PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Mam nadzieję, że pan minister mnie słyszy. Chciałbym tylko dodać, że w międzyczasie pytanie troszeczkę się zmodyfikowało, bo przeleżało się trochę. I obecnie chciałbym, by brzmiało to tak: w sprawie wpływu obowiązujących uregulowań prawnych na działalność straży gminnych. Ale mam obawy, że pan minister jest zajęty. Zobaczymy, jak będzie wyglądała odpowiedź. Mówiąc krótko, chodzi o możliwość egzekwowania kar od kierowców zamieszkujących poza obszarem właściwości straży gminnych. Obowiązujące przepisy stanowią, iż w postępowaniu, które zmierza do ukarania kierowcy, należy ustalić tożsamość oskarżonego, jego numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - numer i nazwę dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz nazwę organu, który wydał dokument, a także wiek oskarżonego, jego stosunki rodzinne i majątkowe, wykształcenie, zawód, źródła dochodu oraz dane o karalności, a w miarę możliwości również numer identyfikacji podatkowej. Z informacji uzyskanych od komendantów straż gminnych i miejskich wynika, że realizowanie tego obowiązku w postępowaniu wyjaśniającym jest znacznie utrudnione, bo o ile strażnicy mogą ustalić w centralnej ewidencji ludności tożsamość podejrzanego o popełnienie wykroczenia, jego numer PESEL, stan rodzinny i ilość dzieci, o tyle problem pojawia się w przypadku ustalenia zawodu, wykształcenia, źródła dochodu podejrzanego, który zamieszkuje poza obszarem właściwości straży gminnej prowadzącej czynności wyjaśniające, co można ustalić jedynie poprzez przesłuchanie podejrzanego. Wówczas komendant tej straży gminnej może wystąpić na podstawie art. 12a ustawy o strażach gminnych o udzielenie pomocy w tym zakresie do komendanta straży właściwej dla miejsca wykonywania czynności, a w przypadku braku straży na tym terenie - do organu Policji właściwego dla miejsca wykonania czynności. Jednakże żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku udzielenia wnioskowanej pomocy. Praktyka jest taka, że większość straży oraz Policja odmawiają udzielenia tego typu pomocy. (Dzwonek) W konsekwencji prowadzi to do sytuacji, w której sądy zwracają strażom gminnym wnioski o ukaranie winnego z powodu braków w postępowaniu wyjaśniającym dotyczących ustalenia zawodu, wykształcenia itd., a uzupełnienie wniosku o te informacje nie jest możliwe z powodu uchylania się Policji i innych straży gminnych od pomocy w tym zakresie. Dano więc strażom gminnym prawo, by ujawniać wykroczenia i występować w charakterze oskarżyciela publicznego, ale z drugiej strony nie dano im narzędzi umożliwiających skuteczne ustalenie tych danych. Urzędy skarbowe zasłaniają się tajemnicą skarbową, straże miejskie czy gminne nie są zobligowane do udzielania pomocy, a Policja odmawia, np. z przyczyn ekonomicznych. Komendant straży gminnej informuje mnie...
Mówca: Janusz Dzięcioł
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Po wysłuchaniu tej odpowiedzi prosiłbym pana ministra, żeby może wystąpić ze strony ministerstwa do sądu, bo okazuje się mimo wszystko, że wymóg, o którym pan mówił, został osłabiony. Sądy jednak dzisiaj cały czas wymagają danych, o których mówił mój kolega, pan poseł Suchowiejko, a więc może byłoby dobrze, gdyby ze strony ministra jeszcze raz taką informację przekazać. Chciałbym zapytać pana ministra, skoro jestem przy głosie, o kwestię następującą. Ostatnio w mediach ukazały się wiadomości, a nawet wywiady telewizyjne z ludźmi, którzy próbują pracować nad ustawami, które same sobie chyba przygotowali, dotyczącymi straży metropolitalnych. Chciałbym zapytać, czy pan minister wie coś na ten temat i czy takie prace na posiedzeniach rządu trwają albo czy mówi się o tym lub czy coś na ten temat wiadomo.
