PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W Polsce osoby niepełnosprawne stanowią ok. 15% społeczeństwa. Z tych 15% ponad 70% stanowią ludzie starzy, często są to osoby całkowicie niesamodzielne, wymagające pełnej opieki. Jednakże osoby te nie bardzo mogą liczyć na pomoc państwa polskiego. Jeżeli nie mają zarówno kochających, jak i bogatych dzieci, to ich sytuacja może być tragiczna. Po pierwsze, wprowadzone przez tę koalicję zmiany ustawowe doprowadziły do sytuacji, w której po wprowadzeniu progów dochodowych i zasad ich naliczania rodziny są pozbawiane nawet tych 520 zł zasiłku opiekuńczego. Rodzi się tu pytanie, dlaczego tego zasiłku nie mogą otrzymywać rodziny rolników czy osoby bezrobotne. Po drugie, w 2004 r. rządzący wówczas SLD zmienił ustawę. Za pomocą ustawy o pomocy społecznej wprowadził pełną odpłatność dla pensjonariuszy domów opieki społecznej. Koszt miesięczny utrzymania pensjonariusza w placówce publicznej wynosi 3-4 tys. zł, a w placówkach prywatnych często jest jeszcze wyższy. Według ustawy koszt pobytu ma pokryć pensjonariusz lub jego rodzina. Jeśli senior nie ma rodziny, to odpłatność pokrywa on sam, a dopłaca gmina. Takie rozwiązanie powoduje dwojakie skutki. Rodzina stara się w jakikolwiek sposób sama udzielić opieki, co nierzadko powoduje, iż jest ona na bardzo niskim poziomie. Gmina robi to samo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Skutkiem przeniesienia obowiązku ponoszenia kosztów w tym zakresie na rodzinę, a następnie na gminę jest w istocie prywatyzacja opieki i zwolnienie państwa z jakiejkolwiek odpowiedzialności za warunki życia starych ludzi. (Dzwonek) Mam pytania: Jak rząd po blisko 10 latach od wprowadzenia ocenia rozwiązanie polegające na przerzuceniu odpłatności za pobyt w domach pomocy społecznej na rodzinę? Jakie zmiany w zakresie odpłatności za opiekę w DPS-ach zamierza wprowadzić rząd? Czy utrzymanie takiego stanu jest nadal możliwe? Dziękuję.
Mówca: Zofia Popiołek
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Chciałabym poruszyć sprawę, która mnie nurtuje od lat, powiedzieć parę zdań, które powtarzam jak mantrę. Była tu mowa o mieszkaniach i odwróconej hipotece, jednak emeryt, który ma możliwość skorzystania z odwróconej hipoteki, ma własne mieszkanie. Od lat ubiegam się o nowelizację ustawy o ochronie lokatorów, a wcześniej starałam się o wprowadzenie zmiany w ustawie, której realizacja spowodowała pewne bezprawne działania w stosunku do ludzi, i to ludzi w tej chwili najstarszych, bo chodzi o najstarszych mieszkańców miast, którzy zamieszkali w kamienicach prywatnych. Dzisiaj media pokazują reportaże o tzw. czyścicielach kamienic. Wynajmowane firmy w bezwzględny sposób starają się pozbyć tych ludzi. Uważam, że zarówno ustawa o najmie, jak i aktualna ustawa o ochronie lokatorów są niekonstytucyjne. Nie można zmienić decyzji administracyjnych w umowy cywilnoprawne i w ten sposób jak gdyby odżegnać się od kwestii związanych z decyzjami administracyjnymi. Ruch Palikota ma już gotowy projekt ustawy, który naprawia te błędy funkcjonujące od 20 lat. Liczymy na to, że pochylicie się państwo nad naszym projektem ponad podziałami partyjnymi i zwrócicie uwagę również na ten temat. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Sztorc
