PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W mojej ocenie odejście od zasad na rzecz płynnego finansowania bezpośrednio z budżetu państwa to ogromny krok naprzód. Dając państwu prawo do zaciągania zobowiązań z rocznym wyprzedzeniem, budujemy u chorych spokój i poczucie pełnego bezpieczeństwa wynikające z gwarancji stałego dostępu do niezbędnych leków. Wszystko to sprawi, że to system będzie dla pacjenta, a nie pacjent dla systemu. Finansowanie leczenia osób nieubezpieczonych z budżetu państwa jest krokiem milowym. Chciałabym jednak zapytać: Jakie konkretne narzędzia kontrolne zostaną wprowadzone, aby szpitale i ośrodki diagnostyczne mogły błyskawicznie rozliczać te świadczenia, unikając długotrwałej weryfikacji statusu pacjenta w systemie potwierdzającym prawo do świadczeń. (Oklaski)
Mówca: Renata Rak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Proponowana poprawka przesuwająca termin złożenia zaświadczenia o zdaniu egzaminu z języka polskiego na poziomie B1 przez lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarki i położne z Ukrainy, którzy uzyskali prawo wykonywania zawodu w trybie uproszczonym, wprowadzonym po rozpoczęciu wojny w Ukrainie, jest bardzo potrzebna. Ważne jest, aby zapobiec utracie prawa wykonywania zawodu przez osoby, które z przyczyn obiektywnych, z powodu ograniczonej dostępności placówek przeprowadzających takie egzaminy, nie złożyły dokumentu potwierdzającego znajomość języka polskiego na poziomie B1 do dnia 30 kwietnia tego roku. Wydłużenie tego terminu o rok jest wysoce pożądane przez placówki ochrony zdrowia, szczególnie przez szpitale powiatowe. Utrata prawa wykonywania zawodu przez medyków z Ukrainy groziłaby ogromnym kryzysem kadrowym w wielu szpitalach. Moje pytanie: Jakiej grupy lekarzy z Ukrainy dotyczy ta sytuacja? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Chciałem rozszerzyć pytanie przedmówczyni o grupę w ogóle lekarzy pracujących na terenie Polski ze wszystkich krajów, nie tylko z Ukrainy. Jaka to może być grupa? Drugie pytanie. Proszę o dokładne wskazanie paragrafu w budżecie NFZ-u, z czego chcecie to sfinansować i jaka tam jest kwota. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ewa Leniart
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi precyzuje przepisy dotyczące finansowania świadczeń niezbędnych do realizacji programu polityki zdrowotnej ˝Leczenie antyretrowirusowe osób żyjących z wirusem HIV w Polsce˝ poprzez zapewnienie ciągłości finansowania osobom nieubezpieczonym. Bezporne jest to, że nieleczenie lub przerwanie leczenia zakażonych HIV powoduje rozwój także chorób współistniejących. Chciałabym zapytać panią minister: W jaki sposób placówka medyczna powinna sprawozdawać koszty leczenia antyretrowirusowego osoby żyjącej z HIV, która nie posiada tytułu do ubezpieczenia, aby zapewnić pełną ciągłość terapii bez ryzyka obciążenia pacjenta kosztami leków? Dziękuję bardzo.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ten projekt rodzi fundamentalne pytanie. Dlaczego rząd zajmuje się jedynie fragmentem problemu, zamiast systemowo uporządkować opiekę zakaźną? Eksperci od lat alarmują, że największym problemem w Polsce nie jest wyłącznie formalny dostęp do leczenia HIV, ale zbyt późne wykrywanie zakażeń, niewystarczająca profilaktyka, ograniczony dostęp do testowania oraz brak spójnej strategii walki z chorobami zakaźnymi. W przypadku HCV od dawna wskazuje się, że zakłady karne są miejscem wysokiego ryzyka transmisji i wymagają aktywnego, szerokiego screeningu, a nie wyłącznie przesunięć finansowania między instytucjami. Obawiam się, że znów mamy do czynienia z techniczną nowelizacją, która rozwiązuje pojedynczy problem proceduralny, ale nie odpowiada za prawdziwe wyzwania zdrowotne. Dlaczego projekt nie zawiera równolegle rozwiązań dotyczących zwiększenia dostępności testowania, wcześniejszego wykrywania zakażeń i skuteczniejszej profilaktyki, które według ekspertów są dziś największym problemem systemowym? Czy zmiana finansowania diagnostyki HCV w zakładach penitencjarnych została poprzedzona analizą skuteczności obecnego systemu? Ilu osadzonych realnie (Dzwonek) przebadano w ostatnich latach? Jaki jest poziom wykrywalności zakażeń? Czy rząd ma plan pełnego programu eliminacji HCV w jednostkach penitencjarnych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam dwa pytania. Czy projektowane przepisy zagwarantują osobom zakażonym HIV niezależnie od statusu ubezpieczenia zdrowotnego równy i nieprzerwany dostęp do terapii antyretrowirusowej oraz badań diagnostycznych? W jaki sposób ministerstwo zamierza dotrzeć do tych pacjentów, którzy są nieubezpieczeni, którzy dzisiaj boją się kosztów leczenia i nie zgłaszają się do lekarza? W jaki sposób Ministerstwo Zdrowia zamierza monitorować efektywność nowych zasad finansowania, aby ograniczyć przypadki przerywania terapii HIV i związane z tym wyższe koszty hospitalizacji oraz leczenia powikłań? Dziękuję.
