PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Czczona przez wszystkich polskich patriotów z najwyższym szacunkiem i miłością dla naszych bohaterskich przodków 500. rocznica bitwy pod Orszą, która odbyła się 8 września 1514 r., gdy 34-tysięczne siły polsko-litewskie pod wodzą księcia Konstantego Ostrogskiego rozbiły w pył i praktycznie unicestwiły 80-tysięczną armię moskiewską, czyniąc ten dzień jednym z największych w historii triumfów polskiego oręża, nie tylko krzepi serca, ale także skłania i obliguje do snucia historycznych wątków i paralel oraz wyciągania politycznych wniosków, do czego mocną podstawę stanowi uderzające podobieństwo symboliki i kontekstów między orszańską wiktorią i Bitwą Warszawską z 1920 r. Nie ma przypadków, są tylko znaki - tak mówią teologowie i kaznodzieje, także wszyscy pozostali prości i mądrzy ludzie harmonijnie łączący zdrowy rozsądek z potrzebą odczuwania cudowności i tajemnicy świata. Dzień 8 września 1514 r. przypadł w Święto Narodzenia Matki Bożej, dzień 15 sierpnia 1920 r. - w Święto Wniebowzięcia Matki Chrystusowej. W 1514 r. Polacy odparli moskiewski najazd na swoje państwo, ale nie Moskwy zdesperowanej i osamotnionej, lecz wspartej potężnym sojuszem i poduszczeniami germańskiego żywiołu: cesarza Maksymiliana Habsburga, zakonu krzyżackiego, a nawet króla Danii. Dobrze to rozumiał król Zygmunt I Stary, który pojmanych pod Orszą rosyjskich jeńców ekspediował pod eskortą do Rzymu i innych stolic Europy, by ci świadczyli, kto z kim judził i spiskował przeciw katolickiemu państwu, i to w obliczu wspólnego zagrożenia tureckiego. Dla prezydenta Rosji Władimira Władimirowicza Putina geopolityczny wymiar polskich zwycięstw pod Orszą w 1514 r. i w Bitwie Warszawskiej w 1920 r., położenia tamy parciu Rosji na Zachód, jest nie do przyjęcia. W imię budowania razem z Niemcami hegemonicznego bloku od Lizbony do Władywostoku, od Atlantyku po Pacyfik Putin wyrokował jednoznacznie już 10 lat temu: rozpad Związku Radzieckiego był największą katastrofą geopolityczną XX wieku. Cytat pochodzi z orędzia do zgromadzenia Federacji Rosyjskiej z 25 kwietnia 2005 r. Zaledwie kilka dni później, w maju 2005 r., wypowiedź dla niemieckiej telewizji ARD/ZDF: najlepsze czasy dla Europy były wtedy, gdy Rosja i Niemcy współpracowały ze sobą jak najściślej. Najlepiej - przy wspólnej niemiecko-rosyjskiej granicy lub przynajmniej po podziale Polski na przylegające do siebie strefy ścisłych wpływów Rosji i Niemiec. Ich niedoczekanie. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Dnia 7 września br. obchodziliśmy 75. rocznicę zakończenia oblężenia Westerplatte, czyli obrony Wojskowej Składnicy Tranzytowej przez garnizon Wojska Polskiego. Bitwa ta miała miejsce w trakcie kampanii wrześniowej w dniach od 1 do 7 września 1939 r. i była pierwszą w trakcie II wojny światowej. Dnia 18 sierpnia 1939 r. pancernik ˝Schleswig-Holstein˝ wypłynął z Kilonii do Gdańska, gdzie miał być w momencie wybuchu II wojny światowej, który był planowany na 26 sierpnia (ostatecznie przełożono wybuch wojny na 1 września). Miała to być wizyta kurtuazyjna, jednak 1 września o godz. 4.45 rano załoga pancernika otworzyła ogień w kierunku Westerplatte. Polakom udało się odeprzeć atak oraz zniszczyć kilka gniazd niemieckich karabinów maszynowych, a także placówkę gdańskiej policji przy murze. Niemcy dali za wygraną i wycofali się po 90 minutach