PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zasiłek pielęgnacyjny, dodatek pielęgnacyjny to dwa świadczenia dla osób niepełnosprawnych. Co je łączy? Łączy je przede wszystkim to samo przeznaczenie, a więc częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Co je dzieli? Dzieli je, proszę państwa, wysokość. Jeden wynosi 153 zł, a dodatek pielęgnacyjny - 208 zł i jest waloryzowany. Trzeba jednak wskazać, że ten pierwszy, czyli zasiłek pielęgnacyjny, wypłacany jest w oparciu o ustawę o świadczeniach rodzinnych, natomiast ten drugi wypłacany jest w ramach systemu świadczeń emerytalno-rentowych. Panie ministrze, chciałbym pana zapytać: Kiedy rząd Prawa i Sprawiedliwości wyrówna te zasiłki? Skoro mamy to samo przeznaczenie - przeznaczone są one właściwie dla tych samych osób - to kiedy rząd Prawa i Sprawiedliwości dokona ujednolicenia, wyrównania tych świadczeń? Pamiętam, że Prawo i Sprawiedliwość wielokrotnie domagało się od rządu Platformy i PSL-u wyrównania tych świadczeń. Dzisiaj rząd Prawa i Sprawiedliwości przez 11 miesięcy sprawuje władzę w państwie. Chcemy wiedzieć, kiedy konkretnie, dokładnie te świadczenia zostaną wyrównane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Barbara Chrobak
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W polskim systemie prawnym brakuje rozwiązań proceduralnych, które zapewniłyby sprawną komunikację pomiędzy organami wymiaru sprawiedliwości a osobami z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. Organy wymiaru sprawiedliwości nie mają obowiązku prowadzenia korespondencji w alfabecie Braille’a czy też komunikacji wspomagającej i alternatywnej. Kolejną istotną barierą w zakresie dostępu osób niepełnosprawnych do wymiaru sprawiedliwości jest niedostępność architektoniczna budynków sądów czy prokuratury. Wiele spośród tych instytucji posiada siedzibę w starych, często zabytkowych budynkach wybudowanych przed wejściem w życie nowej ustawy Prawo budowlane. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 13 ust. 2 konwencji o prawach osób niepełnosprawnych do chwili obecnej nie prowadzi się systematycznych szkoleń osób pracujących w wymiarze sprawiedliwości w zakresie ochrony praw osób z niepełnosprawnościami. Programy szkolenia sędziów i prokuratorów prowadzone przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury nie przewidują wprost żadnego bloku szkoleniowego poświęconego ochronie praw osób z niepełnosprawnościami. Proszę pana ministra o odpowiedź, czy w celu zagwarantowania osobom niepełnosprawnym ich konstytucyjnego prawa do sądu rząd planuje podjąć prace mające na celu dostosowanie procedury sądowej i budynków sądów i prokuratur do potrzeb tych osób oraz wprowadzenie regularnych szkoleń dla pracowników wymiaru sprawiedliwości w zakresie ochrony praw i specyficznych potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Co do wcześniejszej wypowiedzi pana ministra odniosłam wrażenie, że osoby niepełnosprawne otrzymujące 1400 zł powinny być szczęśliwe. A więc proponuję panu ministrowi, żeby za 1400 zł miesięcznie z osobą niepełnosprawną przeżył właśnie miesiąc i pokazał, jaki jest szczęśliwy, i wówczas wypowiedział się na ten temat. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Opiekunowie dorosłych osób niepełnosprawnych w swoich postulatach domagają się m.in. zrównania należnych im świadczeń pielęgnacyjnych do wysokości świadczeń, jakie otrzymują opiekunowie osób nieletnich, których to świadczenie jest znacznie wyższe. Ponadto spotkałem się również z postulatem opiekunów osób niepełnosprawnych, którzy w przypadku zbiegu świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniem emerytalno-rentowym oczekują możliwości wyboru korzystniejszego dla nich świadczenia. Chciałem zapytać pana ministra, jakie jest stanowisko resortu wobec tych postulatów i oczekiwań opiekunów osób niepełnosprawnych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jarosław Porwich
