PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbigniew Włodkowski
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, krótkie pytanie. Jaki jest zakres modernizacji i czas realizacji drogi krajowej S8, szczególnie na odcinku Częstochowa - Warszawa, a także drogi krajowej E16 na odcinku Biskupiec - Augustów. Jest to droga, która przecina województwo warmińsko-mazurskie na szlaku wschód - zachód, łączy stolicę województwa niemalże ze wszystkimi powiatami. Samorządy powiatów mrągowskiego, piskiego i ełckiego są zaniepokojeni dalszym losem prac inwestycyjnych. (Dzwonek) Dlatego chciałbym uzyskać odpowiedź na pytanie, jaki jest harmonogram robót budowlanych i planowany termin zakończenia inwestycji na drodze krajowej E16. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Rząd po raz trzeci podejmuje próbę prywatyzacji Kopalni Węgla Brunatnego Konin i Adamów. Poprzednie próby nie powiodły się. W tej chwili ten proces, przynajmniej w drugim etapie, dobiega końca. Temu procesowi towarzyszą ogromne obawy załóg pracowniczych, związków zawodowych i władz samorządowych. Kopalnie węgla brunatnego Konin i Adamów, Zespół Elektrowni PAK, a także Kopalnia Soli w Kłodawie to strategiczne podmioty dla rozwoju regionu konińskiego i części województwa kujawsko-pomorskiego. Stąd te ogromne obawy. Te obawy wynikają też, zdaniem związków zawodowych i samorządowców, z braku dialogu ze strony rządowej w tym procesie. Związki zawodowe podkreślają, że nie funkcjonuje zespół do spraw węgla brunatnego Komisji Trójstronnej z powodu braku przedstawicieli strony rządowej. Jest też niechęć ze strony rządowej do odbywania spotkań z przedstawicielami władz samorządowych. Jak podkreślałem, te firmy decydują o losie, o rozwoju regionu, w którym zamieszkuje pół miliona osób. Stąd to ogromne zaniepokojenie. Proces prywatyzacji przewiduje sprzedaż 85% akcji kopalni węgla brunatnego Konin i Adamów. Z informacji medialnych wynika, że uczestniczą w nim w drugim etapie dwa podmioty. Szczególne zaniepokojenie wśród związkowców i samorządowców wzbudziła informacja o tym, że jednym z tych podmiotów jest spółka Społem Plus, która nie ma doświadczenia w tej branży. Stąd ta ogromna obawa. Związki zawodowe podkreślają, że nie obawiają się prywatyzacji, obawiają się jednak prywatyzacji nieodpowiedzialnej, niszczącej szanse rozwojowe kopalni. Chciałbym zapytać pana ministra, czy te obawy są zasadne. To pierwsze pytanie. I drugie pytanie. Czy prawdą jest, że w końcówce 2011 r. został podpisany aneks do prywatyzacji ZE PAK między ministrem skarbu państwa a przedstawicielami Elektrimu? Dziękuję.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Myślę, że rzeczy trzeba nazywać po imieniu. Jeśli chodzi o prywatyzację kompleksu paliwowo-energetycznego w części energetycznej, dokonał tej prywatyzacji Emil Wąsacz, a więc za czasów koalicji AWS - Unia Wolności. Oczywiście to prywatyzacja, w której Skarb Państwa, posiadając 50% udziałów, jeśli chodzi o władztwo korporacyjne, nie ma nic do powiedzenia. Tak więc znakomity pomysł prywatyzacyjny. Czy nie należałoby więc zrobić wszystkiego, co jest tylko możliwe, żeby ten kompleks paliwowo-energetyczny stał się jednością? Bowiem na pewno, jeśli chodzi o węgiel brunatny i kopalnie węgla brunatnego, nie mogą one funkcjonować bez elektrowni. Jednak elektrownie i PAK mogą funkcjonować bez węgla brunatnego w dłuższym przedziale czasowym. Tego z dnia na dzień nie da się zrobić. Czy znane są więc panu ministrowi plany inwestycyjne PAK w zakresie odchodzenia od węgla brunatnego? Mam tu na myśli gaz, a także węgiel kamienny. Oczywiście ze szkodą (Dzwonek), jeśli chodzi o wiele tysięcy miejsc pracy w tym regionie. Druga sprawa. Czy ministerstwo zamierza, wzorem planów dotyczących innych dziedzin górnictwa, opodatkować węgiel brunatny podatkiem od kopalin? Przecież ponoć to jest standard światowy.
Mówca: Stanisław Lamczyk
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! W roku 1943 na Bałtyku zatonął niemiecki statek ˝Stuttgart˝. W wyniku wycieku z jego zbiornika paliwa na dnie morza powstała plama o powierzchni 2 ha. Dziś obszar ze skażeniem to 4 ha. Ponadto plama przesuwa się po dnie Bałtyku, powodując zanieczyszczenia nowych obszarów. Wyciek powoduje poważne zagrożenia dla środowiska naturalnego, bałtyckiej fauny oraz trójmiejskich plaż. W związku z powyższym zwracam się do pani minister z pytaniem: Czy Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ma zarezerwowane środki pozwalające na usunięcie wyżej wymienionych zanieczyszczeń oraz zrekultywowanie w tym miejscu dna Bałtyku? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Pani minister, chciałabym jeszcze dopytać. W związku z tym, że sama pani minister powiedziała, że kilka ośrodków naukowych z Trójmiasta prowadzi badania w sprawie tego skażenia, wiemy, że stanowiska naukowców w tym zakresie są podzielone. Jedni mówią o dużym zagrożeniu, wręcz o bomie ekologicznej, o której wspomniała pani minister, inni mówią, że zagrożenie nie jest tak wielkie i że trudno właściwie je określić ze względu na to, że nie jest to ani ropa, ani mazut, ale właśnie paliwo organicznego pochodzenia stosowane i produkowane przez Niemców w czasie II wojny światowej. Być może to jest właśnie problem, bo nie wiadomo, jakie były składniki i jakie są skutki degradacji, biodegradacji owego paliwa. Wiemy też, że firmy zachodnie, m.in. belgijska firma DEME, interesowały się unieszkodliwieniem tego zanieczyszczenia oraz ewentualną rekultywacją dna. (Dzwonek) Moje pytanie jest takie. Czy ministerstwo być może prowadzi rozmowy z państwami nadbałtyckimi lub państwami Unii Europejskiej w sprawie utylizacji tego zanieczyszczenia i czy jest szansa włączenia wymienionych państw w ten proces? Drugie pytanie. Słyszałam, że wstępnie szacowane koszty utylizacji tego zanieczyszczenia mają wynosić 200 mln zł. Jak państwo, jako ministerstwo, szacujecie wiążące się z tym koszty? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać: Jak zaawansowane są przygotowania do udzielenia przez NBP pożyczki Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu z naszych rezerw walutowych? Czy minister finansów wystąpił już do NBP o zgodę na udzielenie takiej pożyczki i określenie jej wysokości i warunków, na jakich ma być udzielona? Wreszcie czy organy Narodowego Banku Polskiego, zarząd, Rada Polityki Pieniężnej, wyraziły już taką zgodę i jak określiły warunki, jakie minister finansów zaproponuje Funduszowi Walutowemu? Proszę państwa, sprawa jest bardzo poważna także i z tego powodu, że Polska dysponuje dostępem do tzw. elastycznej linii kredytowej z tego Funduszu. Ta linia to kwota około 30 mld dolarów i za samą możliwość korzystania z niej płacimy rocznie około 300 mln zł. Pojawia się więc zasadnicze pytanie: Dlaczego z jednej strony mamy dostęp do środków Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który musiał na naszą rzecz zamrozić kwotę około 30 mld dolarów, a z drugiej strony w swoisty sposób jesteśmy przymuszani do udzielenia temu Funduszowi pożyczki, jak donosiły media, przynajmniej w wysokości 6 mld euro, a więc w wysokości wykonanego za 2011 r. deficytu budżetowego? Mówimy zatem o bardzo dużych pieniądzach. Można to porównać do takiej sytuacji, że właśnie przy pomocy tej linii mamy dostęp do swoistej studni z wodą, możemy tę wodę nabierać, jeżeli tak potoczyłyby się sprawy w Polsce, ale z drugiej strony jesteśmy przymuszeni do tego, żeby wiadrem do tej studni dolewać wody. Nie ma w tym logiki, w związku z tym mam dodatkowe pytanie, czy rzeczywiście Narodowy Bank Polski i Ministerstwo Finansów zastanawiały się nad rezygnacją z tej linii kredytowej i jednocześnie rezygnacją z udzielania pożyczki Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu z naszych rezerw walutowych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Tchórzewski
