Mówca: Agnieszka Kołacz-Leszczyńska (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Moje dzisiejsze wystąpienie jest niejako kontynuacją składanych na moje ręce wystąpień i wniosków przekazywanych z ogromną troską przez środowiska głęboko zainteresowane ogólnie pojętą ochroną przyrody. Tematem oświadczenia jest szkodliwość stosowania w naszym kraju amunicji ołowianej i apel o całkowity lub częściowy zakaz jej używania. Ołów jest jednym z najbardziej toksycznych metali ciężkich. Powoduje uszkodzenia narządów wewnętrznych, układu neurologicznego i układu immunologicznego (ołów atakuje czerwone krwinki). Z wielkiej szkodliwości ołowiu zdano sobie sprawę już dawno, stąd powszechnie obowiązujące zakazy używania tego metalu w ołówkach, rurach wodociągowych, farbach i benzynie. Emisje ołowiu we wszystkich dziedzinach życia podlegają ścisłej kontroli i normom ustawowym, a za ich nieprzestrzeganie grożą sankcje. W niektórych kwalifikowanych przypadkach stosowane są nawet sankcje karne. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne wprowadza ostre sankcje karne za jakiekolwiek postępowanie, które powoduje zanieczyszczenie siedliska przyrodniczego na terenie chronionym. Niestety jest jeden wyjątek, ołów używany jako amunicja myśliwska, zarówno kulowa, jak i śrutowa, nie podlega żadnej kontroli czy nawet ewidencji, ani na etapie sprzedaży, ani też na etapie użycia. Tymczasem na skutek polowań do środowiska, w tym także na terenach chronionych, wprowadzane są wyjątkowo duże ilości ołowiu, co gorsza, niepodlegającego żadnej kontroli. Źródła naukowe oraz szacunki organizacji pozarządowych (m.in. koalicji ˝Niech żyją!˝ skupiającej 18 organizacji) wskazują, że ilość ołowiu wprowadzanego do środowiska w Polsce w wyniku użycia amunicji myśliwskiej wynosi nawet ponad 600 t rocznie. Dla porównania ilość ołowiu emitowanego przez cały polski przemysł i transport to ok. 340 t. Większość tego niezwykle toksycznego metalu zatruwa nasze wody i gleby. Ołów kumuluje się w miejscach polowań przez dziesiątki lat. Według raportów Komisji Europejskiej w miejscach polowań występuje olbrzymie stężenie ołowiu. Stwierdzono występowanie do 2 mln śrucin ołowianych na hektar oraz do 400 śrucin ołowianych na 1 m 2 . Okres rozkładu ołowiu z amunicji myśliwskiej wynosi od 100 do 300 lat. Ołów po wprowadzeniu do środowiska stanowi zagrożenie ołowicą zarówno dla człowieka i zwierząt hodowlanych, jak i dla dzikich zwierząt, w tym gatunków chronionych. Z uwagi na częste polowania na ptaki wodne nad stawami hodowlanymi śrut ołowiany w dużych ilościach może znajdować się na dnie tych stawów. Ołów znajduje się na pastwiskach, gdzie wypasane jest bydło, oraz w ziemi ornej. Orły i inne ptaki szponiaste objęte ścisłą ochroną giną poprzez zjedzenie mniejszych ptaków postrzelonych śrutem podczas polowania. Śrut ołowiany bywa często mylony z drobnymi kamykami i połykany jest przez ptactwo wodne jako tzw. gastrolity mające pomóc ptakom w trawieniu. Ocenia się, że w ten sposób ginie ok. 1 mln dzikich ptaków rocznie. W większości krajów UE obowiązuje całkowity lub częściowy zakaz użycia amunicji ołowianej. Czyż nie byłoby zasadne, by Polska do tych krajów dołączyła? Dziękuję bardzo.