PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Tomaszewski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-08-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Do biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele zarządu zakładowego Wojskowych Zakładów Motoryzacyjnych SA w Poznaniu, wyrażając niezadowolenie z decyzji podejmowanych przez zarządzających Polską Grupą Zbrojeniową. Osoby te, mając na uwadze dobro naszego kraju i gospodarki, a przede wszystkim dobro pracowników i ich rodzin, wyrażały swoje zaniepokojenie przyszłością firmy oraz miejscami pracy. Niepokoiły się również obecną sytuacją na rynku zbrojeniowym. Zdaniem tych osób Polska Grupa Zbrojeniowa, która miała mieć strategiczne znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa, powinna bardziej dbać o interesy swoich członków. Zadaniem podstawowym PGZ powinien być rozwój bazy przemysłowej w kraju, a nie niszczenie polskiego przemysłu zbrojeniowego. Jako przykład osoby te podają fakt, iż Wojskowe Zakłady Motoryzacyjne SA w Poznaniu, w kompetencjach których od lat leżą szerokie remonty z elementami sprzętu pancernego, zostały pominięte w modernizacji czołgów Leopard 2A4. Jak informują przedstawiciele spółki, to właśnie w Poznaniu funkcjonuje kadra inżynierska przystosowana do tego typu działań, spółka posiada również duże doświadczenie. Wspólnie z niemieckimi partnerami pracownicy spółki wyremontowali już 65 czołgów Leopard. Członkowie zarządu zakładowego Wojskowych Zakładów Motoryzacyjnych SA w Poznaniu nadal liczą na to, że remonty Leopardów przeprowadzane będą w Polsce, i to w Poznaniu, bo WZMoty są do nich przygotowane i mają pełne kompetencje, co potwierdziły przeprowadzone przez Ministerstwo Obrony Narodowej audyty. Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę pana ministra obrony narodowej o zajęcie stanowiska wobec powyższej sprawy.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-08-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przez ostatnie 10 lat przeciętne wynagrodzenie nominalne w Polsce wzrosło o niemal 100%. Wydawałoby się, że to dobra wiadomość, ale niestety jest tak tylko na pierwszy rzut oka, ponieważ dwa razy więcej zarabiamy tylko w teorii. Jak pokazują statystyki, pomimo tak dużego wzrostu realne płace niewiele się zmieniły. Według oficjalnych danych NBP w 2004 r. przeciętny obywatel RP za średnią krajową mógł kupić 0,8 m 2 mieszkania. Dziesięć lat później, w 2014 r., za średnią krajową mógł kupić tyle samo metra kwadratowego mieszkania, pomimo że jego przeciętna płaca wzrosła niemal dwukrotnie. Jaki jest powód takiego stanu rzeczy? Co powoduje, że pomimo wzrostu płac nominalnych Polak w rzeczywistości może kupić tyle samo, co 10 lat temu? Odpowiedzi można szukać między innymi w statystykach bilansu płatniczego NBP. Otóż w latach 2005-2014 nasze państwo było najbardziej drenowanym ze wszystkich krajów Europy. Przez ten okres z Polski wypłynęło aż 540 mld zł i były to głównie gigantyczne transfery zysków i dywidend. Kapitał, który w innych państwach gwarantuje dobrobyt, wzrost gospodarczy i zamożność, w naszym przypadku jest zagarniany przez koncerny, przedsiębiorstwa i spółki zagraniczne, które wyprowadzają go do swoich zagranicznych siedzib. W tę trudną sytuację swój wkład niestety miał także rząd PO-PSL, który konsekwentnie zadłużając polskie państwo, sprawił, że musimy spłacać coraz większe odsetki zagranicznym wierzycielom za wzięte kredyty. Efekty takich działań są przytłaczające: stagnacja realnej wartości polskich płac, frustracja społeczna, marne wyniki w porównaniu do innych obywateli Unii Europejskiej. Ale na szczęście rozwiązanie jest proste: rząd musi zadbać o polską gospodarkę i powstrzymać wypływanie kapitału poza terytorium RP. Tylko wtedy przeciętny Polak będzie miał szansę na osiągnięcie płacy porównywalnej z płacami w innych krajaach Europy i życie na przyzwoitym poziomie. Dziękuję.
