PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie można budować silnej gospodarki bez dobrego prawa restrukturyzacyjnego. Wielu przedsiębiorców mówi dziś wprost: chcemy mieć realne narzędzia, zanim będzie za późno. Ten projekt daje właśnie taką szansę na restrukturyzację zamiast likwidacji, na naprawę zamiast zwijania działalności. Przedsiębiorcy zyskują jasny, szybki i skuteczny mechanizm restrukturyzacji, często tańszy niż tradycyjna upadłość. Projekt ogranicza ryzyko gwałtownego bankructwa, co przekłada się na ochronę miejsc pracy, stabilność kontrahentów i bezpieczeństwo łańcuchów dostaw, również w skali lokalnej. To są konkretne zmiany, które mogą realnie pomóc nie tylko przedsiębiorcom, ale całej gospodarce. Czy wprowadzane przepisy przyspieszą postępowania restrukturyzacyjne także w sądach? Chciałam o to zapytać, ponieważ wielu przedsiębiorców skarży się na przewlekłość spraw. Dziękuję bardzo.
Mówca: Gabriela Lenartowicz
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przy tej okazji chciałabym przypomnieć, że jesteśmy ostatnim krajem w Unii Europejskiej, który wprowadza dyrektywę o drugiej szansie. Dobrze, że w końcu do tego dochodzi. Chciałabym zapytać o planowane działania Ministerstwa Sprawiedliwości, które sprawuje nadzór nad procesem restrukturyzacyjnym, i także nad syndykami, nadzorcami restrukturyzacyjnymi. Od dłuższego czasu w polskich mediach i nie tylko, także w przestrzeni publicznej, także na salach sejmowych pojawiają się sensacyjne negatywne informacje, które są ogólnie nazywane syndykatem syndyków, także informacje o wkroczeniu CBA, o aresztowaniach. Chciałabym zapytać o niepokojące informacje o nieprawidłowościach (Dzwonek), jeśli chodzi nie tylko o małe przedsiębiorstwa, ale także o duże. Pytałam o to w kontekście m.in. upadłości Rafako i ministerstwo odpowiedziało, że nie może wkraczać z nadzorem tam, gdzie decyzje są zatwierdzane przez sędziego. Otóż w przypadku tych problematycznych i kończących się często aresztowaniami postępowań także sędziowie zatwierdzali te kwestionowane wydatki i decyzje. Chciałabym zapytać, czy w związku z tym ministerstwo przewiduje w najbliższym czasie rozwiązania legislacyjne, na których brak powołuje się w odpowiedzi na moje pismo i które uczynią ten proces bardziej przejrzystym i korzystnym zarówno dla dłużników, jak i dla wierzycieli. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Ciecióra
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! To jest implementacja, dlatego chciałbym zapytać, o ile rozszerzamy tę implementację. Ile dodatkowych przepisów w ramach tej ustawy zostanie dołożonych, dorzuconych? Jakie to są przepisy? Jakie jest uzasadnienie tego, aby dokładać te przepisy do nowego prawa? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marta Golbik
