Mówca: Andrzej Kryj
Data: 2016-05-19 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ostrowiec Świętokrzyski, drugi pod względem obszaru i liczby ludności ośrodek województwa świętokrzyskiego, od wielu lat nosi miano hutniczego miasta. Tradycje hutnictwa sięgają tu roku 1813, gdy właściciel dóbr ostrowieckich, Jerzy Dobrzański, założył w osadzie zwanej Kuźnią, która dziś znajduje się w granicach miasta, pierwszy zakład hutniczy. W okresie tych przeszło 200 lat ostrowieckie hutnictwo przechodziło różne koleje losu, a istniejące tu zakłady przyjmowały różne nazwy. W II połowie XIX w. dynamiczny ich rozwój wiązał się z powstaniem Towarzystwa Akcyjnego Wielkich Pieców i Zakładów Ostrowieckich, które na przełomie XIX i XX w. wyrosło na drugi pod względem wielkości zakład hutniczy w Królestwie Polskim. Istnienie tak prężnie rozwijającego się zakładu hutniczego miało ogromne znaczenie dla Ostrowca, powodowało wzrost liczby jego mieszkańców oraz powstawanie kolejnych przedsiębiorstw. Rozwoju huty nie zahamowały wydarzenia I wojny światowej, choć zniszczenia poczynione przez wojska rosyjskie, austriackie i niemieckie były ogromne. Szybka odbudowa zakładu sprawiła, że wrócił on na czołowe miejsce wśród przedsiębiorstw Staropolskiego Okręgu Przemysłowego, przekształcając się w spółkę akcyjną. Okres II wojny światowej przyniósł kolejne zniszczenia, spowodowane metodyczną grabieżą maszyn i urządzeń hutniczych. Do Niemiec wywieziono blisko 3 tys. wagonów załadowanych maszynami i surowcami, a straty sięgnęły 80% majątku huty. To, czego nie udało się wywieźć, zostało przez Niemców wysadzone w powietrze. Straty byłyby jeszcze większe, gdyby nie postawa ostrowieckich hutników, którzy z narażeniem życia ukryli część maszyn i narzędzi. Dzięki temu produkcja została częściowo uruchomiona już w 1945 r. Okres po II wojnie światowej to czas rozwoju huty noszącej wówczas imię Marcelego Nowotki. Symbolem tego rozwoju stało się wybudowanie nowego zakładu metalurgicznego, który rozpoczął działalność w 1972 r. O wielkości huty w tym okresie świadczy fakt, iż w 1981 r. zatrudniała ona ponad 17,5 tys. pracowników. W latach 80. sytuacja zakładu była trudna, a wpływ na to miały m.in. braki surowców i materiałów. Uległa ona dalszemu pogorszeniu po 1989 r., gdy okazało się, że polskie hutnictwo, zacofane technologicznie, nie jest w stanie konkurować na wolnym rynku. Lata 90. ubiegłego wieku były więc okresem walki o przetrwanie, spowodowanej wyjątkowo trudną sytuacją finansową huty. Doprowadziła ona do ogłoszenia w lipcu 2002 r. jej upadłości, lecz upadłość na szczęście nie oznaczała likwidacji. Produkcja była kontynuowana, a w roku 2003 huta została kupiona przez hiszpańską grupę Celsa i do dnia dzisiejszego funkcjonuje jako Celsa Huta Ostrowiec SA. Pojawienie się nowego inwestora, nowego właściciela oznaczało duże inwestycje i sprawiło, że zakład stał się nowoczesną firmą produkującą m.in. wyroby walcowane, monolityczne wały korbowe do silników diesla i składane wały do silników okrętowych. W tym miejscu warto zadać sobie pytanie: Czy to oznacza, że sytuacja firmy jest idealna? Niestety nie. Nieuczciwa konkurencja ze strony producentów z Ukrainy, Białorusi i szczególnie Chin oraz bardzo duże koszty energii elektrycznej zużywanej do produkcji stali, znacznie wyższe niż w wielu krajach Europy, sprawiają, że sytuacja polskich hut nie należy do najlepszych. Obawy budzi też perspektywa wdrożenia unijnych dyrektyw w sprawie polityki klimatycznej. Ich wprowadzenie w życie grozi tym, że po roku 2020 huty mogą zostać zamknięte. Wysoki Sejmie, maj to czas, gdy polscy hutnicy obchodzą swoje święto. Kiedyś dni hutnika w Ostrowcu obchodzone były przez całe miasto. Dziś mają o wiele skromniejszy charakter. Z okazji tego święta chciałbym złożyć ostrowieckim hutnikom najlepsze życzenia, życzyć im zdrowia i wszelkiej pomyślności. Życzę, aby ich ciężka i odpowiedzialna praca była zawsze doceniana. Dyrekcji Celsy życzę, by kierowana przez nią fabryka rozwijała się i przezwyciężała istniejące trudności. Działanie takie wspieram i będę nadal wspierać nie tylko jako ostrowiecki (Dzwonek) parlamentarzysta, ale także jako wnuk i syn hutnika. Szczęść Boże hutniczej pracy! Dziękuję bardzo. (Oklaski)