Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2012-12-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja też zacznę od słów legendarnego kanclerza Jana Zamoyskiego, który powiedział: ˝Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie˝. Myślę, że to motto powinno przyświecać całej tej naszej dzisiejszej dyskusji. Z przykrością stwierdzam, że niektórzy posłowie nie zrozumieli, o co w tej chwili toczy się walka. Szanowni Państwo! Jeśli stracimy kontakt z młodym pokoleniem, nie ma mowy o tym, abyśmy odnieśli jakikolwiek sukces - nie nastąpi to ani w wymiarze jednostkowym, ani w wymiarze państwowym - a na takim sukcesie powinno nam wszystkim zależeć. Zrozumieli to obywatele, którzy podpisali się pod obywatelskim projektem ustawy dotyczącym zmiany ustawy o systemie oświaty. Ponad 150 tys. osób zażądało nauczania historii w odpowiednim wymiarze godzin, w takim wymiarze godzin, który zapewni rzetelne przekazanie młodym ludziom wiedzy, na której to wiedzy później ci młodzi ludzie będą opierali, budowali swoją tożsamość narodową. Ci obywatele państwa polskiego zrozumieli, o co tutaj toczy się walka. Zażądali, by zwłaszcza na czwartym, kluczowym etapie edukacyjnym, czyli w liceum ogólnokształcącym i technikum, nauczanie historii odbywało się w wymiarze godzin nie mniejszym niż 180. Mam wrażenie, że wielu posłów, którzy dzisiaj się wypowiadali przeciwko temu projektowi, nie zrozumiało, jakie są prawdziwe interesy państwa polskiego. A więc bardzo proszę, byście państwo jednak nie odrzucali tego projektu, zwłaszcza w pierwszym czytaniu, tym bardziej że mamy do czynienia z projektem obywatelskim, a do tej pory odrzucanie projektów obywatelskich w tej Izbie po prostu w tej fazie się nie zdarzało. To byłby chyba pierwszy taki niechlubny przypadek. Za zmianami godzinowymi powinny iść zmiany programowe, to jest oczywiste. Panowie posłowie specjaliści od edukacji, którzy krytykujecie dzisiaj ten projekt - to jest oczywiste, że za zmianą godzinową musi iść zmiana rozporządzenia dotyczącego podstawy programowej kształcenia ogólnego. Nie ma zgody na bylejakość w nauczaniu historii. Nie ma zgody na kreowanie postaw kosmopolitycznych, które sprawią, że Polacy będą w przyszłości jedynie tanią siłą roboczą u silniejszych sąsiadów - silniejszych, a może bardziej świadomych własnej tożsamości. Nie ma zgody na takie działanie. Nie mając wiedzy na temat historii, młodzi ludzie nie będą się utożsamiać z własnym państwem i z własnym narodem. Nie możemy na to pozwolić. Ci obywatele państwa i ci posłowie, którzy w tej chwili opowiedzieli się już za tym projektem, walcząc o nauczanie historii, walczą o przyszłość państwa polskiego. Zrozumcie to państwo wreszcie. Nauczanie historii powinno być oparte na spiralnym układzie treści. Tylko taki układ treści sprawi, że wiedza i umiejętności, które uzyskują młodzi ludzie, utrwalą się im w głowach. Na każdym etapie edukacyjnym powinny być powtarzane te same treści programowe, rozszerzane, co oczywiste, o nowe elementy. Ale powtarzanie jest istotą edukacji. Nauczyciele, prawdziwi nauczyciele doskonale to wiedzą. Tymczasem co zaproponował rząd Platformy? Zaproponował rozbicie tego układu. Przede wszystkim łączy nauczanie w gimnazjum z nauczaniem historii w pierwszej klasie liceum. Tworzy z tego całość znaczeniową, rozbijając właśnie ten spiralny układ treści. Dlaczego to jest groźne? Dlatego że z tego systemowego nauczania historii wypada jeden etap edukacyjny, i to kluczowy, bo końcowy etap edukacyjny. Młodzi ludzie w gimnazjum skończą naukę historii na I wojnie światowej i rozpoczną ją w liceum od I wojny światowej. (Dzwonek) Jeszcze gorzej będzie się działo w drugiej i trzeciej klasie liceum, ponieważ tam kończy się tradycyjne, klasyczne nauczanie historii. Młodzi ludzie, przyszli przedstawiciele polskiej inteligencji, lekarze, inżynierowie, nauczyciele będą nauczani historii w formie karykaturalnej. Ten nowy przedmiot nie jest historią. Ten nowy przedmiot będzie się nazywał historia i społeczeństwo i będzie właściwie konglomeratem trzech przynajmniej różnych dziedzin. Układ treści jest układem fragmentarycznym, nieopartym na porządku chronologicznym, niedającym obrazu całości rzeczywistości, całości otaczającego młodego człowieka świata. To jest porażka także intelektualna.