PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Sztorc
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ostatnie tygodnie, miesiące to coraz większa krytyka działań rządu. Dziś na tej sali padły takie słowa, że wszystkie środki, które służą zapobieganiu bezrobociu, ubóstwu, są ograniczone. Mnie interesuje, jak wygląda sprawa w zakresie środków. Czy prawdą jest, że rząd oszczędza na świadczeniach rodzinnych, czy może jest inaczej? Chciałbym się dowiedzieć, jakie kwoty rząd wypłaca i jak to się ma do świadczeń i kwot wypłaconych w roku 2011. Dziękuję.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wrócę do spraw, które podniósł pan w swoim wystąpieniu, a mianowicie do pomocy KIS-om, bo przecież mamy wiele organizacji, które zapobiegają jeszcze większemu ubóstwu i przywracają znakomitą część ludzi pochodzących czy wywodzących się z marginesu społecznego. Zresztą pamięta pan, trzy miesiące wcześniej, podczas debaty, obiecał pan, panie ministrze, że odwiedzi pan taki KIS, wiodący KIS w Polsce, który mieści się w województwie wielkopolskim, a dokładnie w Międzychodzie. Warto by było, panie ministrze, skontaktować się z tą organizacją, z jej szefostwem, bo tam jest przykład na to, w jaki sposób można ludziom pomóc i zapobiegać ubóstwu. A warto tym bardziej, że właśnie kolejne 200 osób zostało zwolnione w tym powiecie i jest zapowiedź dotycząca następnych 200 osób, które z uwagi na likwidację zakładu również podzielą ten los. Panie ministrze, warto by było zwrócić także na to uwagę, kiedy byłby pan w powiecie międzychodzkim, i odwiedzić warsztat terapii zajęciowej, który jest w Kwilczu. (Dzwonek) Tam rzeczywiście nie potrzeba dużych, wielkich pieniędzy, ale można naocznie przyjrzeć się temu, co można stracić, jeśli w sposób wydajny nie pomożemy. Pani marszałek, jeszcze jedna kwestia dotycząca biedy na wsi. Panie ministrze, są pieniądze z Agencji Nieruchomości Rolnych, która sprzedaje tysiące hektarów i wszystko oddaje do budżetu państwa, a mogłaby trochę wspomóc pana resort, aby przeciwdziałać przede wszystkim biedzie i ubóstwu wsi popegeerowskich. Niech pan porozumie się z prezesem, z ministrem rolnictwa, a przede wszystkim z ministrem finansów i może będzie trochę lepiej. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Nowelizacja ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. wprowadza zasadnicze zmiany w dotychczasowym brzmieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz innych ustaw. Zmiany te stały się przedmiotem licznych apeli i interwencji do mnie kierowanych. Są to w szczególności zmiany dotyczące utraty dotychczasowych uprawnień do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, a także nowych warunków nabywania uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego. Problem ten dotyczy sporej liczby osób, zwłaszcza tych, które od 1 lipca stracą prawo do otrzymywania tych świadczeń. Co ważne, osoby te podnoszą, że świadczenia zostały im przyznane na czas nieokreślony. Wynikało to z ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. Interweniujący podnoszą również, że mają spore trudności z wypełnieniem kryteriów, od których uzależnione jest przyznanie przez gminy specjalnego zasiłku opiekuńczego. Dotyczy to zdecydowanej większości ubiegających się o ten rodzaj świadczenia. Dla zainteresowanych oznacza to, że od 1 lipca br. zostaną zarówno bez świadczenia pielęgnacyjnego, jak i bez specjalnego zasiłku, co może być poważnym problemem dla ich funkcjonowania, ponieważ będą pozbawieni środków do życia oraz będą musieli pozostawić swoich podopiecznych bez opieki. Osoby, które zdecydowały się podjąć opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, uczyniły to w oparciu o gwarancję bezterminowej pomocy finansowej państwa w formie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na czas nieokreślony. W związku z tym mam pytanie do ministerstwa: Czy dostatecznie dobrze przeanalizowano wszystkie negatywne skutki, jakie zajdą po 1 lipca 2013 r., spowodowane nowelizacją ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r.? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Niedawno z tej mównicy usłyszałam, jak to w Polsce jest dobrze. Średnie dochody Polaków podobno rosną, wzrosły o 4%, 40% gospodarstw przeszło do innego progu, 60% ma się dobrze, a 80% Polaków w ogóle jest bardzo szczęśliwych i zadowolonych z tej sytuacji. Nie wiem, może to jest jakaś inna Polska. (Poseł Magdalena Kochan: Może jest inna.) Może taka sytuacja jest u pani poseł w zachodniopomorskim, bo u mnie, w lubuskim, jest naprawdę bardzo trudno. Może państwo zapomnieliście, że 2,3 mln Polaków jest na bezrobociu, 80% tych ludzi nie ma prawa do zasiłku, 2 mln, głównie młodych Polaków, jest na emigracji zarobkowej i nie chce wracać do kraju, bo nie widzi sensu powrotu, bo nie znajduje tu dla siebie miejsca i nie znajdzie tu pracy. Państwo zaklinacie rzeczywistość, nie dostrzegacie rzeczywistych problemów społecznych, które dotykają Polaków. Widzę, co dzieje się na moich dyżurach poselskich, ilu ludzi przychodzi w poszukiwaniu pracy, w poszukiwaniu pomocy społecznej, z własnymi trudnościami. Nie udawajcie państwo, że tego nie widzicie. (Poseł Magdalena Kochan: Nie udajemy. Liczby, jakieś badania proszę podać, pani poseł.)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani poseł, naprawdę tak nie jest. Mówi pani o wzroście wynagrodzeń? Realna wartość wynagrodzeń maleje. Proszę zobaczyć, jaka jest sytuacja w ochronie zdrowia, ile trzeba dopłacać do zakupu leków, płacić za prywatne porady specjalistyczne, ile trzeba dokładać do edukacji młodych Polaków. Nie zaklinajcie rzeczywistości. Ona jest naprawdę trudniejsza. Jednych wysyłacie na szczaw, a drudzy zapalają sobie cygaro. Tak nie powinno w tym kraju być. (Oklaski) (Poseł Magdalena Kochan: Jakieś liczby, przykłady.)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Pani Minister! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Słyszy się stawiane przez niektórych posłów stwierdzenia, że rząd oszczędza na świadczeniach rodzinnych i zmniejsza kwoty środków przeznaczonych na ten cel. Bardzo proszę panią minister o odpowiedź na pytanie: Jaka kwota była przeznaczona na świadczenia dla rodzin z dziećmi na utrzymaniu w 2012 r. i jak to się ma w relacji do danych za 2011 r.? Proszę również o informację na temat celowości wprowadzonych w grudniu 2012 r. zmian do ustawy dotyczących zasad przyznawania wsparcia finansowego opiekunom osób niepełnosprawnych. Bardzo dziękuję.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pochodzę z województwa świętokrzyskiego i zapraszam posłów Platformy Obywatelskiej do tego województwa, gdzie bezrobocie, przy ogólnopolskim bezrobociu w wysokości 14%, wynosi prawie 18%, a w moim powiecie skarżyskim - 27%. Moje biuro poselskie tak naprawdę przestało funkcjonować jako biuro poselskie. Przychodzą tu ludzie i proszą o pracę. To są właśnie liczby, o które prosiła pani poseł. Jednocześnie w moim województwie 27% rodzin to rodziny dotknięte ubóstwem. Czy coś jeszcze trzeba dodać? Szanowni państwo, dodam, jak wygląda realizacja planu finansowego za ubiegły rok, jeżeli chodzi o Fundusz Pracy, który miał to tworzyć, pomagać w przypadku rynku pracy. Tymczasem okazuje się, że ten fundusz dzięki temu, że na swoich kontach przetrzymywał pieniądze, które powinny być wykorzystywane do tworzenia nowych miejsc pracy, za ubiegły rok uzyskał przychody z tytułu odsetek w