PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec proponowanej zmiany ustawy Kodeks postępowania karnego, którą przygotował Senat. Projekt ustawy stanowi wykonanie obowiązku dostosowania systemu prawa do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Powinnością polskiego parlamentu jest dostosowanie przepisów, które zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny jako niezgodne z konstytucją, do stanu zgodności z konstytucją. W tym miejscu chciałbym jeszcze raz serdecznie podziękować Senatowi, że zajmuje się generalnie wszystkimi tymi sprawami. Szczególnie chciałbym podziękować tym senatorom, którzy w tej konkretnej sprawie podjęli trud przygotowania projektu ustawy i dostosowania Kodeksu postępowania karnego, konkretnego artykułu, do ostatniego orzeczenia w tej sprawie Trybunału Konstytucyjnego. Nie będę odnosił się tutaj do samej treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, bo w bardzo dokładny sposób zrobił to pan senator, tu już nie można nic więcej dodać, nic ująć. Wszystkie aspekty tego orzeczenia zostały wskazane przez pana senatora. Zasadą jest to, żeby dostosowywać system prawa do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Odniosę się jedynie do ostatnich sformułowań, tego, co w tym projekcie jest robione. Otóż jest to propozycja, aby to wykonanie orzeczenia z dnia 18 października 2011 r. polegało na zmianie brzmienia art. 632a K.p.k. Skoro przepis ten dopuszcza w istocie odstępstwo od zasady, która została przyjęta w art. 632 K.p.k., a zarazem reguluje kwestię rozdziału kosztów procesu w razie umorzenia postępowania, to zasadna jest taka modyfikacja jego treści, aby na jego podstawie w sprawach rozpoznawanych w trybie publiczno-skargowym sąd władny był zasądzić koszty nie tylko od oskarżonego, ale także od Skarbu Państwa. Obecnie jest to możliwe jedynie w sprawach z oskarżenia prywatnego. Stąd też oba tryby zostały w treści art. 632a K.p.k. wyraźnie wyodrębnione. Po dokonaniu tej zmiany, tej nowelizacji, rozróżnienie to straci jakiekolwiek znaczenie, gdyż projektowane brzmienie już go nie uwzględnia. Ostatecznie więc to sądy będą podejmowały decyzje co do potrzeby rozstrzygnięcia o kosztach procesu wedle zmienionego przepisu art. 632a K.p.k., a nie art. 632 pkt 2 K.p.k., w szczególności zaś co do obciążenia Skarbu Państwa kosztami zastępstwa procesowego poniesionymi przez pokrzywdzonego lub oskarżyciela posiłkowego, i to bez względu na tryb, w jakim toczyło się postępowanie. Nasz klub jest za skierowaniem tego projektu do dalszych prac w komisjach parlamentarnych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wiemy, że Ministerstwo Sprawiedliwości pracuje nad szerszą nowelizacją Kodeksu postępowania karnego. Przypominają nam o tym wnioskodawcy w uzasadnieniu projektu nowelizacji. I moje pytanie do pana ministra: Czy po prostu prace ministerstwa - bo też w uzasadnieniu piszecie państwo o tym, że ministerstwo również nad art. 232a się pochyla - idą w tym samym kierunku, co prace Senatu? Bo jeżeli tak, to wszystko OK, a jeżeli z kolei w jakimś odmiennym, to będzie wtedy kłopot. