Mówca: Andrzej Dąbrowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-12-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Grudzień 1981 r. na trwałe zapisał się na kartach naszej najnowszej historii jako jedna z dat znaczących walkę nas, Polaków, o odzyskanie niepodległości po wspólnej niemiecko-sowieckiej agresji na Polskę we wrześniu 1939 r. Dla społeczeństw Europy Zachodniej II wojna światowa zakończyła się pokonaniem Niemiec w 1945 r., dla nas, którzy w wyniku ustaleń jałtańskich zaleźliśmy się podobnie jak inni mieszkańcy krajów Europy Środkowo-Wschodniej pod okupacją sowiecką, rozpoczął się kolejny etap walki o niepodległość. Do połowy lat 50. była to nierzadko walka zbrojna ostatnich żołnierzy AK, WiN czy NSZ, którzy - ścigani i prześladowani - nie chcieli złożyć broni, później walka strajkowa, wydawanie konspiracyjnej prasy czy codzienny opór przeciw kłamstwu i obłudzie, cenzurze i niszczeniu polskości, w tym Kościoła katolickiego i wiary ojców. Tę walkę znaczą poznański czerwiec 1956 r., marzec 1968 r., krwawy grudzień 1970 r., strajki 1976 r. i wybuch ˝Solidarności˝ w sierpniu 1980 r., kiedy rodziła się nadzieja na prawdziwą niepodległość. Ta nadzieja została rozstrzelana jak górnicy w kopalni Wujek przez karabiny i czołgi na rozkaz generała Jaruzelskiego, który wprowadzając 13 grudnia 1981 r. stan wojenny, zahamował rewolucję ˝Solidarności˝, zniszczył społeczny entuzjazm i zatrzymał rozwój gospodarczy naszego kraju. Kurczowo trzymająca się władzy junta Jaruzelskiego wprowadziła Polaków w marazm i beznadzieję nocy stanu wojennego. Winni tej zbrodni na naszym narodzie wciąż nie zostali osądzeni podobnie jak sędziowie i oskarżyciele w procesach politycznych skazujący ludzi na śmierć, jak funkcjonariusze służb bezpieczeństwa, którzy katowali często na śmierć bojowników o wolność, których ˝winą˝ był udział w demonstracjach czy mówienie prawdy o władzy komunistycznej czy zbrodni katyńskiej. Dziś winniśmy oddać hołd bohaterom tej walki, ale przez pamięć dla ich zasług musimy dążyć do rozliczenia ich katów. Winni jesteśmy dążyć wszelkimi sposobami do ujawnienia prawdy o konfidentach i współpracownikach służb bezpieczeństwa, musimy walczyć o prawdę, nie możemy tolerować cenzury, która znów każe zwalniać z pracy niezależnych dziennikarzy, która każe ukazywać w mediach oficjalną linię partii rządzącej, która nie pozwala na pluralizm w dyskusji i myśli politycznej. Nie możemy dopuścić, aby prawdę zastąpiła poprawność polityczna. Musimy mieć odwagę, aby jak nasi ojcowie walczyć o prawdę w życiu publicznym, walczyć przeciw manipulacjom, przeciw oszustwom i tuszowaniu zbrodni. Musimy o tym pamiętać, bo kiedyś przyszłe pokolenia zapytają, co zrobiliśmy z tak krwawo wywalczoną wolnością, dlaczego sprzedaliśmy ją dla doraźnych korzyści politycznych. Duchy poległych za wolność stoczniowców z 1970 r., górników z 1981 r., duchy pomordowanych w więzieniach UB i SB, duchy zabitych podczas demonstracji zapytają, dlaczego nie osądziliśmy ich katów, dlaczego nie przywróciliśmy Polakom prawdy o ich życiu i walce, dlaczego w jednym rzędzie stawiamy katów i ich ofiary, dlaczego nie oczyściliśmy naszego życia politycznego z zakłamania i fałszu? Czy nasza ofiara była daremna?