wysokości 269,7 mln zł. Proszę zobaczyć, jak wygląda sytuacja. Kolejny fundusz to Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, który tworzony jest przez pracodawców na czas trudny. Zakłady upadają, tymczasem środki lokowane są na lokatach i dodatkowe środki z tytułu odsetek w wysokości przeszło 97 mln wpływają na te konta. Czy taka ma być realizacja zadań ustawowych w przypadku tych dwóch funduszy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Według poprzednich regulacji ustawy o świadczeniach rodzinnych, w skrócie to ujmując, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługiwało określonym podmiotom, jeżeli nie podejmowały lub rezygnowały z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a według nowej regulacji tej ustawy, obowiązującej od 1 lipca, są dwa świadczenia tego typu. Jest to świadczenie pielęgnacyjne bez kryterium dochodowego, które przysługuje określonym podmiotom z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki, i specjalny zasiłek opiekuńczy - jest tutaj kryterium dochodowe - który przysługuje określonym podmiotom, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. W uzasadnieniu projektu nowelizacji nie wyjaśniono, dlaczego przy specjalnym zasiłku opiekuńczym pozostawiono tylko kryterium rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a zrezygnowano z kryterium niepodejmowania zatrudnienia. Ta sytuacja dotyczy bardzo konkretnej osoby, pani Krystyny, która przyszła do mojego biura poselskiego. Jej sytuacja wygląda tak: ma ona ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku ze stałą opieką nad 90-letnią niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. W związku ze zmianą przepisów MOPS wydał nową decyzję - odmówił jej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jako że okres zasiłkowy w tym wypadku to okres od października 2012 r. do końca września 2013 r., MOPS brał pod uwagę dochód i zatrudnienie z roku 2011. (Dzwonek) Pani Krystyna spełniałaby wszystkie kryteria uprawniające do otrzymania tego zasiłku, z wyjątkiem rezygnacji z zatrudnienia. MOPS przyjął bowiem, że pani Krystyna wówczas nie zrezygnowała z zatrudnienia, tylko jej stosunek pracy ustał z powodu upływu okresu, na jaki umowa o pracę została zawarta. Tymczasem w tym przypadku wystarczyłoby, żeby ta pani dzień przed końcem okresu, na jaki została zawarta umowa o pracę, zrezygnowała z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką i dziś miałaby przyznany ten zasiłek. Nie mogła jednak przewidzieć, że po kilku latach nastąpią takie zmiany w prawie.
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Już kończę. Ostatnie zdanie. Taka sytuacja, niestety, zdaje się naruszać konstytucyjną zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa. Chciałbym otrzymać wyjaśnienia w tej sprawie na piśmie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Mamy do czynienia z dotkliwym i postępującym ubożeniem małych miast, miasteczek oraz terenów peryferyjnych. Stopa bezrobocia w powiatach - podam dane dotyczące kilku przykładowych, z różnych regionów Polski - nowodworskim, na Pomorzu wynosi 30%, sztumskim - 28%, skarżyskim - 27%. U mnie, na południu, też nie jest różowo. W powiecie limanowskim stopa bezrobocia wynosi 19%, w nowosądeckim - 18,7%. Wszystko się likwiduje i zamyka, chodzi o urzędy pocztowe, szkoły likwidowane przez samorządy przyparte do muru polityką finansową ministra Rostowskiego, masowo zamykają się małe sklepy. W moim miasteczku turystycznym, kurorcie, ubiegłej jesieni zlikwidowano wszystkie sklepy, których właściciele nie dysponowali własnymi lokalami sklepowymi. Co to znaczy? Chodzi o ubożenie, brak perspektyw. Wysoka Izbo! Bezrobocie wśród młodych sięga 50%. Gdzie młode