Mówca: Jacek Sasin
Data: 2016-05-18 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Może dwa zdania na temat genezy tej ustawy, bo to ważne. Jak wszyscy wiemy, kryzys finansowy, który rozpoczął się w 2007 r., pokazał, że na poziomie zarówno unijnym, jak i krajowym brak jest skutecznych instrumentów postępowania z zagrożonymi upadłością lub upadającymi instytucjami finansowymi. Konieczność posiadania odpowiednich ram prawnych prowadzenia postępowania przymusowej restrukturyzacji instytucji finansowych umożliwiających szybką restrukturyzację podmiotu zagrożonego niewypłacalnością, bez względu na jego wielkość i powiązania rynkowe, spowodowało podjęcie prac na forum europejskim, które zaowocowały wydaniem, przyjęciem 12 czerwca 2014 r. przez Parlament Europejski dyrektywy opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jako dyrektywa 2014/59/UE. Dyrektywa ta nakłada na państwa członkowskie obowiązek implementowania do krajowych porządków prawnych regulacji nadających odpowiednim organom uprawnienia do prowadzenia postępowania przymusowej restrukturyzacji poprzez zastosowanie instrumentów: przede wszystkim przejęcia przedsiębiorstwa, następnie instytucji pomostowych, wydzielenia aktywów czy wreszcie umorzenia lub konwersji długów. Ta dyrektywa, co oczywiste, musi być implementowana do systemów prawnych poszczególnych państw członkowskich. W następstwie tego również w Polsce zostały podjęte prace nad przygotowaniem stosownego projektu ustawy. Te prace trwały jeszcze w poprzedniej kadencji parlamentu. Prowadzone były przez poprzedni rząd. Trwały dosyć długo, zajęły ok. 2 lat. Wreszcie okazało się, że projekt, który trafił do parlamentu, pomimo długiego okresu przygotowania wymaga dosyć gruntownych zmian. Projekt był duży, obszerny, zawierał trzysta kilkadziesiąt artykułów o bardzo skomplikowanej materii. Pomimo to Komisja Finansów Publicznych i podkomisja stała do spraw instytucji finansowych kierowana przez pana posła Szewczaka w bardzo krótkim czasie przepracowały ten projekt pomimo, jak mówię, konieczności wniesienia do tego projektu daleko idących zmian. Ta konieczność zaowocowała wniesieniem ponad 200 poprawek do tego projektu. Oczywiście można zadać pytanie, dlaczego ten projekt był tak dalece niedopracowany pomimo tak długiego okresu jego przygotowywania. Jest to już jednak pytanie, na które, mam nadzieję, odpowiedzą przedstawiciele partii, która rządziła poprzednio, czyli Platformy Obywatelskiej. W wyniku tych prac mamy dzisiaj projekt, który został przedłożony Wysokiej Izbie jako sprawozdanie Komisji Finansów Publicznych. Nie będę już w szczegółach tego projektu omawiał, bo wyręczył mnie w tym pan poseł Cymański. Chciałbym wnieść do Wysokiej Izby o przyjęcie tego projektu pomimo pewnych dyskusji, które nie zostały jeszcze zamknięte. Myślę, że one się będą w dalszym ciągu toczyły, również na forum Senatu, który w ślad za Sejmem będzie rozpatrywał tę ustawę. Myślę, że być może będzie jeszcze konieczne jakieś uszczegółowienie, pojawią się jeszcze w tym projekcie jakieś zmiany, których potrzebę dostrzegamy w tej chwili, na tym etapie. Niemniej jednak jesteśmy obligowani czasem, bo grożą nam również konsekwencje finansowe w postaci kar ze strony Komisji Europejskiej, jeśli byśmy ten projekt procedowali dłużej. Jak mówię, nie mieliśmy tego komfortu czasowego w Komisji Finansów Publicznych, żeby przeanalizować tę ustawę w sposób taki, na jaki na pewno zasługuje, i zająć się wszelkimi aspektami, które pociągają za sobą proponowane zapisy, niemniej jednak na tyle, na ile mogliśmy, w tym rzeczywiście stosunkowo krótkim czasie pochyliliśmy się nad tą ustawą. Klub Prawa i Sprawiedliwości pragnie na tym etapie, na etapie drugiego czytania wnieść jeszcze jedną poprawkę do tego projektu. Ta poprawka dotyczy modyfikacji regulacji, zgodnie z którą wygasają mandaty członków organu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego działającego na podstawie obecnie obowiązującej ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym. Przekazuję tę poprawkę pani marszałek.