PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ryszard Wilk
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Państwo z Ministerstwa! Panie i Panowie Posłowie! Mam pytanie, ponieważ projekt znacząco rozszerzy kompetencje administracji rządowej, w szczególności wojewodów, w zakresie przenoszenia wydatków i zarządzania środkami na zadania zlecone oraz tworzenia zasilania rezerw celowych. W jaki sposób rząd zamierza zagwarantować, że nowe uprawnienia nie doprowadzą do nadmiernej centralizacji decyzji finansowych kosztem samorządów, szczególnie tych małych? Czy przesunięcie decydowania o tych środkach nie spowoduje, że te mniejsze samorządy będą zależały od pewnej politycznej uznaniowości? Mówiąc wprost: Czy nie będzie tak, że te środki będą przesuwane lub nie będą przesuwane w zależności od tego, jaką flagę partyjną ma ten mniejszy samorząd? Czyli jeżeli będzie miał niewłaściwą, w cudzysłowie, to czy nie będzie tak, że te środki będą okrajane na jego niekorzyść? Dziękuję.
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Jedna z pań poseł Prawa i Sprawiedliwości mówiła o stabilizującej regule wydatkowej. Siedzi na sali pan poseł Janusz Cichoń będący autorem tego projektu sprzed 2015 r., który PiS rozmontował. Cieszę się, że będzie wiadomo i będzie transparentnie pokazane, ile środków jest poza budżetem. Chodzi o te, które są w Banku Gospodarstwa Krajowego i we wszystkich innych funduszach. Tak, zgoda, wszystko będzie jasne i transparentne. Niemniej jednak moją dużą niepewność budzi możliwość przeznaczania środków. Jak w nowej sytuacji będą wyglądały budżety wojewodów? Na jakim poziomie będą podejmowane decyzje? Niewątpliwie dotychczas mieliśmy pełną wiedzę o tym, jakie środki idą do budżetu wojewodów, a w tym przypadku prawdopodobnie nie będziemy mieli takiej informacji. (Dzwonek) Skoro ustawa wchodzi po 14 dniach od dnia ogłoszenia, to czy informacje o funduszach Banku Gospodarstwa Krajowego będziemy mieć w Komisji Finansów Publicznych przy wykonaniu budżetu za rok 2025? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Pani Minister! Prosiłbym panią minister, żeby pani minister, tak specjalnie dla pana ministra Wieczorka, powiedziała, ile w tej chwili jest pieniędzy w funduszach pozabudżetowych. O ile ta suma zwiększyła się w porównaniu z 2023 r. oraz jakie byłoby zadłużenie, gdyby państwo włączyli to do budżetu, w stosunku do PKB? Chodzi o to, żeby wiedzieć, o ile już jest przekroczony hamulec konstytucyjny. Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Swoje stanowisko przekazałem na piśmie, ale mam cztery pytania. W jaki sposób zostanie zapewniona rzeczywista jakość i niezależność ocen inwestycji sporządzanych przed podjęciem decyzji o wydatkowaniu co najmniej 10 mln zł ze środków publicznych? Jak rząd zamierza zapewnić przejrzystość informacji o największych inwestycjach, których dane mają być publikowane w BIP-ie? W jaki sposób nowe regulacje wpłyną na tempo realizacji inwestycji, zwłaszcza w sytuacjach pilnych, ale nie wyłączających ustawowo z obowiązku sporządzenia oceny? Czy przewidziano mechanizmy monitorowania? Czy po wprowadzeniu obowiązkowych ocen rzeczywiście zmniejszy się liczba inwestycji nieterminowych lub generujących nadmierne koszty utrzymania? Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Kierunek zmian - większa przejrzystość, obowiązkowa ocena dużych inwestycji, publikacja informacji w BIP - jest słuszny. Państwo powinno wreszcie analizować, czy inwestycje są celowe, efektywne i czy podatnika będzie stać na ich utrzymanie przez kolejne lata. To minimum odpowiedzialności. Ale mam też poważne wątpliwości. Po pierwsze, centralizacja. W projekcie wyraźnie rośnie rola ministra finansów oraz możliwość przesuwania środków i tworzenia rezerw celowych decyzją władzy wykonawczej, nawet pod koniec roku budżetowego. Musimy bardzo