PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Bartłomiej Dorywalski
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W miejscowości Pękowiec w gminie Włoszczowa znajdują się pozostałości bunkrów ziemianek oddziałów partyzanckich z okresu II wojny światowej. Zostały zbudowane w 1944 r. w głębi kompleksu leśnego. Bunkry służyły głównie jako schronienie podczas ostatniej wojennej zimy. Kwaterowało w nich około 60-70 żołnierzy 74. Pułku Piechoty Armii Krajowej. W budowę pięciu bunkrów byli zaangażowani członkowie oddziału Mieczysława Tarchalskiego pseudonim Marcin oraz lokalni leśnicy. Bunkry o wymiarach 4 na 4 m były częściowo wkopane w ziemię, aby w sposób naturalny odzwierciedlać ukształtowanie pagórków. Cztery z pięciu bunkrów były ogólnodostępne dla żołnierzy. Trzy z nich miały charakter mieszkalny i były wyposażone m.in. w piętrowe prycze. Czwarty bunkier pełnił funkcję miejsca szkoleniowego, który mógł pomieścić liczbę 30 żołnierzy, a w razie niepogody był miejscem wydawania posiłków. Okna we wszystkich bunkrach wychodziły na zewnątrz całego placu i były tak skonstruowane, aby w razie potrzeby można było prowadzić z nich ogień do atakującego wroga. W piątym bunkrze znajdował się magazyn broni, amunicji i sprzętu wojskowego. Jego lokalizacja w odległości 200 m była skrzętnie zamaskowana. Podłoga ziemianki umieszczona była ok. 3 m pod poziomem gruntu i miała przedsionek zakończony u góry skrzynią wypełnioną ziemią, w której wsadzone było drzewko. Aby dostać się do tego bunkra, trzeba było wiedzieć, które drzewko należy unieść w górę, a z nim skrzynię. Wtedy odkrywał się pionowy właz do przedsionka, do którego wchodziło się po drabinie. Od głównego pomieszczenia oddzielały go drzwi zamknięte na kłódkę. Bunkier ze względu na zawilgocenie i brak prawidłowej wentylacji wymagał stałego wietrzenia i czyszczenia broni. Umiejscowienie bunkrów w terenie leśnym i niedostępnym zapewniało żołnierzom bezpieczeństwo. 6 stycznia 1945 r. w obozie partyzanckim gościł komendant główny AK gen. Leopold Okulicki pseudonim Niedźwiadek. Do naszych czasów zachowały się zagłębienia, które odzwierciedlają rozmieszczenie bunkrów z tamtych lat. W pobliżu obozu znajduje się pomnik, pamiątkowy kamień poświęcony gen. Okulickiemu, płk. Bokszczaninowi, poległym żołnierzom batalionu mjr. Tarchalskiego ˝Marcina˝ oraz żołnierzom 74. Pułku Piechoty Armii Krajowej. Co roku na Pękowcu odbywają się uroczystości patriotyczne mające na celu uczczenie pamięci żołnierzy walczących o niepodległość. Są one ważnym elementem utrwalania świadomości narodowej i poczucia przynależności do ojczyzny oraz dumy z jej historii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Pieczarka
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na wstępie pragnę serdecznie podziękować wszystkim organizatorom, zwłaszcza zaś Kancelarii Prezydenta RP oraz Ministerstwu Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, za organizację obchodów 82. rocznicy powstania Polskiego Państwa Podziemnego. 82 lata temu, dokładnie 27 września 1939 r., w obliczu kapitulacji Warszawy utworzono konspiracyjną Służbę Zwycięstwu Polski, powołując tym samym do życia Polskie Państwo Podziemne, unikatowy w skali światowej tajny system władz państwowych. Uroczystości centralne odbyły się w dniu rocznicy przed pomnikiem Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej w Warszawie. Jestem uradowana, że obchody te mogli obserwować bezpośrednio uczestnicy wycieczki do Sejmu, którzy przybyli z miejscowości Łękawka, z regionu tarnowskiego, na moje zaproszenie. Pozwolicie państwo na jeszcze jeden odnośnik lokalny związany z 82. rocznicą powstania Polskiego Państwa Podziemnego. 