Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2012-12-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W czasach, gdy słowo ˝patriotyzm˝ staje się coraz mniej popularne, a prawdziwe wartości i ideały rugowane są przez drapieżny konsumpcjonizm, który za wartość najwyższą każe uznawać dobra materialne, należy zwrócić uwagę i docenić wszelkie inicjatywy i zabiegi mające na celu propagowanie postawy patriotycznej i upowszechnianie pozytywnych wzorców, szczególnie w odwołaniu do postaci, których wspaniałe, patriotyczne biografie, niestety bardzo często naznaczone tragizmem, stanowić mogą, a nawet powinny, wzór. Wzór wskazujący, jak konsekwentnie dążyć do celu, a przy tym pozostać człowiekiem przyzwoitym, żyć w zgodzie ze sobą, nie pozwalając zwieść się niskim instynktom i prostym rozwiązaniom. A takich postaci w naszej rodzimej historii przecież nie brakuje. Mówi się, że młodzież żyje dzisiaj w świecie pozbawionym autorytetów, w świecie, w którym niemalże wszystko podlega relatywizacji. Możne więc warto próbować przywracać pamięć o ludziach żyjących w taki sposób, że nawet największym sceptykom trudno dziś podważyć ich dokonania? Jestem przekonany, że warto, powiem więcej - tego rodzaju próby są ciągle podejmowane przez różnych ludzi z bardzo pozytywnym skutkiem. Często są to inicjatywy realizowane lokalnie. Najczęściej niewiele się o nich słyszy. Niemniej, jak przecież doskonale zdajemy sobie sprawę, tożsamość narodowa kształtowana jest właśnie przez działania oddolne, a każda jedna mała cegła jest potrzebna, by dom mógł trwać stabilnie na fundamencie i opierać się przeciwnościom. Tym domem jest oczywiście państwo, domownikami naród, a nadrzędną wartością w tym kontekście tożsamość narodowa. Zresztą gdy przyjrzeć się konkretnym przykładom, to być może okaże się, że ze świadomością narodową naszej młodzieży, z jej przywiązaniem do tradycji, a i z samym patriotyzmem nie jest aż tak tragicznie, jak niektórzy próbują nam wmówić. Najlepszym dowodem na poparcie moich słów jest fakt, że w ostatnim czasie coraz więcej szkół, wybierając patrona dla swej działalności edukacyjnej, decyduje się na nazwiska wielkich działaczy narodowych, patriotów. Młodzież ma zazwyczaj niebagatelny wpływ na wybór postaci kojarzącej się z daną placówką. Mówię o tym dlatego, że ów problem jest mi szczególnie bliski, gdyż sam przez wiele lat kierowałem placówką, do której często wracam, co tu ukrywać, z niekłamaną przyjemnością, a która to placówka - Zespół Szkół Technicznych w Wodzisławiu Śląskim - w ubiegłym roku szkolnym, by uczcić 50-lecie istnienia szkoły, zdecydowała się na nadanie jej imienia, na wybór patrona. Po głosowaniu, w którym udział wzięli zarówno uczniowie, jak i rodzice oraz pedagodzy, przeważającą liczbą głosów na patrona wybrano rotmistrza Witolda Pileckiego, a więc postać niezwykłą, człowieka, którego Michael Foot w książce ˝Sześć twarzy odwagi˝ zaliczył do sześciu najodważniejszych ludzi II wojny światowej. Witold, wnuk powstańca styczniowego Józefa Pileckiego, zesłanego za udział w niepodległościowym zrywie na Sybir, był człowiekiem wielkiej odwagi, a dzięki swym czynom stał się dla wielu Polaków również symbolem poświęcenia dla dobra państwa, symbolem altruistycznego, bezinteresownego oddania na rzecz narodu, bo to właśnie państwo i naród, Polska i Polacy stanowili dla niego wartość najwyższą. Dość przypomnieć, że rotmistrz Pilecki już jako młodzieniec współorganizował niepodległościową, ujętą w ramy polskiej organizacji wojskowej konspirację. Jeszcze jako harcerz brał udział w walkach podczas I wojny światowej, atakując niemieckie posterunki czy wraz z oddziałami legendarnego rotmistrza Jerzego Dąbrowskiego siedziby bolszewickie. Brał również udział, zgłaszając się jako ochotnik bądź samodzielnie organizując zbrojne oddziały, we wszystkich konfliktach związanych z walką o wolną Polskę. Za serię brawurowych akcji przeprowadzonych podczas działań zbrojnych przeciwko bolszewikom po roku 1920 został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, zaś podczas II wojny światowej wsławił się jako człowiek, który dobrowolnie pozwolił się schwytać w łapance, by dostać się do obozu Auschwitz, gdzie stworzył Związek Organizacji Wojskowej, przygotowywał powstanie i organizował pomoc dla współwięźniów - żywność dla głodujących, lekarstwa dla chorych. Jego organizacja wykonała wyroki na szpiclach i sadystycznych nadzorcach obozu. Jej członkowie hodowali zarażone tyfusem wszy i podrzucali je do ubrań zbrodniarzy. Pilecki wytrwał w tym piekle 947 dni. Kiedy obozowe gestapo zaczęło mu deptać po piętach, zorganizował ucieczkę. Po wojnie rotmistrz Pilecki nie przestał walczyć o wolną Polskę. W zniewolonym przez komunistów kraju (Dzwonek) organizował konspiracyjne komórki. Nie uciekł nawet wtedy, gdy sytuacja wydawała mu się beznadziejna. W konsekwencji został schwytany, aresztowany i poddany niezwykle okrutnemu śledztwu. Do końca pozostał jednak niezłomny i nie wydał żadnego ze współpracowników. Ostatecznie został oskarżony o zdradę państwa i skazany na śmierć. Warto dodać, że nawet w czasie bezwzględnego pokoju imponował postawą wzorowego obywatela, wyczulonego na dobro innych ludzi społecznika. Przed II wojną światową dał się poznać nie tylko jako wzorowy mąż i ojciec, lecz także jako społeczny aktywista, założyciel mleczarni, kółka rolniczego, naczelnik straży pożarnej, człowiek angażujący się w organizowanie pomocy społecznej dla najbiedniejszych. Jak widzimy, całe życie Witolda Pileckiego jest wzorem, jak żyć i jak, jeśli trzeba, umierać za ojczyznę. Ogromna zasługa leży tutaj po stronie nauczycieli, którzy zdecydowali się wybrać na patrona właśnie tego bohatera. Dzięki postawie i staraniom pedagogów zaangażowanych w edukację połączoną z propagowaniem ideałów patriotycznych wybór patrioty na symbolicznego opiekuna szkoły staje się dla młodych ludzi czymś naturalnym. Jestem niezwykle dumny, że patronem mojej dawnej szkoły został człowiek tak niezwykły i zasłużony dla kraju, który do końca pozostał wierny swoim ideałom, walczący przez całe swoje życie o historyczną prawdę oraz godne życie każdego Polaka. Wszyscy zapamiętamy go jako bohatera, ale także jako zwykłego człowieka, dla którego bardzo istotni byli najbliżsi, rodzina rozumiana w sposób tradycyjny, w kontekście ogniska domowego, ale także rodzina, którą stanowimy my wszyscy jako naród. Dziękuję, panie marszałku. (Oklaski)