pokolenie ma nabyć kwalifikacje? Zamyka się szkoły, nikt nie chce zatrudnić młodych pracowników, więc gdzież oni mają zyskać doświadczenie zawodowe? Ludzie masowo emigrują za pracą. Z Podkarpacia wyemigrowało 200 tys. osób, podobnie jest w przypadku Lubelszczyzny, Podlasia, województwa warmińsko-mazurskiego. Mamy do czynienia z pustką, martwotą, zamkniętymi sklepami, brakiem pracy, pieniędzy i perspektyw, utrwalającymi się niekorzystnymi zjawiskami. Pytam zatem: Dlaczego kryteria w zakresie ustawowej pomocy nie nadążają za postępującym ubóstwem? Co się działo do ubiegłej jesieni? Dlaczego pozbawia się zasiłków osoby dotknięte ubóstwem, które opiekują się niepełnosprawnymi? Jest to dla nich dodatkowy problem. Czy państwo może się odwracać plecami do najsłabszych? A pani poseł Kochan zamiast nas tutaj raczyć fałszywymi statystykami niech wreszcie przywoła do porządku partyjnych kolegów, którzy trwonią publiczne pieniądze na jakieś dziwne zabawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Adamczak
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Szanowna Pani Marszałek! Państwo Ministrowie! Wysoka Izbo! Chciałabym przypomnieć tak naprawdę o czymś, co zdarzyło się za rządów Platformy Obywatelskiej. To właśnie premier zdecydował o tym, że matkom, które wychowują niepełnosprawne dzieci, nie liczy się dochodu, mogą one zrezygnować, niezależnie... (Poseł Józefa Hrynkiewicz: Wstrząsające.) Nie wiem, może państwo o tym zapomnieli, ale taka jest prawda. (Poseł Czesław Hoc: Inaczej jest jednak w przypadku córki i niepełnosprawnego ojca.) Wie pan, z czego to wynikło? Dlaczego w tym przypadku jest inaczej? Dlaczego będziemy to zmieniać? (Gwar na sali) Drodzy państwo, myślę, że będę mówiła to, co mam do powiedzenia, bo czas leci. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To jest dobry pomysł.) Chciałabym zapytać o zasady przyznawania specjalnego zasiłku opiekuńczego osobom, które po to, aby opiekować się niepełnosprawnym dzieckiem, rezygnują z pracy zarobkowej. Podam tu przykład pochodzący z mojego okręgu wyborczego, ta sytuacja bardzo mnie zaniepokoiła. Mieszkanka gminy Czempiń musiała zrezygnować z pracy zarobkowej w swoim gospodarstwie rolnym na rzecz opieki nad niepełnosprawną córką. Kierownik ośrodka pomocy społecznej odmówił przedmiotowego świadczenia z powodu właśnie posiadania gospodarstwa rolnego, opierając się nie na przesłankach ustawowych, tylko na uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko przyjęte przez organ nie pozwala na pełne zabezpieczenie egzystencji osoby niepełnosprawnej. Wymuszanie prowadzenia mimo wszystko działalności rolniczej powoduje, że występują realne zaniedbania w opiece nad niepełnosprawnym dzieckiem. (Dzwonek) Moje pytanie jest następujące: Czy wyżej opisane postępowanie organu jest prawidłowe? Wydając decyzję, oparł się on nie na przepisach prawa, tylko na wybiórczym orzecznictwie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jadwiga Wiśniewska
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Polska znajduje się w grupie czterech najbiedniejszych państw Unii Europejskiej. W niektórych rejonach prawie 60% bezrobotnych stanowią osoby, które nie ukończyły 34. roku życia. Skoro państwo z Platformy odnosicie się do statystyk, to wyglądają one tak. Polska bieda w liczbach: 5,7% - odsetek osób żyjących poniżej minimum egzystencji, 17% - odsetek osób zagrożonych ubóstwem, 34% - wskaźnik ubóstwa wśród małżeństw z co najmniej czwórką dzieci. Chciałabym dzisiaj zapytać i upomnieć się o młodych ludzi, o młode małżeństwa, które żyją w biedzie i w ubóstwie. Dlaczego tak się dzieje? Otóż bardzo często dotyka ich bezrobocie, a jeśli już zarabiają, to najczęściej pracują na podstawie tak