PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Genowefa Tokarska
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Pani Minister! Szanowni Państwo! Chcę w imieniu wnioskodawców bardzo serdecznie podziękować za aktywną dyskusję. Ja mam świadomość tego, że pewne niedociągnięcia mogą tu występować i stąd mój wniosek o dalsze procedowanie nad tym projektem, niemniej jeśli chodzi o to, co podnosiliście państwo, również pani minister, w odniesieniu do dotychczasowych rozwiązań, one jednak, jak się okazuje, nie są skuteczne. Te dane, które ma Ministerstwo Finansów, trochę mijają się z prawdą. Pracując w terenie, mamy dziesiątki, a nawet, powiedziałabym, tysiące interwencji, które dowodzą, że nie jest tak dobrze w tej kwestii. Osobiście miałam taką interwencję, chodziło o badanie ksiąg podatkowych podatnika, które trwało już prawie 12 miesięcy. Ja wiem, być może są to sporadyczne przypadki, ale one istnieją i tutaj instytucja ponaglenia nie zdała egzaminu. W związku z tym ta nasza propozycja właśnie zamiany, wprowadzenia nowej instytucji, mocniejszej, chociażby postanowienia. Ja bardzo się cieszę i chcę wyrazić ogromną radość z tego tytułu, że projekt nie jest odrzucany, że będzie podlegał dalszej pracy w parlamencie, że będziemy mogli skupić uwagę na tych zapisach, które tam są. Jeszcze tylko odnośnie do dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym. Chcę powiedzieć, że tam prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje po uprzednim wezwaniu organu, czyli ponownie, do usunięcia naruszenia prawa. A więc izba skarbowa nie zgadza się ze złożonym zażaleniem i od razu ponownie jest wezwanie tego samego organu do usunięcia naruszenia prawa. Myślę, że jest dobry moment na podjęcie prac. Jest ewidentny błąd w uzasadnieniu: art. 81 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, oczywiście jest to art. 83, który reguluje czas kontroli. Jak mówię, mam świadomość pewnych niedociągnięć tego projektu, liczę na aktywną pracę w komisjach nad dalszą obróbką tego projektu w parlamencie i mam nadzieję, zakończę sformułowaniem pana posła Romanka, że w konsekwencji wyjdzie z Sejmu perełka. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

1. W uzasadnieniu do projektu proponuje się skreślenie wyrazów ˝z fiskusem˝. 2. W projekcie omyłkowo podano art. 81 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. 3. Czy w obecnym stanie prawnym dopuszczalne jest złożenie skargi podatnika do sądu administracyjnego na bezczynność organu zarówno w przypadku zwłoki samorządowego kolegium odwoławczego, jak i w sytuacji, gdy ponaglenie nie przyniosło oczekiwanego rezultatu? 4. Jak często przez podatników wykorzystywana jest instytucja zażalenia i wezwania do usunięcia naruszenia prawa, określona w znowelizowanym art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego? 5. Jakie działania strony przyjąć należy wobec zwrotu ˝czynny udział strony w postępowaniu˝ i co będzie desygnatem tego określenia?
