PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Gos
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Pytanie pierwsze mam do pana ministra. Przy założeniach projektu ustawy, pod warunkiem że weszłyby one w życie, śmiem twierdzić, że gros pracowników budżetówki bardzo mocno naciskałoby na swoich pracodawców, żeby takie dodatkowe konta utworzyć. I pytanie do pana ministra: Czy ma pan orientację, jakie byłyby to koszty i czy nas na to stać? To jest pierwsze pytanie. Drugie pytanie chcę skierować do pana posła wnioskodawcy. Mianowicie chodzi mi ciągle o to, że większość pracodawców dzisiaj nie wejdzie w system, a bogate firmy już dziś, co z tego miejsca, na tej sali było mówione, w różny sposób wspierają świadczenia zdrowotne swoich pracowników. W jaki sposób zachęci pan tych przedsiębiorców, którzy dziś w żaden sposób (Dzwonek) z różnych przyczyn, często ekonomicznych, nie wspierają swoich pracowników? Bardzo dziękuję.
Mówca: Jerzy Rębek
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku, ale przygotuję się odpowiednio do tego.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pan minister udzielił mi odpowiedzi w taki sposób, jakbym mówiła o środkach finansowych i nie była świadoma tego, że szpitale zostały skomunalizowane. Wiem o tym i o tym nie mówiłam. Nie mówiłam o tym, żeby przeznaczyć dodatkowe środki finansowe. Ministerstwo miało dodatkowe środki na finansowanie specjalistycznego szpitala wojewódzkiego. Mówiłam o zupełnie czym innym. Mówiłam o tym, że to ministerstwo jest odpowiedzialne za stan służby zdrowia, za stan zdrowia pacjentów, Polaków, i w tym sensie pytałam, czy pan minister zna sytuację w tyskim szpitalu. Ani słowem nie wspomniałam o finansach, natomiast pan minister postawił mnie w takiej sytuacji, jakbym nie wiedziała, że szpitale są skomunalizowane. Doskonale wiem i nie o tym mówiłam. Szpital został natomiast zamknięty, nie wiadomo, na jak długo. To jest bardzo duży szpital. Zbliżają się mistrzostwa Euro 2012, a to są setki pacjentów, którzy muszą być rozmieszczeni w innych szpitalach. Czy nad tym wszystkim panuje ministerstwo, o tym mówiłam.
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Zobaczył pan mnie, spojrzał pan na mnie i taki wniosek pan wyciągnął, że będę nadużywał tego czasu. Nie, panie marszałku, postaram się nie nadużyć.
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wyznanie pisarza współczesnego - modnego, fetowanego tam, gdzie trzeba, i nagradzanego przez kogo trzeba - Jerzego Pilcha. Codziennie: ˝Wyborcza˝, w poniedziałki ˝Nie˝, we wtorki ˝Przekrój˝, w środy ˝Polityka˝ i ˝Tygodnik Powszechny˝, w niedzielę Radio Zet, co wieczór ˝Fakty˝ i TVN24 - jak można tak żyć? Nie można. Toteż ledwo żyję. Tyle cytowany pisarz współczesny Jerzy Pilch. Współczujemy i proponujemy tę przecież niekompletną listę lektur i wrażeń uzupełnić o pisma komplementarne, takie jak: ˝Twoje Imperium˝, ˝Wróżka˝, ˝Kobra˝, ˝Fakty i Mity˝, ˝Bravo Girl˝. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Nemś
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Co roku w dniu 27 maja obchodzimy Dzień Samorządu Terytorialnego. Jest to święto o charakterze państwowym, uchwalone przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w celu upamiętnienia pierwszych wyborów samorządowych, które odbyły się 27 maja 1990 r. Minęły już ponad dwie dekady od momentu reaktywowania w naszym kraju samorządu terytorialnego i z perspektywy czasu można z pełną odpowiedzialnością powiedzieć, że przeprowadzona w przeszłości reforma w tym zakresie jest jednym z największych sukcesów okresu transformacji. Reaktywacja samorządu terytorialnego w Polsce była zasługą i dziełem rzeszy działaczy aktywizujących lokalne środowiska, a przede wszystkim samych mieszkańców miast oraz gmin tworzących z mocy prawa samorządowe wspólnoty. Bez ogromu wieloletniej pracy wszystkich tych ludzi trudno byłoby sobie wyobrazić