PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Wójcik
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Dziękuję za tę rzeczową dyskusję. Nie da się ukryć, że ten moment, w którym jesteśmy, kiedy na kilka tygodni przed dniem wejścia w życie ustawy znowu przesuwa się o dwa miesiące termin wejścia w życie nowych regulacji, to z pewnością trudna chwila dla ministerstwa, trudna chwila dla parlamentu, dlatego że wszyscy oczekiwaliśmy wejścia w życie tych trzech ustaw i rozwiązań, które przecież są korzystne dla obywateli i za chwilę obywatele będą mogli z nich skorzystać. Natomiast myślę, że naprawdę najważniejsze jest zapewnienie obywatelom możliwości nieprzerwanego, ciągłego załatwiania spraw administracyjnych w urzędach. Myślę, że dzięki tej decyzji Wysokiej Izby będziemy mieli pełną gwarancję, że ten proces będzie niezagrożony. Natomiast jeżeli chodzi o MSW, to mając na uwadze przebieg tej dyskusji, mogę powiedzieć, że wszystko wskazuje na to, że rzeczywiście resort dostanie dodatkowe dwa miesiące. W związku z tym myślę, że jest prośba Wysokiej Izby, żeby rzeczywiście te dwa miesiące wykorzystać nie tylko na te informatyczne prace nad systemem, ale przede wszystkim na pracę z samorządami, po to, żeby te wszystkie wątpliwości, które do tej pory się pojawiały w większości samorządów, rozwiać i żeby urzędnicy 1 marca 2015 r. byli na tyle przeszkoleni, aby byli w stanie z tych nowych rozwiązań, z nowego systemu rejestrów korzystać. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj mija 33. rocznica pacyfikacji katowickiej kopalni Wujek. Od milicyjnych kul zginęło dziewięciu górników, a kilkudziesięciu innych zostało rannych. Była to największa tragedia stanu wojennego. Protest górników kopalni Wujek, jak i w innych śląskich kopalniach był sprzeciwem wobec wprowadzenia stanu wojennego, był protestem wobec aresztowań działaczy ˝Solidarności˝, w tym ówczesnego przewodniczącego ˝Solidarności˝ w kopalni Wujek Jana Ludwiczaka. Górnicy domagali się zniesienia stanu wojennego, zwolnienia z więzień zatrzymanych robotników i przywrócenia działalności ˝Solidarności˝. Dnia 15 grudnia milicja i wojsko spacyfikowały niektóre strajkujące zakłady, m.in. kopalnię Manifest Lipcowy w Jastrzębiu-Zdroju. Dnia 16 grudnia rozpoczęła się pacyfikacja kopalni Wujek. Najpierw z armatek wodnych polewano górników przy 16-stopniowym mrozie, później wprowadzono czołgi, które sforsowały mury kopalni, przez które na teren kopalni weszły oddziały ZOMO i specjalny pluton wyposażony w ostrą amunicję, który otworzył ogień do bezbronnych górników. Dla Józefa Czekalskiego, Krzysztofa Gizy, Ryszarda Gzika, Bogusława Kopczaka, Zenona Zająca, Zbigniewa Wilka, Andrzeja Pełki, Jana Stawisińskiego, Joachima Gnidy była to ich ostatnia szychta w życiu, oddali życie w obronie wolności, w obronie praw pracowniczych i w obronie swoich kolegów. Dzisiaj na Śląsku oddajemy hołd bohaterom tamtych dni, pamiętamy o ich heroicznej walce, o ich ofierze życia. Dzisiaj, mimo odzyskanej niepodległości, ciągle nie rozliczono zbrodni komunistycznych, wciąż oprawcy mają się lepiej niż ówcześni bohaterowie. W 33. rocznicę pacyfikacji kopalni Wujek bohaterom tamtych wydarzeń, bohaterom stanu wojennego, ofiarom Grudnia ’70 składam hołd i oddaję cześć, bo dzięki ich ofierze mogę dzisiaj przemawiać w Wysokiej Izbie. Niech już nigdy żadna władza nie podniesie ręki na własny naród. Cześć ich pamięci! Niech Bóg ma ich w swojej opiece. