PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę wygłosić oświadczenie w sprawie przedsiębiorców zobowiązanych do nadpłacania nienależnych składek do ZUS. Premier Donald Tusk składał obywatelom liczne obietnice. Jak pokazało życie, nie zostały one spełnione. Obecnie trudno wskazać grupę społeczną, która nie ucierpiała przez chybione decyzje i niezrealizowane zapewnienia szefa rządu. Jedną z tych grup są właściciele małych i średnich przedsiębiorstw. Na mocy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r. przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą oraz pracujący na podstawie umów zlecenia i umów nakładczych mieli możliwość opłacania niższych składek rentowo-emerytalnych poprzez odprowadzanie tylko jednej składki z kilku tytułów ubezpieczeń społecznych. Wraz z dniem 1 listopada 2005 r. oraz z dniem 1 marca 2009 r. rzeczona ustawa została zmodyfikowana, przez co przedsiębiorcy tę możliwość utracili. Mimo iż prawo nie działa wstecz, obecnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych narzuca przedsiębiorcom wprowadzenie korekt do deklaracji i konieczność uiszczenia składek w pełnych wysokościach za lata poprzednie wraz z odsetkami. Problem ten dotyczy około 500 tys. osób. Jest to zatem bardzo szeroka grupa poszkodowanych. Kilkuletnie zaległości oznaczają dla tych osób kwoty od kilkudziesięciu nawet do 100 tys. zł, przez co małe i średnie przedsiębiorstwa, wytwarzające ponad 40% PKB, są doprowadzane do bankructwa. W związku z zaistniałym problemem powołany został rządowy zespół pod przewodnictwem ministra administracji i cyfryzacji Michała Boniego, w którym przedstawicielstwo mieli także poszkodowani przedsiębiorcy. Niestety po wyborach parlamentarnych rozmowy z samozatrudnionymi zostały zerwane. Nie przedstawiono też żadnych wyników prac zespołu, które miały zostać zaprezentowane do końca roku 2011, ani żadnych informacji o dalszym losie ustawy umorzeniowej. Poszkodowani przedsiębiorcy zostali zatem pozostawieni z problemem sami sobie, a rząd najwyraźniej zapomniał o tym, czym są prawa obywatelskie. Taka postawa rządu wskazuje, że stworzono jedynie pozory dialogu społecznego, będące niczym innym, jak zwykłą grą przedwyborczą. Ponadto sytuację przedsiębiorców pogarszają wyroki sądów podtrzymujące decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wydawane niemal zaocznie. Zaistniały stan rzeczy pokazuje smutną rzeczywistość, do jakiej doprowadziły rządy gabinetu Donalda Tuska, rzeczywistość, w której instytucje państwowe prowadzą działania niezgodne z prawem, małe i średnie przedsiębiorstwa w dobie wysokiego poziomu bezrobocia są doprowadzane do bankructwa, a prawo działa wstecz. Jesteśmy świadkami sytuacji, w której rząd dopuszcza się eliminowania rodzimej przedsiębiorczości na rzecz pozyskania doraźnych wpływów do budżetu państwa. Gabinet Donalda Tuska desperacko szuka tego typu oszczędności, podczas gdy premier wykorzystuje rządowy odrzutowiec do weekendowych wypadów do domu, za nic mając kolosalne koszty generowane przez te osławione już podróże. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Artur Bramora
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Treść mojego dzisiejszego oświadczenia jest efektem moich przemyśleń dotyczących postępowania koalicji rządzącej w stosunku do procedowanych projektów ustaw dotyczących oświaty. Po analizie stanowisk klubów parlamentarnych nasuwają się następujące stwierdzenia. Jest wysoce prawdopodobne, że tylko przedstawiciele rządu w przeciwieństwie do parlamentarzystów twierdzą, że polska edukacja jest w dobrej kondycji. Jest wysoce prawdopodobne, że jedynie parlamentarzyści stanowiący opozycję w przeciwieństwie do rządu chcą, aby rozwój polskiej edukacji szedł we właściwym kierunku. Panie premierze, to da się zrobić, da się wypracować wspólnie dobre rozwiązania. Jest tylko jeden problem: trzeba chcieć, a