Mówca: Marcelina Zawisza
Data: 2023-06-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Zacznę to wystąpienie od stwierdzenia faktu, że zwiększenie budżetu rzecznika praw pacjenta zawsze spotka się z uznaniem ze strony Lewicy. Rola rzecznika praw pacjenta jest doniosła, dlatego wymaga poszerzenia i zwiększania środków na ten cel, zwłaszcza że obszar praw pacjenta mimo dużych wysiłków rzecznika nie jest otoczony taką opieką, jakiej wymaga. Pan rzecznik wie - my jako Lewica również wiemy - o problemach z zatrudnieniem i utrzymaniem profesjonalnego zespołu pracowników potrzebnych do funkcjonowania tego kluczowego urzędu. Wiemy też, że wraz ze wzrostem świadomości pacjentów i pacjentek oraz coraz lepszą pracą rzecznika liczba spraw rośnie i będzie rosła zapewne jeszcze długo. Tematów dla rzecznika praw pacjenta w polskim systemie ochrony zdrowia nie brakuje. Pozytywnie oceniamy powierzenie rzecznikowi praw pacjenta systemu uproszczonych rekompensat za zdarzenia medyczne. Ich poziom, który został określony na podstawie dotychczasowych doświadczeń z podobnymi odszkodowaniami w procesach sądowych, zdaje się być adekwatny do potrzeb. Podejście do zgonów, w którym każdy z poszkodowanych członków rodziny zmarłej pacjentki lub zmarłego pacjenta może ubiegać się o rekompensatę, jest po prostu słuszne. W ustawie nie udało się jednak uniknąć kilku problemów. Po pierwsze, z niewiadomych przyczyn na wstępie stawia się przed pacjentami i pacjentkami dochodzącym rekompensat barierę wejścia, opłata na poziomie 300 zł może okazać się bowiem zaporowa. Dlaczego? Wystarczy odpowiedzieć sobie na pytanie, która grupa społeczna najczęściej i najszerzej korzysta ze świadczeń zdrowotnych, w tym również świadczeń zaawansowanych, z których korzystanie obarczone jest większym ryzykiem. To są po prostu seniorzy. Polscy seniorzy i polskie seniorki to nie są bogaci ludzie i stawianie bariery w postaci opłaty o takiej wysokości może się okazać przeciwskuteczne. Będziemy wnosić o obniżenie tej opłaty do 100 zł. Oczywiście wiemy, że możliwe jest zwolnienie z tej opłaty przez rzecznika praw pacjenta. Problem jest taki, że nie każda osoba chce skorzystać z takiej możliwości, ponieważ przyznanie się do tego, że nie ma się środków finansowych, może nie być najbardziej komfortowe, a mówimy tutaj o zdarzeniach medycznych i odszkodowaniach, które za te zdarzenia medyczne się należą. Pełnomocnik do spraw pacjenta w podmiocie to duży mankament tej ustawy. Chodzi o to, że kierownictwo placówki ma wyłonić go spośród załogi i nie dostanie na to żadnych dodatkowych środków. Panie ministrze, to jest taki sam półśrodek jak instytucja wizytatora w medycynie laboratoryjnej. Rodzi się pytanie o konflikt interesów. Czy rzecznikiem pacjenta i pacjentki w szpitalu powinien być lekarz tej placówki? Jest też ważniejsze pytanie. Czy taki mechanizm będzie w ogóle działał, czy będzie jednak nieskuteczną protezą właściwego nadzoru? Wątpię, żeby tam, gdzie powinien być opłacany przez rząd pełnomocnik wyznaczany przez rzecznika praw pacjenta, wspierany przez rzecznika praw pacjenta oraz wpierający rzecznika praw pacjenta, skutecznie załatwił sprawę wolontariusz wyłaniany z łapanki spośród załogi podmiotu. Wreszcie sprawa fundamentalna z punktu widzenia rozwoju proponowanego systemu rekompensat i ich obsługi, czyli limity wydatków. Zaproponowane limity w granicach 2 mln zł rocznie powinny z uwagi na wagę zadania stawianego przed rzecznikiem praw pacjenta zostać podniesione lub zmienione na minima wydatków. Klub Lewicy z uwagą będzie przyglądał się pracom nad tą ustawą i zgłosi stosowne poprawki w trakcie prac komisji. Dziękuję. (Oklaski)