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mając na uwadze konieczność realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w odniesieniu do pytań prawnych zadanych przez sąd rejonowy w Łodzi, wydziały VI i XVII, związanych z orzekaniem sankcji za nieodprowadzanie składek na ubezpieczenie społeczne, rząd opracował projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy Kodeks karny. Przyjęty przez Sejm akt prawny obejmuje również rozwiązania proponowane w senackim projekcie. Konsekwencją wejścia w życie uchwalonej przez Sejm w dniu 12 maja 2012 r. ustawy będzie - poprzez wprowadzenie w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych klauzuli wyłączającej odpowiedzialność administracyjną w przypadku zaistnienia odpowiedzialności karnej za przestępstwo lub wykroczenie - usunięcie niekonstytucyjnego mechanizmu prawnego, umożliwiającą podwójną karalność płatnika będącego osobą fizyczną za to samo zachowanie oraz zapewnienie możliwości odpowiedniej reakcji na zachowania sprzeczne z przepisami prawa. Dzięki temu wszystkie normy prawa zawarte w zakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny regulacjach, w tym w art. 218 § 1 Kodeksu karnego, pozostają w mocy. W Kodeksie karnym i w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych wprowadzono nowe jednostki redakcyjne odpowiadające w swej treści obowiązującemu brzmieniu wskazanych powyżej przepisów. W związku z powyższym mam do pana ministra pytanie: Czy w opinii pana ministra wprowadzone zmiany są wystarczające i zamykają sprawę w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Krząkała
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Panie ministrze, dziękuję za te wyjaśnienia, ale chciałbym pana dopytać. Chciałbym odnieść się do art. 24 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Mianowicie z wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika ogólnie obowiązująca zasada, że nie wolno karać za ten sam czyn dwa razy. Proszę zwrócić uwagę, że w stosunku do osób fizycznych, które uchylają się od płacenia składek, które za ten sam czyn lub za wykroczenie ponoszą odpowiedzialność karną, nie wymierza się opłaty dodatkowej. W ustawie jest sformułowanie: ponoszą odpowiedzialność. Co oznacza to określenie? Potencjalnie. A więc to nie są przesłanki negatywne procesowe. W tej sytuacji w obowiązującym systemie prawnym żadnej opłaty dodatkowej nie można wymierzyć, ponieważ za uchylanie się od płacenia składek wszystkie osoby ponoszą odpowiedzialność karną. W związku z powyższym za sensowne należy uznać uchylenie przepisu dotyczącego opłat dodatkowych. Czy nie dostrzega pan niespójności w tym rozumowaniu? Drugie pytanie dotyczy braku konsultacji art. 218 § 1 Kodeksu karnego z Państwową Inspekcją Pracy. Jest to organ, który najczęściej korzysta z tego artykułu (Dzwonek), a zarazem organ, który pozostawał przez pewien czas w sporze co do interpretacji wyżej wymienionego artykułu z prokuraturą. Dlaczego rząd nie konsultował tego z Państwową Inspekcją Pracy? Dziękuję.
Mówca: Maciej Orzechowski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przejdę do drugiego tematu dotyczącego recept. Chciałbym, żeby w tej Izbie wyraźnie wybrzmiało, chciałbym o to prosić pana ministra, że skala dotycząca 5% odnosi się do recept wypisywanych w ramach praktyk indywidualnych i recept wypisywanych pro auctore, pro familiae, czyli tak naprawdę recept, które, po pierwsze, stanowią 5%, a po drugie, tak naprawdę są wypisywane w ramach dosyć specyficznych świadczeń. Chodzi o to, że zetknęliśmy się z takim apelem, żeby pacjenci pobierali recepty na okres trzymiesięczny. Powiedzmy, że w przypadku świadczeniodawców w przychodniach czy w szpitalach sytuacja się nie zmieni, pacjenci otrzymają taką samą receptę, która będzie mogła być zrealizowana z refundacją, nie będą musieli brać na zapas, na trzy miesiące. Teraz moje drugie pytanie. Najgorsze, co mogłoby się stać, to sytuacja, że wszczęto by postępowanie administracyjne dotyczące Ministerstwa Zdrowia i Narodowego Funduszu Zdrowia, zwłaszcza po ostatnich zmianach w Narodowym Funduszu Zdrowia. Ponieważ nie znamy od kuchni tego, co było pomiędzy Ministerstwem Zdrowia a Narodowym Funduszem Zdrowia, i uwag, jakie Ministerstwo Zdrowia kierowało w odniesieniu do zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, w którym tych uwag nie uwzględniono, czy mógłbym również prosić pana ministra o poinformowanie Wysokiej Izby, jakie uwagi kierowało Ministerstwo Zdrowia do Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczące tego już słynnego zarządzenia prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia? Jeśli chodzi o sytuację, jak mówię, zbliża się 1 lipca. Czy w takim wypadku, zanim osoby podpiszą te umowy, istnieje możliwość aneksowania tych umów, tak aby był czas na sporządzenie ewentualnych nowych wzorów umów uwzględniających wcześniejsze uwagi Ministerstwa Zdrowia, co pozwoli na spokojne ich podpisywanie? Bo przecież chyba wszystkim nam o to chodzi. (Dzwonek) I wreszcie wątpliwości, jakie się pojawiają. Co będzie, gdy na receptach realizowanych przez świadczeniodawców w przychodniach czy szpitalach pojawi się jakiś błąd? Kto wtedy ponosi odpowiedzialność? Panie marszałku, dosłownie moje ostatnie pytanie do pana ministra: Co tak naprawdę zmieniło się w umowach, które od roku 2007, a pewnie jeszcze wcześniej, były podpisywane pomiędzy Narodowym Funduszem Zdrowia a lekarzami prowadzącymi indywidualną praktykę czy też wystawiane pro auctore, pro familia? Jakie różnice...