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przypadł mi w udziale zaszczyt przedstawienia stanowiska Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska w sprawie zmiany ustawy Kodeks postępowania karnego oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym, druk nr 1532. Zakres przedmiotowy noweli ma na celu wyeliminowanie z systemu prawnego wadliwych regulacji, które bez uzasadnienia ograniczają możliwość zaskarżania, przede wszystkim przez prokuratora i podejrzanego, istotnych rozstrzygnięć sądowych. Proponowane zmiany polegają na wprowadzaniu do nowelizowanych ustaw możliwości zaskarżania postanowień dotyczących: po pierwsze, odmowy skierowania oskarżonego na obserwację w zakładzie leczniczym - zmiana art. 203 § 2 Kodeksu postępowania karnego, po drugie, odmowy orzeczenia przepadku przedmiotu poręczenia lub odmowy ściągnięcia sumy poręczenia - zmiana art. 270 § 1 Kodeksu postępowania karnego, po trzecie, wydania lub odmowy wydania listu żelaznego - dodanie art. 284 § 1a Kodeksu postępowania karnego, po czwarte, odmowy zatrzymania prawa jazdy - zmiana dotyczy art. 137 ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uznać należy, co do zasady, przedstawione propozycje nowelizacji na tym etapie procedowania na zasługujące na pochylenie się nad nimi. Przemawia za tym również w zasadzie brak negatywnych opinii. A opinie w tym zakresie wyrazili prokurator generalny, przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, BAS, a w zakresie listu żelaznego - prezes Sadu Najwyższego. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zaznaczyć należy, że trwają prace nad rządowym projektem nowelizacji Kodeksu postępowania karnego. Racjonalne w związku z powyższym wydaje się łączne rozpatrzenie tych projektów. W związku z powyższym Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska wnosi o przekazanie noweli do prac we właściwej komisji, aczkolwiek istotne jest, i warto to podkreślić, że wydłuży to procedowanie nad Kodeksem postępowania karnego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym, zawartego w druku nr 1532. Projekt dotyczy wyeliminowania regulacji ograniczających możliwość zaskarżania, głównie przez prokuratora i podejrzanego, niektórych rozstrzygnięć sądowych. Dzisiaj uchwalaliśmy w Wysokiej Izbie przepisy zmieniające Kodeks postępowania karnego. W debacie dużo mówiliśmy o kontradyktoryjności procesu, takiej pełnej już kontradyktoryjności wprowadzonej tą nowelą. Trzeba by powiedzieć tak, że skoro kontradyktoryjność to równowaga stron, możliwość zaskarżania postanowień w istotnych sprawach, bo rzeczywiście projekt dotyczy spraw istotnych, czyli możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie wydania listu żelaznego oraz negatywnych postanowień wydawanych na podstawie art. 203 i 270 Kodeksu postępowania karnego czy też w oparciu o art. 137 Prawa o ruchu drogowym, w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Jak powiedziałem, jeżeli chcemy być konsekwentni, to należałoby uznać ten projekt za zasadny i wart uwagi Wysokiej Izby. W tej sytuacji oczywiście w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę o skierowanie projektu do dalszych prac legislacyjnych. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Projekt, nad którym debatujemy, przewiduje zmiany w Kodeksie postępowania karnego i w Prawie o ruchu drogowym zmierzające w kierunku rozszerzenia możliwości poddania określonych orzeczeń wydanych przez sąd lub prokuratora kontroli odwoławczej. W wypadku art. 203 i 270 K.p.k. oraz art. 137 Prawa o ruchu drogowym proponowane rozwiązanie ma polegać na takiej zmianie tekstu ustawy, by możliwe było zaskarżenie nie tylko decyzji pozytywnej o zastosowaniu przewidzianych tam środków, co leży w interesie prawnym oskarżonego, ale i decyzji negatywnej. Co do art. 281 K.p.k., dotyczącego wydania listu żelaznego, wnioskodawcy proponują dodanie przepisu umożliwiającego złożenie zażalenia. Według opinii Sądu Najwyższego, o czym pan poseł przedstawiciel wnioskodawców już mówił, proponowane zmiany mogą prowadzić do pewnego, tu użyję polskiego wyrazu, przerostu środków zaskarżenia, czego należy zdecydowanie unikać, albowiem poza potrzebą rozważenia propozycji zaskarżalności postanowienia w