PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Nemś (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Składam oświadczenie w sprawie funkcjonowania bezpłatnego telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży. W dniu 6 listopada 2008 r. został uruchomiony w naszym kraju pierwszy bezpłatny, ogólnopolski telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Obsługi numeru 116 111 podjęła się Fundacja Dzieci Niczyje. Sprawne uruchomienie linii telefonicznej było możliwe dzięki ścisłej współpracy ministra spraw wewnętrznych i administracji, prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, wspomnianej Fundacji Dzieci Niczyje oraz firmy Polkomtel SA - operatora sieci Plus, oficjalnego sponsora oraz partnera technologicznego projektu. Numery 116 (116 000 - numer interwencyjny w sprawie zaginionych dzieci, 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży oraz 116 123 - telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych) stanowią grupę ogólnoeuropejskich bezpłatnych linii telefonicznych o charakterze społecznym, utworzonych z inicjatywy Komisji Europejskiej. Polska jest piątym krajem członkowskim Unii Europejskiej, po Czechach, Rumunii, Słowacji i Węgrzech, w którym linia została uruchomiona. Niestety, wiedza na temat pomocy telefonicznej dla dzieci i młodzieży, będących w trudnych, wymagających interwencji sytuacjach życiowych, jest w naszym kraju znacznie mniejsza niż w innych krajach Unii Europejskiej, mimo że dorocznie na całym świecie obchodzony jest Dzień Telefonów Zaufania dla Dzieci, którego celem jest informowanie jak najszerszej rzeszy najmłodszych o istnieniu tego rodzaju pomocy. Z badań wynika, że tylko co dziesiąty polski nastolatek zna numer bezpłatnego, ogólnopolskiego telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży. Tymczasem numer 116 111 służy najmłodszym potrzebującym anonimowej rozmowy, wsparcia, opieki oraz ochrony i, co najważniejsze, jest obsługiwany przez wykwalifikowanych fachowców z zakresu psychologii i pedagogiki, którzy są w stanie w każdej sytuacji udzielić profesjonalnej porady. Konsultanci numeru zaufania współpracują z ogólnopolską siecią instytucji oraz organizacji uprawnionych do prowadzenia interwencji w sprawie dzieci i młodzieży, a w przypadkach zagrożenia zdrowia lub życia młodych rozmówców są zobowiązani do inicjowania interwencji policyjnej na mocy porozumienia zawartego pomiędzy komendantem głównym Policji a Fundacją Dzieci Niczyje. W efekcie powiadomienia uzyskanego od fundacji tylko w okresie od l stycznia do 10 maja br. podjęto 20 interwencji policyjnych, z których większość dotyczyła deklaracji lub prób samobójczych, pozostawienia dzieci bez opieki na dłuższy czas, zażycia substancji psychoaktywnych oraz ucieczek z miejsca zamieszkania. Nie ulega wątpliwości, że numer bezpłatnego telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży powinien znać każdy młody człowiek, a informacje o nim (oraz o zakresie oferowanej pomocy) muszą być dostępne we wszystkich placówkach oświatowych i opiekuńczo-wychowawczych. Znajomość tego numeru jest szczególnie przydatna podczas wakacji, kiedy większość dzieci wyjeżdża na dłużej poza miejsce zamieszkania, a ich kontakt z osobami najbliższymi jest ograniczony. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