Mówca: Jan Szyszko
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Proszę o ogłoszenie przerwy i zwołanie Konwentu Seniorów z bardzo prostej przyczyny. Dokładnie 16 miesięcy temu złożyliśmy wniosek o rozpatrzenie możliwości zorganizowania referendum w niezwykle istotnej sprawie, w sprawie przyszłości Lasów Państwowych i polskiej ziemi. Do tej pory jako pełnomocnik inicjatywy obywatelskiej nie otrzymałem żadnej odpowiedzi oprócz pisma od pani Kopacz, ówczesnej marszałek, w którym była mowa o tym, że zostały dopełnione wszelkie formalności. Chcę również powiedzieć, że dzięki panu prezydentowi Andrzejowi Dudzie, za co serdecznie dziękuję, jedno z pytań pojawiło się podczas debaty w Senacie. Ta debata ujawniła - a byłem obecny w Senacie przez 12 godzin - całkowite niezrozumienie sensu tego pytania przez senatorów Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Przypomnę, że to pytanie brzmi: Czy jesteś za utrzymaniem dotychczasowego systemu funkcjonowania Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe? Zarzucano tam, że pytanie jest niekonkretne. Ono jest niezwykle konkretne, dotyczy organizacji unikatowej w skali świata, organizacji, która w imieniu narodu zarządza mieniem Skarbu Państwa o powierzchni 7,5 mln ha. Zarzucano tam, że nikt nie chce jej prywatyzacji. Pytanie dotyczy systemu, prywatyzacja jest jedną z metod destabilizacji tego systemu, a za prywatyzacją (Dzwonek), i to trzeba sobie wyraźnie powiedzieć, były przecież takie osoby, jak pan premier Tusk czy pan Bronisław Komorowski.
Mówca: Leszek Miller
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani premier Ewa Kopacz oświadczyła wczoraj, że sprawa uchodźców nie jest kwestią tylko jej rządu czy jednej partii, a jest to problem natury narodowej. Podzielam ten pogląd, dlatego też wyprzedzając intencje pani premier, klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej złożył wniosek, aby Sejm wysłuchał informacji rządu pani premier Kopacz na obradach plenarnych. Swoją drogą jestem zdumiony, że rząd sam nie wystąpił z taką inicjatywą. Chcielibyśmy dowiedzieć się, jak przebiegały i jak się zakończyły obrady Grupy Wyszehradzkiej, a także obrady ministrów spraw zagranicznych Unii Europejskiej. (Poseł Rafał Grupiński: Dzisiaj będzie spotkanie z szefami partii.) Chcielibyśmy dowiedzieć się, jakie kierunki polityki polskiego rządu chce realizować pani premier. Jak przygotowywane są ośrodki, które mają przyjmować uchodźców? Jak przebiega współpraca między ogniwami administracji rządowej a ogniwami samorządu terytorialnego? To tylko niektóre sprawy, które powinny być omówione na forum Wysokiej Izby. Ta debata ma znaczenie o tyle, że na forum Unii Europejskiej będą odbywały się kolejne spotkania, podczas których szefowa polskiego rządu powinna znać zdanie Wysokiej Izby. Jest jeszcze jedna kwestia. Otóż w tej kadencji widać wyraźnie, że koalicja rządowa marginalizuje kontrolne funkcje Sejmu w stosunku do rządu. Można odnieść wrażenie, że rząd chce kontrolować Sejm (Dzwonek), a to Sejm powinien kontrolować rząd. Pani Marszałek! Ma pani okazję zmienić ten stan rzeczy. Proszę uwzględnić ten temat w agendzie obecnego posiedzenia, tak jak to postulowali na posiedzeniu Prezydium Sejmu pan marszałek Wenderlich i nasi przedstawiciele w Konwencie Seniorów. Sprawa jest zbyt poważna, żeby nie była omówiona na forum Wysokiej Izby. (Oklaski)
Mówca: Przemysław Wipler