współczesny obraz naszej ojczyzny. Samorząd terytorialny w ciągu minionych lat przeobrażał polską rzeczywistość i poprzez swą działalność stworzył zupełnie nowe możliwości rozwoju naszego kraju. Ostatnie dwie dekady to okres wzmożonego rozwoju lokalnych małych ojczyzn oraz świadomego budowania tak zwanego społeczeństwa obywatelskiego. Przed polskim samorządem terytorialnym stoi wiele zadań, których ciągle przybywa, począwszy od zaspokajania elementarnych potrzeb mieszkańców, po kształtowanie polityki regionalnej i wielopłaszczyznową współpracę z agendami Unii Europejskiej. Doświadczenia zawodowe oraz bieżąca wiedza na temat potrzeb lokalnych społeczności sprawiają, że opinie działaczy samorządowych są i powinny być w przyszłości w jeszcze większym zakresie brane pod uwagę podczas dyskusji, a także prac nad regulacjami prawnymi dotyczącymi naszego rozwoju Polski właśnie tutaj, w Izbie. Z okazji zbliżającego się Dnia Samorządu Terytorialnego wszystkim polskim samorządowcom wypada podziękować za ich codzienny wkład w rozwój samorządności lokalnej oraz życzyć im poczucia satysfakcji z wykonywanej pracy, umiejętności słuchania mieszkańców i zdolności wdrażania w życie nowoczesnych rozwiązań ukierunkowanych na dalszy rozwój poszczególnych regionów naszego kraju. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Gorączka opanowała posłów w czasie debaty o zmianach w systemie emerytalnym. Opozycja co rusz składała wnioski, żeby wyjść przed Sejm do protestujących związkowców z ˝Solidarności˝. Miasteczko namiotowe odwiedzili Leszek Miller - lider SLD, Ludwik Dorn - jeden z liderów Solidarnej Polski i politycy Prawa i Sprawiedliwości. Wszyscy obiecywali, że jeśli dojdą do władzy, to zmienią decyzję koalicji PO-PSL i wiek emerytalny nie będzie wynosił 67 lat. Żaden z nich nie mówił, jakie będą emerytury, kiedy opozycja obejmie władzę i zrealizuje swoje obietnice. Przez kilka miesięcy sporów z koalicją PO-PSL nikt z opozycji nie wspominał o tym, jakie będą konsekwencje finansowe tych obiecanek. Jestem przekonany, że kiedy koledzy z ław opozycji zasiądą już w ławach rządzących, to uznają, że nie ma innego wyjścia i trzeba pogodzić się z faktami. A fakty są brutalne - albo podnosimy wiek emerytalny, albo wysokość składki i podatku VAT. Rozumiem związkowców z ˝Solidarności˝, którzy protestowali przed Sejmem. Oni mieli jasny cel i jasny postulat: Nie chcemy pracować dłużej. Nie mieli racji, jeżeli chodzi o argumenty racjonalne. Mieli natomiast rację, jeżeli chodzi o emocje. Rozumiem ich obawy przed zmianami - w końcu każdy się ich obawia. Politycy są od tego, aby wszelkie obawy łagodzić. To także rola polityków opozycji. Jednak opozycja w Sejmie błyskawicznie zapomniała, o co toczy się spór, i szybko przeniosła go na grunt, na którym czuje się dobrze, czyli na grunt sentymentalno-martyrologiczny. Tusk jest jak generał Jaruzelski i występuje przeciwko narodowi, Tusk nienawidzi narodu, skazujecie rolników na śmierć głodową, Tusk i jego ludzie są odpowiedzialni za grubiaństwo w polskim życiu politycznym, chamstwo na poziomie Adolfa Hitlera - to tylko niektóre określenia, jakie padały w czasie ˝merytorycznych˝ wystąpień opozycji. Zwykle ulica jest bardziej rozgorączkowana niż parlament. Kiedy jednak porównuję sceny z sali Sejmu ze scenami, jakie rozgrywały się 11 maja przed Sejmem, to dochodzę do wniosku, że niektórzy parlamentarzyści zachowali się gorzej niż protestujący. Raz jeszcze powtarzam: Rozumiem emocje związkowców. Nie rozumiem natomiast cynizmu polityków, którzy grali na tych emocjach. Bez względu na to, co myślimy o wydarzeniach z 11 maja, jedno jest pewne - nawet jeżeli opozycja dojdzie do władzy, nie obniży wieku emerytalnego. Mamy klasyczny przykład z podatkiem Belki. Psioczyli na ten podatek wszyscy, nikt go jednak nie likwiduje, bo nie pozwala na to ekonomia. Demografia i ekonomia nie pozwolą także na obniżenie wieku emerytalnego. Właśnie dlatego z taką furią został zaatakowany premier Donald Tusk, kiedy zacytował Lecha Kaczyńskiego, który mówił publicznie, że Polacy zbyt wcześnie przechodzą na emeryturę. Gdyby można było przez głosowanie zmienić prawa demografii i statystyki, jako pierwszy głosowałbym za tym, aby je zmienić. Niestety te dziedziny wiedzy są odporne na głosowanie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Galla