uważać, aby zwiększona elastyczność nie oznaczała osłabienia realnej kontroli parlamentarnej. Po drugie, obowiązkowa ocena inwestycji od 10 mln zł. Sama idea jest dobra. Tylko że ocenę sporządza podmiot, który chce inwestycję realizować. To rodzi pytanie o niezależność i rzetelność. Jeśli to ma być realny filtr jakości, potrzebujemy jednolitych standardów i mechanizmów weryfikacji, a nie tylko kolejnego dokumentu do odhaczenia. Po trzecie, transparentność. Publikacja pełnych ocen dopiero przy inwestycjach powyżej 500 mln zł to bardzo wysoki próg. Obywatele mają prawo wiedzieć, jak wydaje się nie tylko miliardy, ale i setki milionów. Po czwarte, wyłączenia dla obronności i bezpieczeństwa. Rozumiem wrażliwość tych obszarów. Ale im większe pieniądze, tym większa powinna być odpowiedzialność - nawet jeśli część informacji musi pozostać niejawna. I wreszcie kwestia trybu prac. Jeżeli ustawa jest elementem realizacji KPO, tym bardziej powinna być przedmiotem spokojnej, merytorycznej debaty, a nie procedowania w pośpiechu. Nie jestem przeciwnikiem tej reformy. Ale będę zabiegał o poprawki, które wzmocnią niezależność ocen inwestycji, realną jawność i kontrolę parlamentarną. Bo państwo nie wydaje ˝swoich˝ pieniędzy. Wydaje pieniądze obywateli. A to zobowiązuje.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Z czego wynika wniosek rządu o skrócenie całego postępowania legislacyjnego, w tym rezygnację z ponownego skierowania projektu do komisji w przypadku poprawek, skoro projekt wprowadza systemową reformę planowania, klasyfikacji wydatków oraz oceny inwestycji publicznych? Jak rząd ocenia wpływ przyspieszonej ścieżki na jakość legislacji w obszarze kluczowym dla stabilności finansów publicznych? Jakie są konkretne konsekwencje finansowe dla Polski w przypadku niewdrożenia tej ustawy w terminie wskazanym w KPO? Które elementy projektu wykraczają poza zobowiązania wynikające z kamienia milowego A2aG, a są autonomiczną decyzją rządu? Czy Komisja Europejska opiniowała konkretne rozwiązania ustawowe czy jedynie cele reformy? Czy przekazanie ministrowi finansów szerokiego upoważnienia do określenia szczegółowej klasyfikacji wydatków w drodze rozporządzenia nie ograniczy realnej kontroli Sejmu nad strukturą budżetu? Jakie mechanizmy zabezpieczają przed arbitralną zmianą klasyfikacji w trakcie roku budżetowego? Czy obowiązek prezentowania planów finansowych funduszy w BGK w uzasadnieniu ustawy budżetowej oznacza ich pełne włączenie do kontroli parlamentarnej czy jedynie charakter informacyjny?
Mówca: Witold Tumanowicz (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt z druku nr 2206 ma wdrożyć elementy Reformy Systemu Budżetowego w ramach KPO. Wprowadza nowy układ klasyfikacji wydatków, zmienia sposób prezentacji budżetu państwa oraz modyfikuje zasady zarządzania środkami w trakcie roku budżetowego. Z jednej strony pojawiają się rozwiązania, które mogą poprawić przejrzystość: nowa struktura wydatków, obowiązek prezentowania planów finansowych funduszy w BGK w uzasadnieniu ustawy budżetowej, a także ocena i publikacja informacji o większych inwestycjach publicznych. Z drugiej strony projekt wyraźnie zwiększa elastyczność w zarządzaniu środkami - zarówno po stronie ministra finansów, jak i samorządów. Rozszerzane są możliwości przenoszenia wydatków, skracane są terminy planistyczne, a limit zmian w wydatkach inwestycyjnych bez zgody ministra finansów podniesiono ze 100 tys. zł do 500 tys. zł. Elastyczność może być potrzebna, szczególnie dla samorządów, ale im większa swoboda w przesuwaniu środków w trakcie roku, tym większe ryzyko uznaniowości i osłabienia długofalowej stabilności finansów publicznych. Kluczowe jest więc to, czy reforma rzeczywiście wzmocni przejrzystość i odpowiedzialność, czy też jednocześnie nie stworzy przestrzeni do mniej przewidywalnego zarządzania wydatkami.