27 września br. przy pomniku Nieznanego Żołnierza w Tarnowie także odbyła się uroczystość rocznicowa połączona z ceremonią odsłonięcia i poświęcenia tablicy pamiątkowej dr. inż. Antoniego Gładysza, a także nastąpiło pośmiertne odznaczenie go Krzyżem Wolności i Solidarności przyznanym przez prezydenta RP Andrzeja Dudę. Nominację na stopień generała otrzymał były żołnierz AK płk Zdzisław Baszak, który w roku bieżącym skończył 101 lat. Jest on nie tylko znanym popularyzatorem historii AK, ale i założycielem, i honorowym prezesem okręgu Tarnów Światowego Związku Żołnierzy AK. Następnie przy domu rodzinnym państwa Gładyszów w Tarnowie odbyła się ceremonia odsłonięcia tablicy upamiętniającej postać dr. inż. Antoniego Gładysza. Był on zasłużonym dla Polski więźniem politycznym represjonowanym za poglądy i krytykę władz komunistycznych. Raz jeszcze serdecznie dziękuję za ogrom pracy i zaangażowanie w przygotowanie wszystkich przedsięwzięć związanych z upamiętnieniem 82. rocznicy powstania Polskiego Państwa Podziemnego. Pragnę, by także w przyszłości przy okazji organizowania kolejnych rocznic polski hart ducha, zamiłowanie do tradycji, a nade wszystko polskich biało-czerwonych barw było naszym, Polaków, znakiem charakterystycznym, aby o naszej odwadze, o ważnych dla Polski kartach z przeszłości słyszał świat. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Tuduj
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Ostatnie zdanie, panie marszałku. Dla porównania funkcjonariusze służb kontrwywiadu wojskowego ślubują w Muzeum Powstania Warszawskiego. Należałoby ślubować np. przy kryptach wielkich polskich królów w Krakowie. Wzywam do debaty i przygotowania reformy w tej sprawie. Jednocześnie obawiam się, że obecny rząd nie ma do tego energii. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Fryderyk Kapinos
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W sobotę 12 czerwca br. odbyły się uroczyste obchody jubileuszu 50-lecia Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Mielcu. Było to bardzo ważne wydarzenie i wyjątkowa chwila nie tylko dla całej społeczności uczniów, ich rodziców i bliskich, absolwentów, kadry nauczycielskiej, pracowników i dyrekcji mieleckiej szkoły muzycznej, lecz także dla mieszkańców Mielca i powiatu mieleckiego. Zorganizowaną naukę gry na instrumentach muzycznych rozpoczęto w Mielcu pod koniec lat 50. Wtedy utworzono społeczne ognisko muzyczne. Jego rosnąca popularność spowodowała, że w 1962 r. zarządzeniem ministra kultury i sztuki przekształcono je w państwowe ognisko muzyczne - instytucję finansowaną przez państwo, która była częścią systemu szkolnictwa muzycznego posiadającą uprawnienia do wydawania świadectw. Rozwój Mielca i jego znaczące osiągnięcia w dziedzinie kultury, a także rosnący poziom nauczania i powiększająca się z roku na rok liczba uczniów były głównymi powodami podjęcia przez ministra kultury i sztuki decyzji o przekształceniu z dniem 1 września 1970 r. Państwowego Ogniska Muzycznego w Mielcu w państwową szkołę muzyczną I stopnia. Od roku szkolnego 1978/1979 siedzibą mieleckiej szkoły muzycznej jest zabytkowy budynek przy ul. Kościuszki 10 w Mielcu, w którym znajduje się tzw. sala królewska z wyjątkowej klasy wystrojem wnętrza. Są w niej portrety królów i książąt polskich pędzla ucznia Jana Matejki. W 1990 r. w wyniku starań ówczesnej dyrekcji szkoły i władz miasta Mielca przekształcono Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia w Mielcu w Państwową Szkołę Muzyczną I i II stopnia w Mielcu. Oznaczało to niepodważalny awans mieleckiej placówki artystycznej w środowisku oraz dalszy jej rozwój i podnoszenie poziomu edukacji. W ostatnich