Mówca: Tomasz Latos
Data: 2015-07-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Można powiedzieć: wreszcie, bo debata na temat zdrowia publicznego toczy się czy to na posiedzeniach komisji, czy to na różnego rodzaju konferencjach medycznych właściwie tak intensywnie już od co najmniej kilku lat. Wiem, że jak pani minister jeszcze pracowała w komisji, to jednym z głównych zadań podkomisji do spraw zdrowia publicznego było załatwienie tej sprawy. Dzisiaj mamy szansę na to, aby te zamierzenia i dyskusje rzeczywiście przyjęły kształt konkretnych rozwiązań prawnych. To jest z pewnością ważny moment. Oczywiście pozostaje pytanie, czy tę ustawę uda się przyjąć w tej kadencji i jaki ona będzie miała ostateczny kształt. Ustawa niewątpliwie jest potrzebna, ale jest jednocześnie bardzo trudna. Dotyczy tak na dobrą sprawę zagadnień, które są w zakresie decyzyjnym niemal połowy składu Rady Ministrów. Mamy w sposób skuteczny zająć się poprawą zdrowia Polaków. Chcemy wydłużyć życie, chcemy nie deliberować w zakresie - odwołuję się do mojego przedmówcy - otyłości. Niedawno mieliśmy w komisji punkt merytoryczny dotyczący ginekologii, położnictwa. Okazało się, szanowni państwo, że młode Polki są w tej chwili na pierwszym miejscu w Europie, jeżeli chodzi o otyłość. Wydaje się to nieprawdopodobne, ale takie są w tej chwili dane. A więc jeżeli chcemy to przełamać, jeżeli chcemy skutecznie walczyć z nałogiem palenia tytoniu, wreszcie, jeżeli nie chcemy się godzić na to, że odstajemy, zwłaszcza jeżeli chodzi o mężczyzn, o dobrych kilka lat od średniej europejskiej, jeżeli chodzi o długość życia, to musimy się zająć zdrowiem publicznym. To oznacza, mówiąc bardziej praktycznym językiem, że już od wczesnych lat życia będziemy dbać o właściwe podejście do zdrowia, będziemy pilnować tego, w jaki sposób się odżywiamy, będziemy pilnować pewnej aktywności ruchowej. Samorządy w sposób kompleksowy, a nie chaotyczny, będą w tym procesie uczestniczyć i będzie jakiś poziom koordynacji w przypadku tych wszystkich zadań i działań. Można powiedzieć, że gdyby była taka koordynacja, to wówczas ustawa o zdrowiu publicznym nie byłaby potrzebna. Zapewne jest tutaj coś na rzeczy. Gdyby poszczególne resorty: edukacji, zdrowia, sportu, samorząd terytorialny i jeszcze kilka innych instytucji działało perfekcyjnie i właściwie - wrócę teraz również do Ministerstwa Zdrowia i NFZ, realizacji np. programów profilaktycznych, większej skuteczności w zakresie zgłaszania się do tych programów profilaktycznych - to pewnie ustawa o zdrowiu publicznym rzeczywiście byłaby niepotrzebna. Ale jeżeli ona jest przywoływana, jeżeli do tej pory był konsensus wokół tej sprawy, że trzeba to jakoś uregulować, to właśnie dlatego, że wskutek pewnego chaosu wydawaliśmy określone pieniądze, z pewnością zbyt małe, bo te środki rzeczywiście są poniżej średniej europejskiej, przede wszystkim mało efektywnie. To widać chociażby w przypadku kolejnej dziedziny, o której warto powiedzieć, kiedy mówi się o zdrowiu publicznym. Myślę o chorobach cywilizacyjnych, jeszcze innych niż wspomniana tu otyłość. Chodzi chociażby o skuteczniejszą walkę z cukrzycą, ale wcześniej o jej przeciwdziałanie poprzez odpowiednią dietę, odpowiednie działania profilaktyczne i prozdrowotne i o wiele innych dziedzin. Wreszcie, jeżeli tyle mówi się o onkologii (Dzwonek), to też skutecznie walczmy, oczywiście nie z onkologią, tylko z nowotworami. Żeby to wszystko móc realizować, jest potrzebny instrument do spięcia tych wszystkich działań w jedną całość. Nie wiem, jaki będzie ostateczny kształt tej ustawy. Nie wiem, czy w związku z tym będzie ona miała szansę być skuteczna, natomiast taka koordynacja niewątpliwie jest potrzebna. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)