Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Narastające protesty społeczne i spadające sondaże poparcia dla rządowej koalicji uaktywniły etatowych przeciwników związków zawodowych. Po raz setny wyciągnięto więc odgrzewane kotlety w postaci ˝przywilejów związkowców, za które płacą wszyscy podatnicy˝. Dyżurni analitycy zaczęli zasypywać nas wyssanymi z palca informacjami dobieranymi pod z góry przyjętą tezę: przyczyną fatalnej kondycji wielu firm są związki zawodowe i należy je zlikwidować lub znacznie ograniczyć w prawach. Mainstream dał wsparcie medialne i do publicznej wiadomości zaczęto sączyć informacje o tym, że na przykład w Kompanii Węglowej lub Jastrzębskiej Spółce Węglowej działa po kilkaset związków (w rzeczywistości jest ich kilkanaście), a ich liderzy to bezproduktywne pasożyty. Nic nie robią i oczekują za to gigantycznych pieniędzy. Trzeba więc ograniczyć ich przywileje i wyprowadzić za bramy przedsiębiorstw. Tam mają cicho siedzieć i utrzymywać się wyłącznie ze składek członkowskich. Uaktywnił się też jeden z posłów PO, młody człowiek, który chyba nigdy nie był zatrudniony jako szeregowy pracownik w żadnym zakładzie. Ma 34 lata i od 8 lat żyje z diet poselskich. Wie więc tyle samo o życiu na Marsie, jak i o istocie funkcjonowania związków zawodowych. Ten brak doświadczenia i wiedzy nie przeszkodził mu jednak w opracowaniu ustawy, która praktycznie likwiduje związki zawodowe, jeszcze bardziej ogranicza możliwość prowadzenia sporów zbiorowych. Taka wizja dialogu społecznego jego zdaniem doprowadzi do sytuacji, w której nareszcie zapanuje spokój społeczny i pracodawcy będą mogli bez przeszkód pomnażać kosztem milionów pracowników swoje majątki. W odpowiedzi doradca OPZZ Piotr Szumlewicz zaproponował uzupełnienie wspomnianej ustawy o zapisy, które zobowiążą pracodawców do finansowania ich działalności ze środków prywatnych lub ze składek swoich organizacji. Chce, by menedżerowie z własnych, a nie firmowych pieniędzy zatrudniali firmy konsultingowe czy prawnicze. Poddaje też pod rozwagę sensowność zakupu i wykorzystywania przez zarządy firm samochodów służbowych, zagranicznych podróży służbowych prezesów oraz kosztów wystawnych przyjęć. Rozsądny też wydaje się pomysł limitowania wynagrodzeń dla kadry zarządzającej. Na przykład wynagrodzenie prezesa nie powinno przekraczać ośmiokrotności wynagrodzenia najgorzej opłacanego pracownika. Takie rozwiązanie, zdaniem Piotra Szumlewicza, niewątpliwie sprzyjałoby dialogowi, a przy okazji motywowało pracowników do bardziej wydajnej pracy. Propozycje te wydają się bardzo rozsądne i idą w dobrym kierunku. Wyrównują pozycje stron w dialogu społecznym. Strach jednak myśleć, ilu prezesów będzie zagrożonych bankructwem, gdy przyjdzie im płacić z własnej kieszeni za te tabuny firm doradczych, którymi dzisiaj muszą się intelektualnie wspomagać. Jak biedacy przeżyją bez służbowej luksusowej limuzyny z kierowcą? Co biedacy będą jeść, gdy skończą się bankiety i wystawne kolacyjki opłacane z zysku wypracowanego przez podległych im pracowników? Gdzie będą jeździć na urlopy? Przecież już się odzwyczaili od spędzania wczasów pod gruszą w rodzinnej wsi, którą przed laty opuścili, by zdobywać światowe salony. Przebieg posiedzenia