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym przybliżyć państwu postać Johannesa Hellmanna, nazywanego ojcem śląskiego pożarnictwa, który doskonale rozumiał specyfikę Śląska, jego mieszkańców i kultury, wiedział zatem, jak bardzo ochrona życia i mienia mieszkańców jest dla nich pilną potrzebą i jak wiele można osiągnąć, organizując jednostki ochotniczej straży pożarnej. Największymi osiągnięciami Hellmanna było stworzenie regulaminu ćwiczeń, wprowadzenie ubezpieczeń zdrowotnych oraz wypadkowych strażaków, stworzenie sieci straży pożarnych w każdym powiecie w prowincji śląskiej. Niestety po 1945 r. nazwisko Johannesa Hellmanna zostało kompletnie zapomniane. Teraz, dzięki staraniom wielu strażaków, członków mniejszości niemieckiej oraz wielu ludzi, udało się po latach przypomnieć jego działalność i wielkie zasługi dla całego regionu. Za sprawą Stanisława Kuszły, emerytowanego strażaka z Nysy, i Marka Makówki, komendanta powiatowego straży pożarnej w Nysie, 10 listopada 2011 r. odbyła się uroczystość przeniesienia prochów i ponownego pochówku Johannesa Hellmanna, a także jego małżonki i syna na Cmentarzu Jerozolimskim w Nysie. By uczcić pamięć oraz osiągnięcia tego wybitnego strażaka, staraniem oddziału wojewódzkiego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej województwa opolskiego reaktywowano medal im. Johannesa Hellmanna, który jest przyznawany za wybitne zasługi dla pożarnictwa. Rudolf Hyla, druh, został pierwszym strażakiem, który otrzymał to odznaczenie. Jego wkład w walkę o przywrócenie pamięci i godne miejsce pochówku Hellmanna był przeogromny. To on właśnie był tym, który wytrwale dążył do tego, aby ten medal został przywrócony, aby wiedza o Hellmannie była jak najszerzej rozpropagowana. Dzisiaj, w przeddzień uroczystego odsłonięcia odrestaurowanego nagrobka Johannesa Hellmanna na cmentarzu komunalnym w Nysie, chciałbym złożyć podziękowania na ręce wszystkich osób zaangażowanych w przywrócenie pamięci o ojcu polskiego pożarnictwa. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 16 maja minęła 110. rocznica urodzin Jana Kiepury. Urodził się on w 1902 r. w Sosnowcu. Uczęszczał do Gimnazjum imienia Staszica, gdzie zakończył edukację maturą. W 1919 r. był uczestnikiem pierwszego powstania śląskiego, a wcześniej należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1921 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim na wydziale prawa. To jeden z najbardziej znanych polskich śpiewaków i aktorów, cieszący się największą międzynarodową sławą i popularnością. Występował na scenach Paryża, Wiednia, Budapesztu, Berlina, Mediolanu, Londynu i innych miast świata. Wszyscy pamiętamy Jana Kiepurę śpiewającego z balkonu Hotelu Bristol w Warszawie. W 1931 r. ruszył na podbój Ameryki, gdzie również odniósł wielki sukces. Wystąpił także w 12 filmach. Zmarł nagle 15 sierpnia 1966 r. na atak serca. Na jego życzenie został pochowany w Warszawie na Powązkach, a jego pogrzeb zgromadził ponaddwustutysięczny tłum mieszkańców stolicy. Jan Kiepura był obdarzony głosem o wielkiej sile, a zarazem o niezwykłej subtelności. Na pewno należał do największych śpiewaków XX stulecia. Osobiście był człowiekiem o wielkim wdzięku osobistym, z wyjątkowym poczuciem humoru. Był też hojnym filantropem, często wspierającym swój kraj. Wszystkie te cechy sprawiły, że stał się postacią niemal legendarną. To wielki patriota, który zawsze pamiętał o Polsce i o swoim Sosnowcu, którego jest honorowym obywatelem. