PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jarosław Tomasz Jagiełło
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Przemoc w rodzinie może przybierać różne formy: fizyczną, psychiczną, seksualną czy ekonomiczną. Na tle przemocy fizycznej przemoc finansowa może wydawać się mało dolegliwa. Tymczasem przemoc ekonomiczna, np. odbieranie zarobionych pieniędzy, uniemożliwianie podjęcia pracy zarobkowej, niezaspokajanie podstawowych materialnych potrzeb rodziny, może być równie krzywdząca co znęcanie się fizyczne. Bardzo proszę o informację: Czy prowadzone są badania i czy wiemy, jaka jest skala przemocy ekonomicznej, szczególnie wobec osób starszych i niepełnosprawnych? Drugie pytanie. Moim zdaniem rodziny zastępcze i rodzinne domy dziecka to zdecydowanie lepsze miejsce także dla dzieci, które są ofiarami przemocy w rodzinie. Są one lepsze niż duże państwowe domy dziecka. Czy może pani minister powiedzieć, ile na koniec 2014 r. było w Polsce rodzin zastępczych, ile było rodzinnych domów dziecka, a ile państwowych domów dziecka? Jakie środki finansowe rząd przeznaczył w 2014 r. na poszczególne ośrodki? Trzecie pytanie. Bardzo proszę o informację: Czy na terenie województwa łódzkiego, jeżeli pani minister w chwili obecnej dysponuje taką wiedzą, jest tylko jeden specjalistyczny ośrodek wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie, który jest w Łodzi? Ile ofiar przemocy w rodzinie przebywało w tym ośrodku, ilu osobom ogólnie udzielono pomocy czy wsparcia w 2014 r.? Ostatnie pytanie: Czy ministerstwo posiada informacje i statystyki o dalszych losach byłych podopiecznych (Dzwonek) ośrodków dla ofiar przemocy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Chmielewski
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister i Współpracownicy! Chciałbym zwrócić uwagę na dwa aspekty, które pojawiły się na kanwie tego raportu, tej informacji za rok 2013. Przysłuchiwałem się tej dyskusji i pojawiały się istotne głosy, padały już pytania. Pytanie: Skąd wziąć na to pieniądze? Skąd wziąć pieniądze na to, żeby móc działać szeroko, interdyscyplinarnie? Czy są jeszcze inne narzędzia, które umożliwiają takie działanie? Dostrzegam takie narzędzia w tym, co zrobiliśmy do tej pory. Nie mogę się tutaj do końca zgodzić z tymi, którzy mówią, że minionych kilka lat od istotnej nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie to lata niejasne, stracone. Tak nie jest. Dużo zależy od samorządów, od samorządu terytorialnego i inicjatywy, która jest oddolna. Jestem przekonany, że będą pieniądze na to działanie nakierowane na ludzi. W zasadzie widać już perspektywę funduszy europejskich, które zostały na to wprost nakierowane. Mówi się wprost, że te wszystkie środki finansowe będą przeznaczone na działania miękkie. Druga droga to oczywiście Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym, który - jak mogliśmy przeczytać - w roku 2013 rozdysponował 10 mln zł. Z tego, co wiem, w 2014 r. to były jeszcze większe pieniądze. One ciągle są i mogą być przekierowane dwoma strumieniami. Z jednej strony są organizacje pozarządowe (Dzwonek), które będą organizować terapie dla osób wymagających terapii wspomagającej bądź korygującej, a z drugiej strony są środki pomocowe. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Ministro! Mam trzy pytania. Po pierwsze, ucieszyło mnie pani kiwanie głową, że są twarde dane. W związku z tym proszę o odpowiedź na piśmie, bo, niestety, będę musiała zaraz lecieć. W każdym razie chciałabym otrzymać informację, ile było ofiar przemocy w ciągu ostatnich pięciu lat. Chodzi mi o dane z podziałem na płeć - zarówno jeżeli chodzi o ofiarę, jak i sprawcę. Niech będą one skrzyżowane, żeby np. było wiadomo, kto jest sprawcą przemocy wobec mężczyzn. Druga kwestia. W swoim raporcie też zaobserwowaliście zjawisko niekorzystania w wystarczającym stopniu z możliwości prawnej nakazu opuszczenia mieszkania. Wprawdzie ta liczba rośnie, niemniej, to wynika zarówno z odpowiedzi pani ministry Piotrowskiej, jak i pana prokuratora Seremeta na uwagę, że wciąż za mało policjantów czy innych osób korzysta z tej możliwości, żeby spowodować, by sprawca był usunięty z lokalu, a ofiara przemocy nie musiała tułać się po ośrodkach, nie jest to wystarczające. A więc co w tej sprawie możecie zrobić, żeby poprawić wykorzystalność tych dobrych zapisów prawnych, które mamy, a które nie są w pełni wykorzystywane? I trzecia sprawa. Zakładam, mam nadzieję, że ten Sejm przyjmie (Dzwonek) niebawem europejską konwencję o przeciwdziałaniu przemocy. Rozumiem, że pani jako przedstawicielka rządu, ponieważ jest to projekt rządowy, nie tylko popiera tę konwencję, ale również już przygotowuje się do jej implementacji. Chciałabym zapytać, jakie byłyby priorytety rządu w momencie wprowadzenia konwencji, zwłaszcza jeżeli chodzi o profilaktykę, bo to jest niezwykle ważne, żeby robić...
