PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Dąbrowska-Banaszek
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Mamy kolejny projekt, projekt dotyczący skróconego czasu pracy z zachowanym wynagrodzeniem. Czy skierowany będzie do wszystkich? Raczej nie, bo są sektory, które muszą funkcjonować w trybie ciągłym i w przypadku których już teraz brakuje kadr. Chodzi choćby o wspomnianych lekarzy. Czy przy utrzymaniu wysokości wynagrodzenia będzie podwyższona stawka godzinowa dla wszystkich? Jeśli tak, to do jakiej minimalnej kwoty? Jeśli nie, to dlaczego? Pilotaż będzie dotyczył konkretnej grupy osób. Czy inne osoby funkcjonujące w tym obszarze, w tym miejscu będą miały wyższe stawki godzinowe? Bo nie można mierzyć ludzi różną miarą. Jeśli mają takie same kwalifikacje, wykonują taką samą pracę, powinni być wynagradzani podobnie. Kwota 10 mln zł z Funduszu Pracy na projekt teraz. Na co konkretnie? Jakie będą koszty całego przedsięwzięcia? Proszę o odpowiedź na piśmie. I jeszcze jedno. Wczoraj mieliśmy możliwość wysłuchania informacji o założeniach przygotowanej rządowej ustawy o asystencji osobistej. Dlaczego osoby powyżej 65. roku życia mają stracić prawo do niej? Nie dziejmy ludzi na lepszych i gorszych. Osoby powyżej 65. roku życia (Dzwonek), czyli w wieku zwanym przez niektórych poprodukcyjnym, również powinny mieć prawo do takiego wsparcia. To są realne problemy...
Mówca: Sylwester Tułajew
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Piękny wyborczy, kampanijny pomysł, obraz Polski mlekiem i miodem płynącej, kiedy będziemy pracować mniej, kiedy będzie nam się żyło dostatniej. Pytanie o charakter obecności tutaj pani minister. Czy pani uczestniczy w tych obradach dzisiaj jako przedstawiciel komitetu wyborczego, czy jako przedstawiciel polskiego rządu? Jakie jest stanowisko rządu w tym zakresie? Kiedy pytamy o szczegóły, w jednym zdaniu mówi pani, że to są bezkosztowe projekty, a w drugim zdaniu podkreśla pani, że już pilotaż będzie kosztować, kosztuje 10 mln zł. Ale najważniejsze pytanie jest o niedziele. Z jednej strony państwo jako rząd 13 grudnia chcecie skracać tydzień pracy, a z drugiej strony są wasze pomysły i wasze projekty dotyczące tego, aby w niedziele zagonić Polaków do pracy. Takie są właśnie wasze postulaty. A zatem zdecydujcie się, którą drogą idziecie (Dzwonek), czy dzisiaj w trakcie kampanii będziecie opowiadać takie piękne slogany, czy później przyjdzie czas...
Mówca: Krzysztof Mulawa
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Polska traci konkurencyjność. Do fatalnych pomysłów zielonego ładu, do fatalnego pomysłu podatku CBAM, do zalania Europy niewykształconymi imigrantami ze wszystkich zakątków świata, którzy liczą na nasze zasiłki, Lewica dorzuca dzisiaj swój kolejny sztandarowy projekt niszczący długookresowo gospodarkę, ale z drugiej strony oczywiście bardzo kuszący z nazwy: skrócony tydzień pracy. Gdybym nie wiedział, jak wygląda życie, jak wygląda gospodarka, to sam bym przyklasnął, ale niestety nie postradałem jeszcze rozumu. Starzejemy się, społeczeństwom europejskim po prostu chce się mniej, jesteśmy wygodni, często niestety również świat nam odjeżdża. Z tego pomysłu cieszą się Chińczycy, cała Azja Południowo-Wschodnia, która na każdym etapie, w każdej dziedzinie życia i gospodarki nas wyprzedza. Ale pani minister, jeśli się bawimy, jeśli pani chce się bawić, a bawi się pani nie za swoje, jeśli chodzi o te 10 mln zł, to może dobrze by było przyjąć poprawkę Konfederacji. (Dzwonek) Nie skracajmy o 5 godzin, ale skróćmy tydzień pracy do 5 godzin.