Mówca: Anna Dąbrowska-Banaszek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Obecnie procedowana ustawa jest potrzebna. Leczenie osób chorych na WZW czy AIDS przebywających w zakładach karnych zmniejsza ryzyko transmisji zakażenia na inne osoby. Określenie źródła finansowania leczenia jest ważne, ale aby leczenie było skuteczne, musi być odpowiednio długi czas prowadzone. Moje pytanie. Jakie są przewidziane standardy kontynuacji tego leczenia po zakończeniu odbycia kary, jeśli nie będzie ono zakończone, a pacjent nie jest ubezpieczony? Drugie pytanie. Co obecnie oznacza słowo ˝pilne˝ na skierowaniu na badania diagnostyczne? Bo pacjenci z takim skierowaniem pytają o to. Są ubezpieczeni, lekarz kieruje ich na te badania, a zapisywani są na terminy, które są bardzo odległe. Dziękuję.
Mówca: Anna Gembicka
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrywany projekt ma uporządkować m.in. finansowanie świadczeń w programie leczenia HCV u pacjentów osadzonych oraz świadczeń związanych z leczeniem HIV u osób nieposiadających ubezpieczenia zdrowotnego. Przy okazji trzeba zadać pytanie szersze. Kiedy normalnego traktowania doczekają się pozostali pacjenci? Bo rząd mówi, że jest lepiej. Pani minister zdrowia przekonuje opinię publiczną, że sytuacja pacjentów się poprawia. Szkoda, że oni tego nie widzą. Widzą za to kolejki. Widzą odległe terminy, widzą limity, widzą konieczność chodzenia od placówki do placówki, żeby znaleźć miejsce na badanie. A dziś dochodzimy już do takiej sytuacji, w której pojawiają się nawet oferty kredytów na tomografię komputerową czy rezonans magnetyczny. Czyli pacjent, zamiast otrzymać diagnostykę w publicznym systemie, ma się zadłużać, żeby się dowiedzieć, czy jest poważnie chory. Polacy nie oczekują przywilejów. Oczekują elementarnej uczciwości. Skoro płacą składkę zdrowotną, to mają prawo do diagnostyki i leczenia w rozsądnym terminie. (Dzwonek) Nie na kredyt, nie po znajomości i nie dla wybranych. Tylko normalnie, dla wszystkich. (Oklaski)
Mówca: Iwona Maria Kozłowska
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Dziś Narodowy Fundusz Zdrowia może płacić za zakup leków, ale problemem jest finansowanie niezbędnych badań diagnostycznych dla więźniów chorujących na wirusowe zapalenie wątroby typu C. Jeszcze ważniejsza jest kwestia osób żyjących z HIV, które nie posiadają ubezpieczenia. Ich terapia jest finansowana z budżetu państwa. Pytanie: Dlaczego? Bo nowoczesne leczenie to najskuteczniejsza profilaktyka. Osoba leczona nie zakaża innych. Zaniechanie terapii u tych pacjentów to nie tylko ryzyko rozwoju epidemii, ale też ogromne koszty dla budżetu państwa, gdyż zakażeni pacjenci, zamiast regularnie przyjmować leki, trafiają na oddziały szpitalne w stanie zagrożenia nawet życia. W związku z powyższym mam pytanie do strony rządowej. Czy ministerstwo dysponuje szacunkami, o ile niższe będą koszty hospitalizacji i leczenia powikłań po wejściu w życie tych przepisów w porównaniu z obecnymi wydatkami generowanymi przez niepełny system opieki nad pacjentami z HIV i HCV? (Dzwonek) Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Bojarski