pan nie chce. I tu jest problem, z którym opozycja sama sobie nie poradzi. Proszę jednak mieć świadomość, że za pana decyzje zapłacimy wszyscy, a ucierpią ci, o których powinniśmy się wszyscy zatroszczyć - najmłodsi uczniowie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym złożyć oświadczenie w sprawie drastycznego ograniczenia nauczania historii w liceach ogólnokształcących. Polacy to grupa etniczna czy naród? To pytanie jest dzisiaj ważne, ważne w obliczu tego, co dzieje się w polskiej oświacie. Od 1 września 2012 r. nauczyciele historii w liceach ogólnokształcących będą mieć na cykl trzyletni, w którym będą uczyć historii, 60 jednostek lekcyjnych. Była minister edukacji narodowej pani Katarzyna Hall drastycznie ograniczyła liczbę godzin historii w liceach i technikach. Nauczyciele historii są załamani i o pospiesznie wprowadzonej reformie mówią krótko: zgroza, wielkie nieporozumienie. To działalność antynarodowa, zagrożenie dla świadomości zbiorowej społeczeństwa. Nauczyciele nie wierzą, że jest to działanie przypadkowe, gdy rządzi grupa historyków: prezydent Komorowski - historyk, premier Tusk - historyk, marszałek Senatu Bogdan Borusewicz - historyk. To świadome oderwanie młodego pokolenia od tego, co jest dziedzictwem narodowym i państwowym. Tym samym pokoleniem nieznającym historii będzie łatwiej manipulować. Wszystko zmierza do tego, aby historię narodu polskiego traktować jako nieważną. Odcinanie się od niej jest wyrazem głębokiej niewdzięczności wobec tych, którzy walczyli o nasze dziś. W ten sposób może się spełnić ponura prognoza, że naród, który traci pamięć, traci swą tożsamość i przestaje być narodem. Stąd pytanie postawione na początku jest aktualne. Czy będą powstawać prace na temat Polski jako narodu, czy grupy etnicznej w Europie? Czy będziemy w Europie narodem, czy tylko grupą etniczną? Już dzisiaj w wielu mediach można zaobserwować tendencję, żeby zamiast pojęcia ˝naród˝ używać słowa czy pojęcia ˝społeczeństwo˝, próbować wmawiać ludziom, że patriotyzm jest prawie tak samo niebezpieczny, jak faszyzm, a nawet żeby obarczać Polaków winą za Holocaust. Modne jest też mówienie o sobie, że jest się Europejczykiem, a nie Polakiem. Nietrudno przewidzieć, w jakim kierunku rozwiną się te trendy, kiedy historia w szkołach średnich dla większości uczniów będzie dostępna tylko w klasie pierwszej, i to w śladowych ilościach. Za parę lat w dorosłe życie wejdzie pokolenie pozbawione tożsamości narodowej. Rządy pani minister Katarzyny Hall to był czas nieustannej destrukcji polskiej oświaty. Po jej przejściu przez resort edukacji trudno będzie to wszystko odbudować, ale nie traćmy ducha. Nowa reforma edukacji, i nie tylko edukacji, musi zacząć się od odsunięcia armii bezmyślnych edukatorów od władzy i wpływu na polską rację stanu. Myślę, że to moje przesłanie dotrze do umysłów jeśli nie większości, to przynajmniej wielu rozsądnych ludzi. Wielu nas w kraju jeszcze pozostało. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! 15 marca na Węgrzech obchodzone jest święto narodowe, jest to dzień upamiętniający wybuch rewolucji węgierskiej w 1848 r. Właśnie tego dnia Sándor Petőfi, przywódca pokolenia młodych poetów i pisarzy romantycznych, opublikował manifest, w którym domagał się przede wszystkim zniesienia cenzury, powołania niezależnego rządu węgierskiego, równości wobec prawa dla wszystkich obywateli oraz likwidacji pańszczyzny. Manifest entuzjastycznie poparli mieszkańcy Pesztu i innych miast na Węgrzech. 