Mówca: Sprawozdawca Tadeusz Cymański
Data: 2016-06-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wielce Szanowne Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Późna pora, większość obywateli już śpi, ale niektórzy jednak nasłuchują, wyczekują, co się w Sejmie dzieje, a dzieje się dużo. Ja właśnie mam przyjemność w tej chwili zakomunikować, że w pewnych bólach, może nie aż tak wielkich, rodzi się ustawa o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, ustawa, którą wczoraj, ale tak naprawdę 6 godzin temu, z pewnym wysiłkiem i nakładem pracy sejmowa Komisja Finansów Publicznych rozpatrywała. Właśnie mnie przypadł w doli ten zaszczyt, żeby tutaj, na sali sejmowej zaprezentować ten urobek, efekt tej pracy w formie krótkiego, mam nadzieję, sprawozdania. Przystępując do rzeczy, chcę powiedzieć, że Senat, Izba wyższa, proponował i przedłożył do analizy komisji finansów 44 poprawki i myśmy konsekwentnie punkt po punkcie te wszystkie propozycje rozpatrywali. Ale żeby nie mówić o wszystkich, bo ich ranga, jakość, złożoność i waga, prawda, przede wszystkim, są bardzo różne, skoncentruję się w swoim sprawozdaniu i krótkiej wypowiedzi na tych, które wywołały, zdaniem uczestników, członków sejmowej komisji finansów, najwięcej emocji, były najbardziej istotne, ciekawe i miały istotne znaczenie. I tak. Pierwsze emocje i pierwsze skrzyżowanie racji i argumentów miało miejsce przy poprawce nr 4. To jest poprawka, która wprowadza do tej ustawy - przypomnę, do ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji - pewną możliwość, daje delegację ministrowi finansów, aby ten w formie rozporządzenia określił tryb i warunki wykupywania wierzytelności kas. Tu, w tym momencie cały ciężar i zarzewie sporu dotyczyły tego, dlaczego wprowadza się pozytywną możliwość pomocy Bankowego Funduszu Gwarancyjnego właśnie kasom. Były pytania, dlaczego nie ma tego w stosunku do banków spółdzielczych. Nie jest moim zadaniem analiza tego obszernego dokumentu. Odpowiedź była zadawana, trzykrotnie padały tam słowa o adekwatności, a nawet o tym, czy są przepisy paraleli. Nie wiem, czy przygląda mi się, przysłuchuje się pani Hennig-Kloska, czy to ona o to nie pytała. W każdym razie były takie dyskusje i w celu sprawozdawczości, dla pełnego obrazu muszę Wysoką Izbę o tym poinformować. Z drugą historią i kolejnymi emocjami wiąże się poprawka 5. i następne, te, które regulują skład rady funduszu. Tutaj Senat zaproponował, aby ze składu tej rady wyeliminować, mówiąc elegancko: nie umieszczać w tej radzie przedstawicieli Związku Banków Polskich. Tu oczywiście też były wielkie emocje, padały różne argumenty. Wnioskodawcy, czyli senacka komisja finansów stwierdziła, że to przeczy pewnej zasadzie demokratycznej, od elementarza wychodząc, bo przecież Związek Banków Polskich reprezentuje pewien dominujący sektor bankowości, ale nie wszystkich. Skoro te potężne banki mają mieć swoich przedstawicieli w radzie funduszu, a inne nie, to jest coś nie tak i dlatego tutaj taki był głos. Oczywiście była obrona pierwotnego tekstu ustawy, bo trzeba też pamiętać, użyto zresztą tego jako argumentu, że w pierwszej wersji ze składu ministerstwa, rządu ci przedstawiciele byli. Skąd się wziął pomysł i dlaczego, gdy się pojawił, taka była dyskusja - dla jednych poręczna, dla innych nie? Oczywiście bronił tej pozycji przedstawiciel, sam szef, pan Pietraszkiewicz, obecny na posiedzeniu, podając aspekty historyczne, używając, jego zdaniem, niebłahego argumentu, że gros pieniędzy, są szacunki, że 98% środków, łożą właśnie te potężne banki, i to jest fakt, to używano jako argumentu, a mają nie mieć przedstawicieli, więc jak by to było. Również ta spisowa teoria dziejów, że skoro nie będzie komu patrzeć na ręce, to później rzeczywiście wszystkie decyzje będą podlegały i że