Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Dzisiejsze oświadczenie chciałbym poświęcić niezwykłemu człowiekowi, jakim był sługa Boży o. Jan Beyzym. Urodził się w Beyzymach Wielkich na Wołyniu 15 maja 1850 r. Kroniki informują, że Jan od dzieciństwa odznaczał się poważnym charakterem i pracowitością. Umiał zawsze zachować takt i rozwagę w postępowaniu. Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie wstąpił do nowicjatu księży jezuitów w Starej Wsi koło Brzozowa. Święcenia kapłańskie otrzymał w Krakowie z rąk biskupa Albina Dunajewskiego w 1881 r. Znamienny w biografii ojca Beyzyma jest rok 1873, kiedy wybuchła w Galicji cholera, a on był jednym z nowicjuszy przeznaczonych do opieki nad chorymi. Po dziesięciu latach pracy z chorymi poprosił o skierowanie go na misje do Indii, do pracy z trędowatymi. Po kilku latach spełniono jego prośbę, kierując wprawdzie w inne miejsce, bo na Madagaskar. Tam miał pracować wśród francuskich jezuitów - misjonarzy. Pierwszą placówką o. Jana było schronisko w Ambahiwuraku. Chorzy mieszkali w zniszczonych barakach bez okien i podłogi. Często umierali, nie tylko z powodu choroby, lecz z głodu i wycieńczenia. Od samego początku pobytu na Madagaskarze ojciec Beyzym jako jedyny zamieszkiwał z trędowatymi, budząc tym samym zdziwienie i nieprzychylność otoczenia zdrowych ludzi. Polak wiedział, że chorzy cierpieli nie tylko z powodu bólu fizycznego, który niósł trąd, ale również z powodu skazania ich na izolację. Poza pracą, która była bardzo trudna, ojciec Beyzym napotykał trudności ze strony władz państwowych. Ograniczano mu fundusze, które otrzymywał głównie od znajomych z Polski. Jednak swoim spokojem i cierpliwością, a przy tym gorliwą modlitwą, pokonywał wszystkie zsyłane mu przez los trudności. Jego głęboka wiara i przekonanie, że to przy tych ludziach śmiertelnie chorych jest jego miejsce, a także dziecięca ufność w pomoc Niepokalanej, pomogły mu przezwyciężyć wszystkie trudności i zbudować szpital dla trędowatych, który mieścił prawie 200 chorych. Ojciec Jan Beyzym był człowiekiem skromnym, nieszukającym poklasku, głęboko religijnym i całkowicie oddanym Bogu. Bliżej znający go podziwiali u niego głęboką wiarę, pracowitość, obowiązkowość, poczucie odpowiedzialności za podejmowane zadania i za jego decyzję całkowitego poświęcenia się ludziom najbardziej potrzebującym, dotkniętym trądem, którym służył z narażeniem życia z dala od ojczyzny. Wyczerpująca praca, brak odpowiedniego pożywienia i liczne trudności złamały w końcu misjonarza tak silnego fizycznie i duchowo. W lipcu 1912 r. o. Jan podupadł znacznie na zdrowiu. W sierpniu stwierdzono u niego zwapnienie żył, dolegliwości serca, ostre ataki astmy. Nad ranem 2 października, już w czasie agonii, poprosił jednego z braci, który przy nim czuwał, aby poszedł do kaplicy i przeprosił w jego imieniu chorych za wszystko, czym ich zasmucił lub skrzywdził. Po czym skonał. Jego praca pozostawiła trwały ślad, ponieważ współcześni mu i po nim żyjący, znając jego poświęcenie, widzieli w nim świętego. Nic też dziwnego, że od samego początku wysuwane było życzenie, by ten wspaniały kapłan został wyniesiony na ołtarze i żeby był patronem tego miejsca opieki nad chorymi na trąd, jak i innych miejsc, gdzie przebywają trędowaci. Proces beatyfikacyjny o. Jana Beyzyma SJ - ˝posługacza trędowatych˝ rozpoczął się w 1984 r. Jego beatyfikacji dokonał Ojciec Święty Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Polski w dniu 18 sierpnia 2002 r. na krakowskich Błoniach. W Polsce Kościół wspomina błogosławionego ojca Jana Beyzyma w liturgii 12 października.