PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Mirosław Suchoń (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W uzasadnieniu projektu ustawy piszecie, że ˝niniejsza wersja projektu ustawy powstała po uwzględnieniu licznych głosów przedstawicieli organizacji pozarządowych˝ podczas zarówno formalnych konsultacji, jak i nieformalnych dyskusji przy okazji bliżej nieokreślonych konferencji w województwach. Chciałbym zapytać się: 1. Co się stało z głosem Ogólnopolskiej Federacji Organizacji Pozarządowych? Wedle informacji uzyskanej z federacji 2/3 opinii i stanowisk złożonych w konsultacjach nie zostało uwzględnionych. Stanowiska te wskazywały, że powoływanie Narodowego Instytutu Wolności jest bezcelowe i nie odpowiada na zdiagnozowane przez państwa problemy. 2. Jak w rzeczywistości rozkładało się poparcie organizacji pozarządowych dla państwa projektu? Czy poza uznaniowym stwierdzeniem, że organizacje chcą tego projektu, ˝bo tak˝, macie państwo jakieś wyniki reprezentatywnych badań, które potwierdzałyby tę tezę? Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Zwiercan (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu koła Wolni i Solidarni przedstawiam stanowisko wobec rządowego projektu ustawy o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. Społeczeństwo obywatelskie w Polsce nie rozwija się dynamicznie. Ciągle brakuje instytucji, które aktywizowałyby ludzi i budowały kapitał społeczny. Wiele tego typu instytucji działa w innych krajach, stawiając m.in. na dialog międzypokoleniowy i promując m.in. szczęśliwe życie seniora. Tego mi faktycznie w Polsce brakuje. Zgadzam się z projektodawcami ustawy, że społeczeństwo próbuje się aktywować poprzez różnego typu projekty, które mają zamiast charakteru stałego, długoterminowego charakter tymczasowy i nietrwały. Brak przewidywalności finansowania sprawia, że organizacje pozarządowe nie mogą zaplanować działań, które pozwoliłyby wdrożyć odpowiednie nawyki budujące społeczeństwo obywatelskie. W Polsce słabo działa również idea wolontariatu - nie mamy takiej tradycji, chociaż mam nadzieję, że na mocy ustaw oświatowych, które propagują wolontariat w szkołach, zainteresowanie taką formą działania wzrośnie. Jakość współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządami była dotychczas zdecydowanie zbyt mała. To ma zmienić procedowana właśnie ustawa. W Polsce brakowało również informacji o organizacjach pozarządowych i społeczeństwie obywatelskim, ale przede wszystkim dotyczących działalności tego sektora. Głównym celem projektowanej ustawy jest powołanie Narodowego Instytutu Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego, który ma wspierać rozwój inicjatyw obywatelskich w Polsce. Dzięki nowej instytucji - w moim przekonaniu - może zwiększyć się aktywność społeczna, upowszechnić wolontariat, a także mogą zostać właściwie ukształtowane postawy obywatelskie, w których dominować będzie idea solidarności. Jestem przekonana, że proponowana ustawa może wyrównać szanse i zlikwidować istniejące rozwarstwienie organizacji pozarządowych, a przede wszystkim nierówności w dostępie do środków publicznych. Stworzenie jednostki, która będzie zajmować się wyłącznie realizacją programów na rzecz wspierania społecznej aktywności, jest niezwykle istotne. Część kompetencji nowa instytucja ma przejąć od ministra rodziny, pracy i polityki społecznej, co jest krokiem w dobrym kierunku. Duży obszar zagadnień, jakie związane są ze społeczeństwem obywatelskim, nie zawsze pokrywa się z kompetencjami właściwego ministra. W Polsce potrzebny jest kompleksowy system wsparcia rozwoju inicjatyw społecznych, a ta ustawa sprawi, że będzie możliwa partnerska współpraca między ministerstwami. Zostaną również uwzględnione przy tworzeniu programów wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego różne punkty widzenia oraz doświadczenia poszczególnych resortów. Warto też zaznaczyć, że wejście w życie ustawy nie spowoduje centralizacji systemu wsparcia dla organizacji pozarządowych w Polsce. W tym kontekście cieszy mnie, że projekt uwzględnia głosy przedstawicieli organizacji pozarządowych. Koło Wolni i Solidarni wnosi o dalsze procedowanie ustawy.
