Mówca: Wojciech Penkalski
Data: 2013-03-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Ruch Palikota mam zaszczyt w dniu dzisiejszym przedstawić stanowisko wobec projektu ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Projekt niniejszy ma w założeniu jego autorów stanowić odpowiedź na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wymienione w uzasadnieniu. Należy się jednak zastanowić nad konsekwencjami zmian w zakresie katalogu środków przymusu przyporządkowanych poszczególnym służbom. Projekt ten to również doskonała okazja do dyskusji nad sensem dalszego utrzymywania niektórych służb, a przede wszystkim straży miejskich, straży gminnych i CBA. Na uznanie zasługuje rozszerzenie uprawnień Policji w zakresie wykorzystywania środków przymusu bezpośredniego. To właśnie ta instytucja ze względu na swoją liczebność i tym samym dostępność dla pokrzywdzonych przestępstwami powinna być w pierwszej kolejności wyposażona w jak największe uprawnienia w zakresie użycia środków przymusu bezpośredniego. Jednocześnie ograniczenie takich uprawnień wobec innych podmiotów pozwoli na właściwe zagospodarowanie środków finansowych przeznaczonych na zakup urządzeń służących wykonywaniu przymusu. Doświadczenie uczy, że w zasadzie tylko funkcjonariusze Policji spotykają się w swojej codziennej służbie z koniecznością użycia wszelkich prawnie dozwolonych środków. W przypadku innych służb jest to rzadkość. Z tych powodów wątpliwości może budzić chociażby przyznanie Straży Granicznej uprawnień do korzystania z konia służbowego jako środka przymusu bezpośredniego. Wyposażenie tej formacji w takowe środki jawi się jako zbędne. Konieczne jest zatem rozważenie sensu rozszerzenia katalogu środków przymusu w przypadku organów innych niż Policja. Pozytywnie należy ocenić między innymi regulację z art. 44 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 2. Zastąpienie dotychczasowych nieostrych sformułowań z art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o Policji odwołaniem do przepisów Kodeksu karnego niweluje w dużym stopniu problemy powstałe na gruncie obecnie obowiązującej ustawy. Z drugiej strony jednak nie likwiduje całkowicie ryzyka decyzji o użyciu broni palnej. Reasumując, przewodnia rola, jaką odgrywa Policja w systemie bezpieczeństwa publicznego, nakazuje jak najdalej idące doposażenie tej formacji i uwolnienie jej z więzów niejasnych przepisów. Taki motyw powinien towarzyszyć nam w toku dalszych prac nad omawianą ustawą, w pracach na posiedzeniach komisji. Wysoka Izbo! Korzystając z możliwości zabrania w dniu dzisiejszym głosu, chciałbym jednocześnie poddać pod rozwagę szanownego parlamentarnego gremium propozycję dotyczącą likwidacji jednej ze służb specjalnych, a mianowicie Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Centralne Biuro Antykorupcyjne to instytucja, która zakorzeniła się w polskim życiu społecznym, instytucja od początku swojego istnienia okryta złą polityczna sławą. Służba ta tworzona od podstaw nie wypracowała należytego stopnia profesjonalizmu jej ustawowych działań, natomiast od chwili swego powstania rozpaczliwie starała się udowadniać potrzebę swojego istnienia poprzez próby działań realizowanych na polityczne zapotrzebowanie. (Gwar na sali) Panie Kaczmarek, od straszenia są duchy, panie pośle Karczmarek, od straszenia są duchy, tam pan już... (Poseł Tomasz Kaczmarek: Pan mnie obraża.) Jeszcze pana nie obraziłem. Panie marszałku, czy mógłbym kontynuować?