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Mam pytanie w kontekście przedłużenia terminu złożenia zaświadczenia o znajomości języka polskiego na poziomie B1. Czy Ministerstwo Zdrowia dysponuje informacją, ilu lekarzy z prawem wykonywania zawodu uzyskanym w tej formule uproszczonej w oparciu o przepisy wprowadzone po pełnoskalowej wojnie na Ukrainie do dzisiaj nie złożyło takiego zaświadczenia? Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Gelert
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z zapytaniem do pani minister. Tu dużo osób porusza sprawę, że zatrudnieni lekarze nie znają języka polskiego. Z zapytaniem zwracam się do tych osób, czy orientują się, na czym polega egzamin z języka polskiego, z jakich elementów się składa. Czy ministerstwo się temu też przypatrywało? Gdzie jest największa luka w zdawaniu tego egzaminu? Z tego, co się orientuję, to największy problem jest oczywiście z dyktandem, z ortografią, podczas gdy dla pacjenta to tak naprawdę bez różnicy, czy ktoś mówi ˝u˝ zwykłe czy ˝o˝ kreskowane, czy ˝rz˝ czy ˝z˝ z kropką. Pytanie w takim razie, czy to dyktando państwo widzieli, obserwowali. Jaka jest liczba lekarzy, którzy kilkukrotnie przystępują do egzaminu z języka polskiego, i gdzie mają największe problemy? Drugie pytanie: Czy obowiązuje jednakowy standard, bez względu na to, gdzie ten egzamin jest zdawany? Już tutaj raz padło, że to się odbywa tylko cztery razy do roku, więc też jest utrudnione (Dzwonek) i są jeszcze do tego ograniczone miejsca. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Norbert Pietrykowski
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Państwo Ministrowie! Wysoki Sejmie! Ja oczywiście bym chciał, żeby w Polsce była wystarczająca liczba lekarzy i żebyśmy nie musieli się martwić o to, że brakuje jakichś specjalistów, ale niestety dane są porażające. Podam tylko przykład patomorfologii. Dzisiaj mamy w Polsce wśród czynnych działających lekarzy ok. 450 patomorfologów, więc przypada jeden patomorfolog na 85 tys. mieszkańców. Średnia unijna to jest jeden patomorfolog na 35 tys. mieszkańców. Naprawdę są specjalizacje, które nie wymagają aż tak doskonałej wiedzy z języka polskiego, jak chociażby wspomniana patomorfologia czy też medycyna laboratoryjna, chirurgia i ortopedia. Naprawdę korzystajmy z wiedzy tychże lekarzy, bo niestety ortopedów, patomorfologów w naszym kraju brakuje i jeszcze długo będzie brakowało. Tego nie unikniemy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kolega przed chwilą rozrywał tutaj szaty, chciałby, żeby było więcej lekarzy. A jego pani minister, minister Leszczyna, z tego miejsca na samym początku powiedziała, że ona nie zamknęła 11 wydziałów medycznych, ona dała tylko zerowe limity przyjęć. (Głos z sali: Nie krzycz!) Pan współrządzi, więc niech pan idzie do pani minister. Niech pootwierają te wszystkie wydziały, które pozamykaliście. Pani Minister! Proszę o odpowiedź na pytanie, czy rząd świadomie dobija finansowanie deficytowego NFZ-etu, dorzucając mu kolejne koszty bez wskazania pełnego, dodatkowego źródła finansowania. Dlaczego rząd traktuje znajomość języka polskiego przez lekarza jako formalność, skoro jeden niezrozumiany objaw, dawka leku, brak wyjaśnienia procesu leczenia może kosztować pacjenta zdrowie i życie? Ilu lekarzy dentystów, pielęgniarek i położnych nie przedłożyło dokumentu potwierdzającego znajomość języka polskiego? Dlaczego rząd ukrywa skalę tego problemu przed pacjentami? Dziękuję. (Poseł Elżbieta Gelert: Gratuluję znajomości ortografii.)