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Muszę powiedzieć, że to jest dla mnie najbardziej wzruszający i przejmujący moment, od kiedy tylko zostałam posłanką. Na samym początku chciałam podziękować Andżelice, Weronice, Mai, Dominikowi, Monice, naszej obecnej rzeczniczce praw dziecka, Szymonowi i wszystkim ludziom dobrej woli, którzy przez tyle lat z nami byli i pracowali nad tymi rozwiązaniami. Bo dzisiaj to my, parlamentarzyści, po raz pierwszy tak naprawdę odpowiadamy na prośby młodych ludzi dla młodych ludzi. To my odpowiadamy na te wszystkie apele młodych w kryzysach psychicznych albo którzy już przez te kryzysy psychiczne przeszli. Są to apele o to, żebyśmy wsparli ich kolegów, ich koleżanki, żebyśmy nie dali umierać najmłodszym, żebyśmy dali im jakąkolwiek szansę na dobre życie. I my dziś tę szansę dajemy. Dajemy ją wszystkim młodym ludziom, którzy nie mają wsparcia w rodzicach. Dzieje się tak z różnych powodów, bo ten problem, że rodzic nie chce usłyszeć wołania młodego człowieka o pomoc, dotyczy czasem rodzin bardzo zamożnych, gdzie czasem rodzice po prostu nie widzą, że coś złego się dzieje, a czasem dotyczy rodzin, w których występuje przemoc i to właśnie rodzic jest przyczyną problemów tego dziecka. Dlatego musimy dać szansę najmłodszym na to, żeby mogli skorzystać z pomocy. Szanowni Państwo! Pamiętajmy, że liczba zarówno samobójstw, jak i prób samobójczych rośnie z roku na rok. To są dane WHO, a WHO mówi również o tym, że ta liczba jest koszmarnie niedoszacowana, że tak naprawdę dane, które my dostajemy, są absolutnie niepełne, bo większość tych przypadków nie jest zgłaszana, więc o wielu z nich po prostu nie wiemy. Wiemy to, co mówi nam Komenda Główna Policji. Wiemy, że w latach 2019-2022 skala populacji młodych, u których stwierdzono zaburzenia psychiczne, wzrosła. W grupie osób pomiędzy 13. a 18. rokiem życia ten wzrost osiągnął poziom 63%. Pamiętajmy, że wpływ na to miały zarówno pandemia COVID, którą młodzi ludzie bardzo ciężko przeżyli, jak i wojna, która toczy się dzisiaj przy naszych granicach. My, dorośli, naprawdę zupełnie inaczej postrzegamy zagrożenie, zupełnie inaczej postrzegamy wyzwania, inaczej reagujemy na stres. Młodzi ludzie reagują na stres w sposób bardzo poważny i oni muszą czasem mieć z kim porozmawiać. Dzięki temu, że my im tę szansę dajemy, już za chwilę, gdy Wysoka Izba, mam nadzieję, przyjmie te rozwiązania, każdy młody człowiek powyżej 13. roku życia będzie mógł skorzystać z pomocy psychologicznej. Psycholog wesprze go w procesie zdrowienia z udziałem jego rodziców, będzie rozmawiał z rodzicami, jak mogą w tym uczestniczyć, a jeśli sytuacja będzie tego wymagała - i to jest bardzo ważne - jeśli rodzic będzie zagrożeniem dla dziecka, będzie musiał powiadomić sąd opiekuńczy, który dalej zajmie się sprawą. Jeszcze raz dziękuję wszystkim ludziom dobrej woli, którzy od lat przy różnych okazjach o tym rozmawiali, którzy przez ostatnie miesiące ciężko nad tym pracowali. I bardzo proszę o przyjęcie tego projektu ustawy, jak również na ręce pana marszałka składam poprawki do tego projektu. Bardzo dziękuję.
