Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-01-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pani dyrektor - mówiłem na pogotowiu - proszę mnie potraktować po ludzku. Chcę się dowiedzieć, jak umarł. Nikomu to nie zaszkodzi. Ja go kochałem. Była jak skała - opowiadał niedawno jednemu z dzienników Przemysław Manasterski. Przemek chciał się dowiedzieć, jak zmarł jego wieloletni partner. Nie mógł się tego dowiedzieć na policji, w szpitalu, w kostnicy. Szanowni Państwo! Panie i Panowie Posłowie! Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić w imieniu klubów Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Ruchu Palikota dwa projekty poselskie ustaw o związkach partnerskich oraz Przepisy wprowadzające ustawę o związkach partnerskich. Przypadek Przemka Manasterskiego to polska codzienność. Coraz częściej stoimy przed takimi problemami. Tego typu tragedie relacjonują media, starają się zrozumieć rodziny, najbliżsi. Wreszcie w bezradności opłakują ci, których one bezpośrednio dotknęły. Ich problemów niestety nie dostrzega polskie prawo. Jedno- i różnopłciowe związki partnerskie są integralnym i realnym elementem ładu społecznego. Wywodzą się bowiem i odpowiadają na realne potrzeby społeczne. Są częścią samoregulującego się systemu dążącego do równowagi i harmonii społecznej. Nie są też pogwałceniem zasad chrześcijaństwa. Kilka miesięcy temu laureat Pokojowej Nagrody Nobla arcybiskup Desmond Tutu napisał: nikt nie ma prawa sprawiać, żebyś czuł się gorszym człowiekiem z powodu tego, kim jesteś, jeśli przeżywasz życie tak, jak zostałeś do tego stworzony, w wolności i z godnością. A wcześniej arcybiskup apelował: gdyby Bóg, jak mówią, był homofobiczny, nie oddawałbym mu uwielbienia. Prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama w swoim wygłoszonym w poniedziałek orędziu inauguracyjnym wypowiedział piękne i także, co ważne w tej debacie i pewnie ważne dla wielu z państwa, chrześcijańskie słowa: nasza podróż nie będzie ukończona do momentu, gdy nasi homoseksualni bracia i siostry nie będą przez prawo traktowani tak jak my. Jeżeli wszyscy zostaliśmy stworzeni równymi, to z pewnością miłość, jaką się obdarzamy, musi być również równa. Rzeczywistości nie da się zakłamać. W dzisiejszym świecie współistnieją różne formy koabitacji, a nowoczesne państwo powinno je po prostu wspierać. Nowoczesna koncepcja państwa, w tym zrozumienie ładu społecznego, zbudowana jest bowiem na teorii umowy społecznej, dorobku demokracji liberalnej. Teorii, która zakłada w praktyce, że to państwo jest dla obywatela, a nie obywatel dla państwa. Państwo powinno więc zrobić wszystko co w jego mocy, by każdy obywatel mógł godnie żyć i żyć szczęśliwie, by każdy obywatel miał zapewnioną równość zarówno według litery prawa, jak i w praktyce dnia codziennego. Powinniśmy więc wspierać, co oczywiste, małżeństwo heteroseksualne, ale także wspierać wspomnianego przeze mnie Przemka i jego partnera. Dzisiaj niestety państwo tego nie robi Warto przy tej okazji wspomnieć o duchu proponowanych dzisiaj projektów ustaw. W art. 1 ustawa zasadnicza, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej mówi, iż Rzeczpospolita jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli, a więc obywateli pozostających w jedno- czy też różnopłciowych związkach partnerskich. Państwo w swojej idei, w swoim fundamencie nie powinno więc narzucać, jak żyć, tylko być gwarantem praw i wolności obywatelskich, dawać prawo do szczęścia. Szczęście jest przecież sprawą niezwykle indywidualną. Wielu z państwa posłów i posłanek żyje przecież w takich szczęśliwych związkach małżeńskich. Stąd mój apel dzisiaj: podzielcie się państwo tym szczęściem z innymi. Przecież wszyscy zgadzamy się - myślę, że co do tego nie będzie tutaj dzisiaj rozbieżności - że nikt, a w szczególności państwo, nie powinien narzucać nam, jak to szczęście powinno wyglądać, jak to szczęście powinniśmy osiągać. W art. 32 Konstytucja Rzeczypospolitej stanowi, iż wszyscy są równi wobec prawa. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne - mówi konstytucja. Zasada równości oznacza przecież nie tylko równość wszystkich obywateli wobec prawa, kiedy to prawo jest stosowane, lecz oznacza ono także równość w prawie, obowiązek nałożony na władze publiczne polegający na tym, że w procesie tworzenia prawa ustawodawca nie może kierować regulacji tylko do jednej, faworyzowanej grupy społecznej, pomijając drugą, często uzasadniając ową faworyzację argumentami, co niestety w debatach wokół związków partnerskich jest spotykane, o charakterze moralnym, odnoszącymi się wprost do dominującego w naszym kraju systemu religijnego. Chciałbym wspomnieć także o podnoszonym fałszywym argumencie niekonstytucyjności proponowanych projektów ustaw. Przypomnijmy, że art. 18 konstytucji mówi, że małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny znajduje się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Zapis ten wcale nie określa małżeństwa jako związku tylko i wyłącznie kobiety i mężczyzny, ale nadaje mu jedynie ochronę i opiekę instytucji państwa. To wszystko. Ochrona zdefiniowana w art. 18 konstytucji nie oznacza więc jednocześnie automatycznego zakazu tworzenia przez ustawodawcę innych form ustawowych regulujących pożycie obywateli. W takim duchu napisana została zresztą opinia prawna przedstawiona do prezentowanych dzisiaj projektów ustaw Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Czyja?) Dr Ryszard Piotrowski... (Poseł Ryszard Kalisz: Nie odpowiadaj.) Dr Ryszard Piotrowski z Uniwersytetu Warszawskiego...