latach podjęte zostały intensywne starania służące o odnowieniu zabytkowego budynku, w którym mieści się szkoła. Wybudowano letnią scenę koncertową na jej podwórzu. Zakupiono również bardzo dużo nowych instrumentów. W roku 2021 w szkole uczy się blisko 300 uczniów. Szlifują oni swoje talenty pod okiem blisko 50 nauczycieli. Corocznie odbywa się w niej ponad 100 koncertów, recitali, audycji muzycznych i wiele innych wydarzeń artystycznych. Szkoła corocznie organizuje lub współorganizuje wiele wydarzeń o charakterze patriotycznym, niepodległościowym i religijnym. W moim wystąpieniu zawarłem jedynie krótki fragment 50-letniej historii działalności mieleckiej kuźni muzycznych talentów, jaką bez wątpienia jest Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia w Mielcu. Z całą pewnością zasługuje ona na miano unikatowego miejsca, które rozwija talenty ziemi mieleckiej dla dobra Mielca, Podkarpacia i całej naszej ojczyzny. Z tego miejsca chciałbym złożyć na ręce pana dyrektora dr. Ryszarda Kuska serdeczne podziękowania za jego pracę i kierowanie Państwową Szkołą Muzyczną w Mielcu. Gratuluję tak pięknego jubileuszu. Chciałbym również dołączyć się do życzeń dla ratowników w całej Polsce. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Franciszek Sterczewski
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Gdzie są dzieci z Michałowa? Rząd, który pozwolił na ich wyrzucenie za granicę, do lasu, zamiast ich odnaleźć, poddaje teraz pod obrady Sejmu projekt ustawy dotyczący budowy muru czy też zapory. Ta absurdalna i okrutna zabawa ma kosztować ponad 1,5 mld zł. Tak ogromne pieniądze można przeznaczyć na potrzebne inwestycje, czyli np. na budowę 25 szkół, 200 żłobków, sześciu linii tramwajowych jak w poznańskich Naramowicach czy 20 składów pociągów typu Flirt. Można byłoby też zmodernizować stację PKP Poznań Główny i siedem innych dworców lub zbudować trzy szpitale onkologiczne dla 600 pacjentów. Do budowy i obsługi tych inwestycji brakuje rąk. Te pieniądze mogłyby zostać przeznaczone na pomoc dla uchodźców: zajęcia z języka polskiego i szkolenia, dzięki którym mogliby szybko stanąć na nogi, zacząć pracować w sklepach, szpitalach, restauracjach, zakładać rodziny, nawiązywać przyjaźnie i po prostu współtworzyć nasze społeczeństwo. W ten sposób moglibyśmy zadbać o ich bezpieczeństwo długofalowo. Żaden mur nie rozwiąże problemu uchodźstwa, za to ma spore szanse na pogłębienie go. Osoby uciekające przed prześladowaniami ryzykują swoim życiem, aby dotrzeć do bezpiecznego kraju. Taką zaporą rząd daje im sygnał, że kolejne państwo je wyklucza i nie ma zamiaru udzielić im jakiejkolwiek pomocy. A już dzisiaj wiemy, że to ich nie zatrzymuje, nadal próbują znaleźć w Polsce i w Europie schronienie. Bo chodzi o życie. Jeżeli Polska rzeczywiście wstała z kolan, to niech rząd tego dowiedzie i zaopiekuje się najsłabszymi. Budowanie muru nie jest żadnym pokazem siły, tylko dziecinnej naiwności, że jeżeli problemu nie widać, to go nie ma. Wystarczy zamknąć oczy, odwrócić wzrok, co zresztą premier i jego ministrowie robią nawet bez muru, już od 2 miesięcy. Sprzeciwiam się budowie muru oraz jakiejkolwiek bariery, która oddziela nas od osób potrzebujących pomocy. Sprzeciwiam się tej scenografii do teatru okrucieństwa, który PiS organizuje, by strachem walczyć o władzę. Dopuśćcie medyków. Dopuśćcie media. Nie możemy pozwolić na budowę nowej żelaznej kurtyny i tym samym na podcinanie skrzydeł białoruskiej opozycji. Zamiast budować wyższy mur, postawmy dłuższy stół, przy którym wszyscy się zmieścimy, bez względu na pochodzenie, wyznanie czy numer buta. Nie - dla muru na granicy. Pamiętajmy - nikt nie jest nielegalny. Dziękuję.
