PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Joanna Lichocka
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Oczywiście Prawo i Sprawiedliwość popiera ustanowienie roku 2024 Rokiem Marka Hłaski. Robimy to z prawdziwą przyjemnością. Marek Hłasko był prozaikiem, autorem scenariuszy filmowych, ale też twórcą własnej legendy, własnego mitu, trochę stylizowanego może na bohaterów amerykańskiego kina lat 50. - trochę James Dean, trochę Humphrey Bogart. Jego najpopularniejsze zdjęcie to chyba to, na którym stoi z wykrzywioną nieco twarzą, w kąciku warg papieros, ręce w kieszeni, jest zbuntowany. Wszyscy wiedzą od razu na podstawie tego zdjęcia, jakiego rodzaju bohatera mamy przed sobą. Marek Hłasko był pisarzem, który serio traktował postulat pisania prawdy. Mówił, że w prozie fikcja może obronić się tylko wtedy, gdy jest prawdziwym zmyśleniem, gdy dotyka istoty rzeczywistości, opisuje istotę tego, co zdarza się ludziom. Testował tę prawdę w ten sposób, że np. opowiadał w różnych barach przypadkowo napotkanym ludziom historię, którą pisał, i sprawdzał, jaki ona ma odbiór, czy rzeczywiście robi wrażenie, czy jest prawdziwa. Marek Hłasko jest pisarzem, który wychował kolejne pokolenia podobnych, trochę podobnych sobie prozaików. Była cała szkoła hłaskoidów. W ten sposób chyba, można powiedzieć, zaczynał Marek Nowakowski. Potem znalazł swoją drogę, ale to było jedno z tych objawień pisarskich, które zdecydowanie czerpały z prozy bezprzymiotnikowej, trochę hemingwayowskiej, trochę może komiksowej, jak byśmy dzisiaj powiedzieli, Hłaski. Marek Hłasko był postacią tragiczną, tzn. został wypchnięty z Polski na stypendium naukowe do Paryża. Odmówiono mu prawa powrotu, odmówiono mu druku w Polsce książek. ˝Cmentarze˝ zostały opublikowane przez Instytut Literacki. Bardzo szybko za to dostał też nagrodę paryskiej ˝Kultury˝ i całkowity zakaz publikacji w Polsce i wymieniania jego nazwiska, chyba że w kontekście zdrady ojczyzny. Marka Hłaski nie wydawano właściwie przez cały czas w PRL-u. Potem pod koniec lat 80., w 1988 i 1989 r., bodaj Czytelnik wydał cztery tomy utworów Hłaski, oczywiście ocenzurowanych. Redaktorem tego wydania (Dzwonek) był Michał Komar, oczywiście wywodzący się z nomenklatury jeszcze stalinowskiej. Nova wydała wtedy piąty i szósty tom nieocenzurowanych ˝Pięknych dwudziestoletnich˝, właśnie ˝Sowę, córkę piekarza˝ i ˝Nawróconego w Jaffie˝.
