Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2013-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pan rzeczywiście, panie ministrze, bardzo sprawnie żongluje wskaźnikami procentowymi, jednak nie odnosi się pan do rzeczywistych wielkości, bowiem 1% produktu krajowego brutto Niemiec to nie jest 1% produktu krajowego brutto Polski. 1% produktu krajowego Niemiec to jest ok. 120 mld zł, a 1% produktu krajowego brutto Polski to jest ok. 16 mln zł. Tutaj tkwi zasadnicza różnica, jeśli chodzi o potencjał gospodarczy i możliwości realizacji zobowiązań państwa w stosunku do swoich obywateli i do rozwoju gospodarczego. Ale wracając do sprawozdania Komisji Finansów Publicznych odnoszącego się do stanowiska Senatu dotyczącego ustawy budżetowej na rok 2013, powiem, że 45-sekundowe - nie minutowe - wystąpienie przewodniczącego Komisji Finansów Publicznych jest odpowiedzią na to, w jaki sposób Senat pochylił się już nie nad tym projektem, tylko nad tą ustawą budżetową. To nie jest wytyk w kierunku przewodniczącego Komisji Finansów Publicznych, bo rzeczywiście powiedział to, co winien powiedzieć jako przedstawiciel Komisji Finansów Publicznych, tylko jest to wytyk w kierunku Senatu, który w stosunku do tak poważnego dokumentu, jakim jest budżet państwa na rok 2013, nie raczył zauważyć, że na przestrzeni tych kilku miesięcy, w których to miesiącach pracujemy nad ostatecznym kształtem ustawy budżetowej, tak wiele zdarzyło się w otoczeniu gospodarczym, społecznym i politycznym - w Polsce i Unii Europejskiej. Nie zauważył, że spadła produkcja przemysłowa - to są ostatnie statystyki - w wymiarze ponad 10-procentowym, co oczywiście bezpośrednio przekłada się na możliwości uzyskania określonych przychodów, oczywiście po stronie budżetu państwa. Nie zauważył, że wzrost PKB jest coraz niższy, jest nawet niższy, niż wskazano w ustawie budżetowej na rok 2013, przypomnę - 2,2%. Dzisiaj mamy poniżej 2%. Nie zauważył, że masowo padają przedsiębiorstwa i przedsiębiorcy. To jest już na skalę do tej pory w Polsce nienotowaną. To wszystko oczywiście przekłada się na możliwości sfinansowania określonych zobowiązań. A tych zobowiązań sztywnych w budżecie państwa jest wiele, zbyt wiele w roku 2013. Senat także nie zauważył, że poziom bezrobocia planowany na rok 2013 został już osiągnięty w roku 2012 i nic nie wskazuje, żeby do końca roku 2013 poziom bezrobocia zmalał albo utrzymał się na poziomie ok. 13%, jak mamy zapisane w ustawie budżetowej. Dzisiaj mamy ponad 2 mln osób zarejestrowanych jako bezrobotne, z czego ok. 80% nie pobiera żadnych świadczeń, żadnych zasiłków dla bezrobotnych, bowiem kryteria, możliwości uzyskania tego świadczenia są zbyt ostre, żeby mogły być spełnione, dla ponad 80% tych, którzy dzisiaj są bezrobotni. Mało tego, na rynek pracy wejdzie w roku 2013 ok. 700-800 tys. absolwentów różnych szkół, a więc ludzi dorosłych, którzy chcieliby mieć zapewnioną pracę, którzy chcieliby pracować, a nie chcieliby, żeby ich pierwszym doświadczeniem zawodowym była rejestracja w urzędzie pracy i pójście na bezrobocie. Ustawa budżetowa w żaden sposób do tego problemu się nie odnosi, a Senat nie raczył zauważyć tych oczywistych faktów, które będą miały miejsce i już mają miejsce w roku 2013. A więc Senat po raz kolejny udowadnia, że jest niepotrzebny. Po raz kolejny, nie wykazując żadnej inicjatywy ustawodawczej, własnej inicjatywy ustawodawczej, nie wykazuje także żadnej inicjatywy w poprawianiu prawa, które przygotowuje Wysoka Izba. A więc Senat generuje tylko koszty swojego funkcjonowania, nic nie dając w zamian. Koszty, które są zliczalne, to jest ok. 0,5 mld zł w skali całej kadencji. A więc pytanie, czy jest sens utrzymywania tejże Izby, która tak właściwie ma niewielki znaczenie w procesie legislacyjnym polskiego parlamentu. Wracam do poziomu bezrobocia i do środków, które winny aktywizować rynki pracy, aktywizować zawodowo pracowników, którzy chcieliby pracować, a nie mają takiej możliwości. Otóż nic nie zrobiono w Senacie, żeby uruchomić dodatkowe środki z Funduszu Pracy. W Funduszu Pracy mamy zamrożonych już ponad 7 mld zł, w Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - ok 3 mld zł, a więc właściwie ok. 10 mld zł nie pracuje. Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że dzisiaj pod rządami pana ministra Rostowskiego to są zapisy tylko wirtualne, przecież rzeczywiście tych pieniędzy nie ma. Te pieniądze nie są zmagazynowane w jakimś sejfie. To są zapisy księgowe, tylko i wyłącznie po to, żeby zgadzał się na końcu współczynnik długu publicznego do produktu krajowego brutto, żeby nie przekraczał 55%, bo z tym oczywiście wiążą się określone reperkusje. A więc Senat nie zauważył także, że w budżecie państwa na rok 2013 nie ma żadnych elementów, które mogłyby pobudzić konsumpcję, konsumpcję wewnętrzną wygasającą. Płace realne w roku 2013 spadną, bowiem środków inwestycyjnych, które mogłyby konsumpcję wewnętrzną w jakikolwiek sposób napędzać, będzie mniej niż w roku 2012. Jeśli chodzi o gospodarkę, są niższe wydatki w dziale gospodarka o ok. 8,5%, niższe wydatki na przetwórstwo przemysłowe o 26%, niższe wydatki na gospodarkę komunalną i ochronę środowiska o 4,7%. Generalnie rzecz biorąc, mówiąc o gospodarce, zacytowałbym klasyka: gospodarka, głupcze, przede wszystkim. To jest klucz do sukcesu, to jest klucz do rozwoju i przyszłości. Niestety budżet państwa w tej kwestii jest bardzo pasywny. Mało tego, pogarsza on możliwości rozwoju gospodarczego, a więc hamuje możliwości rozwoju gospodarczego w roku 2013, i pewnie w konsekwencji w kolejnych latach. Naprawdę kluczem do sukcesu nie jest i nie będzie program czy projekt pt. ˝Inwestycje polskie˝, który się rodzi w bólach. Dzisiaj najważniejsze chyba jest to, kto będzie prezesem tej spółki - rozpisano konkurs; mało tego, ile będzie zarabiał, bowiem rozpoczęła się publiczna debata, czy to powinien być kontrakt menedżerski, czy powinna obowiązywać tu ustawa kominowa. Nie bójcie się, drodzy państwo, rządzący Rzecząpospolitą. Jeżeli ustawa kominowa jest przeszkodą w rozwoju gospodarczym, to ją uchylcie, macie wystarczającą ilość parlamentarzystów i w Sejmie, i w Senacie, żeby skutecznie to przeprowadzić - nie zakładajcie jakichś protez i sztucznych rozwiązań, które w żaden sposób nie mają się do przyzwoitości. A więc zakończcie ten chocholi taniec i zabierzcie się za zarządzanie i podejmowanie męskich decyzji, odpowiedzialnych decyzji, bo tego oczekujemy - wszyscy obywatele Rzeczypospolitej, także opozycja. Teraz: Senat w tych 12 poprawkach potwierdził tezę, którą wcześniej wygłosiłem - tak właściwie nie potrzeba nam Izby, która ma się zajmować przestawianiem cyfry o jedną czy o dwie pozycje do przodu czy do tyłu, czy też wykreślaniem jednej z cyfr, bo maszynistka, przepisując projekt ustawy, się pomyliła. Nie od tego jest Senat. Senat nie powinien się zajmować tym, czy 2 tys. zł dać mniej czy więcej pracownikowi w jakiejś instytucji samorządowej czy instytucji państwowej w terenie. Nie od tego jest Senat. Senat nie powinien zajmować się kwestiami drobnych przesunięć wewnątrz działów czy wewnątrz resortowych budżetów, bo od tego jest stosowny minister resortowy - on najlepiej wie, w jaki sposób wydatkować te środki. A jeśli chodzi o poprawkę dotyczącą Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, to powiem, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące nieuzasadnionego zwalniania się z pracy, żeby móc uzyskać świadczenie emerytalne, powoduje wzrost wydatków z tego funduszu o ok. 700 mln - 1 mld zł. I to też jest konsekwencja potrzeby znowelizowania tej części ustawy budżetowej. Dobrze, że akurat ta kwestia została zauważona. I na koniec powiem tak: my nie będziemy brali udziału w tzw. chocholim tańcu wokół Funduszu Kościelnego. (Dzwonek) To nie może być tak, że najpierw Platforma Obywatelska ucieka z Funduszem Kościelnym do rezerwy celowej, a dzisiaj Platforma Obywatelska wraca z rezerwy celowej do Funduszu Kościelnego zapisanego w zasadniczej części ustawy budżetowej. Jest to śmieszne i tragiczne jednym słowem. Dziękuję za uwagę. (Oklaski) (Poseł Teresa Piotrowska: Nie może być jednym, nie da się.)