Mówca: Finansów Jan Vincent-Rostowski
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zacząć od tego, że oczywiście w pełni zgadzam się z panią poseł Fotygą. Bliskie stosunki, przyjazne stosunki, sojusznicze stosunki ze Stanami Zjednoczonymi są jednym z dwóch wielkich filarów bezpieczeństwa Polski, jakimi są Unia Europejska i NATO. Problem polega na tym, że jedność i spójność Unii Europejskiej są dzisiaj zagrożone, dlatego że zagrożona jest strefa euro. Nie jest tak, jak powiedział pan poseł Dorn, że strefa euro może się po prostu wygodnie, spokojnie, aksamitnie, tak jak Czechosłowacja, rozejść. Takiej możliwości, proszę państwa, po prostu nie ma. Musimy sobie z tego bardzo jasno zdać sprawę. To, co mówi się po prawej stronie tej sali, jest kompletną, totalną mrzonką. Bo jeżeli zaczną się pierwsze kroki, nastąpi wyjście jakiegokolwiek większego państwa ze strefy euro, to będziemy mieli natychmiast gigantyczny odpływ inwestycji, środków pieniężnych z tego państwa. Doprowadzi to bardzo szybko, w ciągu kilku miesięcy, do wielkiej recesji w tym państwie, prawdopodobnie także do niewypłacalności skarbu tego państwa, co przyniesie skutek w postaci efektu domina, jeśli chodzi o systemy bankowe pozostających państw, powodując recesję w tych państwach, a także w końcu zarażenie ścisłego jądra Unii Europejskiej z punktu widzenia gospodarczego, jakim są Francja, Holandia, Niemcy itd. Nie ma scenariusza zakładającego aksamitne rozwiązanie strefy euro. Dlatego w żywotnym interesie Polski jest to, aby strefa euro przetrwała. A gdyby taki scenariusz nastąpił? Proszę to sobie wyobrazić. Czy państwo siedzący po prawej stronie naprawdę poważnie myślicie, że w takich warunkach dalej otrzymywalibyśmy 10 mld euro bezzwrotnej pomocy z Unii Europejskiej? Na jakim świecie żyjecie, skąd ten niesamowity brak wyobraźni, podczas gdy w innych sprawach to chyba wyobraźni wam nie brakuje? (Oklaski) Czas poważnie pomyśleć o tych sprawach. W tym kontekście Narodowy Bank Polski zdecyduje, czy zgadza się na pożyczkę znacznie mniejszej kwoty dla Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Nie dla Włoch, nie dla Hiszpanii, nie dla Grecji, tylko dla Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który jest najlepszym kredytobiorcą na świecie. Zgadzam się oczywiście z panem posłem Dornem, że to właśnie Międzynarodowy Fundusz Walutowy powinien tę pożyczkę otrzymać, ale w tym w żaden sposób nie różnimy się od Bundesbanku, który dokładnie to samo postuluje. Proszę więc nie podnosić kwestii, że Bundesbank nie zgadza się z tym, co, jak ktoś przypuszczał, mogło być intencją szczytu. Na szczycie jasno i dobitnie było powiedziane, że będą to dwustronne pożyczki dla Międzynarodowego Funduszu Walutowego, więc tutaj taki niefortunny może przykład wyobraźni prawej strony. Trzecia rzecz - naprawdę nie jest tak, że Narodowy Bank Polski ma 13 mld euro, zresztą nie mówimy o żadnych kilkunastu miliardach euro, ale to jakby, nawiasem mówiąc, w formie gotówki. Narodowy Bank Polski trzyma swoje rezerwy, są one zainwestowane w obligacje różnych państw. Część tych obligacji, które są płynne w takim sensie, że można je sprzedać - ale nie jest to gotówka - będzie sprzedana, jeżeli taką decyzję podejmie Narodowy Bank Polski, aby być gotowym do udzielenia pożyczki Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu. Oczywiście nie jest dzisiaj jasne to, w którym momencie Międzynarodowy Fundusz Walutowy zwróci się do Narodowego Banku Polskiego. Te sprawy są na tyle ważne, że apelowałbym o rzetelne ich przedstawienie. Dziękuję bardzo.