17 marca cesarz Ferdynand I zgodził się na powołanie parlamentu i niezależnego od Austrii rządu. Jednak po zajęciu Pesztu przez wojska austriackie, ogłoszono włączenie Węgier do Austrii. W odpowiedzi na to parlament węgierski zdetronizował cesarza, któremu oficjalnie przysługiwał tytuł króla Węgier. Wojska węgierskie stanęły po stronie parlamentu i rozpoczęły walkę z wojskami austriackimi. Walki zakończyły się jednak porażką wojsk powstańczych 9 sierpnia 1849 r. Generalicja podjęła decyzję o kapitulacji 13 sierpnia 1849 r. Rewolucję węgierską poparł polski rząd narodowy na emigracji, a w walkach po stronie węgierskiej walczył trzytysięczny legion polski pod wodzą generała Józefa Wysockiego. W lutym 1849 r. naczelnym dowódcą wojsk węgierskich został mianowany generał Henryk Dembiński. Najsłynniejszym natomiast Polakiem biorącym udział w rewolucji węgierskiej był generał Józef Bem, który dowodził w Siedmiogrodzie i Banacie wojskami węgierskimi. 15 marca jest dla Węgrów rocznicą narodzin nowoczesnego parlamentaryzmu. W tym dniu odbywają się liczne uroczystości państwowe mające upamiętnić krew bohaterów, którzy zginęli w walkach o wolność. Na pamiątkę wywalczonej na krótko niepodległości Węgrzy przypinają do ubrania kokardki w narodowych barwach - czerwono-biało-zielony. Prawie w każdej miejscowości w całym kraju odbywają się uroczystości i często osoby biorące w nich udział ubrane są w stroje z epoki. W tym roku również nasi rodacy postanowili zsolidaryzować się z zaprzyjaźnionym narodem węgierskim i pojechali na Węgry, żeby osobiście wziąć udział w obchodach ich święta narodowego. Jest to bowiem nasza wspólna walka o godne jutro, o chrześcijańskie wartości, o tożsamość narodową. Dzisiaj także delegacja posłów Prawa i Sprawiedliwości z prezesem Jarosławem Kaczyńskim złożyła w Warszawie biało-czerwony wieniec pod tablicą upamiętniającą pomoc Węgrów narodowi polskiemu w walce z bolszewikami w 1920 r., solidaryzując się tym samym z narodem węgierskim. Dziękuję bardzo.
Mówca: Ewa Malik
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Panie ministrze - zwracam się w swoim oświadczeniu do ministra infrastruktury w rządzie PO-PSL - dniu wczorajszym uczestniczyłam w posiedzeniu Komisji Infrastruktury poświęconym kwestii bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Usłyszałam tam wiele opinii na temat kompletnego bezładu organizacyjnego na kolei, złego zarządzania majątkiem PKP oraz braku koordynacji pomiędzy różnymi kolejowymi spółkami. Podnoszono tam również kwestię notorycznego niedoinwestowania kolei. Panie ministrze, skoro sytuacja w PKP jest tak dramatyczna, że w każdej chwili może się zdarzyć wypadek kolejowy, to dlaczego nie reaguje pan na słuszne postulaty pracowników kolei, które bez przerwy podobno składane są na pana ręce, do resortu infrastruktury? Dlaczego natychmiast nie powoła pan w ramach Urzędu Transportu Kolejowego organu, który bezpośrednio będzie odpowiadał, w ramach przyznanych mu kompetencji, za stan organizacji i bezpieczeństwa ruchu kolejowego? Dlaczego nie przedstawił pan dotąd, a 100 dni działania rządu za nami, planu strategicznego dla kolei, który uwzględniałby w pierwszym rzędzie wysoki poziom bezpieczeństwa w ruchu kolejowym? Czy to prawda, że osoba stojąca na czele Urzędu Transportu Kolejowego odeszła z tego stanowiska, przewidując słusznie, że przy takim stanie kolei i wobec braku pomocy ze strony ministerstwa stanie się wkrótce współodpowiedzialna za fatalny stan na kolei? Muszę nadmienić, że wyszłam z posiedzenia tej komisji wstrząśnięta katastrofalnym stanem PKP, z przeświadczeniem, że jeżeli obecny minister nie uczyni nic w kwestii uruchomienia środków na inwestycje w nową infrastrukturę kolejową, nowy tabor, a ponadto jeżeli nie przywróci ładu organizacyjnego poprzez między innymi zmiany regulacji dotyczących sfery nadzoru nad bezpieczeństwem ruchu kolejowego w Polsce, to takich wypadków jak ten pod Szczekocinami czeka nas więcej. Apeluję także do prezesa Rady Ministrów: panie premierze, niech pan wreszcie zareaguje w zdecydowany sposób i położy kres tej fatalnej sytuacji na kolei. Niech pan wreszcie zrobi właściwy użytek z kompetencji szefa rządu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Niedawno, 4 marca tego