PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt ustawy, który ma uprościć procedury administracyjne przez szersze stosowanie tzw. milczącego załatwienia sprawy. Projekt obejmuje bardzo szeroki katalog spraw: od ulg w podatku rolnym, przez rekultywację gruntów, pojazdy uprzywilejowane, decyzje środowiskowe, imprezy masowe artystyczno-rozrywkowe, zezwolenia odpadowe, aż po działalność lombardową, usługi płatnicze czy zezwolenia związane ze sprzedażą alkoholu. Dlatego chciałabym zadać kilka pytań. Jaki był średni czas oczekiwania na wydanie decyzji lub zajęcie stanowiska w każdej z kategorii spraw objętych projektem? Proszę o przedstawienie danych osobno dla poszczególnych procedur. Czy rząd dysponuje analizą, ile spraw rocznie dotyczy każdej z tych procedur i w ilu przypadkach dochodziło do przekroczenia terminów? Dlaczego wybrano akurat taki katalog postępowań? Jakie były kryteria doboru spraw objętych milczącą zgodą? Czy decydowała liczba spraw, przewlekłość postępowań, znaczenie dla przedsiębiorców, czy może nacisk określonych branż?
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Każdy, kto próbował załatwić ważną sprawę w urzędzie, zna poczucie frustracji związane z przeciągającymi się procedurami, brakiem informacji i wielomiesięcznym oczekiwaniem na decyzję. Państwo nie powinno działać w taki sposób. Obywatel ma prawo oczekiwać, że administracja publiczna będzie sprawna, przewidywalna i zorganizowana wokół potrzeb ludzi, a nie wokół samej procedury. Dlatego część kierunku zaproponowanego w tym projekcie należy ocenić pozytywnie. Skracanie czasu oczekiwania na decyzje administracyjne, ograniczanie zbędnej biurokracji czy wprowadzanie mechanizmów dyscyplinujących administrację mogą realnie ułatwić życie obywatelom i małym przedsiębiorcom. Bardzo wielu ludzi nie oczekuje od państwa rzeczy nadzwyczajnych. Oczekuje, że sprawa zostanie załatwiona w rozsądnym terminie i bez konieczności wielomiesięcznej walki z urzędem. Właśnie temu ma służyć rozszerzenie stosowania tzw. milczącej zgody, czyli instytucji, w przypadku której brak decyzji urzędu w określonym terminie oznacza uznanie sprawy zgodnie z wnioskiem obywatela lub przedsiębiorcy. Jednocześnie projekt jest bardzo szeroki i obejmuje obszary związane m.in. z podatkami, ze środowiskiem, z działalnością gospodarczą, bezpieczeństwem imprez masowych czy procedurami inwestycyjnymi. Właśnie tutaj pojawiają się istotne pytania, bo sprawne państwo nie może oznaczać państwa wycofanego. Deregulacja nie może prowadzić do sytuacji, w której brak decyzji administracyjnej zacznie zastępować realną kontrolę państwa nad obszarami mającymi wpływ na bezpieczeństwo ludzi, środowisko czy prawa lokalnych społeczności. Państwo powinno być mniej biurokratyczne, ale jednocześnie powinno pozostać skuteczne, odpowiedzialne i obecne tam, gdzie chodzi o interes publiczny. Największym zagrożeniem zawsze jest sytuacja, w której zwykły obywatel zostaje sam wobec silniejszych podmiotów, a państwo tłumaczy swoją bezczynność uproszczeniem procedur.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Na jakich konkretnie ekspertyzach i analizach merytorycznych oparto twierdzenie, że wprowadzenie milczącej zgody w sprawach dotyczących zbierania i przetwarzania odpadów nie spowoduje zagrożenia dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi? Dlaczego projekt zakłada milczące wydawanie zezwoleń na przeprowadzanie imprez masowych artystyczno-rozrywkowych, skoro od rzetelności oceny wniosku przez organ bezpośrednio zależy bezpieczeństwo tysięcy uczestników takich wydarzeń? Czy i w jaki sposób organy nadzorcze oraz sądy administracyjne będą mogły skutecznie kontrolować skalę stosowania milczącej zgody, skoro projekt nie przewiduje utworzenia centralnego rejestru takich przypadków?