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W jaki sposób rząd zamierza zapewnić bezpłatny dostęp do niezbędnych usług rehabilitacyjnych dla wszystkich osób niepełnosprawnych? I drugie pytanie: Czy rząd zamierza znieść kryterium dochodowe dla tej kategorii osób w przepisach o pomocy społecznej oraz w przepisach o rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych? Pytam o to, gdyż potrzeba taka wynika wprost z konstytucyjnej zasady solidarności społecznej, jak i z losowego charakteru niepełnosprawności. Należy bowiem wziąć pod uwagę to, że koszty rehabilitacji prowadzą do pogorszenia sytuacji materialnej również tych osób i rodzin, które przekraczają kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń, ich poziom życia ulega znacznemu obniżeniu, a następuje to przecież nie z ich winy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Kwiecień
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Środowisko osób niepełnosprawnych oczekuje podmiotowego traktowania, szczególnie w całym procesie tworzenia ustaw odnoszących się do ich środowiska. Dlatego mam krótkie pytanie: W jaki sposób zapewniany jest udział przedstawicieli środowiska osób niepełnosprawnych w procesie wypracowywania rozwiązań na rzecz poprawy sytuacji tych osób? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Gabriela Lenartowicz
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jest bardzo wiele kwestii niezbędnych z punktu widzenia właściwego współżycia z osobami niepełnosprawnymi, bo na tym to polega. To nie jest jakieś wsparcie, pomoc czy łaska, tylko po prostu szacunek we współżyciu, wzajemny. Ale są też takie, które dla tego szacunku wymagają tylko empatii, pewnych działań regulacyjnych. Dotyczy to np. rodzin osób z niepełnosprawnością intelektualną, które zgłaszają problemy konieczności zapewnienia opieki swoim podopiecznym w sytuacji nagłego zachorowania samotnego opiekuna, który np. trafia do szpitala. Te osoby czasami pozostają bez opieki i nawet bez wiedzy czy zainteresowania sąsiadów, którzy czasami o tym zwyczajnie nie wiedzą. Problem polega na tym, że nie możemy hospitalizować tych osób, bo one nie są chore, nie wymagają hospitalizacji, a z kolei przepisy związane z pomocą społeczną wymagają wydania decyzji administracyjnej, odpowiedniego wywiadu środowiskowego itp. Najbardziej skuteczne i wymagające tak naprawdę właśnie takiej empatii i działań regulacyjnych wydaje się stworzenie możliwości interwencyjnego pobytu w domu pomocy społecznej, ale także rozwiązanie wtedy kwestii związanej np. z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie, które bywają pozbawione możliwości składania skutecznych oświadczeń woli, ubezwłasnowolnionych jednocześnie. Tę szczególną sytuację interwencyjną, myślę, można by rozwiązać, nie mówię, że bez jakichkolwiek skutków finansowych, bo ta interwencyjna działalność pewnie w jakiś sposób będzie (Dzwonek) taki skutek odnosiła, ale on jest naprawdę mikro, mikro. Tu wystarczy dobra wola i empatia. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maciej Masłowski
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Dlaczego rząd nadal mimo obietnic wyborczych utrzymuje skandalicznie małą wysokość renty socjalnej oraz zasiłku pielęgnacyjnego dla osób niepełnosprawnych? Renta dziś to 644 zł, a zasiłek to 153 zł, a więc znacznie poniżej minimum socjalnego, które wynosi od 839 do 1079 zł. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Kryj