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym jednocześnie podziękować za przychylność pani marszałek Ewie Kopacz, która była zainteresowana przygotowaniem wystawy dotyczącej tej wielkiej historycznej postaci, Jana Kiepury. Niestety z różnych względów nie udało się tej wystawy zorganizować. Niemniej jednak mam nadzieję, że w przyszłości pokażę tę postać w inny sposób. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W ubiegłym tygodniu uczestniczyłam w pikiecie protestacyjnej, jaką przeprowadziła w fabryce Fiat Auto Poland w Tychach zakładowa organizacja NSZZ ˝Solidarność˝. Związkowcy apelowali do dyrekcji o zaprzestanie dyskryminacji i zastraszania pracowników oraz o rozpoczęcie dialogu ze związkami. Podczas wiecu odtworzono nagranie wskazujące na to, że kierownictwo Fiata rozpowszechnia wśród załogi deklaracje wystąpienia z ˝Solidarności˝, dając do zrozumienia, że za przynależnością do związku mogą iść zwolnienia z pracy. To nie pierwszy na Śląsku przypadek braku dialogu i zastraszania pracowników. Przed świętami wielkanocnymi kilkakrotnie przebywałam wśród strajkującej załogi Huty Batory w Chorzowie. Zresztą także z tej mównicy na ten temat się wypowiadałam. Tam hutnicy żądali odstąpienia od zwolnień grupowych, wycofania wypowiedzeń, przestrzegania zapisów układu zbiorowego pracy, likwidacji umów śmieciowych oraz przyjęcia wszystkich pracowników przeniesionych do agencji pracy tymczasowej z powrotem do Huty Batory. Oczekiwali też gwarancji zatrudnienia dla wszystkich strajkujących, a przede wszystkim rozpoczęcia rozmów i negocjacji. Żaden z ich postulatów nie został spełniony, a strajkujący zostali zwolnieni z pracy. Tylko te dwa przykłady, znane mi z autopsji, wskazują na nowe zjawisko, jakie zapanowało w zarządach spółek właścicieli zakładów pracy. Obserwuje się generalną niechęć do rozmawiania ze związkowcami, ale także z przedstawicielami załogi. Brakuje dialogu w przypadku spraw spornych. Nie chodzi tu o postulaty płacowe, ale o łamanie praw pracowniczych w postaci zastraszania, zwolnień, przeniesień do agencji pracy tymczasowej, a następnie podpisywania z tymi samymi pracownikami na tych samych stanowiskach znacznie gorszych umów, zwanych potocznie umowami śmieciowymi. W tym wszystkim widać sobiepaństwo właścicieli zakładów, którzy kompletnie nie liczą się ze zdaniem pracowników, nie chcą rozmawiać, nie chcą negocjować, nie chcą zasiadać do rozmów, tym samym stawiając się ponad prawem. Nowym zjawiskiem jest również unikanie rozmów z ˝Solidarnością˝, na ogół najliczniejszym związkiem zawodowym w zakładzie pracy. Właściciele negocjują, jeżeli negocjują, spory z małymi związkami, z którymi potrafią sobie tylko znanymi sposobami nawet osiągnąć jakieś porozumienie, które służy potem za argument przeciwko ˝Solidarności˝. Nie może być tak, żeby członkowie tego związku byli dyskryminowani i zastraszani. Nie może być sytuacji, że członek ˝Solidarności˝ czuje się w swoim zakładzie zagrożony, że sama przynależność do tego związku może owocować zwolnieniem z pracy. Przypomina to czasy PRL, kiedy władza robiła, co chciała, a związki zawodowe były tylko jej narzędziem i parawanem. Odnoszę wrażenie, że w 23. roku istnienia III RP powracamy do obyczajów Polski Ludowej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Teresa Hoppe
