PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze oraz niektórych innych ustaw jest związany z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, który wykazał, że przepisy, szczególnie dotyczące kary dyscyplinarnej wydalenia z zawodu - chodzi nie tylko o wykonywanie zawodu adwokata, bo tutaj mówimy o wielu ustawach, oprócz Prawa o adwokaturze mówimy o ustawach: o radcach prawnych, o zawodzie lekarza weterynarii, o notariacie, też o izbach aptekarskich itd. - są niekonstytucyjne. Generalnie mieliśmy w polskim systemie prawnym z tym wielki problem. Był bałagan, nie było spójnych przepisów, każda korporacja w inny sposób podchodziła do kwestii tych przepisów. Trybunał w końcu stwierdził, że takie bezterminowe pozbawianie prawa wykonywania zawodu trzeba uznać za niekonstytucyjne. Stąd ten projekt to porządkuje. Ważne w tym porządkowaniu jest to, że jest to uporządkowanie kompleksowe, obejmuje wszystkie te zawody i wszystkie postępowania w tego typu przypadkach, i to zarówno odnośnie do tych, którzy w tej chwili wykonują te zawody, jak i osób, które ubiegają się o to, żeby w przyszłości wykonywać te zawody. Tak że jest to przedłożenie potrzebne, bo polski system prawny musi być zgodny z konstytucją. Skoro Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że te procedury naruszają normy konstytucyjne, to trzeba było przygotować projekt, który czyni zadość orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. To przedłożenie naszym zdaniem spełnia te kryteria, które trybunał wskazał w swoim orzeczeniu, tak że jest ono niezbędne, potrzebne i porządkujące, co jest ważne, bo będziemy mieli praktycznie jednolite procedury dotyczące postępowań dyscyplinarnych, kar nałożonych, zatarcia tych kar itd. - to wszystko, co powinno tak właśnie funkcjonować, co powinno być jednolite, czytelne i zrozumiałe. Tak że, panie marszałku, Wysoka Izbo, nasz klub będzie popierał to przedłożenie rządowe i będziemy głosowali za jego przyjęciem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Adam Szejnfeld
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

...zgadzam się, co zapewne nie będzie zaskoczeniem, chciałbym oświadczyć w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej, ze popieramy rozstrzygnięcia komisji i będziemy głosować zgodnie z rekomendacją komisji. Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Schreiber
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym powiedzieć kilka zdań na temat poprawek Senatu do tzw. drugiej transzy deregulacyjnej. Biorąc pod uwagę to, że mój klub w głosowaniu nad tą ustawą zajął stanowisko negatywne, chciałbym z pewną satysfakcją stwierdzić, że wiele z naszych uwag było słusznych. Ustawa niedomagała jednak w wielu punktach, a więc poprawki Senatu rzeczywiście legislacyjnie ją poprawiają, zatem w głosowaniu uzyskają poparcie mojego klubu. Poprawek merytorycznych, jak zauważył poseł sprawozdawca, jest niewiele, a zatem w związku z tym, że głosowaliśmy przeciwko tej ustawie, wstrzymamy się od głosu w głosowaniu nad tymi poprawkami. Wypada mi odnieść się do poprawki 29., dotyczącej kwestii uprawnień prezesa UTK. Wspominałem wielokrotnie o tym, że kwestia metra została w tej ustawie załatwiona w sposób zadziwiający, niewłaściwy, w związku z czym metro, jak również Warszawska Kolej Dojazdowa pozostały bez jakiegokolwiek nadzoru ze strony ministra i poza zakresem działania ustawy o transporcie kolejowym, jak również poza nadzorem Urzędu Transportu Kolejowego. Poprawka Senatu, wychodząc naprzeciw tym głosom, które podnosiłem w trakcie prac, owszem nakłada na szefa UTK obowiązek zatwierdzania przepisów wewnętrznych, bo o to m.in. był spór, jednakże nie daje żadnego umocowania ustawowego. Wobec tego w dalszym ciągu szef UTK, pozbawiony tego umocowania ustawowego, będzie miał kłopot, jak chce Senat, z zatwierdzaniem przepisów wewnętrznych, bo tak naprawdę nie będzie miał oparcia, do którego powinien się odnosić, ponieważ ustawa w dalszym ciągu w tym wypadku, niestety, nie obowiązuje. Jak powiedziałem, w zależności od charakteru tych poprawek mój klub je poprze, pomoże poprawić tę złą, niestety, ustawę, a w wypadku poprawek merytorycznych wstrzyma się od głosu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Gibała