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ostatnie tygodnie, ostatnie dni to czas bardzo poważnego niepokoju Polaków, którzy obawiają się tego, jakie propozycje ze strony Brukseli, ze strony Komisji Europejskiej zaakceptuje obecny rząd w kwestii, o której mówił przed chwilą pan premier Leszek Miller, czyli w kwestii dotyczącej nielegalnych imigrantów, osób nielegalnie przekraczających granice Unii Europejskiej na masową skalę. W ostatnich dniach, w ostatnich tygodniach padło bardzo wiele bardzo dramatycznie różniących się deklaracji. Kilka tygodni temu pani premier Ewa Kopacz powiedziała, że przyjmiemy 2 tys. emigrantów. Wczoraj słyszałem już jej wypowiedź, że to będzie nawet ponad 10 tys. Pan Jean-Claude Juncker proponuje, żebyśmy przyjęli 13 tys., a kilka dni temu w jednej ze stacji radiowych pan minister Gowin powiedział, że Polska jest gotowa i że Polskę stać na to, żeby przyjąć nawet 15 tys. takich osób. Zasługujemy jako parlamentarzyści i Polacy, a także polska opinia publiczna zasługuje na to, żeby nie w jakichś połączonych czy rozłączonych podkomisjach, nie na spotkaniach gabinetowych u pani premier, na które zaprosiła liderów formacji partyjnych, ale tutaj, w otwartej debacie, usłyszeć, jaka będzie polityka rządu, jakie kukułcze jajo ten rząd zamierza podrzucić kolejnemu rządowi, jakie będą fundamentalne decyzje dotyczące tego, co dzieje się w Europie. Czy wesprzemy zdroworozsądkową politykę Viktora Orbána, czy będziemy uprawiać pięknoduchostwo, którego boją się miliony Polaków? W chwili obecnej nie wiemy, ile osób rząd zamierza przyjąć, nie wiemy, ile to będzie kosztować, nie wiemy, w jakich miejscach ci ludzie mają być przymusowo przetrzymywani, bo tutaj, przypomnę, jest mowa o tym, że Polska ma przymusowo przetrzymywać na swoim terytorium ludzi, którzy wcale do Polski nie chcą przyjechać, nie chcą w Polsce mieszkać, oni chcą jechać do innych krajów. Zasługujemy na tę debatę, dlatego składam wniosek formalny o ogłoszenie przerwy, zwołanie Konwentu Seniorów i rozszerzenie obrad o punkty obejmujące te tematy, o co wnioskował również pan premier Miller. Dziękuję bardzo.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Otóż, aby być w zgodzie z regulaminem, poproszę panią marszałek o ogłoszenie przerwy i zwołanie Konwentu, chociaż jeżeli chodzi o sprawę, o której chcę powiedzieć, leży to w pani kompetencjach. A mianowicie chodzi o drobną rzecz. Niedawno odbyło się posiedzenie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi zajmującej się zwalczaniem skutków suszy. Na tym posiedzeniu w imieniu klubu Sojuszu prosiłem o to, aby debata, która ma się odbyć na sali sejmowej, była nieograniczona czasowo, aby czas przeznaczony na debatę był nie mniejszy niż 15 min dla każdego klubu, sprawa bowiem jest bardzo ważna. Na wsi jest wiele kontrowersji, rolnicy nie wiedzą dziś, co rząd w tej sprawie robi, informacje są rozbieżne. W związku z tym, że sprawa jest wielowątkowa, należałoby ją w szczegółach omówić tutaj, na tej sali, po to aby także posłowie mieli pełną wiedzę na temat tego, co w chwili obecnej ma się dziać na wsi, jak mają być rekompensowane straty wynikłe z suszy. Dlatego proszę panią marszałek o wydłużenie czasu dla klubów do 15 min. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko w sprawie senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, druk nr 1101. Projekt ten dotyczy rozszerzenia o żołnierzy górników grupy podmiotów uprawnionych do bezpłatnego zaopatrzenia w leki oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego objęte decyzją o refundacji. Kalendarium dotyczące legislacji tego projektu zostało przedstawione w sprawozdaniu Komisji Zdrowia. Ja na wstępie, podobnie jak to uczyniła pani poseł Krystyna Skowrońska, poseł sprawozdawca komisji, chciałbym wyrazić żal i smutek z tego powodu, że ten projekt znalazł swój szczęśliwy koniec, szczęśliwy finał dopiero teraz. Nie jest moją rolą oceniać zaistniałą sytuację, ale może mieliśmy tu po prostu do czynienia z takim przypadkiem, że to, co się wydaje łatwe, proste w teorii, w praktyce zderza się z pewną niemocą. Dla mojego klubu, Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska, najistotniejsze dzisiaj jest to, że likwidujemy w końcu pewnego rodzaju niesprawiedliwość społeczną dotyczącą osób, które bez lub wbrew własnej woli były zmuszane do pracy w kopalniach, kamieniołomach, zakładach pozyskiwania rud uranu czy batalionach budowlanych. Temat żołnierzy górników w PRL-u był objęty cenzurą. Ich prawie niewolnicza praca nie była nigdzie odnotowywana, więc nie mieli praw do emerytur czy rent. O swoje prawa zaczęli się upominać dopiero w wolnej Polsce. Senacka inicjatywa jest ze wszech miar uzasadniona, choćby dlatego, że w ustawie z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zatrudnionym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych uznano tego rodzaju zatrudnienie za szczególny rodzaj represji z przyczyn politycznych. Mimo to żołnierzom górnikom nie przysługiwało prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki. Z uznaniem zatem należy przyjąć zmianę stanowiska w tej kwestii, głównie ze strony Ministerstwa Zdrowia. Dziś spłacamy wielki dług wdzięczności wobec tej coraz mniejszej niestety grupy obywateli, dopominającej się od lat o elementarną sprawiedliwość i solidarność. Można więc powiedzieć, że wszystko dobre, co się dobrze kończy. Na zakończenie niech mi raz jeszcze będzie wolno skierować do wszystkich państwa zainteresowanych przeprosiny za czas procedowania nad tym projektem, rozpatrywania tego projektu oraz życzenia dużo, dużo zdrowia. Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska poprze senacki projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zawarty w druku nr 1101. Dziękuję uprzejmie. Dziękuję, pani marszałek. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Panie i Panowie Posłowie! Nie wstyd przepraszać. Nie wstyd przyzwoicie się zachowywać. Z mojej strony te przeprosiny były skierowane do tych osób, do których adresujemy ten projekt. Nie mam sobie nic do zarzucenia, jeżeli chodzi o determinację w upominaniu się o pozytywne stanowisko rządu w tej sprawie, o dobre sformułowanie tego projektu we współpracy z Ministerstwem Zdrowia. Zatem tak to pozostawię, jeżeli chodzi o mojego przedmówcę. Jeżeli chodzi o moją uczciwość, przeprosiny się należały. Wyraziłam przekonanie, że ten proces był przewlekły. Przeprosiłam za to. Przeprosiłam, że tak było przez lata, bo nie jest to sprawa dotycząca ostatniej kadencji. Nie można mówić, że chodzi o ten rząd, o poprzedni rząd, bo tak było jeszcze wcześniej. Możemy zatem powiedzieć, że ta sprawa nie była załatwiona od lat. Tak naprawdę projekt dotyczący świadczenia przyznawanego tej grupie osób, o której mówimy, powinien być jednym z pierwszych po 1989 r. Przepraszałam za ten okres. Za tamten okres osobom, które powinny takie świadczenie otrzymać, należą się przeprosiny, ale już nie ode mnie. Jeżeli chodzi o moją determinację, Bóg patrzy w moje serce i zna moje zamiary, jak mówił jeden z dowódców (Dzwonek). (Poseł Czesław Hoc: Bez przesady.) Nie przesadzam. Pan nie zna moich intencji, moich zamiarów. Pan może tylko oceniać. (Poseł Czesław Hoc: Prace były prowadzone.) Ale w taki sposób staraliśmy się pracować. Raz jeszcze powiem: nie wstyd przepraszać.
