PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W związku z projektem nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych chciałbym zadać wnioskodawcy następujące pytanie. Otóż projekt zakłada, iż w przypadku zwrotu dokonanych wpłat na dobrowolne zabezpieczenie emerytalne podatnik traci prawo do odliczenia, o którym mówi pkt 2a, natomiast instytucja finansowa jest zobowiązana przekazać naczelnikowi urzędu skarbowego właściwego dla miejsca zamieszkania podatnika informację o zwróconej podatnikowi kwocie wpłaty. Czy w związku z tym, iż podatnik wcześniej odpisywał wpłacone kwoty na zabezpieczenie emerytalne od podstawy opodatkowania, a następnie dokonał zwrotu tych wpłat, przewidywane są wobec niego konsekwencje finansowe? Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam oczywiście szereg pytań - są to pytania ważne i mniej ważne - dlatego że odnoszę wrażenie, że ten projekt ustawy to jest coś w rodzaju protezy. To znaczy, to jest taka proteza, która z jednej strony bardzo skutecznie umożliwi poruszanie się i funkcjonowanie na rynkach kapitałowych czy bezpieczne odkładanie na emeryturę, ale z drugiej strony nie rozwiązuje problemu całego społeczeństwa, a szczególnie osób, które w pewnym sensie systematycznie będą chciały oszczędzać. Tutaj pewne wątpliwości nasunęły mi się po lekturze druku nr 25. Największą wątpliwością w pewnym sensie dotyczącą przedsiębiorców, a ja wywodzę się z tej grupy, jest to, że chociaż planowane jest zwolnienie 12 tys. rocznie przy odkładaniu w trzecim filarze, te osoby, które płacą podatek liniowy, nie będą zwolnione z tego, czyli będą musiały płacić podatek i, jeżeli będą chciały, odkładać. Takie rozwiązanie, proszę państwa, jest śmieszne, dlatego że lepiej zapłacimy podatek i będziemy sobie odkładać, gdzie chcemy, bez ustawy. A przecież to są osoby o największych dochodach, czyli to są jak gdyby beneficjenci tego projektu w najszerszym społecznie elemencie rynku. Kolejna rzecz, która budzi wątpliwości - i tu moje pytanie. Te środki mogą być gromadzone w funduszu inwestycyjnym, na wyodrębnionym rachunku papierów wartościowych itd. - jest cała lista instytucji, które mogą je gromadzić - ale tutaj nie ma nic, ani jednego słowa o prowizjach, które te instytucje będą pobierały. A więc jeżeli będzie możliwość pobierania prowizji, to skończy się to tak, jak z trzecim filarem, z OFE itd., bo tylko i wyłącznie zabronienie pobierania prowizji bankom czy instytucjom finansowym jednoznacznie uzdrowi ten system. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Szanowny Przedstawicielu Komitetu Inicjatywy Obywatelskiej ˝Razem˝! Mam pytanie do pana ministra. Otrzymaliśmy właśnie przed momentem stanowisko Rady Ministrów wobec tego projektu i z tego stanowiska dowiadujemy się, że rząd jest mu przeciwny. To stanowisko, przypomnę, powstawało 1138 dni, bo od 31 grudnia 2008 r. tyle właśnie minęło czasu. Ale, szanowni państwo, problem jest poważny, ponieważ rząd mówi: nie. Nie znajduję uzasadnienia dla takich rozwiązań. Jednocześnie z OFE mamy informację, że odkładane przez nas środki w tym systemie tak naprawdę nie procentują, wręcz odwrotnie - generują straty. Jednocześnie wiemy, że jeśli chodzi o nasze dochody, przychody w gospodarstwie domowym, 10% naszych środków przeznaczamy na ubezpieczenia obowiązkowe. Ileż jeszcze środków z budżetu gospodarstwa domowego możemy przeznaczyć na nasze ubezpieczenie, żeby w wieku emerytalnym mieć godziwe warunki życia? Tutaj nie znajdujemy odpowiedzi, dlatego też bardzo proszę odpowiedzieć, jakie w tej chwili prace nad systemem są prowadzone przez rząd, bo tu musimy mówić o systemie, tak jak mówił mój przedmówca. Wprowadzamy tylko tematy w formie protez ustawowych, a tak naprawdę nie porządkujemy tego systemu emerytalnego i nie stanowimy prawa, które by zabezpieczało nam, Polakom, godne życie na emeryturze. Jakie prace są aktualnie prowadzone przez rząd i w jakim kierunku rząd zamierza reformować ten system? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Bogucki