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ja mam dwa krótkie pytania odnośnie do projektu. Bardzo dobrze, że będzie uzupełniona niewątpliwa luka prawna, która powstała w tym paragrafie, ale dlaczego w uzasadnieniu nie ma podanych kosztów, jakie poniesie Skarb Państwa? Bo niewątpliwie ten paragraf daje sędziom możliwość zasądzenia, że koszty umorzonego postępowania pokrywa Skarb Państwa. Zasadne wydaje mi się to, że chociaż w przybliżeniu powinny być ustalone koszty. Wiadomo, że trudno to ocenić, bo nie wiadomo, ile tych spraw jest, ale są statystyki, które mówią o tym, i można w jakimś przybliżeniu ocenić, ile będzie to kosztowało Skarb Państwa. I drugie pytanie: Czy to nie daje zbyt dużej wolności sędziom co do orzekania, kto pokryje koszty postępowania i w jakich przypadkach? Bo określenie ˝wyjątkowe przypadki˝ jest tak ogólne że każdy sędzia może bardzo indywidualnie je postrzegać, co doprowadzić może do patologii. Wiadomo, że każdy będzie się upierał, iż jego sytuacja jest wyjątkowa, tak żeby sędzia zasądzał, że koszty postępowania ma pokryć Skarb Państwa. Nie wydaje mi się, żeby nasz budżet był aż tak zasobny, żeby te generowane koszty, bez względu na to, jak one są duże, były w ten sposób pokrywane. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Racki
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego wnoszę o przekazanie przedłożonego projektu, który wcześniej omawiałem, do właściwej komisji, to jest do Komisji Infrastruktury. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W świetle obecnych przepisów prawa operator publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych są obowiązani na własny koszt zatrzymywać i przechowywać dane dotyczące naszych połączeń. Zobowiązani jesteśmy również dyrektywą Unii Europejskiej, która mówi - i nakazuje nam to - o przechowywaniu danych przez okres od 6 miesięcy do maksymalnie 24 miesięcy. Mam pytanie dotyczące kwestii, jak te dane są wykorzystywane i czy ktoś to nadzoruje, w jaki sposób i na jakiej podstawie operatorzy udostępniają te dane. Prawo Unii Europejskiej wyraźnie wskazuje, że dane te mają służyć w przypadku przestępstw wyłącznie poważnych, zaś w naszym kraju, w naszym krajowym prawie nie ma takiego zapisu. Nie ma też organu kontrolującego, który sprawdziłby, czy operatorzy wywiązują się ze swojego obowiązku w sposób zgodny z prawem, czy niszczą odpowiednie dokumenty po 24 miesiącach, czy należycie chronią zawarte w nich dane osobowe i prywatne każdego z nas. Dziękuję bardzo.
Mówca: Alicja Olechowska
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Jeśli chodzi o przechowywanie danych teletransmisyjnych na cele organów działających na rzecz bezpieczeństwa i porządku publicznego, to jest jasne, że jest w miarę łatwa forma udostępnienia tych danych na żądanie organów, ale chciałabym zapytać, jak to się ma w przypadku, kiedy nasze urządzenia telekomunikacyjne służą osobom, które działają właściwie jak przestępcy podczas nękania czy stalkingu. Jeśli jest wnoszone do prokuratury oskarżenie o nękanie czy stalking, wówczas bardzo często okazuje się, że prokuratura nie jest w stanie dojść do danych zapisanych na podstawie rozmów telefonicznych i SMS-ów, by przeprowadzić dochodzenie. Najłatwiejszą formą odrzucenia takiego zaskarżenia jest po prostu umorzenie śledztwa i informacja o tym, że odsłuchanie danych telekomunikacyjnych czy SMS-ów było niemożliwe, mimo że ofiara w swoim aparacie ma setki SMS-ów i zaznaczonych rozmów z określonego numeru. Co w takim razie daje zabezpieczenie tych rozmów wyłącznie na cele tych organów? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne zakłada skrócenie czasu przechowywania danych retencyjnych z 24 do 6 miesięcy. Niewątpliwie należy zgodzić się z autorami projektu, że tak długi okres przechowywania informacji odnośnie do wykonywanych przez klienta sieci połączeń jest niezaprzeczalnie istotną ingerencją w sferę prywatności człowieka. Jednakże jako że nie uczestniczyłem w dyskusji nad projektem ustawy, chciałbym zapytać jednak tak absolutnie ze zwykłej ciekawości i ze świadomością, iż długie przechowywanie informacji o połączeniach to rzeczywiście olbrzymia ingerencja w sferę prywatności, czy jednak nie zachodzi obawa, że 6 miesięcy to okres zbyt krótki, aby organy ścigania za pomocą danych retencyjnych mogły skutecznie zapobiegać przestępstwom lub je wykrywać? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Rębek
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych są zobowiązani na własny koszt zatrzymywać i przechowywać dane. Ja mam takie oto pytanie: Jakiej skali są to koszty? Czy wnioskodawcom znane są koszty, jakie ponoszą firmy telekomunikacyjne? To jest pierwsze pytanie. Druga kwestia jest taka: Jakie są praktyki w tej samej kwestii w krajach Europy Zachodniej? Czy tam również obowiązują podobne rozwiązania? Kolejna rzecz dotyczy tego, co często tutaj podnoszą przedstawiciele pracodawców. Otóż pracodawcy twierdzą, że wszystkie te wrażliwe dane są zdecydowanie zbyt łatwo dostępne, jeśli chodzi o retencję. Jakiej skali jest to problem? Czy jest jakiś miernik tego, w ilu, powiedziałbym, nieuzasadnionych przypadkach takie dane rzeczywiście zostały przekazane służbom, które zajmują się ściganiem przestępców. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Adamczyk
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Kiedy słyszę zapewnienia ze strony przedstawiciela Platformy Obywatelskiej, że przecież dzieje się to w duchu obrony obywatela, to taką postawę można skomentować jedynie sienkiewiczowskim: ˝Diabeł się w ornat ubrał i ogonem na mszę dzwoni˝. Bo oto jest pytanie do wnioskodawców: Dlaczego nie ingerujecie państwo w pozwolenie na sprawdzanie obywatela, ale chodzi tylko i wyłącznie o skrócenie retencji, skrócenie czasu przechowywania danych? Czas przechowywania danych nie ma przecież wielkiego wpływu na inwigilację, wpływ ma brak decyzji. Każdy policjant, każdy przedstawiciel służby może pytać, z kim obywatel w danym czasie... (Poseł Józef Racki: Nie każdy.) Tak, każdy, panie pośle, nie ma ograniczeń. Tutaj jest element bantustanu, dlatego pozwoliłem sobie odnieść się do tych zapewnień, do tej hipokryzji, do zapewnień dotyczących interesu obywatela. Nasuwa się więc pytanie, czy ta nowelizacja wynika z oczekiwań operatorów, którzy w sposób znaczny mają nadzieję zmniejszyć koszty związane z tzw. retencją, czyli przechowywaniem danych. Być może, jak mówią złośliwi, obawiacie się państwo, że niebawem trzeba będzie zdać relacje z tego, z kim i w jakich sprawach się prowadziło różne rozmowy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maciej Banaszak
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ostatnio rzecznik Policji stwierdził, że liczba zapytań służb do operatorów wzrosła w związku z możliwością przenoszenia numeru do dowolnego operatora. Zatem instytucje uprzywilejowane do kontroli billingów obywatela muszą wystąpić do wszystkich operatorów z zapytaniem, do jakiej sieci przynależy dany numer. Tym tłumaczy się w ostatnich latach wzrost zapytań. Mam pytanie: Na ile zatem realnie wzrosła liczba kontroli obywateli, nie uwzględniając zapytań o przynależność abonenta do operatora sieci telekomunikacyjnej? Dziękuję.