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Część społeczeństwa określana jako grupa osób starszych cały czas ewouluje i się zmienia. Przybywa osób w podgrupie zrzeszającej, jak sami siebie określają, młodych starych. Chodzi o najmłodszych starszych ludzi wyeliminowanych z różnych racji z pracy, z rynku pracy. Takich ludzi przybywa z racji wydłużenia, i to znacznie, życia. Wyraźnie z tego wynika, że programy pomocowe muszą być bardzo precyzyjnie dostosowane do potrzeb już nie tylko całej grupy, ale podgrup, można powiedzieć, biegunów, które się polaryzują. W związku z tym chciałbym zadać pytanie, czy ministerstwo w najbliższym czasie przewiduje wprowadzenie zmian w obszarze pomocy społecznej dla osób starszych, ale z precyzyjnym uwzględnieniem potrzeb różnych części tej grupy, które się w jakiś sposób po prostu samodzielnie definiują. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Temat, który dzisiaj podejmujemy z inicjatywy Klubu Poselskiego SLD, jest bardzo istotny, ale dotyczy zadań, jak pan minister wspomniał, całej władzy publicznej. Nie wystarczy w żadnym wypadku działanie jednego resortu. To również prawo, środki finansowe, instrumenty, ale także aktywność obywatelska, czyli sektor pozarządowy. Dobrze, że uruchamiamy powoli rozwiązania systemowe i te programy, które są w ministerstwie. Natomiast dzisiaj funkcjonują również rozwiązania, które od kilku lat nie są waloryzowane. Mam na myśli świadczenia. Chodzi tu, po pierwsze, o zasiłek pielęgnacyjny, który od 2006 r. nie jest podnoszony ani waloryzowany. Jak wynika z danych pana resortu, dotyczy to prawie 960 tys. osób, a to świadczenie trafia również do osób starszych i osób niepełnosprawnych. Stąd nasz klub złożył propozycję podniesienia i systemowej waloryzacji. Po drugie, od 1 lipca 2013 r. wprowadzony jest specjalny zasiłek opiekuńczy dla rodzin i najbliższych, którzy opiekują się osobami starszymi i niepełnosprawnymi. Do tej pory to świadczenie nabywały również osoby, które nie podejmowały zatrudnienia, a w tej chwili wpisano, że muszą zrezygnować z zatrudnienia, to znaczy muszą dostarczyć świadectwo pracy lub potwierdzenie wyrejestrowania działalności gospodarczej. Ta zmiana, skreślenie wyrazów ˝nie podejmowały zatrudnienia˝, spowoduje, że w Gnieźnie z 380 osób pobierających te świadczenia 160 je straci bez względu na fakt dojścia kryterium dochodowego, dlatego że były zarejestrowane w urzędzie pracy. Państwo podwyższyliście te świadczenia dla rodziców opiekujących się dziećmi niepełnosprawnymi, i dobrze, ale tutaj 1/4 zostanie pozbawiona świadczenia. Proszę o taką analizę. W tej sprawie również złożyliśmy stosowny projekt poselski. Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy pańskie ministerstwo bądź ogólnie rząd przeprowadziły już jakiekolwiek badania? Wcześniej pan powiedział, że społeczeństwo się starzeje. Wiemy, że to jest proces, którego skutki będziemy odczuwali za kilkanaście bądź kilkadziesiąt lat. Chodzi mi o badania, jaki wpływ będzie miało właśnie wydłużenie wieku emerytalnego na przyszłe funkcjonowanie osób starszych. Wiemy, że ludzie pracują, są różne zawody, później będzie także problem z różnymi chorobami, chociażby zawodowymi. Czy już dzisiaj przeprowadzają państwo jakiekolwiek badania, gdzie trzeba będzie w przyszłości skierować większą pomoc bądź jakie działy służby zdrowia trzeba będzie wesprzeć finansowo? Nie oszukujmy się, mamy programy, zespoły, komisje, ale tutaj bez wątpienia będą potrzebne pieniądze. Wiemy, że już dzisiaj pan prof. Synak przeprowadził badania diagnozujące dolegliwości osób starszych. Spośród osób powyżej 60. roku życia jedynie 13% odpowiedziało, że nie odczuwało w ciągu ostatnich dwóch tygodni żadnych dolegliwości. Jednak najczęściej wymieniane są bóle stawów, kręgosłupa, uczucie zmęczenia, duszności przy wysiłku, bóle głowy, kołatanie i nierówne bicie serca, pieczenie lub bóle w okolicy serca. Z drugiej strony wiemy, że jest jednak słaby dostęp do oddziałów geriatrycznych. Może już nie pańskie ministerstwo, ale czy strona rządowa zadba o to, żeby ten dostęp był lepszy? Kolejna sprawa to opieka zdrowotna na obszarach wiejskich. Dlaczego jest tak trudno dostępna? Czy rząd ma tutaj jakieś konkretne rozwiązania?