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam pytanie do rządu. Z analiz załączonych do projektu ustawy można wyczytać, że stopa zastąpienia w nowym systemie emerytalnym znacząco spadła i będzie spadać jeszcze bardziej. Czy rząd może potwierdzić te dane, że spadła z 68 do 50%? Czy rząd widzi ten problem, że przy małym zainteresowaniu oszczędzaniem w III filarze nasze przyszłe emerytury rzeczywiście mogą być takie, że nie pozwolą na godne życie? I czy rząd będzie proponował w najbliższym czasie jakieś rozwiązania, które ten problem będą łagodzić w przyszłości? Od przedstawiciela wnioskodawców chciałbym natomiast dowiedzieć się, kogo reprezentuje wnioskodawca, jeśli chodzi o komitet ˝Razem˝. Czy są to tylko przedstawiciele instytucji finansowych zajmujących się gromadzeniem środków w III filarze, instytucje ubezpieczeniowe, instytucje finansowe? Czy rzeczywiście jest to, we właściwym rozumieniu tego słowa, inicjatywa społeczna, czy jest to tylko inicjatywa tych, którzy na tym zarabiają? Tak jak powiedziałem w wystąpieniu klubowym, moje osobiste zdanie jest takie, że powinniśmy szukać rozwiązań ustawowych, które pomogą przyszłym emerytom, ale powinniśmy też szukać takich rozwiązań, które będą bezpieczne właśnie dla tych emerytów, a nie tylko dla instytucji finansowych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z reguły popieram każdą inicjatywę, która mogłaby obecnym i przyszłym emerytom przysporzyć środków i, co mówiła pani poseł przed chwilą, zabezpieczyć w miarę godne życie na emeryturze, ale, przykro to stwierdzić, ta inicjatywa idzie w trochę innym kierunku. My przekonaliśmy się, co znaczy OFE, co znaczą środki gromadzone na przyszłą emeryturę z kilku filarów. Z własnego przykładu, panie ministrze, wiem, że mam mniej środków, niż wpłaciłem. I ta inicjatywa jest podobna. Uważam jednak, że rząd powinien iść w trochę innym kierunku, a mianowicie powinien się zastanowić, co zrobić, czy nawet powinien się zastanowić, kto miałby taki pomysł sfinansować, aby np. w sytuacji, gdy odszedł emeryt, który miał małżonka, część emerytury osoby, która umarła, pozostała współmałżonkowi. Dlaczego o tym mówię? Otóż nie tylko ja, ale z pewnością i koleżanki i koledzy posłowie podczas dyżurów poselskich spotykają się z taką sytuacją, że jest małżeństwo rencistów, emerytów, które wzięło jakiś kredyt, i jedna emerytura jest przeznaczana na funkcjonowanie, na opłaty stałe, a druga emerytura na życie. I powstaje problem, kiedy jedna z tych osób, jeden z emerytów, odchodzi. Pozostaje problem: albo na utrzymanie, to znaczy czynsz, mieszkanie, energię etc., albo na życie. A więc to jest dzisiaj kłopot, jeśli chodzi o obecne emerytury. Ostatnio miałem taką rozmowę podczas dyżuru w powiecie międzychodzkim. Przychodzi emerytka i mówi: panie pośle, dwa tygodnie temu zmarł mój mąż, została mi jedna emerytura. Ja z tej emerytury opłacę tylko mieszkanie, zapłacę czynsz. (Dzwonek) Za co ja mam żyć? Ja powiedziałem, to jest pytanie do pana premiera, bo on tym rządzi i umie odpowiadać na pytanie, jak żyć w dzisiejszych trudnych czasach, ale, panie ministrze, to staje się poważnym problemem społecznym i dlatego rząd nie powinien się od tego uchylać. Lepiej być może pomyśleć nad tym, co zrobić, aby zabezpieczyć tym ludziom godne życie, niż wydłużać wiek emerytalny do 67 lat, bo na pewno z tych oszczędności godnego życia dla przyszłych emerytów nie będzie, chyba że będzie tak, jak w gminie Wronki, gdzie mężczyźni żyją przeciętnie 67 lat i 2 miesiące, te 2 miesiące mają na załatwienie formalności życiowych, a potem umierają. Ja mam wycinek z gazety. Wyliczono średnią w gminie Wronki w Wielkopolsce - mężczyzna żyje 67 lat i 2 miesiące. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Makowski