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

W świecie finansów tak naprawdę żadnych pewnych gwarancji nie ma. Z oświadczenia prezesa NBP wygłoszonego na posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych wynika, że ta pożyczka to decyzja polityczna. W ten sposób prezes przyznał, że nie ma nic wspólnego z właściwym zabezpieczeniem rezerw ani z polskim interesem finansowym czy gospodarczym. Dotyczy to jednak olbrzymiej kwoty, ok. 28 mld zł. Dla rynków finansowych jest to informacja, że jeżeli mimo to NBP godzi się na tę pożyczkę, jest w pełni zależny od rządu. Jeżeli w tej sytuacji ustępuje, to w innych sytuacjach też, aby chociaż na chwilę ratować reputację rządu, znów zaryzykuje rezerwami. Dlaczego rząd idzie w tym kierunku, ryzykując podważenie zaufania do NBP, a w efekcie do polskiej waluty? Sytuacja gospodarcza i społeczna powoduje, że takich pokus będzie więcej. Czy nie wywoła to dalszego osłabienia i tak już słabego złotego? Osłabienie wartości pieniądza, i to kontrolowane, tylko w niektórych warunkach jest korzystne dla gospodarki (Dzwonek), a zadłużenie sektora publicznego - ponad 800 mld zł, w tym prawie 250 w walutach obcych - powoduje, że tego typu ryzyko może być niekorzystne dla całej naszej gospodarki. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Renata Zaremba
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! Proszę o wskazanie powodów i przyczyn nierównego traktowania przy naliczaniu stawki za wieczyste użytkowanie podmiotów o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, wykazanym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. Są to podmioty: Zarząd Morskiego Portu Gdynia SA - stawka za opłatę z tytułu użytkowania wieczystego 0,3%, Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA w Szczecinie - stawka 3% za wieczyste użytkowanie, Zarząd Morskiego Portu Gdańsk SA - stawka za opłatę z tytułu użytkowania wieczystego 0,3%. Nierówne traktowanie podmiotów jest niezgodne z aktami prawnymi, z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, art. 32 ust. 1: ˝Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.˝ - oznacza to nakaz jednakowego traktowania podmiotów - oraz art. 32 ust. 2: ˝Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.˝. Kolejny akt prawny to ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 72 ust. 3 stanowi: ˝Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana, i wynosi: 1) za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony przeciwpożarowej - 0,3% ceny (...)˝. Trzecim aktem prawnym jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r., kolejnym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004 r. Panie ministrze, mam pytanie: Czy pan minister mógłby ustosunkować się do powyższych aktów prawnych w odniesieniu do zróżnicowania stawki za wieczyste użytkowanie przywołanych podmiotów? Czy pan minister mógłby podjąć (Dzwonek) działania, aby Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA również korzystał z uprzywilejowanej stawki, jaka wynika z cytowanych aktów prawnych, przy uiszczaniu opłat za wieczyste użytkowanie, podobnie jak porty w Gdyni i w Gdańsku? Dziękuję.
Mówca: Monika Wielichowska
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! To bardzo ważna sprawa, szczególnie dla tych podmiotów, które opłatę z tytułu użytkowania wieczystego mają dużo wyższą. Chodzi tutaj o Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA. Powiedział pan, że są sprzeczne akty prawne, które powodują niezrozumiałe wyroki sądowe, bo z jednej strony są korzystne dla zarządów portów morskich, a z drugiej są niekorzystne. Kto powinien zająć się uregulowaniem tychże aktów prawnych, żeby sprawa się wyjaśniła? Czy pierwszy powinien podjąć kroki samorząd, czyli prezydent Szczecina, czy marszałek, czy wojewoda? Czy rzeczywiście powinien być jeszcze bardziej szczegółowy nadzór właścicielski ministra skarbu państwa nad tą sprawą? Bo jest to ważka sprawa.