Mówca: Joanna Lichocka
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Patronat tego roku temu też, mam nadzieję, będzie służył. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Postaram się zmieścić. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Marek Hłasko - piękny i tragiczny. Buntownik z wyboru, głos swojego pokolenia, symbol straconego pokolenia, enfant terrible polskiej odwilży, wygnaniec, kaskader literatury - to tylko niektóre określenia, jakimi zapisał się i jakimi próbowali określić jego postawę, jego twórczość, jego dokonania. Legenda Marka Hłaski zaczęła się za jego życia i nie zakończyła się wraz z tragiczną śmiercią - na szczęście nie zakończyła się, bo dzisiaj, tak jak powiedziała moja przedmówczyni, książki Marka Hłaski właściwie nie leżą na półkach, tylko są czytane. Historia literatury zna wiele przypadków, kiedy literat, kiedy poeta, kiedy pisarz ulega zapomnieniu, ale w wypadku Marka Hłaski dzieje się inaczej. Niemniej jednak jest taka sytuacja, że jego obecność dzisiaj w przestrzeni kultury jest często ograniczona do jakichś krótkich filmików w Internecie, które utrwalają stereotypy, nierzadko fałszujące jego postać, oddalające nas od niego. Warto temu przeciwdziałać. Warto takie postaci wynosić, warto mówić o nich i właśnie temu ma służyć ogłoszony, mam nadzieję, przez Sejm Rok Marka Hłaski. Chciałabym się powołać raz jeszcze na Stowarzyszenie im. Marka Hłaski, które dołożyło wszelkich starań do tego, żeby dopiąć swego, żeby Rok Marka Hłaski w 90. rocznicę jego urodzin naprawdę był, żebyśmy wszyscy mieli okazję o nim rozmawiać, żebyśmy wszyscy mieli okazję przypomnieć sobie, powtórzyć, przeczytać raz jeszcze albo po prostu zapoznać się z jego twórczością, z twórczością człowieka bardzo rzeczywistego, tragicznego, ale człowieka, który pisał prawdę, mówił prawdę, żył prawdziwie. Skończyło się to dla niego tragicznie, ale rzeczywistość, którą opisał, jest dla nas naprawdę fantastycznym dokumentem, lekcją historii. Stowarzyszenie postanowiło odbudować obecność pisarza w przestrzeni kultury, by jego niepokorny duch znów był wśród nas. Właśnie stowarzyszenie przygotowało także - zaproponuję to nie tylko Wysokiej Izbie, ale myślę, że wszystkim środowiskom przede wszystkim edukacyjnym i kulturalnym w całym kraju - wykłady, spotkania literackie, prezentacje wybranych utworów, a także aranżacje wydarzeń wiążących sylwetkę pisarza z jego epoką, Polską lat 50. i 60. XX w. Warto, proszę państwa, zajmować się takimi postaciami, warto je ciągle przypominać, a czasem okazuje się, że wśród nas nie ma zbyt wiele odwagi do tego, żeby mówić, jak naprawdę jest. Hłasko robił to naprawdę w sposób, hm, nie chcę powiedzieć, że bezczelny, ale bardzo, bardzo prawdziwy i zapłacił za to wielki rachunek. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Lewica oczywiście popiera, aby Marek Hłasko był patronem najbliższego roku. Bardzo się cieszymy, wspieramy wszystkie wypowiedzi: koleżanki z PiS-u, koleżanki z Platformy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bożena Żelazowska
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Z inicjatywy Stowarzyszenia im. Marka Hłaski, ale też z dużą aprobatą członków komisji kultury, mam nadzieję, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłosi rok 2024 Rokiem Marka Hłaski, pisarza wybitnego, niepokornego, który tak naprawdę kształtował tamtą rzeczywistość. Czytając jego powieści, zastanawiałam się, jak dzisiejszy dzień, jak dzisiejsza rzeczywistość wpłynęłyby na jego twórczość, ale tego już się nie dowiemy. W imieniu klubu wyrażam nadzieję, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ogłosi 2024 r. Rokiem Marka Hłaski. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Braun