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Problem pomocy dla osób niepełnosprawnych jest problemem niezwykle ważnym. Nie dziwię się tym emocjom, które wyraża część pań i panów posłów, bo zdaję sobie sprawę z tego, jak ogromna jest skala zaniedbań i zaniechań w tej kwestii z lat poprzednich. Pozwolę sobie zgodzić się z panem ministrem w sprawie tej podwyżki wysokości renty socjalnej z kwoty 741,35 zł do kwoty 840 zł. To jest podwyżka o 13%, 100 zł, proszę państwa. Ale prześledźcie państwo podwyżki w ciągu ostatnich kilku lat. Ja to uczyniłem. Te podwyżki w poprzednich latach wynosiły 29-30 zł. Podwyżka tegoroczna jest większa niż w poprzednich kilku latach łącznie, proszę państwa. (Oklaski) 100 zł to może nie jest dużo, ale dla osoby, która dostawała te 100 zł mniej, to jest naprawdę dość sporo. Chciałbym, proszę państwa, popatrzeć na skalę tego. Lepiej mieć te 100 zł więcej, niż ich nie mieć, prawda? Bądźmy sprawiedliwi w ocenach. Stąd też chciałbym zapytać: Jak duża jest grupa osób, które otrzymają tę podwyżkę? Czy ta dobra tendencja takiej skali podwyżek mieści się w filozofii funkcjonowania ministerstwa i rządu na lata przyszłe? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Kozłowski
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Podwyższenie zasiłku pielęgnacyjnego jest od wielu lat jednym z głównych postulatów rodziców i opiekunów dzieci oraz dorosłych osób z niepełnosprawnością. Z tej części sali dość często słyszę nawoływanie: 8 lat. A ja teraz wam powiem: 10 lat. Od 10 lat ten zasiłek się nie zmienił. 153 zł jest od 2006 r., bez 10 gr więcej. Czy wy macie wyobrażenie, jaka była siła nabywcza kwoty 153 zł 10 lat temu, a jaka jest obecnie? Chyba się trochę różni. Ja się nie pytam, dlaczego, panie ministrze, ja się pytam, kiedy jasno i wyraźnie zmienicie wysokość tego zasiłku na tyle, aby rodzice tych biednych dzieci czuli się godnie w naszym kraju. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Starzycki
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Najlepsza pomoc, jaką mogą uzyskać osoby niepełnosprawne, to usługi uzyskiwane w najbliższym środowisku. Myślę tutaj choćby o usługach opiekuńczych czy też specjalistycznych usługach opiekuńczych. Panie ministrze, jak obecnie wygląda sytuacja w tym zakresie? Z jakich usług mogą skorzystać osoby niepełnosprawne? Jak wygląda rozmiar udzielanej pomocy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stefan Romecki
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy rząd ma jakiś sposób na zapobieżenie sytuacji, w której przepisy tworzone z myślą o osobach niepełnosprawnych są tak naprawdę fasadowe, za którymi nie podążają stosowne środki? Dobrym przykładem jest sytuacja, w której osoba niepełnosprawna zgodnie z rozporządzeniem ministra w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON, ma możliwość skorzystania z dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych. Dofinansowanie to według rozporządzenia może stanowić do 95% kosztów inwestycji, a w praktyce oferowane są środki wielokrotnie niższe niż wnioskowane lub deklarowany jest brak na to środków. Drugie pytanie. W Polsce w większości toalet w miejscach pracy oprócz standardowego, wszystkim znanego podziału na płeć żeńską i męską wyróżnia się również trzecią płeć - osoby na wózkach inwalidzkich. Jest rozporządzenie ministra pracy socjalnej z dnia 26 września 1997 r., które mówi o natryskach, ustępach, szatniach i umywalniach. Wobec tego uprzejmie proszę o odpowiedź na pytanie, dlaczego osoby w pełni sprawne mogą korzystać z przywileju rozróżniania ich płci i korzystania z oddzielnych ustępów, a osoby niepełnosprawne są pośrednio pozbawione tożsamości płciowej. Dziękuję.