Mówca: Piotr Naimski
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Premierze! Wysoka Izbo! W 2011 r. w wyniku żmudnych negocjacji operatorem polskiego odcinka Jamału została polska spółka Gaz-System. W wyniku tego możliwe stało się stworzenie dla PGNiG możliwości zakupu gazu z zachodu przy pomocy tak zwanego wirtualnego rewersu. Rzecz jest regulowana w protokole, który pan premier Pawlak podpisywał ze stroną rosyjską, jednakże w tym samym protokole czytamy: W przypadku wniesienia zmian w prawie polskim, wynikających ze zobowiązań prawnomiędzynarodowych wiążących Polskę, które to zmiany dopuszczają możliwość zachowania przez właściciela gazociągu funkcji operatora, strona polska będzie sprzyjać temu, aby EuRoPol Gaz SA według swojego wyboru miał prawo samodzielnie pełnić funkcję operatora. Otóż to zobowiązanie, tak chyba trzeba powiedzieć, niestety, z tego protokołu płynące, rzutuje na implementację prawa w Polsce, czyli na Prawo gazowe, którego projekt w tej chwili mamy. Jest to implementacja dyrektywy unijnej. W art. 122 w przepisach przejściowych tego projektu zawarta jest niejasna interpretacyjnie formuła, która powoduje, że można przypuszczać, iż EuRoPol może wrócić jako operator polskiego odcinka gazociągu jamalskiego. Moje pytanie do pana premiera jest jasne i proste: Czy pan, jako premier naszego rządu, Rzeczypospolitej, gwarantuje, że operatorem na polskim odcinku Jamału ma pozostać Gaz-System i że to prawo nie będzie zawierało w sobie lex Gazprom? Proszę o jasną odpowiedź.
Mówca: Katarzyna Matusik-Lipiec
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! Odkąd pamiętam, do naszych biur poselskich zgłaszają się osoby poszkodowane przez nierzetelne firmy deweloperskie. Skarżą się one na sytuacje, które mają miejsce, a wygląda to mniej więcej w ten sposób. Po odstąpieniu od umowy przez zainteresowanych kupnem mieszkania deweloperzy zwlekają na różne sposoby ze zwrotem środków, często mimo sądowego nakazu zapłaty. Następnie ogłaszają upadłość z możliwością zawarcia układu, w ten sposób pozostawiając poszkodowanych bez mieszkania i z ogromnym kredytem do spłacenia. Według wykonawcy układu poszkodowani mogą liczyć w zaistniałej sytuacji na zaspokojenie swoich roszczeń w wysokości zaledwie kilku procent. Przed podpisaniem upadłości deweloper zakłada komandytową spółkę córkę, która pożycza kilka, kilkanaście milionów złotych od spółki matki i tak naprawdę nigdy tych pieniędzy później nie zwraca. Następnie spółka córka również ogłasza upadłość. Takie zdarzenia mają miejsce bardzo często. One są nagłaśniane przez media. Mimo to deweloperzy nadal stosują te praktyki, cynicznie moim zdaniem wykorzystując możliwości prawa. Skutkuje to utratą mieszkań przez osoby, które za nie de facto zapłaciły i będą, często do końca życia, spłacać koszty kredytów zaciągniętych na zakup mieszkań, których ostatecznie nie nabyły. W związku z tym proszę o odpowiedź na pytanie, jakie działania zamierza podjąć ministerstwo w celu uregulowania prawnego stosunku między stronami umów deweloperskich, tak aby zapewniły one ochronę praw nabywców mieszkań. Dziękuję bardzo.