Mówca: Iwona Małgorzata Krawczyk
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam ogromną przyjemność w imieniu klubu parlamentarnego PO RP przedstawić rządowy projekt ustawy o Wojewódzkich Zespołach Koordynacji do spraw polityki i umiejętności z druku nr 2240. Szanowna Pani Poseł! Koleżanko z mojego okręgu! Chciałabym, żebyśmy w tym przypadku już nie mówiły: myśmy, wyście, żeśmy, i nie historycznie, a przyszłościowo. (Poseł Marzena Anna Machałek: Cieszę się, że to popieracie.) Sama pani przyznała, że jest to projekt niezbędny, konieczny, potrzebny. Zgadzam się z tym, bo on wprowadza do polskiego porządku prawnego instytucję Wojewódzkich Zespołów Koordynacji do spraw polityki umiejętności jako organów opiniodawczo-doradczych zarządów województw. Określa ich organizację, skład, zadania i zasady funkcjonowania. Jako były wieloletni dyrektor zespołu szkół zawodowych i ogólnokształcących doskonale pamiętam, jak tworzyliśmy oferty kształcenia zawodowego, jak urzędy pracy, wówczas powiatowe, opiniowały nasze oferty i jak te oferty były raczej dostosowane do zasobów kadrowych, do możliwości i do budynków. Dlatego też, odnosząc się do zasadności tego projektu, przyznaję rację tym, którzy stworzyli projekt. Da nam to możliwość dostosowania oferty kształcenia do rynku pracy i do szybko zmieniających się okoliczności kształcenia. Co do tego projektu, to chciałabym jeszcze odnieść się do tego, ile trwa kadencja. 5 lat. Zespół powołuje marszałek województwa, on organizuje jego pracę i zapewnia ciągłość działania po upływie kadencji. Co istotne, rozwiązania, które zostały przyjęte w projekcie, nie są tworzone od podstaw, to także tu wybrzmiało, zostały one wypracowane w toku współpracy administracji rządowej i samorządów województw prowadzonej od 2020 r. w ramach przedsięwzięć finansowanych ze środków europejskich, w szczególności Programu Operacyjnego ˝Wiedza, edukacja, rozwój˝ oraz programu ˝Fundusze europejskie dla rozwoju społecznego˝. To właśnie w ich ramach powołano wojewódzkie zespoły koordynacji, finansowano działalność zespołów i biur koordynacji oraz działania wspierające politykę edukacyjną regionów i uczenia się przez całe życie. Co ważne, ustawa nie wprowadza żadnych nowych obciążeń dla obywateli. Jej celem jest zwiększenie skuteczności kształcenia zawodowego i uczenia się przez całe życie, lepsze dopasowanie kompetencji do potrzeb gospodarki oraz wzmocnienie roli samorządu województwa w prowadzeniu polityki rozwoju opartej na umiejętnościach. Uregulowanie statusu prawnego WZK stanowi odpowiedź na rosnące wyzwania w zakresie integracji edukacji, rynku pracy i rozwoju kompetencji w regionach oraz zapewnia skuteczny dialog społeczny z uwzględnieniem interesów różnych środowisk społecznych i gospodarczych. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca, z wyjątkiem przepisów dotyczących utworzenia pierwszej kadencji zespołów i ich finansowania, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia. W imieniu klubu Koalicji Obywatelskiej wnoszę o dalsze procedowanie nad projektem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wiesław Różyński
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o Wojewódzkich Zespołach Koordynacji do spraw polityki umiejętności, druk nr 2240. Projekt wprowadza na stałe do polskiego porządku prawnego wojewódzkie zespoły koordynacji, które działały z sukcesem w formie pilotażowej właśnie dzięki funduszom z KPO. Przeniesienie tego sprawdzonego modelu na trwałe rozwiązanie systemowe to krok w dobrym kierunku. Dzięki ustawie oferta edukacyjna w województwach, zwłaszcza kształcenie zawodowe, szkolnictwo wyższe i uczenie się dorosłych, będzie lepiej dopasowana do realnych potrzeb regionalnych rynków pracy. W dobie bardzo szybkich zmian technologicznych i ekologicznych jest to absolutnie kluczowe. Raport OECD z 2019 r. jasno wskazał problem: brak skutecznej