przedmiocie listu żelaznego, co wiąże się w istotny sposób z prawem oskarżonego do wolności osobistej, to jeśli chodzi o pozostałe przypadki, nie ma potrzeby modyfikacji, bowiem oskarżony dysponuje uprawnieniem do skutecznego kontestowania decyzji, nie jest więc konieczne dokonywanie zmian; to oczywiście ocena Sądu Najwyższego. Odmienne stanowisko zajął prokurator generalny, według którego powyższy stan prawny należy uznać za sprzeczny z zasadami kontradyktoryjności i równouprawnienia stron. Pochwalił zabieg legislacyjny polegający na wprowadzeniu wyrażenia ˝w przedmiocie˝ w odniesieniu do poszczególnych rodzajów orzeczeń podlegających zaskarżeniu, co spowoduje, iż stanie się możliwe wniesienie zażalenia na każdą decyzję organu procesowego w danej kwestii. Myślę, że rzetelna dyskusja, choćby nad różnicą między pojęciami ˝postanowienie o˝ a ˝postanowienie w przedmiocie˝ jest bardzo wskazana. Podzielam pogląd, że to pierwsze można rozumieć jako postanowienie o treści pozytywnej, a zatem określenie w ten sposób przedmiotu zaskarżenia oznacza ograniczenie go tylko do postanowień orzekających, mówiąc najprostszym językiem, na tak. Dlatego w imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej wnoszę o przekazanie projektu do komisji celem dalszego prcedowania. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić stanowisko naszego klubu wobec projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z przyczyn oczywistych, ponieważ wnioskodawcą jest nasz klub, stanowisko nasze nie może inne niż to, aby skierować projekt do dalszych prac. Projekt ustawy przewiduje nowelizację Kodeksu postępowania karnego i ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wprowadzenie do tych nowelizowanych ustaw możliwości zaskarżania postanowień dotyczących odmowy skierowania oskarżonego na obserwację w zakładzie leczniczym lub odmowy przedłużenia obserwacji w zakładzie leczniczym (jest to zmiana dotycząca art. 203 § 2 K.p.k.), odmowy orzeczenia przepadku przedmiotu poręczenia lub odmowy ściągnięcia sumy poręczenia (jest to zmiana w art. 270 § 1 K.p.k.), wydania lub odmowy wydania listu żelaznego (jest to dodanie § 1a w art. 284 K.p.k.) i odmowy zatrzymania prawa jazdy (jest to zmiana w art. 137 ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Trzeba się odnieść do tego, co w tej Izbie się działo parę godzin wcześniej, i trzeba sobie jasno powiedzieć, że skoro wolą większości w polskim Sejmie wprowadziliśmy fundamentalną zmianę, na przyszłość skutkującą tym, że procesy karne będą kontradyktoryjne, to naszym obowiązkiem jako parlamentu jest zadbać o to, żeby była ustawowa równowaga stron, które występują w procesie. Tak więc wydaje się, że tutaj co do zasady nie ma wątpliwości, że z tego punktu widzenia dotychczasowe prawo jest ułomne i trzeba je poprawić i doprowadzić do rzeczywistej równowagi stron. Jak wszyscy przedmówcy zauważyli, to trzeba zrobić. Nie podzielam obaw pana posła z klubu Platformy Obywatelskiej, bo prawa nie tworzy się szybko, tylko dobrze. A zatem nawet jeżeli to wydłuży w jakiś sposób opracowanie nowego prawa, to po prostu trzeba to zrobić dobrze. Nie może być tak, że będą właśnie tego typu luki, które spowodują tę nierównowagę. Naszym obowiązkiem dzisiaj jest doprowadzić - maksymalnie, ile się uda - do równowagi stron. Ten projekt zmierza ku temu. W związku z powyższym, po przyjęciu dzisiaj ustawy zmieniającej te zasady postępowania karnego, nie zostaje nam nic innego jak wziąć się do pracy i wszystkie propozycje, które będą zmierzały do rzeczywistego ustanowienia równowagi stron w procesie karnym, po prostu zrealizować. Stąd nasz klub wnosi, aby skierować ten projekt ustawy do odpowiedniej komisji i nad tym pracować. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pytanie do strony rządowej. Skoro trwają prace nad projektem kolejnej nowelizacji Kodeksu postępowania karnego również w rządzie, to od razu nasuwa się pytanie: Czy propozycje dzisiaj zgłaszane przez Solidarną Polskę, nad którymi debatujemy, są w jakiś sposób zbieżne z propozycjami rządowymi? Czy ministerstwo dostrzega potrzebę zmiany przepisów dotyczących zaskarżania niektórych postanowień sądowych? No i oczywiście czy ministerstwo te rozwiązania popiera? Dziękuję.
