o sprawie onkologicznej, mianowicie o... Nie, może zacznę od tego, że interpelowałam w sprawach onkologicznych, ale także w sprawie osób transseksualnych. Odpowiedzi, które są udzielane przez pana urzędników posłom, są po prostu obrażające intelektualnie. Myślę, że taka zabawa dalej nie może trwać, to znaczy nie może być tak, że gramy sobie, nie wiem, my w statystyki, wy w statystyki, ile będziemy mieli zapytań i odpowiedzi. Przepisy dotyczące tych spraw, które są notorycznie przywoływane i jak gdyby bez sensu, znamy, natomiast na rzetelnie zadane pytanie rzetelnej odpowiedzi brakuje. Chodzi mi o to, że osoby transseksualne są w toku leczenia doprowadzane do sytuacji, w której biorą hormony i niezbędne jest ze względów onkologicznych usunięcie gonad. Ministerstwo nie ma żadnych programów w tym względzie. Taka sytuacja moim zdaniem urąga powadze ministerstwa i myśleniu o tych sprawach. Ostatnia kwestia to pytanie: Czy czuje pan, że ma pan jakąkolwiek władzę, jakikolwiek wpływ na państwo w państwie pt. NFZ? Bo ja mam wrażenie, że tego brakuje i że powinniśmy się wszyscy, cały Sejm, cała Izba, za tym rozejrzeć
Mówca: Jacek Czerniak
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Powiedział pan, że wydał pan 21 decyzji dotyczących importu docelowego. Ja czytałem w przekazach medialnych, z powołaniem się na źródła ministerialne, że z importu docelowego skorzystało 60 szpitali w Polsce. No, jest tutaj jakaś różnica. Chodzi o 21 decyzji, bo wiadomo, że import docelowy to jest konkretna decyzja dla konkretnego pacjenta. A więc skąd ta różnica? Mam również pytanie związane z tym, ile wpłynęło wniosków o import docelowy, czy wpłynęło 21 wniosków i tyle było decyzji. Jaki był średni czas wydania decyzji od wpłynięcia wniosku do ministerstwa? ˝Niezwłocznie˝ to znaczy: jak szybko? Bardzo proszę o odpowiedzi. Dziękuję.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, mam nadzieję, że posłowie rządzącej koalicji w tak drażliwej sprawie nie będą pouczać posłów opozycji, o co mogę pytać ministra, a o co nie powinienem pytać. Pytam o rzeczy moim zdaniem istotne z punktu widzenia pacjentów. Wydaje mi się, że jednak w sprawie zastosowania formuły importu docelowego jest poważna wątpliwość. Zadałem pytanie ministrowi, mam nadzieję, że pan minister nie zachowa się tak, jak pan poseł, tylko na to pytanie mi odpowie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maciej Orzechowski
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, ja pana absolutnie nie pouczam, może pan pytać o dowolne rzeczy. Chodzi tylko o to, że na stronach ministerstwa... Chodzi o to, że na stronie Ministerstwa Zdrowia są dokładnie wymienione przypadki, kiedy realizowany jest import docelowy. Jest tam m.in., kiedy dany produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzany, posiada aktualne pozwolenie dopuszczenia do obrotu. Wystarczy spojrzeć, wystarczy trochę wysiłku, nie trzeba zadawać takich dodatkowych pytań, bo to jest jawne.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Pan poseł przedmówca zdecydowanie się marnuje, marnuje swoje talenty, wykorzystałby je jako rzecznik Ministerstwa Zdrowia. Panie Marszałku! Powiedzmy tu jasno i otwarcie, że import docelowy, drogi panie pośle, dotyczy leków niezarejestrowanych i tutaj wydaje się, i zdrowy, że tak powiem, ogląd sytuacji skłania do refleksji, że całe to zamieszanie na rynku leków, spowodowane przez listę leków refundowanych i wszystkie niedoróbki w tym zakresie, niewątpliwie wpłynęło na sytuację pacjentów wymagających onkologicznego leczenia. Przechodzę do mojego pytania. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W przypadku chorób nowotworowych walka z chorobą to jest zarazem walka z czasem. Panie ministrze, jest mi znana sytuacja osoby zmagającej się od ponad roku z chorobą nowotworową, której ponad dwa miesiące temu, na początku lutego, wobec nieskuteczności poprzednio stosowanego leku, zaordynowano lek Denosumab. Procedura występowania o finansowanie tego leku przez szpital do Narodowego Funduszu Zdrowia trwała prawie dwa miesiące. Narodowy fundusz odpowiedział w tydzień. Mam do pana ministra następujące pytanie. W krajach starej Unii na zachodzie Europy od momentu rozpoznania nowotworu do włączenia innowacyjnego leku mija kilka tygodni, mówię o leku innowacyjnym, nie mówię o leku o nazwie Denosumab. Jak to jest, że w Polsce zmiana terapii, zmiana leku na nowszy, lepiej dopasowany, bardziej skuteczny, trwa ponad dwa miesiące? Czy ta zawierucha, którą spowodowaliście na rynku leków onkologicznych, może pozostać bez wpływu na sytuację pacjentów? Panie ministrze, pacjenta nie interesują pańskie pomysły, pańskie procedury, czy import docelowy czy zakup interwencyjny. (Dzwonek) Pacjent ma prawo do leczenia i wszystkie te wasze zawirowania to jest po prostu horror dla pacjentów, którzy walczą o życie, a w tej walce o życie liczy się czas.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zacytuję pana prezesa NFZ Jacka Paszkiewicza, który powiedział na łamach prasy, że: import docelowy nie rozwiąże problemów deficytowych leków stosowanych w chemioterapii i konieczne jest znalezienie innych producentów. Uważam, że to jest słuszne i zasadne stwierdzenie, bo jest to rozwiązanie tymczasowe. Dlatego pytam pana ministra. W związku z tym, że od 1 lipca wejdzie w życie obwieszczenie pana ministra o programach lekowych i chemioterapii NFZ, czy pan znajdzie, czy pan już ma takie firmy, które ewentualnie będą mogły w zastępstwie dostarczać brakujące nam leki? Czy one je zapewnią? Jeżeli pan nie będzie miał firm zastępczych z lekami, to czy pan znajdzie finanse, środki na to, aby w jakiś inny sposób dopłacać, aby pacjenci na tym nie cierpieli? Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przy tej debacie chciałoby się powiedzieć: miej proporcje, mocium panie. Mówimy tak naprawdę o trzech przypadkach pacjentów, którzy zostali przesunięci z ośrodka do ośrodka, przy 300 tys. zachorowań rocznie w Polsce. Próbuje się tutaj postawić taką tezę, że zabrakło leków czy brakuje leków w Polsce. Z bardzo spokojnej informacji pana ministra wynika, że leków nie brakuje, pomimo kłopotów producenta czy producentów, i nie będzie brakowało. Zdrowie ma wartość o charakterze ponadpolitycznym, w związku z tym należałoby o tym mówić bez jakiegoś fałszu i bez nadmiernych emocji. Na pewno, moim zdaniem, padła tutaj nieuprawniona teza, już po informacji przedstawionej przez ministra, że dramat polskiego pacjenta trwa. Absolutnie nie. W tym zakresie mam nadzieję, że przekaz informacji pana ministra zdrowia jest taki, że leków nie brakowało i nie brakuje. Odnośnie do importu docelowego, zostały tutaj przywołane dane dotyczące, jeśli dobrze sobie przypominam, ostatniego kwartału poprzedniego roku. Chciałbym zapytać o ten rok, bo ten instrument importu docelowego można byłoby wykorzystywać w dosyć skomplikowanej sytuacji. Ile leków zostało sprowadzonych i ile zgód było wydanych w okresie od 1 stycznia 2012 r.? Dziękuję.