W bieżącym roku nie zostanie wyremontowana tzw. mogiła dziecięca na cmentarzu wojennym w miejscowości Zbylitowska Góra na terenie gminy Tarnów. Betonowa podmurówka ogrodzenia mogiły, gdzie w czerwcu 1942 r. pochowano 800 zamordowanych żydowskich dzieci, popękana i wyszczerbiona, aż prosi się o jakieś murarskie poprawki. Niestety, jak poinformował Małopolski Urząd Wojewódzki, w tym roku remontu nie będzie. Czy będzie w przyszłym? Jeszcze nie wiadomo. Od kilku miesięcy czeka na nagrobek odnaleziona pod koniec ubiegłego roku mogiła Mieczysława Cielochy i Stanisława Kiełbasy na cmentarzu komunalnym w Tarnowie - Krzyżu. Czy ci dwaj żołnierze, ofiary komunistycznej zbrodni sprzed 65 lat, doczekają się jeszcze w tym roku jakiegokolwiek nagrobka? Na to pytanie na razie nikt nie jest w stanie odpowiedzieć. Podobnie rzecz się ma z wieloma podobnymi inicjatywami w całym kraju, które nie mogą doczekać się końca, a brak środków finansowych najczęściej jest tłumaczony wszechobecną recesją gospodarczą. Jednak wiele wskazuje na to, że recesja pewnych inicjatyw nie dotyczy. Mam tutaj na myśli słynny pomnik ˝czterech śpiących˝, czyli polsko-radzieckiego braterstwa broni, który w związku z budową kolejnego odcinka metra w Warszawie w ubiegłym roku został rozebrany, a obecnie po bardzo kosztownej renowacji ma stanąć w okolicy placu Wileńskiego. Wywodzące się z Platformy Obywatelskiej władze stolicy mają jakiś nieuzasadniony sentyment do tego reliktu przeszłości, a przeznaczenie na jego renowację aż 2 mln zł to już nawet nie jest rozrzutność, lecz zwyczajne marnotrawstwo. W moim Tarnowie na szczęście nie było i nie ma pomnika Armii Czerwonej, a przez wiele lat jedynym znakiem wkroczenia ˝krasnoarmiejców˝ do miasta była zbiorowa mogiła na skrzyżowaniu ulic Szopena, Krasińskiego i Klikowskiej. Pochowano tam kilkunastu radzieckich żołnierzy, którzy tego pierwszego dnia wyzwolenia Tarnowa, zanim zginęli, najpierw zdążyli wtargnąć do mieszkań przy ulicy Szopena i obrabować ich mieszkańców. Gdy bezładną masą doszli do wylotu ulicy, zostali rozstrzelani ogniem niemieckich karabinów maszynowych z zaparkowanych kilkanaście metrów dalej motocykli. Na szczęście nikt nie wpadł na pomysł budowania tam pomnika i w związku z tym tarnowianie nie musieli konfrontować rzeczywistości historycznej z bałwochwalczymi bzdurami, które z reguły wypisywano na tego rodzaju obeliskach. Natomiast jeżeli chodzi o wspomniany pomnik ˝czterech śpiących˝, życzyłbym sobie, żeby zostawić go w spokoju, czyli tak, jak go rozebrano, i już nie składać. Nie kwestionuję tutaj ofiary życia, którą żołnierze armii ze wschodu złożyli na naszej ziemi, bo o tym mówią przecież tysiące mogił. Chodzi mi tylko o zupełnie niepoprawne, a wręcz szkodliwe interpretowanie historii. Bo nie było braterstwa, lecz narzucane siłą decyzje i kolejna okupacja. Bo ta armia pozostawiła po sobie wspomnienie morderstw, gwałtów i grabieży, które nijak do żadnych pomników nie pasują.
Mówca: Piotr Szeliga (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ku mojej radości pociągi w Zamościu i okolicach stały się w ostatnim czasie bardzo modne. Korzysta z nich duża liczba turystów i mieszkańców. Jedni podziwiają przy tym krajobraz Roztocza, a innym połączenia te ułatwiają codzienne życie. Podróżni korzystają z szynobusów, ponieważ cena i godziny ich kursowania są atrakcyjne. Pochwalić tu można spółkę Przewozy Regionalne za organizację przejazdu z Lublina do Zamościa stypendystów fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia. W wyjeździe tym udział wzięło około 1300 osób. Do tej operacji wykorzystano 10 wagonów piętrowych serii Bdhpumn, które przybyły z Poznania. I tu zwracam się z prośbą do rządu. Panie premierze, Lubelszczyzna zasługuje na to, aby posiadać takie wagony lub bardziej nowoczesne, z klimatyzacją. Naprawdę warto zainwestować w lubelską kolej. Skorzystają na tym mieszkańcy i turyści. Przypominam także o konieczności modernizacji linii kolejowej nr 7 Warszawa - Lublin - Dorohusk, o którą od lat zabiegają mieszkańcy, samorządowcy i przedsiębiorcy z województwa lubelskiego. Jako reprezentant Zamojszczyzny zapraszam wszystkich na Roztocze, w piękne i urokliwe miejsca. Są to doskonałe tereny na jedno- lub kilkudniowe wyjazdy.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W swoim oświadczeniu poselskim pragnę przedstawić przebieg dużej imprezy międzynarodowej, która miała miejsce na przełomie czerwca i lipca tego roku. Tą imprezą był Europejski Stadion Kultury w Rzeszowie, wielkie widowisko będące kulminacją polsko-ukraińskiego programu współpracy kulturalnej, stworzonego w związku z Euro 2012. W tym projekcie uczestniczyły dwa miasta przygraniczne - Rzeszów i Lublin, realizujące tematykę związaną z Euro 2012 i rozwijające współpracę kulturalną Polski i Ukrainy. Finałem Europejskiego Stadionu Kultury był koncert ˝Zwycięzcy 1960-2008˝, który odbył się 30 czerwca br. na stadionie miejskim w Rzeszowie. Koszt całego przedsięwzięcia wyniósł 3 mln złotych, a w koncercie finałowym wzięło udział około 20 tys. osób. Koncert składał się z 13 części nawiązujących tematycznie do trzynastu piłkarskich mistrzostw Europy. Publiczność miała okazję usłyszeć największe przeboje muzyczne z lat, w których odbywały się mistrzostwa. Kierownikiem muzycznym koncertu był Marcin Pospieszalski. Cały koncert transmitowany był przez TVP Kultura i retransmitowany w TVP1. Europejski Stadion Kultury obejmował w Rzeszowie 70 imprez, ulokowanych w 13 miejscach Rzeszowa, z udziałem 250 artystów. Wśród tych imprez warto wymienić koprodukcję Studia Teatralnego Koło z Warszawy i Teatru Arabeski z Charkowa pt. ˝Projekt Witkacy˝, koncert jazzowy - Warszawa Kiev Expres, koncert duetu Robodrom, koncert brytyjskiego duetu Addictive TV, komedię pt. ˝Ławka rezerwowych˝ z Mateuszem Damięckim. W koncercie finałowym na stadionie miejskim wystąpili m.in.: Stanisław Soyka, Kasia Kowalska, Ania Rusowicz, Czesław Śpiewa, Halina Młynkowa, Tatiana Okupnik oraz zespół Raz Dwa Trzy. Ukrainę reprezentowały zespoły: TNMK, Gouache, S.K.A.Y. Koncert został wzbogacony archiwalnymi materiałami filmowymi z czasów kolejnych mistrzostw Europy. Imprezę dofinansowało Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - kwotą 2 mln złotych oraz samorząd Rzeszowa - kwotą 1 mln zł.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Zapowiedziany projekt prywatyzacji spółek uzdrowiskowych wywołał obawy i kontrowersje wielu grup społecznych, między innymi związków zawodowych, kuracjuszy, lekarzy, a także pracowników uzdrowisk. Według przedstawicieli związków zawodowych prywatyzacja ograniczy dostęp do leczenia sanatoryjnego. Uzdrowiska pod władaniem komercyjnych właścicieli mogą utracić swój leczniczy charakter, a państwo utraci wszelką kontrolę nad lecznictwem uzdrowiskowym. Istnieją uzasadnione obawy, że uzdrowiska w atrakcyjnych turystycznie miejscowościach zamienią się w bazę hotelową, gdzie doba pobytu będzie kosztowała np. 200 zł, a nie, jak dotychczas, 60 zł. Protestujący przeciwnicy prywatyzacji zadają pytania, kogo z chorych będzie stać na zapłatę takiej sumy za leczenie poszpitalne. Decyzja o prywatyzacji dziwi tym bardziej, że w 2008 r. minister skarbu państwa i minister zdrowia uzgodnili, że z prywatyzacji zostanie wyłączonych siedem spółek uzdrowiskowych: Ciechocinek, Busko-Zdrój, Krynica, Lądek-Zdrój, Rymanów-Zdrój, Świnoujście i Kołobrzeg. Spółki te są uznawane za najcenniejsze z punktu widzenia zasobów naturalnych, leczniczych, a także ze względów historycznych. Do tej pory uzdrowisko Rymanów-Zdrój na Podkarpaciu było na liście siedmiu wyłączonych z prywatyzacji. Jednak minister skarbu i ten ośrodek i sześć pozostałych chce przeznaczyć do prywatyzacji. Zabiegi o utrzymanie dotychczasowego statusu uzdrowisk to także walka o dostępność lecznictwa uzdrowiskowego. Organizacje związkowe NSZZ ˝Solidarność˝, OPZZ czy Forum Związków Zawodowych zgodnie sprzeciwiają się zmianom rozporządzenia w sprawie wyłączonych z prywatyzacji siedmiu uzdrowisk. Ministerstwo planuje uzyskać z prywatyzacji wszystkich sześciu uzdrowisk zaledwie 125 mln zł, a więc niewielką część rzeczywistej ich wartości. W krajach europejskich jest zwyczajowo od 10% do 20% uzdrowisk całkowicie wyłączonych z prywatyzacji, co daje pewność rozwijania lecznictwa uzdrowiskowego i szkolenia młodej kadry na wysokim poziomie. Warto również zaznaczyć, że według specjalistów polskie lecznictwo uzdrowiskowe przedstawia najwyższy poziom usług medycznych i szkolenia lekarzy wśród krajów UE. Prywatyzacja spowoduje ograniczenie prowadzenia badań naukowych i szkoleń specjalizacyjnych lekarzy, a to z kolei doprowadzi do degradacji lecznictwa uzdrowiskowego i znacznego spadku poziomu działalności polskich uzdrowisk. Wypracowany przez wiele lat dorobek naukowy w tej dziedzinie pójdzie na marne. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Najistotniejsze jest jednak to, że prywatyzacja państwowych zakładów uzdrowiskowych wiąże się z ryzykiem ograniczenia dostępu do rehabilitacji osobom niezamożnym. Prywatni właściciele będą zgodnie z regułami rynku nastawieni przede wszystkim na zysk, tak więc obecne szpitale uzdrowiskowe mogą wkrótce zamienić się w luksusowe i drogie hotele SPA. Dziękuję.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa w sprawie systemu funkcjonowania w Polsce biur podróży oraz związanych z tym problemów. Urlop to okres, na który oczekuje każdy pracujący Polak. Wyjazd na wczasy krajowe lub zagraniczne to wydatek, na który nie stać wszystkich mieszkańców naszego kraju, jednak spory odsetek naszych obywateli decyduje się na wyjazd w czasie urlopu. Najczęściej urlop planowany jest cały rok i przez cały rok odkłada się na niego pieniądze. Wypoczynek to okres, w którym mamy okazję zregenerować nasze ciało i umysł. Bez tego człowiek nie jest w stanie efektywnie pracować. W mediach coraz częściej pojawiają się informacje o kolejnych biurach podróży, które ogłaszają upadłość. Upadają duże i małe biura i nie ma w tym przypadku żadnej zasady. Upadłość biura podróży wiąże się zawsze z dramatami polskich turystów, którzy zostają pozbawieni możliwości odbycia wypoczynku. Upadłość biura, która dotyka Polaków za granicą, powoduje często konieczność sprowadzenia ich do Polski na koszt jednostek samorządu terytorialnego, czyli Skarbu Państwa. Województwa nie są jednak wyposażone w kompetencje i środki finansowe wystarczające do pomocy oszukanym turystom. Warto dodać, iż zmarnowany urlop, stres i nerwy nie są przeliczane na pieniądze. Jak słyszymy z medialnych doniesień, obowiązkowe ubezpieczenie biur podróży jest w każdym przypadku niewystarczające i oszukani turyści nigdy nie mają szansy otrzymać całości wpłacanych za wycieczkę pieniędzy. Tak dalej być nie może. Nie możemy się godzić na sytuację, w której co roku tysiące Polaków traci swoje pieniądze i szansę na zaplanowany wypoczynek. Polski rząd powinien natychmiast zacząć reagować i wprowadzać takie rozwiązania prawne w przemyśle turystycznym, aby każde biuro podróży było obowiązkowo wpisane do państwowej ewidencji biur podróży i było obowiązkowo ubezpieczone do wysokości, która wystarczy do wypłaty odszkodowań wszystkim klientom. Nie może powstać sytuacja, w której biuro podróży upada, a jego klienci pozostają z niczym. Klub Parlamentarny Solidarna Polska zgłosił w tym temacie własny projekt ustawy o zmianie ustawy o usługach turystycznych. Nasz projekt ma na celu zabezpieczyć polskich turystów przed upadłością biura podróży. Chcemy, aby do czasu zmiany przepisów o obowiązkowych ubezpieczeniach to Skarb Państwa wypłacał odszkodowania oszukanym turystom. W tym przedmiocie istnieje już prawo unijne, którego jednak obecny rząd nie umie wprowadzić. Planując urlop, każdy Polak myśli o wypoczynku. Nie możemy pozwolić, aby każdego roku kilka tysięcy obywateli naszego państwa pozostawało poza granicami kraju z wiadomością, iż ich biuro zbankrutowało, stracili swoje pieniądze i nie mogą kontynuować swojego urlopu. Dziękuję za uwagę. Przebieg posiedzenia
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, z całym szacunkiem, do ministra środowiska.
