Mówca: Ludwik Dorn
Data: 2014-10-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Premier! Była Zimna Wódka, teraz jest Kamienna Góra, ale ja nie o tym. Chciałbym powiedzieć o pani exposé, które - tu wyrażam uznanie - było zręcznie skonstruowane, biorąc pod uwagę świadomość okoliczności miejsca i czasu, czyli tego, że wkraczamy w rok wyborczy. Otóż z tego punktu widzenia nie zamierzam krytykować tego, że to są obietnice, bo przypominam sobie przywódców różnych partii i różnych premierów i nie było takiej Joanny d’Arc, która w roku wyborczym nie obiecywała. W polityce taki gatunek nie występuje. Pani premier mówiła w exposé o rzeczach ważnych w perspektywie jednego roku i miłych. Nie mówiła o rzeczach niemiłych, wyjąwszy jedną sprawę - znowu moje uznanie - zapowiedź restrukturyzacji górnictwa, bo wiadomo, że nie da się dalej działać tak jak teraz. Oczywiście jest tak, że starała się pani, tutaj stopień konkretności był o wiele mniejszy, wykroczyć poza horyzont jednego roku, a myślą przewodnią, jak sądzę, było to, że Polacy nie oczekują rewolucji, ale zmian, choć zakres, kierunek tych zmian był o wiele mniej konkretny. Nie zamierzam w związku z tym punktować pani premier za to, czego nie powiedziała, ale jeśli chodzi o perspektywę dłuższą niż 1 rok, to nazbierałoby się tych spraw. Wysoka Izbo! Jest jedna sprawa, zupełnie kluczowa, o której pani premier nie powiedziała, i o niej w dalszym ciągu zamierzam mówić. To jest kwestia słabego państwa, słabej wydolności instytucjonalnej Rzeczypospolitej. Pani premier już się spotkała z problemem, jaki rodzi słabe państwo, jest to kwestia kopalni Kazimierz-Juliusz. Od trzech lat było wiadomo, że prędzej czy później w tej czy w innej kopalni ten problem się pojawi. Jak państwo, jak rząd był przygotowany na rozwiązanie tego problemu? Nie był i to w panią, akurat w istotnym momencie, uderzyło. Nie zarzucam lenistwa, złej woli ministrom i podsekretarzom stanu. (Głos z sali: Jak to?) Nie, struktura instytucjonalna polskiego rządu, w tym centrum decyzyjnego, uniemożliwia na przykład wyprzedzające wychwytywanie problemów i zagrożeń. Uniemożliwia albo utrudnia identyfikację i osadzenie w czasie i w odpowiednim kontekście ważnych celów narodowych. Uniemożliwia wdrażanie strategii i ich realizację. Odwołam się do innego exposé, tzw. drugiego exposé Donalda Tuska sprzed już nieomalże dwóch lat, z października 2012 r., i czołowego przykładu polskich inwestycji rozwojowych, które zostały tak podsumowane, jak zostały podsumowane, przy czym nie zamierzam na autora znanej frazy rzucać gromów, raczej widzę tutaj emocjonalny wyraz rozgoryczenia i frustracji kogoś, kto uważał rzecz za ważną i okazało się, że jest ona, przy postawieniu priorytetu bardzo wysoko, niemożliwa do przeprowadzenia. Program instytucjonalnego wzmocnienia państwa, który musi się zacząć od przebudowy centrum decyzyjnego rządu, był przecież programem zarówno PiS jak i PO z lat 2004-2005 i z różnych powodów przez obie te partie został całkowicie zarzucony. Przez PiS, bo PiS stało się partią czysto antyestablishmentową, a żadna partia czysto antyestablishmentowa nie może dokonać reformy partii, przez PO, bo z racji wspomagania, jakim były fundusze europejskie, ta partia i jej rządy stały się rządami adaptacyjnego oportunizmu. To nie jest wyraz zjadliwej krytyki, a opisu rzeczywistości. Ale ten czas, Wysoka Izbo, panie marszałku, pani premier, się kończy. Złożyła pani premier szereg obietnic, część z nich zapewne nie zostanie dotrzymana. Zwykle tak jest, że przyrzekamy na miarę naszych nadziei, a dotrzymujemy na miarę naszych obaw, ale będzie nacisk na to. Otóż to jest tak, że jeżeli równolegle nie zacznie się proces wzmocnienia państwa i przebudowy centrum decyzyjnego rządu, to pani będzie płatnikiem tych rachunków, bo znowu z rządem będzie tak - jestem, oprócz zajmowania się polityką, autorem wierszy dla dzieci, złośliwi mówią, że na wierszach dla dzieci powinienem się skupić - odwołam się do prawdziwego klasyka, do Brzechwy: No, ale cóż, kiedy ryby/ śpiewały tylko na niby,/ żaby na aby-aby,/ a rak byle jak. To jest problem nie tylko rządu pani bezpośredniego poprzednika (Dzwonek), ale też... Już kończę, panie marszałku.