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 15 maja obchodziliśmy 90. rocznicę urodzin pisarza Franciszka Fenikowskiego. Urodził się on w 1922 r. w Poznaniu jako syn Mariana, doktora filologii klasycznej, profesora gimnazjum, i nauczycielki Zofii z Malkowskich. Franciszek naukę rozpoczął w poznańskim gimnazjum, przerwał ją wybuch wojny. Wówczas to młody Franciszek zdobył doświadczenie w różnych zawodach: robotnika, kreślarza, mierniczego i biuralisty. Naukę kontynuował początkowo dzięki pomocy ojca, a po jego aresztowaniu przez gestapo, dzięki swemu samozaparciu. Po zakończeniu wojny zdał maturę i podjął studia na Uniwersytecie Poznańskim. W Wielkopolsce pozostał do ukończenia studiów polonistycznych, by następnie w końcu lat 40. osiedlić się na Pomorzu. Temu regionowi przez lata oddał swój ogromny talent literacki. Pierwszym miastem, w którym się osiedlił, była Gdynia. Osiadł w jej malowniczej dzielnicy Orłowie. W 1970 r. przeniósł się do Gdańska. Szczególnie pasjonowały go morze oraz Kaszuby, czego owoce odnajdziemy w wielu utworach reprezentujących różne gatunki literackie. Swój talent realizował w reportażu, publicystyce, poezji, opowiadaniach, bajkach, legendach, widowiskach teatralnych i krytyce artystycznej. Franciszek Pieńkowski w latach 60. i 70. ubiegłego wieku był jednym z najbardziej poczytnych pisarzy na Pomorzu. Jego książki wydawano w dużych nakładach. Cieszyły się one ogromnym zainteresowaniem czytelników. W latach 1948-1955 pracował w ˝Dzienniku Bałtyckim˝ jako kierownik literacki oraz redagował dodatek ˝Rejsy˝. Od 1950 r. był członkiem Związku Literatów Polskich. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, w tym także najbardziej prestiżową nagrodę kaszubską - Medal Stolema. Rozwijając własny talent, dostrzegał również zdolności literackie drzemiące w innych. Jego zasługą było odkrycie talentu literackiego Augustyna Necla, kronikarza życia kaszubskich rybaków morskich. W 1976 r. Franciszek Pieńkowski ożenił się z Ireną z Kozakowskich Orzechowską. Ostatnie lata swego życia spędził w Warszawie, gdzie zmarł 15 listopada 1982 r. Spoczął na warszawskim cmentarzu parafii św. Katarzyny na Służewcu. Jego spuścizna literacka dzięki staraniom rodziny została przekazana Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie, gdzie wciąż czeka na pełniejsze wykorzystanie. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Adam Kwiatkowski
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt odczytać oświadczenie Parlamentarnego Zespołu do Spraw Obrony Wolności Słowa podjęte na naszym dzisiejszym spotkaniu. Wolność słowa i wolność działania mediów to podstawa każdej demokracji. Tylko kraj zapewniający dziennikarzom i mediom warunki swobodnej i niczym nieskrępowanej pracy może nazywać się prawdziwie demokratycznym. W Polsce, w której przez wiele lat nie tylko nie było wolnych mediów, ale wszelkie przejawy ich niezależności były przez państwo tępione, te standardy demokratyczne powinny być szczególnie chronione i pielęgnowane. Z tym większym oburzeniem przyjęliśmy zachowanie jednego z czołowych polityków Platformy Obywatelskiej Stefana Niesiołowskiego, który dopuścił się słownej i fizycznej napaści na dziennikarkę Ewę Stankiewicz. Takie postępowanie byłego wicemarszałka Sejmu kompromituje zarówno jego samego, jak i jego formację polityczną - Platformę Obywatelską. Takie zachowanie powinno spotkać się nie tylko z natychmiastową reakcją organów ścigania, ale przede wszystkim jego własnego środowiska politycznego. Tymczasem liderzy Platformy Obywatelskiej wzięli w obronę Stefana Niesiołowskiego, a on sam nie tylko nie przeprosił Ewy Stankiewicz, ale nadal publicznie ją obraża. Parlamentarny Zespół do Spraw Obrony Wolności Słowa stanowczo i jednoznacznie potępia skandaliczne zachowanie Stefana Niesiołowskiego. Wyrażamy pełne poparcie i solidarność z Ewą Stankiewicz, której praca i dokonania budzą nasz największy szacunek i uznanie. Wyrażamy przekonanie, że takie postępowanie polityka, naruszające godność człowieka i uniemożliwiające pracę dziennikarzowi, jest nie do pogodzenia ze standardami, jakie obowiązują w kraju demokratycznym. Dlatego wzywamy przewodniczącego Platformy Obywatelskiej Donalda Tuska oraz marszałek Sejmu Ewę Kopacz do wyciągnięcia daleko idących konsekwencji wobec posła Stefana Niesiołowskiego. Tylko zdecydowana i jednoznaczna reakcja na haniebny czyn, jakiego dopuścił się poseł, będzie dowodem na to, że bicie i znieważanie dziennikarzy nie będzie w Polsce tolerowane i akceptowane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W zeszły piątek obchodziliśmy 68. rocznicę zdobycia Monte Cassino przez 2. Korpus Polski dowodzony przez generała Władysława Andresa. 