Mówca: Andrzej Matusiewicz
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Przedstawiam stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w przedmiocie przedstawionego przez pana prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń. Projekt ten, jak tu już podkreślił pan minister, ma zapewnić łatwiejszy i skuteczniejszy dostęp do numerów alarmowych. Przypomnę, że 112 to jest jednolity numer w całej Unii Europejskiej, 984 to jest pogotowie rzeczne, 985 - morskie i górskie, 986 - straż miejska, 997 - Policja, 998 - Państwowa Straż Pożarna i 999 - pogotowie ratunkowe. Wprowadzenie zakazu blokowania tych numerów, a w szczególności anulowania połączenia przed podjęciem czynności przez operatora numerów alarmowych, jest konieczne. Okazuje się, że z raportów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z lat 2015 i 2016 wynika, że każdego roku jest ponad 9 mln tzw. zgłoszeń fałszywych, złośliwych, niezasadnych. W proporcji do tych wszystkich zgłoszeń jest to 46%. Dzwonienie bez potrzeby i uzasadnienia blokuje linię telefoniczną osobie, która tej pomocy w danej chwili najbardziej może potrzebować. Proponowana nowelizacja uzupełnia obecnie obowiązujący przepis art. 66 § 1 Kodeksu wykroczeń, z tym że trzeba zwrócić uwagę na to, że w proponowanym projekcie zagrożenie grzywną jest tylko do 150 zł. (Poseł Tomasz Jaskóła: 1500 zł.) Przepraszam, oczywiście 1500 zł, przejęzyczyłem się, przepraszam bardzo. Natomiast w art. 24 ust. 1 Kodeksu wykroczeń ta grzywna może być w granicach, w rozmiarach od 20 do 5 tys. zł, chyba że ustawa stanowi inaczej. Efektem tej nowelizacji niewątpliwie będzie poprawa dostępności usługi powiadamiania alarmowego i zmniejszenie czasu reakcji służb ratunkowych na zgłoszenia, tym samym będzie to skutkować poprawą bezpieczeństwa obywateli. Projekt był konsultowany z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji. Vacatio legis jest 30-dniowe. Klub Prawo i Sprawiedliwość popiera tę inicjatywę ustawodawczą pana prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Wnoszę o skierowanie projektu do dalszych prac w Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Katarzyna Osos
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platforma Obywatelska przedstawić stanowisko wobec projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń. Projekt zakłada uzupełnienie obecnie obowiązującego art. 66 § 1 Kodeksu wykroczeń o nową kategorię zachowań polegających na umyślnym i bezzasadnym blokowaniu numerów alarmowych, utrudniających lub uniemożliwiających prawidłowe funkcjonowanie systemu powiadamiania ratunkowego. Jeżeli spojrzymy, że od wprowadzenia numeru 112 minęły już przeszło dwie dekady, to można odnieść wrażenie, że wiele osób wciąż nie wie, po co są te numery i do czego one służą. W dalszym ciągu wiele połączeń jest całkowicie bezpodstawnych. Prawie 50% spośród wszystkich połączeń stanowią zgłoszenia fałszywe, złośliwe lub niezasadne. Niestety przez to może ucierpieć każdy z nas, dlatego też zachowanie polegające na świadomym blokowaniu numeru alarmowego to zjawisko, które z pewnością zasługuje na negatywną ocenę. Państwo powinno przeciwdziałać takim zachowaniom, przeciwdziałać sytuacjom, w których osoby niewymagające pomocy będą uniemożliwiały nawiązanie połączenia telefonicznego w ramach systemu powiadamiania ratunkowego osobom potrzebującym takiej pomocy, dlatego też wprowadzenie odpowiedzialności karnej za zachowanie uniemożliwiające efektywne funkcjonowanie systemu powiadamiania ratunkowego należy uznać za uzasadnione. Pamiętajmy jednak, że bez właściwej edukacji w zakresie właściwego korzystania ze wszystkich numerów alarmowych nie wyeliminujemy niezasadnych i fałszywych zgłoszeń, dlatego te działania powinny iść dwutorowo. Wysoka Izbo! Cel projektu jest z pewnością słuszny, jednakże wymaga on z pewnością, co zostało również wskazane w uwagach, które wpłynęły do projektu, doprecyzowania, jeżeli chodzi przede wszystkim o znamiona tego czynu. Dlatego też jako Platforma Obywatelska jesteśmy za skierowaniem projektu do dalszych prac w celu wypracowania jak najbardziej optymalnych rozwiązań. Dziękuję.
