Mówca: Ewa Malik
Data: 2013-07-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Ludobójstwo Polaków na Wołyniu w latach 1939-1947, szczególnie masowa rzeź Polaków w lipcu 1943 r. na południowo-wschodnich Kresach II Rzeczypospolitej, jest wciąż mało znaną kartą historii Polski. Tragiczne wydarzenia tamtych lat są wciąż, jak pokazują wyniki badan sondażowych, obszarem wiedzy niezgłębionym przez większość Polaków. Zaledwie 30% z nich słyszało o eksterminacji etnicznej Polaków na Wołyniu podczas II wojny światowej. Niewielu Polaków wie, że tej okrutnej czystki etnicznej na naszym narodzie dokonywali ukraińscy nacjonaliści zgrupowani w takich organizacjach jak OUN i UPA. Winę za ten stan wiedzy Polaków ponoszą władze państwa polskiego, które po roku 1989 nie znalazły dość odwagi, aby upublicznić wiedzę o ludobójstwie ponad 100 tys. Polaków na Wołyniu poprzez odpowiednie upamiętnienie i uhonorowanie naszych rodaków tak bestialsko pomordowanych w 1943 r. Zbrodnie III Rzeszy i sowieckiej Rosji wobec Polaków są na ogół znane. Choć trwa ich dokumentowanie i opisywanie, jest to ciągły proces jak w przypadku zbrodni katyńskiej. W kwestii odkłamania i ujawnienia pełnej prawdy o rzezi Polaków na terenach południowo-wschodnich Kresów II Rzeczypospolitej, czyli o tzw. zbrodni wołyńskiej, która ciąży na narodzie ukraińskim, zrobiono wiele, ale nie jest to zasługa polskich elit III Rzeczypospolitej, które wobec tych tragicznych faktów stosowały raczej politykę przemilczania. To dzieci, ofiary tamtej rzezi, ich potomkowie oraz polscy historycy, głównie z IPN, którzy zajęli się opisywaniem tamtych wydarzeń, przyczynili się do upublicznienia dzisiejszej 70. rocznicy zapomnianego ludobójstwa. W imię poprawności politycznej w wyniku fałszywie pojmowanej solidarności pomiędzy narodami polskim i ukraińskim władze III RP wykazywały się bojaźliwością w kwestii prawdy o tragicznej karcie historii roku 1943. Pole tych zaniedbań w sferze odkrywania prawdy o zbrodni wołyńskiej jest ogromne. Jakże więc cieszy fakt, iż po raz pierwszy w polskim Sejmie zdecydowano o przygotowaniu projektu uchwały upamiętniającej tamte wydarzenia i o należnym hołdzie pomordowanym ofiarom rzezi. Wokół projektu uchwały, który dziś na posiedzeniu Sejmu powinien być odczytany publicznie, jako że dzisiaj właśnie jest 11 lipca, wciąż toczy się dyskusja. Posłowie z Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej nie godzą się na określenie tragicznych wydarzeń z 1943 r. mianem ludobójstwa. Jak się wydaje, czynią tak z bojaźni przed rzekomym pogorszeniem się stosunków polsko-ukraińskich po opublikowaniu stanowiska polskiego Sejmu. Tymczasem sami ukraińscy deputowani wzywają wręcz Polaków do postawienia sprawy Wołynia w pełnym świetle prawdy i nazwania tamtej ohydnej zbrodni dokonanej przez ukraińskich nacjonalistów po imieniu. Jeśli dzisiaj, 11 lipca 2013 r., nie będzie stać polskich parlamentarzystów na odkrycie przemilczanej prawdy, oddanie hołdu i pamięci o tragicznych wydarzeniach na Wołyniu, to te i przyszłe pokolenia Polaków będą miały prawo do nazywania przedstawicieli narodu tchórzami i kunktatorami fałszującymi prawdę historyczną. Jak będziemy wyglądać w oczach przyszłych pokoleń Polaków, którym nie będziemy gotowi przekazać dziś pełni prawdy o bohaterskiej postawie polskiego narodu w latach II wojny światowej? W tamtych latach zmagaliśmy się z okupantem niemieckim, sowieckim, a także staliśmy się obiektem czystki etnicznej na terenach obecnej Ukrainy tylko z tego powodu, że byliśmy Polakami. W 1943 r. nastąpiło skumulowanie eksternistycznych działań wymierzonych w bezbronną polską ludność cywilną przez nacjonalistów ukraińskich spod znaku OUN i UPA. (Dzwonek)