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Mam wrażenie, że te uchwały rocznicowe, literackie, artystyczne, czasem nawet filozoficzne to taki kącik kulturalny w większej gazecie. Tu są poważne sprawy, a tutaj troszkę folgujemy swoim rozmaitym sentymentom, sięgamy po bohaterów, o których mówimy, że na pewno będą jak znalazł dla naszych rodaków w tym przyszłym roku rocznicowym, zwłaszcza dla młodzieży. Myślę, że to jest zupełnie jasne, że nikt już dzisiaj niczego nie czyta, jak czyta, to nie rozumie, a jak rozumie, to zaraz zapomina. To cytat z innego klasyka. Niech będzie, mnie też się łza w oku kręci na samo hasło: Marek Hłasko. Oczywiście też się wzruszam własnym dzieciństwem i przebrzmiałą młodością. Wzruszam się i łza spływa mi z oka także ze względu na to, że to były takie urojone wielkości naszej młodości, to był ten owoc zakazany. Jeśli chodzi o książki Hłaski z emigracji, to literacko jest to na pewno pierwszorzędny pisarz drugorzędny, ale jakie kino z tego wynikło, kino... Szanowni Państwo! ˝Baza ludzi umarłych˝ na pewno jest w pierwszej dziesiątce najlepiej zrobionych polskich filmów, a nie byłby ten film przez Petelskich, świeć im Panie, tak dobrze zrobiony, gdyby nie był oparty na tak dobrym materiale literackim. Nie ma już takiego materiału literackiego, więc pewnie kino nigdy więcej nie wróci do tej dziejowej formy, którą kiedyś miało, chociaż to było za starego, za poprzedniego, sowiecko-polskojęzycznego reżimu, ale jednak były to dzieła pierwszej wielkości. ˝Baza ludzi umarłych˝, ˝Pętla˝, nawet ˝Ósmy dzień tygodnia˝ to dzieła niesłychane. Myślę, że to jest wielkość skrojona na naszą miarę, mamy to w sercu, bo to przeżyliśmy. Może Polska dożyje jeszcze jakiejś większej literatury, może jakiejś większej sztuki, ale my mamy to, co mamy. Cieszmy się. Marek Hłasko - nie wiem, czy to jest wzór dla młodego pokolenia. To człowiek, który przecież diagnozował, że w Polsce można się wybić tylko w dwóch kategoriach. Można się wybić albo jako bohater, albo jako pijak. Idźmy zatem w ten 2024 r. po to, żeby zaprzeczyć tej diagnozie, która jednakowoż była postawiona ze swadą Marka Hłaski, i w związku z tym nie widzę powodu, żeby nie poprzeć (Dzwonek) tej uchwały. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Zimoch
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Podczas debaty na posiedzeniu komisji żartobliwie, podkreślam: żartobliwie, skierowałem do pani poseł Augustyn słowa, że treść tej uchwały jest pisana trochę po szkocku, to znaczy skąpo, bo o Marku Hłasce można napisać tomy opowieści. ˝Piękny dwudziestoletni˝ to biografia Marka Hłaski autorstwa Andrzeja Czyżewskiego. Można tam znaleźć wiele ciekawych anegdot, choćby o tym, że kiedy miał 2 lata, bodaj w Boże Narodzenie, w czasie chrztu ksiądz zapytał: Czy wyrzekasz się złego ducha? Mały Hłasko przekornie odpowiedział: nie. Uroczystość podobno została przerwana na wiele minut. Dopiero wtedy przekonano chłopca do odpowiedzi: tak. Z tej książki można się dowiedzieć, że w czasie wojny rodzina Marka Hłaski ukrywała angielskich pilotów, ukrywała szczególnie, bo Anglicy balowali nocami w Warszawie i wykupywano ich z melin za pieniądze i butelki wódki. Markowi Hłasce odraczano obowiązkową służbę wojskową, a bronił go kierownik wydziału kultury i nauki Komitetu Centralnego PZPR, uzasadniając to wybitnymi wartościami literackimi i moralnymi. Kiedy jednak Hłasko stawiał się w wojskowej komendzie, upijał się wraz z innymi poborowymi. Podczas jednego z wieczorów w Instytucie Literackim w Paryżu Hłasko powiedział swoim znajomym, że może przeczytać fragment niemal ukończonego już opowiadania. Oczywiście wzbudził tym zainteresowanie i ogromny zachwyt całego towarzystwa. Otworzył więc zeszyt i czytał blisko 45 minut, tyle tylko, że następnego dnia zeszyt Hłaski przeglądał jeden z zachwyconych słuchaczy i okazało się, że notatnik był pusty. Hłasko napisał podobno jeden wiersz. W 1953 r. matka wysłała go do sklepu, żeby kupił czajnik. Wrócił do domu bez czajnika, ale z wierszem, który kończył się słowami: ˝Więc łzami, więc krwią dziś piszę ten list/ I nie wiem po czajnik ? gdzie mam dzisiaj iść/ I jestem bezradny, bo czajnik ? to mgła/ Bo któż proszę Cioci ? ten czajnik dziś ma??˝. Nastawiajmy więc czajniki, parzmy herbatę i kawę i zachwycajmy się twórczością Hłaski nie tylko w 2024 r. (Oklaski)
Mówca: Joanna Senyszyn
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Koło Parlamentarne Lewicy Demokratycznej bez żadnych zastrzeżeń popiera projekt uchwały w sprawie ustanowienia przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej roku 2024 r. Rokiem Marka Hłaski. O Marku Hłasce można mówić godzinami, spierać się, dyskutować. Mówienie o nim przez 3 minuty byłoby w zasadzie profanacją. Będziemy o nim mówić cały przyszły rok, bo to będzie jego rok, m.in. jego rok. Dziękuję.