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

...wszystko, by ta przemoc po prostu nie występowała, a w każdym razie była ograniczona. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam nadzieję, że konwencja o przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet nie zostanie nigdy przyjęta przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, bo jest to konwencja, w której nie chodzi o przeciwdziałanie przemocy, tylko o zmianę definicji płci i wprowadzenie po raz pierwszy do polskiego obiegu prawnego pojęcia płci społeczno-kulturowej. Ta konwencja może być wręcz źródłem przemocy w stosunku do osób takich jak ja, które uważają, że kryterium biologiczne jest kryterium podstawowym w wyznaczaniu płci. A więc mam nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie. Pani minister, chciałabym zadać pytanie zasadnicze. Co pani zrobiła w ciągu tego roku, jeśli idzie o raport NIK i wnioski wynikające z tego raportu? Bo widzę, że od trzech lat nic się nie dzieje, a ten raport był druzgocący dla ustawy i dla ministerstwa, gdyż okazało się, że w wyniku zwiększonego zbiurokratyzowania procedur ofiarom przemocy jest znacznie trudniej uzyskać pomoc. Wcześniej policja w ciągu 7 dni musiała reagować na sygnał dotyczący przemocy, w tej chwili ta reakcja często jest wydłużona do prawie pół roku (Dzwonek), ponieważ najpierw musi się zebrać zespół interdyscyplinarny, który notabene nie jest dodatkowo wynagradzany za dodatkową pracę, i potem dopiero ten zespół interdyscyplinarny daje sygnał, że w określonym miejscu powinien się pojawić policjant. To jest po prostu niedopuszczalne. Tego typu sygnały powinny być sprawdzane w trybie natychmiastowym.
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Ostatnie pytanie.
Mówca: Agnieszka Hanajczyk
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani minister, wracając do badań, które zostały przedstawione w sprawozdaniu - oczywiście my jako członkowie komisji polityki społecznej ciągle czekamy na badania porównawcze, niemniej te wykonane badania są bardzo interesujące - chcę zapytać panią minister, co państwa jako specjalistów, osoby, które przecież gromadzą materiały dotyczące zjawiska przemocy, które zresztą zmienia się na przestrzeni lat, co panią najbardziej zainteresowało, co było taką informacją, która była najbardziej dla pani zaskakująca w odniesieniu do tych danych, bo dla nas z kolei jako członków komisji jest to też informacja, wskazówka, co należy robić. Co dla pani jako ministra jest najbardziej zaskakujące w tych badaniach? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Pani minister, mam pytanie dotyczące nie ofiary i sprawcy, ale pracowników socjalnych i asystentów rodzinnych, którzy mają bezpośredni kontakt z przemocą w rodzinie, którzy docierają do domów, stykają się z tym wielokrotnie. Czy są specjalistyczne szkolenia w tym zakresie i jak to się ma do kwestii wypalenia zawodowego tych osób? Czy państwo dostrzegacie ten problem wypalenia zawodowego? I w jaki sposób są ci pracownicy wspierani zarówno w kontekście wypalenia, jak i szkolenia i podwyższania ich umiejętności w zakresie bezpośrednich kontaktów ze sprawcami i z ofiarami? I kolejne, troszeczkę inne już pytanie, dotyczące właśnie ofiar. Chciałabym zapytać o dane statystyczne - może odpowiedź niekoniecznie w tej chwili, jeżeli pani minister nie posiada takich danych, może na piśmie - jeżeli chodzi o przemoc, która dotyka osoby starsze i osoby niepełnosprawne. Czy takie dane statystyczne dotyczące tej grupy osób państwo posiadacie i jaki jest zakres tej przemocy w stosunku do tych osób? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Pytanie: Czy jest przygotowywana poważna nowelizacja ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie? Jak już w wystąpieniu o tym mówiłem, do ustawy jest bardzo wiele zastrzeżeń, do tego, jak ona działa. Działa ona w sposób jeszcze bardziej zbiurokratyzowany, nieefektywny. Chodzi o to samo, co było mówione odnośnie do zapisów, o które nie do końca prosili pracownicy socjalni, dotyczących odbierania dzieci rodzinie, właściwej kontroli ze strony sądu. Chciałbym więc zapytać o badania, na które wszyscy się tu powołują, te ewaluacyjne. One nie są tak naprawdę badaniami ewaluacyjnymi. Chciałbym zapytać, ile kosztowały te badania, ich przeprowadzenie. Czy państwo znacie tę opinię, na którą się wcześniej powołałem, Instytutu na rzecz Kultury Prawnej? Jej autorzy uczulają m.in. na kwestię próby, na jakiej zostały one przeprowadzone. Jest to grupa specyficzna, bardziej aktywna, silniej zmotywowana do poprawy swojej sytuacji życiowej. Może to rzutować na odpowiedzi tych osób. Co ciekawe, wśród instytucji wybranych do badań znalazły się m.in. domy matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. (Dzwonek) Nic więc dziwnego, że w takiej próbie 96% badanych stanowią kobiety. Trudno przecież, żeby było inaczej. Tak że to jasno pokazuje, że badania zostały one bardzo źle przeprowadzone i odwoływanie się do nich w raporcie ministerialnym jest bardzo złe. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ze sprawozdania wynika, że we wszystkich województwach przeprowadzono szkolenia blisko 6 tys. pracowników pierwszego kontaktu. W tych szkoleniach i konferencjach wzięli udział głównie pracownicy ośrodków pomocy społecznej, powiatowych centrów pomocy rodzinie, funkcjonariusze Policji, strażnicy miejscy, kuratorzy sądowi, pedagodzy szkolni, nauczyciele, wolontariusze organizacji pozarządowych i inni. Tematem szkoleń były m.in. problemy kompetencji służb w ramach procedury ˝Niebieska karta˝, prowadzenie dokumentacji i ochrony danych osobowych w ramach ˝Niebieskiej karty˝. Ze sprawozdania wynika, że najwięcej wypełnionych ˝Niebieskich kart˝ w 2013 r. założyła Policja, tj. było 79%, a pomoc społeczna - 17%. Pozostałe instytucje - śladowo. Najwięcej ˝Niebieskich kart˝ sporządzono w województwach: śląskim, mazowieckim i małopolskim, stąd moje pytanie do pani minister. Czy ta liczba ˝Niebieskich kart˝, które są wydawane w ostatnich latach, ma tendencję wzrostową czy utrzymuje się w ostatnich latach na tym samym poziomie? Czy rozkład liczby wydanych ˝Niebieskich kart˝, jeśli chodzi o poszczególne województwa, ma podobny wymiar jak w roku 2013? (Dzwonek) I ostatnie pytanie: Ile ˝Niebieskich kart˝ założono na wniosek osób dotkniętych przemocą w rodzinie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Pani Minister! Chciałabym zaakcentować problem, o którym już dzisiaj była mowa, odbierania dzieci rodzinom, matkom samotnie wychowującym dzieci, rodzinom, które nie są patologiczne, nie ma tam przemocy, żadnego z rodzajów, o jakich pani mówiła, ani przemocy psychicznej, ani fizycznej, ani jakiejkolwiek innej. Są to natomiast rodziny biedne. Ostatni taki przypadek zdarzył się w Wałbrzychu, też już dzisiaj wspominany, gdy młodemu małżeństwu zabrano pięcioro dzieci. Ojciec pracuje od świtu do nocy, jak sam tutaj pisze. Co się okazuje? Dopiero po interwencji gazety MOPS ma zamiar wystąpić o oddanie dzieci. Jeżeli po interwencji gazety, to znaczy, że sprawa nie była dokładnie zbadana czy przeanalizowana, zanim zapadła taka decyzja. Proszę mi powiedzieć, ile miesięcznie kosztuje utrzymanie dziecka w domu dziecka, czy też w rodzinie zastępczej. Sądzę, że to jest kwota ok. 2 tys. zł. Wobec tego, czy nie bardziej logiczne byłoby pozostawienie dzieci rodzinom, mimo że