Mówca: Jacek Kwiatkowski
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt zaprezentować stanowisko Koła Poselskiego Ruch Palikota wobec projektu w ramach tego punktu obrad Sejmu. Drodzy państwo, patrzymy na prace tej komisji, na tak długi czas procedowania nad tym projektem ustawy. Oczywiście chodzi tutaj tylko o jedno: o pieniądze. Najpierw była zła diagnoza dotycząca liczby osób, które podlegałyby pod ustawę. Przez to źle obliczono koszty, ponieważ to pokazywało, że rocznie będą to koszty rzędu setek milionów złotych. Na koniec, jeżeli chodzi o tę długą pracę, okazało się, że ten projekt ustawy dotyczy tylko trzystu kilku osób. W pracach nad tym projektem ustawy ważny był czas, ponieważ dotyczy to osób starszych, które wymagają jak najszybszej pomocy. Czas gra na ich niekorzyść, ci ludzie umierają. Dzisiaj okazało się, że ten projekt nie będzie generował tak dużych kosztów, o których na początku nas posłów informowano. Pewnie dlatego właśnie te prace się opóźniały, bo trzeba by było znaleźć te setki milionów złotych, o których mówiono na początku, w budżecie. Trzeba by było wskazać, skąd będzie to finansowane. Dzisiaj mamy już koniec kadencji. Mamy policzone, że to dotyczy trzystu kilku osób. Nie wiem oczywiście, panie ministrze, jakie będą koszty wejścia w życie tej ustawy, ale pewnie niewielkie. Wiadomo, że przez te dwa lata część z tych ludzi umarła, a więc automatycznie, systematycznie te koszty będą się zmniejszały. Taki był pewnie główny cel dotyczący opóźniania prac nad tą ustawą. Chodziło o to, żeby ta ustawa objęła jak najmniejszą liczbę osób, bo było wiadomo, że z roku na rok będzie ich coraz mniej. Ta ustawa przestanie działać, ponieważ za ileś lat tych ludzi już nie będzie. Oczywiście jest mi z tego powodu przykro, bo to przecież pokazuje, jeżeli chodzi o ten projekt ustawy, że my w Sejmie tak naprawdę nie pracujemy. Tak naprawdę jest to wstyd dla instytucji, bo każdy projekt ustawy, nad którym się pracuje, powinien być procedowany szybko i dobrze. Okazuje się, że te prace najpierw były podejmowane w 2012 r., bodajże troszeczkę na początku 2013 r. Nagle wróciliśmy do tego w 2015 r. W czasie procedowania nad tym projektem ustawy na posiedzeniu komisji skandaliczne było zachowanie wielu posłów, szczególnie Prawa i Sprawiedliwości, ponieważ wykrzykiwali, mieli obiekcje. A prawda jest taka, drodzy państwo, że mogliście pomóc tym ludziom już w 2005 r., gdy objęliście rządy. Wtedy trzeba było procedować nad tym projektem ustawy, bo już wtedy ich to dotyczyło, już wtedy potrzebowali pomocy. Wtedy po prostu tego do końca nie załatwiliście, a dzisiaj macie pretensje do obecnego rządu. Oczywiście popieram wasz protest, bo powinno to zostać szybko załatwione, a nie zostało. Co mogę powiedzieć? Też przepraszam, co prawda nie czuję się winny, ale w imieniu tej instytucji, czyli Sejmu, mogę przeprosić wszystkich tych, których ta ustawa będzie dotyczyła. Oczywiście poprzemy ten projekt. Dziękuję bardzo.