Mówca: Bolesław Grzegorz Piecha
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Już po raz kolejny dyskusja na tej sali na tematy zdrowotne odbywa się pod nieobecność pana ministra. To jest dla mnie żenujące. Pan minister przychodzi tutaj, do tej Izby, tylko na głosowania. Poza tym się nie udziela, schował się i wyręcza się, panie ministrze, z całym szacunkiem dla pana ministra Szulca, zastępcami. A sprawy mają charakter ogólny i bardzo poważny. Pomijam bieżące sprawy, natomiast chciałbym usłyszeć jedno zapewnienie: że polski pacjent, chory na choroby onkologiczne, ma zapewnione dostępne i ciągłe leczenie. To, że zmieniono programy terapeutyczne na lekowe, jest dla mnie tajemnicą, ponieważ programy lekowe były już w Polsce testowane. Nic z tego nie wyszło - zostały zastąpione przez lepsze, elastyczne, terapeutyczne. I nikomu się źle z tymi programami nie działo, chyba że ktoś nie dopilnował wejścia tego i nie zapewnił leków. Ustawa refundacyjna, na której oparta jest oczywiście ta nowa regulacja, weszła w życie, przypomnę, 15 kwietnia 2011 r., więc nic - ale to dokładnie nic - nie uzasadnia tego, że znowu trzeba wszystko robić na łapu-capu. A jaki jest harmonogram? 10 maja prezes NFZ wydał zarządzenie w tej sprawie. Nie 14, a 18 maja oddziały wojewódzkie ogłosiły konkursy - sprawdzałem to. Dalej, 31 maja szpitale musiały złożyć oferty. Następnie do 29 czerwca, czyli do piątku, będzie rozstrzygnięcie i ogłoszenie wyników postępowania konkursowego. Dlaczego tak musi być? Ponieważ jest określona procedura, obowiązuje nas możliwość odwołania, obowiązują nas uprawomocnienia. Został nam 30 czerwca. Ile umów trzeba podpisać w tym czasie? 2600 - to ponad 200 umów na jeden oddział, licząc średnio 24 godziny, po 10 umów na godzinę. Nie jest to możliwe do przeprowadzenia, proszę państwa. A co z tego systemu zaoferuje dyrektor szpitala i ordynator pacjentowi? (Dzwonek) Papier, że 30 czerwca ma podpisaną umowę. A gdzie są konkursy i zamówienie leków w procedurze przetargowej, a gdzie są ewentualnie kwestie związane z zakupem i dostarczeniem tych leków do szpitala? To się nie dzieje w ciągu pięciu minut. I gdzie jest bardzo trudna procedura ponownego kwalifikowania chorego pacjenta do programu lekowego? W związku z tym chcę usłyszeć tylko jedno: Czy 1 lipca polski pacjent będzie miał zapewnioną pełną...