biednym, bo te rodziny i tak lepiej wywiązują się ze swoich obowiązków względem dzieci niż obcy? Chodzi o to, by wspierać rodzinę. Mówicie tutaj np. o tych środkach norweskich. Co z tego, że środki norweskie będą przeznaczone na jakieś badania przemocy itd., jaki to ma sens? Gdyby one były przeznaczane raczej (Dzwonek) na konkretną pomoc rodzinom w potrzebie, to rozumiem. Mam krótkie pytanie. Czy ministerstwo analizuje to zjawisko, o którym mówimy, odbierania dzieci nie z powodu patologii? Jaka jest skala tego zjawiska? Ile takich przypadków było w moim województwie, województwie lubelskim np. w ciągu dwóch ostatnich lat? Prosiłabym panią minister o odpowiedź na piśmie, jeśli to jest możliwe. Ile było przypadków odebrania rodzinom dzieci z powodu biedy? Czy pracownicy są przygotowywani, czy są badani, czy się kwalifikują do takiej pracy, czy nie mają jakichś skłonności sadomasochistycznych, bo może być bardzo różnie.
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

To, co się dzieje, budzi poważny niepokój społeczny i co pewien czas wstrząsa opinią publiczną. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Chciałabym bardzo podziękować przede wszystkim posłom Komisji Polityki Społecznej i Rodziny za wielogodzinną dyskusję i debatę podczas posiedzenia, ale również ministerstwu za odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Chciałabym również państwu podziękować za dzisiejszą debatę i dyskusję, bo jak widać, w dalszym ciągu są jeszcze emocje na sali. Wynika to z tego, że temat przemocy jest, był i będzie przedmiotem długotrwałej dyskusji, ponieważ jest to kwestia ważna, ale też, jak pani minister stwierdziła, bardzo delikatna i subtelna w swej materii. Dziękuję ministerstwu za otwartość na wszelkie informacje, sugestie, za szukanie narzędzi, rozwiązań tego problemu. Wiemy, że to wcale nie jest takie łatwe, bo problem tkwi w mentalności ludzi, a jednocześnie w dobrej współpracy z samorządami lokalnymi, co było wielokrotnie podkreślane. Dziękuję za inicjatywy dotyczące asystentów rodzinnych. Myślę, że wsparcie tego aspektu jest niezmiernie istotne. Przy dobrych szkoleniach i szukaniu dobrych asystentów, ludzi, którzy faktycznie poświęcą się rodzinie, będzie szansa na to, że ta przemoc może nie będzie całkowicie wyeliminowana, bo to jest trudne, ale jest szansa na to, że będzie łatwiej szukać sprawców i pomagać ofiarom, tych sprawców z tego środowiska wyłaniać, bo nie zawsze jest łatwo wyciągnąć przemoc z czterech ścian. Dziękuję też Ministerstwu Sprawiedliwości, które mając już w tej chwili narzędzia, potrafi je świetnie wykorzystywać. Bardzo za to dziękuję. Ze swej strony, jako posłowie, prosimy o dalszą współpracę i informację dotyczącą badań, które zostaną przeprowadzone. Czy już państwo macie wyniki, chodzi o porównanie w ciągu kilkuletniej działalności ustawy, jakie są rzeczywiście faktyczne wyniki dotyczące tej sfery, o której dzisiaj dyskutowaliśmy. Jeszcze raz bardzo dziękuję. Pani marszałek, bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Jerzy Krzysztof Lichtenberg jest autorem takiej oto uwagi: Jeśli wina reńskie i mozelskie mają być dobre, to ma w nich być możliwie najmniej samych Renu i Mozeli. My skonstatujmy, co następuje: Jeżeli Niemcy i Rosjanie mają być dobrzy dla samych siebie i dla innych nacji, to powinno w nich być możliwie najmniej samych Niemiec i Rosji. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Bożena Kamińska