Mówca: Sprawozdawca Katarzyna Królak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Celem zmian projektowanych w tej ustawie jest pełna implementacja zapisów dyrektywy unijnej 2013/40/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. Dyrektywa ta mówi o atakach na systemy informatyczne w zakresie penalizacji przestępstw wskazanych w art. 3 i 6 dyrektywy 2013/40/UE. Generalnie chodzi o to, że część regulacji unijnych została wdrożona w system polskiego prawa, a część wymaga wdrożenia. Ten artykuł, który chcemy w pełni wdrożyć, nakłada na państwa członkowskie obowiązek podejmowania środków niezbędnych do zagwarantowania, aby umyślne wytwarzanie, sprzedaż, dostarczanie w celu użycia, przywóz, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób niektórych narzędzi było karalne jako przestępstwo, jeżeli zostało dokonane bezprawnie i umyślnie w celu popełnienia któregokolwiek z przestępstw, o których mowa w art. 3 i 6 dyrektywy, co najmniej w przypadkach, które nie są przypadkami mniejszej wagi. Proponuje się zmianę odnośnika nr 1 do tytułu ustawy - Kodeks karny poprzez dodanie pkt 4, który będzie wskazywał regulację unijną wdrożoną do krajowego systemu porządku prawnego. W projekcie zaproponowano zmianę polegającą na umieszczeniu odesłania do art. 267 § 2 Kodeksu karnego w zakresie przestępstwa, o którym mowa w art. 3 dyrektywy, tj. niezgodnego z prawem dostępu do systemów informatycznych, oraz odesłania do art. 267 § 1 Kodeksu karnego w zakresie przestępstwa, o którym mowa w art. 6 tejże dyrektywy, tj. niezgodnego z prawem przechwytywania, co zapewni prawidłową i kompletną implementację art. 7 dyrektywy nr 2013/40. Pozostałe zapisy tejże dyrektywy są już wdrożone i funkcjonują w polskim systemie prawnym. Przewiduje się, że projektowana ustawa wejdzie w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia. Nie jest sprzeczna z zakresem prawa Unii Europejskiej. Komisja była zgodna, że należy uzupełnić prawo polskie o wszelkie zapisy dyrektywy. Dziękuję ślicznie. (Oklaski)
Mówca: Aleksandra Kot
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Głównym celem tego projektu ustawy jest wykonanie prawa Unii Europejskiej, ale też eliminacja pewnej luki prawnej w zakresie penalizacji przygotowań do cyberataków. Ta ustawa zakłada poszerzenie zakresu zastosowania art. 269b Kodeksu karnego poprzez objęcie jego dyspozycją dodatkowych czynów karalnych związanych z cyberprzestępczością. Przepis art. 269b dotyczy odpowiedzialności za wytwarzanie, pozyskiwanie czy sprzedaż narzędzi służących do popełniania przestępstw przeciwko systemom informatycznym i ochronie informacji. Projekt ustawy zakłada penalizację przygotowania czynów polegających na nieuprawnionym uzyskiwaniu dostępu do informacji, do systemów informatycznych poprzez przełamywanie czy omijanie zabezpieczeń. Czyli, mówiąc najprościej, jeśli ktoś tworzy lub sprzedaje program, przygotowuje jakieś narzędzia, które mają na celu umożliwienie przełamania zabezpieczeń, umożliwienie włamania się do danego systemu informatycznego, to działanie, ten czyn również powinien być objęty odpowiedzialnością karną. Często rola osób, które przygotowują te narzędzia, te programy hakerskie, jest kluczowa w całym przestępstwie i ta luka jak najbardziej powinna być wyeliminowana. W dobie narastających zagrożeń cyfrowych i konieczności dostosowania naszego porządku prawnego do standardów unijnych taka właśnie regulacja wydaje się niezbędna. Musimy w jak najszerszym stopniu penalizować wszelkie czyny związane z cyberprzestępczością. Z tych powodów klub Koalicji Obywatelskiej popiera ten projekt ustawy, tak jak przy pierwszym czytaniu. Dziękuję.