Mówca: Adam Abramowicz
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Chciałbym zadać pytanie przedstawicielowi wnioskodawców. Porównuję dwa kraje: Polskę i Niemcy na podstawie danych z 2009 r. W Polsce okres, w którym jest obowiązek przechowywania danych, wynosi 24 miesiące, w Niemczech - 6 miesięcy. Policja i inne do tego powołane instytucje wykonały w 2009 r. w Polsce 1060 tys. zapytań, co daje wskaźnik 2760 na 100 tys. mieszkańców, a w Niemczech - 13 348 zapytań, co wynosi 16 - słownie: szesnaście - na 100 tys. mieszkańców. Czy w związku z tym jest ważny i stanowi zagrożenie okres przechowywania danych? Przypomnę, że jest on w Polsce cztery razy dłuższy niż w Niemczech, a zapytań jest w Polsce 170 razy więcej niż w Niemczech. W Niemczech mamy kontrolę sądową, nie można zapytać o te dane bez kontroli sądowej, a w Polsce można. Czy warto zmieniać ten okres i tym samym pozbawiać się możliwości walki z przestępczością, czy nie lepiej skupić się na ustawie o Policji i innych ustawach i zabronić funkcjonariuszom służb sięgania po te dane bez uzasadnienia? To takie pytanie i prośba o refleksję i zastanowienie się. Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do strony rządowej: Skąd się wzięła ta liczba z zeszłego roku: 1400 tys. zapytań o billingi? Czy nastąpił wzrost przestępczości w Polsce, czy rząd coraz bardziej zaczyna inwigilować ludzi? Jakie konkretnie służby mogą obecnie zapytać o te dane? Czy ktoś to nadzoruje? Czy rząd prowadzi statystyki niesłusznych zapytań, takich gdy stwierdzono, że ktoś niepotrzebnie czy w błahej sprawie zapytał o billingi? Czy coś takiego jest w ogóle nadzorowane? Mam tutaj pytanie do posła wnioskodawcy: Dlaczego państwo zakładają, żeby z 24 miesięcy od razu zmniejszyć to do 6 miesięcy, a nie np. do 12? Czym się państwo kierowali, że akurat stwierdzili państwo, że lepiej te dane przechowywać tylko 6 miesięcy? Czy były prowadzone konsultacje z firmami telekomunikacyjnymi? Czy państwo może wiedzą, czy skoro te firmy z jednej strony mówią o wzroście kosztów, obniżą później te koszty w abonamencie w związku z tym, że będą musiały krócej przetrzymywać dane?
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W obecnym stanie prawnym operatorzy są zobowiązani do przechowywania przez 24 miesiące tzw. danych retencyjnych. Wnioskodawca wnosi o skrócenie tego okresu z 24 do 6 miesięcy, niżej podobno się już nie da. Usłyszałem tutaj, że wszelkie koszty przechowywania i udostępniania danych leżą po stronie operatorów. Mam takie pytanie: Czy wnioskodawca wykonał symulację, jakie są koszty przechowywania tych danych, lub ewentualnie to wie oraz na ile przyniesie realne oszczędności operatorom obniżenie tego okresu do 6 miesięcy? Czy wpłynie to w ogóle na obniżenie kosztów połączeń telekomunikacyjnych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Racki
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Dlaczego 6 miesięcy, a nie 18, 24? Z danych, które nam udostępniono, wynika, że 90% zapytań służb o dane telekomunikacyjne dotyczy okresu ostatnich 6 miesięcy. Gdyby było zwiększenie wydajności pracy tych służb, to prawdopodobnie w ciągu tych 6 miesięcy te dane, które są niezbędne, zostałyby wykorzystane. Chciałbym również powiedzieć o tym, o czym już tutaj mówiono, że mam nieco inne dane ściągnięte również z Internetu, że w ubiegłym roku sądy, prokuratura, Policja i inne służby sięgały po nasze dane, jeśli chodzi o połączenia, 1 856 880 razy, to jest prawie pół miliona razy więcej niż w 2010 r. i 800 tys. razy więcej niż w 2009 r. Stąd nasza determinacja dotycząca przyśpieszenia realizacji, zmian zapisów. Koszty ponoszone przez operatorów w zakresie gromadzenia i przechowywania danych telekomunikacyjnych oraz realizacja zapytań o udostępnienie tychże danych odbijają się negatywnie na odbiorcach usług telekomunikacyjnych. U nas obowiązuje taka zasada, że udostępniamy te dane nieodpłatnie. Natomiast ze strony internetowej udało mi się ściągnąć dane dotyczące tego, że w Finlandii - co prawda może w ogóle nie jest to porównywalne z naszym krajem - za udostępnienie każdego wniosku pobiera się opłatę, i to dość wysoką, sięgającą 256 euro. Chodzi o to, co padało z tej trybuny, że