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Dobrze. Dziękuję za dyskusję, za debatę. Panie ministrze, z całym szacunkiem, ale naprawdę jednak szybkość nie może naruszać innych gwarancji procesowych, takich jak prawo do obrony, zasada kontradyktoryjności, jak i równości broni. Panie ministrze, szybkość nie może stać wyżej od tych zasad, o których powiedziałem. To są gwarancje konstytucyjne. Proszę się jednak pochylić nad tym, proszę zastanowić się nad tym, co pan minister powiedział.
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

1. Proponowana zmiana dotyczy zaskarżalności decyzji incydentalnych. Czy zatem proponowane rozwiązania nie prowadzą do pewnej ˝hipertrofii˝ środków zaskarżenia? 2. Czy nie wydaje się oczywiste, iż proponowane rozwiązania miałyby zastosowanie de facto wyłącznie w przypadku postanowienia w przedmiocie listu żelaznego (vide art. 281 K.p.k.), a w pozostałych przypadkach byłyby oczywiście zbędne? 3. Należy zgłosić uwagę natury generalnej, iż w odniesieniu do art. 270 § 1 K.p.k. prokurator i oskarżony posiadają status strony, lecz prokurator jest pozbawiony uprawnienia do uruchomienia kontroli instancyjnej postanowienia sądu. 4. Jak będzie się kształtować wniesienie zażalenia na postanowienie dotyczące listu gończego?
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Polska jako członek Paktu Północnoatlantyckiego, tylko jeśli będzie dostatecznie silnym jego ogniwem, w razie jakiegokolwiek zagrożenia będzie mogła oczekiwać poważnego wsparcia od innych państw. Natomiast każde osłabienie naszej obronności prowadzi także do osłabienia naszej pozycji w NATO i tym samym obniżenia naszej wiarygodności dla sojuszników. Dlatego z coraz większym niepokojem przyglądam się temu, co proponuje się dla wojska w ramach rządowych planów kryzysowych. Przewidują one, że polska armia otrzyma o 3 mld zł mniej, niż początkowo planowano. Ponadto w związku z planowaną rezygnacją z udziału w działaniach bojowych i ćwiczeniach z sojusznikami z NATO nasi żołnierze nie będą mogli zdobywać doświadczenia, a w konsekwencji nie będą w stanie zagwarantować obrony naszych granic. Planowana rezygnacja ze wskaźnika 1,95% w budżecie, który miał zagwarantować wojsku pewną stabilność, może oznaczać, że tzw. planowanie strategiczne legnie w gruzach, bo wtedy tak naprawdę nie będzie wiadomo, jak wojsko ma realizować w przyszłości swoje wydatki. W ostatnim czasie nasza armia zdobyła duże doświadczenie bojowe, lecz wiele wskazuje na to, że w rezultacie planowanych cięć nasi żołnierze nie będą dysponowali odpowiednim sprzętem. Nasze 100-tysięczne wojsko miało być zawodową armią dobrze wyszkolonych, doświadczonych i wyposażonych profesjonalistów. Niestety stanęliśmy u progu sytuacji, w której ta niezbyt liczna armia na dodatek może mieć bardzo poważne problemy ze zdobywaniem kolejnych cennych doświadczeń, co gorsza, nie przejdzie dalszej niezbędnej modernizacji i w rezultacie stanie się jednym ze słabszych ogniw natowskiego systemu. Pamiętajmy o tym, że nasi sojusznicy, wyrażając zgodę na redukcję liczebności naszej armii, liczyli na jej systematyczne unowocześnianie i dostosowanie do standardów Sojuszu. Wobec planowanych drastycznych cięć pozostaje nam jedynie mieć nadzieję, że w najbliższym czasie nasze państwo nie stanie wobec niebezpieczeństwa, ponieważ wówczas - wskutek polityki tego rządu - może się okazać, że sami sobie z nim nie poradzimy, a nasi sojusznicy nie udzielą nam w oczekiwanym zakresie pomocy.