Mówca: Sławomir Ćwik
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Centrum przedstawić stanowisko klubu wobec druku nr 2398, który zawiera zmianę Kodeksu karnego poprzez uwzględnienie w postanowieniach kodeksu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 sierpnia 2013 r. dotyczącej ataków na systemy informatyczne i zastępującej decyzję ramową Rady 2005/222/WSiSW. Proszę państwa, nie doszło wcześniej do pełnej transpozycji postanowień prawa europejskiego w zakresie ochrony systemów informatycznych, ponieważ art. 269b Kodeksu karnego odsyłał jedynie do art. 267 § 3, a tymczasem wymaga to także odesłania do art. 267 § 1 i § 2, które mówią o przechwytywaniu danych, § 1, oraz o dostępie do systemów informatycznych, § 2. Ta nowelizacja to uchybienie uchyla. Będzie pełniejsze zabezpieczenie systemów informatycznych poprzez penalizowanie wytwarzania programów, narzędzi, urządzeń, które by umożliwiały przechwytywanie i dostęp do systemów informatycznych. Cóż więcej? Nie ma potrzeby tego uzasadniać, jest to kwestia oczywista. Natomiast nie mogę zgodzić się z wypowiedzią pana posła Warchoła z Prawa i Sprawiedliwości, aby prokuratura nie ścigała polityków, czy oni są z opozycji, czy nie z opozycji. (Poseł Marcin Warchoł: Polityka, polityczne, tak?) Panie pośle Warchoł, jeżeli politycy popełnili czyny zabronione, to właśnie szczególnie ich prokuratura powinna ścigać, ponieważ oni powinni dawać przykład i nie powinni czynów zabronionych popełniać. Jeżeli popełniali, niech prokuratura ich ściga, niech sądy ich osądzają i oby tylko ci politycy nie uciekali za granicę i nie szkalowali z zagranicy Polski. (Poseł Marcin Warchoł: Nikt nie ucieka.) I to proszę kolegom przekazać. Dziękuję. (Poseł Anna Kwiecień: Pan tak o Giertychu?)
Mówca: Łukasz Osmalak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Obywatele! Mam przyjemność w imieniu Klubu Parlamentarnego Polska 2050 przedstawić nasze stanowisko w kwestii druku nr 2398. Myślę, że w bardzo dużym uproszczeniu można by powiedzieć, że wszystko zaczęło się w Rzymie, bo to Rzymianie jako pierwsi zaczęli stanowić prawo i gdyby już wtedy mieli dostęp do Internetu, smartfony, takie życie, jakie mamy obecnie, to pewnie wiele z tej legislacji już dziś funkcjonowałoby nie tylko w prawie polskim, ale w całym prawie europejskim i na całym świecie. Dzisiaj wiemy, że ktoś, kto dokonuje napadu, ktoś, kto jest rabusiem, bandytą, jest po prostu przestępcą. Troszeczkę inaczej patrzymy na to wszystko, jeśli chodzi o cyberbezpieczeństwo, jeżeli chodzi o świat wirtualny, bo jeszcze kilka lat temu gdy słyszeliśmy: haker, bardzo często nie kojarzyło nam się to absolutnie z żadnym przestępstwem, tylko wręcz uśmiechaliśmy się i zastanawialiśmy się, na ile ten ktoś jest dobry i ogarnięty informatycznie, że potrafi włamać się komuś do systemu. Dzisiaj wiemy, mając już pewne doświadczenie, m.in. związane z tym, że funkcjonujemy w takim, a nie innym świecie, że każdy, kto wykrada dane, każdy, kto włamuje się do czyjegoś systemu informatycznego, każdy, kto w świecie wirtualnym robi krzywdę drugiemu człowiekowi, tak naprawdę też łamie prawo. Trzeba to sobie wprost powiedzieć, trzeba w taki sposób zacząć to nazywać, a co za tym idzie - oczywiście też trzeba temu w sposób bardzo skuteczny przeciwdziałać. Żebyśmy mogli temu w sposób bardzo skuteczny przeciwdziałać, oczywiście niezbędna jest dobra legislacja i niezbędne są dobre przepisy, które