Mówca: Grzegorz Napieralski
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chyba pierwszy raz na tej mównicy chciałbym stanąć przed wami nie jako poseł, nie jako polityk, ale jako tata dwójki dzieci. Jestem tatą, który wielokrotnie popełniał błędy. Bo nie miałem wiedzy, bo się nie nauczyłem, bo może nikt nie miał takiej wiedzy, żeby mnie nauczyć, jak być dobrym rodzicem. W tych trudnych czasach, o których mówiła pani przewodnicząca Golbik, nie tylko pandemii, wojny, ale też mediów społecznościowych, nienawiści, która się pojawia, stoję przed wami i proszę was bardzo o poparcie tej ustawy, bo ona nie jest dla nas, ona jest dla dzieciaków, które potrzebują tego wsparcia, potrzebują tej pomocy bardziej niż my, bo ci ludzie są młodzi, bezbronni, bo potrzebują fachowej opieki. Jak boli nas brzuch, jak boli nas głowa, idziemy do lekarza, bierzemy tabletki, ale kiedy boli nas dusza, kiedy cierpimy, nie wiemy, co tak naprawdę z tym zrobić. I ta ustawa jest właśnie po to. Naprawdę zobaczyłem jako polityk bardzo wiele tragicznych sytuacji. Sam byłem świadkiem, byłem w sytuacji, kiedy w naszym otoczeniu młode dziecko popełniło samobójstwo i ja musiałem poinformować o tym rodziców. Tak się stało. Aby takie tragedie nie miały miejsca, musimy zrobić wszystko, odrzucić ideologię i pomagać tym dzieciom, bo one tej profesjonalnej pomocy często od nas nie dostaną. Sam często nie potrafiłem dać takiej pomocy własnym dzieciom. (Dzwonek) Dzisiaj bardzo dziękuję pani poseł Golbik, bo to tak naprawdę Marta Golbik od samego początku zebrała ludzi ze wszystkich sił politycznych, ludzi dobrej woli, ale przede wszystkim ekspertów, i zapytała, co można zrobić, aby pomóc naszym dzieciom. Proszę, abyśmy odłożyli ideologię, abyśmy odłożyli spory polityczne, bo możemy się kłócić w innych miejscach, ale w tym momencie chodzi o nasze dzieci, o coś najważniejszego, bo chyba nikt na tej sali nie odrzuci takiej oto tezy, że miłość dziecka do rodzica i miłość rodzica do dziecka jest najważniejsza i najpiękniejsza. Więc proszę o poparcie, a pani poseł Golbik za to wszystko dziękuję jako tata, nie jako polityk. (Oklaski)
Mówca: Jolanta Zięba-Gzik
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe - Trzecia Droga pragnę przedstawić stanowisko klubu odnośnie do poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz niektórych innych ustaw, druki nr 748 i nr 1372. Proponowane rozwiązania są odpowiedzią na alarmujący kryzys zdrowia psychicznego wśród dzieci i młodzieży. Dane dotyczące liczby prób samobójczych czy samobójstw nie pozostawiają wątpliwości: skala problemu jest duża. Liczba dzieci i nastolatków wymagających pomocy psychologicznej, psychiatrycznej, terapeutycznej w ostatnich latach niemal się podwoiła. Coraz więcej młodych ludzi doświadcza kryzysów psychicznych, depresji, a tak jak wspomniałam, liczba prób samobójczych stale rośnie. Przedłożony projekt daje młodym osobom w wieku od 13. roku życia prawo do samodzielnego skorzystania z profesjonalnej pomocy psychologicznej czy terapeutycznej w ramach publicznej ochrony zdrowia, nawet gdy rodzic lub opiekun ustawowy nie wyraża na to zgody. W przypadku osób powyżej 16. roku życia projekt wprowadza mechanizmy pozwalające młodemu pacjentowi współdecydować o swoim leczeniu. Te zmiany są konieczne. Praktyka pokazuje, że często to właśnie brak zgody ze strony dorosłych uniemożliwia młodym ludziom dostęp do niezbędnego wsparcia. Dzięki proponowanym przepisom umożliwimy szybszą i bardziej skuteczną interwencję, zanim dojdzie do tragedii, zanim konieczna będzie hospitalizacja. Projekt wpisuje się także w założenia trwającej reformy systemu opieki psychiatrycznej, psychologicznej nad dziećmi i młodzieżą, budując sieć środowiskowej opieki bliskiej młodemu pacjentowi. Warto także podkreślić, że projekt w odpowiedzialny sposób dba o równowagę między autonomią młodego pacjenta a rolą rodziny. Przewidziano