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Goście! Związkowcy ˝Solidarności˝! Jest mi niezmiernie miło i cieszę się z tego, że mogę przedstawić stanowisko Ruchu Palikota wobec obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, druk nr 28, oraz poselskiego projektu ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę , druk nr 119. Może na początku zapytam, jak będzie wyglądać rok 2012. Otóż brak jest porozumienia Komisji Trójstronnej w kwestii płacy minimalnej na rok 2012. Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej uznali, że poselski projekt zmiany ustawy o płacy minimalnej jest błędny, gdyż arbitralne podwyższenie płacy minimalnej nie opiera się na czynnikach obiektywnych, jak np. wskaźnik inflacji czy wzrost PKB. Według nich obecny system bierze czynniki obiektywne pod uwagę, dzięki czemu gwarantuje zachowanie siły nabywczej i pozwala na stopniowy, dostosowany do tempa wzrostu gospodarczego wzrost płacy minimalnej. Z braku porozumienia Komisji Trójstronnej decyzję odnośnie do zwiększenia płacy minimalnej do 1500 zł brutto, czyli 1111 zł netto, podjął więc rząd, a konkretnie pan premier Waldemar Pawlak. W wyniku tej decyzji pracownicy zatrudnieni w okresie pierwszego roku pracy mogą jednak otrzymać wynagrodzenie niższe niż 1500 zł, jednak nie mniej niż 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę, czyli od 1 stycznia co najmniej 1200 zł. Szanowni Państwo! Projekt obywatelski - szacunek wobec tych 350 tys. podpisów - ma na celu stworzenie nowelizacji ustawy, która wprowadzi dynamikę stopniowego podnoszenia minimalnego wynagrodzenia do 50% przeciętnego wynagrodzenia. Nawet jeśli Komisji Trójstronnej nie uda się porozumieć w tej kwestii, a rząd nie będzie zainteresowany corocznym podwyższaniem minimalnej płacy, a tak do tej pory było, wynagrodzenie minimalne ma być podwyższane w tempie zgodnym z tempem rozwoju gospodarczego. W związku z tym projekt zakłada uniezależnienie wysokości płacy minimalnej od bieżących decyzji politycznych, podkreślam: politycznych. Ruch obywatelski po to zbierał podpisy, żeby polityka nie brała góry, jeśli chodzi o minimalny poziomu płacy w kraju. Projekt ten jest bardziej logiczny, gdyż wzrost wynagrodzenia minimalnego będzie związany ze wzrostem PKB. Jeśli wzrost gospodarczy pójdzie w górę, minimalna płaca pójdzie w górę. Jest to rozwiązanie systemowe, którego nie trzeba by zmieniać, które działałoby automatycznie przy wzroście PKB sięgającym przynajmniej 3%. Jeżeli nie osiągniemy 3-procentowego wzrostu PKB, rząd polski i Komisja Trójstronna będą jakby renegocjowała minimalną płacę. Natomiast jeśli chodzi o projekt poselski Sojuszu Lewicy Demokratycznej, klub Ruchu Palikota nie będzie wyrażał stanowiska w tej sprawie do czasu wyjaśnienia przez pana posła Leszka M. torturowania domniemanych więźniów CIA w Polsce. (Poseł Ryszard Zbrzyzny: A kto to jest?) Klub Ruchu Palikota popiera obywatelski projekt ustawy i jest za podjęciem prac nad zgłoszoną propozycją w komisjach sejmowych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Zostałem troszeczkę wybity z rytmu, jeśli chodzi o oświadczenie mojego poprzednika. Prawdę powiedziawszy, co do powiązania tych dwóch spraw, to coś mi się jeszcze kołacze, ale przecież różne rzeczy się mogą zdarzyć, takowe również, żeby uzależniać od siebie dwie sprawy. Równe pięć miesięcy temu, bo 15 września 2011 r., na ostatnim posiedzeniu Sejmu poprzedniej kadencji, dane mi było wyrażenie opinii klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego w sprawie projektu ustawy o minimalnym wynagrodzeniu przedstawionego przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej. Od tamtego okresu niby nic się nie zmieniło, ale kilka spraw się zmieniło. Pamiętamy, że we wrześniu planowany przyrost PKB miał wynosić około 4%, a teraz w budżecie przyjęto 2,8%. Szefem Komisji Trójstronnej był wicepremier Waldemar Pawlak, a obecnie jest nim pan minister Władysław Kosiniak-Kamysz. Zmienił się również konstytucyjny minister w ministerstwie pracy i