Mówca: Artur Bramora
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

...wniosek wyciągnąłem. Myślę, że ci, którzy nas oglądają i zastanawiają się dzisiaj, czy być może będą mieli co włożyć do garnka, jeśli ich przedsiębiorstwo zostanie zlikwidowane, wyciągną z tego wnioski. (Poseł Anna Zalewska: Na Śląsku na pewno wyciągną.) Wracamy do sytuacji... (Głos z sali: Do pociągów.) Zapytałem państwa, co wtedy zrobić. To jest prosty, zero-jedynkowy wybór. Staramy się zapewnić maksymalnie dobre warunki czy staramy się opowiadać, że gdybyśmy my podejmowali te decyzje, to byłyby one lepsze, mielibyście, drodzy ludzie, pracę? Dziwne, że te rządy... (Poseł Antoni Macierewicz: No właśnie.) ...ci ministrowie, te zarządy przez wiele lat, do tej pory, jakoś sobie z tym nie poradzili. Jeśli ktoś jedzie przez Śląsk, jeśli ktoś widział, jak wyglądał Śląsk 20 lat temu, i widzi, jak wygląda teraz, to jest w pełni świadomy tego, że te czasy już nigdy nie wrócą. I my musimy, to jest nasz obowiązek, nauczyć tych ludzi, jak sobie radzić w tej sytuacji, oraz zapewnić im warunki do tego, żeby mogli funkcjonować. Nikt ani z tej strony, ani ze środka, ani z drugiej strony sali nie zdejmie tej odpowiedzialności. Zrozummy to wszyscy wreszcie chociaż raz, żeby nie stawiać tych ludzi w sytuacji bez wyjścia. Dlaczego ten projekt? Dlatego że stwarza maksymalnie dobre możliwości, aby nie przeciągać o kolejne miesiące trudnej sytuacji. Gdybym miał negocjować z górnikami, to pierwszą rzecz, którą chciałbym mieć przy sobie, to ten projekt, dlatego że to jest konkret, a nie znów obiecywanie gruszek na wierzbie ludziom, którzy nie mają poczucia bezpieczeństwa. To jest zaś jedna z najgorszych rzeczy, którą można zafundować człowiekowi w XXI wieku. I tak trzeba traktować ten projekt, jako koło ratunkowe, które trzeba mieć, żeby z nimi rozmawiać. Bo gdybym był jednym z tych ludzi, a nie byłoby tego projektu, to w ogóle nie wchodziłbym w tę dyskusję i w tę retorykę, mając świadomość, że przez wiele lat obiecywano mi różne dziwne rzeczy i nigdy nie zostało to zrealizowane. Tak to dokładnie, moi państwo, wygląda. Podsumowując... (Poseł Ryszard Zbrzyzny: Jak się jest optykiem, to się widzi.) Optyk to jest zawód rzemieślniczy, drogi kolego pośle, który polega na pracy własnymi rękami. (Głos z sali: Tak.) Zgadzamy się. (Oklaski) Ale można mieć również podstawy wiedzy ekonomicznej, które są w zupełności wystarczające do tego, żeby zastanowić się, czy robić coś więcej, czy nie. (Głos z sali: Do optyków nie dopłacają.) Drodzy państwo, jeśli chcemy pomóc realnie w procesie restrukturyzacji, bo to powinniśmy założyć, to weźmy pod uwagę, co wpływa na koszty. Między innymi są to koszty funkcjonowania związków zawodowych. Porozmawiajmy o tym i proszę nie wbijać mnie w retorykę, że chcę zlikwidować związki. Nie, nie tędy droga. To jest reprezentacja środowiska, która również kosztuje przedsiębiorstwo zorganizowane, czy nam się to podoba, czy nam się to nie podoba. Chcemy poważnej debaty, w porządku. Prawdopodobnie, jeśli raczycie państwo poprzeć ten projekt ustawy dzisiaj, pod osłoną nocy, będziemy mieli jeden z elementów do tego, żeby usiąść do normalnej dyskusji. (Głos z sali: O górnictwie gadaj.) Jeżeli chcemy rozmawiać o tym, jakie są koszty, to rozważmy to, w porządku, biorąc wszystko pod uwagę. I gwarantuję państwu, że dojdziemy do takiego wniosku lub - pewnie nie ja, bo jestem zbyt młody, pewnie zbyt niedojrzały (Wesołość na sali), żeby podejmować jakiekolwiek decyzje - że znajdziemy porozumienie z tymi ludźmi, o ile będziecie się państwo wspólnie, razem ze mną, jak tutaj dzisiaj stoję, czuli za nich odpowiedzialni. (Poseł Elżbieta Witek: Co my, dziećmi jesteśmy?) Nie opowiadajmy bzdur. (Głos z sali: Właśnie.) Postawmy się w ich sytuacji, przyjmijmy (Dzwonek) ten projekt i dajmy narzędzia, żeby można było z nimi wreszcie, być może po raz pierwszy, poważnie rozmawiać. Polskie Stronnictwo Ludowe, czy to się opozycji podoba, czy nie, w tej kwestii będzie postępowało odpowiedzialnie i podpisze się pod tym projektem, bo mamy świadomość tego, co może znaczyć... (Poseł Anna Zalewska: Ale o co temu panu chodziło, nie wie nikt.) ...brak pieniędzy na to, żeby kupić własnym dzieciom jedzenie. Dziękuję państwu za uwagę. (Oklaski)