Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2018-06-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka z posiedzenia w dniu wczorajszym, na którym wysłuchano informacji z działalności Krajowej Rady Sądownictwa w 2017 r., druki nr 2362 i 2565. Sprawozdanie przedstawił zwięźle wiceprzewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa pan sędzia Dariusz Drajewicz. Przekazywał on komisji informację, która została sporządzona przez poprzedniego wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa pana sędziego Jana Kremera. Informacja była w zasadzie zestawieniem na 243 stronach statystyk, liczb, rubryk, w całości miała charakter głównie formalny i nie obejmowała tego, co jest pełną treścią pojęcia ˝informacja o działalności Krajowej Rady Sądownictwa w 2017 r.˝. Poza statystykami niewiele w zasadzie wynikało z tej informacji, którą, tak jak mówię, pan sędzia Drajewicz jedynie referował. Nie jest on jej autorem, obecna rada nie jest autorem tej informacji. Niewiele w zasadzie z niej wynikało i niewiele można było się z niej dowiedzieć o rzeczywistej działalności Krajowej Rady Sądownictwa. Po przedstawieniu informacji wywiązała się burzliwa dyskusja, można powiedzieć, w której przedstawiano następujące argumenty i oceny dotyczące Krajowej Rady Sądownictwa. Przede wszystkim rok 2017 był rokiem buntów antykonstytucyjnych środowisk sądowniczych inspirowanych i wspieranych przez Krajową Radę Sądownictwa, był rokiem wypowiadania posłuszeństwa konstytucyjnym organom, również w uchwałach i w działaniach Krajowej Rady Sądownictwa. Rok 2017 był rokiem wypowiedzi, działań, wyjazdów zagranicznych członków Krajowej Rady Sądownictwa, których celem było atakowanie i krytykowanie obecnych władz Rzeczypospolitej Polskiej za realizację zwycięskiego programu wyborczego, za reformę wymiaru sprawiedliwości. Rok 2017 był rokiem mobilizowania przez Krajową Radę Sądownictwa zagranicznych organizacji, unijnych, komisji weneckich, międzynarodowych organizacji sędziowskich, sieci sądów itd., przeciwko reformom wprowadzanym w Polsce przez legalne polskie władze. Krajowa Rada Sądownictwa w tajemnicy przed władzami państwa wkroczyła oczywiście w kompetencje ministra spraw zagranicznych, w tajemnicy przed członkami Krajowej Rady Sądownictwa będącymi posłami prowadziła własną politykę zagraniczną w relacjach z podmiotami unijnymi, z panem Timmermansem jeździła na spotkania. Także w Polsce w tajemnicy przed członkami Krajowej Rady Sądownictwa będącymi posłami spotykała się z ambasadorem Niemiec, któremu też przekazywano zniekształcony obraz polskich reform i skargi. Krajowa Rada Sądownictwa mobilizowała wszelkie możliwe zagraniczne struktury kłamliwymi przekazami, żądając interwencji w wewnętrzne sprawy Polski. Dziś te kłamliwe donosy Krajowej Rady Sądownictwa skutkują trudnościami i atakami na Polskę, odmowami ze strony zagranicznych sądów stosowania międzynarodowych środków procesowych, np. odmowa wydania polskiego przestępcy ściganego europejskim listem gończym uprawnionym do tego organom w Polsce, sądom w Polsce. Informacja Krajowej Rady Sądownictwa całkowicie pomija liczne obszary działań krajowej rady w 2017 r. Całkowicie pominięto fakt, że krajowa rada brała udział - i współfinansowała je oraz współorganizowała - w antyrządowych, antysejmowych, antyprezydenckich i antykonstytucyjnych zgromadzeniach i zjazdach prawników, konferencjach, na których głoszono - i żądano ich stosowania w praktyce sędziowskiej - skrajnie łamiące konstytucję, rolę Trybunału Konstytucyjnego hasła, np. o tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności prawa, anarchizujące polski system prawny i działanie sądów. Krajowa Rada Sądownictwa, podobnie jak część środowisk sędziowskich, szczególnie tych z wyższych instancji, bojkotowała Trybunał Konstytucyjny, wzywała sędziów do niepodporządkowywania się jego wyrokom, do nieszanowania wyroków wydawanych z udziałem niektórych sędziów, których członkowie