obowiązek informowania rodzica lub opiekuna o udzielonych świadczeniach i stanie zdrowia dziecka, a w sytuacjach zagrożenia dobra dziecka -zaangażowanie sądu opiekuńczego. Szanowni Państwo! Zdrowie i życie dzieci nie jest sprawą polityczną. To temat ponad podziałami. Dlatego bardzo apeluję, abyśmy wzorem innych ustaw, jak np. ustawy Kamilka, tutaj również przyjęli rozwiązanie, które naprawdę pomoże dzieciom i młodzieży. Podobnie jak kolega... Mówię też to jako mama trójki dzieci, już co prawda pełnoletnich, ale dzieci zawsze są naszymi dziećmi i problemy są zawsze, ale też jako osoba, która przez wiele lat pracowała jako pedagog szkolny. Wiem dobrze, że niestety nie zawsze jest tak, że to wsparcie w tej rodzinie jest, nie zawsze jest tak, że dziecko chce skorzystać z tego wsparcia w szkole, po to żeby nie być stygmatyzowanym, naznaczonym. Jest z tym naprawdę bardzo różnie, to są bardzo indywidualne sprawy. Dlatego, Marta, dziękuję za ten projekt ustawy i mam nadzieję, że wszyscy tutaj będziemy głosować ponad wszelkimi politycznymi podziałami. My jako Polskie Stronnictwo Ludowe oczywiście będziemy popierać ten projekt. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozmawiamy tutaj o bardzo poważnym problemie zdrowia psychicznego młodych ludzi. To jest bardzo skomplikowana i delikatna materia. Nie kwestionujemy tego. Natomiast uważamy, że tą ustawą polepszacie tylko swoje własne samopoczucie. Zresztą widać to po tych wszystkich podziękowaniach. (Głos z sali: No nie, panie pośle...) (Poseł Bożena Lisowska: Lepiej w ogóle nie pomagać?) Ten projekt ustawy to jest naprawdę fikcja, która w rzeczywistości nie przyniesie realnej pomocy psychologicznej dzieciom, a podważa konstytucyjne prawo rodziców do wychowania dzieci. Nieważne, ilu posłów na tej mównicy powie, że to nieprawda, ale de facto tak właśnie jest. Ta ustawa nie rozwiązuje kluczowych problemów systemowych ani w edukacji, ani w ochronie zdrowia psychicznego dzieci. Według proponowanych przepisów dziecko będzie mogło pójść bez wiedzy i zgody rodziców do psychologa, a i tak osoba udzielająca świadczenia musi poinformować rodziców o tej wizycie w ciągu 7 dni. Stwarza to jedynie potencjalny dodatkowy konflikt i utratę zaufania między rodzicami a dzieckiem. Przecież psychologowie w szkołach już dziś są dostępni. Jeśli dziecko nie ma do nich zaufania, to znaczy, że system tutaj zawiódł, i to jest temat do rozmowy, a nie powód do otwierania bocznych drzwi, które tylko pozornie rozwiązują problem. Dobrze, że w ostatniej chwili wycofaliście się z pomysłu, by dziecko mogło iść do psychologa z tzw. wybranym dorosłym, czyli obcą osobą. To stwarzałoby ogromne pole do nadużyć dla ludzi i organizacji, którzy nie chcą działać i nie działają w dobrej wierze ani dla dobra dziecka. Ale nawet bez tego zapisu projekt wciąż jest nie do przyjęcia. Nie zwiększa dostępności specjalistów, nie skraca kolejek, nie podnosi finansowania, nie rozwiązuje kryzysu kadr, nie wzmacnia też psychologów szkolnych. Pytam więc, co z tego będzie miało samo dziecko. Czy szybciej dostanie się do specjalisty? No nie sądzę. Czy będzie miało kontynuację terapii? Też nie bardzo. Czy rodzic będzie miał narzędzia, by towarzyszyć dziecku w kryzysie? Nie do końca. Przeciwnie, rodzic będzie tutaj odsuwany. System ochrony zdrowia psychicznego nie może działać bez udziału rodziców. To rodzice odpowiadają za dziecko. Państwo ma wspierać rodzinę, a nie ją marginalizować, a ten projekt systematycznie ogranicza rolę rodziców w imię rzekomego dobra dziecka. (Poseł Marta Golbik: No nie ogranicza.) Zamiast fikcyjnych zmian oczekujemy konkretów, realnego skrócenia kolejek do psychologów i psychiatrów dziecięcych, dobrej wyceny terapii rodzinnej, wzmocnienia psychologów w szkołach i wsparcia rodziny jako całości, a nie wypychania rodziców poza nawias. My jako Konfederacja nie możemy zagłosować za. Będziemy przeciw. Dziękuję.
