Mówca: Jarosław Kaczyński
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Chciałbym przede wszystkim pani poseł Radziszewskiej serdecznie podziękować, naprawdę bardzo serdecznie, bo bardzo jasno zarysowana została tutaj różnica między dwiema partiami, różnica zdań. Pani twierdzi, że jest dobrze, w imieniu swojej partii. Ja pozwolę sobie jednak stwierdzić, że jest źle, albo nawet bardzo źle, i że ta diagnoza została tutaj w doskonałym przemówieniu pani poseł Zalewskiej przedstawiona - przedstawiona zarówno jeśli chodzi o fakty ogólne, takie jak kolejki do zabiegów, kolejki do specjalistów, przerywanie leczenia, i to także w przypadku chorób onkologicznych, kiedy wyczerpały się limity, oczekiwanie na pogotowie ratunkowe, jak i jeśli chodzi o wspomniane dramatyczne wydarzenia jednostkowe, dramatyczne wydarzenia, o których mówi Polska, i to jest zupełnie normalne, wydarzenia, które są egzemplifikacjami tego wszystkiego, co dzisiaj dzieje się w polskiej służbie zdrowia. Niektóre rzeczywiście mają wymiar ludzkiego dramatu i lekceważenie ich przez panią poseł to jest coś, nad czym warto się zastanowić, co warto podkreślić i warto przekazać opinii publicznej, bo dzisiaj nie mamy transmisji z posiedzeń Sejmu. Za to też serdecznie dziękuję. Szanowni państwo, można powiedzieć tak: ten system zorganizowany wokół Narodowego Funduszu Zdrowia, wokół pieniądza, jest niesłychanie wręcz niewydajny, czyni z lekarzy buchalterów. Konsylia lekarskie koncentrują się na tym, jak finansować, a nie jak leczyć. Krótko mówiąc, jest to system w samym swoim założeniu niedobry. Ma on jednak także jeszcze inne mechanizmy, już jakby nieco zewnętrzne wobec siebie, które powodują, że jest jeszcze gorszy. O tym też tutaj wspominano. Otóż mamy dzisiaj w Polsce takie zjawisko, że grupy społeczne, mówię tutaj o grupach niewielkich, ale bardzo wpływowych, mających możliwości, skupionych wokół rządzącej partii, poszukują, można powiedzieć, odczuwają wilczy głód środków publicznych. A ponieważ tych środków publicznych nie ma już tak bardzo dużo, własności publicznej nie ma tak dużo, bo mieliśmy już procesy trwające dwadzieścia kilka lat, służba zdrowia jest tutaj znakomitym polem do działania, znakomitym polem do uwłaszczania się. Mamy tutaj po prostu syndrom pani Sawickiej. I to jest mechanizm, który z całą pewnością radykalnie obniża dzisiaj efektywność służby zdrowia. Podatek, można powiedzieć, nałożony w ten sposób na służbę zdrowia, na Narodowy Fundusz Zdrowia, jest bardzo, bardzo znaczny. Ale jest także jeszcze jedna tego przyczyna, która obciąża służbę zdrowia. To jest niewydajność systemu jako całości. System Tuska, o którym tutaj mówiłem, kiedy uzasadniałem wniosek o wotum nieufności dla całego rządu, jest skrajnie wręcz niewydajny, a to przez swoją patologię, z różnych przyczyn kulturowych. W każdym razie jest on bardzo niewydajny i mimo wzrostu PKB w Polsce nie jest w stanie obsłużyć tego skromnego skądinąd zakresu szeroko rozumianych usług społecznych, które był w stanie obsłużyć jeszcze niedawno. Musi w tej sferze szukać zasobów. Musi w tej sferze szukać zasobów, żeby się podtrzymywać, żeby nie popaść w całkowitą ruinę. Dotyczy to także służby zdrowia, prowadzi to do tego, że pacjenci są obciążani różnego rodzaju kosztami, że mamy do czynienia z mechanizmami, które na różne sposoby, generalnie rzecz biorąc, zabierają środki ze służby zdrowia. To jest, proszę państwa, coś, co też trzeba brać pod uwagę, bo to wszystko, co dzieje się dzisiaj w służbie zdrowia, nie jest jakąś wyizolowaną częścią naszego życia społecznego. To jest jeden, można powiedzieć, z objawów, symptomów czegoś znacznie, znacznie szerszego. W tym momencie można zapytać: A cóż ma z tym wspólnego minister Arłukowicz? Pan minister Arłukowicz, w