Mówca: Anna Kwiecień (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-10-27 (Sejm RP, kadencja 8)

Nagroda Viventi Caritate im. Jana Chrapka Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! W dniu dzisiejszym chciałabym poświęcić kilka słów nagrodzie Viventi Caritate, której inicjatywa powstała dzięki Fundacji im. Biskupa Jana Chrapka i samemu biskupowi. Nagroda Viventi Caritate, Żyjącemu Miłością, jest wręczana osobom i instytucjom, które są szczególnie aktywne w działalności charytatywnej, kulturalnej, społecznej i wychowawczej. Pomysłodawcą nagrody jest Fundacja im. Biskupa Jana Chrapka, która zainspirowana życiem biskupa kontynuuje jego naukę. Szczególnie skupia się na wzajemnej dobroci, jak i pomocy innym, tak jak głosił biskup: bądź jak świeca, spalaj się, by dawać innym światło. Myślę, iż to zdanie jest decydujące przy wyborze laureatów. Pierwszą z tegorocznych nominowanych była pani Tatiana Kaplińska, mgr filologii polskiej, nauczyciel, kierownik Warsztatów Terapii Zajęciowej ˝Do Celu˝, działaczka społeczna zaangażowana na rzecz dzieci niepełnosprawnych. Jej misją stały się odczarowanie zespołu Downa i reintegracja społeczna osób z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodzin. Pani Tatiana w latach 2013-2016 była prezesem Stowarzyszenia Rodzin i Przyjaciół Osób z Zespołem Downa ˝Nasze Dzieci˝. Była też m.in. pomysłodawczynią kampanii społecznej ˝Odczarować Zespół Downa˝ i spotkań integracyjnych. Jest założycielką Młodzieżowego Teatru Integracyjnego ˝A właśnie, że TAK˝. Jej szeroko pojęta działalność ma na celu zwiększenie świadomości społecznej na temat zespołu Downa i niepełnosprawności intelektualnej oraz walkę z dyskryminacją, wykluczeniem społecznym i stygmatyzacją. Drugim nominowanym był Zakon Rycerzy Kolumba - największa na świecie organizacja katolickich mężczyzn i ich rodzin skupionych wokół idei miłosierdzia, jedności, braterstwa i patriotyzmu. Rycerze Kolumba rozpoczęli swoją działalność w Polsce na prośbę Jana Pawła II. Rycerze zawsze angażują lokalne społeczności, uwrażliwiając przez nie i wychowując do praktycznych odpowiedzi na wyzwania, które domagają się aktywności. W tym roku kapituła wybrała Zakon Rycerzy Kolumba. Nagrodę odebrali delegaci stanowi tego największego katolickiego stowarzyszenia dla mężczyzn: Krzysztof Orzechowski i Andrzej Anasiak. Na dyplomie, który wraz ze statuetką otrzymuje laureat, widnieje sentencja bp. Jana: ˝Życie należy przeżywać z pasją wiary i chęcią służenia Chrystusowi w bliźnich˝. Z tego miejsca pragnę przytoczyć kilka słów o śp. bp. Janie Chrapku, który zmarł tragicznie w 2011 r. Urodził się 18 lipca 1948 r. w Józefinie, parafia Iwaniska, na terenie diecezji sandomierskiej. Jego rodzicami byli Józef i Genowefa z domu Borecka. Uczył się w szkole podstawowej w Woli Jastrzębskiej, a od roku 1962 w niższym seminarium duchownym prowadzonym przez Zgromadzenie Księży św. Michała Archanioła w Miejscu Piastowym. W tym też okresie odbył nowicjat w zgromadzeniu księży michalitów. Po pierwszych ślubach zakonnych złożonych w 1966 r. podjął pracę w Strudze k. Warszawy w charakterze wychowawcy w zakładzie specjalnej troski dla chłopców. W tym też okresie zdobywał potrzebne kwalifikacje w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Brał też udział w kursach reżyserii filmowej na Uniwersytecie Warszawskim. Śluby wieczyste złożył 26 sierpnia 1969 r. Po nich rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie. W czasie studiów dwa razy przebywał we Włoszech, gdzie brał udział w kursach uniwersyteckich. W tym też okresie żywo angażował się w duszpasterstwo oazowe. Był jednym z bliższych współpracowników założyciela Ruchu Światło-Życie sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. W roku akademickim 1979/80 został mianowany prefektem w krakowskim seminarium duchownym księży michalitów. Jednocześnie podjął zajęcia zlecone na KUL-u. W kolejnym roku akademickim przebywał w celach naukowych we Francji i w Belgii. W latach 1981-1983 był rektorem Papieskiego Sanktuarium SS. Maria ad Ruspes w Castel Sant'Elia k. Rzymu. Czas ten wypełniał też licznymi wystąpieniami dotyczącymi socjologii kultury na włoskich uniwersytetach. Z kolei w roku akademickim 1983/1984 pracował naukowo i duszpastersko w Londynie. Z badaniami tam podjętymi wiązał się też wyjazd do Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie odwiedził 15 najwybitniejszych uniwersytetów. Po powrocie do kraju był przez 2 lata, od 1984 r., redaktorem naczelnym miesięcznika ˝Powściągliwość i Praca˝. Prowadził też wykłady na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie i na ATK w Warszawie. Był także przewodniczącym komisji II Synodu Plenarnego Kościoła w Polsce, która zajmowała się zagadnieniem środków społecznego przekazu. Należał do kilku międzynarodowych komisji zajmujących się tą tematyką. W roku 1986 został wybrany przełożonym generalnym swego zgromadzenia. Z kolei 3 lata później został przewodniczącym Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce. 25 marca 1992 r. Jan Paweł II mianował go biskupem tytularnym Cataquas i pomocniczym diecezji drohiczyńskiej. Sakrę biskupią przyjął z rąk nuncjusza apostolskiego abp. Józefa Kowalczyka 5 czerwca 1992 r. w Drohiczynie. Współkonsekratorami byli: kard. Kazimierz Świątek, metropolita mińsko-mohylewski, i abp Edward Kisiel, metropolita białostocki. Zawołaniem herbowym bp. Chrapka były słowa: Quis ut Deus, Któż jak Bóg. W Drohiczynie wspierał w pracy biskupiej starszego już ordynariusza tej diecezji bp. Władysława Jędruszuka, a po jego śmierci był administratorem diecezji. 20 czerwca 1994 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji toruńskiej. Nadmienić trzeba, że bp J. Chrapek w 1997 r. należał do grona ścisłych współorganizatorów pielgrzymki papieża do Polski, a w 1999 r. był koordynatorem strony kościelnej do spraw papieskiej wizyty w ojczyźnie. Nominację bp. Chrapka na ordynariusza radomskiego ogłoszono 28 czerwca 1999 r. Ingres do katedry odbył się 21 sierpnia tegoż roku. Bp Chrapek kontynuował i rozwijał dzieła charytatywne w diecezji. Szczególny akcent kładł na duszpasterstwo młodzieży. W pamięci wielu pozostały apele młodych gromadzące kilkutysięczne rzesze młodzieży. W 2001 r. został konsultorem Papieskiej Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu, a następnie przewodniczącym takiej rady w ramach Konferencji Episkopatu Polski. Biskup Chrapek zginął śmiercią tragiczną 18 października 2001 r. w miejscowości Siekluki, wracając z zajęć w Warszawie do Radomia. Pogrzeb odbył się 22 października przy bardzo licznym udziale wiernych. Ciało zmarłego biskupa złożono w sarkofagu umieszczonym w lewej bocznej kruchcie radomskiej katedry.