Mówca: Skarbu Państwa Mikołaj Budzanowski
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Pośle! Przechodząc do rzeczy, jeżeli chodzi o kwestie dotyczące jeszcze samego Naftoportu. Chciałbym, żebyście wszyscy państwo dobrze zrozumieli - nawet jeżeli faktycznie zostanie odłączony tranzyt drogą lądową dostaw ropy naftowej zarówno do rafinerii w Płocku, jak i do rafinerii w Gdańsku, czyli cały ten wolumen ok. 22-23 mln t w skali roku, to praktycznie natychmiast na drugi dzień można tę samą ilość uzupełniać poprzez Naftoport w Gdańsku. Na tym właśnie polega ta realna dywersyfikacja, że mamy połączenie lądowe, ale gdyby faktycznie doszło do wstrzymania dostaw z różnych przyczyn, politycznych, ekonomicznych... (Poseł Piotr Naimski: Trzeba zatrzymać eksport paliw.) Chwileczkę. ...to wówczas możemy realizować cały wolumen poprzez Naftoport w Gdańsku. Oczywiście pojawiają się głosy ludzi, którzy twierdzą, że nie możemy przyjmować takiej liczby statków. Te głosy są nieprawdziwe, ponieważ obecnie Naftoport w Gdańsku przyjmuje ok. 100 statków rocznie, a dodatkowo musiałby przyjąć 200 statków, czyli średnio po 1 statku dziennie. A więc byłby przyjmowany stutysięcznik, który przywoziłby ropę naftową do Naftoportu w Gdańsku. W związku z tym dzisiaj Naftoport i cała infrastruktura w Gdańsku jest przygotowana do tego, ażeby w każdej chwili zapewnić pełne dostawy ropy naftowej zarówno do rafinerii w Płocku, jak i do rafinerii w Gdańsku. Co do projektu Odessa - Brody - Płock, panie pośle, to jest to projekt, którego historia zaczęła się w latach 90., i to, że mówię, iż dzisiaj jest on jeszcze w fazie realizacji, wynika z jednej prostej przyczyny. Otóż w tym momencie trwają prace związane z przygotowaniem raportu środowiskowego, a na samym końcu potrzebna jest decyzja środowiskowa i pozwolenie na budowę, aby faktycznie ten ropociąg po polskiej stronie - mówimy o 254 km we wschodniej części Polski, między innymi w obszarze Natura 2000 - mógł zostać zbudowany. Została opracowana taka optymalna ścieżka dla tego projektu. W tym momencie ten projekt musi być wprowadzony do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jest ich ok. 22, oraz musi być przygotowany raport środowiskowy dla tego projektu. Mówię teraz o tej fazie przygotowawczej, zanim zostanie wydana decyzja o pozwolenie na budowę, zanim zostaną zgromadzone odpowiednie fundusze na to, żeby ten projekt zrealizować. Dzisiaj koszt tego projektu tylko po polskiej stronie, wielokrotnie to weryfikowaliśmy, wynosi ok. 1300 mln zł - jeżeli chodzi bezpośrednio o samą inwestycję - koszt, który musi ponieść polski partner, czyli przede wszystkim PERN, aby w Polsce wybudować ten odcinek. Do tego partner ukraiński musi wybudować kolejne 120 km po swojej stronie, ale dzisiaj nie ma jeszcze deklaracji, że te pieniądze na budowę dokładnie 122 km zostały (Dzwonek) przez stronę ukraińską zagwarantowane. A więc to jest podstawowy problem, który dzisiaj musimy rozwiązać, myśląc praktycznie o finalizacji całego procesu inwestycyjnego. Drugi bardzo istotny element. Pamiętajmy, że projekt Sarmatia jest realizowany przez pięciu partnerów. My dzisiaj mamy 24,5% głosu w całym projekcie, pozostali partnerzy też mają swoje udziały. Aby sfinalizować cały proces inwestycyjny, bezwzględnie potrzebna jest gwarancja od naszego de facto głównego partnera projektu, jakim jest Azerbejdżan, dotycząca możliwości eksportu ok. 10 mln t ropy naftowej do Polski właśnie systemem tego rurociągu. Myślę, że zgodzi się pan z tym, iż nie możemy po prostu wybudować rurociągu, który będzie stał pusty, bo nikt tego nie sfinansuje. Jeżeli dzisiaj spółka PERN będzie musiała wydać ok. 1200 mln zł, 1300 mln zł na budowę rurociągu po polskiej stronie, samych ich na to nie stać. W związku z tym będą się musiały udać do banków, które będą to współfinansować. Banki będą potrzebowały gwarancji spłaty swojego zadłużenia. Gwarancja będzie wtedy - tak jak jest to w przypadku terminalu LNG w Świnoujściu - kiedy będzie podpisany kontrakt, który pokazuje, że w najbliższych 5 czy 10 latach rzeczywiście ten rurociąg na tym odcinku będzie dochodowy, ponieważ będzie żył z opłaty za przesył ropy naftowej. Stąd tak bardzo potrzebna jest gwarancja. My zabiegamy cały czas o tę gwarancję spółki SOCAR. Na razie są to ciągle deklaracje słowne, natomiast nie ma faktycznie deklaracji zawarcia długoterminowego kontraktu dla polskich rafinerii, dla Orlenu i dla Lotosu - bo to są nasi główni partnerzy - by mogły otrzymać pewną ilość ropy naftowej, ok. 7-8 mln t, tę podstawową ilość ropy naftowej, już od momentu zakończenia budowy tego projektu, czyli przełomu 2014 i 2015 r. Bez tej gwarancji dostaw ropy naftowej dzisiaj nikt w sposób racjonalny, również po stronie ukraińskiej, nie będzie budował rurociągu, który będzie stał pusty. Dziękuję bardzo.