Mówca: Artur Łącki
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Sejm dzisiaj procedował nad uchwałą o tym, aby rok 2022 ustanowić Rokiem Józefa Wybickiego, twórcy hymnu narodowego. Tymczasem równie ważny i warty uhonorowania jest Walenty Zwierkowski, autor polskich barw narodowych. Na początku 2021 r. miała miejsce 190. rocznica pierwszego oficjalnego dokumentu ustanawiającego biel i czerwień barwami narodowymi Polaków. W dniu 7 lutego 1831 r. w toku trwającego powstania listopadowego suwerenny Sejm Królestwa Polskiego na wniosek posła Walentego Zwierkowskiego, wiceprezesa Towarzystwa Patriotycznego, podjął uchwałę: ˝Izba Senatorska i Izba Poselska po wysłuchaniu wniosków Kommissyi Sejmowych, zważywszy potrzebę nadania jednostajnej odznaki, pod którą winni się łączyć Polacy, postanowiły i stanowią: Artykuł 1. Kokardę narodową stanowić będą kolory herbu Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, to jest kolor biały z czerwonym. Artykuł 2. Wszyscy Polacy, a mianowicie Wojsko Polskie te kolory nosić mają w miejscu, gdzie takowe odznaki dotąd noszonymi były. Przyjęto na posiedzeniu Izby Poselskiej dnia 7 lutego 1831 roku˝. To 190 lat temu wszystko się zaczęło i dało początek. Sejm uchwalił na wniosek Walentego Zwierkowskiego, że kokardę narodową stanowić będą kolory herbowe Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, tj. kolor biały z czerwonym. Smutne jest to, że ta data i wydarzenia są zupełnie niezauważane w przestrzeni publicznej ani przez rządzących. Do naszych barw narodowych jesteśmy przywiązani, podczas świąt państwowych i narodowych z każdym rokiem w oknach i na balkonach pojawia się coraz więcej flag biało-czerwonych. Coraz poprawniej eksponowane są barwy narodowe. Trzeba o nie dbać, ponieważ to właśnie przez nie jesteśmy identyfikowani na zewnątrz. 17 lat temu, 2 maja 2004 r., po raz pierwszy obchodziliśmy Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Pomysł powstał w zasadzie już 2 lata wcześniej, w Międzywodziu na wyspie Wolin. W szkołach nie uczono o tym najbardziej powszechnym symbolu narodowym, a Ministerstwo Edukacji Narodowej się tym nie interesowało. To Edward Rodziewicz, historyk i członek Stowarzyszenia Rodu Rodziewiczów, opracował projekt zmian w obowiązującej wówczas ustawie o symbolach narodowych, który zakładał m.in. ustanowienie dnia flagi narodowej. Uważam, zgodnie z propozycją pana Edwarda Rodziewicza, że powinniśmy powołać muzeum barw narodowych i flagi polskiej, a najbliższy rok ustanowić, obok Józefa Wybickiego, również rokiem Walentego Zwierkowskiego, twórcy barw narodowych. Ministra i wicepremiera Glińskiego chciałem poinformować, że w województwie świętokrzyskim stoi dworek rodu Zwierkowskich, który można za niewielkie pieniądze odkupić i za niewielkie pieniądze przystosować, jak dworek Wybickiego, do muzeum barw narodowych. Dziękuję, panie marszałku. Dziękuje państwu. (Oklaski)
Mówca: Rafał Adamczyk (tekst niewygłoszony)