Mówca: Anna Zalewska
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Szczerze mówiąc, ostatnia wypowiedź wbiła mnie w fotel, bo mam wrażenie, że w ogóle niepotrzebna jest dzisiejsza informacja, w ogóle nie było żadnego problemu, mówimy o fakcie medialnym i mistyfikacji. Nie tak, panie pośle, nic pana nie uprawnia do tego rodzaju stwierdzeń, dlatego że z informacji, które my mamy i myślę, że ministerstwo, które boi się w tej chwili ujawniać do końca, ma, wyłania się zupełnie inny obraz. Szczerze mówiąc, traktuję dzisiejsze wystąpienia, również pana ministra, mimo całej sympatii do pana ministra, jak ponury żart, dlatego że opowiadanie o spotkaniach pana ministra, dyskusjach, ewentualnych projektach zabezpieczenia tego rodzaju sytuacji... Tak na marginesie: jest Europejska Agencja Leków, wystarczyło tam zgłosić problem. Z tego, co wiem, w Unii Europejskiej raczej nie ma tego rodzaju problemów. Dlaczego? Dlatego że tam nie ma tylko planu A, jest plan B i plan C, wtedy, kiedy mówimy o ratowaniu ludzkiego życia. Jeżeli już w październiku pojawiły się pierwsze sygnały, że może być problem - rozumiem, że państwo byli zajęci jazdą tuskobusami i kampanią wyborczą - to już w listopadzie można było przystąpić do analizy problemu. Należało przygotować rozwiązania awaryjne. Tego w ministerstwie zwyczajnie nie było. Proszę mi wybaczyć, ale nie zaakceptuję informacji pana ministra, bo nawet nie mówił pan precyzyjnie i dokładnie o placówkach, w których wystąpiły problemy. I tak naprawdę pacjenta to nie interesuje, interesuje go zapewnienie pana ministra i wiedza o tym, w jakich placówkach mogą wystąpić problemy, na jak długo starczy leków. Z naszych informacji wynika, że ledwie na dwa tygodnie. Mówił pan o zapewnieniach firm, że będzie stała dostawa. Proszę pokazać dokumenty, jakie umowy pan podpisał, właściwie nie pan, a Narodowy Fundusz Zdrowia, szpitale, proszę pokazać, gdzie są owe wnioski. Na koniec powiem tak: panie ministrze, po raz kolejny dyskutujemy o problemach w Ministerstwie Zdrowia. Wiem, że państwo się organizują, że była zmiana, ale, daj Boże, to już jest piąty czy szósty miesiąc. W związku z tym zapytam tym razem: Kogo pan zwolnił? Kto za to bezpośrednio odpowiada? Kto poniósł konsekwencje? I wreszcie: Czy nie sądzi pan, panie ministrze, że w przypadku pana ministerstwa prokuratura to za mało i że powinna pojawić się Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jan Warzecha
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Aby zadać pytanie, posłużę się przykładem mieszkańca mojego powiatu. Ojciec trojga nieletnich dzieci od 2009 r. choruje na złośliwy nowotwór gałki ocznej. W 2011 r. był przerzut czerniaka na wątrobę. Pacjent leczy się w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie, dotąd był leczony dakarbazyną. Leczenie zostało przerwane z uwagi na nieskuteczność tej substancji. Profesor zalecił mu użycie leku ipilimumab, który pobudza odporność przeciwnowotworową organizmu. Po ponad 30 latach impasu w leczeniu zaawansowanych czerniaków okazało się, że jest nowoczesna immunoterapia właśnie w postaci stosowania tego leku. 13 lipca 2011 r. ipilimumab został zarejestrowany w Unii Europejskiej. Rejestracja leku jest dowodem na jego wysoką skuteczność, co z kolei potwierdzają wyniki trzeciej fazy badań klinicznych. Badania te potwierdziły, że lek istotnie wydłuża życie pacjentów z przerzutowym czerniakiem. Średni odsetek