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt poinformować o stanowisku Klubu Poselskiego Twój Ruch wobec poprawek zgłoszonych przez Izbę wyższą polskiego parlamentu do drugiej ustawy, której celem jest ułatwienie dostępu do wybranych zawodów. Senat zgłosił 62 poprawki. Twój Ruch ocenia zdecydowaną większość tych poprawek pozytywnie. Będziemy głosowali za wszystkimi z wyjątkiem jednej, mianowicie 1. Zdecydowana większość tych poprawek ma charakter legislacyjny. Jest kilka merytorycznych, aczkolwiek nie są to poprawki jakieś bardzo istotne, raczej drobne. W przypadku 1. poprawki jesteśmy przeciwko, ponieważ w naszym odczuciu ma ona charakter antyderegulacyjny. Choć nie jest to kwestia jakaś specjalnie istotna, dotyczy długości okresu ważności egzamin pisemnego w przypadku ubiegania się o uprawnienia budowlane. Przy okazji chciałbym też zwrócić uwagę, że jest tutaj kilka poprawek, które przyjmujemy ze szczególną satysfakcją, ponieważ w jakiś sposób zwracają one uwagę na to, że mieliśmy rację w czasie prac w komisji. Na przykład poprawka 3., która dotyczy wysokości opłat za postępowanie kwalifikacyjne o nadanie uprawnień budowlanych, jest poprawką bardzo podobną do jednej z naszych poprawek, które zgłaszaliśmy na etapie prac w komisji. W tej ustawie, która wyszła z Sejmu, jest mowa tylko o tym, ile będzie wynosiła opłata maksymalna, natomiast nie było żadnego podmiotu uprawnionego do tego, ażeby ustalić wysokość tej opłaty poniżej opłaty maksymalnej. Jeśli nie przyjmiemy tej poprawki, można domniemywać, że opłata zawsze będzie równa opłacie maksymalnej. W związku z tym proponowaliśmy, żeby minister miał takie uprawnienia i żeby mógł wyznaczyć inną opłatę niż opłata maksymalna. Senat zaproponował trochę inne rozwiązanie, mianowicie żeby to krajowa izba samorządu zawodowego mogła ustalić tę opłatę poniżej poziomu pułapu maksymalnego. Bardzo dobrze, że ktoś będzie mógł obniżyć tę opłatę, bo inaczej zawsze byłaby ona równa opłacie maksymalnej. Takich poprawek jest kilka. Z dużą satysfakcją przyjmujemy, że pewne felery, na które zwracaliśmy uwagę w czasie prac w komisji, zostały zauważone przez senatorów i że wchodząc tą drugą drogą, tymi bocznymi drzwiami, najprawdopodobniej na skutek uwag zawartych w stanowisku komisji, znajdą swoje odzwierciedlenie w tej ustawie. Za zakończenie powiem, że jest pewien postęp w porównaniu z pierwszą transzą, bo tam było 200 poprawek Senatu, a tutaj jest tylko 60. Jednak ciągle jest to spora liczba i byłoby dobrze, gdyby przy kolejnych transzach tych poprawek było jeszcze mniej, żeby te ustawy, które będą wychodziły z Sejmu, były charakteryzowane jako ustawy o wyższym poziomie legislacyjnym. Tutaj apel do pana przewodniczącego, żebyśmy się jeszcze uważniej pochylali nad jakością proponowanych przez rząd rozwiązań, bo czasami pewnych rzeczy w nich brakuje. Bardzo serdecznie dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Joński
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie będę się odnosił do samych poprawek senackich, ponieważ klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej od samego początku konsekwentnie krytycznie odnosi się do deregulacji, która jest przeprowadzana w taki, a nie inny sposób. Pan poseł Szejnfeld przed momentem powiedział, że koniec wieńczy dzieło. Kiepskie to dzieło, kiedy popatrzy się na wyniki albo efekty chociażby pierwszej deregulacji, którą już mamy za sobą. Notabene miał to być flagowy okręt i pana ministra Gowina, który już dzisiaj nie pełni tej funkcji, i pana posła Szejnfelda. Pamiętam jak dziś, że z tej mównicy minister Gowin opowiadał, jak to