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Oczywiście, tak jak pan powiedział, skala problemu, pana zdaniem, nie jest duża, bo dotyczy 1,5 tys. ha. Oczywiście jeśli mówimy obszarowo, to tak. I w przypadku tych 700 obiektów to już przedstawia troszeczkę inną skalę. Są jednak bardzo duże trudności, opory dotyczące wprowadzenia tą drogą, o której pan mówił, przekazania, wymiany gruntów przez Lasy Państwowe, realizacji tego zadania. Dziękuję, że jak pan wspomniał, są już jakieś dyspozycje skierowane do regionalnych struktur Lasów Państwowych, żeby tę sprawę w jakiś sposób poprowadzić. Mam pytanie. Czy państwo monitorujecie w jakimś okresie czasowym realizację tego typu zadań? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Postanowiłam zwrócić się do pana ministra o odpowiedź na pytanie dotyczące, jak w zapowiedzi, dyskryminacji w dostępie do emerytur mężczyzn urodzonych w latach 1945-1953, a także w latach następnych. Ta dyskryminacja jest wprowadzana kolejno ustawami z roku 1998, 2008 i ostatnią z roku 2012. Ustawodawca dopuścił się kolejnego dyskryminującego traktowania mężczyzn z wymienionych roczników ze stażem równym i przekraczającym 35 lat. I tak np. mężczyźni urodzeni w czwartym kwartale 1953 r. na emeryturę przejdą nawet 12 lat później od kobiet - ich rówieśniczek. Jest to wyjątkowo niesprawiedliwe i nierówne traktowanie obywateli w emerytalnym systemie składkowym, w którym w okresie aktywności zawodowej wnosi się składki po to, aby otrzymywać roszczeniowe świadczenia. W wyniku zastosowanego wybitnie dyskryminującego mężczyzn prawa kobiety w tym samym wieku otrzymają - do czasu przejścia na emeryturę mężczyzn z tej samej generacji - 120-144 emerytalnych świadczeń miesięcznych więcej niż mężczyźni. Skutki nierównego i dyskryminującego mężczyzn traktowania w systemie ubezpieczenia społecznego były sygnalizowane rządowi zarówno w 1998 i 2008 r., jak i podczas prac Komisji Nadzwyczajnej w roku 2012. Pytanie do pana ministra: Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby zlikwidować nierówne i dyskryminujące prawo emerytalne, dyskryminujące w szczególności mężczyzn z wymienionych roczników, którym istotnie wydłużono wiek, w którym będą mogli przechodzić na emeryturę? Powołuję się na przepisy konstytucyjne oraz prawo Unii Europejskiej. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, nie mówiliśmy, że brakuje uwarunkowań prawnych. Były uwarunkowania prawne, ale z założenia były one po prostu błędne. Myślę, że do wnikliwego zajęcia się tą problematyką właściwy byłby pełnomocnik rządu do spraw równego traktowania, bo ten element dyskryminacyjny, w naszym przekonaniu, ewidentnie występuje. Ponadto chcemy też zwrócić uwagę na to, że podobnie jak w przedstawionej sytuacji mężczyzn urodzonych między 1949 r. a 1962 r., nierówne traktowanie i dyskryminacja w systemie zabezpieczenia społecznego dotyczy też kobiet zatrudnionych w rolnictwie indywidualnym, które po 2017 r. będą przechodziły na emeryturę w wieku 67 lat, czyli o 12 lat później niż kobiety pracujące w rolnictwie przed wprowadzeniem w 2012 r. zmiany dotyczącej wieku emerytalnego. Nierówne traktowanie jest w tym przypadku ewidentne. Jest to także dyskryminacja tych generacji (Dzwonek) ze względu na wiek, co w świetle zarówno wielu aktów prawa międzynarodowego, jak i Konstytucji RP jest zabronione. Co rząd zamierza w tej sprawie zrobić? Czy zamierza zlikwidować zapisy ustawy ewidentnie prowadzące do dyskryminacji, nierównego traktowania?