Mówca: Tomasz Jaskóła
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! To jest bez wątpienia dzisiaj najlepszy projekt, który procedujemy. Słowa uznania dla pana prezydenta. Wydawałoby się, że to taka drobna zmiana, ale jest ona rzeczywiście niezwykle istotna z punktu widzenia statystyki. Miałem przyjemność, a może nawet nieprzyjemność przeczytania uzasadnienia. Dowiadujemy się, że 45% zgłoszeń to są zgłoszenia niezasadne albo fałszywe. Przyznam, że byłem porażony skalą. Oczywiście sądzę, że to osoby, które co najmniej mają jakieś problemy psychiczne. Tego dotyczyć będzie moja uwaga. Oczywiście dotychczasowe przepisy przewidują skutki prawnokarne wobec osoby fałszywie powiadamiającej o nieistniejącym zdarzeniu system powiadamiania ratunkowego. Projekt zakłada poszerzenie działań o samo wykonanie połączenia, które blokuje numer ratunkowy. Tutaj jest kwestia tych dwóch aspektów: umyślne i bezzasadne. Regulacja rzeczywiście umożliwia zwalczanie szkodliwych zachowań osób nadużywających numerów alarmowych, ta podstawa odpowiedzialności tutaj jest. Chodzi oczywiście o utrudnienie bądź uniemożliwienie prawidłowego funkcjonowania systemu powiadamiania ratunkowego. Oczywiście klub Kukiz w pełni to popiera. Jako klub poselski prosimy o to, żeby projekt poszedł do dalszego procedowania, bo przecież jest to dopiero pierwsze czytanie. Natomiast mamy też pewne problemy, bo ten projekt być może rzeczywiście wymaga poprawy w komisji. Odpowiedzialność karna jest tylko w przypadku przypisania winy, czyli wina jest wtedy, proszę zwrócić uwagę, tak jak w Kodeksie karnym, kiedy jest w pełni umyślna. Tutaj są przesłanki, które temu będą służyć. Jeszcze raz wracam do sytuacji czy do opisu sytuacji. Jeśli ktoś wykonuje 670 czy ileś tam połączeń na numer 112, to nie podejrzewam, że jest osobą zdrową psychicznie. Poza tym brakuje rozróżnienia między umyślnym a bezzasadnym. Jak to będzie definiowane? Może się zdarzyć, że to będzie uznaniowe, ale to oczywiście nie zmienia naszego stanowiska. W związku z tym oczywiście, dziękując za projekt, będziemy za jego dalszym procedowaniem. (Oklaski)
Mówca: Mirosław Pampuch
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Poselskiego Nowoczesna przedstawiam stanowisko w sprawie prezydenckiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń. Procedowany projekt ustawy wprowadza nową kategorię zachowań karalnych, kwalifikowanych jako wykroczenia, polegających na umyślnym blokowaniu telefonicznego numeru alarmowego bez uzasadnienia, utrudniającym lub uniemożliwiającym prawidłowe funkcjonowanie systemu powiadamiania ratunkowego. Bardzo się cieszę, że z ust pana ministra padło, że nie sama karalność będzie powodowała osiągnięcie tego celu, ale przy okazji również bardzo istotne znaczenie ma edukacja po to, by tych numerów telefonów alarmowych tak nie używać. Oczywiście można tutaj po przeczytaniu opinii, które zostały załączone do projektu, a szczególnie opinii prokuratury generalnej, wskazać na kilka mankamentów związanych z samą kwestią określenia znamion projektowanego wykroczenia, ale mam nadzieję, że zostanie to doprecyzowane podczas prac w komisji. Stąd też Klub Poselski Nowoczesna wnioskuje o skierowanie przedmiotowego projektu do dalszych prac w komisji nadzwyczajnej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Paszyk
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam przyjemność w imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego przedstawić nasze stanowisko w sprawie przedstawionego przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks wykroczeń, zawartego w druku sejmowym nr 1652. Jak to już zostało wcześniej powiedziane, z pełnym uznaniem należy podejść do tej inicjatywy, a jeszcze bardziej celu, który ma ona osiągnąć. Chodzi o zapewnienie łatwiejszego i skuteczniejszego dostępu do telefonicznych numerów alarmowych, w tym tego najbardziej popularnego, jakim jest 112, choć mamy tu jeszcze cały katalog, a także wprowadzenie wyraźnego zakazu bezzasadnego blokowania tych numerów, w