Mówca: Józef Brynkus
Data: 2018-11-21 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko klubu Kukiz’15 wobec poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie zagranicznej oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów. Gdyby ten projekt był dopracowany, to należałoby stwierdzić, że lepiej późno niż wcale, ale tak nie jest. Przez prawie 30 lat istnienia demokratycznego państwa polskiego Rzeczpospolita Polska nie potrafiła wyeliminować ze służby zagranicznej ludzi związanych z aparatem tzw. bezpieczeństwa Polski Ludowej, czyli państwa komunistycznego bezpośrednio podporządkowanego Sowietom. Przypominam, że ten aparat tzw. bezpieczeństwa Polski Ludowej był zobowiązany do przesyłania do Moskwy wszelkich swoich akt i tam właśnie, w archiwach Kremla znajdują się dokumenty, które pokazują uzależnienie wielu osób z aktualnego polskiego świecznika politycznego od międzynarodowych ośrodków władzy. Przypominam też, że w służbie zagranicznej lub w organach z nią związanych pracowały takie osoby jak TW "Carex", TW "Buyer", TW "Must", TW "Ralf" czy TW "Wolfgang". Niektórzy z nich pełnili nawet funkcję ministra spraw zagranicznych. Procedowana ustawa uniemożliwia pracę w służbie zagranicznej osobom, które pracowały w organach aparatu represji Polski Ludowej wymienionych w ustawie lustracyjnej lub współpracowały z tymi organami. Zwłaszcza istotny jest tu fakt współpracy jako przesłanki negatywnej do zatrudniania wymieniony w projekcie. Dotychczas obowiązywała bowiem zła zasada, że wystarczy się przyznać do tej współpracy. Nie eliminowało to z pracy w służbie zagranicznej. Z punktu widzenia prawnego może to rodzić pewne niebezpieczeństwo. Osoby zwolnione ze służby zagranicznej ze względu na przyznanie się do takiej współpracy i do pracy w organach tzw. bezpieczeństwa Polski Ludowej, którym wcześniej to nie groziło, będą mogły, jak się wydaje, odwoływać się do sądów i otrzymywać z tego tytułu odszkodowania. I nie ma tu znaczenia, że tych osób tak naprawdę będzie niewiele. By tę ewentualność usunąć, trzeba by było dokonać zmiany w ustawie lustracyjnej. Generalnie fakt ujawnienia pracy w komunistycznych organach bezpieczeństwa czy współpracy z nimi nie może być żadnym usprawiedliwieniem. Ta kwestia związana z ujawnieniem jest czymś złym. Niestety, tak było i nadal w wielu obszarach życia publicznego jest to tak traktowane. Wystarczy się przyznać się do tego hańbiącego etapu w życiorysie, by rzekomo obmyć się z tej skazy. A przecież służba w tych organach i współpraca z nimi oznaczały przyjęcie politycznych zobowiązań i działanie przeciwko demokratycznej i suwerennej Polsce. Fakt ten może być dziś wykorzystywany do szkodzenia interesom państwa polskiego przez różne międzynarodowe ośrodki. Sprawą, której nie rozwiązuje obecny projekt, a która winna być jednoznacznie rozwiązana, jest przyjęcie rozstrzygnięcia, że osobom, które taki fakt pracy w organach komunistycznej bezpieki lub współpracy z nimi dotychczas zatajały, będą grozić za to sankcje karne. Problem, który kolejny raz pojawia się przy tego typu ustawach wprowadzanych przez Prawo i Sprawiedliwość, jest taki, że PiS nie umie lub nie chce całościowo oderwać się od spuścizny Polski Ludowej. Wybiera sobie obszary życia publicznego, w których chce wprowadzić zmiany dla siebie wygodne, ale to przecież Polsce nie służy. Procedury lustracyjne należało i nadal należy rozciągnąć na cały obszar życia publicznego wolnej Polski. Nie mniej ważne od służby zagranicznej, której efekty notabene, jak pokazuje rzeczywistość polityczna świata, są mizerne... Tą procedurą lustracyjną powinny być także objęte inne obszary: energetyka, komunikacja, telekomunikacja, media, przemysł zbrojeniowy, surowcowy czy finanse. Problem tkwi również w tym, że obecna ustawa lustracyjna jest zła i nie obejmuje innych organów represji Polski Ludowej: sądów, prokuratury ani wyższych szczebli komunistycznej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, które to organy w zasadzie nigdy nie reprezentowały polskiej racji stanu, reprezentowały za to mocodawców w Moskwie. Osoby pracujące w tych instytucjach, np. sędzia Iwulski, prokurator Piotrowicz, pełnią dziś ważne funkcje publiczne, co jest ewidentnie niemoralne, ale też politycznie szkodliwe. Kto raz był niewolnikiem, tym niewolnikiem pozostanie na zawsze. Do sprawy wyeliminowania czasowego lub stałego osób uwikłanych we współpracę z aparatem represji lub pracujących w aparacie represji należałoby podejść systemowo, zacząć od zmiany ustawy lustracyjnej. (Dzwonek) Wcale nie jest jeszcze za późno, ale na pewno to ostatni dzwonek.