Mówca: Marcin Witko
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Omawiamy dziś sprawozdanie komisji o projekcie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (druk nr 762). W związku z tym chciałbym przedstawić stanowisko klubu Prawo i Sprawiedliwość w tej jakże ważnej sprawie. Zanim jednak przejdę do konkretów, pragnę poinformować i zapewnić, że nie sposób tego typu projektów nie poprzeć i dlatego Prawo i Sprawiedliwość również udziela pełnego poparcia tej senackiej inicjatywie. Wysoka Izbo! Sytuacja finansowa studentów pochodzenia polskiego kształcących się w Polsce stała się bardzo zła z chwilą przekazania kompetencji Senatu Rzeczypospolitej w zakresie świadczenia im pomocy finansowej ministrowi spraw zagranicznych. Senat przyjmował wnioski o stypendia i przyznawał je studentom dwa razy do roku, zaś Ministerstwo Spraw Zagranicznych w ogóle nie otworzyło procedury przyjmowania wniosków stypendialnych na 2013 r. Czyżby nagle studentom w Polsce, szczególnie tym, którzy pozostawili dom rodzinny za granicami kraju, w szczególności za wschodnią granicą, tak dobrze się powodziło, że nie potrzebują już wsparcia stypendialnego? Nie można być małostkowym. Pan Sikorski dysponuje niemałymi pieniędzmi według własnego widzimisię - czyli dać bogatym, a biednym zabrać. Znieczulica Ministerstwa Spraw Zagranicznych jest wszechobecna i zauważalna zwłaszcza w przypadku studentów pochodzenia polskiego z zagranicy. Kilkakrotnie spotkałem się z zarzutami stawianymi konsulom polskich placówek dyplomatycznych, którzy kreując wspaniałą wizję studiowania w Polsce, nie informowali o trudnościach, jakie czekają na młodych ludzi po przyjeździe do Polski. Student staje bowiem przed problemem odpłatności za studia, brakiem zakwaterowania i, co najistotniejsze, brakiem środków do życia w postaci obiecanego stypendium, a do dziś również zabezpieczenia nieodpłatnej dostępności świadczeń opieki zdrowotnej. Sytuacja ta w zestawieniu z osamotnieniem oraz brakiem kontaktu i wsparcia ze strony najbliższych często ma swój dramatyczny finał. Należy w tym miejscu dobitnie przypomnieć o obowiązku państwa wobec Polaków, również, a raczej przede wszystkim, tych Polaków, którzy zostali na wschodzie. To nie oni opuścili Polskę, to Polska ich opuściła. Każdy z nas wie, jak trudno być dziś Polakiem na przykład na Białorusi. Niestety nie tylko na Białorusi czy w innych krajach spoza Unii Europejskiej. Dziś również bardzo trudno być Polakiem nawet na Litwie. Nie tak dawno gościłem polską młodzież z Litwy i wiem z jej przekazu, że nie jest im łatwo. Jeżeli nic się nie zmieni w polityce zagranicznej polskiego rządu, to niebawem polskie szkoły mogą zniknąć z litewskiego krajobrazu, a to byłoby dramatem dla nas wszystkich. Teraz dopiero naocznie możemy się przekonać, jak bardzo w takich sytuacjach brakuje śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego polityki zagranicznej kierowanej na wschód, dla Polaków mieszkających na Litwie, w Rosji, na Białorusi, na Ukrainie, w Mołdawii czy Kazachstanie oraz innych państwach byłego ZSRR. W związku z polityką większości tych państw Polacy są tam naprawdę biedni. Każda konkretna pomoc jest bardzo potrzebna. Obecna regulacja ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wymaga od studenta posiadającego Kartę Polaka wykupu ubezpieczenia zdrowotnego we własnym zakresie. Proponowane przez Senat zmiany zniosą ten uciążliwy obowiązek i pozwolą między innymi, na przykład, na zakup leków ze zniżką refundacyjną, co niewątpliwie polepszy finanse studenckie. W skali naszego kraju koszty wprowadzenia tej ustawy to kropla w morzu potrzeb. Natomiast dla tych ludzi, dla Polaków spoza Polski, to czasami być albo nie być. Sprawa pomocy dla repatriantów oraz osób, które posiadają tzw. Kartę Polaka, powinna być jeszcze nieraz przedmiotem naszej dogłębnej analizy, żeby ci ludzie, ci Polacy, mogli mówić o Polsce: moja ojczyzna. Dziękuję bardzo. (Oklaski)