Platformie Obywatelskiej od niedawna... (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Już nie tak od niedawna.) Już nie będziemy toczyć sporów, pani poseł, w tej sprawie, czy to dawno, czy to niedawno, w każdym razie nie od początku. (Wesołość na sali, oklaski) Otóż minister Arłukowicz doszedł tutaj, wobec czego to pytanie jednak warto postawić. Minister Arłukowicz został ministrem nie dlatego, że miał jakieś szczególne doświadczenie w podejmowaniu tak trudnych zadań, bo rzeczywiście zadanie ministra zdrowia w Polsce to jest zadanie wręcz niebywale trudne. Trudno w jego życiorysie wykazać momenty, w których podejmował zadania chociażby zbliżone do tego czy choćby asystował przy realizacji takich zadań. Został wybrany z powodów, które nazywa się wizerunkowymi, a które w gruncie rzeczy sprowadzają się do tego, że ten system, o którym mówię, system Tuska, ma dla zwykłych obywateli, nie tych uprzywilejowanych, propagandę. Dzisiaj to się nazywa PR, różnie to się nazywa. W każdym razie jest to w gruncie rzeczy po prostu propaganda, manipulacja, to jest mechanizm manipulacji i minister Arłukowicz został wybrany właśnie dla prowadzenia tej manipulacji, bo niektórzy uważają, że jest sympatyczny, miły. W tej sprawie nie będę dyskutował. Ale przyjął tę nominację, przyjął, jak sądzę, orientując się, bo pewnie jest człowiekiem rozgarniętym (Wesołość na sali), w tym, z jakich powodów tym ministrem zostaje, czyli wziął odpowiedzialność w zwykłym tego słowa znaczeniu. Ale jest jeszcze drugi rodzaj odpowiedzialności, który istnieje w każdym kraju, gdzie obowiązują choćby tylko procedury demokratyczne. To jest odpowiedzialność polityczna i tę odpowiedzialność polityczną, oczywiście obok premiera, minister Arłukowicz za stan polskiej służby zdrowia, który wedle Platformy Obywatelskiej jest dobry, prawie taki jak w Niemczech, a my mamy tutaj radykalnie inne zdanie, ponosi i powinien ponosić. (Oklaski) To zgłoszenie wotum nieufności jest właśnie niczym innym jak realizacją tej prostej, demokratycznej zasady i oburzenie pani poseł z tego powodu jest cokolwiek niestosowne. Z jednej strony mieści się w dialektyce walki władzy z opozycją, ale z drugiej strony lepiej by tu jednak sięgnąć do innych argumentów. Wreszcie, proszę państwa, padł tutaj taki zarzut, który warto także rozważyć z nieco innego punktu widzenia, mianowicie pani poseł była łaskawa powiedzieć, że nie mamy żadnego alternatywnego planu. Znów w żadnym wypadku nie mogę się zgodzić. Są nawet gotowe projekty ustaw i były tutaj bodajże nawet przedkładane, ale przede wszystkim mamy dzisiaj w Polsce pewien zasób szczególnego rodzaju. Tym zasobem szczególnego rodzaju jest dziedzictwo prof. Religi (Oklaski), bo rzeczywiście wielu ministrów zdrowia można by na różne sposoby krytykować, ale był taki jeden, który miał społeczne poparcie. Ten zasób odnosi się do różnych spraw, ale odnosi się przede wszystkim do tej zasady generalnej, zasadniczej, podstawowej, że pacjent jest człowiekiem i że w centrum służby zdrowia musi być pacjent, a nie pieniądz (Oklaski) - to jest podstawa - że mechanizmy rynkowe nie są mechanizmami, które mogą odnosić się do służby zdrowia, że to nie jest ta sfera, na której powinno się robić interesy, bo to kosztuje, i to bardzo często kosztuje życie. Bo to nie jest tak, że jak pogotowie nie przyjeżdża na czas, to jest to tylko i wyłącznie wynik jakiegoś przypadku. To jest wynik tego, że się oszczędza, żeby mieć większy zysk, a jak się oszczędza, to później ma się na przykład kierowcę, który nie zna okolicy i nie potrafi dojechać. I to jest fakt, którego pani nie jest w stanie podważyć. Powtarzam: do tego testamentu prof. Religi, testamentu, który mówi właśnie o finansowaniu budżetowym (Dzwonek), który mówi o tym...