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie popularności kolei w Polsce W dniu 16 grudnia 2014 r. minęło 130 lat od otwarcia Galicyjskiej Kolei Transwersalnej, którą to C.K. Koleje Państwowe zbudowały i oddały do użytku w 2 lata. Trasa biegnąca po północnych stokach Karpat z Czadcy na Słowacji aż do Husiatyna - przez Zwardoń, Żywiec, Suchą, Chabówkę, Nowy Sącz, Zagórz, Sambor i Stanisławów, który leży na terenie dzisiejszej Ukrainy - liczyła w sumie 555 km długości. Trasa poprowadzona była przez trudny górzysty teren i wymagała zbudowania kilkudziesięciu mostów, wiaduktów i innych budowli technicznych. Do dziś uznawana jest za znaczące dzieło techniki kolejarskiej w Europie. Przez ponad sto lat funkcjonowania doprowadziła do gospodarczego rozwoju miast regionu, była też ważnym szlakiem komunikacji osobowej. Dlaczego o tym wspominam? Uruchomienie Pendolino pobudziło do dyskusji wiele środowisk i grup społecznych. W mediach przedstawia się raporty i analizy na temat przyszłości Pendolino, kolejnictwa, przyzwyczajeń i stosunku Polaków do kolei. Obraz polskiej kolei nie wygląda optymistycznie. Jesteśmy krajem zacofanym infrastrukturalnie nie tylko w porównaniu do państw tzw. starej Unii, ale też w relacji do naszych sąsiadów, którzy wchodzili do Unii razem z nami. Nie wykorzystaliśmy przez ostatnie 10 lat tych narzędzi i środków, które były nam dane. Nie tylko nie wybudowaliśmy żadnych nowych linii, ale nie możemy z powodzeniem utrzymać istniejących. To ma przełożenie na popularność kolei w Polsce. Na koniec zagadka: Jakie jest największe miasto w Polsce bez dostępu do czynnej linii kolejowej? Jastrzębie-Zdrój, które ma prawie 93 tys. mieszkańców. Ile trwałaby dzisiaj budowa Galicyjskiej Kolei Transwersalnej, gdyby była realizowana przez PKP? Wieczność. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Leszek Dobrzyński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Wprowadzenie stanu wojennego w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. było tragicznym wydarzeniem w historii Polski. Oczywiste jest, że był to atak systemu komunistycznego na rodzącą się w Polsce wolność, na wielkie i głośno wyrażane przez Polaków żądanie niepodległości, praworządności, praw obywatelskich i demokracji. Zwykle, kiedy mówi się o ofiarach stanu wojennego, wymienia się listę około stu zabitych i zmarłych w różnych okolicznościach ludzi. O wiele mniej mówi się o dramatycznych losach tych, którzy zostali ranni, pobici, wyrzuceni z pracy, o tych, którzy zostali zmuszeni do wyjazdu z kraju, o złamanych życiorysach, rozbitych rodzinach, o latach, jakie straciła Polska, o zacofaniu cywilizacyjnym, o krachu gospodarczym, o stratach, jakie poniosła polska nauka. To wszystko ogromny bagaż nierozliczonych wciąż przewin stanu wojennego. Z przykrością trzeba zauważyć, że ekipa stanu wojennego na czele z Wojciechem Jaruzelskim nie poniosła praktycznie żadnej odpowiedzialności za ten dramat, za lata służalczego utrzymywania Polski w sowieckiej orbicie wpływów. Rozpięty był przez te lata niewidzialny, ale niezwykle skuteczny parasol ochronny nad byłymi politykami komunistycznymi. Ukoronowaniem tej sytuacji był pogrzeb i państwowe honory nad trumną Jaruzelskiego, udział w tych uroczystościach prezydenta RP Bronisława Komorowskiego. Dziś ten sam prezydent z namaszczeniem zapala świecę ku pamięci ofiar stanu wojennego. Nie można jednocześnie oddawać honorów katom i ich ofiarom, nie można mówić z szacunkiem o tych, którzy walczyli o wolność Polski, i jednocześnie usprawiedliwiać tych, którzy Polskę zniewalali. To zniewaga dla ofiar, to oblega dla pamięci. To zły przykład dla następnych pokoleń Polaków.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W związku ze śmiercią znakomitego polskiego aktora Stanisława Mikulskiego niektóre media - przypominając jego postać - przede wszystkim skoncentrowały się na odgrywanej przez niego postaci agenta J-23, czyli Hansa Klossa. Zdaję sobie sprawę, że Mikulski nigdy nie uwolnił się od postaci Klossa, jednak ze względu na bardzo nieprzyjemne konotacje historyczne przypominanie przede wszystkim tej roli bez odpowiedniego komentarza nie było chyba zbyt trafne. Tytułowy bohater ