Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Solidarnej Polski przedstawić nasze stanowisko dotyczące wszystkich projektów. Także my jesteśmy za tym, aby skierować je do dalszych prac. Nie chcę już tutaj się rozwodzić, bo moi przedmówcy, także wnioskodawcy, wiele na temat poszczególnych projektów powiedzieli, ale w pełni podpisuję się pod wieloma wcześniej przedstawionymi stanowiskami. Na początku w pewnym sensie współczuję panu, panie ministrze, bo pan dzisiaj zbiera na tej sali cięgi, choć to kierowane jest do pana premiera, a pan premier sprytnie, jak zawsze, ograł was, bo w blasku fleszy i kamer ogłosił swój ˝wielki sukces˝. Najpierw pan premier narobił kłopotu matkom I kwartału, a później rzekomo uratował całą sytuację. Solidarna Polska swój projekt ustawy złożyła już 23 listopada 2012 r. Oczywiście pani marszałek tradycyjnie włożyła ten projekt do zamrażarki, bo być może już wtedy wiedziała, że kiedy zaczną spadać wyniki sondażowe, trzeba będzie jednak uruchomić ten wspomniany już wcześniej ˝sukces˝. Panie ministrze, także pański kolega klubowy dzisiaj wystąpił z krytyką pana premiera, chociaż ta krytyka w pewnym sensie śmieszy, bo tak naprawdę wy nie wiecie sami, czego chcecie - bo albo jesteście w koalicji, w której macie jakikolwiek realny wpływ na to, co chcecie realizować, albo udajecie, gdyż publicznie mówicie co innego, a później nic nie macie rzeczywiście do powiedzenia. Ja bym apelował do pana, żeby pan zastanowił się w ogóle, czy jest pan w stanie w obecnym rządzie kreować jakąkolwiek politykę prorodzinną, czy pan będzie na takiej zasadzie, jak wcześniej, się dostosowywał, pewnie nawet nie wiedząc, co pan premier z panem ministrem finansów w danej chwili ogłoszą. Apeluję także do wszystkich partii, abyśmy, szanowni państwo, wreszcie zrozumieli, że polityka prorodzinna nie powinna mieć żadnych barw klubowych. Polacy czekają na to, abyśmy, czy w czasie prac danej komisji, czy po powołaniu podkomisji, zastanowili się wreszcie nad realnymi rozwiązaniami, które być może będą obowiązywały 10, 15, 20 lat, niezależnie od tego, kto będzie w przyszłości rządził. Jeśli to nie nastąpi, wiemy wszyscy, co będzie, wiemy, w jakim kierunku zmierza obecna sytuacja demograficzna. Wszyscy wiemy, że dzieci kosztują, być może na szczęście kosztują, ale mądre państwa inwestują w dzieci, bo wiedzą, jakim są dobrem dla każdego z państw. Dzisiaj działamy właśnie na zasadzie działania strażaka: jest pożar, trzeba go ugasić, a nikt się tak naprawdę nie zastanawia, co będzie za rok, za 5, za 10 lat. Matki I kwartału, ale także wszystkie bez wątpienia matki pokazały, czego tak naprawdę chcą od państwa. Polki w Anglii także nam udowodniły, że w sprzyjających warunkach chcą mieć dzieci, chcą te dzieci wychowywać, a my dzisiaj debatujemy, tworzymy przepisy: damy 80, to znów 60%, przy takich czy innych uwarunkowaniach, i znowu wprowadzamy w pewnym sensie zamęt. Powinniśmy naprawdę zastanowić się, ile realnie i przez ile lat, jak już wcześniej powiedziałem, możemy przeznaczać na politykę, która wesprze polskie rodziny, bo inaczej naprawdę to się źle skończy. Będziemy czekali, aż pan premier przed wyborami wymyśli jakiś kolejny projekt, pan minister finansów komuś zabierze, komuś doda, bo tak naprawdę nie ma dzisiaj dalekowzrocznej polityki prorodzinnej. Solidarna Polska w swoim projekcie wskazała także inne moim zdaniem bardzo słuszne rozwiązania. Często słyszy się, że rzekomo pracodawcy zwalniają szybko kobiety czy też ich nawet w ogóle nie zatrudniają, bo właśnie boją się, że kobieta pójdzie na urlop macierzyński i później wróci albo nie wróci. Dlatego wspierajmy przedsiębiorców. Z jednej strony chcielibyśmy zagwarantować tym powracającym matkom 6-miesięczny okres bezpieczeństwa, żeby nie mogły być zwolnione, z drugiej strony chcielibyśmy, aby przedsiębiorcy przez 12 miesięcy mieli właśnie opłacane przez Skarb Państwa składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe pracowników, właśnie tych, którzy będą wracać. Ktoś powie, że to będzie za dużo kosztowało, ale wreszcie zdecydujmy się, czy stać nas na to, żeby w Polsce mogli dorastać kolejni młodzi Polacy, czy nas na to nie stać. Jeżeli nas na to nie stać, to być może dzisiaj się zastanówmy, z jakich krajów mamy przyjmować emigrantów, czy z Chin, czy z Filipin, nie oszukujmy w końcu Polaków. Pan wie, że niestety dzieci kosztują, wszyscy o tym wiemy, ale dzisiaj odbijamy się od muru, bo pan minister Rostowski zaciska Polakom pasa, szuka pieniędzy. Jemu zależy na wskaźnikach - być może jest w takim wieku, że myśli tylko o tym, aby wziąć jeszcze emeryturę z Anglii, brać kilka, kilkadziesiąt lat, ale już nie myśli o tym, co będą miały następne pokolenia, kto będzie pracował na kolejne emerytury. Dlatego też apeluję do pana ministra, by pan i pańskie ugrupowanie, skoro jesteście koalicjantami - do Platformy Obywatelskiej wcześniej, tak jak do wszystkich, apelowałem, ale do pana apeluję szczególnie - zdecydowali się, czy chcecie dalej wspierać te szkodliwe dla Polaków rozwiązania i być w tym rządzie, czy chcecie jednak realnie coś zrobić. I niech pan odpowie: Czy pan jest w ogóle w stanie przekonać premiera, ministra finansów do tego, abyśmy podeszli do polityki prorodzinnej kompleksowo i, tak jak powiedziałem, być może znaleźli takie rozwiązania, które ponad politycznymi podziałami będą obowiązywały, będą realizowane przez następne kilkadziesiąt lat? (Oklaski)