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ja akurat chciałbym skierować słowa do ministra tu siedzącego - nie tak, jak mój poprzednik, do pana ministra Arłukowicza. Otóż chciałbym się dzisiaj pochylić nad tematem kontraktowania usług stomatologicznych przez NFZ. Mianowicie chodzi o to, że z reguły co okres kontraktowania pojawiają się tzw. hity w procedurach. Część jest dobrze wyceniona, część jest bardzo źle wyceniona, część jest gorzej wyceniona. To jest oczywiście różna sprawa. Kiedyś było to fluorowanie. Akurat teraz, proszę państwa, od dwóch i pół roku hitem są protezy osiadające. I tutaj w imieniu polskich techników dentystów chciałbym zapytać pana ministra: Czy naprawdę jest to tak skomplikowana procedura, żeby wprowadzić, powiedzmy, kwotowe leczenie protetyczne dla pacjenta, a nie dedykować mu tylko protezy osiadające? Bo te protezy osiadające, nawet dobrze wykonane, czasami mogą spowodować następne perturbacje. Czy nie lepiej poświęcić te 600 zł, które przypada na pacjenta raz na 5 lat - zresztą tak na marginesie, Izba wielokrotnie tutaj to zmieniała, ale w tej chwili jest to 600 zł - na rzeczywiste, realne leczenie protetyczne, np. protezą stałą, i np. żeby wtedy pacjent mógł sobie dopłacić? Będzie to oczywiście zdecydowanie lepsze. Jest to jeden z przykładów, które dedykuję panu ministrowi, dlatego że uważam, że najistotniejsze jest to, żeby leczenie przebiegało w sposób prawidłowy, a nie na zasadzie wyłapywania lepszej procedurki, bo na tym się generalnie lepiej zarobi. Dzisiaj lekarz dentysta ma problem z wyrobieniem kontraktu, jeżeli pracuje uczciwie, a jeżeli nie pracuje uczciwie, to szuka procedur. Natomiast mam jeszcze jedno - tym razem była to dygresja, uwaga do pana ministra - pytanie, jeżeli pan marszałek pozwoli. Otóż w ostatnim okresie kontraktowania w śląskiej kasie chorych zdarzył się taki przypadek, że akurat bardzo wielu podmiotom (Dzwonek) w stomatologii odrzucono oferty tylko dlatego, że nie odhaczyły ˝ptaszka˝, który był poza ekranem, bo jest tam akurat wprowadzony system komputerowy. Czy nie można tego w jakiś sposób uprościć, w tym sensie, że to wszystko będzie znane ileś miesięcy wcześniej i będzie do przedyskutowania i przeanalizowania? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pacjenci są zaniepokojeni - mam na myśli przede wszystkim pacjentów leczonych niestandardową chemią w przypadku chorób nowotworowych. Sądzę, że niestety dzisiejsze pańskie wystąpienie, panie ministrze, nie uspokoiło ich do końca. Potrzebna jest tu jasna deklaracja, że po 1 lipca nie znajdą się w sytuacji zagrażającej ich życiu. Świadczeniodawcy zwracali się do oddziałów Narodowego Funduszu Zdrowia o odpowiednią informację. W śląskim oddziale wydano komunikat nr 80/2012, który de facto odsyła do Ministerstwa Zdrowia w tej sprawie. Nie ma innego wyjścia - to jest interpretacja nowej ustawy refundacyjnej, nowej, ale z kwietnia 2011 r. Resort zdrowia znowu jest w niedoczasie, znowu działamy na styk i to napięcie rośnie, panie ministrze. Czy po 1 lipca pacjenci mogą być spokojni? Czy może pan to zapewnić z ręką na sercu? W przypadku recept, czyli nowych wymysłów prezesa NFZ, byłego prezesa NFZ, pan już to dzisiaj powiedział, w czerwcu nie zdążymy. To może starajmy się szybciej powołać nowego prezesa NFZ, tak żeby ten prezes był człowiekiem, z którym minister zdrowia może normalnie rozmawiać i uzgadniać politykę zdrowotną i politykę lekową. Nie może być tak, że w państwie polskim dwie podstawowe instytucje odpowiedzialne za bezpieczeństwo zdrowotne narodu nie współpracują ze sobą. To jest sytuacja anormalna i premier powinien wkroczyć. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Józef Rojek