to będzie działało kontra nawet wnioskodawcom i będzie sprowadzało tutaj atmosferę podejrzliwości co do decyzji, które będą zapadały, a one powinny być, i miejmy nadzieję, że będą, bardzo transparentne. Podzieliła ten pogląd obecna na posiedzeniu komisji pani prezes Krajowego Związku Banków Spółdzielczych pani Majerczyk-Żabówka, która to poparła, twierdząc, że godzi się na to i chce, żeby Związek Banków Polskich ją reprezentował. To jest ta poprawka, która była drugą taką istotną i wywołującą najwięcej emocji. I wreszcie trzecia chyba poprawka, która zdominowała tę dyskusję - chodzi mi o ogromną ilość czasu, energii, emocje - to jest poprawka, którą zaproponował Senat. O tyle to było ciekawe i istotne, miało chyba szczególny charakter, że tu było można zobaczyć istotną różnicę zdań między wnioskującymi, a poprawka dotyczyła zmniejszenia limitu kapitału w momencie założenia banku zrzeszającego dla banków spółdzielczych. Jest dzisiaj w Polsce grupa banków spółdzielczych, która ma ambicję i wyraża chęć założenia własnego banku, który byłby bankiem zrzeszającym, bo taki obowiązek na bankach spółdzielczych spoczywa, ale banki te wnioskowały i szeroko uargumentowały, dlaczego zależy im na tym, żeby ten kapitał początkowy był niższy od tego, który wprost przy dzisiejszym stanie prawnym na nich spoczywa - nie 20 mln euro, a 10. One to uzasadniały. Senatorowie wyszli naprzeciw tym racjom i na to się godzili. Przeciwnego zdania był, jak rozumiem, i do tego momentu jest minister finansów, który chce jednak, żeby, kierując się względami ostrożnościowymi, jak to powiedział... Tutaj była różnica zdań, była wielka dyskusja, kilkakrotnie podawano przykłady, również aspekt historyczny, że jeżeli sięgniemy w przeszłość, kiedy banki spółdzielcze były słabe, kiedy nie miały pieniędzy, Unia Europejska nakładała i zdrowy rozsądek, były zmieniane. Ja też byłem wtedy w Sejmie, pamiętam, jak to się stopniowo zmieniało: a więc 500, milion, 5 mln po to, żeby wzmocnić ten kapitał założycielski, ten własny. To było bardzo logiczne. Dzisiaj sytuacja jest inna, banki nie są bogate, ale nie są już tak biedne, wypracowały własne kapitały, a więc te ważne, istotne aspekty mają dzisiaj inny charakter. To był argument w rękach banków, którym Senat pospieszył z pomocą, a my jako komisja finansów - ku zaskoczeniu jednych i zdziwieniu innych - poparliśmy to i jutro właśnie czy dziś Wysoka Izba ten spór rozstrzygnie. Nie będę się już rozgadywał i wdawał w szczegóły, widzę pierwsze oznaki zniecierpliwienia moją mową, a więc przejdę do konkluzji. Reasumując, te trzy kwestie... Były jeszcze trochę inne, łącznie z ostatnią, taką dodatkową, 3a, tak bym powiedział. To była ta poprawka, która ten aspekt, że przepisy rozdziału 3 dotyczące kas... Tu cały czas w tle siedzą SKOK-i, dlaczego wchodzą od 1 stycznia 2017 r., a nie jak dla innych, dla BS. Bardzo inteligentnie obecny wiceminister, zresztą teraz się nam przysłuchuje, zauważył, że w całej pierwotnej wersji BS wiedziały o tym, że będą w tym ujęte, a więc miały czas. A ze SKOK-ami było trochę inaczej. Nie wiedziały, a więc trzeba dać im troszeczkę więcej czasu. To było bardzo eleganckie. Czy przekonało innych? W głosowaniu pewnie tak. Czy w myślach? Bo to nie zawsze jest to samo. Ale kończę już. Proszę Wysoką Izbę o przyjęcie tego projektu. Myślę, że to jest długo oczekiwany projekt. Dziękuję wszystkim, którzy włożyli w to tyle serca i czasu, również opozycji, która była konstruktywna. Może nie zawsze, ale gros poprawek to były poprawki, które miały ręce i nogi. Dziękuję również ministrowi, ministerstwu. Mam nadzieję, że polski parlament przyjmie tę ustawę. Mam nadzieję, że w wielu punktach zdecydowaną większością, a gdzie nie, to tylko tą kamienną, która jest i musi istnieć. Dziękuję bardzo. (Głos z sali: Brawo!)