koordynacji na poziomie województw. Samorządy mają narzędzia wspierania gospodarki, ale brakuje silnego mechanizmu realnego wpływu na to, jakie zawody i kompetencje są kształcone. Wojewódzkie zespoły koordynacyjne wypełniają tę lukę. Od 1 lipca 2026 r. każde województwo będzie miało zadanie własne: planować, koordynować, monitorować i ewaluować działania na rzecz rozwoju umiejętności mieszkańców oraz promować ideę uczenia się przez całe życie. Ten cel zostanie wpisany jako jeden z priorytetów do strategii rozwoju województwa. Kluczową rolę odegrają w tym wojewódzkie zespoły koordynacji jako organy opiniodawczo-doradcze zarządów województw. Przejmują one od wojewódzkich rad rynku pracy kompetencje w zakresie wydawania opinii o zasadności kształcenia w konkretnych zawodach. Opinia taka stanie się obowiązkowym załącznikiem do wniosków o nowe kierunki, eksperymenty czy wpisy do ewidencji. W składach zespołów znajdują się przedstawiciele kuratorium oświaty, powiatowych urzędów pracy, organizacji pracodawców, izb rzemieślniczych, uczelni, szkół zawodowych, centrów kształcenia ustawicznego, związków zawodowych oraz branżowych centrów umiejętności. To szeroka, partnerska reprezentacja, dokładnie taka, jakiej potrzebujemy do realnej współpracy samorządu, edukacji i biznesu. Finansowanie zapewni dotacja celowa z budżetu państwa, część: Oświata i wychowanie. Województwa nie będą obciążone dodatkowymi kosztami. Przejście z modelu pilotażowego na stały będzie płynne. Do końca czerwca 2026 r. działają zespoły pilotażowe. Opinie dotychczasowych lat rynku pracy zachowują ważność, a nierozpatrzone wnioski będą opiniowane na starych zasadach. Według Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe przyjęcie tej ustawy to nie tylko wypełnienie ważnego zobowiązania wobec Komisji, to przede wszystkim trwałe wzmocnienie roli województw w dopasowaniu edukacji do potrzeb rynku pracy oraz kontynuacja bardzo dobrej praktyki współpracy między samorządem, szkołami, uczelniami i pracodawcami. Dlatego w imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe wnoszę o przyjęcie projektu ustawy w proponowanym brzmieniu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Żaneta Cwalina-Śliwowska
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Zajmujemy się dziś ustawą, która na pierwszy rzut oka może wydawać się ustawą techniczną, ale w praktyce dotyka spraw fundamentalnych: tego, czy Polska będzie miała kadry i kompetencje w dziedzinie nowoczesnej gospodarki, czy ich nie będzie miała. Nasz klub tę ustawę popiera. Popiera, bo jest potrzebna. Popiera, bo porządkuje system, który dziś jest rozproszony. I popiera, bo jest kamieniem milowym KPO, od realizacji którego zależy skuteczne rozliczenie środków i wiarygodność realizacji naszych zobowiązań. Zespoły koordynacyjne tak naprawdę już istnieją. Wcześniej rozwój kompetencji w regionach dział się pomiędzy różnymi instytucjami: w edukacji, w urzędach pracy, w projektach unijnych, trochę w inicjatywach pracodawców, ale bez stałego, umocowanego prawnie mechanizmu, który to wszystko by spinał, ten efekt jest słaby. Efekt był przewidywalny: niedobory kadr w jednych branżach, nadpodaż w innych, zbyt wolne reagowanie na transformację cyfrową i zieloną i zmarnowany duży potencjał ludzki. Ta ustawa wprowadza dwa kluczowe porządki. Po pierwsze, jasno określa nowe zadania samorządu województwa w obszarze polityki umiejętności. Jest to przesunięcie z myślenia o poziomie wykształcenia na myślenie o realnych umiejętnościach. I to jest dokładnie ten kierunek, który przyjęły najbardziej rozwinięte gospodarki. Po drugie, tworzy i legalnie umocowuje wojewódzkie zespoły koordynacji jako organ opiniodawczo-doradczy zarządu województwa. Dziś takie zespoły funkcjonują, ale bez trwałej podstawy prawnej, co ogranicza ich skuteczność i ciągłość działania. WZK będą wydawać rekomendacje dotyczące