walk. Byli oni zaskoczeni twardym oporem Polaków, dlatego tymczasowo zaniechali natarcia na Westerplatte. Następnego dnia w związku z tym, iż Hitler nie chciał zepsuć uroczystości związanych z włączeniem Gdańska do III Rzeszy, na Westerplatte wysłano 58 bombowców nurkujących, które rozpoczęły bombardowanie. W efekcie tego zostały ciężko uszkodzone koszary, gdzie bomby zniszczyły kuchnię i radiostację. Strona polska straciła wszystkie moździerze oraz łączność telefoniczną. Pomimo to wyczerpani polscy żołnierze bronili się dalej, czekając na pomoc państw Europy Zachodniej, jak również Armii Pomorze, która nie nadchodziła. Tymczasem Niemcy przygotowywali się do generalnego szturmu. W dniu 4 września do ostrzeliwania Westerplatte przystąpiły dwa torpedowce oraz kompania pionierów wyposażona m.in. w miotacze ognia i ciężkie moździerze. Dwa dni później Niemcy dwukrotnie podjęli próbę podpalenia lasu porastającego Westerplatte za pomocą cystern, jednak obie próby okazały się dla nich porażką. Rano 7 września niemiecka artyleria rozpoczęła potężny ostrzał. Na teren walk przybyły niemieckie uzupełnienia: szkolny batalion saperów i oddział policji. Po godzinie ostrzeliwania do ataku ruszyli saperzy, którzy za pomocą miotaczy ognia podpalili las. Pociski moździerzowe poważnie uszkodziły wartownię nr 2, ale Polacy jeszcze raz powstrzymali atakujących. Niestety, był to ostatni wysiłek obronny załogi Westerplatte, gdyż major Sucharski, który już w poprzednich dniach domagał się kapitulacji, wydał rozkaz poddania się. Według najnowszych danych straty po stronie niemieckiej wyniosły około 300-400 zabitych i rannych żołnierzy, natomiast po stronie polskiej było to 15 poległych i około 50 rannych. Żołnierze polscy przez tydzień obrony Westerplatte odparli 13 szturmów. Obrona Westerplatte stała się symbolem polskiego oporu przeciwko niemieckiej agresji i ważnym składnikiem narodowej tradycji. Westerplatte jest stałym miejscem uroczystości państwowych związanych z wybuchem II wojny światowej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie programu naprawczego dla Kompanii Węglowej Od początku września, w odstępach około 7-, 8 -dniowych, prowadzone są konsultacje zaproponowanego przez Zarząd Kompanii Węglowej programu naprawczego dla spółki. Wśród stron biorących udział w konsultacjach są też związki zawodowe. Optymistycznym prognostykiem dla tych konsultacji jest fakt, że głos związkowców powoli, ale sukcesywnie jest poważnie brany pod uwagę. Wśród deklaracji składanych przez związki jest też ta o zakazie sprzedaży jakiejkolwiek kopalni wchodzącej w skład Kompanii Węglowej innemu podmiotowi lub likwidacji co najmniej trzech kopalń, które wciąż posiadają potencjał i możliwości wydobywcze. Zgadzam się z tymi postulatami. Problemy finansowe Kompanii Węglowej nie wynikają z nadprodukcji węgla, tylko ze złej polityki sprzedażowej tego surowca. Nie zadbano o długoterminowe kontrakty na dostawę surowca energetycznego, nie szukano nowych rynków zbytu, nie prowadzono ekspansywnej polityki sprzedażowej w Polsce i zagranicą. Być może to się zmieni. Gdyby faktycznie Ukraina miała zaimportować 18 mln ton węgla, byłby to potencjalny ratunek dla branży. Nie wolno tej szansy zaprzepaścić, co nie zmienia faktu, że należy poważnie zreorganizować branżę węglowo-energetyczną w Polsce.