Mówca: Marcelina Zawisza
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To nie jest ustawa, która rozwiązuje wszystkie problemy, ale to jest ustawa, która daje dzieciom, które doświadczają przemocy w domu, szansę na to, żeby mogły uzyskać pomoc, żeby mogły pójść do psychologa i powiedzieć, co się dzieje u nich w domu, żeby mogły uzyskać pomoc, bo czasami łatwiej jest poprosić o pomoc kogoś, kogo nie znamy, kogoś, kto nie jest w naszym otoczeniu, w naszym środowisku. Bycie młodą osobą w środowisku szkolnym już samo w sobie jest trudne. W okresie dorastania to naprawdę nie jest łatwe, żeby przyznać się do tego, że ktoś w domu stosuje wobec mnie przemoc, albo żeby - kiedy tę przemoc stosują rówieśnicy - pójść do psychologa szkolnego i powiedzieć, że się tej przemocy doświadcza. Ta ustawa daje furtkę do tego, żeby młoda osoba, której rodzice nie zgadzają się na to, żeby poszła do psychologa, z tej pomocy mogła skorzystać. Ta ustawa daje rodzicom możliwość kontroli, ponieważ w ciągu 7 dni, jeśli to nie oni są sprawcami przemocy, dowiadują się o tym, że dziecko skorzystało z pomocy. A jeśli to oni są sprawcami przemocy, to dowiaduje się o tym sąd i tutaj wkracza już państwo. To dziecko ma szansę na to, żeby państwo uchroniło je przed przemocą, przed tym, co się dzieje w domu. To nie jest ustawa, z której skorzysta wiele dzieci, przynajmniej taką mam nadzieję, ponieważ w większości polskich domów dzieciom nie dzieje się krzywda. Ale to jest ustawa dla tych dzieci, które tej pomocy po prostu dramatycznie i desperacko potrzebują. Dlatego powinniśmy ją poprzeć. Ona nie rozwiązuje problemu dostępności psychologów, jest to prawda. Ona nie pomaga w tym, żeby psychologowie w szkołach byli lepiej wynagradzani i chętniej w szkołach pracowali. Ona nie rozwiązuje wielu systemowych problemów, jest to prawda. Ale jest to koło ratunkowe dla tych, którzy tej pomocy po prostu potrzebują. I to już jest naprawdę kompromis. Ta wersja, nad którą dzisiaj procedujemy, mam wrażenie, wychodzi naprzeciw różnym potrzebom. Wychodzi naprzeciw potrzebie tego, żeby uznać prawo rodziców do wychowywania własnych dzieci, ale przede wszystkim jest wyciągnięciem ręki do tych dzieci, które tego bezpieczeństwa ze strony rodziców po prostu nie mają. Ona jest kompromisowa, a z drugiej strony naprawdę daje dzieciom szansę. Dajmy dzieciom szansę w tej Izbie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Katarzyna Stachowicz
