Mówca: Dariusz Klimczak
Data: 2020-02-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Opieka zdrowotna w Polsce choruje na brak pieniędzy. To pierwsza i najważniejsza przyczyna kolejnych dolegliwości systemu ochrony zdrowia w naszym kraju. Słaba efektywność leczenia, brak dostępnych świadczeń, brak lekarzy i pielęgniarek, a w konsekwencji złe zarządzanie, które dopełnia czary goryczy. Polska jest na szarym końcu pod względem wydatków na służbę zdrowia. Mówią o tym wyraźnie kolejne raporty Komisji Europejskiej i OECD. Eksperci mówią jasno: bez zwiększenia wydatków na system ochrony zdrowia nie zrobimy ani jednego kroku naprzód. Jak bardzo tych pieniędzy brakuje, widać choćby po wynikach finansowych szpitali za rok 2018. Strata netto w szpitalach marszałkowskich chociażby w województwie łódzkim to 71 mln zł. Ale to są szpitale, które mają relatywnie bogatego właściciela, który zapewnia wsparcie inwestycyjne, a tym samym amortyzację, która ratuje wyniki poszczególnych placówek. Niestety dużo gorzej jest w szpitalach powiatowych, które dzieli wręcz przepaść od placówek samorządu województwa. Problem, który musi zostać wreszcie zauważony, to pogłębiające się zadłużenie dużej części podmiotów leczniczych. W tym przypadku hasło dotyczące zrównoważonego budżetu państwa odbierane jest w wielu miejscach w Polsce jako ponury żart albo wręcz kpina z uczciwych ludzi. Dlaczego musi być więcej pieniędzy w systemie? Nie trzeba być ekspertem, żeby wiedzieć, że pacjenci muszą czekać na pewne świadczenie medyczne, zabiegi, a nawet porady lekarskie, ponieważ NFZ nie ma możliwości finansowania tych świadczeń na bieżąco. Kolejnym bardzo ważnym argumentem na to, że pieniędzy w systemie musi być więcej, jest fakt, że z roku na rok zwiększa się przepaść między wiedzą medyczną a tym, co państwo może zaoferować pacjentowi w ramach ubezpieczenia powszechnego. Tworzy się swego rodzaju opieka zdrowotna dwóch prędkości: dla tych, którzy mają pieniądze, i dla tych, którzy korzystają z ubezpieczenia powszechnego i leczenia w NFZ. Finanse realnie ograniczają dostęp pacjentów do nowoczesnych metod leczenia. W wielu przypadkach nasi lekarze mają wiedzę światową, a leczenie mogą zaoferować powiatowe. Sam doświadczyłem sytuacji, w której młody, zdolny chirurg odchodzi ze szpitala, ponieważ dyrekcji ani właściciela tego szpitala nie stać na zakup sprzętu i dostosowanie infrastruktury do możliwości, którymi dysponują wspomniany lekarz i jego zespół. Przykładem jest chociażby medycyna nuklearna, dostęp do badań PET-owskich i ograniczenia w stosowaniu nowych radiofarmaceutyków. To są jedynie zmiany prawne, których nikt w Polsce nie wprowadza, nie dokłada też pieniędzy. Kolejnym problemem jest zbyt mała liczba personelu medycznego w zakresie świadczeń publicznych, zwłaszcza lekarzy i pielęgniarek. Patrząc na dane ogółem, jeśli chodzi o liczbę lekarzy, mamy ich najmniej, biorąc pod uwagę ich liczbę przypadającą na 1 tys. mieszkańców, w całej Unii Europejskiej. Dla Polski ta średnia to 2,2 na 1 tys. mieszkańców, w Unii Europejskiej jest 4 lekarzy na 1 tys. mieszkańców. NIK, Najwyższa Izba Kontroli, co roku upomina się o większe nakłady na służbę zdrowia. Niedofinansowany system ochrony zdrowia jest barierą nie tylko dla pacjenta, ale również dla personelu, osób zarządzających placówką oraz właściciela tego podmiotu. Wielu ekspertów apeluje nie tylko o zwiększenie nakładów na zdrowie w Polsce, ale wręcz o skokowy wzrost środków przeznaczanych z budżetu państwa. Uważam, że jest to ostatni moment, żeby to zrobić. Zwróciłbym uwagę chociażby na wysokość obecnej inflacji. Ceny idą w górę, a szpitale z tymi finansami żyją w permanentnym systemie pogotowia strajkowego. Należy zadać pytanie o NFZ. Czy będzie likwidowany, czy nie będzie? W kampanii wyborczej politycy Prawa i Sprawiedliwości szumnie rozmawiali na ten temat. Po wyborach nie słyszałem dyskusji na ten temat. Warto zwrócić uwagę na to, że NFZ jest instytucją scentralizowaną, a 80% placówek jest w rękach samorządu terytorialnego. Niestety samorządy nie mają wpływu na wysokość finansowania. Nasuwa się pytanie, czy nie warto zastanowić się nad usamorządowieniem systemu opieki zdrowotnej, łącznie z finansami NFZ. I z tego powodu między innymi, a także z wielu innych powodów zdecydowanie popieramy projekt ustawy, który zakłada zwiększenie finansowania systemu ochrony zdrowia w Polsce do wysokości 6,8% PKB. Dziękuję bardzo. (Oklaski)