Mówca: Wioleta Tomczak
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt ustawy o zmianie ustawy o Krajowej Sieci Onkologicznej oraz niektórych innych ustaw. Jest to projekt, który nie wywraca systemu do góry nogami, ale poprawia te elementy, które po 3 latach funkcjonowania Krajowej Sieci Onkologicznej okazały się mniej efektywne lub nadmiernie obciążające dla placówek medycznych. Utworzenie Krajowej Sieci Onkologicznej było potrzebną reformą. Jej celem było zapewnienie pacjentom lepszej koordynacji i leczenia, ciągłości opieki oraz równych standardów jakości niezależnie od miejsca zamieszkania. Dzisiaj, po kilku latach doświadczeń, możemy już ocenić, które rozwiązania się sprawdziły, a które wymagają korekty. Właśnie temu służy procedowany projekt ustawy. Jednym z najważniejszych kierunków zmian jest ograniczenie zbędnej biurokracji. O takie rozwiązania od dawna apelowali świadczeniodawcy uczestniczący w Krajowej Sieci Onkologicznej. Szpitale i ośrodki onkologiczne powinny koncentrować swoje zasoby przede wszystkim na leczeniu pacjentów, a nie na wykonywaniu powielających się administracyjnych obowiązków. Dlatego pozytywnie oceniamy odejście od rozwiązań, które dublują już istniejące systemy. Dotyczy to m.in. rezygnacji z odrębnych mechanizmów rejestracji na rzecz rozwijającej się centralnej rejestracji. To przykład racjonalnego wykorzystania istniejących narzędzi cyfrowych. Kluczowym elementem projektu jest również pełna elektronizacja karty diagnostyki i leczenia onkologicznego, czyli karty DiLO. Dzięki temu rozwiązaniu dokumentacja będzie mogła być prowadzona w sposób bardziej spójny, przejrzysty i bezpieczny. Elektroniczny obieg danych pozwoli ograniczyć błędy, przyspieszy wymianę informacji między placówkami oraz zapewni lepszą koordynację leczenia pacjenta na każdym etapie terapii. Bardzo ważne są także zmiany definicyjne. Czasami to właśnie precyzyjne określenie pojęcia decyduje o skuteczności funkcjonowania całego systemu. Projekt wprowadza jasne definicje ciągłości opieki onkologicznej, planu leczenia onkologicznego czy niezwykle ważnej osoby, czyli koordynatora opieki onkologicznej, która właśnie pomaga pacjentom. Szczególnie istotne jest właśnie to doprecyzowanie roli koordynatora. Dotychczas niejednoznaczność przepisów powodowała trudności organizacyjne i zniechęcała do podejmowania tej funkcji. Tymczasem dla pacjenta onkologicznego koordynator jest często osobą, która pomaga odnaleźć się w skomplikowanym procesie diagnostyki i leczenia. Wzmocnienie tej roli oznacza realne wsparcie dla chorych i ich rodzin. Projekt nie rezygnuje przy tym z monitorowania jakości leczenia. Wręcz przeciwnie, porządkuje system oceny jakości poprzez określenie jasnych wskaźników oraz procedur naprawczych dla podmiotów, które nie osiągają wymaganych standardów. Dzięki temu nacisk zostaje położony nie na sprawozdawczość dla samej sprawozdawczości, ale na rzeczywiste efekty leczenia i bezpieczeństwo pacjentów. Pozytywnie należy ocenić również wydłużenie okresów weryfikacyjnych dla podmiotów tworzących sieć. Pozwoli to placówkom lepiej planować działania organizacyjne i inwestycyjne bez niepotrzebnego zwiększania obciążeń administracyjnych przy jednoczesnym zachowaniu kontroli jakości świadczeń. Wysoka Izbo! Nowotwory pozostają jednym z największych wyzwań zdrowotnych współczesnej Polski. Każde rozwiązanie, które przyspiesza diagnostykę, poprawia koordynację leczenia, ogranicza biurokrację i pozwala lekarzom oraz pielęgniarkom poświęcić więcej czasu pacjentom, zasługuje na poparcie. Procedowany projekt jest przykładem dobrej korekty istniejących rozwiązań, opartej na doświadczeniach praktyków, postulatach środowiska medycznego i potrzebach pacjentów, dlatego Klub Parlamentarny Polska 2050 poprze ten projekt i zagłosuje za jego przyjęciem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)