Mówca: Magdalena Filipek-Sobczak
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przypomnę, że na pilotażowy projekt dotyczący 4-dniowego tygodnia pracy rząd chce przeznaczyć 10 mln zł z budżetu państwa. Mam w tej sprawie kilka konkretnych pytań, ponieważ wszystko wskazuje na to, że mamy do czynienia z projektem, który może okazać się nieefektywnym wydatkowaniem pieniędzy publicznych. Po pierwsze, ile dokładnie podmiotów ma skorzystać z tego programu? Jeśli maksymalna kwota dofinansowania wynosi milion złotych, to drodzy państwo, zaledwie 10 podmiotów będzie decydowało o tym, jak będzie wyglądała organizacja pracy w naszym państwie. To nie jest pilotaż, to symulacja, która nie da żadnych miarodajnych rezultatów. Po drugie, jak będą wybierani beneficjenci? Gdzie są kryteria? Gdzie są zasady konkursu? Czy będzie to proces transparentny? Czy znowu otworzymy furtkę dla znajomych królika i dobrze ustawionych podmiotów? Po trzecie, jakie realne korzyści mają z tego mieć pracodawcy? (Dzwonek) No i oczywiście jak ewentualne zmiany, to jest skrócenie czasu pracy, wpłyną na polską gospodarkę? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Koc
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję, pani marszałek. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Gdyby żyła, skończyłaby jutro 90 lat. Halina Poświatowska, nazywana polską Safoną, zmarła jednak w wieku 32 lat, pozostawiając po sobie poezję niezwykle osobistą, delikatną, czułą, będącą doświadczeniem tragicznej miłości i pewności nadchodzącej zbyt szybko śmierci. W tej twórczości miłość przeplata się ze śmiercią, tak jak w jej krótkim życiu naznaczonym śmiertelną chorobą, będącym codzienną walką z fizycznym cierpieniem, bólem, a jednocześnie wypełnionym głębokim uczuciem miłości, tęsknoty, pragnieniem bliskości drugiego człowieka. Tak też opisywał twórczość poetki filozof Maciej Papierski 10 lat temu: ˝W poezji Poświatowskiej rzuca się w oczy jeden z podstawowych motywów naszej kultury, opozycja miłości i śmierci. Jednak bardziej niż o opozycji należy raczej mówić o współpracy, a nawet o różnych obliczach jednej postaci. Łatwo to zrozumieć, gdy pomyśli się o chorobie Poświatowskiej. To samo serce kocha i umiera. Jego fizyczna niewydolność odpowiada ranom, jakie zadało poetce tak szybkie odejście męża. Miłość przynosi śmierć, a śmierć prowadzi do upragnionego połączenia z miłością. To dwie strony tej samej rzeczywistości˝ - koniec cytatu. Musimy jednak mieć świadomość, że poezja Poświatowskiej to nie tylko żywy zapis kochania i cierpienia. Takie postrzeganie twórczości poetki jest zdecydowanie zbyt powierzchowne. Wiersze Haliny Poświatowskiej są bowiem nie tylko studium przeżywania, są też pełne treści podskórnych, metafizycznych refleksji na temat związków miłości i śmierci, głęboko zakorzenionych w pytaniu o istotę świata. I właśnie te odniesienia służące do zrozumienia otaczającej nas rzeczywistości, będącej splotem tego, co w życiu jest najpiękniejsze, z tym co nieuchronne i ostateczne, czynią poezję Haliny Poświatowskiej ponadczasową. Zresztą nieprzypadkowo cała twórczość poetki przepojona jest atmosferą filozoficznego namysłu. Halina Poświatowska ukończyła bowiem studia filozoficzne, a wybór kierunku studiów i poezja miały pomóc jej znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania o sens życia naznaczonego chorobą i pewnością przedwczesnej śmierci. Ten fakt jest nie bez znaczenia dla właściwego odczytania jej twórczości, w której często pojawiają się motywy zaczerpnięte z historii filozofii. Poezja Haliny Poświatowskiej w każdym z nas budzi najczulsze struny, także za sprawą artystów, którzy wiersze poetki opatrzyli muzyką i własną niepowtarzalną interpretacją, nadając im jeszcze więcej artyzmu i siły przekazu. Ci artyści to Wanda Warska, Magda Umer, Stanisław Sojka i Janusz Radek. Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość w pełni popiera projekt uchwały upamiętniającej 90. rocznicę urodzin Haliny Poświatowskiej w uznaniu jej dorobku literackiego i wkładu w rozwój polskiej kultury. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Barbara Okuła
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 9 maja obchodzimy 90. rocznicę urodzin Haliny Poświatowskiej, jednej z najważniejszych postaci polskiej poezji XX w. Halina Poświatowska to poetka, która zyskała uznanie dzięki swojej niezwykle osobistej i emocjonalnej twórczości. Jej wiersze pełne intensywnych uczuć dotykają najtrudniejszych, a także najgłębszych i najczulszych strun ludzkiego życia. Pokazywała w nich siłę, odwagę i niezłomność w walce z nieuleczalną chorobą. Owdowiała w wieku 20 lat, umarła w wieku 32 lat. Jednak to, jak piękna była poezja, którą tworzyła, pozwoliło jej na trwale zapisać się na kartach polskiej literatury. Warto sięgać do tych zasobów, nie tylko czytając, ale też słuchając ich, np. gdy wyśpiewuje je Janusz Radek, którego interpretacje łączą emocjonalną głębię z muzykalnością, niezwykłym głosem, dzięki czemu wiersze te nabierają zupełnie nowego wymiaru. Kora, wokalistka Maanamu, sięgała po poezję Poświatowskiej i dodawała im rockowego zacięcia, a także osobistego wyrazu. Zespół Stare Dobre Małżeństwo dodawał jej wierszom folkowego brzmienia, a pianista jazzowy Leszek Możdżer wprowadzał nowy sposób aranżacji i interpretacji tych dzieł. Dokonywali tego również m.in. Magda Umer, Stanisław Sojka i Marek Grechuta. Twórczość Poświatowskiej często nawiązuje do tematu miłości, tęsknoty, przemijania i kruchości życia, ale także do poszukiwania sensu i piękna w codzienności. Wiersze takie jak ˝Niebo˝ czy ˝Kwiat˝ są dowodem na to, jak potrafiła przekształcić osobiste tragedie w uniwersalne prawdy o ludzkim istnieniu. Halina Poświatowska wywarła ogromny wpływ na pokolenie poetów i artystów, inspirując ich do podejmowania tematów intymnych i trudnych. Jej wiersze są często analizowane w kontekście feministycznym, ponieważ z odwagą podejmowała tematy związane z kobiecą tożsamością, miłością oraz cielesnością. Dziś, w dniu rocznicy jej urodzin, przypominamy sobie nie tylko jej twórczość, ale także jej niezłomnego ducha. Była nie tylko poetką, ale także kobietą, która potrafiła stawić czoła przeciwnościom losu, a jej odwaga może stać się inspiracją dla wielu z nas. Zachęcam wszystkich do sięgnięcia po jej wiersze, bo jej słowa przypominają nam o tym, jak ważne jest, aby w obliczu trudności nie tracić nadziei i wiary w siebie. Halina Poświatowska pokazała też, że poprzez sztukę można przetrwać najtrudniejsze chwile i odnaleźć sens rzeczywistości, która czasem wydaje się nie do zniesienia. Niech jej wiersze będą dla nas nie tylko źródłem inspiracji, ale także przypomnieniem, że w każdej, nawet najtrudniejszej chwili warto szukać piękna i prawdy. Pozwólcie państwo, że z tej mównicy będącej niejednokrotnie świadkiem krzyków i wzajemnych oskarżeń powiem wam: czytajmy Poświatowską, a zobaczymy, co jest naprawdę ważne. Bo każdy z nas ma na pewno (Dzwonek) kogoś, do kogo może powiedzieć te słowa albo sam je usłyszeć: ˝bez ciebie/ jak bez uśmiechu/ niebo pochmurnieje˝. Klub Polska 2050 będzie oczywiście głosował za uchwaleniem tej uchwały. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Biernacki
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego PSL - Trzecia Droga mam honor przedstawić stanowisko wobec sprawozdania komisji o poselskim projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia Haliny Poświatowskiej w 90. rocznicę urodzin, druki nr 1144 i 1182. Oczywiście w pełni popieramy tę uchwałę, bo trudno nie popierać przy tak znakomitej osobie, jaką była Halina Poświatowska. Halina Poświatowska, jedna z najpopularniejszych polskich poetek, autorka słynnych liryków, zachorowała w dzieciństwie. Długo walczyła o życie. Jako dwudziestolatka została wdową. Jej matka Stanisława Myga mówiła: Halszka uczyła się sama, mogłaby równie dobrze zostać analfabetką. Zachorowała jako 9-letnie dziecko. Jak mogłaby żyć, gdyby nie ciągła ciekawość świata? Nie chciała żyć w fotelu. Nie chciała życia bezczynnego. Chciała żyć. Żyła tylko 32 lata. Jak mówili współcześni, była jak kolorowy ptak w kurniku. Bo pamiętamy, że były to czasy komunizmu, systemu państwa, które było szare, brudne i nastawione bardzo wrogo do osoby, do ludzi. Halina Poświatowska przez całe życie zmagała się z ciężką chorobą serca, dlatego często towarzyszył jej lęk przed śmiercią. Cierpienie i walka o zdrowie miały duży wpływ na jej stan psychiczny oraz twórczość. Poetka w swoich utworach chętnie poruszała tematykę śmierci i miłości, osamotnienia i tęsknoty. Koncentrowała się na tematyce relacji międzyludzkich przedstawionych z kobiecej perspektywy. Jej liryka nigdy nie była zaangażowana w apoteozę PZPR, pochwałę nowej Polski, jak czynili to tzw. pryszczaci. To jest ciekawe i warto spojrzeć, kto był w tych pryszczatych. Poetka skupiała się na trwaniu, na zwielokrotnieniu odczuwania samej siebie i tego, co jest inne. Miłosna poezja Poświatowskiej z jednej strony przepełniona była sentymentalizmem, z drugiej strony miała w sobie egzystencjonalną głębię. Eros spleciony był z Tanatosem. Wiersze jej podszyte są nieustannym poczuciem śmierci. Jednak to przede wszystkim miłość była wiodącym tematem jej twórczości. Jej poezja była sentymentalna, delikatna, zmysłowa, dająca nadzieję na przyszłość, a równocześnie rozpaczliwie wołająca o pomoc. Jak zauważył jeden z autorów, nikt o miłości nie pisał tak pięknie jak Halina Poświatowska i nikt w historii polskiej poezji nie stał się jej patronką na tak wiele pokoleń. Jej mentorką była m.in. Wisława Szymborska i co jest ważne, dużą część życia spędziła w Domu Literatów w Krakowie. Warto w tym miejscu powiedzieć o tym, że w Krakowie obok domku Mehoffera, jest przepiękne muzeum, zapraszam, jest Dom Literatów. (Dzwonek) Nie ma on tak naprawdę swojego właściciela, toczy się spór. Chyba państwo polskie powinno się tym zainteresować, ponieważ to tam było, jest, można powiedzieć, sanktuarium polskiej poezji, literatury. Mieszkali tam najbardziej wybitni ludzie. Jak to powiedział Gałczyński: w domu tym mieszkało 40 wieszczów. (Oklaski)