polityki społecznej. Ten sam minister, którego nazwisko wymieniłem, stojący w tej chwili na czele Komisji Trójstronnej zastąpił panią minister Jolantę Fedak. Myślę, że to uległo zmianie, natomiast nie ulega jej stanowisko klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, które z pełną rzetelnością chce się zabrać do opiniowania tego projektu ustawy, gdyż zawarte w niej propozycje są przedstawione w sposób pragmatyczny, dotyczą następstw wynikających ze zmiany wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nie będę się odnosił do kwestii politycznych, jak robili to niektórzy koledzy. Minęło 5 miesięcy, odbyły się wybory, które nie zmieniły stanowiska naszego klubu. Jesteśmy otwarci, wchodzimy w to. Powiem kolegom tak, jeśli chodzi o druk nr 119. Kolega sprawozdawca odnosił się do kwestii historycznych, że rząd nic nie robi w tej sprawie, natomiast druk został złożony 25 listopada, a więc zaledwie 7 dni po ukonstytuowaniu się tego rządu. W tej kadencji już przyjęliśmy kilka zmian legislacyjnych wprowadzanych przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, jest pewnego rodzaju przepełnienie. Rzucanie zatem takich kwestii, że obecna koalicja się do tego nie odnosi, jest troszeczkę, powiedziałbym, zbyt mocne. Zdaję sobie sprawę, że propozycje, o których mówili koledzy z Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ze względu na warunki makroekonomiczne nie są możliwe do zrealizowania, bo nie jesteśmy w stanie pod koniec roku 2012, a na początku 2013 r. wprowadzić takiego rozwiązania. Dyskutując nad projektem z druku nr 28 zgłoszonym przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej, będziemy również dyskutowali nad tym projektem, chociaż już z góry uprzedzam, że do klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego nie docierają argumenty, które przedstawił poseł sprawozdawca, omawiając projekt ustawy. Szanowni Państwo! Zostałem poproszony o przedstawienie stanowiska klubu. Mniej mówienia, więcej czynów. Myślę, że te 5 minut, o które skrócę swoje wystąpienie, pozwoli przyśpieszyć prace legislacyjne w komisjach. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Janusz Śniadek
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Przewodniczący! Koleżanki i Koledzy! Sięgnę do niedawnej historii. 15 maja 2009 r. - spotkanie prezydium Komisji Trójstronnej z panem premierem Donaldem Tuskiem. Spotkanie poświęcone niedawno zawartemu przez partnerów społecznych paktowi antykryzysowemu, który składa się z 13 punktów wynegocjowanych w trudzie, dających korzyści każdemu z partnerów społecznych. Jednym z punktów jest uzgodnienie przyjęcia algorytmu podniesienia płacy minimalnej do 50% płacy krajowej. Przypomnę, związki zawodowe i pracodawcy dogadali się w tej sprawie. Pracodawcy uznali argument, że rozwarstwienie płacowe staje się rekordowe nie tylko w Polsce, nie tylko w Europie, ale na całym świecie. I stało się, ten jeden punkt z 13-punktowego pakietu, który był kompromisem i z którego nie można było wyjąć żadnego punktu, bo ten kompromis ulegał wówczas zniszczeniu. Rozmawiamy o tym z panem premierem, który wobec nas, wobec partnerów społecznych, składa deklarację, żeby posuwać się do przodu, że do końca 2009 r. rząd (Dzwonek) przedstawi propozycję algorytmu dojścia - przepraszam, ale nie byłem świadom tego, ile mam czasu - do płacy minimalnej na poziomie 50% płacy krajowej. Chwilę potem pan premier publicznie składa taką deklarację na konferencji prasowej przed centrum dialogu. Wobec całej Polski obiecuje najsłabszym, najbiedniejszym Polakom, że będzie przedstawiony taki algorytm. Do dzisiaj ta obietnica nie została dotrzymana, wobec tego, panie premierze, pytam pana z tego miejsca, publicznie. Czy po tym, co się stało, ciągle jeszcze pan sam siebie uważa za człowieka honoru? (Oklaski)
Mówca: Mariusz Grad