gdybyśmy wprowadzili odpłatność korzystania z danych, to prawdopodobnie ci, którzy korzystają z tych danych, również zastanowiliby się, czy warto sięgać po dane, które być może nigdy nie będą wykorzystane. Dobrze się składa, że rząd pracuje nad projektem ustawy i pani minister jest obecna podczas naszej debaty. Myślę, że dane, o których mówiliśmy w trakcie wystąpień, będą wzięte pod uwagę w trakcie dalszych prac nad przedłożonym projektem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Bętkowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nawiązując do omawianego projektu zmiany ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, pragnę odnieść się do proponowanego brzmienia treści art. 180a ust. 1 ustawy, w którym jest mowa w szczególności o tym, że operator publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych są obowiązani na własny koszt zatrzymywać i przechowywać dane telekomunikacyjne, o których mowa w ustawie, i zapytać: Czy projektodawcy nie obawiają się, że skrócenie okresu przechowywania danych telekomunikacyjnych odbije się negatywnie na jakości ochrony prawnej obywateli i możliwości dochodzenia własnych roszczeń. Nie mogę bowiem zgodzić się z twierdzeniem twórców projektu, że tego rodzaju praktyka może powodować u obywatela poczucie permanentnej inwigilacji, ponieważ osoba nienaruszająca prawa nie ma się czego obawiać, a wręcz przeciwnie - takie działania tylko umacniają ją w przekonaniu o potencjale obrony swoich praw i ich skutecznym egzekwowaniu. Poza tym należy pamiętać, że obowiązek zatrzymywania i przechowywania danych telekomunikacyjnych jest jednak przewidziany przez prawo europejskie, a państwa członkowskie zostały zobligowane do wdrożenia unijnych regulacji do krajowych porządków prawnych. Marszałek Sejmu, po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu, proponuje, aby Sejm skierował poselski projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne, zawarty w druku nr 306, do Komisji Infrastruktury w celu rozpatrzenia. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 5. porządku dziennego: Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o opodatkowaniu niektórych instytucji finansowych (druk nr 277). Proszę o zabranie głosu pana posła Dariusza Jońskiego w celu przedstawienia uzasadnienia projektu ustawy. Bardzo proszę.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Proponowana przez SLD ustawa już w samym tytule, według mojej oceny, wykazuje daleko idącą niesprawiedliwość. Bo co znaczy owo opodatkowanie różnych instytucji finansowych? W polskim systemie prawnym podatkiem jest to, co spełnia podstawowe cechy, tzn. jest przymusowe, bezzwrotne i powszechne. Wprowadzenie go ma na celu doprowadzić do ustabilizowania lub poprawy finansów państwa. W tym przypadku ten podatek nie jest powszechny, bo tylko enumeratywnie w art. 2 wylicza się osiem instytucji objętych tą propozycją, pomijając m.in. spółdzielnie, kasy i tzw. SKOK-i. Moje pytanie jest takie: Dlaczego państwo w proponowanej ustawie pominęliście instytucję zwaną bankiem SKOK? Jest to złamanie zasady powszechności i faworyzuje pewne instytucje na tle innych. Kolejne naruszenie tej zasady jest w treści, gdzie w art. 9 mówi się o zwolnieniu z przedmiotowego podatku, daje się jednakże taką możliwość tylko i wyłącznie bankom. Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Nie będę miał pytania do wnioskodawców, tylko raczej do rządu, do pani minister. Wprawdzie pani minister jeszcze nie zabierała dzisiaj głosu w tej sprawie, ale podczas poprzedniego procedowania nad projektem ustawy złożonym przez Prawo i Sprawiedliwość słyszeliśmy wypowiedź, że resort finansów jest temu rozwiązaniu przeciwny. To jest zadziwiająca sytuacja, ponieważ propozycje rządu w różnych sprawach podatkowych raczej Polaków nie oszczędzają. Podwyżka stawek VAT o jeden punkt procentowy, która zaowocowała bardzo wysokim impulsem inflacyjnym - wtedy przedstawiciele koalicji nie zastanawiali się, jak obronić przed skutkami tej podwyżki zwykłych ludzi. Ci zwykli ludzie dzisiaj płacą to w cenach towarów i usług i nikt nie troszczy się o ich los. Natomiast dzisiaj wysłuchałem przedstawicieli obydwu partii koalicyjnych, jak