Mówca: Magdalena Gąsior-Marek
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałabym zadać panu ministrowi cztery konkretne pytania. Pierwsza kwestia dotyczy wspomnianej już przez pana ministra Rady ds. Polityki Senioralnej, która powstała w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej i która ma na celu wypracowanie jak najlepszych rozwiązań dotyczących opieki nad osobami starszymi i ich wsparcia. Chciałabym się zapytać o przebieg dotychczasowych prac i o zadania na przyszłość, jakie ta rada sobie postawiła. Drugie pytanie dotyczy tymczasowej pomocy osobom starszym, które nie są w stanie samodzielnie funkcjonować i potrzebują opiekunów. Pytanie dotyczy tymczasowej pomocy w takiej sytuacji, gdy opiekun musi wyjechać na jeden dzień bądź przebywa na leczeniu szpitalnym. Czy są obecnie przepisy, które pomagają tymczasowo zaopiekować się taką właśnie osobą? Kolejna kwestia dotyczy osób, które nie mogą liczyć na swoje rodziny. Czy rząd zaproponuje seniorom pomoc także w tym zakresie? Ostatnia kwestia dotyczy starzenia się naszego społeczeństwa. To jest problem nie tylko Polski, lecz także większości krajów Unii Europejskiej. Chciałabym zapytać, czy ministerstwo planuje zaczerpnąć wzorce systemów pomocy z innych krajów, a jeżeli tak, to jakie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Myślę, że wielopokoleniowa rodzina to niezwykle cenna jednostka społeczna, która najlepiej potrafi sprawować opiekę nad starszym, niesamodzielnym członkiem swojego rodu, wyręczając tym samym państwo w organizacji kosztownych zakładów opiekuńczo-leczniczych dla seniorów. Jednak opieka nad starszą osobą nierzadko wymaga rezygnacji z aktywności zawodowej, a co za tym idzie, pomocy finansowej państwa. Tymczasem z początkiem bieżącego roku weszła w życie ustawa odbierająca świadczenia pielęgnacyjne osobom, które z powodu sprawowania opieki na przykład nad niesamodzielnymi rodzicami zrezygnowały z pracy. Motywem był brak skutecznej weryfikacji, czy osoby te sprawują faktyczną opiekę nad członkiem rodziny. Mam pytanie do pana ministra: Czy takie rozwiązanie nie obnaża braku dobrej woli i słabości państwa, które, idąc na skróty, zrównuje osoby nieuczciwe z uczciwymi, pozbawiając bez skrupułów praw nabytych opiekunów, którzy zrezygnowali z pracy na rzecz opieki nad niepełnosprawnym rodzicem czy dziadkiem? Opieki, jakiej żadne instytucje publicznie pomimo nakładów finansowych czy dobrej woli nie są w stanie zapewnić tak, jak robią to członkowie rodzin. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Piotr Zgorzelski
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Po raz pierwszy w historii resortu powołano do życia Departament Polityki Senioralnej. To wyraźny znak i wskazanie, jakie są priorytety i kierunki, które pan minister i kierownictwo resortu wyznaczyli dla pracy całego zespołu. W związku z tym mam pytanie: Czy w strategii, która na pewno jest przyjęta, uwzględniona jest współpraca z organizacjami seniorskimi? Prosiłbym także o informację o stopniu realizacji założeń długofalowej polityki senioralnej. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałkini! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Mam nadzieję, że jako przedstawiciel Polskiego Stronnictwa Ludowego, partii, która zakorzeniona jest w polskiej wsi, wie pan, że sytuacja ludzi starszych na polskiej wsi z roku na rok pogarsza się. Powiem dlaczego: polska wieś wyludnia się, likwidowane są szkoły i inne instytucje, które od lat tam funkcjonowały. Zostają ludzie starsi, którzy albo są zostawieni przez rodzinę, albo po prostu są z rodzin bezdzietnych. Najczęściej - tak jest - kobiety żyją dłużej i zostają samotne, a ich dostęp do lekarza, który zazwyczaj pracuje w mieście powiatowym, jest utrudniony. Nie mają czym dojechać, nie ma połączeń komunikacyjnych, to jest naprawdę tragedia. Mam pytanie: Co rząd zamierza zrobić, żeby pomóc osobom, które mieszkają w środowisku wiejskim? Samorządy i gminne ośrodki pomocy społecznej nie są w stanie pomóc wszystkim w odpowiednim stopniu ze względu na brak środków. Nie chcę tego tematu rozwijać, bo jestem mieszkańcem typowej gminy wiejskiej położonej w samym centrum Polski, w powiecie łowickim. Proszę wziąć to pod uwagę, panie ministrze, mam nadzieję - o czym powiedział mój przedmówca - że pan jest na to wyczulony. To, co zrobiliście w resorcie, to, że powołaliście taki zespół do spraw osób starszych, pozwoli naprawdę wykonać to zadanie, o którym pan wcześniej mówił. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Starość to nic nowego. Tak było, tak jest i tak będzie, tylko że jakoś, panie ministrze, z tym problemem my, Polacy, nie potrafimy sobie radzić. Pytanie: Gdzie jest przyczyna? Wczoraj Instytut Badania Opinii Homo Homini prezentował badania dotyczące największych lęków Polaków. Przedstawię je: utrata pracy - 51%, choroba - 40%, głodowa emerytura - 39%, choroba najbliższych - 33%, starość - 15%, bieda - 15%, samotność, opuszczenie - 12%, brak perspektyw - 9%. Wie pan, prezentuję to, bo w jakiś sposób to badanie przedstawia obraz lęków Polaków, a dotyczy to osób starszych, nas wszystkich, ponieważ dzisiaj jeszcze jesteśmy sprawni, ale za parę, paręnaście lat pan, ja będziemy być może w sytuacji, kiedy przyjdziemy do jakiegoś posła. Nie wiem, czy nie ja przyjdę, zapukam i powiem: panie pośle, nie mam za co ugotować obiadu. Tak, miałem taką sytuację w biurze. Przyszła kobieta, staruszka, i powiedziała: panie pośle, nie mam za co ugotować dzisiaj obiadu. Takich sytuacji jest dużo. Mogą to powiedzieć koleżanki i koledzy, bo nie tylko do mnie te osoby przychodzą. (Dzwonek) Pan mówi o wielu przedsięwzięciach, tylko jakoś tego wszystkiego, tej efektywności, nie widać w Polsce powiatowej, gminnej, na wsiach itd. Jest źle, a dotyczy to oczywiście nie wszystkich sytuacji, gdzie nie ma wyciągniętej ręki najbliższych, rodziny, ale głównie zależy to od braku środków. Dzisiaj ludzie przychodzą z receptami i stwierdzają: nie mam za co wykupić. Panie ministrze, jak zrobić, żeby efektywność i ministerstwa, i rządu była bardziej widoczna i większa w Polsce? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! To prawda, społeczeństwo nasze starzeje się. Jest bardzo dużo osób, które na szczęście potrafią sobie jeszcze radzić i są w miarę samodzielne, ale bardzo chętnie skorzystałyby z oferty, którą chcę przedstawić. Mieszkańcy z mojego okręgu wyborczego, organizacje pozarządowe, księża zgłaszają następujący problem - gdyby został on rozwiązany, to mógłoby to uczynić wiele dobra - otóż w wielu polskich szkołach nadal funkcjonują stołówki szkolne, które przygotowują dobre obiady, ale przepisy komplikują, wręcz zabraniają korzystać z nich oprócz uczniów osobom postronnym, mimo iż właśnie osoby starsze chciałyby chętnie sobie kupić obiady na wynos, nawet z pełną odpłatnością. Bardzo często nie mogą już sami gotować, a uczniowie starszych klas za aprobatą szkoły w ramach wolontariatu by te posiłki dostarczali do potrzebujących. Dzięki temu szkolne stołówki mogłyby łatwiej się utrzymać. Tam, gdzie funkcjonuje katering w szkołach, ta forma już się sprawdza. Co stoi na przeszkodzie, aby zmienić przepis i dać szansę na dobrą współpracę tych stołówek, uczniów i starszych osób potrzebujących takiej usługi? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Trzy kwestie. Pan, zabierając głos, publicznie mówi o pogarszającej się demografii, prezentując dane na 2035 r., 2040 r. Panie ministrze, te wskaźniki nie muszą tak wyglądać, te proporcje pomiędzy ludźmi pracującymi i emerytami nie muszą tak wyglądać, pod warunkiem że będziemy mieli silny impuls prorodzinny. Pan doskonale wie, iż są brytyjskie badania pokazujące, że Polki w Wielkiej Brytanii mają dzietność 2,3, a w Polsce mimo wysiłków rządu w dalszym ciągu 1,3. A więc to nie jest nieuchronne. Trzeba tylko rzeczywiście zaangażować się w to, a jak angażuje się ten rząd, to widać choćby po sprawie matek I kwartału. Nie ma 500 mln zł, żeby wszystkie matki z tego roku mogły mieć wydłużone urlopy macierzyńskie. To jest niemożliwe, więc co będziemy mówili o innych krokach. Drugi problem. Mówicie państwo o skumulowanym wzroście gospodarczym od roku 2008 do roku 2012, o wzroście wynoszącym 18% PKB. Jednocześnie raporty GUS dotyczące rozmiarów ubóstwa pokazują, że rośnie ubóstwo. Tych dwóch