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Platforma Obywatelska.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że polityka rządu PO-PSL doprowadziła do tego, że poziom ubóstwa i wykluczenia społecznego wśród pracowników stale wzrasta. Rząd lekceważy fakt, że dochody pracowników o najniższych dochodach nie pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W pełni popieram projekt Komitetu Inicjatywy Obywatelskiej przedstawiony przez pana Piotra Dudę, który pozwoli na większą dynamikę wzrostu minimalnego wynagrodzenia, także w sytuacji gdy nie dojdzie do porozumienia w ramach Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, a rząd nie będzie zainteresowany poprawą sytuacji dochodowej najniżej wynagradzanych pracowników. Obecny rząd od lat nie jest tym zainteresowany. Premier Tusk obiecywał określenie do końca 2009 r. harmonogramu wzrostu minimalnego wynagrodzenia do 50% wysokości przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej. Niestety do dzisiaj ta deklaracja nie została spełniona. Należy podkreślić, że projekt ten nie jest populistyczny, ponieważ założono podwyższanie minimalnego wynagrodzenia za pracę w tempie zgodnym z tempem wzrostu gospodarczego. Mam pytanie do przedstawiciela rządu. Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby w możliwie najszybszym czasie minimalne wynagrodzenie osiągnęło 50% wysokości przeciętnego wynagrodzenia brutto? (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Kieruję pytanie do pana ministra. Bardzo proszę, aby pan mi odpowiedział na pytanie, co to za kraj, w którym osoba powołana na stanowisko 23 grudnia 2008 r. otrzymuje obecnie odprawę, poza wynagrodzeniem podstawowym, która w przeliczeniu na miesiąc daje dochód w wysokości 15 tys. zł? W tym samym kraju żyje naród, dla którego minimalne wynagrodzenie wynoszące 1500 zł jest marzeniem. (Poseł Krystyna Skowrońska: Jak to marzeniem?) Czy to jest kraj... (Poseł Waldemar Andzel: Proszę nie przeszkadzać.)
Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Przewodniczący! W moim przekonaniu nie ma wątpliwości, że państwo powinno tworzyć mechanizm przeciwdziałający rozwarstwieniu społecznemu, i bez wątpienia mamy w Polsce problem z tym pogłębiającym się rozwarstwieniem. Natomiast szukając skutecznych sposobów, musimy też mieć na uwadze istniejące komplikacje. W Polsce bowiem mamy bardzo zróżnicowany poziom bezrobocia, uwzględniając tylko poziom regionalny, chociaż w samych regionach, w środku regionów istnieje ogromne zróżnicowanie. Średnia polska to jest nieco ponad 12%. Region, który ma najniższe bezrobocie, to Wielkopolska - poniżej 9%, ale w warmińsko-mazurskim jest to prawie 20%. Mamy też bardzo zróżnicowane wynagrodzenia. W Lubinie, skąd pochodzi pan poseł Zbrzyzny, średnie wynagrodzenie jest wyższe niż średnie wynagrodzenie w Warszawie. A obok powiatu lubińskiego mamy powiat górowski, w którym średnie wynagrodzenie jest o 1,5 tys. niższe, czyli tak jakby odjąć tę minimalną w powiecie górowskim. Obecna minimalna na poziomie 1500 zł w powiecie lubińskim, u pana posła Zbrzyznego, stanowi zaledwie 25% średniego wynagrodzenia w powiecie lubińskim, ale w powiecie górowskim (Dzwonek) ta dzisiejsza minimalna stanowi aż 56% średniego wynagrodzenia w tamtym powiecie. Musimy to zróżnicowanie mieć na względzie, szukając skutecznych sposobów zaradzenia rozwarstwieniu. I znowu nie możemy zignorować tego, że bezrobocie w powiecie lubińskim to jest 9,6%, a w sąsiednim powiecie górowskim to jest ponad 25%. Stąd moje pytanie, zwłaszcza do przedstawicieli inicjatywy obywatelskiej: Czy nie macie państwo obawy, że wprowadzenie takiego automatycznego mechanizmu liczenia i doprowadzenia do poziomu 50% wynagrodzenia minimalnego spowoduje zjawisko, wobec którego dziś wszyscy mamy poczucie, że jest czymś złym dla pracowników, czyli wypychania pracowników na umowy zlecenia? To się odbywa w białych rękawiczkach. Pracownik dostaje propozycję nie do odrzucenia: albo zaakceptuje przejście na umowę zlecenia, albo zostanie z nim rozwiązana umowa o pracę, więc najczęściej akceptuje przejście na umowę zlecenia, a wtedy pracodawcy nie dotyczy minimalne wynagrodzenie, nie płaci on zasiłku chorobowego i nie jest zobowiązany do udzielenia urlopu. A zatem czy wprowadzając taki automatyzm dla całego kraju, przy tym ogromnym zróżnicowaniu i poziomu bezrobocia, i poziomu średnich wynagrodzeń, nie spowodujemy, że tam, gdzie to wynagrodzenie już dziś jest zdecydowanie niższe, a bezrobocie zdecydowanie wyższe, tym bardziej sytuacja ludzi poszukujących pracy i podejmujących pracę ulegnie nie polepszeniu, a pogorszeniu? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Należy na wstępie podziękować i pogratulować związkowi zawodowemu ˝Solidarność˝ za inicjatywę obywatelską w sprawie minimalnej płacy, a także 350 tys. obywateli, którzy się pod tą ważną inicjatywą obywatelską podpisali. Płaca minimalna 1500 zł brutto, czyli inaczej 350 euro, to dla wielu rodzin dramat i ubóstwo. Różnice finansowe w Polsce się powiększają. Prezesi biorą sobie odprawy - setki tysięcy złotych, a nawet miliony złoty, a wielu Polaków pracuje za 1112 zł. W ubóstwie żyje w Polsce ponad 27% obywateli. Jesteśmy w tym względzie w niechlubnej czołówce Europy. Według badań Polska jest na piątym miejscu wśród krajów OECD, a na pierwszym wśród europejskich krajów OECD, gdzie mamy największe różnice płacowe między 10% najbiedniejszych a 10% najlepiej zarabiających. Podniesienie najniższych wynagrodzeń w Polsce poprawi w znaczący sposób konsumpcję i rozwój gospodarczy Polski. Czy te argumenty docierają do rządu? Proszę o odpowiedź pana ministra pracy i polityki społecznej. Dzięki tym rozwiązaniom życie milionów Polaków poprawi się, ale zwiększą się także dochody państwa i Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który boryka się z dużymi problemami. (Dzwonek) Czy tak naprawdę rząd Donalda Tuska i Platformy Obywatelskiej z przystawką PSL jest zainteresowany przyjęciem rozwiązań zgłoszonych przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej w sprawie minimalnej płacy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy zna pan problem ubogich pracujących w Polsce? Czy zna pan skalę problemu? Czy uważa pan za normalną sytuację, że ludzie pracujący w Polsce klepią biedę? 17 mln pracowników Unii Europejskiej żyje poniżej granicy ubóstwa, a Polska znajduje się w czołówce krajów pod względem liczby pracujących ubogich. Zagrożonych ubóstwem jest 12% pracowników, podobnie jak w Portugalii. Gorsze wyniki zanotowano jedynie w Rumunii - 17%, w Grecji - 14%. Dodatkowo Polska okazuje się być jedynym krajem o wyjątkowo dużej liczbie osób ubogich wśród pracujących przy jednocześnie umiarkowanym odsetku osób ubogich w całej populacji - ten jest na poziomie średniej unijnej. Oznacza to, że w Polsce relatywnie częściej niż w innych krajach podjęcie pracy nie oznacza wyrwania się ze sfery ubóstwa. Szczególnie zagrożeni ubóstwem są młodzi pracownicy poniżej 24. roku życia i kobiety. Głównym czynnikiem odpowiadającym za ubóstwo pracujących są niskie płace połączone z dużą liczbą stanowisk pracy bez pewności dalszego zatrudnienia. W raporcie dotyczącym ubóstwa pracujących opublikowanym przez Komisję Europejską w rozdziale opisującym, jak (Dzwonek) poszczególne kraje unijne kreują politykę odpowiadającą za zmniejszenie ubóstwa osób pracujących, Polska pojawia się kilkakrotnie jako przykład negatywny. Razem z Bułgarią, Grecją, Łotwą i Rumunią nasz kraj wymieniany jest jako ten, który ma bardzo nisko ustawiony poziom płacy minimalnej. Razem z Hiszpanią Polska przedstawiana też jest jako kraj, który niemal nie stosuje niepłacowego systemu wsparcia socjalnego dla najuboższych ubogich. Jestem z regionu lubuskiego, gdzie też zarobki i dochody są bardzo niskie. Panie ministrze, co na to rząd, jakie instrumenty chce wykorzystać w walce z ubóstwem pracujących i czy chce skorzystać z tego skutecznego narzędzia podnoszenia minimalnego wynagrodzenia? (Oklaski)