Mówca: Adam Andruszkiewicz
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Brak pełnosprawności ruchowej to dla osób niepełnosprawnych codzienna walka ze swoimi własnymi słabościami, ale również z nieprzyjemnym otoczeniem architektonicznym, które bardzo często nie jest dostosowane do ich potrzeb. Pomimo tego, że w ostatnich latach oczywiście dokonały się bardzo pozytywne zmiany w tej materii, ciągle jako klub Kukiz’15 dostajemy bardzo wiele sygnałów, np. o tym, że bankomaty są nieprzystosowane dla osób niepełnosprawnych. Doskonale wiemy, jak bardzo drażliwą i wrażliwą kwestią dla każdego z nas jest wypłacanie pieniędzy. Bankomaty, które nie są przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, stanowią barierę i wymagają, aby osoba, która często porusza się na wózku inwalidzkim albo jest niewidoma, prosiła o pomoc w wypłaceniu pieniędzy obce osoby, co jest, po pierwsze, niebezpieczne z tego punktu widzenia, że oczywiście mówimy o środkach finansowych, a po drugie, stanowi pewnego rodzaju bariery, które należy niewątpliwie jak najszybciej przełamać. Stąd też moje pytanie. Kiedy rząd zajmie się tą kwestia czy zobliguje banki działające na terenie Rzeczypospolitej Polskiej do tego, aby zajęły się tą kwestią, aby bankomaty były dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych? Przede wszystkim chcemy zapytać o termin, w którym to się odbędzie. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Marek Jakubiak
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jak wynika ze sprawozdania rzecznika praw obywatelskich na temat realizacji zobowiązań wynikających z Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, w Polsce nadal dominuje archaiczny model totalnej opieki instytucjonalnej zamiast usług wspierających świadczone usługi zwyczajnie w domu. Wiemy, że utrzymanie jednej osoby kosztuje państwo ok. 5 tys. zł, natomiast w domu znacznie mniej i atmosfera jest zupełnie inna. Chciałem zapytać, panie ministrze, czy zdaje pan sobie sprawę z tego, że mówił pan 10 minut na temat, w jaki sposób utrzymujemy osoby niepełnosprawne w naszym kraju, a tak naprawdę powinny to być, no nie wiem, dwa złożone zdania. Myślę, że trzeba rozpocząć myślenie na okoliczność taką, że niepełnosprawna osoba czy też dziecko niepełnosprawne powinny mieć przydzielone np. świadczenie w wysokości średniej krajowej i to świadczenie w postaci średniej krajowej powinno iść za taką osobą niepełnosprawną aż do samej śmierci. Wtedy mamy do czynienia z pełnym bezpieczeństwem i z godnym życiem osoby niepełnosprawnej. Uważam, że solidarność, taka międzyludzka, w naszym państwie powinna nakazywać nam takie obowiązki, a nie mówić przez 10 minut o zasiłkach, jakichś rentach itd. Osoba niepełnosprawna powinna mieć swój status i powinna mieć swoją pensję, a osoba, którą ją pielęgnuje, powinna mieć przynajmniej od tej kwoty liczoną emeryturę. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Norbert Kaczmarczyk
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Polskie Koleje Państwowe SA to jednoosobowa spółka Skarbu Państwa powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe. Jedynym akcjonariuszem spółki jest Skarb Państwa, który reprezentuje obecnie Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na niedostosowanie usług PKP do potrzeb osób niepełnosprawnych. Można pokusić się o stwierdzenie, że hasło reklamujące usługi PKP ˝Zapowiada się dobra podróż˝ dotyczy tylko osób w pełni sprawnych, bo dla tych, które pełną sprawnością nie mogą się cieszyć, podróż koleją bywa katorgą. Pomimo możliwości rezerwacji miejsc i wagonów dla osób niepełnosprawnych w teorii, w praktyce okazuje się, że wagony i miejsca te są w ogóle do potrzeb osób niepełnosprawnych niedostosowane. Toalety i korytarze są za wąskie, nie ma wind umożliwiających wejście do pociągu. Głośna była sytuacja z lipca br., kiedy to grupa osób niepełnosprawnych wybierająca się na turnus rehabilitacyjny, mająca zarezerwowany wagon dla niepełnosprawnych musiała podróżować wagonem, który żadnych udogodnień nie miał, i konieczne było wnoszenie pasażerów do pociągu na rękach. Dlatego też uprzejmie proszę o odpowiedź na pytanie: Jakie działania zostaną podjęte, żeby nigdy więcej nie dopuścić do takiej sytuacji? W jaki sposób rząd zamierza dostosować kolej do potrzeb osób niepełnosprawnych? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, nigdy nie kwestionowałem tego, panie ministrze, że w programie 500+ dla dzieci niepełnosprawnych, które otrzymują na zasadach preferencyjnych - czyli już pierwsze dziecko - to świadczenie, to jest wartość. Natomiast od początku mówię, że niezrozumiałe i niepojęte - w tym kontekście też zacząłem używać mocniejszych słów, skoro przez tyle czasu to nie trafia - niegodziwe jest wykluczenie - i tu wytłumaczę, bo to może jest niejasne - przez tak krótki okres, tych 2 lat, dzieci niepełnosprawnych w stopniu lekkim. Do 16. roku życia nie jest różnicowany stopień niepełnosprawności dziecka i do 16. roku życia każde dziecko niepełnosprawne otrzymuje to świadczenie. Dziecko 16-letnie podlega orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności i wtedy dziecko, które ma orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, traci tę preferencję, zgodnie z którą już pierwsze dziecko dostaje świadczenie. Nie dostaje tego świadczenia, wchodzi w zupełnie zwykły system. I teraz często ten lekki stopień... Bo na czym polega absurd tej sytuacji? Na tym, że to jest pewna kara za ciężką pracę włożoną w to, by to dziecko było niepełnosprawne tylko w stopniu lekkim. Na przykład dziecko niesłyszące najczęściej jest kwalifikowane jako niepełnosprawne w stopniu lekkim, ale jest to efekt wielu lat heroicznej pracy rodziców tego dziecka, terapeutów. Przecież temu dziecku, tu chyba nikt nie ma wątpliwości, to wsparcie jest nadal bardzo potrzebne, bo ono potrzebuje i dodatkowych zajęć, i systematycznej rehabilitacji, i nowoczesnego sprzętu, który często nie jest w wystarczającym stopniu finansowany ze środków publicznych. I dlatego niezrozumiałe jest to, że te dzieci niepełnosprawne w stopniu lekkim zostają wykluczone. Stąd pytanie: Czy państwo wreszcie to wykluczenie usuniecie z tego systemu, żeby te 10% dzieci niepełnosprawnych (Dzwonek), tak jak te 90%, też dostało to świadczenie? O to pytam.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość chciałem odnieść się do przedłożenia przedstawionego przez pana ministra, bardzo szczegółowo omówionego. Oczywiście projekt został uzgodniony w wyniku wymiany stanowisk i uwag pomiędzy Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwem Cyfryzacji, Ministerstwem Infrastruktury i Budownictwa, głównym geodetą kraju oraz Rządowym Centrum Legislacji. Wszystkie strony doszły do porozumienia w zakresie proponowanych zmian, czego efektem jest właśnie zaprezentowany projekt. Projekt przewiduje wprowadzenie zmian semantycznych zastępujących sformułowania ˝Ministerstwo Spraw Wewnętrznych˝ użytymi w odpowiedniej liczbie i w odpowiednim przypadku wyrazami ˝Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji˝. W przypadku ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nazwę ˝minister spraw wewnętrznych˝ zastępuje się sformułowaniem ˝minister właściwy ds. wewnętrznych˝. W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość popieramy wniosek i przedstawione przedłożenie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Raniewicz
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platforma Obywatelska przedstawić stanowisko w sprawie rządowego projektu w związku z określeniem - rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. - szczegółowego zakresu działania ministra spraw wewnętrznych i administracji oraz utworzeniem - rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 listopada 2015 r. - Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w drodze przekształcenia dotychczasowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W związku z tym konieczne jest dokonanie odpowiednich zmian w nazwach jednostek podlegających dotąd ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych, tj. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a także wyodrębnienia ze spraw geodezji i kartografii kwestii związanych z infrastrukturą informacji przestrzennej oraz podporządkowania tych spraw ministrowi właściwemu ds. informatyzacji. Tak jak wcześniej już zostało powiedziane przez przedstawicieli ministerstwa, jest to ustawa czysto techniczna, dokonuje zmiany nazw. Klub Platforma Obywatelska popiera ten projekt, nie podlega on notyfikacji europejskiej, jak również nie widzimy jakichś istotnych wad tego projektu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maciej Masłowski
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W sprawie rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z utworzeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdzie projekt dotyczy uaktualnienia nazwy jednostek podległych wcześniej ministrowi spraw wewnętrznych, a obecnie ministrowi spraw wewnętrznych i administracji, tj. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a także wyodrębnienia ze spraw geodezji i kartografii spraw związanych z infrastrukturą informacji przestrzennej oraz przyporządkowania tych spraw ministrowi właściwemu ds. informatyzacji, informuję, że klub Kukiz’15 popiera ten projekt ustawy i nie wnosi żadnego sprzeciwu. Dziękuję.