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Na ziemie naszego wschodniego sąsiada najechał agresor. Wybuchła wojna, której zawsze towarzyszyły i towarzyszą rzesze uciekającej ludności cywilnej. Tak jest i w tym przypadku, ponieważ, jak się oblicza, od początku wojny prawie pół miliona Ukraińców opuściło swoje domy na wschodzie Ukrainy. Polska dotychczas przyjęła ok. 15 tys. obywateli Ukrainy, jednak liczba osób, które opuściły swoje domy i trafiły do naszego kraju, najprawdopodobniej jest dużo większa. O tym, co się dzieje za naszą wschodnią granicą, najlepiej świadczą dane Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Tylko do 26 sierpnia br. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w naszym kraju złożyło 1307 obywateli Ukrainy. Dla porównania w ubiegłym roku było to zaledwie 46 osób. Jak wynika z danych, do których dotarły media, na przykład wiele wniosków o azyl także od Tatarów krymskich jest odrzucanych. Jest to sytuacja szczególnie niepokojąca. Rozumiem, że tę sytuację polityczną szereg osób zza wschodniej granicy będzie próbowało wykorzystać dla swoich celów, ale z drugiej strony nasze służby powinny być przygotowane do udzielenia pomocy ludziom skrzywdzonym, poszkodowanym i najzwyczajniej uciekającym przed wojną. Chciałbym przypomnieć naszym decydentom, że zaledwie kilkadziesiąt lat temu, w czasie stanu wojennego, setki tysięcy Polaków decydowało się na emigrację. Kraje Zachodu były na to przygotowane i udzielały naszym emigrantom pomocy, w miarę swoich możliwości. Pamięć w polityce nie odgrywa jakiejś szczególnej roli, lecz mimo to mam nadzieję, że nasi rządzący zrozumieją, że to na nas spoczywa obowiązek niesienia pomocy tym, którzy teraz, tak jak nasi rodacy kiedyś, uciekają przed rosyjskim reżimem i jego poplecznikami.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie 65-lecia Ochotniczej Straży Pożarnej w Stefkowej Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 6 września bieżącego roku strażacy ze Stefkowej w woj. podkarpackim, miejscowości położonej w sercu Bieszczadów, w powiecie leskim, w gminie Olszanica, świętowali jubileusz 65-lecia jednostki połączony z uroczystym oddaniem do użytku i poświęceniem świetlicy pełniącej jednocześnie funkcję remizy strażackiej. W związku z tym chciałbym pokrótce przedstawić historię powołania do życia tej jednostki OSP. Ochotnicza Straż Pożarna w Stefkowej została założona w 1948 r. Był to dla Bieszczadów bardzo trudny czas. W latach 40. na tych terenach trwał bowiem jeszcze proces mający na celu ustalenie przebiegu granicy państwowej i migracja ludności była znacząca. Warto zaznaczyć, że zorganizowanie sprzętu gaśniczego, a także pociągnięcie ludzi do aktywności w takich warunkach nie było rzeczą prostą. Trudnemu zadaniu aktywizacji lokalnej społeczności sprostał jednak Jan Klimas, znany wolontariusz i działacz na rzecz budowania jedności społeczności wiejskiej. Pełnił on funkcję komendanta założonej przez siebie jednostki w latach 1948-1959. Od momentu powstania jednostki strażacy czynnie włączyli się w życie swojej gminy i miejscowości. Szczególną rolę OSP w Stefkowej odegrała w procesie zakwaterowania ludzi przesiedlonych w Bieszczady w ramach akcji H-T zorganizowanej przez ówczesne władze w roku 1951. Już w momencie założenia w wyposażeniu jednostki znajdował się prosty sprzęt gaśniczy, który sukcesywnie zmieniał się wraz z kolejnymi pokoleniami strażaków. Dopiero jednak w 1991 r. Ochotnicza Straż Pożarna w Stefkowej