Mówca: Marcin Święcicki
Data: 2012-12-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Omawiając dzisiaj projekt budżetu na następny rok i prace komisji nad nim, musimy cały czas sobie uświadamiać również sytuację, w jakiej znajduje się nasze otoczenie i w jakiej znajduje się Polska. W wielu krajach ten kryzys czy stagnacja w Europie sprawiły, że bardzo drastyczne środki zostały zastosowane przez rządy. Nie tylko chodzi o Grecję, chodzi też o takie potęgi gospodarcze, jak: Włochy, Hiszpania, Portugalia, kraje bałtyckie, o obniżenie ratingów Francji. W tamtych krajach obniża się nominalnie renty i emerytury, zwalnia się masowo ludzi z pracy, obniża się płace w sektorze publicznym, wprowadza się inne drastyczne oszczędności. My tego wszystkiego żeśmy uniknęli. Co więcej, dotrzymujemy w tym budżecie wszystkich zobowiązań państwa dotyczących rent i emerytur, świadczeń społecznych. Kontynuujemy realizację 56 programów wieloletnich. Realizujemy jednocześnie to wszystko przy obniżeniu naszego deficytu, obniżeniu relacji długu publicznego do PKB. Co więcej, rząd zapowiedział realizację pewnych nowych, bardzo ważnych celów, takich choćby jak w ramach polityki rodzinnej wydłużenie do roku płatnego urlopu rodzicielskiego czy pełne zabezpieczenie potrzeb w zakresie opieki nad małym dzieckiem i nad przedszkolakami, czy również pomoc mieszkaniowa, a niektóre z nich zaczną wchodzić w życie pod koniec przyszłego roku, niektóre później, ale są to bardzo cenne i ważne zapowiedzi. Jeśli chodzi o kwestię realności tego budżetu, poruszany był tutaj wątek dotyczący tego, że budżet może być nierealny i że być może będzie potrzebna nowelizacja. To, że rząd, jak również parlament, może przeprowadzić nowelizację budżetu, jest raczej zaletą, zachowujemy w tym zakresie pewną elastyczność. Chciałbym przypomnieć wszystkim, a szczególnie kolegom samorządowcom, że w samorządach nowelizacja budżetu stanowi chleb powszedni. Są takie samorządy, w przypadku których budżety zwiększa się parę razy w roku, i są takie, w przypadku których co sesję następuje jakaś zmiana w budżecie, nowelizacja budżetu, czy co miesiąc nowelizuje się budżet, więc to nie jest nic dramatycznego ani tragicznego. Jest to normalny środek, który, na szczęście, możemy stosować i powinniśmy stosować wtedy, kiedy sytuacja się zmienia. Poruszony został problem Funduszu Kościelnego. Padły zdania o obłudzie, o dotrzymaniu zobowiązań. Otóż, proszę państwa, po pierwsze, zapewne Tusk zapowiedział zmianę Funduszu Kościelnego, po drugie, odbyło się kilka rund rozmów ze stroną kościelną. (Głos z sali: Za wolno.) Po trzecie, wypracowano pewne propozycje w tej sprawie. Po czwarte, rzeczywiście sporządza się rozmaite symulacje, prognozy, ocenia się możliwość realizacji, bezpieczeństwo dla obydwu stron. Nie wszystko zostało, można powiedzieć, wspólnie uzgodnione, ale sprawa znajduje się na tapecie, natomiast byłoby całkowitą nieodpowiedzialnością robienie tego, co wy zaproponowaliście, jak rozumiem, w swoich poprawkach. Mówię o jednostronnym zerwaniu porozumień w tej sprawie i zostawieniu księży, którzy też są ludźmi i mają swoje ubezpieczenia zdrowotne, emerytalne, rozmaite inne, bez tych środków. To chyba nie jest sposób, w jaki powinno postępować państwo polskie. Poruszony został problem wydatków oświatowych. Otóż nie można, proszę państwa, w sytuacji kiedy liczba dzieci w szkołach podstawowych spada o 1/3, kiedy są tam bardzo usztywnione wydatki z powodu jeszcze PRL-owskiej Karty Nauczyciela, która nie ujmuje tych wydatków w relacji do efektów, ale jest pewnym zestawem gwarancji dla pracowników bez względu na to, jakie są efekty i jakie są obciążenia, jaką pracę oni wykonują, rozpatrywać tego tylko z uwagi na staż pracy i inne zdobyte uprawnienia w trakcie kariery zawodowej. Trzeba tę Kartę Nauczyciela zrewidować, żeby samorządy mogły bardziej racjonalnie wydawać środki, a czasami również zamykać szkoły, skoro nie ma dzieci. Chodzi o to, żeby efekt był dobry, żeby dzieci uzyskiwały jak najlepszy przekaz oświatowy, jak najlepsze przygotowanie do przyszłego życia. Chciałbym zwrócić uwagę, jeśli szukamy potrzeby zwrócenia na coś uwagi, na kwestię wydatków publicznych na infrastrukturę. Udział tych wydatków w przyszłym roku spada, co jest związane, po pierwsze, z tym, że jest słabszy rozwój gospodarczy, po drugie, z tym, że był szczyt szykowania rozmaitych rzeczy na Euro. Jest również pewna luka, jeśli chodzi o skalę dopływu środków europejskich do infrastruktury. Rząd zaproponował w tej sprawie pewne rozwiązania dotyczące inwestycji polskich, sięgnięcie do spółek Skarbu Państwa. Rząd mógłby przeznaczyć pewną część swoich udziałów w tych spółkach na generowanie nowych inwestycji, niemniej zwracam uwagę, że ciągle niewykorzystaną rezerwą i możliwością jest partnerstwo publiczno-prywatne, w odniesieniu do którego w Polsce jest pewna, powiedziałbym, rezerwa psychologiczna, pewna obawa samorządów, obawa rządu w tej sprawie. To zapraszanie prywatnych inwestorów do realizacji publicznych przedsięwzięć daleko lepiej wypada w Wielkiej Brytanii, w Holandii, w innych krajach. My tego się boimy z rozmaitych względów. Trzeba sprawę jeszcze raz przemyśleć, zobaczyć, co trzeba zmienić w przepisach, co trzeba zmienić w zakresie pomocy skierowanej do samorządów, żeby czuły się pewnie, że nie spotkają się burmistrzowie czy prezydenci z prokuratorem, jak wdrożą przedsięwzięcie publiczno-prywatne. To jest, uważam, bardzo poważna nasza rezerwa rozwojowa. Proszę państwa, te wszystkie zapowiedzi, iż ten budżet jest abstrakcją, jest obłudą, jest fikcją, słyszałem już w poprzednim roku i jakoś one się nie sprawdziły. Sądzę, że w nadchodzącym roku też się nie sprawdzą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)