będą naszych obywateli zabezpieczały również w wymiarze wirtualnym. Nie możemy jednak zapominać o wszystkim tym, co jest związane z drugą stroną, jakby z tą jasną mocą, czyli ze wszystkimi administratorami systemów, ze wszystkimi firmami, instytucjami, którzy pracują w tej branży, ale pracują od nieco innej strony. Ich praca polega na tym, że w sposób kontrolowany, w sposób właśnie zgodny z prawem próbują łamać pewne zabezpieczenia, po to żeby się uczyć, żeby z kolei umieć bronić się przed potencjalnymi zagrożeniami i atakami. Cyberbezpieczeństwo jest i musi być jednym z fundamentów dzisiejszej demokracji, dzisiejszego świata, dlatego że ilość dezinformacji i ilość wszelkich negatywnych kwestii, które w związku z tym zalewają nasz świat, jest ogromna. Dlatego Klub Parlamentarny Polska 2050 popiera te rozwiązania. Na pewno będziemy głosowali za tym, aby ta ustawa weszła w życie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Tak, tak, jestem. Pani Marszałek! Zanim zacznę, to w nawiązaniu do ostatniego posiedzenia Sejmu i debaty o regulaminie Sejmu powiem, że dzisiaj zaczęliśmy o godz. 9, byłem tu o godz. 9, a kończymy o godz. 23.30. (Poseł Witold Tumanowicz: Mamy przyśpieszenie.) Zobaczymy, zobaczymy. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Kierunek tej ustawy jest słuszny. Państwo musi skutecznie ścigać nie tylko samych sprawców cyberataków, ale także tych, którzy dostarczają narzędzia, hasła, kody dostępu, programy i dane wykorzystywane później do włamań. Jeżeli państwo ma być bezpieczne i poważne, nie może reagować dopiero wtedy, gdy system szpitala przestaje działać, gdy firma traci dane, gdy obywatelowi znika konto, a instytucja publiczna zostaje sparaliżowana. Trzeba uderzać w cały łańcuch cyberprzestępczości: wykonawców, pośredników, dostawców narzędzi i tych, którzy świadomie tworzą infrastrukturę do ataku. To jest potrzebne, bo dane obywateli, systemy urzędów, szpitali, banków, samorządów i przedsiębiorstw są dzisiaj jednym z głównych pól walki. Popierając ten kierunek, trzeba jednak bardzo jasno postawić granicę. Walka z cyberprzestępczością nie może zmieniać się w straszak na legalnych specjalistów cyberbezpieczeństwa. Administrator, audytor, badacz bezpieczeństwa czy informatyk pracujący na zlecenie firmy lub instytucji nie może bać się, że narzędzie używane do testowania zabezpieczeń zostanie automatycznie potraktowane jak narzędzie przestępstwa. W tej dziedzinie te same programy mogą służyć dwóm celom: ochronie systemu albo atakowi na system. Dlatego kluczowy jest zamiar, kontekst i legalność działania. Musimy karać przestępców, ale nie możemy sparaliżować ludzi, którzy chronią nasze państwo, nasze firmy, nasze dane. Jeżeli przepisy będą stosowane bez rozumu, nieuczciwie, specjaliści zaczną uciekać z dziedzin, które chronią nasze dane. Wysoka Izbo! Potrzebujemy silnego prawa, ale również precyzyjnego prawa. Potrzebujemy skutecznych narzędzi dla organów ścigania, ale także jasnej ochrony legalnych działań w zakresie cyberbezpieczeństwa. Państwo ma być bezwzględne wobec tych, którzy przygotowują cyberataki, ale rozsądne wobec tych, którzy testują systemy, by je zabezpieczyć. Dlatego ten projekt co do zasady należy poprzeć, ale równocześnie trzeba pilnować praktyki jego stosowania. Ma być batem na cyberprzestępców, ale nie kneblem dla ekspertów, którzy każdego dnia bronią naszych danych, pieniędzy i instytucji. Dziękuję.