roku, odbyły się w Poznaniu, po raz 19, uroczystości ku czci św. Kazimierza Królewicza, patrona Polski i Litwy. Nawiązanie do wileńskiego ˝Kaziuka˝ - tak bowiem nazywają się te uroczystości - i jego ponad 400-letniej tradycji sprawiło, że przez poznański Stary Rynek i odbywający się tam Jarmark Kaziukowy przewinęły cię wielotysięczne tłumy Wielkopolan oraz turystów z kraju i z zagranicy. Swarzędzka Orkiestra Flażoletowa wprowadziła odpowiedni nastrój. Na loggiach ratusza pojawiły się zespoły z Litwy i Polski, a przede wszystkim grupa rekonstrukcyjna dynastii Jagiellonów na czele ze św. Kazimierzem, wnukiem Władysława Jagiełły, synem Kazimierza Jagiellończyka, a bratem Aleksandra, Olbrachta i Zygmunta Starego. Wszystko na tle wizerunków królów z tej dynastii uwiecznionych na fasadzie ratusza. Trębacz odegrał hejnał poznański i wileński (ten ostatni autorstwa Stanisława Moniuszki). Po raz dwunasty została przyznana nagroda ˝Żurawina˝. Laureatem tegorocznej nagrody został Aleksander Kołyszko, prezes Towarzystwa Kultury Polskiej Ziemi Lidzkiej i wydawca czasopisma ˝Ziemia Lidzka˝ (na Białorusi). Organizatorom ˝Kaziuka˝, czyli poznańskiemu oddziałowi Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, udało się zbudować odpowiednią atmosferę, w której czuło się duchowość, przychylność i szacunek do polskości, litewskości i wielkopolskiego regionu. Udział we mszy świętej, wielobarwny tłum z palmami, muzyka, tańce, tłumy kupujących i bawiących się to obraz, który zostaje w pamięci. Zgodnie z uchwałą Sejmu rok 2012 został uznany rokiem Józefa Ignacego Kraszewskiego. W ramach tegorocznych obchodów ˝Kaziuka˝ zaprezentowano wystawę z cyklu ˝Kresy w fotografii Wielkopolan˝ zatytułowaną ˝Obrazy z życia i podróży w 200. rocznicę urodzin J. I. Kraszewskiego˝, ukazując związki wileńsko-poznańskie. Wyświetlono film i przedstawiono pokaz multimedialny. Udostępniono liczne zbiory i pamiątki pisarza. Wzorem okresu międzywojennego została wydana kolejna karta pocztowa, w tym roku poświęcona pisarzowi, a stoisko Poczty Polskiej pieczętowało ją okolicznościowym datownikiem. Doskonale wypadł Zespół Pieśni i Tańca Wielkopolanie oraz Polski Artystyczny Zespół Pieśni i Tańca Wilia z Wilna, który na koncercie galowym wzbudził powszechny aplauz. Nasuwa się myśl, by to piękne święto polsko-litewskie wykorzystać dla poprawy stosunków między naszymi narodami. Wiążą nas wspólne i piękne karty historii. Budować trzeba na tych wartościach, zjednując ludzi z otwartymi głowami. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Kwiatkowski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Marszałku Województwa Wielkopolskiego! Panie Premierze! Do tego oświadczenia zmusiła mnie bardzo trudna sytuacja części pracowników Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Koninie. Panie marszałku województwa wielkopolskiego - dla przypomnienia podam, że jest nim Marek Woźniak, członek Platformy Obywatelskiej - apeluję, by jak najszybciej rozwiązał pan problem strajku głodowego. Czy nie jest panu wstyd, że dziewięć osób głoduje, a pana przedstawiciel zaczyna negocjacje po ośmiu dniach od chwili rozpoczęcia strajku głodowego? Obecnie w strajku głodowym bierze udział ponad czterdzieści osób. Kiedy pan przyjedzie do Konina i spojrzy tym ludziom w oczy. Przypomnę, że przy oddawaniu oddziałów chętnie pan bywał w Koninie i pozował pan do zdjęć, które do dzisiaj widnieją na stronach konińskiej Platformy Obywatelskiej. Ciekawy jest fakt, że reszta osób z tych zdjęć też unika strajkujących. Gdzie jest ta polityczna odpowiedzialność? Jeśli nie ma pan pomysłu na rozwiązanie tego problemu, proponuję, żeby podał się pan do dymisji. Apeluję z tej mównicy do pana premiera Donalda Tuska, by osobiście zainteresował się tą sprawą, ponieważ to jego drużyna partyjna pozowała do owych zdjęć w chwilach glorii, ale przy problemie nie ma nikogo. Dziękuję.
