Mówca: Zbigniew Girzyński
Data: 2020-02-12 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Wielce Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Najważniejszą cechą zwłaszcza debaty budżetowej jest troska o państwo i odpowiedzialność za państwo. I aby uzmysłowić, jak istotna to jest cecha, przedstawię pewną historię, która niech będzie wprowadzeniem do już bieżących czasów, z bogatego i barwnego życia parlamentarnego II Rzeczypospolitej, które jest moją wielką pasją, czym się lubię z państwem dzielić. Otóż gdy 27 marca 1928 r. oddawana była dla pań i panów posłów ta sala obrad plenarnych, a dokonywał tego osobiście ówczesny prezes Rady Ministrów Józef Piłsudski, który otwierał w imieniu prezydenta Rzeczypospolitej, bo taki był wówczas zwyczaj, drugą kadencję Sejmu, tak się złożyło, że do Sejmu wówczas weszła niewielka, 5-osobowa, ale bardzo hałaśliwa, grupa posłów Komunistycznej Partii Polski, którzy zakłócali wystąpienie premiera, wystąpienie marszałka Piłsudskiego. Zakłócali je na tyle niegrzecznie, że interweniowała policja zawezwana przez ministra spraw wewnętrznych i administracji Sławoja Składkowskiego. I tych kilku delikwentów z sali wyproszono, aresztując ich dosłownie na godzinę. Po godzinie wrócili oni na salę, złożyli ślubowanie, pełniąc swoją rolę, ale Sejm zaczął obradować. Notabene ci tak prześladowani przez ówczesny polski system komuniści, gdy udało im się z Polski wyjechać, wszyscy zostali wymordowani przez Stalina w okolicach roku 1937. Ale dlaczego o tym mówię? Mówię o tym, dlatego że zaraz po tym ślubowaniu nowy Sejm, podobnie jak my, musiał przyjąć prowizorium budżetowe na kolejny budżetowy okres. Jak czytałem sprawozdanie stenograficzne z obrad, trwających kilka dni w sumie, nad projektem tamtego budżetu, to to, co mnie uderzyło, w zestawieniu z naszą dzisiejszą debatą, to ogromna troska i odpowiedzialność w zasadzie wszystkich, z wyjątkiem tej niewielkiej, kilkuosobowej grupy, o budżet, o równowagę budżetową, o wydatki publiczne. Nawet przedstawiciele mniejszości narodowych, które wówczas słusznie w swoim mniemaniu akcentowały swoje potrzeby, tacy jak poseł mniejszości niemieckiej August Utta czy poseł żydowski Izaak Grünbaum, opowiadali się za pracami nad tym budżetem, popierali ten budżet, wiedząc, że to są stabilne wydatki w państwie. Niewiele było przykładów populistycznych poprawek i różnego rodzaju rzeczy, które z pozoru brzmią pięknie, ale niestety tak naprawdę są niezwykle bałamutne. Przysłuchując się debacie w pierwszym czytaniu i pracując w Komisji Finansów Publicznych, starałem się naprawdę z wielką uwagą, także dzisiaj, wsłuchiwać w argumenty państwa z opozycji. Również ze względu na to, że szanuję wszystkich posłów, nawet tych, z którymi się bardzo różnię. Wielu, także opozycyjnych, cenię za ich dorobek, wkład i troskę. Także sporą grupę osobiście lubię jako niezwykle sympatycznych ludzi. I pomyślałem sobie: a może ja bym się przyjrzał troszkę bardziej szczegółowo tym poprawkom, może, tak jak państwo apelujecie, warto byłoby je poprzeć, bo są dobre. Uświadomiłem sobie, a tych poprawek było w sumie ponad 500, że gdybyśmy je szczęśliwym zbiegiem okoliczności być może w państwa mniemaniu wszystkie przyjęli w trakcie piątkowego głosowania, to, proszę państwa, nie zdajecie sobie sprawy z tego, że nie mielibyśmy już pracy przez najbliższe lata. Wybudowalibyśmy wszystkie drogi, ronda, linie kolejowe, kładki nad przejściami, szkoły, baseny - wszystko, gdybyśmy tylko przyjęli tych ponad 500 poprawek. Zastanawialiście się, państwo... ja też mówię: Boże, dlaczego za tym nie mogę zagłosować? I wtedy zajrzałem do tej rubryki, do której nikt nie zagląda. A z czego pieniądze na to mają iść? Bo trzeba wskazać źródło finansowania. Otóż nad 469 z tych poprawek będziemy głosowali jako nad wnioskami mniejszości. Proszę sobie wyobrazić, że spośród tych 469 wniosków mniejszości 107 jako źródło finansowania wskazuje część 79, tj. rezerwę na obsługę długu Skarbu Państwa - no bo nikt na to nie zwróci uwagi, można sobie to bezkarnie wskazywać, nikt nie zauważy, że komuś coś zabieramy - 281 wskazuje rezerwę na inwestycje środków europejskich, a 114 mówi o tym, że zostaną zwiększone wpływy z podatku VAT. To są takie magiczne nazwy, formułki, które niewiele mówią, ale w istocie niestety mówią coś bardzo smutnego. I składają te poprawki także osoby, które doskonale z racji swojego bogatego doświadczenia, również parlamentarnego, wiedzą, co robią. Bo zdaję sobie sprawę z tego, że pan poseł Trela, który jest parlamentarzystą stosunkowo niedługo pracującym w Izbie, może nie do końca jeszcze wprowadzony został w arkana prac Komisji Finansów Publicznych, ale pani poseł Izabela Leszczyna, która pracuje w tej komisji od lat, która była swego czasu wiceministrem finansów, wie, zna to doskonale, podpisała takich wniosków mniejszości 17. W przypadku czterech podnosi wpływy z VAT-u, w przypadku czterech zabiera pieniądze z Kancelarii Prezydenta, w przypadku jednego z IPN-u, ale w przypadku sześciu bierze pieniądze z rezerwy na obsługę długu publicznego, a w przypadku dwóch z rezerwy na inwestycje środków Unii Europejskiej. Gdybyśmy tylko tych sześć poprawek, zaledwie sześć z prawie 500, przyjęli, poprawek, które konsumują rezerwę na dług publiczny, a pod którymi podpisała się pani poseł Izabela Leszczyna, w 1/3 skonsumowalibyśmy te środki - w 1/3. (Gwar na sali)