zwanych umów śmieciowych lub też na czarno. W związku z tym coraz trudniej przychodzi im podejmować decyzje o tym, aby mieć dzieci. Konsekwencją tego jest to, że Polska staje się krajem już nie starzejącym się, ale wymierającym. Zlikwidowaliście państwo bardzo dobry program ˝Rodzina na swoim˝, zaproponowaliście program zastępczy, który tak naprawdę jest antyprogramem, jeśli chodzi o możliwość nabycia mieszkania przez młodych ludzi. Tak więc dziś w Polsce tacy ludzie nie mają pracy, mieszkania ani w ogóle poczucia bezpieczeństwa socjalnego, więc nie podejmują decyzji o tym, aby mieć dzieci. Co chcecie zaproponować młodym, bezrobotnym, których bieda dotyka dzisiaj w Polsce najbardziej? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Najlepszy sposób na wyjście z biedy, ubóstwa stanowi wzrost zamożności, a wskaźnik wzrostu PKB w Polsce w latach 2007-2012 pokazywał, że jest to możliwe, bo PKB wzrósł o 18% przy średniej unijnej minus 0,5%. Wydaje się, że obrazują to również badania prof. Szarfenberga, który między innymi w tych badaniach pokazuje, że polskim celem na 2020 r., jeżeli chodzi o strategię ˝Europa 2020˝, jest zmniejszenie liczby osób ubogich lub wykluczonych społecznie o 1,5 mln ludzi w stosunku do 2008 r., czyli o 13%. W 2011 r. osiągnięto wskaźnik 11%, czyli dosyć szybko zbliżamy się do tego celu. Proszę pamiętać, że w ostatnich latach podejmowano różne działania po to, żeby wzrosły zasiłki rodzinne oraz żeby odmrozić kryteria dochodowe w związku z liczeniem zasiłków rodzinnych i innych z pomocy społecznej. Proszę także pamiętać, że wprowadzono kwotową waloryzację emerytur przynajmniej w jednym roku, co też, w moim przekonaniu, przyczynia się do zmniejszania ubóstwa. (Poseł Maria Zuba: Grupa zamożnych, która zmniejsza...) Odniosę się jeszcze do tych badań, z których wynika, proszę zauważyć, że ponad 60% uważa, że w walce z ubóstwem potrzebna jest praca. W krajach Unii Europejskiej na drugim miejscu nie znajduje się już podnoszenie zasiłków rodzinnych czy społecznych, tylko wzrost gospodarczy. U nas niestety o tych zasiłkach mówimy na drugim miejscu. (Dzwonek) Myślę, że tutaj potrzebna jest zmiana mentalności, ukierunkowanie na wzrost i rozwój gospodarczy, a nie na wzrost zasiłków. Zresztą wynika to także z innych liczb. Kto powinien odpowiadać za walkę z ubóstwem? Otóż 51% mówi, że odpowiada za to rząd, 10% uważa, że region bądź władza lokalna, ale już 14%, że sami obywatele też powinni się czuć za to odpowiedzialni. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jan Krzysztof Ardanowski
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jednym z mitów powtarzanych jak mantra przez obecną koalicję jest opowiadanie o ogromnych dochodach rodzin rolniczych po wejściu do Unii Europejskiej. Ma to być synonim sukcesu rządzących wobec rolnictwa, a prawda jest jednak zgoła inna. Z aktywnych środków Unii Europejskiej, tych przeznaczonych na inwestycje, skorzystało w ciągu dziewięciu lat członkostwa w Unii Europejskiej około 10% rolników. Dopłaty bezpośrednie czy też obszarowe, niższe od tych otrzymywanych przez rolników w krajach Europy Zachodniej, mają na celu zapewnienie niższych cen żywności dla społeczeństwa, a nie zwiększenie dochodów rolniczych, choć to nie byłoby niczym zdrożnym. Niższe dochody rodzin rolniczych w stosunku do innych grup zawodowych są statystycznie udowodnione i pokazywanie wąskiej grupy beneficjentów wspólnej polityki rolnej, którzy kupili na przykład duże traktory czy kombajny, rzeczywistości biedy nie przekreśli. Stan skrajnej biedy dotyka w większym stopniu rodziny wiejskie niż żyjące w miastach. W nędzy żyje około 13% mieszkańców wsi i około 1% mieszkańców dużych aglomeracji. Jednocześnie