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Projekt ustawy dotyczący bezpłatnego zaopatrzenia w leki trafił do Sejmu w dniu 14 grudnia 2012 r., a więc aż trzy lata rząd Platformy Obywatelskiej i PSL nie odpowiadał na oczekiwania kilkuset osób w sędziwym wieku na zadośćuczynienie za krzywdy wyrządzone im w latach ich młodości. Oto władza ludowa przymusowo ich wcieliła jako wrogów ludu do niewolniczej pracy w kamieniołomach, zakładach rud uranu, kopalniach węgla, batalionach budowlanych. Wielu z nich wówczas zginęło, wielu z nich zostało inwalidami, a niektórzy z nich w okresie ostatnich trzech lat odeszli i nie doczekali zadośćuczynienia. Kilkakrotnie padło z ust pani poseł sprawozdawczyni słowo ˝przepraszam˝. To dobrze, to bardzo dobrze, to nasza powinność. Pytanie do pana ministra: Dlaczego trwało to tak długo? I jeszcze jedna refleksja, odpowiedź skierowana do posła, mojego przedmówcy. Nikt nie wykrzykiwał na posiedzeniach Komisji Zdrowia, tym bardziej posłowie Prawa i Sprawiedliwości, poza tym, że teraz pan z niewiadomych powodów wykrzykuje na sali plenarnej.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Bardzo proszę, aby pan poseł Kwiatkowski przeprosił mnie. Byłam w tej podkomisji, ale nigdy nie wykrzykiwałam, nigdy nie wykrzykuję, nie mam takiego zwyczaju ani takich umiejętności, natomiast w sposób uparty prosiłam o to, aby ministerstwo przedstawiło realnie ocenione koszty, a Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych żeby podał liczbę osób. Urząd nie umiał tego zrobić, zwrócił się do ZUS, ale ZUS także nie miał takich informacji, o które prosiłam, a prosiłam o charakterystykę społeczno-demograficzną i rozmieszczenie terytorialne tych osób, które były żołnierzami górnikami. Nie dostałam tego ani od ZUS, ani od Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Nie dostałam, panie pośle, także informacji o tym, ile to będzie kosztowało. Dostałam informację o tym, ile wydaje się na leki, jakie to są leki dla osób w pewnym wieku, ale to przecież nie tego dotyczy. Pytałam także, czy te osoby mają orzeczenie o inwalidztwie związane właśnie z faktem pełnienia tej katorżniczej służby pod nadzorem, z czymś, co było uznane za zbrodnię przeciwko ludzkości, jeśli chodzi o kopalnie uranu. Takich informacji nie otrzymałam. Natomiast moje pytanie do pana ministra i do państwa z Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Oklaski) brzmi: Czy macie listę tych 356 osób, do których natychmiast po podpisaniu tej ustawy napiszecie pismo zapraszające do tego, żeby korzystali z tych skromnych uprawnień, które im nadano? Uprzejmie proszę o odpowiedź. Chciałabym zobaczyć tę listę i w każdej chwili przybędę do tego urzędu, żeby zobaczyć tę listę. (Oklaski)
Mówca: Jacek Kwiatkowski
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Odniosę się do pani wypowiedzi. Rzeczywiście pani akurat w tym przypadku prowadziła merytoryczną dyskusję, ale należy pamiętać, że pani koledzy i koleżanki podgrzewali w tej komisji atmosferę właśnie niepotrzebnymi sformułowaniami, wykrzykiwaniami itd. Odniosłem się do tego dlatego, że dotyczyło to pani kolegów i koleżanek. Dziękuję.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Dobrze się stało, że projekt tej ustawy trafił wreszcie, wprawdzie pod koniec kadencji, ale jednak trafił, pod obrady Sejmu. Dobrze też, że padły z trybuny sejmowej słowa przeprosin za te trzy lata opóźnienia pracy nad tą ustawą. Do pani minister kieruję następujące pytania. Co było głównym powodem opóźnienia w tym wyjątkowo długim procesie legislacyjnym dotyczącym projektu tej ustawy? Czy były to trudności w ustaleniu liczby osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń? To pierwsze pytanie. I drugie pytanie. Jakie są wyliczone przez ministerstwo ostateczne skutki wprowadzenia w życie tej ustawy? Pytam, bo te wyliczenia zmieniały się. Czy są już ostateczne skutki finansowe wprowadzenia w życie tej ustawy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Sprawozdawca Maciej Orzechowski
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Panie Ministrze! Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Zdrowia o rządowym projekcie ustawy o zdrowiu publicznym, druki nr 3675 i 3772. Do rozpatrzenia tego projektu ustawy została powołana podkomisja. Następnie prace podkomisji zostały skierowane do Komisji Zdrowia, która obradowała na dwóch posiedzeniach: 22 lipca oraz 4 i 5 sierpnia. Do projektu ustawy zgłoszono trzy poprawki. Jedna z nich została wycofana, dwie poprawki zostały odrzucone. Znalazły się one w druku jako dwa wnioski mniejszości. Komisja pozytywnie zaopiniowała i większością głosów przegłosowała zawarte w druku artykuły i wreszcie cały projekt ustawy o zdrowiu publicznym. Na temat treści projektu ustawy rozmawialiśmy w czasie pierwszego czytania na sali plenarnej. Dziękuję bardzo, pani marszałek.