dzięki tej deregulacji przybędzie 100 tys. nowych miejsc pracy, jak to wszystkim będzie się łatwiej żyło i ile osób zdobędzie pracę. Po paru miesiącach możemy już popatrzeć, jak ta deregulacja wpłynęła na rynek. Największe zmiany dotknęły pośredników i zarządców nieruchomości. Od nowego roku praktycznie każdy, kto chce, może wejść do tych zawodów, ale, jak czytamy w komunikacie prezesa Zarządu Krajowej Izby Gospodarki Nieruchomościami, armii nowych twarzy nie widać. Co więcej, szacuje się, że w I kwartale tego roku ubezpieczyło się nawet o 5% mniej osób niż w analogicznym okresie roku poprzedniego. Jeszcze lepsza sytuacja jest w przypadku pracowników ochrony. Po zmianach, by wejść do tego fachu, trzeba nawet więcej płacić, ale ma być łatwiej, bo na dobrą sprawę nie trzeba już zdawać egzaminu, który kosztował 300 zł, a poprawki były bezpłatne. Teraz trzeba zapłacić za zezwolenie Policji na broń, które kosztuje 600 zł, a każda poprawka jeszcze 300 zł. Na dobrą sprawę jest na pewno drożej. Nie wiem, czy to miały być efekty deregulacji. Chyba nie. Z informacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - chodzi o kolejny zawód - wynika natomiast, że od 1 stycznia 2014 r. do rejestru działalności regulowanej w zakresie usług detektywistycznych, do którego miało się wpisać tak dużo osób, wpisało się raptem 18 osób. Powstaje pytanie, gdzie te 100 czy nawet 150 tys. osób, które miały rozpocząć pracę. Jeśli chodzi o notariat, to faktycznie tych osób, które chcą otwierać kancelarie notarialne, jest coraz więcej, natomiast oczywiście pracy jest coraz mniej. Podsumowując, od samego początku mówiliśmy, że sam pomysł deregulacji jest dobry, nawet wskazywaliśmy, co można zrobić, żeby ilość zawodów regulowanych zmniejszyć, niektóre można było w łatwy sposób połączyć. Ale niestety rząd, przygotowując tę reformę, podszedł do niej populistycznie, tworząc na szybko deregulacje bez wszechstronnej analizy i konsekwencji. Pierwsza transza deregulacji najlepiej to pokazuje. Druga wchodzi na szybko, z licznymi poprawkami Senatu, jest prawie 60 poprawek, być może one są w części redakcyjne (Dzwonek), ale mimo wszystko. Już trzecią pan poseł Szejnfeld przedstawia i będzie za chwilę pewnie ją referował. W takim pośpiechu nie da się wykuwać dobrego prawa. Dlatego też konsekwentnie od samego początku Sojusz Lewicy Demokratycznej - a później przyłączył się PiS, teraz również Twój Ruch - krytycznie się odnosi do tego, co robi Platforma Obywatelska. Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Schreiber
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, o tak późnej godzinie pan minister nas zaszczycił, więc jednak spróbujmy wykorzystać obecność pana ministra. Krótkie pytanie, panie ministrze, oczywiście króciutko. Chodzi o poprawkę 29., upoważnienia szefa UTK w zakresie przepisów wewnętrznych. W oparciu o co szef UTK będzie wydawał przepisy wewnętrzne, skoro państwo nie zgodziliście się na poprawkę - a ta poprawka była w Senacie, ministerstwo było przeciwne temu - dotyczącą ust. 7, tego kontrowersyjnego, o którym rozmawialiśmy wielokrotnie, a co do którego opinie prawne, panie ministrze, z Kancelarii Sejmu, z Biura Analiz Sejmowych są dokładnie takie, o jakich mówiłem? Państwo się na to nie zgodziliście w Senacie. Jakby bez oparcia w ust. 7 na podstawie czego szef UTK będzie mógł wydawać te decyzje? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, nie, absolutnie mnie pan nie przekona. Słuchałem pana posła Szejnfelda i nawet po każdym jego oddechu wiedziałem, że on absolutnie dobrze pana rozumie, aż za dobrze, lepiej ode mnie, czyli był widocznie lepiej skoncentrowany, tylko że się z panem nie zgadzał, to fakt, i przedstawiał odmienne racje. Tak że nie dostrzegłem tam żadnego takiego elementu wskazującego na to, że pan poseł Szejnfeld pobłądził, pogubił pana myśli, nie mógł ich odnaleźć, a teraz pan chciałby mu je z powrotem przywrócić i je powiedzieć.