Mówca: Klaudia Jachira (tekst niewygłoszony)
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Wicepremierze do spraw bezpieczeństwa energetycznego Kaczyński! Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dyktatury nie lubią tych, którzy idą pod prąd, mają własne zdanie, a co najgorsze - chcą się nim podzielić z czytelnikami. Bardzo dobrze obrazuje to pełna życiowych zakrętów droga Marka Hłaski. Dusił się w socjalizmie, a zmuszony do emigracji, nie potrafił się odnaleźć, bo pisał i czuł po polsku. Macherzy od kultury, pomyślcie o tym, gdy kolejny raz będziecie dyskredytować artystów, usuwać dyrektorów teatrów, zmuszać do zdjęcia z afiszów spektakli, zatrzymywać rapera za skręta, chwalić się tym, że nie czytacie noblistki, tylko dlatego, że są inni od waszej jedynie słusznej wizji kultury. Wasza władza, tak jak komunistów, przeminie i zapomną o was, a ponadczasowe dzieła tych niepokornych, prześladowanych przez was artystów pozostaną i będą zyskiwać na znaczeniu.
Mówca: Małgorzata Pępek (tekst niewygłoszony)
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Marek Hłasko był jednym z najbardziej utalentowanych pisarzy w powojennej Polsce. Mówiono o nim, że jest głosem swojego pokolenia, kaskaderem literatury. Jego legenda zaczęła się jeszcze za jego życia i nie zakończyła się wraz z przedwczesną tragiczną śmiercią. Patrząc na jego osiągnięcia literackie i spuściznę, jaką po sobie zostawił, trudno jest uwierzyć, że zmarł tak młodo. Dziś, kiedy wspominamy Marka Hłaskę, nie możemy zapomnieć o jego wkładzie w polską literaturę, o jego odwadze w stawianiu trudnych pytań i odsłanianiu ludzkiej natury w całej jej złożoności. Jego prace były, są i będą niezwykłym lustrem, w którym nie tylko odzwierciedla się Polska powojenna, lecz także odzwierciedlają się wieczne zmagania jednostki z własnymi ograniczeniami i marzeniami. Niech pamięć o Marku Hłasce będzie dla nas przypomnieniem o sile słowa i mocy prawdziwej literatury, a jego twórczość na zawsze pozostanie symbolem autentyczności i odwagi.