Mówca: Krystyna Ozga
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Na forum Unii Europejskiej trwają prace dotyczące wprowadzenia nowych regulacji prawnych w zakresie kapitałów oraz norm płynności, co zapewne znajdzie odniesienie do pozycji i funkcjonowania banków spółdzielczych. Z treści otrzymanej odpowiedzi na złożoną przeze mnie interpelację w dniu 25 maja 2012 r., podpisanej przez pana ministra Mirosława Sekułę w dniu 21 czerwca, wynika, że rząd planuje dokonanie pełnej implementacji dyrektywy wchodzącej w skład pakietu CRD IV i rozporządzenia CRR. Taka sytuacja rodzi już dzisiaj duży niepokój o przyszłe funkcjonowanie, a także pozycję na rynku finansowym banków spółdzielczych. Zgodnie z dyskutowanym obecnie projektem nowych regulacji unijnych fundusz udziałowy jako zwrotny ma być wyłączony z listy funduszy podstawowych banku. Takie założenie jest właściwie nie do przyjęcia na gruncie polskim przez środowisko banków spółdzielczych. Z ponad 150-letniej tradycji działania banków spółdzielczych w Polsce wynika, że powstały z inicjatywy lokalnych społeczności i w oparciu o wpłacane przez członków udziały, które tworzyły podstawowe fundusze tych instytucji. Wypłaty udziałów następują jedynie w pojedynczych przypadkach, zwykle losowych. Jest to więc tradycyjnie stabilny fundusz. Wyłączenie go z funduszy podstawowych, nawet stopniowe, może poważnie wpłynąć na zachwianie poziomu współczynnika kapitałowego liczonego jako wyrażana w procentach relacja kapitałów własnych do łącznej wartości ekspozycji na ryzyko. W konsekwencji wiele mniejszych banków spółdzielczych może nie uzyskać zalecanego poziomu tego współczynnika, tj. 8%. Moje pytania są następujące: Czy faktycznie nowe regulacje prawne wyłączałyby fundusze udziałowe z funduszy podstawowych, nawet stopniowo, i czy jest możliwa realizacja postulatu środowiska banków spółdzielczych, aby udziały członkowskie po wprowadzeniu koniecznych zmian regulacyjnych były bezwzględnie traktowane jako składniki funduszy podstawowych? Jest to oczywisty warunek istnienia banków spółdzielczych.
Mówca: Marek Balt
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jak wynika z informacji z okręgów Związku Nauczycielstwa Polskiego, ponad 7,5 tys. nauczycieli w całym kraju straci pracę z końcem sierpnia tego roku, a co najmniej dwa razy tyle będzie miało zmniejszony wymiar godzin lekcyjnych. Dane te potwierdza Ministerstwo Edukacji Narodowej, które wskazuje, że ze wstępnych danych systemu informacji oświatowej wynika, iż dyrektorzy placówek oświatowych deklarują rozwiązanie umowy stosunku pracy z 7357 nauczycielami. Dane o liczbie faktycznie rozwiązanych umów za wypowiedzeniem będą dostępne dopiero w październiku 2012 r. Według związków zawodowych zwalnianie nauczycieli to efekt niżu demograficznego, skutkującego likwidacją szkół i łączeniem klas oraz zmianami w szkolnictwie ponadgimnazjalnym. Nowa podstawa programowa nauczania zmniejsza bowiem liczbę godzin niektórych przedmiotów. Zwolnienia to także wypadkowa sytuacji ekonomicznej samorządów, które często tną wydatki. Zjawisko masowego zwalniania pedagogów niepokoi. Pojawiają się opinie, że zamiast bezrefleksyjnego zwalniania wykwalifikowanej kadry nauczycielskiej, należałoby zmniejszyć liczbę uczniów w klasach, co poprawiłoby wyniki dzieci i młodzieży w nauce, a w przyszłości przełożyłoby się na ich lepszy start w dorosłe życie. Z drugiej strony tak liczne zwalnianie pedagogów ma negatywny wpływ na lokalne rynki pracy, prestiż zawodu nauczyciela, zaufanie do instytucji państwa. Może też rodzić konflikty i napięcia. Mając świadomość tej sytuacji, konieczne wydaje się podjęcie systemowych działań ze strony państwa oraz kompleksowej pomocy zwalnianym pedagogom. Czy przewidujecie państwo takie działania?