Mówca: Krzysztof Paszyk
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie, Panowie Posłowie! Panowie Ministrowie! W imieniu Klubu Poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego - Unii Europejskich Demokratów chciałbym przedstawić nasze stanowisko w sprawie projektu ustawy zmieniającej ustawę o Sądzie Najwyższym, zawartego w drukach sejmowych nr 2390 i 2393. Powyższa ustawa ma z założenia wzmocnić kompetencje prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej. Sama Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego staje się sądem w sądzie. Narusza to z pewnością integralność Sądu Najwyższego jako organu władzy sądowniczej. Skoro rządzący chcą dać wyraz swoim fobiom na punkcie dyscyplinarek dla wszystkich zawodów prawniczych i innych, to trzeba było, szanowni państwo, stworzyć odrębną instytucję, np. o nazwie ˝naczelny sąd dyscyplinarny˝, a nie rozsadzać od środka najwyższy organ władzy sądowniczej o ugruntowanej w systemie pozycji. W świetle projektowanej regulacji prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej ma podejmować merytoryczne decyzje o wydatkowaniu środków publicznych w określonej wysokości i na określony cel. Zadania te wykonywać ma przy pomocy pracowników Kancelarii Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej. Autonomia budżetowa Izby Dyscyplinarnej w takim ujęciu nie jest jednak pełna, szanowni państwo, albowiem w regulaminie Sądu Najwyższego nie utworzono w Kancelarii Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej ekstrastanowiska głównego księgowego. A więc zadania związane z funkcjonowaniem Izby Dyscyplinarnej ma wykonywać główny księgowy Sądu Najwyższego będący równocześnie dyrektorem Biura Finansowego Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Propozycja dotycząca art. 73 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym zakłada zniesienie uprawnienia pierwszego prezesa Sądu Najwyższego do wyznaczania ławników Sądu Najwyższego do orzekania w sprawach dyscyplinarnych. W konsekwencji w świetle art. 80 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym uprawnienie to w ramach wyznaczania składu orzekającego będzie wykonywał prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej. Jest to kolejny dowód na wzmacnianie roli prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej kosztem uprawnień pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. Kolejnym kuriozum w ustawie o Sądzie Najwyższym jest instytucja powierzenia wskazanemu sędziemu Sądu Najwyższego kierowania tą instytucją, i to w dodatku w nieoznaczonym czasie. Nie sposób nie zauważyć przy tym, iż powierzenie kierowania Sądem Najwyższym lub izbą wskazanemu sędziemu Sądu Najwyższego jako akt urzędowy prezydenta Rzeczypospolitej wymagać będzie dla swojej ważności podpisu prezesa Rady Ministrów. Wynika to wprost z art. 144 ust. 2 konstytucji. O tym, kto będzie kierował Sądem Najwyższym przez nawet bardzo długi okres, nie będzie więc decydował samodzielnie prezydent, ale każdorazowo decydujący głos będzie miał prezes Rady Ministrów. Prerogatywy prezydenta Rzeczypospolitej zostały w tym sensie wyraźnie wskazane w konstytucji i nie można ich domniemywać. Tak więc prezydent zapyta o zgodę premiera, a premier, który nie jest szefem partii rządzącej, zapyta o zgodę prezesa. I za chwilę trójpodział w Polsce będzie wyglądał tak: prezydent, premier, prezes. Na samym końcu chciałbym zwrócić uwagę na nowelizowany art. 112 ustawy o Sądzie Najwyższym. Prezydent Rzeczypospolitej będzie mógł w sposób nieskrępowany wydawać i do woli zmieniać regulamin Sądu Najwyższego bez opinii Kolegium Sądu Najwyższego. Okres przejściowy ma trwać 12 miesięcy. Nawet kiedy zmieniano skład Sądu Najwyższego w 1990 r., dokonując faktycznej jego dekomunizacji, nie było takiego okresu przejściowego. Ponadto od kilkudziesięciu lat regulamin Sądu Najwyższego tworzą jego organy, jego sędziowie. Był taki okres w historii Polski, kiedy to minister sprawiedliwości jednoosobowo tworzył odgórnie regulamin Sądu Najwyższego. Okres ten trwał, uwaga, od 1 września 1932 r. do 21 lutego 1962 r. W tym czasie wydano dwa takie regulaminy - jeden w 1932 r., drugi w 1947 r. Jak widać, większość parlamentarna utknęła między sanacją a stalinizmem. Tylko, szanowni państwo, czekać, aż zaproponujecie rozwiązania z czasów wojny i okupacji, który to okres tworzy klamrę między II Rzecząpospolitą a PRL-em. Klub Poselski Polskiego Stronnictwa Ludowego - Unii Europejskich Demokratów nie widzi możliwości poparcia tej ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)