szczególności rozłączania połączeń przed podjęciem czynności przez operatora numeru alarmowego. Myślę, że ta regulacja idzie w dobrym kierunku, zawiera jasny katalog sankcji, co jest niewątpliwie czymś, co należy w tej regulacji zaliczyć na plus. Mimo to chciałbym w imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, który reprezentuję, zwrócić przy tej okazji uwagę na pewne aspekty. Pierwszy aspekt był już przez któregoś z przedmówców wskazany. Chodzi o doprecyzowanie, bo bardzo często, co też już padło, mamy do czynienia z różnymi przyczynami, które powodują takie, a nie inne zachowania ze strony osób, które blokują telefony alarmowe. Tu ustawodawca musi cechować się pewną mądrością i wrażliwością, musi zwracać uwagę na to, żeby nie mierzyć wszystkich jedną miarą. To jest jeden element, na który chciałbym zwrócić uwagę, natomiast drugim jest też kwestia, która została zasygnalizowana przez pana ministra, ale myślę, że jeszcze powinniśmy być może tu, na etapie legislacji, zwrócić na nią uwagę, doprecyzować ją. Chodzi o podejmowanie równoległych działań profilaktycznych, edukacyjnych, uświadamiających, z jednej strony adresowanych do tych najmłodszych, którym jesteśmy w stanie - i to się w wielu szkołach dzieje - uświadomić znaczenie, ale też pewien sposób korzystania z tych numerów, a z drugiej strony - do społeczności już w starszym wieku, bo bardzo często nie zdajemy sobie jako społeczeństwo sprawy ze skutków zachowań powodowanych czasami zwykłą lekkomyślnością. Myślę, że te dwie kwestie dopełniłyby całościowego charakteru tej regulacji i faktycznie pozwoliłyby z pożytkiem dla tych wszystkich sytuacji, które wymagają błyskawicznego reagowania, przygotować dobrą ponad podziałami regulację. Do pracy jesteśmy jako klub PSL gotowi. Myślę, że będziemy się - bo opowiadamy się za skierowaniem projektu do dalszych prac - w te prace również aktywnie włączać. Dziękuję bardzo (Oklaski)
Mówca: Paweł Bańkowski (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Celem proponowanej nowelizacji ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, z późn. zm.), zwanej dalej Kodeksem wykroczeń, jest zapewnienie społeczeństwu łatwiejszego i skuteczniejszego dostępu do telefonicznych numerów alarmowych: 112, 984, 985, 986, 997, 998 i 999 poprzez wprowadzenie wyraźnego zakazu bezzasadnego blokowania tych numerów, w szczególności rozłączania połączenia przed podjęciem czynności przez operatora numerów alarmowych. Projektodawca określił czynność wykonawczą jako ˝blokowanie˝ telefonicznego numeru alarmowego, które ma doprowadzić do ˝utrudniania lub uniemożliwiania prawidłowego funkcjonowania systemu˝. Pytania. 1. Czy w opinii projektodawcy jednorazowe połączenie telefoniczne, którego celem nie będzie uzyskanie pomocy w ramach systemu powiadamiania ratunkowego, również należy kwalifikować jako blokowanie telefonicznego numeru alarmowego utrudniające prawidłowe funkcjonowanie systemu powiadamiania ratunkowego, gdyż w wyniku wykonania takiego połączenia już zostanie zajęta jedna linia telefoniczna i co najmniej jedna osoba może mieć problemy z nawiązaniem połączenia? 2. Czy w założeniu projektodawcy takie zachowania miałyby być karane jako wykroczenie? 3. Czy projektodawca dostrzega niebezpieczeństwo niezgodności projektowanego czynu zabronionego z art. 42 ust. 1 konstytucji w związku z brakiem możliwości precyzyjnego określenia kręgu zachowań karalnych? Otóż projektodawca jako warunek karalności wykroczenia wskazał, że do blokowania telefonicznego numeru alarmowego ma dojść ˝bez uzasadnienia˝. Jest to pojęcie nieostre, które może rodzić poważne trudności w interpretacji znamion projektowanego wykroczenia. Co więcej, projektodawca nie wskazał w uzasadnieniu nawet kryteriów i okoliczności, w oparciu o które miałaby być dokonywana ocena, czy połączenie z telefonicznym numerem alarmowym było czy też nie było uzasadnione. Tymczasem jest to kluczowe znamię pozwalające na określenie nie tylko kręgu czynów karalnych, ale i bezprawności zachowania potencjalnego sprawcy.