Mówca: Daria Gosek-Popiołek
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Halina Poświatowska była dla kilku pokoleń, w tym mojego, tą poetką, która kształtowała wrażliwość. Jej biografia była ściśle związana z jej poezją i twórczością. Nie da się ich od siebie oddzielić. To biografia kobiety odważnej, walczącej o siebie, ryzykującej dla miłości, szukającej literackiego spełnienia, porywającej się na niemożliwe, także dlatego, że wiedziała, że tego czasu nie ma za wiele. Choć wiązana była z pokoleniem współczesności z uwagi na swój debiut w 1956 r. na łamach ˝Gazety Częstochowskiej˝, nie należała do żadnej grupy, a swój głos kształtowała osobno: najpierw w Polsce, następnie na emigracji w Stanach, wreszcie potem, po powrocie, w Krakowie. Głos jej wybrzmiewa do dziś, bo Poświatowska wciąż jest czytana, a jej biografie, przede wszystkim ˝Uparte serce˝ Kaliny Błażejowskiej, pokazują nam, jak intensywnie można żyć, i odsłaniają kolejne możliwe odczytania wierszy Poświatowskiej: mniej sentymentalne, niż w moim przypadku w czasach liceum - i pewnie nie tylko w moim - ale na pewno prawdziwsze. Nie będę tutaj przytaczać faktów z jej życia, ale odeślę właśnie do tych biografii. Nie będę cytować jej wierszy, ale odeślę do zbiorów poezji i do piosenek, bo przecież i tam szukać możemy głosu Poświatowskiej. I bardzo się cieszę, że dzisiaj tą uchwałą oddajemy cześć Halinie Poświatowskiej. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bronisław Foltyn
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pewnie troszkę się zdziwicie, ale macie przed sobą fana Haliny Poświatowskiej. Zaczytywałem się tym właśnie w latach młodzieńczych, powiedzmy, licealno-studenckich. Tak że dla mnie to jest unikalna sytuacja. Nigdy bym nie wpadł na to, że kiedyś, kiedy będę w Sejmie, będziemy procedować nad taką uchwałą upamiętniającą Poświatowską. Serdeczne podziękowania dla osób, które przygotowały ten projekt. Hłasko, Bursa i Poświatowska to taka trójca z lat 50., 60. Oczywiście każde z nich działało osobno, ale wszystkich łączy to, że tworzyli świetne rzeczy. Poświatowska jest wybitną poetką, tutaj nie ma żadnych wątpliwości chyba nikt, kto to czytał. Oceniam ją nawet wyżej niż Szymborską. Tę trójkę łączy też to, że zmarli młodo i właśnie w latach 60. Poświatowska żyła tylko te 32 lata. Myślę, że gdyby żyła dłużej, napisałaby jeszcze sporo ciekawych rzeczy. Wczoraj zrobiłem taki rekonesans wśród znajomych posłów i chciałem się dowiedzieć, czy w ogóle znają Poświatowską. Niestety, okazuje się, że nie bardzo, jest z tym tak średnio, tak że dużo tu mamy jeszcze do zrobienia. Może właśnie dzięki tej uchwale - to w parlamencie troszkę niecodzienna sprawa, bo z polityką Poświatowską nie miała absolutnie nigdy nic wspólnego - może dzięki temu do kogoś, kto nas dzisiaj słucha, dotrą informacje, które tu wygłaszamy, ten ktoś zainteresuje się, przeczyta. Uważam, że warto, dlatego cieszę się, że dzisiaj procedujemy nad tą uchwałą. Klub Konfederacji oczywiście poprze uchwałę, jesteśmy za. (Oklaski)
Mówca: Paulina Matysiak