otrzymała na własny użytek profesjonalny samochód gaśniczy, który funkcjonuje w jednostce do dnia dzisiejszego. W dniu 30 kwietnia 1997 r. jednostka została włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, otrzymując dodatkowo sprzęt niezbędny do ratowania życia i mienia ludzkiego. Członkowie OSP ze Stefkowej wielokrotnie aktywnie uczestniczyli w akcjach ratowniczo-gaśniczych nie tylko na terenie swojej gminy. Ich przejęcie ideałami niesienia bezinteresownej pomocy znalazło swój wyraz w akcji pomocy powodzianom z miejscowości Gorzyce w 2008 r., w której strażacy brali udział. Warto podkreślić, że strażacy czynnie uczestniczą w życiu swojej lokalnej społeczności, m.in. przez uświetnianie swoją obecnością dożynek czy uroczystości kościelnych. Regularnie biorą także udział w zawodach ratowniczo-gaśniczych organizowanych w powiecie leskim. Obecnie OSP w Stefkowej liczy 27 druhów czynnych oraz dodatkowo 4 druhów wspierających i 8 honorowych. Z okazji niedawnego jubileuszu wszystkim druhom Ochotniczej Straży Pożarnej w Stefkowej składam najlepsze życzenia, przede wszystkim wiele szczęścia i pomyślności. Życzę jednocześnie, aby udało im się na co dzień wcielać w życie słowa wypisane na ich sztandarze: ˝Bogu na chwałę, ludziom na ratunek˝.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Państwo powinno prowadzić politykę surowcową nie tylko jako składane deklaracje i programy, lecz także jako twardy dokument, w którym strategiczne sprawy surowcowe będą rozstrzygnięte. Gdy takiej polityki nie ma, powstają problemy, gdyż w istocie przyszłość mieszkańców terenów obfitujących w surowce energetyczne staje się niejasna. Górnicy od dawna proponują, aby państwo polskie w końcu ustaliło listę surowców strategicznych, opracowało politykę ich wykorzystania i sposoby ochrony złóż. Na razie jest tak, że mamy złoża, ale na nich budujemy osiedla, drogi szybkiego ruchu, a nawet autostrady. Co jakiś czas dochodzi do spektakularnych konfliktów między lokalnymi społecznościami a przemysłem wydobywczym, ponieważ plany budowy kopalni czy jej rozbudowy wiążą się z przesiedleniami, zagrożeniem dla domów narażonych na szkody górnicze albo zniszczeniem sieci drogowej. Dlatego z radością przeczytałem wypowiedź Sławomira Brodzińskiego, wiceministra środowiska, głównego geologa kraju, który poinformował, że jest zwolennikiem przygotowania białej księgi surowcowej jako podstawy do dyskusji społecznej na temat tego, jakie surowce są dla kraju strategiczne. Chodzi o wskazanie dokładnych lokalizacji i na tej podstawie ustalenie polityki, w tym polityki społecznej, która regulowałaby zasady wykorzystania surowców i zasady rekompensowania strat i utrudnień dla społeczności lokalnych. Pozwoliłoby to zabezpieczyć złoża przed blokowaniem. Problem jest szczególnie ważny dla naszego regionu. Zasoby przemysłowe węgla kamiennego na terenie całego kraju szacowane są na ok. 3,8 mld t, a bilansowe - na ok. 51,4 mld t. Większość zasobów przemysłowych, bo ok. 3,5 mld t, i większość zasobów bilansowych, bo ok. 41,5 mld t, zlokalizowana jest na terenie Górnośląskiego Zagłębia Węglowego. Na Śląsku mamy do wyboru: albo ustalimy zasady bezkonfliktowego współistnienia górnictwa ze społecznościami lokalnymi, albo na konfliktach stracą obie strony. Wbrew propagandowym opiniom o złym węglu zainteresowanie jego wydobyciem jest duże. Do tej pory wydano 63 koncesje wydobywcze. Na poszukiwanie i rozpoznanie wydano 39 koncesji, z czego 11 mają firmy obecnie prowadzące wydobycie. Widoczny jest wzrost zainteresowania poszukiwaniem węgla kamiennego. W latach 2012-2013 wydano 24 koncesje na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż węgla kamiennego. W tym roku firmy dostały 7 takich koncesji. Choćby te informacje powinny przekonać, że trzeba wypracować zasady współistnienia.