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dzisiejsze oświadczenie chcę wygłosić w sprawie możliwości zmiany zapisu w rozporządzeniu ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy, dotyczącego definicji poszczególnych rodzajów komunikacji. Przez Suwałki przebiega linia ekspresowa, ekspresowy bus Warszawa - Wilno - Warszawa, to jest około 500 km. Jednakże autobusy tej linii nie zatrzymują się w Suwałkach ze względu na rozporządzenie ministra transportu z 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy. W rozporządzeniu tym jest zawarta definicja komunikacji linii zwykłych, przyspieszonych, pospiesznych oraz ekspresowych. Zgodnie z § 2 pkt 4 przez komunikację ekspresową należy rozumieć regularny przewóz osób wykonywany w ramach publicznego transportu zbiorowego drogowego, w którym środki transportu zatrzymują się w miejscowości początkowej i końcowej, albo początkowej i końcowej oraz co najmniej w jednym mieście wojewódzkim usytuowanym na linii komunikacyjnej. Ponieważ Suwałki nie są już miastem wojewódzkim, mieszkańcy tego miasta nie mogą skorzystać z tego szybkiego połączenia z Warszawą oraz z Wilnem. Wiele miast w Polsce, które po reformie administracyjnej straciły status miast wojewódzkich, ma podobny problem. Z tego miejsc pragnę zwrócić się do pani minister Marii Wasiak o rozważenie zmiany tego zapisu w rozporządzeniu, co umożliwiłoby społeczeństwu skorzystanie z takiego połączenia, szczególnie w wypadku byłych miast wojewódzkich, które znajdują się na trasie ekspresowego busa. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Chciałabym złożyć oświadczenie w sprawie przemocy państwa wobec tych rodzin, które z powodu różnych przyczyn, w tym bardzo wielu przyczyn całkowicie niezawinionych, takich jak bezrobocie, ubóstwo, choroba, brak dobrych warunków materialnych, mieszkaniowych, w których mogłyby się wychowywać dzieci, a także pewnych przejściowych konfliktów w rodzinie, na mocy art. 12a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie poddawane są przemocy urzędowej w postaci zabierania dzieci bez dokładnego rozeznania sytuacji w rodzinie. Dzieci te zabiera pracownik i dopiero po fakcie zawiadamia o tym sąd rodzinny i opiekuńczy. Uzasadnienie, które zawarte jest w sprawozdaniu z realizacji tej ustawy za rok 2013, że na 517 zabranych dzieci tylko 15 rodzin zaskarżyło tę decyzję do sądu, jest niczym nieuzasadnione, dlatego że rodziny boją się występować do instytucji, ponieważ w starciu z instytucjami, takimi jak Policja, prokuratura, sąd, pomoc społeczna i inne, rodzina, która z różnych powodów jest słabsza, także z bardzo wielu powodów niezawinionych, nie jest w stanie zwyciężyć, nie jest w stanie dojść swoich praw, ponieważ często nie umie tych swoich praw bronić. Drugim instrumentem stygmatyzacji rodzin i krzywdy urzędowej, z którą stykają się rodziny, jest procedura ˝Niebieskie karty˝. Bardzo sprawnie zakłada się ˝Niebieskie karty˝, ale także to samo sprawozdanie, na które już się powołałam, pokazuje, że 1/3 ˝Niebieskich kart˝ była założona bez żadnego uzasadnienia merytorycznego. Oczywiście można założyć kartę, dzieje się to w małym środowisku, w którym bardzo często wszyscy się znają. Problem jednak polega na tym, że nie ma równie sprawnej procedury likwidowania tej ˝Niebieskiej karty˝, kiedy rodzina dochodzi tego, żeby zlikwidować tę kartę, ponieważ stała się ona narzędziem stygmatyzacji tej rodziny. Rodziny wskazywane są w środowisku lokalnym jako rodziny patologiczne, do których muszą przychodzić Policja i inne służby publiczne, żeby te rodziny nadzorować i kontrolować w ich funkcjach. W ostatnim czasie napływa bardzo dużo skarg na procedury zakładania bez uzasadnienia merytorycznego ˝Niebieskich kart˝ i także bezzasadne utrzymywanie tych kart, kiedy taka sytuacja nie tylko nie istnieje, ale w ogóle nigdy nie zaistniała ani nie było powodów do tego, żeby taką kartę założyć. To są sprawy niezwykłej wagi. Narusza się tutaj nie tylko ustawę, nie tylko kodeks rodzinny, lecz także wiele postanowień Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i powinny one podlegać kontroli zarówno parlamentu, jak i Trybunału Konstytucyjnego. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie przyjętej ustawy o funkcjonowaniu górnictwa Stało się. W dniu 16 stycznia 2015 r. rząd przyjął program rozmontowania polskiego górnictwa. Między godz. 0 a godz. 0.09 głosami 199 posłów PO i 36 posłów PSL Polska zrezygnowała z niezależności energetycznej płynącej z posiadania własnego surowca strategicznego. Alegorycznie rzecz ujmując i przyrównując polskie górnictwo do zepsutego samochodu: zamiast naprawiać mechanikę pojazdu, przemalowano go na inny, np. niebieski, kolor, jednocześnie uporczywie i do znudzenia powtarzając, że niebieskie się nie psują i jeżdżą szybciej, bo tak twierdzą wróżki. Wierzę, że mądrość obywateli Polski, mądrość ludzi na Śląsku, grupowy zdrowy rozsądek zwyciężą nad ˝mądrością˝ zaklinaczy rzeczywistości z PO i PSL. Tego po prostu nie da się tak zostawić. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-01-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Kilkanaście lat temu w Tarnowie miało miejsce zdarzenie związane z leczeniem więźniów w placówkach publicznej służby zdrowia, które nawet zostało opisane w lokalnej prasie. Do wojewódzkiej poradni stomatologicznej został przywieziony w towarzystwie funkcjonariuszy Służby Więziennej skuty kajdankami więzień. Po doprowadzeniu natychmiast został przyjęty poza kolejnością przez dyżurującego chirurga dentystę. Zabieg trwał kilka godzin, w rezultacie pacjenci zarejestrowani w tym dniu odeszli z kwitkiem. Tak zazwyczaj wygląda leczenie więźniów w placówkach publicznej służby zdrowia. Ze względów bezpieczeństwa konwojowanemu więźniowi udziela się pomocy natychmiast, natomiast chorzy pacjenci zazwyczaj muszą cierpliwie czekać. Na szczęście dotychczas leczenie osadzonych odbywało się przede wszystkim na terenie placówek zamkniętych. Teraz jednak będzie inaczej, bo ten rząd chce, żeby przestępcy byli leczeni w placówkach publicznej służby zdrowia. Minister sprawiedliwości rozpoczął właśnie proces restrukturyzacji szpitali więziennych. Dnia 1 stycznia zamknięto placówkę w Barczewie, a także niektóre oddziały szpitalne w więzieniach w Warszawie, Bytomiu i we Wrocławiu. W efekcie tych zmian więźniów, którzy potrzebują lekarskiej pomocy, trzeba będzie wozić po całym kraju, a w skrajnych wypadkach umieszczać na otwartych oddziałach. Wożenie więźniów do często odległych miejsc zupełnie niepotrzebnie podnosi koszty leczenia. Ponadto, jak już bywało, takie sytuacje mogą prowadzić do ucieczki osadzonych. Problem istotny i niestety zdaje się, że bagatelizowany przez kierownictwo resortu i Służby Więziennej to wyżej opisana kwestia niejako z góry uprzywilejowanej pozycji przestępcy w stosunku do zwyczajnego potrzebującego pomocy lekarskiej obywatela. Wobec nadchodzących tak radykalnych zmian równie ważna jest sprawa braku doświadczenia wśród personelu medycznego publicznych placówek służby zdrowia w postępowaniu z pacjentami - osadzonymi. Niemal powszechnie wiadomo, że wśród osadzonych mamy do czynienia z liczną grupą symulantów oraz ludzi dopuszczających się na przykład samookaleczeń. Już te wyżej sygnalizowane przeze mnie powody powinny wystarczyć, żeby ministerstwo jednak zrezygnowało z procesu przejmowania więźniów przez placówki publicznej służby zdrowia, jednak argumentem koronnym winien być fakt, że każdorazowo obecność więźnia w tego typu placówce powoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa wszystkich osób, zarówno personelu, jak i innych znajdujących się tam pacjentów.