Krajowej Rady Sądownictwa nie uznawali, pogardliwie nazywając dublerami. Wzywała również do samodzielnej oceny konstytucyjności prawa na wszystkich szczeblach wymiaru sprawiedliwości. Krajowa Rada Sądownictwa odrzuciła też w praktyce w swych wystąpieniach podstawową zasadę wykładni prawa, czyli domniemanie konstytucyjności prawa uchwalanego przez uprawniony organ, czyli przez Sejm, co oczywiście powodowało wielkie zamieszanie i szkody w świadomości i kulturze prawnej. Również ten element to był element nieodpowiedzialnej anarchizacji prawa, huśtanie całym systemem prawnym. Krajowa Rada Sądownictwa w 2017 r. wraz z innymi zbuntowanymi środowiskami prawniczymi, niektórymi adwokatami, niektórymi naukowcami, niektórymi radcami prawnymi, częścią sędziów, na swych zjazdach podważała również fundamentalną zasadę ustrojową, art. 4 konstytucji, iż władza zwierzchnia w RP należy do narodu, który wykonuje swą władzę przez przedstawicieli, to znaczy Sejm, Senat, lub przez referendum. Twierdzono odwrotnie. Na jednym z takich zjazdów z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa i współorganizowanym przez nią pan prof. Popiołek twierdził, że suwerenem nie jest żaden naród, lecz ˝wartości tkwiące w konstytucji, a interpretatorami tych wartości są sędziowie˝. Takie stwierdzenia i takie hasła zasadniczo drastycznie podważały też inną kardynalną zasadę, art. 10 Konstytucji RP, o trójpodziale i równowadze władz. Sędziowie propagowali sprzeczne z konstytucją hasło nadrzędności, pełnej nietykalności sędziów, również przed narodem, sędziów i całej władzy sądowniczej. W 2017 r. krajowa rada brała udział w podważaniu autorytetu sędziów TK, szyderczo, jak mówiłam, i obraźliwie określając ich często mianem dublerów, wycofując część wniosków z Trybunału Konstytucyjnego, odbierając trybunałowi legalność działania. Takie szykanowanie czy terroryzowanie sędziów - niektórych sędziów - Trybunału Konstytucyjnego, którego opozycja nie uznawała, pan sędzia Cioch i pan sędzia Morawski przypłacili życiem. Zmarli, pełniąc swoje funkcje. Krajowa Rada Sądownictwa wspólnie ze stowarzyszeniami sędziów organizowała donosy na Polskę do bliźniaczych organizacji zagranicznych. Bardzo wiele uchwał Krajowej Rady Sądownictwa z 2017 r. miało charakter polityczny i było formą walki politycznej z władzami państwa. W czasie wczorajszej dyskusji nad informacją opozycja skupiła się na personalnych atakach na członka obecnej Krajowej Rady Sądownictwa pana sędziego Drajewicza, a zwłaszcza zastępczo poniżała go i przedstawiała, czepiała się, przepraszam, nie czepiała się, referowała intencjonalnie i kłamliwie, insynuacyjnie jego dorobek sędziowski, dorobek zawodowy i sposób dojścia do funkcji sędziowskiej. Wytykano sprawy bardzo osobiste, prywatne, co było absolutnie skandaliczne. I ponieważ dopuszczano się tego wielokrotnie, przeszkadzano, przerywano panu sędziemu Drajewiczowi, przewodniczący komisji kilkakrotnie zapowiadał złożenie do komisji etyki przeciwko trzem osobom wniosków o ukaranie za takie zachowanie. I właściwie do tej pory pana wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa te osoby nie przeprosiły. Opozycyjni posłowie, odwrotnie, ze swej strony usprawiedliwiali bunt sędziów Krajowej Rady Sądownictwa i antykonstytucyjne działania. Jeden z posłów, poseł Sanocki, uznał ze swej strony, że reformy wymiaru sprawiedliwości winny pójść jeszcze dalej i powinny być jeszcze głębsze. Padały również głosy, że poprzednia Krajowa Rada Sądownictwa nie wykazała się niezbędną apolitycznością i powściągliwością. Zadaniem Krajowej Rady Sądownictwa nie jest bowiem odnoszenie się do wszystkich działań, jakie dzieją się w Polsce i do wszystkiego, co się dzieje wokół. Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka wysłuchała informacji, przyjęła ją do wiadomości, ponieważ nad informacją się nie głosuje, ale oceniono tę informację niezwykle krytycznie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)