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Dziwię się też, z szacunkiem dla pana, że nie ma pana ministra Arłukowicza, a widziałem go rano, był na głosowaniu. W tej chwili toczymy bardzo istotną dyskusję. Dyskusja i pytania pojawiają się dzisiaj w Polsce wszędzie: na ulicy, w sklepach, nie mówiąc o szpitalach i przychodniach. Ludzie pytają: Panie ministrze, kiedy skończy się koszmar dla ludzi chorych, bardzo ciężko chorych, odwiedzających wszystkie instytucje służby zdrowia? Wszystkie, panie ministrze. Taka jest prawda. Ja akurat towarzyszę osobie, która od pewnego czasu choruje na chorobę nowotworową - jest to bardzo ciężka choroba - i widzę, co się dzieje w przychodniach szpitalnych. Wszystkie inne przychodnie są opustoszałe, a przed przychodnią onkologiczną stoją dziesiątki ludzi i są odsyłani, bo lekarz sobie nie poradzi. Od kogo to zależy? (Poseł Krystyna Skowrońska: Od lekarza.) Niekoniecznie, pani poseł, niekoniecznie. Panie ministrze, pan sobie radzi ze wszystkimi problemami tutaj, w tym miejscu, gdzie w tej chwili stoję, i doceniam pana elokwencję. Pan może wyliczać różne programy, mówić o nich. Tylko ludzie pytają o podstawy, bo przez lata pracowali, oddawali pieniądze po to, żeby w tym wieku, do którego i my się zbliżamy, mieli łatwiej. Co ich czeka? Dzisiaj czekająca od rana osoba na wózku spod przychodni onkologicznej musi jechać o godzinie trzeciej do domu, bo pani doktor nie przyjmie. Tam, panie ministrze, potrzeba nie jednej zmiany, tylko trzech zmian lekarzy po to, żeby ci nieszczęśnicy zostali przyjęci. Pan czasem (Dzwonek) tutaj mówi: Na to nie mam wpływu, na to nie mam wpływu. Ano to kogo zapytamy, jak nie ministra zdrowia, o to, o co ja dzisiaj pytam? Proszę się ustosunkować do tego. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Beata Małecka-Libera
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Powiem w ten sposób, że źle się stało, że przez te wiele miesięcy rozmów pomiędzy lekarzami i płatnikiem, czyli Narodowym Funduszem Zdrowia, nie doszło do porozumienia. Źle się stało nie tylko ze względu na pacjenta, który w tym momencie czuł się zagrożony, ale także dlatego, że lekarze, którzy powinni się czuć w tym systemie równie bezpiecznie, pogubili się trochę. Niestety tak się stało, mleko zostało rozlane, więc może pora zamknąć ten temat, tym bardziej że jest nowe rozdanie, będzie nowy prezes i wierzę głęboko, że polityka Ministerstwa Zdrowia i polityka Narodowego Funduszu Zdrowia będzie teraz polityką spójną, że będziecie państwo ze sobą rozmawiać, bo myślę, że wszyscy na to czekamy. Wysłuchałam tego, co pan minister powiedział na temat umów zawieranych z lekarzami - mówię tutaj o receptach - i mam jednak pewną wątpliwość. Prosiłabym bardzo, żeby pan minister spróbował nam to wytłumaczyć. Otóż rozumiem, że te 5%, o których pan minister mówi, to jest niewiele, bo jest to tylko 5%, to są praktyki indywidualne. Wierzę głęboko, że w najbliższym czasie dojdzie do wprowadzenia zmian w tych umowach i że te leki będą refundowane, które lekarze będą wypisywać, i że nie będzie to rzeczywiście aż tak znaczący problem. Ale chciałabym dopytać o te umowy, które są zawarte ze świadczeniodawcami, z funduszem - mówię tutaj o szpitalach, o dużych przychodniach, gdzie pracują lekarze. Moje pytanie dotyczy bezpośrednio tego, w jaki sposób umowa ta działa na lekarza. Otóż czy państwo - kieruję te słowa do Ministerstwa Zdrowia, żeby zwrócić szczególną uwagę na ten temat - nie obawiacie się tego (Dzwonek)... Już kończę, panie marszałku. ...