Mówca: Piotr Szeliga (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie zmniejszającej się liczby połączeń kolejowych Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nigdzie indziej kolej nie straciła tak na znaczeniu, jak w Polsce. Tylko w Polsce nastąpił tak dramatyczny upadek kolei, tym większy, że w 1990 r. Polska miała prawdopodobnie najwyższy w Europie udział kolei w transporcie osób - 30,5%. Wyższy mogła mieć tylko Rumunia, ale Eurostat nie dysponuje danymi z 1990 r., jeżeli chodzi o Rumunię. W 1995 r. udział kolei w transporcie pasażerskim w Rumunii wynosił 26,5%, w tym czasie w Polsce już tylko 15,5%. W ciągu 20 lat staliśmy się krajem, gdzie rola kolei w transporcie jest znikoma - 5,2% przewozów pasażerskich. Mniejszy udział kolei w przewozach osób notuje w UE tylko kilka najmniejszych pod względem ludności krajów, a zwykle też i obszaru, których uwarunkowania nie uzasadniają transportu kolejowego. Żaden ze średnich i dużych krajów UE, żadna z liczących się gospodarek nie ma tak słabej kolei, jak Polska. Spójrzmy na Sudety. W Polsce od lat kolej nie dojeżdża już do tak popularnych turystycznie miejscowości, jak: Karpacz (5 tys. mieszkańców), Kowary (12 tys.), Świeradów-Zdrój (4,5 tys.), Leśna (11 tys. w całej gminie), Złotoryja (16 tys. z gminą). Nie opłaca się. Do Kamiennej Góry (21 tys. z gminą) i Lubawki po latach przerwy pociągi docierają, ale tylko w soboty i niedziele. Brak zakupu nowego lekkiego taboru w zamian za dogorywające SN61 był kluczowym błędem, który szybko się zemścił. Kiedy skończyło się centralne planowanie i państwowe dotacje, szybko okazało się, że na wielu liniach koszty znacznie przewyższają przychody. Swoje zrobiło też załamanie gospodarcze i wynikająca z niego likwidacja miejsc pracy, do których w związku z tym wiele osób przestało w ogóle dojeżdżać. Nie było za co uruchamiać pociągów, więc rozpoczęto cięcie siatki połączeń. To oczywiście powodowało dalszy spadek przychodów i konieczność dalszych cięć. To błędne koło ćwiczymy na polskiej kolei od 20 lat. Jak widać po efektach, cięcia oferty nie mogą przynieść poprawy, bo zawsze powodują większe zmniejszenie przychodów niż kosztów. Na polskiej kolei nigdy skala zmniejszania zatrudnienia nie odpowiadała skali zmniejszania pracy eksploatacyjnej w wyniku cięć. Obecnie spółka Przewozy Regionalne wykonuje trzykrotnie mniej pociągokilometrów na jednego zatrudnionego niż przewoźnicy zachodni. To powoduje, że te same koszty stałe rozpisują się na coraz mniejszą liczbę kilometrów i pasażerów. W rezultacie, jeżeli chodzi o efekt cięć, wynik finansowy jest w coraz gorszy, a nie lepszy. Wzywam ministra transportu Sławomira Nowaka do przedstawienia strategii rozwoju kolejowych przewozów regionalnych.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Moje oświadczenie poselskie pragnę poświęcić bardzo ważnemu problemowi pozbawienia przez rząd koalicji PO-PSL praw nabytych opiekunów osób niepełnosprawnych. Dramat tych opiekunów nastąpił 1 stycznia 2013 r., kiedy rząd z udziałem prezydenta RP pozbawił nowelizacją ustawy o świadczeniach rodzinnych blisko 100 tys. opiekunów osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18. roku życia, nabytego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. Prawo to mieli przyznane na mocy prawomocnych decyzji administracyjnych. Świadczenie to wynosiło zaledwie 520 zł. Opiekunowie ci świadomie zrezygnowali ze swojej dotychczasowej pracy zawodowej, aby nieść pomoc swoim bliskim ciężko doświadczonym przez los. Dziś opiekunowie zostali pozbawieni