Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiejsze oświadczenie poselskie pragnę poświęcić Józefowi Lipieniowi - trenerowi, bliźniaczemu bratu mistrza olimpijskiego Kazimierza, mistrzowi Polski i świata, czterokrotnemu olimpijczykowi (lata: 1968, 1972, 1976, 1980), srebrnemu medaliście olimpijskiemu z Moskwy w 1980 r. Józef Lipień urodził się 6 lutego 1949 r. w Jaczkowie k. Kamiennej Góry, w wielodzietnej rodzinie Michała i Ireny. Absolwent Szkoły Rzemiosł Budowlanych w Jeleniej Górze i studium trenerskiego przy AWF w Warszawie (trener II kl. - zapasy w stylu klasycznym). Zawodnik (60 kg) Karkonoszy Jelenia Góra (1965-1967) i Wisłoki Dębica (1967-1980), którego trenerami byli: Janusz Jaszczuk, Tadeusz Popiołek, Czesław Korzeń i Janusz Tracewski (kadra). Podobnie jak starszy o kilkanaście minut bliźniaczy brat Kazimierz, zainteresowania sportowe rozpoczął w szkole podstawowej (lekkoatletyka, piłka ręczna) i rozwinął je w Szkole Rzemiosł Budowlanych w Jeleniej Górze, gdzie zupełnie przypadkowo zapoznał go zapasami nauczyciel i pierwszy trener Juliusz Jaszczuk. Szybkie postępy i sukcesy sprawiły, że znalazł się w Dębicy, gdzie w tamtejszej Wisłoce zgromadziła się czołówka polskich zapaśników i stworzono im - jak na owe czasy - świetne warunki bytowo-szkoleniowe. W atmosferze intensywnej pracy treningowej robił szybkie postępy i już jako 19-latek awansował do ekipy olimpijskiej w 1968 r. Po porażce polskich zapaśników w Meksyku znalazł się w grupie szkoleniowej trenera Janusza Tracewskiego (wraz z m.in. bratem Kazimierzem), który zrewolucjonizował trening zapaśniczy i sposób przygotowań do wielkich imprez. Zaowocowało to sukcesami, o których zaczęto głośno mówić. Biało-czerwoni powrócili z mistrzostw świata w Teheranie w 1973 r. z sześcioma medalami. Dwa najcenniejsze złote wywalczyli bliźniacy i był to ewenement na skalę światową: Kazimierz (walcząc w kategorii piórkowej, a więc w naturalnej wadze ciała 62 kg) i Józef, który w ciągu prawie całej kariery sportowej szukał swojego miejsca, najczęściej w wadze 57 kg. Stwarzając psychiczny komfort bratu, sam żył w dietetycznym reżimie, stałej kontroli i konieczności zbijania wagi różnymi sposobami, co niewątpliwie miało wpływ na wyniki. Bezprzykładna braterska więź sprawiła (tak przynajmniej zostało to przedstawione w rodzinnej legendzie), że w olimpijskim występie ostatniej szansy Józefa dużą rolę odegrał Kazimierz. Obaj przed występem w Moskwie w 1980 r. byli w znakomitej formie, tylko że Józef miał 11,5 kg nadwagi. Według przekazów zbijał wagę do 57 kg przez trzy miesiące, do ostatniej chwili, i brał w tym udział Kazimierz, biegając z bratem po alejkach bielańskiej AWF. Józefowi wyszło to na zdrowie. Osiągnął wagę i zdobył wreszcie srebrny medal - jeden z czterech, które wywalczyli polscy zapaśnicy na tych igrzyskach. Błyskotliwa technika, ogromna ambicja i hart ducha oraz wielka siła woli sprawiały, że przez wiele lat potrafił sobie narzucić reżim związany z dietą i znieść ogromny trud walki z nadwagą. Mówi się o nim jako o zawodniku spełnionym. Był ośmiokrotnym mistrzem polski wagi koguciej, w latach 1969 i 1970, i piórkowej, w latach: 1974, 1976, 1978, 1979 i 1981. Oprócz złotego medalu mistrzostw świata (1973 r.) był jeszcze dwukrotnie srebrnym medalistą MŚ, w latach 1974 i 1975, i brązowym medalistą ME w 1978 r. Wszystkie w kategorii wagowej 57 kg. Po zakończeniu kariery sportowej w kraju (1981 r.) pracował jako trener w Danii (Frederikshavn, 1983-1984), w Szwecji (Hörby, 1984-1988) i Wisłoce Dębica (1997-2000), po czym przeszedł na rentę. Odznaczony m.in. dwukrotnie złotym ˝Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe˝ i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1983 r.). Józef Lipień mieszka w Dębicy, jest żonaty (żona Bogusława), ma dwie córki: Ewę i Dagmarę. Dziękuję. Przebieg posiedzenia