procesów jednocześnie nie da się wytłumaczyć na logikę. Skoro jesteśmy nieźle radzącym sobie w kryzysie krajem, to skąd rosnące ubóstwo? Po raz pierwszy w roku 2011 ludzi żyjących w skrajnym ubóstwie przybyło 400 tys. (Dzwonek) Nie ma raportu za 2012 r., ale obawiam się, że ten problem będzie się pogłębiał. I wreszcie trzecia rzecz, z obszaru opieki medycznej. Wprowadzona ustawa o refundacji z punktu widzenia finansów publicznych przyniosła pozytywny rezultat. W roku 2012 NFZ miał 2 mld zł oszczędności w zakresie dopłat do leków. Tylko, panie ministrze, te pieniądze poszły z kieszeni ludzi, przecież nie młodych, w większości starszych, którzy korzystają z opieki medycznej i muszą używać określonych medykamentów. Poziom odpłatności za leki w Polsce należy do najwyższych w Unii Europejskiej. Nie widzę w państwa posunięciach jakiejś takiej wewnętrznej logiki. W związku z tym sam departament dla seniorów, zdaje się, nie wystarczy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Szanowni Parlamentarzyści! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Chciałbym na wstępie podziękować moim przyjaciołom z klubu SLD za przygotowanie tej informacji. Myślę, że jest ona bardzo istotna. Sam powiem tak. Współpracuję z organizacjami, które w wieku senioralnym mają pragnienie integracji, bycia ze sobą razem. Współpracuję z kilkunastoma takimi organizacjami i obserwuję dużą integrację. Nie tylko chcielibyśmy skorzystać z pana wzorca, panie ministrze, i sprawić, żeby rada senioralna funkcjonowała centralnie, ale też planujemy w najbliższych miesiącach utworzenie takiej rady senioralnej w naszym okręgu. Słyszałem tu różne wypowiedzi, że mamy program ˝Orliki˝ i inne z zakresu sportu. Chciałbym powiedzieć, że w najbliższym okresie organizuję turniej piłki nożnej dla chłopaków 60+, tak że jest też grupa aktywnych w tym wieku. Sam współorganizuję spotkania. Są dziewczyny, które w wieku 65-70 lat chętnie uczestniczą w spotkaniach z zakresu fitness czy zumby. (Dzwonek) Jest to grupa dość mocno zintegrowana. Sam jestem zainteresowany, bo akurat w tym roku kończę tzw. wiek młodzieńczy i rozpocznę wiek wczesnosenioralny, czyli trafię do grupy 50+. Dlatego też chciałbym podziękować za fundusz senioralny, który funkcjonuje, za dostrzeżenie potrzeby zwiększenia środków i chciałbym się spytać, czy już są wyciągane pewne wnioski z funkcjonowania funduszu senioralnego, tak żeby przygotować potrzeby na lata następne. Na podstawie własnych doświadczeń powiem, że to są bardzo dobrze lokowane pieniądze i trafiając do grupy seniorów, która to grupa pod każdym względem ma olbrzymi potencjał, na pewno są bardzo dobrze wykorzystywane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisława Prządka
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wśród podmiotów zobowiązanych do realizacji zadań związanych z opieką i zajmowaniem się osobami starszymi oprócz już wymienianych należy jeszcze wskazać na Ministerstwo Zdrowia, na ministra zdrowia, który ma wielkie zadania i określone w tym zakresie cele. Po pierwsze, chcę wskazać na fakt, że większość szpitali na terenie kraju zlikwidowała oddziały opieki paliatywnej. Niczego w zamian za to nie ma. Chciałabym usłyszeć, jakie minister zdrowia ma propozycje w tym zakresie. Po drugie, sądzę, że panu ministrowi znane są sytuacje, które urosły do rangi ogromnego problemu. Mianowicie chodzi o oczekiwania osób, które po ciężkich chorobach, udarach i wylewach nie mogą mieć zagwarantowanej rehabilitacji. Czas oczekiwania w nielicznych ośrodkach, oddziałach rehabilitacyjnych i szpitalnych, które również są w bardzo niewielkiej liczbie, wynosi już kilka lat. Co może zrobić rodzina, która ze względu na brak kompleksowej opieki ma na swoich barkach taką osobę? (Dzwonek) Pani marszałek, jeśli mogę, chciałabym zadać pytanie dotyczące trzeciej kwestii. Na wsi przybyło 15,3% osób, które nie mają już sprawności produkcyjnej. Te osoby zostają na wsi ze znacznie większymi problemami niż osoby w mieście. Czy rząd w tym zakresie ma kompleksowy program? Czy rząd w tym zakresie przygotowuje jakieś systemowe rozwiązania? Jeżeli tak, to jakie? Proszę o odpowiedź. Dziękuję bardzo.