Mówca: Piotr Babinetz
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wobec poselskiego projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2024 Rokiem Arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Antoni Baraniak pochodził z Wielkopolski. Wstąpił do zgromadzenia salezjańskiego, przyjął święcenia kapłańskie i za młodu został sekretarzem prymasa Polski kard. Augusta Hlonda. Właśnie dlatego po wybuchu II wojny światowej i szybkich postępach najezdniczych wojsk niemieckich był zobowiązany towarzyszyć księdzu prymasowi na uchodźstwie. Jednak w 1945 r. wrócił wraz z prymasem do Polski - tym razem okupowanej przez wrogą wobec religii, a szczególnie wobec wiary katolickiej i duchownych, sowiecką Rosję. W 1953 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy komunistycznej bezpieki, ponieważ był najbardziej zaufanym współpracownikiem nowego prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego, wtedy jeszcze arcybiskupa. Wymyślnymi, okrutnymi torturami fizycznymi i psychicznymi komunistyczni oprawcy próbowali z niego wymusić zeznania, które mogłyby obciążyć księdza prymasa. Mimo tego bp Antoni Baraniak nie zdradził Kościoła katolickiego ani Prymasa Tysiąclecia, nie zdradził też swojej ojczyzny - Polski. Wolność odzyskał pod koniec 1956 r., ale do końca życia nie odzyskał już zdrowia, które odebrali mu komuniści zwalczający wszystko co polskie, katolickie i niepodległe. W 1957 r. decyzją Ojca Świętego ks. Antoni Baraniak został arcybiskupem metropolitą poznańskim. Później aktywnie pracował w kilku komisjach Soboru Watykańskiego II, zajmując się m.in. sprawą Kościołów wschodnich narażonych na prześladowania przez Związek Sowiecki i agresywny ateistyczny komunizm. Praca formacyjna duchowa nad kondycją moralną i zajmowanie się losem narodów Europy Środkowo-Wschodniej budziło oczywiście wściekłość Moskwy. Ksiądz arcybiskup był nadal inwigilowany i nachodzony przez bezpiekę, a także przez tzw. oburzonych parafian, którzy byli oczywiście przez bezpiekę inspirowani. W 1966 r., blisko współpracując z prymasem Wyszyńskim, zorganizował w Poznaniu obchody milenium chrztu Polski. W kraju rządzonym przez sowiecką agenturę były one przypomnieniem tysiącletniej tradycji państwa polskiego i narodu polskiego oraz wielkim wzmocnieniem polskiej wspólnoty na drodze do odzyskania niepodległości i jako takie wzbudzały nienawiść komunistów. Warto dodać, że ks. Baraniak miał kilka pasji: fotografia - pozostały po nim zdjęcia i aparaty fotograficzne, wędrówki i wspinaczki górskie, podobnie jak w przypadku kard. Karola Wojtyły, oraz przede wszystkim filatelistyka - często w międzynarodowej korespondencji z hierarchami i innymi duchownymi Kościoła prosił o przesłanie znaczków pocztowych z poszczególnych państw. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Prawo i Sprawiedliwość popiera ustanowienie roku 2024 Rokiem Arcybiskupa Antoniego Baraniaka, niezłomnego obrońcy wiary katolickiej i Polski oraz jednego z przywódców pokojowych zmagań Polaków o odzyskanie niepodległości. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wojciech Król
