Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Najnowsze informacje potwierdzają tezę, że Unia Europejska zbyt wcześnie skazała węgiel na zagładę. Świat chce więcej węgla. W samej Unii Europejskiej coraz częściej słychać, że zbyt mocno uwierzono w możliwość zastąpienia węgla innymi źródłami energii. Analitycy, którzy jeszcze nie tak dawno wieszczyli dekarbonizację, teraz proponują, aby się zastanowić. Europa traci przemysł. Z samych usług nie da się wyżyć, bo przecież ktoś musi mieć pieniądze, żeby z tych usług korzystać. Pieniądze daje przede wszystkim produkcja. Żeby produkować i być konkurencyjnym, trzeba mieć stosunkowo tanią energię. Taniej energii nie będzie ze źródeł odnawialnych, bo to fizycznie niemożliwe na współczesnym poziomie rozwoju technicznego. Poza tym wciąż brakuje odpowiedzi na podstawowe pytanie: Czy wielki wysiłek wkładany w obsesyjnie ekologiczne wytwarzanie energii nie czyni więcej złego niż dobrego? Nikt poza krajami Unii Europejskiej nie ma obsesji na punkcie walki z dwutlenkiem węgla. Dlatego nikt poza Unią Europejską nie traci tak bardzo na konkurencyjności. Europoseł Platformy Obywatelskiej pan Jacek Saryusz-Wolski jest autorem opinii Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego do raportu o europejskiej ˝Energetycznej mapie drogowej 2050˝. Zwraca uwagę na wiele nielogiczności i pułapek propozycji Komisji Europejskiej przedstawionych w ˝Energetycznej mapie drogowej 2050˝. Przyczyną pewnej wewnętrznej sprzeczności w tym dokumencie jest to, że traktuje politykę energetyczną nie jako politykę samoistną, tylko jako politykę pochodną wobec polityki klimatycznej. Nie przypadkiem mówi się o pakiecie klimatyczno-energetycznym. Samo założenie, które mówi, że politykę energetyczną ma się dostosowywać do bardzo ambitnych i pozbawionych alternatywy scenariuszy redukcji emisji CO 2 , to - jeśli chodzi o metodologię samego dokumentu Komisji - mój główny zarzut zawarty w opinii - powiedział dziennikarzom Jacek Saryusz-Wolski. I tutaj wracam do ˝Energy Roadmap 2050˝, który to dokument czyni dość ryzykowne założenia. Mam na myśli daleko idącą i trudną do zrealizowania ambicję, żeby niskoemisyjną czy zdekarbonizowaną gospodarkę zainstalować do 2050 r. i osiągnąć cel 80% wykorzystania czy oparcia energetyki unijnej na odnawialnych źródłach energii. To ryzykowne założenie - ten paradygmat kwestionuję w mojej opinii, mówiąc, że nie można przyjąć wyłącznie tego optymistycznego scenariusza - scenariusza A - i że w związku z tym Unia Europejska powinna być też przygotowana na scenariusz B - mówił Jacek Saryusz-Wolski. Tego typu założenie, że wszystko będzie zmierzało w kierunku odnawialnych źródeł energii, niezależnie od tego, jak się potoczą globalne negocjacje, powoduje, że zewnętrzne zamierzenia dywersyfikacyjne Unii Europejskiej są realizowane z mniejszą determinacją. Ja to traktuję jako zagrożenie i krytykuję z tego punktu widzenia dokument Komisji - powiedział Jacek Saryusz-Wolski. Trzeba zmierzać do tego, by gospodarka była niskoemisyjna oraz ku temu, by skłonić do tego kierunku partnerów w skali globalnej, ale - jego zdaniem - nie można uwierzyć do końca w taki scenariusz. Stwierdził, że należy prowadzić politykę energetyczną dwutorowo, czyli w kierunku niskoemisyjnej gospodarki, ale z alternatywą. Posłużyłem się bardzo długim fragmentem z tekstu opublikowanego przez portal Wnp.pl ˝Potrzeba alternatywy dla planu niskoemisyjnej gospodarki˝, żeby pokazać, jak bardzo polskie kopalnie mogą wpisywać się w logikę bezpieczeństwa energetycznego. Robię to, bo znów zaczynają pojawiać się głosy, że węgiel jest dla nas balastem. Sam terozki z tyj syjmowyj biny cołki jo godóm wóm. Łot wónglo pukla niy erbniecie, wóngli to niy je dló nos bruch. Wóngli to nasza erbowizna to wywianowani. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jeszcze raz oświadczam - węgiel nie jest balastem. Dziękuję. (Oklaski)