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Niniejsze oświadczenie jest konsekwencją mojego dzisiejszego, a w zasadzie wczorajszego chyba wystąpienia podczas debaty nad informacją rządu na temat stanu bezpieczeństwa obywateli w transporcie kolejowym oraz powodów opóźniających się inwestycji drogowych i kolejowych. Od samego początku mojej wypowiedzi, ograniczonej decyzją pana marszałka do minuty, mimo że nie zwracałem się do nikogo personalnie, posłowie opozycji kilkakrotnie mi przerywali. W tym chórze głosów zdecydowanie wyróżniała się pani poseł Anna Paluch. W tej debacie, w której miałem przyjemność uczestniczyć od samego początku, pani poseł notorycznie przerywała i komentowała wypowiedzi przedstawicieli Platformy Obywatelskiej. W żadnym razie nie było moim zamiarem nikogo obrażać. Moja zbyt emocjonalna uwaga pod adresem pani poseł była konsekwencją jej zachowania. Nie pozwoliłbym sobie na jakiekolwiek uszczypliwości, gdyby pani poseł nie dała mi ku temu powodu. Niemniej jednak uważałem za stosowne werbalnie i osobiście przeprosić panią poseł. Cieszę się, bo mam takie wrażenie - mam nadzieję, że pan marszałek też ma takie wrażenie - że pani poseł Anna Paluch moje przeprosiny przyjęła. Ubolewam nad zaistniałą sytuacją, ale proszę o wybaczenie, panie marszałku, tego, co teraz powiem, jesteśmy bowiem sami na sali, więc zwrócę się jak mężczyzna do mężczyzny. Panie marszałku, w tym incydencie jest też troszkę pańskiej winy, gdyż w trakcie mojej wypowiedzi nie reagował pan na notoryczne przerywanie mojego głosu. Nie miałem również możliwości oświadczyć, że z pokorą przyjmuję pańską uwagę i nie mam zamiaru z panem polemizować, ponieważ nie dopuścił mnie pan do głosu, mimo że nie wiedział pan, co chciałem powiedzieć. Niniejszym jeszcze raz podkreślam, że nie chciałem polemizować z panem marszałkiem, tylko z pokorą uwagę przyjąć. Uprzejmie więc proszę pana marszałka, aby na przyszłość chronił pan marszałek również posłów, którzy biorą udział w dyskusji, a którym inni posłowie notorycznie przeszkadzają, dekoncentrują ich i uniemożliwiają swobodną wypowiedź. Dziękuję, panie marszałku.
Mówca: Lucjan Marek Pietrzczyk
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Styczeń, luty, marze i kwiecień każdego roku to miesiące naszych rozliczeń podatkowych, to miesiące, kiedy możemy organizacjom pożytku publicznego przekazać 1% swojego podatku, co jest bezdyskusyjnie absolutnie pozytywne. Dzisiaj chcę powiedzieć kilka zdań o tych, którzy dzięki tym środkom mają szansę czynić wiele dobra, czyli o wolontariuszach. Ostatnimi czasy miałem wiele spotkań i kontaktów z osobami, które podejmują bezpłatne, dobrowolne, świadome działanie na rzecz innych, wykraczające poza więzi rodzinno-koleżeńsko-przyjacielskie, bo taka jest właśnie definicja wolontariatu. Możliwości pracy jako wolontariusz jest bez liku. Oto wiedzmy, że jest wolontariat jednorazowy, indywidualny, grupowy, okresowy, bezterminowy, krótkoterminowy. I należy się cieszyć, że coraz więcej ludzi, zwłaszcza młodych, podejmuje trud bycia wolontariuszem. Mam głębokie przekonanie, że my wszyscy parlamentarzyści mamy dla wolontariuszy pełne, zasłużone uznanie i szacunek, a ja jestem tylko skromnym wyrazicielem tego uznania, szacunku i wszystkich dobrych słów. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W drugiej części swojego oświadczenia, korzystając z możliwości jego wygłoszenia, chciałbym znowuż zrealizować jego część w klimacie charakterystycznym przynajmniej dla części oświadczeń poselskich. Mówię o tej części oświadczeń, bardzo przecież osobistych, które zwracają się w swoich emocjach ku małych ojczyznom: miastom, miasteczkom, wsiom. I znowuż chciałbym wypowiedzieć kilka zdań w tymże klimacie. Otóż w dniu 25 stycznia br. mówiłem z tego miejsca, że mam przyjemność, co jest prawdą, mieszkać w gminie Morawica w województwie świętokrzyskim. 