rocznych przeżyć wśród chorych leczonych tym lekiem wyniósł 45,6%, a odsetek 2-letnich przeżyć - 23,5%. Według opinii ekspertów medycznych pacjenci, którzy otrzymają diagnozę zaawansowanego czerniaka, nie mają szans na przeżycie, dlatego ta innowacyjna immunoterapia jest tak ogromnym przełomem w leczeniu. Niestety Narodowy Fundusz Zdrowia odmówił pacjentowi refundacji tego leku. Chciałbym zapytać pana ministra: Dlaczego ten lek jest nierefundowany? Jakie rozwiązanie zaproponowałby pan minister temu pacjentowi i wielu innym będącym w podobnej, tragicznej sytuacji? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Michał Jach
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Gdy obejmował pan resort zdrowia, liczyłem, że może coś się zmieni, jeśli chodzi o zarządzanie tak ważną dziedziną funkcjonowania państwa, tym bardziej że znamy się już parę ładnych lat, nie tylko z Sejmu. Niestety stwierdzam, że pan po prostu doskonale wrósł w realia tego fatalnego rządu, którego motto - swobodnie można powiedzieć - brzmi: to nie nasza wina, tego nie da się zrobić. Z przykrością stwierdzam, że kolejny minister wszedł w narrację, jaką kiedyś, nie tak dawno, narzucił pan minister Nowak, który w trakcie swojego wystąpienia na temat budowy autostrad stwierdził odkrywczo, że autostrady nie zostaną zbudowane w terminie, bo w 2010 r. była powódź, a nawet że czasami w Polsce pada deszcz. Zabrakło leków, bo coś się dzieje gdzieś w Austrii. A przecież w przypadku tak ważnej dziedziny powinien być jakiś system monitorowania zapasów leków i ewentualnie wczesnego reagowania w sytuacjach nagłych, które zawsze mogą się zdarzyć. Panie ministrze, jako nie lekarz, ale osoba zarządzająca przez wiele lat różnymi organizacjami wiem, że dobry organizator wyciąga wnioski i rozlicza osoby, które za to odpowiadają. W końcu to nie jest tak, że nie można sobie wyobrazić, że zabraknie leków z jakichś powodów. Tymczasem nie słyszymy, żeby ktokolwiek był odpowiedzialny oprócz Austriaków. Panie ministrze, pani marszałek Kopacz nie miała żadnych obiekcji, oceniając pańską pracę kilka dni temu. Z przykrością tego słuchałem. Oczekiwałem również, że w czasie pańskiego wystąpienia, panie ministrze, padnie potwierdzenie, że inni chorzy, nie tylko leczący się na chorobę nowotworową, ale i inni przewlekle chorzy, którzy biorą leki przez wiele lat, mogą się czuć spokojni, że stworzono albo że funkcjonuje jakikolwiek system (Dzwonek) monitorowania zapasów leków w kraju. Tymczasem, cóż, dowiedziałem się, że rząd Donalda Tuska czy ten resort nie ma sobie nic do zarzucenia, jest niewinny i wszystko jest w porządku, a winę ponosi ktoś. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jolanta Szczypińska
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wysłuchałam z uwagą tej informacji i chociaż jestem człowiekiem wielkiej wiary, to powiem szczerze, panie ministrze, że nie wierzę w to, że pan wierzy w to, co pan tutaj powiedział, bo ta informacja tak naprawdę nie ma nic wspólnego z prawdą. Pan jest lekarzem, pan jest onkologiem. Zapewne jest pan bardzo dobrym lekarzem i zapewne lepiej by było dla wszystkich pacjentów, gdyby pan nadal leczył, niż gdyby pan był urzędnikiem w Ministerstwie Zdrowia, gdyby pan był ministrem. Panie ministrze, wszyscy dokładnie wiemy, jaki jest stan onkologii w Polsce. Nie mówię tutaj o stanie naukowym, ale o tym, w jakich urągających warunkach chorzy na raka otrzymują