Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2012-09-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Ja przyznam, że z zaskoczeniem usłyszałam tu z ust przedstawicieli trzech klubów, co najmniej trzech, te narzekania na jakieś szalone tempo pracy komisji. Otóż, proszę państwa, gdybyśmy nie rozpatrzyli tego projektu we właściwym czasie, gdyby padł jakikolwiek wniosek o przerwanie prac, gdyby dyskusja się rozwijała dłużej, to byśmy tego nie skończyli. Nikogo nie poganiałam, mówię to z pełną odpowiedzialnością. Owszem, mieliśmy świadomość, że to jest rzeczywiście pilny projekt. Nie jest rzeczą nadzwyczajną to, panie pośle, że poza wnioskami mniejszości, które klub jest w stanie sformułować na posiedzeniu komisji, zgłaszacie państwo poprawki. Przecież nikt wam z tego powodu nie czyni zarzutu. Drugie czytanie jest od zgłaszania poprawek między innymi, a więc jest to chyba naturalna procedura. Nie mogę przyjąć takich zarzutów, tym bardziej wypływającego stąd wniosku, że ponieważ tak szybko pracowaliśmy i nie wiemy, co to jest, o czym to jest, to tego projektu nie poprzemy. To nie jest cała ustawa o radiofonii i telewizji, to jest uzupełnienie ustawy o radiofonii i telewizji o kawałek dyrektywy europejskiej, ponieważ większość dyrektywy wdrażaliśmy i implementowaliśmy do ustawy w poprzedniej kadencji. Ja wiem, że nie wszyscy z nas tu byli, ale mogę zaświadczyć, bo byłam i pracowaliśmy nad tą ustawą. Został ten jeden jedyny fragment, audiowizualne usługi medialne na żądanie, bo wokół niego, o czym mówiłam w pierwszym wystąpieniu, rozpętała się jakaś wręcz histeria. Być może były tam na tyle nieprecyzyjne zapisy, że ostatecznie parlament zdecydował, że ten element pomija. I jest też tak, jak mówiła pani minister - jeżeli ktokolwiek interesuje się tematyką medialną, to też wie, jak długo trwały prace w ministerstwie, jak przebiegały konsultacje, jak ten projekt częściowo się zmieniał. To jest dość specjalistyczna ustawa i oczywiście trudno oczekiwać, że wszyscy będziemy mogli każdy jej szczegół właściwie pojąć. Chcę więc powiedzieć, że to jest kawałek ustawy. Tamta ustawa obowiązuje, z wartościami chrześcijańskimi, ze wszystkim - obowiązuje nasza ustawa o radiofonii i telewizji, która będzie miała nowy rozdział 6a. I na tym to polega. Definicje są takie, jak w tamtej ustawie, wzbogacone o pewien dodatkowy rys, ponieważ jest to nowy typ działalności. Istnieje telewizja publiczna, istnieją wszyscy nadawcy, istnieją programy nadawane przez satelitę, istnieją programy w kablu. To wszystko istnieje, to są usługi linearne. A to dotyczy czegoś innego, spróbujmy wyobraźnię uruchomić, takich usług, takich programów, które jak książki w bibliotece stoją na półce. Ktoś buduje jakieś pakiety, robi z tego katalog i jak chcę z tego korzystać, to, płacąc za pomocą jakiegoś kodu dostępu, będę mogła korzystać, bo chcę sobie np. obejrzeć wszystkie filmy francuskie wyprodukowane w roku 1947, mam takie hobby, a być może ktoś w tym pakiecie coś takiego ma. Nie rozwiązujemy tu żadnych spraw generalnych, a więc jak na materię tej ustawy, jeszcze raz powtarzam, nie było to żadne szaleńcze tempo. Po prostu na posiedzeniu komisji wydawało się, że członkowie komisji na tyle są zorientowani w tej materii, że choć oczywiście mają zastrzeżenia, bo mamy różne poglądy, są w stanie przygotować to sprawozdanie. Jeśli moje odczucie było mylne, to strasznie mi z tego powodu przykro. W takim razie na przyszłość proszę o bardziej wyraźne sygnały, nie wystarczy w trakcie posiedzenia wyjść i nie być, nie pracować. Proszę wtedy powiedzieć: nie, nie pracujemy, bo nie wiemy, nie rozumiemy. Nikt nikogo nie pogania. Dziękuję za uwagę i dziękuję komisji za tę pracę. (Oklaski)