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam kilka pytań. Jakie działania państwo planuje równolegle w zakresie profilaktyki zakażeń HIV, w szczególności dotyczące szerszego dostępu do PrEP? Jakie są obecnie szacunkowe koszty leczenia jednej osoby żyjącej z HIV w perspektywie wieloletniej w porównaniu do kosztów finansowania profilaktyki PrEP? Projekt obejmuje również osoby przebywające w zakładach penitencjarnych. Jakie działania profilaktyczne i edukacyjne są obecnie prowadzone w jednostkach penitencjarnych w zakresie HIV oraz HCV? Dlaczego przy okazji zmian nie zdecydowano się na przygotowanie szerszego programu profilaktycznego obejmującego większy dostęp do testowania, edukacji seksualnej i PrEP? Jeśli chodzi o egzaminy z języka polskiego, czy były jakieś dodatkowe sesje tego egzaminu z języka polskiego? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowna Pani Minister! Chciałbym zapytać o dwie kwestie. Po pierwsze, chciałbym zapytać o dotychczasowe koszty leczenia osób zakażonych wirusem HIV w zakładach penitencjarnych przez budżet. Jaki to był koszt? Jaki będzie ewentualnie koszt związany z uporządkowaniem tego, czyli przeniesieniem tego finansowania do Narodowego Funduszu Zdrowia? Drugie pytanie dotyczy tej poprawki, która została przyjęta w sprawozdaniu w czasie drugiego czytania. Dotyczy ona zmiany terminu poświadczenia znajomości języka polskiego przez lekarzy, pielęgniarki i inne osoby pracujące w systemie ochrony zdrowia z Ukrainy. Chciałbym zapytać, ile na dzisiaj w systemie ochrony zdrowia pracuje tychże osób? Jaki procent tychże pracujących osób dzisiaj nie złożyło tego poświadczenia? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Patryk Wicher
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Generalnie jeśli chodzi o HIV, mamy niestety w ostatnim czasie pandemię, jeśli chodzi o ten element zakaźny. W związku z tym, pani minister, interesowałyby mnie takie statystyki, jak w ostatnich 5 latach wzrosła rozpoznawalność HIV w społeczeństwie - nie mówię tylko o Polakach, ale także naszych gościach - ponieważ wiemy, że ostatnie czterolecie to jest drastyczny wzrost zachorowań na HIV. Jakie są programy profilaktyczne? Jak wzrosły koszty i obciążenia NFZ-etu i ministerstwa względem leczenia? Co państwo planujecie, żeby jednak tę profilaktykę rozszerzyć i zabezpieczyć Polaków przed dalszą pandemią HIV? Jeśli chodzi o te egzaminy językowe, to mam pytanie, czy jest możliwość przemianowania systemu egzaminacyjnego z sesyjnego na ciągły. Chodzi o to, że jeśli ktoś uważa, że jest gotowy do podejścia do egzaminu, w każdym momencie może podejść do egzaminu i natychmiast uzyskać certyfikat. Wydaje się, że to rozwiąże problem zbyt długich terminów administracyjnych odnośnie do wydania tych certyfikatów. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Joanna Wicha
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przysłuchuję się tej dyskusji. W ogóle nie miałam zamiaru zadawać pytania, bo dla mnie ta ustawa jest absolutnie niekontrowersyjna. Uważam, że te zapisy są potrzebne. Ale słuchając kolegów, posłów z Konfederacji czy pana Sachajki, szczerze mówiąc, diabli mnie biorą, bo zupełnie nie rozumiem takiej narracji, kiedy panowie mówicie o tym, że jakoby będą naszych pacjentów leczyli lekarze, którzy nie znają języka polskiego. To jest piramidalna bzdura. Proszę nie wprowadzać w błąd przyszłych pacjentów, bo to jest nieprawda. Rzecz dotyczy wyłącznie osób, które nie zdążyły jeszcze podejść do egzaminu, bo jest zbyt mało środków egzaminacyjnych, albo takich lekarzy czy pielęgniarek, którzy nie mają jeszcze zaświadczenia. (Poseł Jarosław Sachajko: Przez 4 lata.) Zapytam pana, ponieważ pan tak strasznie głośno pokrzykuje, czy wolałby pan, żeby członek pana rodziny czy pan sam, jak pan zachoruje, miał przy łóżku lekarza, który jeszcze nie zdążył odebrać zaświadczenia, czy żadnego lekarza? (Poseł Jarosław Sachajko: Wolałbym takiego, który zna polski.) Jeszcze chciałabym zadać jedno pytanie pani minister. Chciałam powiedzieć, że bardzo żałuję, że tak późno zabraliśmy się za to, dlatego że niestety wielu lekarzy, medyków straciło już uprawnienia. To jest jedyna pretensja, którą mam, dlatego że ustawa jest dobra. (Oklaski) (Poseł Norbert Pietrykowski: Brawo!)