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie na temat XVI Podkarpackiej Olimpiady Osób Niepełnosprawnych Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Po raz 16. odbyła się w Rzeszowie Podkarpacka Olimpiada Osób Niepełnosprawnych Bądźmy razem zorganizowana przez Caritas Diecezji Rzeszowskiej z jej dyrektorem ks. prałatem Stanisławem Słowikiem. Tradycyjnie olimpiadę osób niepełnosprawnych rozpoczęto mszą świętą w kościele garnizonowym pw. Matki Bożej Królowej Polski, której przewodniczył ks. bp Kazimierz Górny przy koncelebrze ks. Stanisława Słowika - dyrektora Caritasu, ks. Władysława Jagustyna - wicedyrektora Caritasu, ks. Ludwika Krupy - diecezjalnego duszpasterza osób niepełnosprawnych oraz ks. Sebastiana Piekarskiego, kapelana Wojska Polskiego. Biorący udział w mszy świętej uczestnicy olimpiady i ich opiekunowie przeszli po mszy na obiekty sportowe należące do wojska. Na stadionie Podhalańczyk niepełnosprawni uczestnicy olimpiady wzięli udział w licznych dyscyplinach sportowych i zawodach dostosowanych do ich możliwości. Przebieg sportowej rywalizacji przeprowadziło Podkarpackie Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej i Sportu pod przewodnictwem jego prezesa Mieczysława Doskocza. Dużą pomoc w przeprowadzeniu pięknej rywalizacji sportowej wnieśli żołnierze oraz wolontariusze ze szkolnych kół Caritas z Rzeszowa. Łącznie w tym pięknym święcie osób niepełnosprawnych wzięło udział ponad 700 osób. Z twarzy uczestników promieniowała radość z faktu uczestniczenia w sportowej rywalizacji. Zwycięzcami byli wszyscy, którzy wzięli udział w tej wspaniałej imprezie. Dla osób, które odniosły zwycięstwo w poszczególnych dyscyplinach, przygotowane zostały medale i dyplomy. Za organizację olimpiady odpowiadały Warsztaty Terapii Zajęciowej z Rzeszowa. Dofinansowanie olimpiady pochodziło ze środków PFRON. W uroczystości wzięli udział przedstawiciele Sejmu, samorządów, PFRON i miejskiego ośrodka pomocy społecznej. Wszystkim, którzy mieli udział w przygotowaniu tej cyklicznej imprezy, pragnę gorąco podziękować z gmachu polskiego Sejmu, a szczególnie chcę podziękować niestrudzonemu dyrektorowi Caritas Diecezji Rzeszowskiej ks. Stanisławowi Słowikowi, który jest głównym pomysłodawcą i realizatorem tego wspaniałego projektu. Ta olimpiada pokazuje nasz stosunek do osób niepełnosprawnych, jest miarą cywilizacji i człowieczeństwa.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Premier polskiego rządu Donald Tusk został niedawno wybrany na przewodniczącego Rady Europejskiej. Nowe stanowisko obejmie 1 grudnia 2014 r. Jakkolwiek należą mu się gratulacje z okazji objęcia nowej, prestiżowej i dobrze płatnej posady (ok. 1,25 mln zł rocznie), to niestety uzasadnione są wątpliwości dotyczące tego, czy my, Polacy, rzeczywiście mamy się z czego cieszyć. Oprócz wysokich zarobków pan premier Tusk będzie się cieszył także wysoką emeryturą (2/3 pensji w wysokości 125 tys. zł miesięcznie), i to już za pięć lat. Wiek emerytalny