Mówca: Zbigniew Sosnowski
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zmiany organizacyjne dotyczące nowego podziału kompetencji ministrów i organów centralnych, w tym nowego podporządkowania jednostek organizacyjnych podległych konstytucyjnym organom administracji rządowej, w istocie wymuszają dostosowanie w drodze ustawy zapisów, które statuować będą takie podporządkowanie. Tego wymaga polski porządek prawny. Wniesiony przez prezesa Rady Ministrów projekt ustawy z dnia 5 października 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z utworzeniem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wychodzi naprzeciw tym oczekiwaniom. Istotnie, prezes Rady Ministrów rozporządzeniem z dnia 17 listopada 2015 r. określił szczegółowo zakres działania ministra spraw wewnętrznych i administracji, co w sposób integralny łączy się z utworzeniem nowego podmiotu, tj. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jest rzeczą oczywistą i zrozumiałą, iż łączyć się to musi ze zmianami ustaw, które w jakikolwiek sposób oddziaływać będą na prace ministra oraz jego urzędu w zakresie, za który ponosi on odpowiedzialność. Przedłożony Wysokiej Izbie, a dzisiaj na tej sali procedowany projekt zakłada zmiany w 13 ustawach. Ponadto projekt przewiduje zmiany w ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej polegające na przekazaniu ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji zadań związanych z tworzeniem i utrzymaniem geoportalu infrastruktury informacji przestrzennej. Panie i panowie posłowie, proces legislacyjny wymaga szczegółowego, wnikliwego, a nawet analitycznego rozważenia każdego zapisu w ustawach, tak aby nie powtarzały się zadania określone w jednej ustawie w innych ustawach. Minister kierujący działem administracji rządowej musi mieć jasno określone kompetencje, zakres prac i obowiązków, z których przed Sejmem będzie rozliczany. To przekłada się także na prawidłowe funkcjonowanie administracji terenowej. Pan minister z tej trybuny zaprezentował potrzebę oraz nakreślił kierunek zmian dotyczących nowelizowanych przepisów rangi ustawowej. Istotnie, nawet pobieżna lektura przedłożenia rządowego nie nasuwa w tym zakresie większych wątpliwości. Czas przeznaczony na moje wystąpienie mocno ogranicza mnie co do potrzeby powtarzania, w tym i cytowania, tytułów poszczególnych ustaw i ich zapisów. Stąd też w imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego opowiadam się za poparciem projektu ustawy. Dziękuję.
Mówca: Mirosław Suchoń
Data: 2016-11-04 (Sejm RP, kadencja 8)

Tak, oczywiście. Prosiłbym o doprecyzowanie tych kwestii związanych z zarządzaniem geoportalem. Jaki tam będzie szczegółowy podział kompetencji, kto za co będzie odpowiadał. Prosiłbym też o szczegółowe przedstawienie powodów, dla których takie, a nie inne zmiany zostały przez państwa przedstawione Wysokiej Izbie. Dziękuję bardzo.