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Gdy nastolatek doświadcza kryzysu psychicznego, a uzyskanie zgody rodzica jest niemożliwe, zostaje sam ze swoimi problemami, które bardzo często doprowadzają do dramatycznych wydarzeń. Dzięki tym przepisom młodzi ludzie mogliby skorzystać z profesjonalnej pomocy w ramach świadczeń gwarantowanych przez system ochrony zdrowia, co ma poprawić ich bezpieczeństwo i dostęp do wsparcia w trudnych chwilach. Projektowane zmiany zakładają, iż pacjent małoletni, który ukończył 13 lat, ma prawo do uzyskania bez zgody przedstawiciela ustawowego trzech porad psychologicznych lub trzech sesji psychoterapii indywidualnej, lub trzech sesji wsparcia psychologicznego. Mam pytanie: Na jakiej podstawie ustalony został limit tych trzech porad i sesji i co w sytuacji, gdy stan pacjenta wymagać będzie większej ich liczby? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Ściebiorowski
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jako poseł reprezentujący Śląsk, region o silnych tradycjach rodzinnych i społecznych, pragnę zwrócić uwagę na alarmujące dane dotyczące zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Jest to też niestety w dużej części efekt zaniedbań w tej materii z okresu rządów PiS. Według raportu rzecznika praw dziecka województwo śląskie znajduje się w czołówce regionów z najwyższym odsetkiem problemów psychicznych wśród najmłodszych. Proponowana nowelizacja ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz niektórych innych ustaw umożliwi, o czym mówiła tutaj koleżanka posłanka, młodzieży od 13. roku życia skorzystanie z trzech wizyt u psychologa bez zgody rodziców, a młodzieży od 16. roku życia - pełny dostęp do pomocy psychologicznej. To jest oczywiście dobry kierunek, który pozwoli realnie zmierzyć się z problemami młodych ludzi. Rodzi się jednak pytanie: Czy i jak ministerstwo planuje zapewnić odpowiednią liczbę specjalistów oraz dostępność usług psychologicznych i psychiatrycznych w poszczególnych województwach, w tym w województwie śląskim, a także czy i jak planuje przygotować programy wsparcia psychicznego dla dzieci i młodzieży z regionów szczególnie zagrożonych niepokojącymi problemami? (Dzwonek) Chodzi np. o regiony pogórnicze czy poprzemysłowe. Jak ministerstwo planuje skutecznie wdrożyć proponowane zmiany i realnie poprawić sytuację najmłodszych mieszkańców naszego regionu? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Osoba udzielająca świadczenia zdrowotnego może odstąpić od obowiązku poinformowania rodzica o wizycie dziecka, jeśli dobro dziecka byłoby przez to zagrożone. Chciałbym dowiedzieć się, na podstawie jakich wytycznych osoba wykonująca świadczenie miałaby decydować, kiedy dobro dziecka jest zagrożone. Wiem doskonale, że odpowiedź będzie brzmiała: kiedy to rodzic jest sprawcą takiego problemu. Co jednak w sytuacji, kiedy nie jest sprawcą, a i tak osoba udzielająca świadczenia podejmie decyzję, żeby nie informować rodziców? Jakie będą kryteria w takiej sytuacji? Czy po poinformowaniu o wizycie dziecka rodzic może nie zgodzić się na dalsze świadczenia? Czy dzieci będą uprzedzane przez psychologów o obowiązku poinformowania rodziców o wizycie? Dziękuję bardzo.