Mówca: Maciej Masłowski (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Umyślne blokowanie numerów ratunkowych jest zachowaniem nagannym i szkodliwym. Ustawa na równi ze złośliwym blokowaniem stawia telefony bezzasadne. Pytanie, czy penalizacja tego zachowania w praktyce nie okaże się prawną abstrakcją, dającą w dodatku duże pole do interpretacji. Wszyscy znamy sytuacje, kiedy ludzie wzywali karetkę do chorej osoby, a na miejscu okazywało się, że nie jest to wystarczająco pilny przypadek, więc obciążano ich wysokimi opłatami. Bywało również tak, że po takiej wizycie pogotowia, które nie stwierdziło poważnego stanu, osoba zmarła. Jaka jest więc granica tej bezzasadności i kto będzie ją oceniał? Dzwoniąc na numer alarmowy 112, zgłaszający musi podać wszystkie szczegóły zdarzenia oraz swoje dane. Następnie jest przełączany do jednostki właściwej, np. pogotowia albo Policji, gdzie musi od nowa podać cały opis zdarzenia oraz swoje dane. Dopiero wtedy następuje interwencja. Czy to jest właśnie złośliwość, czy głupota i na ile lat powinna zostać skazana osoba, która stworzyła taki system?
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Mam przyjemność i zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wobec przedłożonego przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw, zawartego w druku nr 1653. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy ma na celu, o czym tutaj mówił szeroko pan minister, wprowadzenie zmian ułatwiających pracownikom realizację uprawnień pracowniczych. Projektowana ustawa wprowadza zmiany, które ustanawiają zakaz dyskryminacji w zatrudnieniu i nakaz równego traktowania w zatrudnieniu w zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, a także w kwestiach związanych z ochroną osób korzystających z uprawnień rodzicielskich, mobbingiem, wydawaniem świadectw pracy i terminem przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy. Rozwiązania, które w projekcie ustawy zaproponowano, mają służyć realizacji zasady sprawiedliwości społecznej zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, pojmowanej jako dążenie do równowagi w stosunkach społecznych oraz słusznego wyważania interesów poszczególnych podmiotów. Nie naruszają przy tym wynikającej z art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ustrojowej zasady dialogu i współpracy partnerów społecznych, której wyraz stanowi autonomia pracowników i pracodawców w kształtowaniu stosunków faktycznych i prawnych związanych z pracą. Bez wątpienia zapewnienie skutecznej ochrony praw pracowniczych możliwe jest dzięki dobrze funkcjonującemu systemowi prawnemu, który interesy pracownika chroni. Zmieniające się realia społeczne i gospodarcze oraz pojawiające się wraz z nimi coraz to inne zagrożenia godzące w podstawowe prawa pracownicze powodują konieczność ciągłej aktualizacji norm ochrony prawa pracy. Niniejsza inicjatywa ustawodawcza prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zmierza do poprawy regulacji prawnych, bo w obecnej sytuacji nie ma wystarczającego zabezpieczenia interesów pracowników, czy to z powodu możliwości nadużywania określonych przepisów, czy też ze względu na brak norm regulujących dane sytuacje. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jeszcze raz za przedstawicielem pana prezydenta podkreślę, że pomimo iż projektowane zmiany wzmacniają ochronę pracowników, nie nakładają na pracodawców nowych obowiązków, jak i nie nakładają nowych, dodatkowych kosztów. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! W imieniu mojego Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę o skierowanie tego projektu do dalszych prac w komisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Barbara Chrobak