urzędnicy europejscy osiągają bowiem, kończąc 62. rok życia. To nie tylko niesprawiedliwe, ale i frustrujące dla Polaków, którym niedawno rządząca partia PO pod przywództwem Donalda Tuska podwyższyła wiek emerytalny do 67. roku życia zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Pięć lat różnicy pomiędzy emerytami, którzy byli urzędnikami w Unii, a emerytami w Polsce to naprawdę dużo. Do tego dochodzi jeszcze różnica w wysokości świadczenia, które dla Donalda Tuska będzie nawet 100 razy wyższe niż w przypadku najbiedniejszego polskiego emeryta. I jak tu nie odnieść wrażenia, że pan premier w ogóle nie rozumie problemów i bolączek polskiego społeczeństwa? W momencie, w którym trwa groźny dla Polski konflikt na Ukrainie, kiedy zagrożona okazała się jego pozycja w rządzie, zdecydował się odejść, nie porządkując problemów społecznych w kraju po 7 latach sprawowania władzy PO-PSL, ani tych w gospodarce, ani w finansach czy służbie zdrowia. Pozostało po jego najbliższych współpracownikach także przykre odium z powodu niewyjaśnionej ˝afery taśmowej˝. Mimo wszystko pozostaje żywić nadzieję, że mianowanie Donalda Tuska przewodniczącym Rady Europejskiej okaże się nie tylko jego sukcesem osobistym, ale także sukcesem i powodem do nadziei dla przeciętnych Polaków. Dziękuję.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie parkingów dla osób niepełnosprawnych Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa w sprawie parkingów dla osób niepełnosprawnych. Osoby niepełnosprawne to ogromny odsetek polskiego społeczeństwa. Nie sposób jest opisać trudności, z jakimi spotykają się niepełnosprawni w życiu codziennym. Niewątpliwie jedną z ważnych kwestii w dzisiejszym świecie jest komunikacja. Poruszanie się w przypadku osoby niepełnosprawnej jest z pewnością utrudnione, tym bardziej dla osób niepełnosprawnych. Ważne jest tworzenie dla nich specjalnych miejsc parkingowych w przestrzeni publicznej. Co prawda miejsca te istnieją niemal w każdym mieście i przy każdej instytucji, jednak jest ich zdecydowanie za mało. Do mojego biura poselskiego zgłaszają się osoby niepełnosprawne, które dodatkowo wskazują, iż bardzo uciążliwe jest niejednolite prawo co do płatności za miejsca dla osób niepełnosprawnych. W praktyce w każdym mieście i na każdym parkingu obowiązują inne zasady parkowania dla osób niepełnosprawnych oraz dotyczące odpłatności za tę czynność. W związku z powyższym zwracam się do polskiego rządu oraz ministra pracy i polityki społecznej z apelem o stworzenie regulacji prawnej, która obejmie swoim zasięgiem wszystkie miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych i która zagwarantuje, iż osoby te będą mogły zawsze parkować na specjalnych miejscach bez ponoszenia opłat. Przebieg posiedzenia
Mówca: Kazimierz Smoliński
Data: 2014-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Wydawałoby się, że ta prosta ustawa, która zmierza do zwiększenia wpływów do Funduszu Kolejowego, nie powinna budzić kontrowersji, jednakże rząd, z jednej strony, zaproponował rozwiązanie, zgodnie z którym zmniejsza się wysokość wpływów z tytułu akcyzy o 500 mln rocznie - przez 5 lat to 2,5 mld i powstaje dziura budżetowa - a z drugiej strony przerzuca się te obciążenia na firmy handlujące paliwami, które muszą ponosić wyższe koszty zabezpieczeń. Wydawałoby się, że należy ją popierać, a my jesteśmy przeciwko tej ustawie, dlatego że rząd wprowadził system prowadzący do powstania dziury budżetowej, ograniczenia wydatków na infrastrukturę kolejową. Pytam pana ministra finansów: Dlaczego, jeżeli chodzi o tę dziurę, a to 2,5 mld, ma być zabezpieczenie tylko przez dwa lata? Przewidujecie zmniejszenie wydatków na infrastrukturę w wysokości ponad 4 mld w ciągu dwóch lat, a dziura powstaje przez 5 lat (Dzwonek), czyli należałoby wskazać źródła finansowania również przez następne lata. O co chodzi w tej sytuacji?