Mówca: Sławomir Zawiślak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na pierwszy rzut oka projekt ustawy zawarty w druku nr 2398 to mała nowelizacja. Ale właśnie w taki sposób rozszerza się dziś kompetencje państwa wobec obywateli - po cichu, ze stałym, wszystko usprawiedliwiającym hasłem: konieczność wdrożenia prawa Unii Europejskiej. Ten projekt rozszerza zakres art. 269b Kodeksu karnego o kolejne zachowania związane z dostępem do systemów informatycznych i przechwytywaniem danych. I nie byłoby problemu, gdyby równolegle doprecyzowano granice odpowiedzialności obywatela, ale tego właśnie zabrakło. Krajowa Rada Sądownictwa zwróciła uwagę, że dyrektywa unijna mówi o działaniach umyślnych, celowych, kierunkowych. Tymczasem polskie przepisy pozostawiają bardzo szeroki model odpowiedzialności także przy zamiarze ewentualnym. Co to w praktyce oznacza? To oznacza większą uznaniowość organów ścigania. To oznacza możliwość rozszerzającej interpretacji. To oznacza ryzyko, że legalna działalność specjalistów IT, administratorów czy osób zajmujących się cyberbezpieczeństwem będzie musiała później podlegać wyjaśnieniom przed prokuratorem. Cyberprzestępczość trzeba zwalczać. Państwo polskie powinno kierować się interesem obywateli, a nie automatyzmem implementacyjnym. Nie może pod preteksem bezpieczeństwa budować systemu, w którym obywatel najpierw wpada w orbitę podejrzenia, a dopiero później musi dowodzić swojej niewinności. Rząd odpowiada, że przecież istnieje kontratyp, okoliczność wyłączająca bezprawność czynu zabronionego. I właśnie to pokazuje ten duży problem. Skoro trzeba tworzyć wyjątki chroniące legalną działalność, tzn. że sam przepis jest zbyt szeroki. Wysoka Izbo! Najbardziej niepokojące jest jeszcze jedno zjawisko. W uzasadnieniu rząd wprost przyznaje, że projekt wynika z postępowania prowadzonego przez Komisję Europejską przeciwko Polsce. I znów mamy sytuację, w której państwo polskie nie prowadzi własnej refleksji nad granicami prawa karnego, tylko działa pod presją procedur unijnych. Suwerenne państwo polskie nie może pod hasłem bezpieczeństwa tworzyć coraz szerszych i coraz bardziej uznaniowych instrumentów represji. Prawo karne musi być precyzyjne i musi chronić obywatela także przed nadmierną ingerencją państwa. Dlatego ten projekt wymaga istotnych poprawek zawężających zakres odpowiedzialności i doprecyzowujących przesłanki karności. Dziękuję bardzo.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedowany projekt dotyczy rozszerzenia odpowiedzialności karnej za wytwarzanie, pozyskiwanie, zbywanie oraz udostępnianie urządzeń i programów komputerowych służących do cyberprzestępczości, w szczególności do uzyskiwania nieuprawnionego dostępu do informacji i systemów informatycznych. Projekt przewiduje również zaostrzenie sankcji karnych za tego rodzaju działania poprzez podniesienie zagrożenia karą pozbawienia wolności do 5 lat. Oczywiście w dobie rosnącej liczby cyberataków oraz coraz większych zagrożeń dla bezpieczeństwa danych obywateli, przedsiębiorców i instytucji publicznych takie rozwiązania są potrzebne. Państwo musi skutecznie reagować nie tylko na same włamania do systemów informatycznych, ale również na działalność polegającą na tworzeniu i rozpowszechnianiu narzędzi służących do popełniania tego typu przestępstw. Nie przedłużając, powiem, że klub Konfederacji będzie popierał ten projekt. Dziękuję.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym się dowiedzieć, co dokładnie projektodawca rozumie przez pojęcie przystosowania narzędzi do popełniania przestępstw, o którym mowa w art. 269b Kodeksu karnego. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedowana ustawa to bardzo dobry przykład tego, jak prawo krajowe musi nadążać za dynamicznie zmieniającą się rzeczywistością cyfrową. To ważna zmiana, ponieważ przepisy w obszarze cyberprzestępstwa muszą być jasne, spójne i jednoznaczne. W przypadku prawa karnego szczególnie istotne jest to, aby nie pozostawiać wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu odpowiedzialności za określone działania. Ten projekt właśnie to robi. Nie tworzy całkowicie nowych rozwiązań, ale uzupełnia i porządkuje już obowiązujące regulacje. Dzięki temu system prawny staje się bardziej przejrzysty i lepiej dostosowany do współczesnych zagrożeń związanych z funkcjonowaniem systemów informatycznych i ochroną informacji. W uzasadnieniu wskazano, że celem nowelizacji jest również objęcie przepisami czynów związanych z nielegalnym dostępem do systemów informatycznych (Dzwonek) oraz przechowywaniem danych. Chciałabym zapytać, czy po wejściu w życie ustawy zostanie rozszerzona odpowiedzialność karna za udostępnianie lub rozpowszechnianie narzędzi służących do popełnienia tego rodzaju przestępstw. Dziękuję.