Mówca: Ewa Wolak
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Jednym z głównych zadań nowoczesnej szkoły jest przygotowanie uczniów do życia w warunkach społeczeństwa informacyjnego. Szkoły muszą więc mieć dostęp do nowoczesnych technologii, uczniowie winni mieć zapewniony szerokopasmowy dostęp do Internetu. Potrzebne są programy multimedialne do wykorzystania na różnych przedmiotach, zasoby internetowe umożliwiające pozyskiwanie wiedzy na odległość oraz platformy edukacyjne oferujące nauczycielom i uczniom różnorodne zasoby edukacyjne. Ważne jest też, aby uczniowie mogli korzystać nieodpłatnie z elektronicznego podręcznika, co zresztą może radykalnie odciążyć tornistry. W 2011 r. rząd ogłosił, że będzie realizowany pilotażowy projekt cyfryzacji polskich szkół, na który w budżecie państwa została przeznaczona kwota 50 mln zł. To potrzebna i nowatorska inicjatywa, która spotkała się z dużym zainteresowaniem społecznym. Program może przyczynić się do masowego upowszechnienia Internetu i skutecznie przeciwdziałać cyfrowemu wykluczeniu. Tak duże przedsięwzięcie wymaga określenia potrzeb oraz problemów, jakie mogą pojawić się w trakcie wprowadzania i realizacji programu. W związku z tym, pani minister, mam pytania i proszę o udzielenie odpowiedzi. Czy wszyscy uczniowie na terenie kraju będą objęci programem cyfryzacji? Jakie warunki będą musiały spełniać szkoły czy też gminy, by otrzymać dotację na zakup nowoczesnych pomocy dydaktycznych? Czy w ramach tego programu zaplanowane są środki na doskonalenie nauczycieli w zakresie korzystania z nowoczesnych technologii informacyjnych? Również chciałabym zapytać -może też przy okazji, ale wiąże się to z cyfryzacją szkoły - czy rozporządzenie Ministerstwa Edukacji Narodowej umożliwiające szkołom korzystanie z elektronicznego podręcznika pozwala w pełni na korzystanie z nowoczesnych technologii informatycznych w szkole. Dziękuję.
Mówca: Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Poseł! Rzeczywiście dzisiejszy świat wymaga od nas rozwijania wśród uczniów kompetencji cyfrowych, przygotowania ich do życia w społeczeństwie informacyjnym, dlatego też należy w szkole odejść od takiego modelu, w którym uczeń korzysta z pracowni komputerowej na lekcji informatyki i tylko na lekcji informatyki. Chodzi o to, aby nowoczesne narzędzia, które mogą wspomóc proces edukacji, były wykorzystywane wtedy, kiedy są potrzebne, kiedy pozwalają nauczycielowi w większym stopniu, z lepszym efektem osiągnąć cel edukacyjny, który sobie założył. Dlatego też do programu cyfryzacji polskiej szkoły należy podejść w sposób bardzo kompleksowy, nie patrząc na ten proces tylko pod kątem dostępu do Internetu czy zakupu nowoczesnych pomocy dydaktycznych. Cyfrowa szkoła to przede wszystkim nauczyciel, czyli nauczyciel przygotowany do nauczania, komunikowania się z uczniami i rodzicami oraz prowadzenia dokumentacji szkolnej z wykorzystaniem technik informacyjno-komputerowych, nauczyciel, który wykorzystuje techniki informacyjno-komputerowe do wspierania procesu edukacyjnego. Cyfrowa szkoła to również zasoby edukacyjne, w tym podręcznik, a więc programy, treści edukacyjne dostępne dla uczniów, nauczycieli, rodziców, wspierające procesy edukacyjne. Zachodzi potrzeba uzupełnienia oferty publicznych elektronicznych zasobów edukacyjnych, w tym zapewnienia dostępu do nieodpłatnych podręczników, i to jest również element tego programu. E-szkoła to zapewnienie niezbędnego sprzętu, niezbędnej infrastruktury w zakresie technik informacyjno-komunikacyjnych, w szczególności nowoczesnych pomocy dydaktycznych i dostępu do Internetu. Uczniowi zapewniamy dostęp, w szczególności troską powinniśmy objąć tych uczniów, którzy są zagrożeni cyfrowym wykluczeniem dostępu do nowoczesnych pomocy dydaktycznych. Dlatego przedstawiony do konsultacji projekt ˝Cyfrowa szkoła˝ składa się z dwóch komponentów. Jeden komponent to jest pomoc jednostkom samorządu terytorialnego w doposażeniu szkół w niezbędny sprzęt komputerowy, sprzęt potrzebny do prowadzenia zajęć lekcyjnych, nie tylko informatycznych, czyli sprzęt mobilny, a z drugiej strony wsparcie tego projektu środkami unijnymi, w ramach których będziemy przygotowywać, wspierać, doskonalić nauczycieli, jak również przygotowywać zasoby edukacyjne. Ten komponent związany z zakupem sprzętu jest finansowany przede wszystkim z budżetu państwa. To te 50 mln zł, o których mówiła pani poseł. Natomiast wspieranie nauczycieli, budowanie, rozbudowa cyfrowych zasobów edukacyjnych czy przygotowanie e-podręczników to środki w projektach systemowych związanych z realizacją wdrażanych do systemu zmian. I to jest ok. 20 mln zł na doskonalenie nauczycieli i ok. 43 mln zł na zasoby edukacyjne oraz e-podręczniki. A więc łącznie po stronie programu rządowego, budżetu państwa, jak również po stronie środków unijnych mamy ok. 110 mln zł na realizację programu ˝Cyfrowa szkoła˝. Dziękuję.