25 stycznia 2012 r. gminę tę zamieszkiwało 14 592 mieszkańców i chciałem ich wszystkich w kolejności alfabetycznej pozdrowić, ale z powodu ram czasowych wygłaszania oświadczeń pozdrowiłem tylko reprezentantów gminnej społeczności - tylko reprezentantów, ale nie wymieniłem żadnej reprezentantki mojej gminy, co zostało mi boleśnie wypomniane. Teraz, panie marszałku, Wysoka Izbo, chciałbym się do tego błędu przyznać i - co normalne w takiej sytuacji - błąd naprawić. A przecież od tego czasu wiele się zmieniło. Gminę Morawica zamieszkuje już 14 633 mieszkańców, czyli o 41 osób więcej, z czego 7311 osób, czyli niemal idealnie połowa, to panie. Ja w tej chwili wszystkie 7311 wspaniałych mieszkanek mojej małej gminnej ojczyzny, wszystkie mieszkanki gminy Morawica bardzo, ale to bardzo pozdrawiam. Żałuję tylko, że ramy czasowe i zapewne wytrzymałość pana marszałka nie pozwolą mi uczynić tego poprzez wymienienie ich wszystkich po kolei. Ale może kiedyś... Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Wysoka Izbo! Na skutek zmian ustawowych wiele podmiotów leczniczych znalazło się w bardzo niezręcznej finansowo sytuacji. Od połowy tego roku nie będą mogły korzystać z 1% odpisu od podatku dochodowego od osób fizycznych. Utracą to prawo, ponieważ zgodnie z niefortunnym zapisem ustawy o lecznictwie stają się przedsiębiorstwami, a nie organizacjami pożytku publicznego. Wyeliminuje to z możliwości utrzymywania i finansowania kilkadziesiąt podmiotów na terenie całego kraju. Mam nadzieję, że rząd stanie na wysokości zadania i szybko zmieni przepisy dotyczące przekazywania 1% podatku dla podmiotów zajmujących się hospicjami. Chodzi głównie o te, które korzystają z systemu refundacyjnego NFZ. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Zdarzyła się tragedia, zginęło 16 osób, a dziesiątki ludzi zostało ciężko rannych. Wszyscy jesteśmy pogrążeni w żałobie, współczujemy najbliższym, ale jednocześnie zadajemy sobie pytanie: Jak to jest możliwe, że w XXI w. dwa rozpędzone pociągi jechały po jednym torze wprost na siebie? Czy zawiodła elektronika, czy może procedury okazały się źle opracowane albo już od jakiegoś czasu nie były przestrzegane? A może po prostu człowiek był niewyspany, przemęczony i przepracowany? Mam nadzieję, że na te wszystkie pytania już wkrótce zostaną udzielone wyczerpujące odpowiedzi, jednak na razie, niejako przy okazji tego tragicznego wypadku, zupełnie nieoczekiwanie na temat warunków pracy na kolei zaczęli głośno mówić do mediów jej pracownicy. I dzięki temu mogliśmy na przykład się dowiedzieć, że: dyżurni ruchu są obciążeni pracą i dodatkowo im się jej dokłada, np. likwidując w ramach oszczędności stanowiska dwuosobowe na obciążonych ruchem liniach czy nie obsadzając dodatkowych stanowisk z powodu inwestycji na szlakach. Ponadto okazuje się, że maszynistów nie szkolono od ponad 10 lat, a po restrukturyzacji na kolei jest dziś ˝zapaść pokoleniowa˝. Szkolenie powinno trwać co najmniej 1,5 roku, tymczasem są sygnały, że są spółki, które chcą ich szkolić trzy miesiące. Te informacje są bardzo cenne; to dobrze, że ludzie zaczynają odważnie mówić o sytuacji w spółkach kolejowych. To dobry sygnał, bo najwyraźniej nadszedł czas, żeby panującym tam warunkom pracy i sprawom bezpieczeństwa przyjrzeć się uważniej i zweryfikować to, co o nich mówią pracownicy. Jest jeszcze jeden problem, który dotyczy bezpieczeństwa w wielu sferach naszego życia, a uwydatnił się przy okazji ostatniej katastrofy. Ten rząd z uporem maniaka chce naszemu społeczeństwu zafundować późniejsze emerytury. Gdy czytam te uwagi zatrudnionych na kolei czy słucham informacji na temat pracy w innych sektorach, gdzie wskutek oszczędności niejednokrotnie jedna osoba musi pracować za dwie, to zadaję sobie pytanie: Jak to wszystko będzie wyglądać, gdy samochodami, autobusami, lokomotywami, gdy ich ruchem będą kierować starsi, przemęczeni pracą ponad siły ludzie?