Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Bociany przyleciały, wiosna się rozpoczęła, kampania prezydencka w pełni. Trudno się więc dziwić, że pod obrady Sejmu rzucono chyba najbardziej dzielące społeczeństwo aż cztery projekty ustaw o in vitro. Problem już dawno mógłby być rozwiązany, gdyby nie był traktowany jako narządzie politycznej walki pomiędzy rządową koalicją a Prawem i Sprawiedliwością. Wiadomo przecież, że dylematy związane z zapłodnieniem pozaustrojowym rozpalają ludzkie emocje. Koncentrują publiczną dyskusję na sprawach światopoglądowych, medycznych i moralnych. Stawiają pytanie, czy prawa świeckie i boskie wzajemnie się wykluczają, czy też istnieje możliwość ich koegzystencji. Inaczej na te sprawy patrzą ludzie wierzący, a inaczej ateiści lub agnostycy. Każdy ocenia na swój sposób, poprzez indywidualny pryzmat postrzegania istoty życia, jego początku i końca. Uważam, że nie nam, posłom, rozstrzygać, kto w kategoriach etycznych ma rację. To osobista sprawa każdego człowieka i nie w parlamentarnych salach powinna się toczyć debata na te tematy. My, stojąc na straży zachowania konstytucją gwarantowanej świeckości państwa, powinniśmy tworzyć w tym obszarze takie regulacje, które dają możliwości, ale niczego nie narzucają. Powinniśmy też robić wszystko, by rodzące się napięcia i konflikty łagodzić, a nie zwiększać. Niestety sejmowa rzeczywistość daleka jest od tego. W ciągu 10 lat powstało 11 projektów ustaw, które miały uregulować kwestię in vitro - od propozycji refundacji zabiegów po ich penalizację. Pierwszy, z 2005 r., był autorstwa SLD, ale po wygranych wyborach przez PiS partia Jarosława Kaczyńskiego zawiesiła jego realizację. Nie odwiesiła go nawet PO, która objęła władzę w 2007 r. Pięć ostatnich projektów to dorobek obecnej kadencji. Niezależnie od stanowiska wnioskodawców grzęzły one w komisjach sejmowych i nie dochodziło do pierwszego czytania. Obawiam się, że będzie tak również tym razem, bowiem władzy nie zależy na rozwiązaniu problemu, ale na jego podsycaniu. Króliczka trzeba gonić, a nie złapać. To skutecznie odwraca uwagę od wielu innych niezałatwionych i bardzo wstydliwych spraw: zapaści gospodarczej, polskiej biedy i głodnych dzieci. Łatwiej jest przecież walczyć o ludzkie zarodki, niż upomnieć się o już żyjące, ale głodne maluchy. Co dziesiąte dziecko w Polsce je ciepły posiłek tylko w szkole. W całym kraju nie dojada aż 800 tys. naszych pociech. Z powodu biedy 530 tys. dzieci nie chodzi do specjalistów, a blisko 600 tys. do dentysty. Efekt? Blisko 90% dzieci w wieku od 5 do 15 lat ma próchnicę. Ogółem na 8,9 mln nieletnich w niedostatku lub biedzie żyje 1,4 mln. Pod względem tych wskaźników mamy w UE trzecią pozycję od końca. Za nami są tylko Rumunia i Bułgaria. Tymczasem żyjącym w skrajnym ubóstwie ludziom prezydent Bronisław Komorowski proponuje m.in. 10-procentową zniżkę w luksusowych delikatesach Alma, w sklepach jubilerskich W. Kruk czy w salonach Vistula. Niskie zarobki i wciąż rosnące koszty życia to rzeczywistość. Od 2000 r. wydajność polskich pracowników wzrosła o 108%, a pensje nominalnie tylko o 80%. Społeczeństwo zafundowało sobie neoliberalny model gospodarczy oparty na drenażu nędznie opłacanych, zazwyczaj zatrudnionych na umowach śmieciowych pracowników i nawet tego nie dostrzega. Milcząco akceptuje postępujący wyzysk i daje się wpuszczać w publiczne i spektakularne dyskusje nad problemami, które każdy powinien rozstrzygać zgodnie z własnym sumieniem. Przebieg posiedzenia