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dzisiaj nie tylko upamiętniamy wielką polską poetkę Halinę Poświatowską, dzisiaj pochylamy też głowy przed odwagą kobiety, która przez całe swoje krótkie życie potrafiła pisać i żyć tak, jakby śmierci nie było. Bo czy to nie jest właśnie najbardziej ludzkie przesłanie jej poezji? Że ciało kruche, śmiertelne, niedoskonałe zasługuje na miłość. Że życie, nawet naznaczone chorobą i stratą, może być piękne. Że warto kochać pomimo wszystko i walczyć o swoje miejsce, także wtedy, gdy świat nie jest łaskawy. Halina Poświatowska nie miała w życiu lekko. Choroba serca towarzyszyła jej od dzieciństwa, ale nie powstrzymała jej ani przed edukacją, ani przed twórczością, ani przed miłością. Studiowała na prestiżowym amerykańskim uniwersytecie, bo ktoś kiedyś uznał, że warto jej pomóc. Wróciła do Polski, bo tęskniła. Pisała, jakby czas jej się kończył, bo właśnie tak było. Poświatowska nie tworzyła dla elit, pisała dla każdego i każdej z nas o tym, co w życiu najtrudniejsze i najprawdziwsze: o miłości, o samotności, o przemijaniu. I robiła to tak, że jej twórczość wciąż jest wydawana, czytana, śpiewana. Tylko garstce poetów udało się to co jej: zostać naprawdę blisko ludzi. Mam nadzieję, że duch Poświatowskiej, duch troski o wrażliwość, o kobiece głosy, o tych, którzy zmagają się z chorobą i niepewnością, nie zostanie tylko w tej sali na papierze, w słowach uchwały, ale że stanie się inspiracją także dla polityki bardziej ludzkiej, takiej, która patrzy sercem. I dzisiaj, drodzy państwo, w Ogólnopolskim Dniu Bibliotekarza i Bibliotek zachęcam wszystkich do sięgnięcia po jej twórczość, wypożyczenia tomiku jej poezji. Bardzo się cieszę, że ta uchwała powstała i że ja i koledzy, koleżanki z mojego koła poprzemy tę uchwałę. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Ściebiorowski
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję, pani marszałek. Mam nadzieję, że też będzie w pojednawczym i miłym tonie. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Oczywiście dziś chcemy oddać hołd Halinie Poświatowskiej, niezwykłej poetce, z okazji 90. rocznicy urodzin. To była osoba, która potrafiła mówić o najtrudniejszych sprawach: miłości, śmierci i samotności z niesamowitą delikatnością, a jednocześnie siłą. Pochodziła z rodziny o silnym poczuciu patriotyzmu. Jej ojciec po wybuchu II wojny światowej wyruszył z rodzinnej Częstochowy, aby bronić Warszawy, a duch sprzeciwu wobec zniewolenia towarzyszył jej i jej rodzinie przez całe życie. Gdy wielu twórców ulegało politycznym naciskom, ona z godnym podziwu spokojem pisała o tym, co naprawdę ważne: o człowieku. Nie uprawiała poezji propagandowej, uprawiała poezję serca. Dlatego przyjęcie tej uchwały przez Wysoką Izbę nie powinno budzić kontrowersji i myślę, że nie budzi. Będzie to z pewnością symboliczne podziękowanie za głos kobiety wolnej, wrażliwej i odważnej, a także ukłon wobec polskiej poezji, która zawsze mówiła o rzeczach ważnych: o człowieku, relacjach ludzkich, uczuciach, jakie temu towarzyszą. (Dzwonek) W tym miejscu chciałbym podkreślić, że Halina Poświatowska urodziła się w Częstochowie i tam też została pochowana. Z pewnością jest to wyzwanie nie tylko dla nas, parlamentarzystów, osób zaangażowanych w upamiętnienie jej twórczości, ale również dla władz samorządowych, aby propagować jej dorobek literacki. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! ˝Trzeba nam dużo prostych słów/ jak/ chleb/ miłość/ dobroć/ aby ślepi w ciemności/ nie zgubili/ właściwej drogi/ trzeba nam dużo ciszy ciszy/ i w powietrzu i w myśli/ abyśmy usłyszeli głos/ cichy nieśmiały głos/ gołębi/ mrówek/ ludzi/ serc˝. Halina Poświatowska, choć żyła zaledwie 32 lata, zostawiła po sobie dzieło, które nadal mówi do nas cichością i siłą. Jej twórczość nie wymagała wielkich gestów, wystarczył jeden wers, aby poruszyć najgłębsze struny. W 90. rocznicę jej śmierć, jej urodzin, przepraszam, niech ten głos nadal wybrzmiewa i uczy nas słuchać. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Szewiński
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Cytat z tej pięknej książki, której autorami są Kalina Słomska i Zbigniew Myga: Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Koniec cytatu. Wysoka Izbo! My pamiętamy. Świadectwem naszej pamięci o Halinie Poświatowskiej jest podejmowana uchwała w 90. rocznicę urodzin naszej wybitnej poetki urodzonej w Częstochowie, która mimo 32 lat życia pozostawiła po sobie wspaniały dorobek literacki (Dzwonek), pełen miłości, bólu, tęsknoty i zachwytu nad życiem. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Tracz
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dzisiejszą uchwałą nie tylko oddajemy hołd wybitnej twórczyni, ale też składamy wyraźne świadectwo, że polska kultura nie zapomina o tych, którzy mówią szeptem, bo zostawiają po sobie echo głośniejsze niż manifest. Halina Poświatowska pozostawiła po sobie twórczość, która nie zamilkła. Jej głos wciąż brzmi cicho, ale dobitnie, delikatnie, ale niepokornie. Nie pisała z salonów literackich, ale pisała ze szpitalnych łóżek. O miłości, o śmierci, o kobiecym doświadczeniu bólu i pragnienia. Żyła krótko, cierpiała z godnością, kochała z rozpaczą, pisała z wściekłą potrzebą istnienia. Nie umieraj za mną, żyj, kiedy ja umrę. To nie była prośba, to był jej rozkaz skierowany do nas wszystkich. Wysoka Izbo! (Dzwonek) Upamiętniając Halinę Poświatowską, upamiętniamy to, co w literaturze najcenniejsze: autentyczność, pasję i prawdę. (Oklaski)
Mówca: Marzena Anna Machałek
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Myślę, że oddając hołd Halinie Poświatowskiej, warto wrócić do słów innego wielkiego poety Adama Zagajewskiego: Poezja Haliny Poświatowskiej, czytana po latach, nic nie traci ze swojej energii, ze swojej nerwowości, ze swojego drżenia, ze swojej zmysłowości. Im późniejszy wiersz, tym bardziej ma się wrażenie, że autorce się śpieszyło. To oczywiste, że miała wielką potrzebę wypowiedzi, ekspresji, tragiczne poczucie braku czasu. Na koniec chciałabym dodać parę jej słów: ˝Kiedy umrę kochanie/ Gdy się ze słońcem rozstanę/ I będę długim przedmiotem raczej smutnym/ Czy mnie wtedy przygarniesz/ Ramionami ogarniesz/ I naprawisz co popsuł los okrutny/ (...) A ty nie pozwól przecież/ Żebym umarła w świecie/ Który ciemny jest i który jest chłodny˝. Myślę, że nasza uchwała (Dzwonek) dzisiaj też realizuje te słowa. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Mieszkowski
Data: 2025-05-08 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Z tej trybuny nie padło jedno bardzo ważne nazwisko. Chodzi mianowicie o Tadeusza Gierymskiego, poetę, prozaika, który odkrył Halinę Poświatowską. On jako redaktor ˝Gazety Częstochowskiej˝ pozwolił jej na debiut właśnie w tej gazecie w 1956 r. Dziękuję bardzo.