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2014-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Dziś przed nami zero-jedynkowy wybór: prawdziwa edukacja czy deprawacja, prawo rodziców do wychowania dzieci czy oddanie dzieci w ręce seksedukatorów? Dziś odpowiadamy na pytanie, czy zgadzamy się na demoralizację polskich dzieci, czy zgadzamy się na to, żeby w Polsce pod pozorem uczenia dzieci asertywności, uczenia dzieci reagowania czy odróżniania złego dotyku realizowane były postulaty lobby pedofilskiego. (Poseł Stefan Niesiołowski: Pytania.) Pytania, panie Niesiołowski. Mam trzy pytania do przedstawiciela inicjatywy ustawodawczej. Pierwsze: Na jakiej podstawie twierdzi pan, że edukatorzy seksualni uczą dzieci masturbacji? Pytanie drugie: Jakie środowiska krytykują i oprotestowują waszą inicjatywę? I proszę wyjaśnić Wysokiej Izbie, szczególnie posłom Platformy Obywatelskiej, szczególnie panu Niesiołowskiemu, który kpi (Dzwonek), co to jest pozytywna pedofilia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2014-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ja również kieruję pytanie do przedstawiciela komitetu. Dziecko w najwcześniejszej fazie rozwoju znajduje się w tzw. okresie latencji, wyciszenia hormonalnego, kiedy nie interesuje się seksem. To jest dla dziecka złoty okres, to jest okres, w którym ono uczy się mówić, chodzić, czytać, pisać, liczyć. Seksedukatorzy ten naturalny okres, złoty okres w życiu dziecka chcą zaburzyć, wprowadzając nauczanie, które ma rozbudzić je w sposób seksualny. Na dodatek seksedukatorzy twierdzą, że to jest dla dziecka korzystne. A więc mam pytanie do pana przewodniczącego: Czy to twierdzenie jest prawdziwe? Po co dziecku od 0 do 4 lat wiedza z zakresu masturbacji? Czemu ma służyć wiedza z zakresu (Dzwonek) antykoncepcji u sześciolatka? Dlaczego dziewięciolatek ma być już ekspertem w zakresie antykoncepcji? Komu ta wiedza ma służyć? (Oklaski)
Mówca: Wincenty Elsner
Data: 2014-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Mariuszu Dzierżawski! Proponowałem to wczoraj, ale zignorował pan moją propozycję: zróbmy coś razem, pan i ja. (Wesołość na sali) Zbierzmy... ...milion podpisów... (Głos z sali: To nie masturbacja.) ...pod apelem o wydanie przez Watykan arcybiskupa Wesołowskiego... (Głos z sali: Ooo!..) ...pan ma doświadczenie w zbieraniu podpisów (Oklaski), aby tutaj, w Polsce, mógł być sprawiedliwie osądzony i surowo ukarany, jak każdy pedofil. I zróbmy to pod hasłem ˝Stop pedofilii˝, to będzie prawdziwa akcja ˝Stop pedofilii˝. Nie rozmawiałem z kolegami, z koleżankami z klubu, ale myślę, że włączą się w tę akcję. (Oklaski) A pan, panie Mariuszu Dzierżawski? Zbieramy milion podpisów pod apelem o sprowadzenie tu, do Polski, pedofila arcybiskupa Wesołowskiego? I pytanie do ministra Królikowskiego. Jakie stanowisko zajął rząd - bo umknęło mi to wczoraj - w sprawie tej inicjatywy obywatelskiej? Dziękuję.