przyjęte rozwiązania prawne bardzo często pozbawiają rodziny rolnicze, ze względu na posiadany płachetek gruntu, możliwości ubiegania się o różne formy wsparcia społecznego. Skutki biedy dotykają dzieci i młodzież, przekładają się na gorszy dostęp do dóbr cywilizacji, opieki zdrowotnej, edukacji i kultury. (Dzwonek) Stopa bezrobocia w wielu powiatach ziemskich przekracza 30%. Rząd jednak z uporem lansuje koncepcję rozwoju metropolitalnego, opartego na modelu polaryzacyjno-dyfuzyjnym, szkodząc mieszkańcom polskiej wsi. Moje pytanie brzmi: Czy rząd zamierza przygotować w najbliższym czasie jakiekolwiek programy walki z biedą i ubóstwem na obszarach wiejskich, czy w sposób trwały skazuje mieszkających tam ludzi na marginalizację cywilizacyjną? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Dziękuję bardzo pani marszałek za umożliwienie mi zabrania głosu. W grudniu 2012 r. uchwaliliśmy zmiany do ustawy o świadczeniach rodzinnych, które wprowadzają w 2013 r. nowe zasady przyznawania świadczeń dla osób opiekujących się osobami niepełnosprawnymi, członkami rodzin, w tym niepełnosprawnymi dziećmi. Moje pytanie jest następujące: Jak obecnie rząd ocenia wprowadzenie, działanie tego programu? Jak duża grupa osób skorzystała na wprowadzeniu nowej ustawy? Jak to się ma zarówno do naszego budżetu krajowego, jak też do budżetów rodzinnych? Natomiast druga sprawa, którą chciałabym poruszyć, dotyczy kwestii zapewnienia prawidłowych dochodów, które wystarczą na rehabilitację osób niepełnosprawnych. Najlepszym rozwiązaniem jest usprawnianie tych osób, które mogą podjąć zatrudnienie, a także umożliwienie odpowiedniego trybu pracy dla rodzin tychże osób. Mam pytanie, a raczej wniosek do ministerstwa. Chodzi o to, aby spróbować przygotować nowy program, który będzie jeszcze bardziej wspomagał aktywizację osób niepełnosprawnych, a jednocześnie wspierał rodziny osób niepełnosprawnych w pozyskiwaniu miejsc pracy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jolanta Szczypińska
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Już wiem, co uczynię, gdy przyjdą do mojego biura wyborcy, prosząc o pracę, o środki na żywność, środki na opłaty, na wykupienie recept. Po prostu przedstawię im stenogram dzisiejszej wypowiedzi pani poseł Kochan. (Oklaski) Myślę, że będą szczęśliwi i to zrozumieją, ja również będę miała problem z głowy. Myślę, że to najlepsze wyjście. Proszę państwa, przede wszystkim chciałabym się upomnieć o grupę osób najsłabszych, a mianowicie o grupę osób starszych. O nich niewiele pan minister mówił, a jest to grupa osób, która obecnie jest tak naprawdę wykluczona z systemu państwa. Myślę, że problem ubóstwa wśród ludzi starszych, emerytów i rencistów jest jednym z największych dramatów naszej Izby, ale też jednym z powodów hańby tego rządu. To jest grupa społeczna licząca ponad 4 mln osób, która żyje w skrajnej biedzie, otrzymuje minimalne świadczenia emerytalne. To są osoby schorowane, słabe, niepełnosprawne. Ich sytuacja materialna wyklucza ich również z korzystania z systemu opieki zdrowotnej, które gwarantuje konstytucja. Ci ludzie odchodzą od okienka apteki, nie wykupując leków, nie realizując recept, ponieważ ich po prostu na to nie stać. Konsekwencją tego jest oczywiście to (Dzwonek) - już kończę - że ich stan zdrowia pogarsza się i ci ludzie nie mają szansy nie tylko na wyzdrowienie, ale także na przeżycie. Ci starsi ludzie żyją w upokorzeniu. Ja mam tylko pytanie o to, jak długo jeszcze rząd będzie przyzwalał na tego typu praktyki, a tymczasem ci ludzie będą żyli w upokorzeniu i będą pozbawieni jakiejkolwiek opieki. Nie mówmy tu o opiece społecznej, bo tak naprawdę opieka społeczna jest w tej chwili fikcją. Dziękuję. (Oklaski)