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Są w historii Kościoła katolickiego tacy kapłani, którzy nigdy nie sprzeniewierzyli się wyznawanym wartościom i nie poszli na współpracę z żadną władzą, nie zdradzili swoich wartości ani tym bardziej nie sprzedali ich za marne judaszowe srebrniki. Do kategorii takich kapłanów należy z pewnością abp Antoni Baraniak, jedna z najbardziej niezwykłych postaci polskiego Kościoła XX w. Ponieważ pani poseł sprawozdawczyni przytoczyła już sylwetkę księdza arcybiskupa, ograniczę się do tego, że Klub Parlamentarny Koalicji Obywatelskiej będzie głosował za ustanowieniem roku 2024 Rokiem Arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Dzisiaj postać abp. Antoniego Baraniaka może być punktem odniesienia dla tych wszystkich, którzy w imię fałszywie pojętego dobra Kościoła bardziej służą profanum niż sacrum. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Lewica jest przeciw temu, aby rok 2024 był rokiem właśnie tego świętego, kolejnego księdza biskupa. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Rzepa
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Abp Antoni Baraniak to zdolny, sumienny zakonnik i kapłan, autor dwóch doktoratów i poliglota, osobisty sekretarz prymasa Polski kard. Hlonda i kierownik sekretariatu kard. Wyszyńskiego. Jego życie dzieliło się na dwa okresy: przed uwięzieniem i po uwięzieniu. Torturowany nieludzko przez ubeckich oprawców nigdy nie doczekał się zadośćuczynienia. Urodził się 1 stycznia 1904 r. we wsi Sebastianowo w Wielkopolsce. W młodości wstąpił do zgromadzenia salezjanów. Przed wojną został sekretarzem ówczesnego prymasa Polski kard. Augusta Hlonda, a po wojnie prymasa Stefana Wyszyńskiego. W nocy z 25 na 26 września 1953 r. został aresztowany i wtrącony na 27 miesięcy do więzienia na warszawskim Mokotowie. Zaczęła się gehenna, 27 miesięcy tortur. Biskup został całkowicie odizolowany od rodziny i współpracowników. Nie mógł pisać listów i otrzymywać korespondencji i nie mógł też odprawiać mszy świętej. Był poddawany bestialskim torturom i psychicznym szykanom, które miały doprowadzić do uzyskania od niego informacji oskarżających prymasa Polski. Rozbierany do naga, bity do nieprzytomności, zamykany na wiele dni w zimnej, wilgotnej celi, w której z sufitu nieustannie kapała woda, głodzony, oślepiany światłem przez wiele godzin w nocy, faszerowany lekami, zatruwany zastrzykami, trzymany w fekaliach, poddany wymyślnym torturom, z których wyrywanie paznokci należało do najlżejszych. Przesłuchania odbywały się w cyklu 24-godzinnym. Zmieniali się śledczy, oskarżony pozostawał ten sam i sam stawał naprzeciw zdemoralizowanych katów i nie załamał się. Chodziło o to, aby za wszelką cenę złamać w więzieniu bp. Baraniaka, więc nagiego wrzucano do takiej celi, w której z góry płynęły fekalia. Co jakiś czas go wydobywano, on nie wiedział, jak długo to trwało - godziny, dziesiątki godzin. I czekali z kartką, żeby podpisał lojalkę, a on był tak wykończony, był tak wymęczony, że mówił do siebie tylko jedno: Baraniak, ty się nie możesz ześwinić. W oficjalnych dokumentach UB nie ma mowy o biciu aresztowanego, a przecież abp Baraniak do końca życia miał na plecach kilka kilkunastocentymetrowych blizn będących, jak sam nazwał, pamiątką po pobycie w więzieniu. Lekarka opiekująca się arcybiskupem w ostatnich latach jego życia identyfikowała je jednoznacznie jako ślady po biciu. W grudniu 1955 r. po ponad 2 latach zwolniono abp. Baraniaka z więzienia. Był wrakiem człowieka. 30 grudnia ubecy przywieźli go okrytym łazikiem do domu salezjańskiego w Marszałkach pod Ostrzeszowem. Na dworze był siarczysty mróz. Ubecy byli ubrani w futra, a wychłodzony i schorowany bp Antoni siedział ubrany w letni płaszcz. Funkcjonariusze UB odziani byli w futra, podczas podróży robili sobie przerwy, biegali dla rozgrzewki (Dzwonek) wokół samochodu i popijali alkohol. Ksiądz biskup siedział bez ruchu w łaziku. Po przyjeździe do Marszałek ubecy wnieśli w pozycji siedzącej zamarzniętego abp. Baraniaka, rzucili go na ławę w kuchni i powiedzieli: Przywieźliśmy wam Dziadka Mroza.