Mówca: Bożena Szydłowska
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Tak jak już moja przedmówczyni powiedziała, cyfrowe książki i podręczniki to wymóg czasu i mniej kilogramów w teczkach i plecakach uczniów. Chciałabym dopytać, czy zakup elektronicznych materiałów edukacyjnych obciążać będzie rodziców, czy będą dostępne on-line, w sieci za darmo. Ponadto większość krajów planujących nowoczesne programy edukacyjne stawia na tablety, widząc przyszłość w nich, a nie w notebookach. Czy ministerstwo przy realizacji programu określiło już wymagania sprzętowe? Dziękuję.
Mówca: Edukacji Narodowej Krystyna Szumilas
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ten projekt jest projektem pilotażowym i jego zadaniem w pierwszej fazie realizacji jest przetestowanie różnych rozwiązań, tak aby do realizacji już właściwego projektu wybrać te najskuteczniejsze, najlepiej sprawdzające się w polskich szkołach. A więc z jednej strony program jest tak skonstruowany, że to szkoła będzie wybierać rodzaj sprzętu, który będzie wykorzystywany w konkretnej szkole dla procesu dydaktycznego. Oczywiście są w programie określone funkcjonalności takiego zestawu sprzętu. Musi to być sprzęt mobilny, czyli musi być możliwość użycia tego sprzętu poza pracownią informatyczną, musi być możliwość prezentacji treści, tak aby te treści były dostępne nie tylko na komputerze ucznia, ale żeby cała klasa mogła w którymś momencie zobaczyć coś na monitorze czy na ekranie. Tak więc, jeżeli chodzi o konfigurację sprzętu, o dobór sprzętu, program ma właśnie za zadanie przetestowanie różnych konfiguracji. Dlatego w programie z jednej strony jest dowolność konfigurowania sprzętu z zachowaniem pewnych funkcjonalności, a z drugiej strony w ramach programu będzie wykonywany program badawczy, przeprowadzimy badania efektywności różnych rodzajów konfiguracji sprzętu. Tak więc to od szkoły będzie zależało, czy to będzie notebook, czy tablet, czy innego rodzaju sprzęt. Jeżeli natomiast chodzi o zasoby edukacyjne, to będziemy rozbudowywać cyfrowe zasoby edukacyjne ogólnodostępne na portalu Scholaris, jak również przygotowywać e-podręczniki, które będą dostępne dla uczniów, nauczycieli, rodziców na otwartej platformie edukacyjnej. Dziękuję.
Mówca: Andrzej Czerwiński
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Temat jest na tyle nośny i ważny, że dyskutują o tym obywatele. Zauważyliśmy, że rząd potraktował ten temat bardzo poważnie, bo rzadko się zdarza, żebyśmy w czasie rozpatrywania informacji bieżącej mieli do dyspozycji pana premiera i dwóch ministrów. Ta informacja pana ministra, iż ceny paliw nie są regulowane, powinna być przyjęta do wiadomości. Ale jest jednak pewien zakres działań: tworzenie warunków konkurencyjności, inwestycje w infrastrukturę, aby koszty funkcjonowania, działania firm paliwowych można było obniżać, zakładając, że cenę kształtuje rynek. Stąd moje pytanie: Jaka jest dalekowzroczna strategia naszego państwa, jeśli chodzi o producentów paliw? Wiemy, że jest Lotos i Orlen, które konkurują między sobą na naszym rynku, ale wiemy również, że w skonsolidowanym świecie można łatwiej wynegocjować cenę paliwa, jeśli kupuje się większą ilość, jeśli ma się do tego infrastrukturę. Czy nasza strategia zakłada dalszy podział rynku wewnętrznego, czy konsolidowanie się na naszym rynku polskim i rynku europejskim? Czy infrastruktura techniczna naszego kraju jest wystarczająca, aby sprowadzić dowolną ilość ropy? Dziękuję.