jakichkolwiek środków do życia, a z powodu braku ubezpieczenia są zmuszeni pozostawić swoich bliskich niepełnosprawnych bez opieki i poszukiwać zatrudnienia bądź oddać osobę niepełnosprawną do domu opieki społecznej, gdzie koszt miesięcznego pobytu wynosi blisko 4 tys. zł. Część osób dotkniętych tą nieludzką nowelizacją ustawy skonsolidowała się i wystąpiła z wnioskami do rzecznika praw obywatelskich o pomoc i interwencję. Rzecznik praw obywatelskich pozytywnie odniósł się do wniosków pokrzywdzonych opiekunów i wystąpił do ministra pracy i polityki społecznej z wątpliwościami w świetle konstytucyjnych standardów zasady zaufania do państwa prawa oraz ochrony praw nabytych. Dlatego zwracam się do premiera Donalda Tuska z tym, aby wziął pod uwagę te druzgocące opinie krytykujące złą nowelizację przedmiotowej ustawy i przywrócił poprzednie rozwiązania prawne.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jeden z dzienników zwraca uwagę na rażącą nieskuteczność państwa w odzyskiwania majątków od przestępców. Zdaniem ekspertów skala zarobków gangsterów może osiągać nawet kilkanaście miliardów złotych rocznie. Oszuści finansowi, przemytnicy papierosów, bossowie narkobiznesu zarobione na przestępczym procederze pieniądze inwestują w nieruchomości, samochody, zakup firm, lokaty bankowe. Z raportu MSW wynika, że w 2012 r. udało się zabezpieczyć zaledwie 376 mln zł, co stanowi niespełna 6% ujawnionych strat. Tak niska skuteczność to dowód na słabość państwa. Nikogo nie trzeba przekonywać, że najlepszym sposobem na zniechęcanie do przestępczych działań jest pozbawianie gangsterów owoców ich działalności. Dzisiaj ukradziony lub w inny sposób zdobyty majątek jest często wyprowadzany za granicę i nie sposób go odzyskać i chociaż sprawca trafia do więzienia, to po kilku latach korzysta z owoców swojej przestępczej przeszłości. Bezsilność państwa można wykazać na przykładzie umorzonego przed dwoma laty śledztwa w sprawie majątku grupy pruszkowskiej, bo w tym przypadku wartość zabezpieczonego mienia wyniosła 600 zł. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Czy nie przyszedł czas, aby pieniędzy zacząć szukać nie w kieszeniach uczciwych obywateli kraju, ale u tych, którzy kpią sobie z polskiego prawa?
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie z okazji 74. rocznicy wybuchu II wojny światowej Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa z okazji 74. rocznicy wybuchu najkrwawszego konfliktu zbrojnego w historii ludzkości - II wojny światowej. Dnia 1 września 1939 r. rozpoczęła się II wojna światowa, rozpoczęła się ona od agresji III Rzeszy niemieckiej na Polskę. Dnia 17 września 1939 r. dodatkowo na Polskę ruszyli zdradziecko ze wschodu Sowieci. To Polska jako pierwsza na świecie stawiła zbrojny opór dwóm największym totalitarnym systemom politycznym: komunizmowi i faszyzmowi. II wojna światowa objęła swym zasięgiem niemal cały świat. Zakończyła się ona w Europie 8 maja 1945 r. Jednak należy dodać, iż II wojna światowa odcisnęła piętno, miała ogromny wpływ na całą najnowszą historię świata. Polska armia bohatersko broniła naszego kraju przed nazistowską agresją. Warto wskazać na kilka wielkich i heroicznych bitew kampanii wrześniowej: Westerplatte, pod Mokrą, pod Piotrkowem Trybunalskim, Tomaszowem Lubelskim, Pszczyną, Jordanowem, Wizną, Warszawą i wiele innych. Podczas wojny obronnej 1939 r. zginęło ok. 70 tys. polskich żołnierzy, a prawie 200 tys. zostało rannych. Oddajmy dzisiaj cześć bohaterom tamtych dni, którzy przelali krew za wolną Polskę. Dziękuję za uwagę.