świadczenia zdrowotne. Przecież pan doskonale wie, tak jak i ja, że od momentu postawienia diagnozy do momentu leczenia upływa dużo czasu. Przecież pan również doskonale wie, że czas chorego onkologicznie płynie szybciej niż czas posła czy czas kogokolwiek, zdrowego człowieka. Wystarczyłoby przecież, gdyby pan poszedł dzisiaj czy jutro, czy pojutrze - polecam - do instytutu onkologii w Warszawie. Przecież to naprawdę urąga godności człowieka. Po tym, gdy chory otrzymał diagnozę i kiedy już zaordynowało mu się odpowiednie leczenie, nagle dowiaduje się, że być może to leczenie musi zostać przerwane, bo zabrakło leków. I on nie będzie słuchał o cząsteczkach czy o importach, czy o czymkolwiek, czym nas dzisiaj tutaj częstował pan minister Szulc, tylko on będzie potrzebował leku. On ma do tego prawo, bo to prawo daje mu Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Panie ministrze, to nie o to chodzi, żeby epatować emocjami... Już kończę, panie marszałku. ...tak jak tutaj wcześniej powiedziano, tylko o to, że jest najwyższy czas, żeby potraktować pacjenta chorego onkologicznie w Polsce jak pacjenta, który ma swoją godność, który ma swoje prawa i któremu należy się prawo i bezpieczeństwo zdrowotne. Nie można go skazywać na to, że nie będzie leków, tylko dlatego, że jest on słaby i że nie ma możliwości dodzwonić się do pani rzecznik praw pacjenta, która powiedziała, że jeżeli ktokolwiek ma jakiekolwiek problemy, to może do niej dzwonić, bo ona nic nie wie na temat problemów z brakiem leków onkologicznych. Pan minister też dzisiaj mówił, że takich przypadków było niewiele. Owszem, bo przecież chorzy onkologicznie nie mają siły, żeby pędzić do Ministerstwa Zdrowia i pana zawiadamiać. Oni siedzą w tej chwili cicho, oni w tej chwili liczą dni, które im zostały. Dziękuję.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Od 6 miesięcy było wiadomo, że będzie brakowało leków onkologicznych. W ostatnich dniach polską opinią publiczną wstrząsnęła wiadomość o braku leków onkologicznych dla przewlekle chorych pacjentów - pacjentów walczących o życie. Z tego powodu niektórym z nich musiano przerwać chemioterapię. Nie trzeba przekonywać, że taka sytuacja jest niedopuszczalna i może poważnie zagrozić zdrowiu wielu osób. Przyczyną tego problemu było wstrzymanie sprowadzania potrzebnego medykamentu przez firmę farmaceutyczną, która określiła sprzedaż na polskim rynku jako nieopłacalną. Lek zaczęto wprawdzie sprowadzać do szpitali, ale nie zmienia to faktu, jak niebezpieczna i poważna jest to sytuacja, tym bardziej że brakowało nie tylko preparatu zarejestrowanego w Polsce, lecz także jego zamienników. Wydarzenie to nasuwa szereg pytań pod adresem hurtowni i producentów preparatów onkologicznych czy choćby Narodowego Funduszu Zdrowia. Jak mogło do tego dojść, kto zawinił i ponosi odpowiedzialność za zaistniałą sytuację, a przede wszystkim jak długo muszą dzisiaj czekać pacjenci na preparat ratujący ich życie? Liczymy na to, że prokuratura, która bada tę sprawę, oraz pan minister szybko udzielą na nie odpowiedzi, a tak skandaliczna sytuacja nigdy się nie powtórzy. Niedopuszczalne jest bowiem poleganie tylko na jednym producencie leków w sytuacji, kiedy gra toczy się o ludzkie życie. Ten przypadek powinien posłużyć ministerstwu jako nauczka, by w przyszłości nie dopuścić do podobnej sytuacji, w której brakuje leków dla ludzi najciężej chorych. Mam nadzieję, że pan minister słucha pytania, bo jest odwrócony. Czy ludzie chorzy na raka mają umierać przez słowo wytrych, które jest nam tu serwowane: kłopot technologiczny, i czy po tylu tragicznych wpadkach pana ministra i Ministerstwa Zdrowia pan minister Arłukowicz rozważa podanie się do dymisji, i kto jeszcze odpowie z Ministerstwa Zdrowia? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jak doskonale wiemy, wszelkie problemy, jakie napotyka obecny rząd Rzeczypospolitej, nie wynikają z natury i sposobu pracy tego rządu, tylko z działania ściśle określonych sił trzecich. Wcześniej był to PiS, a obecnie w przypadku ostatniej sprawy z lekami onkologicznymi winnym ma być austriacka firma, która zmieniła technologię i w związku z tym nie produkuje leków i nie dostarcza ich na polski rynek. Może jednak inaczej i gdzie indziej należy szukać winnego - przede wszystkim w tak szumnie reklamowanej przez rząd ustawie refundacyjnej, firmowanej przez panią marszałek Kopacz, której minister Arłukowicz jest tylko wykonawcą, z której co chwila, od momentu jej wprowadzenia 1 stycznia tego roku, wynikają problemy. Ustawa ta wprowadziła sztywną barierę - 17% całego budżetu NFZ przeznaczonego na refundację leków. W związku z tym czy brak tych leków dla polskich pacjentów nie jest związany z przekroczeniem limitu dla tej grupy leków? A jeśli tak nie jest, to czy podjęto działania w myśl art. 24 pkt 5 tejże ustawy, bo jeżeli rząd faktycznie dobrze wyliczył potrzeby pacjentów, to leki onkologiczne powinny być, za to może tylko producent nie wywiązał się z dostarczenia ich na nasz rynek? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jadwiga Wiśniewska
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Panie ministrze, obejmując urząd ministra zdrowia, miał pan pełną świadomość, co pan bierze. W poprzedniej kadencji Sejmu pracował pan przecież nad pakietem ustaw pani minister Ewy Kopacz. Znał pan doskonale wszystkie miny tam zawarte. Wiedział pan o tym doskonale, bo pan również krytycznie oceniał i recenzował te zmiany proponowane przez panią minister Kopacz. Aż się ciśnie na usta, żeby powiedzieć: widziały (...), co brały. Pan wziął to w swoje ręce świadomie. Dzisiaj, kiedy słuchałam pana wyjaśnień, miałam wrażenie, panie ministrze, że pan myśli, że bierze udział w jakimś kolejnym programie reality show. Przecież nie może pan udawać, że nic się nie stało. Otóż stało się - tych leków na rynku leków w Polsce brakuje. Działania podejmowane przez Ministerstwo Zdrowia są chaotyczne i mam wrażenie, że mocno niepoważne. Pierwsza rzecz, chciałabym zapytać: Jaką politykę lekową, i czy w ogóle politykę lekową, prowadzi i ma Ministerstwo Zdrowia? Jaka jest pana odpowiedzialność jako ministra zdrowia za ten chaos na rynku leków do chemioterapii? Chciałabym zapytać: Jak wyglądały negocjacje cenowe i czy to prawda, że bardzo młodzi ludzie bez doświadczenia, podobno młodzieżówka Platformy, prowadzili te negocjacje cenowe, a efekt jest taki, jaki dzisiaj mamy? Chciałabym również zapytać: Czy droga, jaką państwo wybraliście, zakup, import docelowy, jest pod względem prawnym drogą właściwą? (Dzwonek) Pani poseł, życie ludzi i jakość życia ludzi w Polsce jest wypadkową waszych błędów. I to ci ludzie cierpiący na raka - pani się śmieje - będący dzisiaj w niepewności, czy za dwa, trzy dni będą mieli stosowny lek, są obrazem tego, jak kompromitująco rządzicie, polski rząd. Dziękuję. (Oklaski)