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Sytuacja polskich samorządów wykonujących zadania publiczne staje się co roku coraz trudniejsza. Wprowadzone zmiany w podatku PIT powodują, że samorządy lokalne tracą swoje dochody od kilku do kilkudziesięciu milionów złotych rocznie. Nie zwalnia to poszczególnych gmin od realizacji planowanych i bardzo potrzebnych inwestycji, wprowadzania programów zdrowotnych czy zapewniania odpowiedniego poziomu nauczania we wszystkich placówkach oświatowych, czyli wszystkich tak potrzebnych zadań dla mieszkańców. Ostatnie 5 lat to brak pewności samorządów, że ich budżety będą miały dochody, w tym rekompensaty państwa, zgodne z nałożonymi na nie obowiązkami. Mimo że w latach 2016-2019 nastąpił wzrost dochodów jednostek samorządu terytorialnego, to niestety nie był on na tyle wysoki, żeby zbilansować wzrost wydatków związanych m.in. ze wzrostem kosztów pracy, cen energii, usług i materiałów oraz zakresu zadań, które muszą realizować samorządy. Niestety jednocześnie w ww. okresie nastąpiło radykalne zwiększenie dysproporcji między wielkością części oświatowej subwencji ogólnej a wydatkami bieżącymi oświaty, w których tylko pensje nauczycielskie rosły w każdym kolejnym roku szybciej niż subwencja oświatowa. Po tych kilku latach wydatki na edukację w niektórych gminach ze środków własnych wyniosły łącznie ponad 400 mln zł. Brak rekompensat finansowych dla jednostek samorządu terytorialnego i nałożone na nie obowiązki są sprzeczne z zapisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. ˝Art. 167. Dochody jednostek samorządu terytorialnego. 1. Jednostkom samorządu terytorialnego zapewnia się udział w dochodach publicznych odpowiednio do przypadających im zadań. 2. Dochodami jednostek samorządu terytorialnego są ich dochody własne oraz subwencje ogólne i dotacje celowe z budżetu państwa. 3. Źródła dochodów jednostek samorządu terytorialnego są określone w ustawie. 4. Zmiany w zakresie zadań i kompetencji jednostek samorządu terytorialnego następują wraz z odpowiednimi zmianami w podziale dochodów publicznych˝. Tym samym apeluję do prezesa Rady Ministrów o podjęcie skutecznych działań, których efektem będzie powstanie systemu rekompensat uzupełniających ubytki w dochodach własnych samorządów będących skutkiem obowiązujących przepisów prawnych szkodliwych dla społeczności lokalnych.
Mówca: Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony)
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Oświadczenie na temat Stanisława Jankowskiego ps. ˝Agaton˝, żołnierza Armii Krajowej, kapitana artylerii Wojska Polskiego, kawalera Orderu Virtuti Militari Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 110 lat temu, 29 września 1911 r., w Warszawie urodził się Stanisław Jankowski - polski architekt, kapitan artylerii Wojska Polskiego, a także cichociemny. W trakcie II wojny światowej był oficerem wywiadu Armii Krajowej oraz uczestnikiem powstania warszawskiego - w 1944 r. został dowódcą plutonu ˝Agaton˝ w batalionie ˝Pięść˝. Jego ojciec i brat zostali rozstrzelani w Palmirach. Stanisław Jankowski był osobistym adiutantem gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego. Po wojnie pracował jako architekt w Biurze Planowania Rozwoju Warszawy, a następnie za granicą. Był ekspertem Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 5 marca 2002 r. w Warszawie. Cześć i chwała bohaterom.