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie, panie pośle, na pewno nie dopuszczę pana do głosu, dlatego że nie dostrzegłem, aby pan poseł Szejnfeld pana nie zrozumiał. Mówię to raz jeszcze, panie pośle, z całym szacunkiem, a że nie robię tego z poważną, żałobną miną - przyzna pan, że to pan z kolei zarzuca mi coś nonsensownego. A że robię to z taką życzliwością uśmiechniętą, to chyba tak powinno być na sali sejmowej.
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Ale to przez pana, dlatego że mógłbym stanowczo powiedzieć: nie, nie zgadzam się na pana wypowiedź i byłby koniec, ale ja perswaduję, że naprawdę to, co chce pan zrobić, jest pozaregulaminowe. Przecież wcześniej to panu powiedziałem i tłumaczę, żebyśmy później nie wpadali w tego rodzaju pułapki, przypomniałem panu art. 184, w którym nie ma takiego zapisu, że poseł, którego nazwisko się wymieni, ma prawo do zabrania głosu.
Mówca: Grzegorz Schreiber
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Pośle! Zachowując ten poziom życzliwości i kurtuazji, o którą pan apelował, nie będę używał w stosunku do pana takiego samego języka jak pan, kiedy kierował pan do mnie swoją wypowiedź. Pragnę tylko zwrócić uwagę, że źle zrozumiał pan moja wypowiedź w zakresie odniesienia się do poprawki 29., w której przywołałem zmianę proponowaną przez Senat, odnoszącą się do możliwości akceptowania przez UTK przepisów szczegółowych, w którym to miejscu pan był łaskaw przywołać artykuły, do których odnoszą się te przepisy, a nie mają do tego podstaw. Panie pośle sprawozdawco, pan źle zrozumiał moją wypowiedź i poprawkę Senatu i z tego powodu uznałem, że należy pana wypowiedź, panie pośle sprawozdawco, sprostować. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 10 maja br. będzie miała miejsce 127. rocznica śmierci Mariana Langiewicza, wybitnego generała i dyktatora powstania styczniowego. Marian Langiewicz urodził się 5 sierpnia 1827 r. w Krotoszynie jako jeden z trójki dzieci lekarza Wojciecha i jego żony Eleonory. Przyszły generał po zdaniu matury rozpoczął studia na uniwersytecie we Wrocławiu. Po ich ukończeniu został powołany do armii pruskiej, gdzie po odbyciu służby wziął udział w wyprawie zwolenników Garibaldiego na Sycylię, w ramach odbicia wyspy spod władzy Burbonów. Wówczas jego przełożonym był polski oficer, uczestnik powstania listopadowego Juliusz Ordon. W wieku 34 lat Langiewicz był wykładowcą w Polskiej Szkole Wojskowej w Genui - to właśnie tam stał się przeciwnikiem Ludwika Mierosławskiego. Dwa lata później powrócił do Polski, gdzie awansował na pułkownika, a także został mianowany naczelnikiem wojennym województwa sandomierskiego. Jego pierwszym zadaniem miało być skoncentrowanie sił powstańczych w Górach Świętokrzyskich i uderzenie na ich czele na Warszawę. Już w lutym powołany przez Mariana Langiewicza oddział pobił Rosjan w bitwie pod Słupią i w Małogoszczu, ponosząc minimalne straty. Zaledwie miesiąc później został powołany na dyktatora powstania z jednoczesnym nadaniem stopnia generała. Kiedy 18 marca doszło do bitwy pod Grochowiskami, po przeliczeniu strat Langiewicz podzielił swój korpus i wyruszył do Galicji w celu uzyskania pomocy. Chwilę po przekroczeniu granicy został aresztowany przez Austriaków, a następnie więziony przez okres dwóch lat. Po wypuszczeniu na wolność przebywał na emigracji w Szwajcarii i Anglii, gdzie nawiązał współpracę z radykalnym Ogniskiem Rewolucyjnym Polskim, a także Centralnym Komitetem Demokracji Europejskiej. W wieku 39 lat postanowił wyjechać do Turcji, gdzie starał się zorganizować polskie oddziały zbrojne. Jego bezskuteczne, usilne działania sprawiły, że w efekcie zrezygnował z życia wojskowego i politycznego. Zmarł zapomniany w Konstantynopolu 10 maja 1887 r., a 50 lat później minister spraw wojskowych nadał koszarom 56. Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie imię generała Mariana Langiewicza. Cytując polskiego historyka Stanisława Myśliborskiego-Wołowskiego, Langiewicz ˝był wyznawcą idei wolności społecznej i narodowej wszystkich uciskanych ludów. Był także, i to przede wszystkim, gorącym i ofiarnym patriotą˝.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Drugiego maja świętowaliśmy Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej, a następnego dnia przy okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja wspominaliśmy bohaterów, którzy polegli za wolność naszej ojczyzny. Te flagi powiewające na naszych domach, ulicach i placach miast przywołały pamięć o wydarzeniach, które rozegrały się 10 lat temu. Polscy żołnierze, wspominając toczone wiosną 2004 r. walki w Karbali na terenie Iraku, mają dziś jeszcze przed oczami podziurawioną kulami jak sito zatkniętą na budynku City Hali biało-czerwoną. Byli żołnierzami 17. brygady zmechanizowanej i brygady desantowo-szturmowej, których wysłano na misję stabilizacyjną, a przyszło im przez trzy dni w okrążeniu odpierać ataki wielokrotnie liczniejszych irackich rebeliantów. Osaczeni polscy żołnierze wraz z dwudziestoma żołnierzami bułgarskimi w ratuszu Karbali pomimo dramatycznego braku żywności i amunicji dotrwali do nadejścia odsieczy. Ta przyszła dopiero czwartego dnia rano. Wszystkich obrońców było prawdopodobnie zaledwie pięćdziesięciu, a atakujących tylko w pierwszym dniu natarcia poległo osiemdziesięciu. Informacja o bitwie dotarła do opinii publicznej dopiero w 2008 r., a pierwsze odznaczenia, jakie otrzymali bohaterscy żołnierze, to były pamiątkowe Gwiazdy Iraku - przyznane dzięki informacji w mediach. Gdy czwartego dnia oblężenia do skrajnie wyczerpanych walką obrońców karbalskiego ratusza dotarli z odsieczą żołnierze z 18. Bielskiego Batalionu Desantowo-Szturmowego, razem z nimi z Babilonu przybył pewien polski generał. W tym miejscu pozwolę sobie zacytować tamten artykuł z gazety: Czerwony beret, nienaganne wąsy, odprasowany mundur, okulary w stylu Top Gun i amerykańskie gwiazdki generalskie na polskim uniformie. Razem z nim jest telewizja, która pokaże później z Karbali migawkę z generałem, co się kulom nie kłania - takie jest życie żołnierza. Nie zawsze zbiera laury ten, kto się napoci. Ktoś inny okrył się chwałą, a u siedmiu żołnierzy w rezultacie tych makabrycznych doświadczeń lekarze stwierdzili zespół stresu pourazowego i nie dostali odznaczeń. To wszystko wydaje się nieprawdopodobne. Jednak coraz więcej komentatorów tamtej bitwy coraz częściej zadaje pytanie, dlaczego we współczesnych warunkach pola walki przy współczesnej technice ci żołnierze czekali na odsiecz aż trzy dni. Myślę, że przy okazji mijającej 10 rocznicy i realizacji filmu fabularnego o tamtych wydarzeniach nareszcie nadszedł czas, żeby z jednej strony godnie uhonorować obrońców ratusza w Karbali, a z drugiej strony wyjaśnić wszelkie wątpliwości w tej sprawie.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Docierają do mnie liczne sygnały dotyczące sytuacji polskich studentów studiujących medycynę we Lwowie - studentów, którzy studiowali w języku angielskim przez 6 lat na Uniwersytecie Medycznym we Lwowie wraz z wieloma innymi studentami z USA, Niemiec, krajów azjatyckich, dawnej Jugosławii, Jemenu, Libanu itp. Jednak paradoksalnie okazuje się, iż największe problemy z tej grupy z uzyskaniem pozwolenia na pracę w zawodzie lekarza w swoim kraju mają Polacy, muszą przechodzić pełną procedurę nostryfikacyjną tak jak cudzoziemcy. W praktyce odbywa się to w ten sposób, że polska uczelnia medyczna z prawem doktoryzowania