strategii rozwoju województwa w zakresie polityki i umiejętności, będą monitorować realizację tej polityki w regionie i oceniać wdrażanie swoich rekomendacji. Mniej decyzji na wyczucie, więcej opartych na danych i potrzebach gospodarki. Ustawa porządkuje także współpracę z administracją, związkami, uczelniami, szkołami, instytucjami rynku pracy i organizacjami społecznymi. Jest to praktyczna platforma dialogu społecznego wokół kompetencji, nie w Warszawie, tylko blisko ludzi i firm. Ważny jest też aspekt wdrożeniowy i finansowy. Ustawa przewiduje dotację celową dla województw na funkcjonowanie WZK i biur koordynacji z jasno opisanym algorytmem i harmonogramem przekazywania środków. To jest odpowiedzialność finansów publicznych połączona z realnym wsparciem dla regionów. Dzięki wykonanej w komisji sejmowej pracy ustawa została również dopracowana pod kątem legislacyjnym i językowym. Dlatego Klub Parlamentarny Centrum popiera tę ustawę. Apelujemy do Wysokiej Izby o jej przyjęcie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Może zacznę od chyba dla wszystkich oczywistej konstatacji, że jeśli tak dalej będzie szło rządzącym dbanie o rodziny i promowanie macierzyństwa, to za chwilę nie będzie kogo uczyć w szkołach. W ubiegłym roku urodziło się najmniej dzieci od II wojny światowej. Projekt z druku nr 2251 wprowadza Wojewódzkie Zespoły Koordynacji do spraw polityki umiejętności jako stały mechanizm współpracy w regionie między samorządem, edukacją, rynkiem pracy i partnerami społecznymi. Intencja jest czytelna. Chodzi o lepsze diagnozowanie potrzeb kompetencyjnych, porządkowanie działań w zakresie uczenia się przez całe życie oraz poprawienie dopasowania kształcenia, zwłaszcza zawodowego, do realnego zapotrzebowania gospodarki. Z perspektywy celów publicznych można uznać, że stałe forum koordynacji może ograniczyć rozproszenie decyzji, ułatwić korzystanie z prognoz i danych o rynku pracy oraz wzmocnić ciągłość działań w województwie. W szczególności istotne jest to, że zespół ma wspierać planowanie i monitorowanie polityki umiejętności, a także formułować rekomendacje, które mogą poprawić jakość decyzji samorządów i instytucji edukacyjnych, jeśli będą oparte na rzetelnych analizach. Jednocześnie o skuteczności tych rozwiązań przesądzi wykonanie. Nowy organ i jego biuro mogą stać się realnym narzędziem merytorycznym, ale mogą też przerodzić się w strukturę formalną, jeżeli zabraknie spójnych standardów pracy, porównywalnych danych, przejrzystych kryteriów doboru składu oraz jasnego przełożenia rekomendacji na praktyczne decyzje. Istotne będzie także to, by procedury opiniowania nie stały się wąskim gardłem dla szkół i samorządów oraz by między województwami nie powstały duże różnice jakości i tempa działania. Ważny jest również aspekt finansowania. System ma mieć dotacje celowe, ale limity wydatków i mechanizmy korygujące mogą wpływać na stabilność funkcjonowania w czasie. Kierunek lepszej koordynacji polityki umiejętności jest zrozumiały i może przynieść korzyści, ale potrzebne są mocne zabezpieczenia jakościowe, standardy analityczne, przejrzystość powołań, mierniki efektów i regularne raportowanie, aby rozwiązanie działało jako narzędzie realnej polityki publicznej, a nie tylko nowa warstwa administracyjna. Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Sekretarz Stanu! Projekt ustawy o Wojewódzkich Zespołach Koordynacji do spraw polityki umiejętności realizuje zobowiązanie wynikające z KPO i trzeba to uczciwie powiedzieć. Idea lepszego dopasowania edukacji do rynku pracy jest słuszna. Nikt rozsądny nie będzie bronił systemu, w którym szkoły kształcą w zawodach, na które nie ma zapotrzebowania. Dobra intencja nie zwalnia nas jednak z obowiązku zadania trudnych pytań. Po pierwsze, czy nie tworzymy kolejnej warstwy administracyjnej? Będą nowe zespoły, nowe biura, nowe procedury, nowe sprawozdania. Czy