Mówca: Jarosław Rzepa
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

To oczywiście część jego życiorysu. Serdecznie dziękuję za tę inicjatywę. Klub Koalicja Polska oczywiście popiera przyjęcie tej uchwały i oddaje hołd temu wielkiemu Polakowi. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Urbaniak
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Upamiętnienie abp. Baraniaka - warte, godne. Był niezłomnym żołnierzem Kościoła i Polski, przede wszystkim właśnie w okresie stalinizmu i późniejszego PRL-u. Wspierał on prymasa Stefana Wyszyńskiego, który w tamtych latach był niekoronowanym królem polskiego narodu, a w czasach, gdy Polacy tego bardzo potrzebowali, także był duchowym przywódcą. Sam bp Baraniak za swą niezłomną postawę był brutalnie torturowany przez UB - pozostawiony nagi przez tygodnie w małej, zimnej, brudnej i mokrej celi, a następnie poddawany kilkunastogodzinnym przesłuchaniom. Zrywano mu paznokcie, bito, nie udzielano pomocy medycznej. Trwało to 3 lata, a celem było wyciągnięcie informacji o prymasie Stefanie Wyszyńskim. Mimo brutalności komunistycznych katów, osamotnienia i ponad 150 przesłuchań abp Baraniak nie ugiął się i nie sprzedał Kościoła oraz Polski za cenę własnego spokoju czy bezpieczeństwa. Gdyby abp Baraniak nie był tak heroicznie silnym człowiekiem i ugiął się przed komunistami, składając fałszywe zeznania obciążające Stefana Wyszyńskiego, to być może nigdy nie byłoby Prymasa Tysiąclecia jako duchowego przywódcy naszego narodu, a następnie Karola Wojtyły jako jego następcy. Doceniając to wielkie poświęcenie Antoniego Baraniaka w walce o Polskę katolicką i wolną od komunistów, zdecydowanie popieramy, by kolejny rok stał się Rokiem Arcybiskupa Baraniaka. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Braun
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Wypada mieć nadzieję, że ta heroiczna postać śp. abp. Baraniaka będzie znakiem mocniejszym w polskim życiu publicznym, niż się to zdaje może dzisiaj projektodawcom i nam, którzy będziemy nad tym głosowali, to popierali. Mam nadzieję, że może właśnie w przyszłym roku ta postać stanie się szczególnym wyrzutem sumienia z jednej strony dla was, nieszczęśnicy z Lewicy, z lewej strony, bo naprawdę nie wiecie, co mówicie, a z drugiej strony dla władzy duchownej, dla biskupów, tak jest, tych biskupów, których nikt w piwnicy nie trzyma, nikt na nodze od krzesła nie sadza, a w podskokach zdążyli podżyrować władzy świeckiej wszystko, czego chciała - całe bezprawie, całą samowolę. Tęskni się. My, świeccy, grzeszni katolicy tęsknimy (Dzwonek) za duchem, słowem i czynem śp. bp. Baraniaka. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Zimoch
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Kiedy trwało procedowanie nad tą uchwałą, zapytałem jednego z księży o postać Antoniego Baraniaka. Poprosił o czas do namysłu, dłuższy, a później szczerze wyznał, że nie zna wielu szczegółów z życia arcybiskupa. Był więziony, torturowany przez pracowników bezpieki. Chciano wymusić zeznania, które miałyby zaszkodzić prymasowi Stefanowi Wyszyńskiemu. Ale dlaczego nie jest tak znany nawet wśród duchownych? Na to pytanie bardzo mądrze odpowiedział inny z księży: Jest tak, bo bp Baraniak jest dla nas wyrzutem sumienia. Przecież tak niewiele dla niego zrobiono w czasie uwięzienia i internowania. Kościół był jak sparaliżowany pod wpływem wstrząsającego faktu aresztowania prymasa Stefana Wyszyńskiego. Przy okazji, w roku 2024 warto odwiedzić Marszałki pod Ostrzeszowem. Tam chyba każdego roku jeżdżą uczestnicy rajdu im. Antoniego Baraniaka. Po pobycie w więzieniu w Warszawie wywieziono arcybiskupa do tego miejsca w grudniu 1955 r. Później tamtejszy dom salezjański określił przystanią pokoju. Pokoju i spokoju wszystkim sobie życzmy, pamiętając o postaci abp. Baraniaka.