18 maja 1944 r. Polacy przełamali obronę Niemców na tzw. linii Gustawa. Zwycięstwo polskich żołnierzy otworzyło aliantom drogę na Rzym. Bitwa o wzgórze miała strategiczne znaczenie na ówczesnym etapie wojny. W trakcie walk pod Monte Cassino, które trwały od stycznia 1944 r., Niemcy odparli 3 ataki wojsk alianckich. Dopiero atak 2. korpusu zakończył się zdobyciem łańcucha wzgórz i klasztoru Benedyktynów. Między 13 a 16 maja 1944 r. oddziały 2. Korpusu Polskiego prowadziły działania rozpoznawcze i przygotowywały się do szturmu. Atak na Monte Cassino rozpoczął się 17 maja 1944 r. Walki były bardzo ciężkie i w 2. Korpusie Polskim skierowano do walki wszystkie możliwe odwody, łącznie z kierowcami, kucharzami czy obsługą warsztatów. W nocy z 17 na 18 maja oddziały 1. Dywizji Spadochronowej wycofały się ze swoich pozycji na Monte Cassino w kierunku zachodnim. Rankiem 18 maja 1944 r. patrol 12. Pułku Ułanów Podolskich wkroczył do opustoszałych ruin klasztoru - było tam jedynie 20 rannych żołnierzy niemieckich - i zatknął tam polską flagę. Dopiero w kilka godzin później na wyraźne polecenie generała Andersa obok polskiej flagi wywieszona została flaga brytyjska. Tego samego dnia w samo południe na ruinach klasztoru Monte Cassino polski żołnierz, plutonowy Emil Czech odegrał hejnał mariacki, ogłaszając zwycięstwo polskich żołnierzy. Zwycięską walkę polskich żołnierzy upamiętnia wojskowa pieśń ˝Czerwone maki na Monte Cassino˝. Autorem słów był Feliks Konarski, żołnierz 2. Korpusu Polskiego, znany przed wojną śpiewak operetkowy i kompozytor piosenek. W bitwie pod Monte Cassino straty 2. Korpusu Polskiego wyniosły 924 zabitych, 2930 rannych i 345 zaginionych. Na stoku wzgórza znajduje się polski cmentarz wojskowy, na którym spoczywa ponad tysiąc żołnierzy. Został tam pochowany również generał Władysław Anders, który zmarł w Londynie w 1970 r. Wolą generała było spocząć obok swoich żołnierzy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-05-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Wysoka Izbo! Oświadczenie w sprawie aneksu do umowy upoważniającej do wystawiania recept na leki i wyroby medyczne refundowane ze środków publicznych, przysługujące świadczeniobiorcom, czyli kolejnego chorego pomysłu NFZ. Tysiące lekarzy na terenie kraju otrzymało korespondencyjnie aneks do zawartej z wojewódzkimi oddziałami NFZ umowy. Powstał on na bazie załącznika nr 3 do zarządzenia nr 25/2012/DGL prezesa NFZ z dnia 30 kwietnia 2012 r. Aneks ten jest niczym innym, jak formą dołożenia bezsensownej pracy lekarzom, a twierdzenie to opieram na analizie § 6 i 9 projektu umowy. § 9 jest ukrytą formą wprowadzenia tylnymi drzwiami bezczelnej metody karania lekarzy za błędy, najczęściej niezawinione, które powstają przy wypisywaniu recept. Uwzględniając, że lekarze zostali zmuszeni, poprzez § 6, do wypisywania kartotek poza swoją wiedzą specjalistyczną, udowodnienie wypisania recepty nieuzasadnionej udokumentowanymi względami medycznymi będzie łatwe, co wynika z punktu 1 § 9. Przecież przepisanie zwykłego leku osobie z rodziny najczęściej nie jest oparte na własnym rozpoznaniu, a na zaleceniu innego lekarza specjalisty. Każdy błąd, literowy czy interpunkcyjny, może skutkować karą umowną w wysokości 300 zł. Znany jest mi przypadek, w którym lekarz po kontroli musiał zapłacić 15 tys. zł kary wyłącznie dlatego, że nie kończył słów z rozpoznania i nie stawiał przecinków. Chciałbym przypomnieć Wysokiej Izbie, że tuż przed rokiem 2012 procedowaliśmy zmianę słynnego art. 48, którą udało nam się na ministrze zdrowia wymusić. Teraz widmo tragedii wraca - poprzez aneks do umowy autorstwa prezesa NFZ. Dziękuję.