porównuje materiał przerabiany na uniwersytecie we Lwowie i wyraża zgodę na przystąpienie do bardzo trudnego egzaminu nostryfikacyjnego, który jest oczywiście dodatkowo płatny. Taki stan rzeczy rodzi przypuszczenia, że lobby medyczne nie jest zainteresowane, aby na polski rynek wchodzili Polacy absolwenci studiów medycznych z sąsiednich krajów. Należy podkreślić, że Uniwersytet Medyczny we Lwowie był przed wojną na drugim miejscu w Polsce pod względem poziomu kształcenia, a świetna opinia lekarzy lwowskich powodowała, że kiedyś kobiety, mając rodzić, celowo wybierały Lwów zamiast Warszawy czy Krakowa. Przypuszczam, że poziom nauczania we Lwowie nie jest niższy niż na uczelniach medycznych na Słowacji czy w Rumuni, gdzie polscy studenci, uzyskując dyplom, nie muszą go nostryfikować jako uzyskanego w krajach należących do Unii Europejskiej. Media donoszą natomiast, że w Polsce brakuje lekarzy, że wprowadzono przepisy ułatwiające zatrudnianie cudzoziemców, ponieważ nasze społeczeństwo starzeje się, bo młodzi Polacy wyjechali za granicę za pracą i chlebem. Powinniśmy jako państwo stworzyć takie warunki wszystkim młodym Polakom, aby nie wyjeżdżali, aby mogli pracować w Polsce i wcielać w życie to, czego nauczyli się podczas studiów. Podkreślenia wymaga również fakt, że gro osób studiujących we Lwowie na kierunkach medycznych to mieszkańcy województwa podkarpackiego. Uważam, że państwo powinno traktować polskich studentów medycyny z ukraińskich uczelni w sposób przyjazny, jako wykształconych, młodych ludzi, którzy są potrzebni swojej ojczyźnie. Nie powinno stawiać się przed nimi zbyt restrykcyjnych barier nostryfikacyjnych, zmuszając ich tym samym do wyjazdu za granicę w poszukiwaniu pracy w czasie, kiedy w Polsce brakuje lekarzy.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie obchodów w Rzeszowie rocznicy zakończenia II wojny światowej Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! 8 maja od dziesiątków lat obchodzona jest w Rzeszowie rocznica zakończenia II wojny światowej, największego konfliktu zbrojnego w historii świata. W czasie trwania tej okrutnej wojny zginęło 72 mln ludzi, z czego 47 mln cywilów. Polska straciła w czasie II wojny światowej 5,6 mln obywateli, tj. ponad 16% ludności kraju. To największa procentowa strata ludności spośród wszystkich krajów uczestniczących w tej największej w historii wojny. Dlatego pamięć o tych, którzy stracili życie podczas II wojny światowej w Polsce, powinna być podtrzymywana i utrwalana. Tak jak w latach ubiegłych uroczystości obchodów 69. rocznicy zakończenia II wojny światowej w Rzeszowie rozpoczęły się mszą świętą odprawioną w kościele garnizonowym. Po mszy świętej wystawiono posterunek honorowy przed tablicami pamięci umieszczonymi na budynku kościoła. Uczestnicy uroczystości wraz z pocztami sztandarowymi służb mundurowych zgromadzili się na zewnątrz kościoła, by oddać hołd ofiarom II wojny światowej. Okolicznościowe przemówienie wygłosił zastępca prezydenta miasta Rzeszowa. Po tym przemówieniu nastąpiło odczytanie apelu pamięci, po czym rozległa się salwa honorowa. Delegacje złożyły wieńce i kwiaty pod tablicami pamięci. W uroczystości wzięło udział dużo mniej uczestników aniżeli w latach poprzednich. Wpływ na frekwencję miała pewnie deszczowa pogoda, ale dało się zauważyć brak ludzi młodych, młodzieży szkolnej. W dniu święta konstytucji, kilka dni wcześniej, na rzeszowskim rynku były liczne poczty sztandarowe z rzeszowskich szkół i sporo ludzi młodych. A to właśnie młodzi ludzie powinni podtrzymywać pamięć o bohaterach II wojny światowej. To zadanie dla dyrektorów szkół, którzy wraz z nauczycielami powinni zadbać o liczniejszy udział młodzieży w tak ważnej rocznicy. Dziękuję za uwagę.