Mówca: Iwona Maria Kozłowska
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Chciałabym bardzo serdecznie podziękować wszystkim państwu, którzy wzięli udział w dyskusji. To jest bardzo ważne, dlatego że zależy nam na tym, aby ten projekt stał się ustawą, która wejdzie jak najszybciej w życie. Nie zawsze, jak się mówi głośno i się krzyczy, to mówi się mądrze. I to też warto by było pamiętać, kiedy występuje się przy okazji różnego rodzaju ważnych ustaw, szczególnie takiej, na którą wszyscy bardzo mocno czekają. Przede wszystkim Polki i Polacy, nasi pacjenci i przyszli pacjenci. Dziękuję, pani minister, za przedstawienie całego materiału i odpowiedzi na pytania. Nawet odpowiedziała pani ponad zakres pytań, które były zadawane na sali. Tak że bardzo państwu dziękuję za całą debatę. Dziękuję, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ten projekt dotyka bardzo ważnego obszaru zdrowia publicznego - walki z HIV oraz wirusowym zapaleniem wątroby typu C. I trzeba jasno powiedzieć: państwo nie może dopuścić do sytuacji, w której człowiek zakażony zostaje bez leczenia tylko dlatego, że nie ma ubezpieczenia zdrowotnego albo znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. To nie jest tylko kwestia indywidualnego zdrowia. To również kwestia bezpieczeństwa publicznego. Projekt ma uporządkować finansowanie świadczeń związanych z leczeniem osób żyjących z HIV oraz poprawić dostęp do diagnostyki i leczenia HCV w zakładach penitencjarnych. To potrzebne zmiany. Szczególnie istotne jest to, że projekt dostrzega problem osób nieubezpieczonych, które dziś często mają utrudniony dostęp do świadczeń związanych z leczeniem HIV. Bo wirus nie sprawdza statusu ubezpieczenia. I państwo też nie powinno odwracać wzroku od ludzi tylko dlatego, że wypadli z systemu. Jednocześnie trudno nie zauważyć, że projekt koncentruje się głównie na leczeniu i finansowaniu już istniejących zakażeń. A zdecydowanie za mało mówi się o skutecznej profilaktyce. Przecież dziś mamy narzędzia, które realnie ograniczają liczbę nowych zakażeń HIV. Jednym z nich jest PrEP - profilaktyka przedekspozycyjna, która w wielu krajach stała się jednym z najważniejszych elementów walki z epidemią HIV. I tutaj pojawia się bardzo ważne pytanie: Dlaczego państwo nadal dużo więcej mówi o kosztach profilaktyki niż o kosztach późniejszego leczenia, hospitalizacji i kolejnych zakażeń? Bo prawda jest prosta: skuteczna profilaktyka jest tańsza niż wieloletnie leczenie.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Dlaczego Ministerstwo Zdrowia odrzuciło uwagi Narodowego Funduszu Zdrowia wskazujące na ˝bardzo dużą mobilność osób z Ukrainy˝ i ryzyko nadużywania oświadczeń o prawie do świadczeń przez osoby, które nie spełniają przesłanek ustawowych lub utraciły status UKR? W jaki sposób Ministerstwo Zdrowia zamierza wyeliminować sygnalizowane w uzasadnieniu ˝nieporozumienia i błędne interpretacje˝ ze strony podmiotów leczniczych, które obecnie pobierają opłaty za świadczenia, które docelowo mają być finansowane przez ministra zdrowia? Na jakiej podstawie merytorycznej i przy użyciu jakich wskaźników epidemiologicznych przyjęto założenie, że liczba świadczeń dla osób nieubezpieczonych ˝nie powinna wynieść więcej˝ niż 400 wizyt rocznie (w tym 100 pierwszorazowych)? Czy resort posiada analizy uwzględniające dynamikę migracji w latach 2026-2028? W jakim stopniu konieczność doprecyzowania przepisów dotyczących finansowania leczenia osób nieubezpieczonych wynika z gwałtownego wzrostu liczby pacjentów będących obywatelami Ukrainy? Proszę o podanie dokładnych danych dotyczących odsetka pacjentów nieubezpieczonych w programie leczenia ARV, którzy posiadają status UKR.