Mówca: Jarosław Gonciarz (tekst niewygłoszony)
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Oświadczenie w sprawie Dnia Ratownictwa Medycznego Dzień 13 października to wyjątkowa data, gdyż dokładnie tego dnia od 2006 r. obchodzony jest corocznie Dzień Ratownictwa Medycznego. Ten dzień jest świętem polskiego ratownictwa medycznego, które ustanowione zostało ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę - i poświęcić na to chwilę czasu - na znaczenie pracy ratowników. Ratownicy medyczni wykonują ciężką, odpowiedzialną i stresującą pracę. W związku ze swoją ciężką pracą często ryzykują własne życie i zdrowie, by dotrzeć do potrzebującego na czas i udzielić mu pomocy. Również jako pierwsi pojawiają się na miejscach wypadków. Nie są im obce interwencje w momentach katastrofy, nagłego zachorowania i udzielania pierwszej pomocy osobom, które tej pomocy potrzebują. Tylko w 2019 r. - według statystyk - zespoły ratownictwa medycznego udzieliły w Polsce pomocy 3,1 mln osób. W ramach PRM w 2019 r. funkcjonowało 1577 zespołów ratownictwa medycznego: 369 specjalistycznych i 1208 podstawowych. Pomoc poszkodowanym świadczyło także 21 lotniczych zespołów ratownictwa medycznego i 237 szpitalnych oddziałów ratunkowych. Pragnę poprzez swoje oświadczenie wyrazić największą wdzięczność wszystkim ratownikom medycznym, lekarzom i pielęgniarkom systemu, dyspozytorom medycznym oraz innym osobom zaangażowanym w system ratownictwa medycznego oraz złożyć im najserdeczniejsze życzenia z okazji ich święta. Życzę wam wszystkiego najlepszego, a przede wszystkim ogromu satysfakcji i radości, jaką daje możliwość ratowania ludzkiego życia.
Mówca: Norbert Kaczmarczyk (tekst niewygłoszony)
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Z relacji przekazywanych przez interesariuszy w moich biurach poselskich oraz informacji medialnych wynika, że w Polsce może dochodzić do rzekomych nieprawidłowości przy masowym eksportowaniu zmagazynowanych nawozów za granicę. Jeśli powyższe znalazłoby potwierdzenie w faktach, to miałoby to bardzo istotne znaczenie dla bieżącej sytuacji na rynku nawozów, która jak powszechnie wiadomo, jest obecnie trudna. Jeśli w istocie dochodzi do naruszeń, to biorąc pod uwagę, że za ten obszar odpowiadają SSP, istotne jest w tym momencie zabezpieczenie interesów polskich rolników, a dopiero potem zysk. Ewentualne wyprzedanie zapasów nawozów może skutkować pogłębieniem trudnej sytuacji, która i tak pogorszyła się od czasu złożenia mojej interpelacji w tym zakresie. Podkreślałem także wówczas potrzebę dotowania nawozów i powrotu do tzw. sklepów przyzakładowych. Dziękuję, że te kwestie znalazły się w niedawno ogłoszonym programie Zjednoczonej Prawicy dla rolnictwa. Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, że zasadne wydaje się podjęcie przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi działań mających na celu skontrolowanie podmiotów zajmujących się produkcją i magazynowaniem nawozów. Jeśli w wyniku kontroli pojawią się wnioski o nieprawidłowościach w procesie eksportowania nawozów za granicę, to kolejnym odpowiednim krokiem powinno być zablokowanie tego typu procesów.