pochylają się z troską nad losem banków, których ewentualnie to dodatkowe obciążenie miałoby dotknąć. To jest rzeczywiście zadziwiające. Zastanawiam się, skąd ta swoista obrona Częstochowy, jeżeli chodzi o system bankowy w Polsce. Po wielekroć były tu prezentowane dane dotyczące dochodów banków w ostatnich latach, w szczególności w kryzysowym ponoć roku 2011. (Dzwonek) Wtedy dochody netto sięgały 16 mld zł i były wyższe o 1/3 - już kończę, panie marszałku - niż w roku 2010. Pojawia się pytanie: Dlaczego jest taki opór przed sięgnięciem do tych głębokich kieszeni? Dlaczego akurat ten sektor ma się nie składać na wychodzenie naszych finansów publicznych z zapaści? To jest zadziwiające. Mam nadzieję, że na te pytania odpowie pani minister. Dlaczego państwo tak bronicie tego sektora finansowego przed złożeniem się na koszty spowolnienia gospodarczego w Polsce? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Alicja Olechowska
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Przepraszam bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Szczerze powiedziawszy, uważnie przysłuchiwałam się propozycji tego projektu, wystąpieniu pana posła Jońskiego i pana posła Zbrzyznego i zastanawiam się tylko nad tym, że skoro SLD tak doskonale przygotowało się do tego projektu ustawy, to dlaczego ta ustawa jest taka, że tak powiem, mizerna, jeśli chodzi o jakiekolwiek wyjaśnienia. W tej ustawie po prostu nie ma żadnego uzasadnienia ani żadnej opinii, panie pośle Zbrzyzny. W gruncie rzeczy z jednej strony co nieco pan mnie przekonał, mówiąc o tym, że można byłoby poszukać tych pieniędzy właśnie w instytucjach finansowych, ale z drugiej strony przecież istnieje poważna obawa co do tego, że to by się rykoszetem odbiło na podatnikach, na klientach instytucji finansowych. A co za tym idzie, spodziewałam się, że to uzasadnienie, które pan nam tu zaprezentował, nie będzie tylko w formie wolnej dyskusji, ale także jakichś uzasadnień merytorycznych, popartych przez środowiska związane z bankowością lub środowiska analizujące bankowość. Chciałabym zapytać także o to, jakich aktywów ma dotyczyć ewentualna pana propozycja, bo rzeczywiście określenie tego procentu podatku może wydawać się znikome (Dzwonek), ale właściwie nie wiadomo, czego dotyczy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Pośle! Wysoka Izbo! Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że uzasadnienie poselskiego projektu ustawy o opodatkowaniu niektórych instytucji finansowych zawiera pewne błędy. Nie można na jego podstawie określić celu proponowanej regulacji. Brak w nim danych dotyczących podstaw przyjętych rozwiązań w zakresie wysokości stopy podatku czy podstawy do jego naliczania. Ważniejszą kwestią jest jednak zakres podmiotowy instytucji objętych projektem ustawy. Brak w nim spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych czy zakładów ubezpieczeniowych państw członkowskich Unii Europejskiej. Idąc dalej, wśród instytucji zwolnionych od obowiązku uiszczania podatku wymienia się banki, które zysk za rok obrotowy przeznaczyły na zwiększenie funduszy własnych, a pomija się pozostałych płatników podatku. Proszę więc o wyjaśnienie powodów takich, a nie innych zapisów omawianej ustawy. Jakimi kryteriami kierowano się przy określeniu podmiotowego zakresu poszczególnych zapisów projektu oraz czy wymienione przeze mnie pominięcia, niektóre z nich, były zamierzone, a jeśli tak, to jak projektodawca (Dzwonek) uzasadnia tego typu wyłączenie? Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-04-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Autorzy ustawy o opodatkowaniu niektórych instytucji finansowych w projektowanym art. 9 zdecydowali się wprowadzić ulgę podatkową dla banków, które zysk za rok obrachunkowy przeznaczyły na zwiększenie funduszy własnych. Chciałbym w związku z tym zapytać, jakimi przesłankami kierowali się projektodawcy, nie przyznając takiej możliwości innym podmiotom objętym nowym obowiązkiem podatkowym. Ponadto chciałbym zapytać, czy autorzy nie obawiają się, że w związku z nałożeniem podatku na wymienione w ustawie instytucje finansowe jego kosztami w efekcie zostaną obciążeni nowi klienci. Dziękuję bardzo. (Oklaski)