Mówca: Krystyna Łybacka
Data: 2012-02-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bardzo dziękuję wszystkim państwu posłom za wzięcie udziału w tej niezwykle ważnej informacji bieżącej dotyczącej procesu likwidacji szkół. Chciałabym się odnieść do kilku kwestii. Pani minister słusznie przytoczyła zapisy ustawowe, które wymagają konsultacji. Problem polega na tym, że tych konsultacji nie ma. Często nauczyciele i rodzice dowiadują się o planowanej likwidacji szkół z prasy. Pani minister powiedziała również, że, zgodnie z ustawą, należy skutecznie zawiadomić o zamiarze likwidacji. Może powinniśmy uzupełnić to o zapis mówiący, że należy skutecznie zawiadomić o uargumentowanym zamiarze likwidacji. Albowiem ta uchwała, którą państwu przytoczyłam, pokazywała, jak bardzo lekceważąco tak naprawdę podchodzi się w pewnych przypadkach do tak istotnej kwestii. Są między nami rozbieżności dotyczące liczby likwidowanych szkół. Wiecie państwo, z czego te rozbieżności wynikają? Nie z histerii politycznej, jak powiedziała pani poseł Pietraszewska. One wynikają z faktu, że nie rozróżnia się likwidacji w sensie zniknięcia szkoły z krajobrazu od likwidacji, która poprzedza przejęcie szkoły przez inny podmiot. Sama wielokrotnie pomagałam rodzicom w zawiązaniu stowarzyszenia, które przejmowało szkołę po to, żeby ją uratować przed likwidacją. I to jest część pozytywna tej działalności. Ale nie możemy zamykać oczu - i błagam państwa, żebyście popatrzyli - na to, że w związku z procesem przejmowania szkół przez inne podmioty rozwinął się wcale dobry biznes edukacyjny. Rozróżnijmy ratowanie szkół czy przejmowanie ich przez stowarzyszenia, z którymi pracują rodzice i które naprawdę mają świetne efekty, od przejmowania szkół przez tych, którzy wyczuli pewną niszę i którzy prowadzą dziesiątki szkół. Jest konkretny podmiot, który przejmuje większość tych likwidowanych szkół: poznańskich, łódzkich, wrocławskich. Proszę państwa, to jest biznes. Kluczowe pytanie: Czy państwo ma być bezczynne wobec faktu, że edukacja staje się towarem? To wykształcenie jest towarem, ale towarem w znaczeniu potencjału na rynku pracy. Sama edukacja nie może być towarem w czasie jej nabywania, bo jest ona jednym z podstawowych zadań państwa. Zgadzam się z większością z państwa, którzy mówili o konieczności korekty finansów samorządów. Ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego pochodzi z 2003 r. W międzyczasie mnóstwo się zmieniło. Jesteśmy krajem Unii Europejskiej, mamy inaczej formułowany budżet, mamy ogromne fundusze strukturalne, być może pora na racjonalną nowelizację czy nową ustawę o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Z kolejnym problemem, o którym chcę powiedzieć - i proszę traktować to z całą życzliwością - zwracam się do pani minister. Rozumiem, że na tej sali różnią nas systemy ideologiczne naszych ugrupowań politycznych. Sejm jest miejscem, w którym polityka najbardziej się realizuje. Ale na pewno łączy nas wszystkich troska o edukację. Pani minister, proszę, skorygujcie państwo dane demograficzne. Nie wiem, skąd je państwo wzięliście. Dwukrotnie to sprawdzałam, kiedy zobaczyłam tę różnicę. Dane demograficzne pokazują, że jeżeli chodzi o dzieci w szkole podstawowej, to już od tego roku zaczyna się przyrost. W roku 2014 będzie o 38 tys. więcej dzieci, które planowo poszłyby do szkoły. Zatem te dane, które państwo macie, nie są zgodne z prognozami demograficznymi prowadzonymi przez wyspecjalizowane do takich prognoz jednostki. To jest niezwykle istotne. I na koniec zwracam się z gorącą prośbą i do pani minister, i do nas wszystkich: dopilnujmy wszyscy, aby wypełniony był art. 171 konstytucji i aby rzeczywiście wojewodowie podjęli działania sprawdzające legislacyjną poprawność podejmowanych uchwał. Tu nie chodzi o to, żeby ubezwłasnowolnić samorządy. (Dzwonek) Rzecz polega na tym, żeby nie dopuścić do bardzo prostego szukania oszczędności w tym najbardziej newralgicznym obszarze, jakim jest edukacja. Bardzo państwu dziękuję. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk)