Mówca: Marian Cycoń (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-06-25 (Sejm RP, kadencja 7)

W 80. rocznicę tragicznej śmierci wicepremiera, ministra spraw wewnętrznych oraz posła na Sejm II kadencji Bronisława Pierackiego Szanowna Pani Marszałek! Szanowne Panie Posłanki i Szanowni Panowie Posłowie! 15 czerwca minęła 80. rocznica śmierci Bronisława Pierackiego, legionisty, wicepremiera, ministra spraw wewnętrznych w okresie II RP. Niewielu było polityków tak blisko związanych z marszałkiem Józefem Piłsudskim, jak właśnie urodzony w Gorlicach Bronisław Pieracki. Z tej okazji w Nowym Sączu, mieście dzieciństwa późniejszego generała brygady, zorganizowano konferencję naukową. Podczas konferencji przypomniano szeroką działalność Bronisława Pierackiego. Podczas konferencji z wykładami wystąpili m.in: dr Piotr Wierzbicki z Muzeum AK w Krakowie, prof. Marek Kornat z Instytutu Historii PAN w Warszawie i dr hab. Andrzej Zięba z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na 24 czerwca w Domu Gotyckim w Nowym Sączu zaplanowano wernisaż wystawy ˝Pro memoria˝. Na wystawie prezentowana będzie kolekcja pamiątek po Bronisławie Pierackim i fotografie ze zbiorów Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu. Bronisław Pieracki urodził się w rodzinie urzędniczej. Jego ojciec Stanisław był naczelnikiem straży skarbowej, a matka Eugenia Budziszewska prowadziła dom. Rodzina Pierackich zadomowiła się w Galicji. Wcześniej przenoszono się z miejsca w miejsce w obawie przed represjami rosyjskimi, które groziły wszystkim zaangażowanym w powstanie listopadowe. Bronisław dzieciństwo i młodość spędził w Nowym Sączu. To właśnie w tym mieście uczęszczał do szkoły elementarnej i I Gimnazjum. Jako nastolatek wstąpił do Związku Walki Czynnej, a później do tajnej organizacji Związek Jastrząb. W Nowym Sączu ukończył również szkołę oficerską Związku Strzeleckiego i uzyskał stopień chorążego. Okazało się to dobrym przygotowaniem do służby w Legionach Polskich. Zaczynał od dowódcy plutonu, później przewodził kompanii 2. Pułku Piechoty Legionów. W 1915 r. dosłużył się stopnia porucznika, a rok później - kapitana. W trakcie bitwy pod Jastkowem doznał poważnych ran. Po rekonwalescencji walczył na Wołyniu. W trakcie tzw. kryzysu przysięgowego odmówił złożenia przysięgi wierności cesarzowi niemieckiemu. Skutkowało to degradacją i wcieleniem do armii austro-węgierskiej, w której służył do maja 1918 r. Później objął stanowisko dowódcy okręgu Polskiej Organizacji Wojskowej w Nowym Sączu, a następnie we Lwowie. W tym czasie wznowił studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim Jana Kazimierza. Tak zaczyna się nowa karta działalności Bronisława Pierackiego. Od 1919 r. służył w Wojsku Polskim, z uznanym stopniem majora. W tym też roku został przeniesiony do pracy w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Wiązało się to z awansem na stopień podpułkownika i przydziałem do Kwatery Głównej Naczelnego Wodza. 1 grudnia 1924 r. prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika. Bronisław Pieracki był uczestnikiem przewrotu majowego, posłem na Sejm z dawnego województwa krakowskiego. Na ten czas został przeniesiony z dyspozycji szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w stan nieczynny, na czas trwania kadencji sejmowej. Wkrótce zrzekł się mandatu poselskiego i powrócił do Wojska Polskiego na stanowisko II zastępcy szefa Sztabu Głównego. Karierę wojskową zakończył w 1929 r. Od tamtego czasu zajmował różne stanowiska rządowe. Był wiceministrem spraw wewnętrznych w kilku rządach: Świtalskiego, Bartla, Sławka i Józefa Piłsudskiego. Z kolei w rządach Walerego Sławka oraz Aleksandra Prystora był ministrem bez teki w randze wicepremiera. Urząd ministra spraw wewnętrznych sprawował w latach 1931-1934. Opowiadał się m.in. za porozumieniem z umiarkowanymi grupami ukraińskimi z pominięciem radykalnych, nacjonalistycznych organizacji. 15 czerwca 1934 r. został postrzelony przed restauracją przy ulicy Foksal w Warszawie przez członka Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Zmarł tego samego dnia. 16 czerwca prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go z dniem 15 czerwca 1934 r. na stopień generała brygady. Tydzień później spoczął na cmentarzu w Nowym Sączu. Pośmiertnie został kawalerem Orderu Orła Białego ˝za istotne i wybitne zasługi położone w pracy nad odzyskaniem i utrwaleniem niepodległości Polski˝.