Mówca: Janina Okrągły
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Przede wszystkim mam pytania do ministra zdrowia, chodzi mi szczególnie o geriatrię. Geriatria też jest wpisana w program senioralny. Geriatria nie ma za zadanie wyleczyć, ale odroczyć wystąpienie niesamodzielności i poprawić jakość życia osób starszych, w konsekwencji po prostu zmniejszyć zapotrzebowanie na opiekę długoterminową. Moje pytanie do pana ministra brzmi: Jak wygląda system kształcenia studentów medycyny, czyli przyszłych lekarzy, którzy w przyszłości, niezależnie od specjalizacji i miejsca wykonywania zawodu, będą mieli do czynienia z ludźmi starszymi? Czy w standardach kształcenia studentów medycyny, przyszłych lekarzy, znajduje się przedmiot geriatria? Były projekty związane z jego wprowadzeniem we wszystkich uczelniach medycznych. Czy kształcenie specjalistów chorób wewnętrznych i medycyny rodzinnej również uwzględnia w dostatecznym stopniu aspekty dotyczące tej grupy ludzi? Lekarz rodzinny powinien być po prostu pierwszym geriatrą, geriatrą pierwszego kontaktu. Czy baza dokształcenia lekarzy jest odpowiednia? Co się robi, aby była odpowiednia? Ministerstwo Zdrowia przygotowało kilkuletni projekt systemowy wsparcia kształcenia ustawicznego personelu medycznego w zakresie opieki geriatrycznej. Czy ten program jest już realizowany? Jaką grupę personelu medycznego obejmie i jakich efektów się spodziewamy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ewa Malik
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Z badań wynika, że w Polsce narastają problemy dotyczące wykluczenia osób starych oraz przemocy stosowanej wobec tych osób. Jest to zarówno przemoc słowna, wulgarne słowa, epitety kierowane pod adresem osób o mniejszej sprawności fizycznej i umysłowej, jak i przemoc wizerunkowa w mediach, polegająca na lekceważącym, niestarannym pokazywaniu osób starych, czasem wręcz w karykaturze, w krzywym zwierciadle. Szerzy się powszechne ośmieszanie ludzi starych, ich poniżające traktowanie. W tej sytuacji pytam: Jaki jest program bądź jakie są programy rządu dotyczące osób starych? Chodzi mi na przykład o program pełnomocniczki rządu do spraw równego traktowania. Jakie środki przeznacza się na ten cel? Kto te programy realizuje w bieżącym roku? Gdzie można znaleźć sprawozdanie z tych programów za ostatnie pięć lat? Z przykrością zauważam, że pani pełnomocnik rządu do spraw równego traktowania całą swoją energię kieruje na kwestie związane z obroną osób homoseksualnych, transseksualnych, natomiast wszyscy wiemy, że najgorzej w Polsce traktowane są osoby stare, które nie są w stanie się bronić przed przemocą, nietolerancją i dyskryminacją. Jak to się kończy, wszyscy doskonale wiemy, po prostu wykluczeniem społecznym tych osób ze społeczeństwa. Jeszcze jedno, króciutkie pytanie. Kodeks karny w § 210 stanowi, że narażenie życia i spowodowanie śmierci poprzez porzucenie jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat ośmiu. Czy w Polsce jakaś instytucja rządowa lub działająca na zlecenie rządu analizuje takie przypadki? Czy one są liczne? Czy ktoś monitoruje poszerzające się zjawisko przemocy wobec ludzi starych? Dziękuję.