Mówca: Mirosław Suchoń (tekst niewygłoszony)
Data: 2021-10-13 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kilkanaście tygodni temu minęło 18 lat od momentu, kiedy podjęliśmy decyzję o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. 7 i 8 czerwca 2003 r. udaliśmy się do lokali referendalnych, żeby w tej sprawie zagłosować. Ponad 77% głosujących Polek i Polaków na pytanie o wyrażenie zgody na wstąpienie do UE odpowiedziało: tak. W Bielsku-Białej przystąpienie do Wspólnoty poparło 82% głosujących, a w powiatach: bielskim - 78%, cieszyńskim - 83%, pszczyńskim - 79%, żywieckim - 80%. Te wyniki pokazują, że bardzo dobrze rozumieliśmy perspektywę zapewnienia naszej ojczyźnie bezpieczeństwa, a z drugiej strony uzyskania silnego akceleratora wzrostu gospodarczego. W rezultacie 1 maja 2004 r. przystąpiliśmy do Unii Europejskiej i staliśmy się jej częścią. Dziś możemy pogratulować sobie tej decyzji. Dzięki niej jesteśmy istotnym członkiem wyjątkowego klubu państw europejskich, które łączy więź gospodarcza i polityczna oraz wspólnota wartości. Bo warto przypomnieć, że Unia Europejska to nie tylko polityka, gospodarka i pieniądze, ale przede wszystkim takie wartości, jak solidarność, praworządność, odpowiedzialność, uczciwość, tolerancja, szacunek dla pracy, gospodarność. Wspólnota wartości, która wynika także z chrześcijańskich korzeni Europy, to niezwykle silne spoiwo. Teraz nadszedł czas, że musimy bronić tej decyzji przed władzą, która na siłę chce postawić Polskę poza wspólnotą Unii Europejskiej. Przed władzą, która dla własnej korzyści postanowiła poświecić kluczowy interes Polski. Jesteśmy to winni naszym przodkom, którzy walczyli o Polskę wolną i niepodległą. Jesteśmy to winni kolejnym pokoleniom Polek i Polaków, których przyszłość spoczywa w naszych rękach. Jeżeli pozwolimy władzy rzucić nas w przepaść, to nie będzie powrotu i zostaniemy zapamiętani jako ci, którzy zmarnowali jedną z największych szans w historii Polski. Zróbmy wszystko, aby w tej walce zwyciężył interes Polski. Pamiętajmy: Unia to my wszyscy. Przebieg posiedzenia
Mówca: Małgorzata Gosiewska
Data: 2021-10-14 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję, pani poseł. W tej chwili głos zabierze pani poseł Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, klub Lewica. Zapraszam. Poseł Agnieszka Dziemianowicz-Bąk Dziękuję, pani poseł. Pan poseł Dariusz Klimczak w imieniu Klubu Parlamentarnego Koalicja Polska. Poseł Dariusz Klimczak Dziękuję bardzo, panie pośle. Pan poseł Paweł Zalewski, niezrzeszony. Bardzo proszę, panie pośle. Poseł Paweł Zalewski Dziękuję bardzo, panie pośle. 5 minut... Nie, już nie trzeba. Dobrze. W takim razie pani poseł Gabriela Masłowska w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Gabriela Masłowska Dziękuję bardzo, pani poseł. Zapraszam panią poseł Krystynę Skowrońską z Koalicji Obywatelskiej. Bardzo proszę. Poseł Krystyna Skowrońska Pan poseł Marek Rutka, klub Lewica. Bardzo proszę. Poseł Marek Rutka Dziękuję bardzo. Pan poseł Andrzej Grzyb, Koalicja Polska. Zapraszam. Poseł Andrzej Grzyb Dziękuję. Pan poseł Sylwester Tułajew, Prawo i Sprawiedliwość. Zapraszam. Poseł Sylwester Tułajew Dziękuję bardzo, panie pośle. Pan poseł Andrzej Kosztowniak... Ale nie, wcześniej jest pan poseł Siemoniak. Coś znowu szaleje. (Poseł Tomasz Siemoniak: Wirus.) Pan poseł Tomasz Siemoniak, Koalicja Obywatelska. Zapraszam, panie pośle. Poseł Tomasz Siemoniak