Mówca: Iwona Maria Kozłowska
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Niestety przez wiele lat problem zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży był odsuwany na dalszy plan, a dostęp do specjalistów bardzo utrudniony. Za rządów naszych poprzedników brakowało strategii, skutecznych działań w tym obszarze, co spowodowało rosnące kolejki, przepełnione oddziały szpitalne i dramatyczne dane o próbach samobójczych podejmowanych przez najmłodszych. Z raportu rzecznika praw dziecka i danych fundacji działających w obszarze ochrony zdrowia psychicznego oraz NFZ wynika, że coraz więcej dzieci i młodzieży zmaga się z depresją, stanami lękowymi, zaburzeniami odżywiania czy uzależnieniami behawioralnymi. Wiele z tych problemów pozostaje niezauważonych na wczesnym etapie, często do momentu głębokiego kryzysu. Dlatego tak ważne jest przyjęcie tego projektu, ustawy, dzięki której dziecko powyżej 13. roku życia będzie mogło samo zwrócić się o pomoc do specjalisty (Dzwonek), nawet w sytuacji, w której opiekun prawny nie wyraża na to zgody. Mam pytanie do nas wszystkich na tej sali. Szanowni państwo, co jeszcze powinniśmy zrobić, aby nasze dzieci miały szansę na życie w pełnym komforcie psychicznym? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Urszula Koszutska
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Większość rodziców wspiera swoje dzieci w rozwoju i chroni je w sytuacjach kryzysowych, jednak zdarzają się też tacy, którzy przyjmują wobec młodych ludzi rolę rodzica przemocowego, a w niektórych sytuacjach nawet oprawcy. To m.in. dzieciom wychowującym się w rodzinach niewydolnych, w takich środowiskach proponujemy dostęp do bezpiecznej opieki psychologicznej i psychiatrycznej. To nie luksus, to konieczność. To nie interwencja w sferze władzy rodzicielskiej, to ochrona dzieci przed tragediami, przemocą, cierpieniem, a nawet i śmiercią, panie pośle. To pomoc w zrozumieniu, odnalezieniu równowagi emocjonalnej i poczucia bezpieczeństwa. Pozostaje jednak pytanie, panie ministrze: W jaki sposób w związku z tą sytuacją i prawdopodobnym zwiększeniem liczby osób zainteresowanych pomocą psychologiczną i psychiatryczną zamierzamy zwiększyć jej dostępność?
Mówca: Elżbieta Anna Polak
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Prezentowany projekt nowelizacji ustawy zasługuje na powszechne poparcie. Pomimo tego, że duża liczba dzieci i młodzieży wciąż nie jest zdiagnozowana z uwagi na utrudnioną dostępność, niezależnie od zwiększanych nakładów finansowych, mamy szczegółowe dane statystyczne, które wyraźnie mówią o tym, jak wielki jest to problem. Tylko w latach 2020-2023 zachorowalność w obszarze zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży wzrosła dwukrotnie. Możemy i powinniśmy zapobiec kryzysowi zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży, wprowadzając właśnie takie systemowe rozwiązania. Możemy również poprawić dostępność, jeśli chodzi o interwencje kryzysowe w przypadku dzieci i młodzieży 13+, umożliwiając im skorzystanie z takiej interwencji kryzysowej bez zgody rodziców i ustawowego przedstawiciela. (Dzwonek) Mam tylko jedno pytanie: Na jakim etapie są rozwiązania systemowe w zakresie reformy programu ochrony zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży? (Oklaski)
Mówca: Marta Golbik
Data: 2025-06-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowni Państwo! Jeszcze raz zwrócę się przede wszystkim do prawej strony. Chcę podkreślić, że prace nad tą ustawą trwały 3 lata. To była odpowiedź na apele najmłodszych. Trwały tyle właśnie po to, żeby stworzyć takie przepisy, które nie wyłączają dziecka z systemu rodzinnego. Każdy specjalista zdaje sobie sprawę z tego, że dziecko funkcjonuje w systemie rodzinnym, środowiskowym. Przepisy zostały stworzone tak, żeby to dziecko było razem z rodzicami, dlatego rodzice są informowani, ale zarazem jeśli w sytuacji kryzysu i niezrozumienia ze strony rodzica dziecko będzie potrzebowało tej pomocy, to my damy mu taką pomoc. Mówienie, że to jest wyciąganie dziecka z systemu, nie jest prawdziwe. To by była sytuacja, w której dziecko bez jakiejkolwiek wiedzy rodzica mogłoby korzystać z tej pomocy. I druga uwaga. Wiele osób chyba ma nieaktualny druk. Nie mówimy o trzech wizytach, mówimy o większej (Dzwonek) liczbie wizyt, a widzę, że powtarzają się te trzy wizyty. Nie rozróżniamy też tego ze względu na wiek. Jest: od 13. roku życia i bez ograniczeń, jeśli chodzi o wizyty. Dziękuję bardzo.