Mówca: Andrzej Matusiewicz
Data: 2019-10-15 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Przewodniczący Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej! W imieniu klubu Prawa i Sprawiedliwości przedstawiam stanowisko wobec obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, druk sejmowy nr 3751. Projekt ustawy został wniesiony zgodnie z postanowieniami art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 2 oraz art. 10 ust. 2 ustawy o wykonywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli. W projekcie dotychczasową treść art. 200b Kodeksu karnego umieszczono w § 1 postulowanego przepisu. W § 2 dokonano natomiast penalizacji zachowań polegających na publicznym propagowaniu lub pochwalaniu podejmowania przez małoletniego obcowania płciowego. Zdecydowano się również na wprowadzenie dwóch nowych występków zagrożonych karą do 3 lat pozbawienia wolności. Przypomnę, że występki zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności mogą ze względów przedmiotowych czy też podmiotowych być przedmiotem warunkowego umorzenia postępowania - w przypadku kary do 3 lat pozbawienia wolności - np. jeżeli sąd uzna, że stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu jest nieznaczny, sprawca jest niekarany, istnieje tzw. dodatnia prognoza społeczna w stosunku do sprawcy. Należałoby się zastanowić w trakcie procedowania, czy to nie powinno być zagrożenie karą do 5 lat pozbawienia wolności. Wtedy by nie można było stosować warunkowego umorzenia. Zgodnie z projektowanym art. 200b § 3 Kodeksu karnego wyższa sankcja byłaby przewidziana w przypadku, gdy sprawca dopuszczałby się wyżej opisanego czynu za pomocą środków masowego komunikowania, ale ta wyższa sankcja to jest kara do 3 lat, bo w § 1 jest kara do 2 lat pozbawienia wolności. Zgodnie z postulowanym § 4 w art. 200b Kodeksu karnego z surowszą odpowiedzialnością karną powinna się liczyć osoba, która propaguje lub pochwala podejmowanie przez małoletniego obcowania płciowego lub innej czynności seksualnej, działając w związku z zajmowaniem stanowiska, wykonywaniem zawodu lub działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi albo działając na terenie szkoły lub placówki oświatowo-wychowawczej lub opiekuńczej. Art. 72 konstytucji stanowi, że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka, ochronę dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. Projekt realizuje jedną z naczelnych zasad polskiego porządku prawnego, potwierdzoną w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym oraz chronioną równolegle w konwencji o ochronie praw dziecka, czyli zasadę ochrony dobra dziecka, jego moralności i życia rodzinnego. Dokonuje tego przez ochronę dzieci przed treściami o charakterze demoralizującym i negatywnie wpływającym na ich rozwój psychiczny i społeczny. Jak pokazuje doświadczenie, obecna ochrona jest niepełna i niewystarczająca. Projekt ustawy pozwoli powstrzymać różnego rodzaju deprawatorów i w ten sposób wzmocni konstytucyjną ochronę dzieci przed demoralizacją. Projekt zapewnia pełniejszą realizację praw człowieka w wieku szczególnie wrażliwym na ich zagrożenia. Realizuje ochronę dóbr i praw dziecka: do wychowania i opieki odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, do poszanowania jego godności i wolności od przemocy psychicznej i poniżającego traktowania, do ochrony jego prywatności i osobistej wrażliwości. To wszystko to są wartości konstytucyjne, zawarte w odpowiednich artykułach konstytucji. Projektowana zmiana Kodeksu karnego pełniej realizuje też prawo rodziców do wychowania dziecka zgodnie z ich przekonaniami i dostosowania wychowania do stopnia dojrzałości i wrażliwości dziecka. Obowiązujące prawo uznaje, że rodzice najlepiej znają swoje dziecko i najlepiej wiedzą, kiedy można powiedzieć mu o trudnych problemach i w jakim tempie należy wprowadzać je w dorosłość. Reasumując (Dzwonek), klub Prawa i Sprawiedliwości popiera ten projekt ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)