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szerokie przeanalizowanie posiadania, tworzenia czy udostępniania narzędzi informatycznych może prowadzić do kryminalizacji działań legalnych specjalistów zajmujących się testami bezpieczeństwa, analizą podatności czy edukacją w zakresie cyberochrony. To fundamentalny problem, bo wiele narzędzi wykorzystywanych przez cyberprzestępców to dokładnie te same narzędzia, których używają etyczni specjaliści w zakresie bezpieczeństwa. Kluczowe jest więc precyzyjne określenie zamiaru przestępczego, a nie tworzenie przepisów straszących tych, którzy chronią systemy. Jak rząd zamierza zagwarantować, że rozszerzenie art. 269b Kodeksu karnego nie doprowadzi do penalizacji legalnych działań ekspertów w zakresie cyberbezpieczeństwa, pentesterów, administratorów systemów i badaczy zajmujących się bezpieczeństwem, korzystających z tych samych narzędzi co potencjalni cyberprzestępcy? Czy rząd przeprowadził formalne konsultacje ze środowiskiem specjalistów od cyberbezpieczeństwa, z firmami zajmującymi się testami penetracyjnymi oraz sektorem IT, aby uniknąć sytuacji, w której nieprecyzyjne przepisy karne wywołają tzw. efekt mrożący, czyli zniechęcą legalnych ekspertów do wykrywania podatności i wzmacniania bezpieczeństwa systemów? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Również mam pytanie w tym zakresie. Panie ministrze, czy rząd przed rozszerzeniem odpowiedzialności karnej poprzez nowelizację art. 269b § 1 Kodeksu karnego przeprowadził analizę ryzyka? Chodzi o to, aby nowe przepisy nie prowadziły do penalizacji legalnej działalności ekspertów do spraw cyberbezpieczeństwa, administratorów systemu czy osób prowadzących testy bezpieczeństwa i badania naukowe w zakresie informatyki. Oni sami prosili o zadanie tego pytania właśnie z mównicy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać, jak organy ścigania będą odróżniały posiadanie narzędzia do testowania zabezpieczeń od posiadania narzędzia w celu popełnienia przestępstwa? Czy w praktyce stosowania prawa zostanie jasno przesądzone, że kluczowe znaczenie ma zamiar przestępczy, a nie samo posiadanie programu, kodu lub narzędzia informatycznego? Czy rząd przygotuje wytyczne dla prokuratury i Policji, aby walka z cyberprzestępczością nie wywołała efektu mrożącego wobec legalnych specjalistów od cyberbezpieczeństwa? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Troszkę długiej. Dziękuję bardzo. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam kilka pytań. W jaki sposób zamierza się zagwarantować, że nowe przepisy będą skutecznie uderzały w cyberprzestępców, a jednocześnie nie będą wywoływały efektu mrożącego wobec specjalistów zajmujących się legalnym cyberbezpieczeństwem? Wielokrotnie już to pytanie padało z mównicy. Jakie równoległe działania planuje państwo w zakresie realnego wzmacniania krajowego systemu cyberbezpieczeństwa, ochrony instytucji publicznych oraz edukacji obywateli? W jaki sposób państwo zamierza zagwarantować proporcjonalność stosowania nowych przepisów oraz uniknąć nadmiernej kryminalizacji działań o niskiej szkodliwości społecznej? W jaki sposób państwo zamierza monitorować skuteczność nowych przepisów po ich wejściu w życie oraz skalę prowadzonych postępowań? Dziękuję.
Mówca: Marcin Warchoł
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mamy zaledwie jeden akt oskarżenia na 16 śledztw w sprawach z art. 269b, czyli wytwarzania narzędzi hakerskich, o którym teraz mówimy. Chcecie zmieniać prawo, tymczasem prokuratura zupełnie w tej sprawie nie działa. 56% spraw jest umorzonych z powodu niewykrycia sprawców. Łącznie to 159 spraw i zaledwie 10 aktów oskarżenia, czyli - przypomnę - zaledwie jedno oskarżenie na 16 śledztw. To jest kompromitacja prokuratury. Zagoniliście prokuraturę do ścigania nieistniejących przestępstw opozycji, zamiast ścigać cyberprzestępców. Tych, którzy powodują ogromne szkody zagrażające bezpieczeństwu Polski i Polaków. Tym się prokuratura nie zajmuje. Zajmuje się natomiast ściganiem nieistniejących przestępstw opozycji. (Oklaski)