Mówca: Joanna Wicha
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Ochrona zdrowia coraz częściej wykracza dziś poza granice jednego państwa. Jeśli Polka lub Polak zachoruje za granicą, lekarz powinien mieć możliwość szybkiego dostępu do podstawowych informacji ratujących zdrowie i życie. Jednocześnie wraz z rozwojem systemu e-zdrowia rośnie odpowiedzialność państwa za bezpieczeństwo danych medycznych, dlatego w projekcie pojawia się rozwiązanie dotyczące pseudonimizacji danych, rejestrowania operacji dostępu, separacji zbiorów danych oraz możliwości czasowego blokowania dostępu do systemu w przypadku podejrzenia naruszenia bezpieczeństwa. Zwiększamy bezpieczeństwo danych medycznych, porządkujemy przepływ informacji, ułatwiamy współpracę specjalistów (Dzwonek), wzmacniamy opiekę nad pacjentem przewlekle chorym. Szybko dodam, że ustawa ma swoje braki, wymaga jeszcze dużo pracy, ale klub Lewicy oczywiście poprze ten projekt. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ten projekt zasługuje na poparcie co do zasady, jaki problem rozwiązuje. Cyfryzacja ochrony zdrowia nie jest fanaberią. Jest koniecznością. Karta pacjenta, Domowa Opieka Medyczna, e-Konsylium, lepszy dostęp lekarza do informacji o alergiach, lekach, chorobach przewlekłych, zabiegach i wynikach badań - to może realnie ratować życie, skracać diagnostykę, ograniczać dublowanie badań i zmniejszać koszty systemu. Jeżeli lekarz szybciej widzi historię pacjenta, nie musi zaczynać od zera. Jeżeli specjalista może skonsultować przypadek zdalnie, pacjent z małej miejscowości nie musi być przerzucany z placówki do placówki. Jeżeli system domowej opieki wychwyci pogorszenie stanu zdrowia wcześniej, to być może unikniemy hospitalizacji, powikłań i dramatów rodzinnych. To jest kierunek racjonalny: mniej chaosu, mniej papieru, mniej niepotrzebnych kosztów, więcej wiedzy przy łóżku pacjenta. Ale, Wysoka Izbo, jest jedno ale. Fundamentalne ale. Dane medyczne to najwrażliwsze dane, jakie państwo może posiadać o obywatelu. Bardziej wrażliwe niż dane finansowe, bardziej wrażliwe niż adres, bardziej wrażliwe niż wyznanie. Bo zdrowie dotyczy ludzkiej godności, słabości, chorób, leków, terapii, historii życia. Kto ma dostęp do takich danych, ten ma potężne narzędzie, które może też niszczyć, szantażować, stygmatyzować i eliminować ludzi z życia publicznego. Sprawa prof. Cenckiewicza pokazała, że to nie jest fanaberia. Wystarczy jeden wyciek, jedno polityczne użycie informacji o zdrowiu, jedna medialna egzekucja i obywatel zostaje wystawiony na publiczny lincz. Dlatego pytam rząd: Dlaczego równolegle z tą ustawą nie zmieniacie prawa karnego? Jeżeli budujecie ogromny system danych medycznych, to każda próba ich wycieku, każde bezprawne użycie, każde użycie niemedyczne powinno być ścigane jak najcięższe przestępstwo przeciwko obywatelowi i państwu. Nie symboliczna kara, nie nagana, nie postępowanie wyjaśniające tylko odpowiedzialność bezwzględna. Celowe wyniesienie danych medycznych, ich polityczne wykorzystanie, przekazanie mediom, służbom, partiom, pracodawcy czy komukolwiek poza lecznictwem powinno być traktowane jak zbrodnia. A w najcięższych przypadkach, gdy niszczy życie człowieka, powinno grozić nawet dożywocie. Bo inaczej co budujemy? System leczenia czy system kontroli? E-zdrowie czy państwową kartotekę na każdego Polaka? Pomoc pacjentowi czy narzędzie do szantażu? Popieram cyfryzację, która służy pacjentowi. Popieram rozwiązania, które ograniczają koszty i poprawiają zdrowie Polaków. Ale nie wyrażam zgody na cyfrową bandyterkę. Nie wyrażam zgody na to, by najintymniejsze dane obywateli stały się amunicją polityczną. Zdrowie pacjenta ma być chronione podwójnie - przez nowoczesny system medyczny (Dzwonek) i przez drakońskie kary dla każdego, kto ten system wykorzystuje przeciwko obywatelowi. Dziękuję. (Oklaski)