realnie usprawni to system, czy jedynie go skomplikuje? Po drugie, czy w obecnej sytuacji budżetowej dodatkowe wydatkowanie prawie 13 mln zł rocznie na utrzymanie ciała, którego kompetencje już teraz ma wojewódzka rada rynku pracy, ma sens? Po trzecie, czy wprowadzamy realną koordynację polityki umiejętności czy administracyjne sterowanie ofertą edukacyjną? Na te pytania nie oczekuję odpowiedzi. Właściwe pytania zadam w odpowiedniej części dyskusji. Widzę natomiast w tym projekcie potencjał uporządkowania regionalnej polityki kompetencji. Jednakże wiele z tego, o czym mówił pan poseł Wilk, było nie tylko logiczne, ale również prawdziwe. Faktem jest, i dziękuję za to, że zaczyna się widzieć, że szkolnictwo branżowe potrzebuje realnej reformy. Takiej, która wzmocni nie tylko szkoły, ale również rynek i przedsiębiorców i będzie dawać pewność uczestnikom kształcenia zawodowego co do przyszłości ich zawodu. Takiej, która zadba o poziom kształcenia i same egzaminy zawodowe czy potwierdzenia kwalifikacji. Takiej, w której specjalista kształcący w zawodzie będzie szanowany, a nie będzie się czuł nauczycielem drugiej kategorii. Ten projekt może być traktowany jako krok naprzód. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Problem ze szkolnictwem zawodowym jest duży, chociaż trzeba powiedzieć, że nasze młode pokolenia wybierają w ostatnich latach przede wszystkim szkolnictwo zawodowe, czyli technika i szkoły zawodowe. To bardzo cieszy, bo słuszne jest stwierdzenie, że po tym jest praca, dlatego że nabywa się konkretnych umiejętności. Natomiast nie za bardzo widzę to, w jaki sposób miałaby być zorganizowana ta czapa, która miałaby tym dyrygować. Stawiam dwa pytania. Ustawa ma realizować kamień milowy, co wymusza szybkie procedowanie. Wymóg powołania zespołów do 1 lipca 2026 r. i szybkiego, czyli w ciągu 30 dni, przyjęcia regulaminów może być wyzwaniem logistycznym dla samorządów. Czy ten termin nie jest karkołomny? Drugie pytanie dotyczy już istniejących w pilotażu zespołów. Ich zlikwidowanie może generować luki w ciągłości działań koordynacyjnych. Czy trzeba (Dzwonek) rozwiązywać te zespoły pilotażowe? Dziękuję.
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam dwa pytania do tego projektu. Skoro WZK mają być jedynie organem opiniodawczo-doradczym zarządu województwa, to w jaki sposób ich rekomendacje będą faktycznie wiążące dla jednostek systemu oświaty i innych podmiotów, a nie staną się kolejnym dokumentem o charakterze niewiążącym, generującym koszty administracyjne bez realnego wpływu na ofertę edukacyjną? Jeżeli już mamy je powołać, to czy nie możemy nadać im również innych uprawnień? I drugie. Czy uzasadnienie zakłada finansowanie WZK z dotacji celowej z budżetu państwa po zakończeniu środków z KPO? Jakie jest długookresowe źródło finansowania tej struktury do 2035 r.? Jakie będą łączne koszty ich funkcjonowania w skali kraju oraz czy przeprowadzono analizę efektywności kosztowej w relacji do mierzalnych rezultatów na rynku pracy? (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Powołanie wojewódzkich zespołów koordynacji to krok, na który regiony czekały od lat. Oddanie województwom realnych narzędzi wpływania na ofertę edukacyjną to bardzo dobre rozwiązanie. To właśnie tam, lokalnie najlepiej wiedzą, jakich specjalistów faktycznie potrzeba. Dzięki tej podmiotowości kończymy z kształceniem na kierunkach, na które nie ma zapotrzebowania, a zaczynamy inwestować w obszary, gdzie braki kadrowe są najbardziej odczuwalne. Nie przerzucamy na województwa samej odpowiedzialności, bo dajemy im również ważny finansowy fundament. W ślad za tą ustawą pójdą środki finansowe. Proszę zatem o odpowiedź na pytanie, w jaki sposób ministerstwo będzie weryfikować, czy rekomendacje zespołów faktycznie będą przekładać się na wzrost zatrudnienia absolwentów w wyuczonych zawodach. (Dzwonek) Dziękuję.