że lekarz, który bezpośrednio nie podpisuje tej umowy, będzie jednak obawiał się, czy nie wystawi błędnej recepty, ażeby w sposób wtórny, poprzez zawartą umowę świadczeniodawcy z funduszem, nie zostać ukarany? Czy analizowaliście państwo ten problem i jak to będzie rozwiązane? Czy przypadkiem nie powinniśmy jednak skorygować tych umów właśnie o ten aspekt? I drugie, bardzo krótkie pytanie w nawiązaniu do niestandardowego leczenia chorób nowotworowych. Czy w ramach strategii Ministerstwa Zdrowia trwają prace, czy zastanawialiście się państwo, czy nie należy włączyć chemii niestandardowej do standardowej? Jest to tylko część, niewielki procent leczenia chorób nowotworowych i może warto pokusić się o taką strategię. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Od 1 lipca programy terapeutyczne będą przekształcone w programy lekowe. Dziwne, ale kontaktowanie będzie nie na choroby, a leki. Każdego roku 130 tys. chorych w Polsce dowiaduje się, że ma raka, 85 tys. z nich umiera. Obecnie strach chorujących na raka ze zdwojoną siłą powrócił. Pamiętamy dramat pacjentów chorych na raka na początku roku, a teraz od 1 lipca chorzy na białaczkę czy szpiczaka będą pozbawieni kilku ważnych leków w leczeniu szpitalnym, będą ograniczenia dostępności następnych. Chorzy na cukrzycę - z 2,5-milionowej rzeszy chorujących ok. 300 tys. potrzebuje analogów insulin długo działających, nadal nie ma refundacji. Chorzy na stwardnienie rozsiane - ok. 40 tys. chorujących w Polsce, ok. 16 tys. z nich potrzebuje leczenia immunomodulującego, mają je tylko nieliczni. Chorzy na reumatoidalne zapalenie stawów - ok. 400 tys. chorych, terapii biologicznych potrzebuje ok. 30 tys., mają tylko nieliczni. Łuszczyca - w Polsce cierpi na to ok. 1 mln osób, wśród nich jest ok. 1600 osób z ciężką postacią tej choroby, potrzebują leczenia biologicznego, nie mają. Na astmę w Polsce choruje ok. 2 mln osób, z tego ok. 200 tys. ciężko, a ok. 1500 osób ma ciężką postać astmy atopowej, która wymaga leczenia biologicznego, nie mają tego leczenia. Choroba Leśniowskiego-Crohna - ok. 5 tys. chorych w Polsce, tutaj obowiązuje iście barbarzyńskie kryterium: będziesz miał nowoczesne i innowacyjne leczenie biologiczne, jak zaczniesz umierać. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego - choruje ok. 40 tys. osób, ok. 5 tys. osób wymaga leczenia biologicznego, nie ma. Wysoki Sejmie! Okrutnie, boleśnie i krótko żyje się tym polskim pacjentom na tzw. zielonej wyspie. Niestety najwyższą cenę płaci ciężko chorujący pacjent - cenę zdrowia i życia. Tymczasem w europejskich krajach, rzekomo na czerwonym morzu, w kryzysie (Dzwonek), wszyscy ci pacjenci mają realne szanse na innowacyjne, nowoczesne leczenie. Są jasne, powszechnie znane, obiektywne i etyczne kryteria włączenia innowacyjnej, nowoczesnej terapii. W tych krajach, rzekomo na morzu kryzysu, jest taktyka top-down - rozpoczyna się terapię lekami silnymi, nowoczesnymi, innowacyjnymi, wygasza się chorobę, nie dopuszcza się do powikłań, wydłuża się życie i poprawia jego jakość. Z kolei na tzw. zielonej wyspie jest raczej taktyka game over - im więcej powikłań, im bardziej jesteś chory, zostaniesz zakwalifikowany do leczenia nowoczesnego, innowacyjnego. Pytanie do pana ministra: Kiedy będą jasne, powszechnie znane, obiektywne i etyczne kryteria włączenia innowacyjnej, nowoczesnej terapii? Dziękuję.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Na rynku działa dużo małych podmiotów gospodarczych o profilu leczniczym, na przykład okuliści, laryngolodzy, dentyści. Dlaczego jest tak, że ciągle te pieniądze nie idą za pacjentem, tylko idą bezpośrednio do lekarza, który ma kontrakt? A przecież wiadomo, że nie wszyscy lekarze mają kontrakty, mimo że placówki, którymi zarządzają, często są lepiej wyposażone od tych kontraktowych lekarzy, którzy nie mają swoich gabinetów. Chciałbym też, żeby pan się jeszcze odniósł do metodyki poszczególnych oddziałów NFZ, bo chyba nie wszędzie jednakowo to wygląda. Dziękuję bardzo.