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedowana ustawa wprowadza zmiany korzystne dla pracowników, to jest bardzo ważne, zapewniając lepszą ochronę ich praw, oraz niweluje pewne proceduralne utrudnienia wynikające z niedociągnięć Kodeksu pracy, w szczególności w zakresie ochrony pracowników w przypadku urlopu macierzyńskiego i mobbingu. W projektowanej ustawie poszerzono grono osób korzystających z wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy z tytułu urlopu macierzyńskiego - oprócz matki i ojca może również być to członek najbliższej rodziny korzystający z urlopu macierzyńskiego. Obecnie osoba, która doznaje mobbingu, a skutki najczęściej to problemy psychiczne, jest narażona na dodatkowy stres, bo co do zasady musi być zwolniona z pracy. Ustawa to zmienia i pozwala na dochodzenie roszczeń jeszcze w trakcie trwania stosunku pracy. Również regulacje dotyczące obowiązku wydawania świadectw pracy zapobiegną sytuacjom, kiedy to pracodawca nie chce lub nie może wydać świadectwa pracy. Pracownik pozostaje często w sytuacji, kiedy nie ma już zatrudnienia w poprzednim zakładzie pracy, a przez niedopełnienie formalności nie może podjąć nowego zatrudnienia. Z taką sytuacją mamy obecnie do czynienia w przypadku pracowników sieci Praktiker - nie pobierają wynagrodzenia i nie posiadają świadectw pracy. Zmiana powoduje, że pracownikowi przysługuje roszczenie o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy, a o zobowiązaniu decyduje sąd. Również korzystną zmianą jest wydłużenie terminu do wniesienia sprostowania świadectwa pracy z 7 do 14 dni. Biorąc te zapisy pod uwagę, klub Kukiz’15 poprze możliwość dalszych prac nad zaproponowanym projektem. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ewa Tomaszewska
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałabym podziękować panu prezydentowi za tę inicjatywę. Nieraz dostaję informacje i skargi w związku z dyskryminacją i mobbingiem w środowisku pracy. Zdarza się, że skutkiem takich działań są dramaty osobiste, np. poronienia i depresje. Chciałabym zapytać, czy uwzględniono w projekcie fakt, że skarga pracownika i dochodzenie usunięcia skutków sprzecznych z prawem działań pracodawcy może być przyczyną dalszych działań niekorzystnych dla pracownika. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Antoni Duda
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Wśród wielu problemów, z jakimi borykają się pracownicy, do poważniejszych i zarazem bardzo kłopotliwych dla pracobiorców należą problemy związane ze świadectwem pracy, a konkretnie z jego ewentualną korektą, w ogóle z jego wyegzekwowaniem. Wprawdzie bardzo dobra sytuacja na rynku pracy, którą dzięki dobrym rządom aktualnie mamy, powoduje, że i problemów z tym związanych jest mniej, ale jednak występują. Aktualnie pracownik po otrzymaniu świadectwa pracy może domagać się jego korekty, ma na to 7 dni, aby wystąpić do pracodawcy z takim wnioskiem, a jeżeli pracodawca nie uwzględni jego prośby, może wystąpić do sądu pracy. Praktyka pokazuje, że te 7 dni na wystąpienie do pracodawcy jest czasem zbyt krótkim. Przekroczenie tego terminu odbiera możliwość sądowego domagania się sprostowania, dlatego propozycja pana prezydenta wydłużająca ten czas do 14 dni wychodzi naprzeciw oczekiwaniom pracobiorców. Drugą równie ważną poprawką wydaje się danie pracownikowi możliwości sądowego domagania się wystawienia przez pracodawcę świadectwa pracy, bowiem przypadki niewydania świadectwa (Dzwonek) są bardzo kłopotliwe i stwarzają zwalnianemu pracownikowi wiele kłopotów. Dziękuję. (Oklaski)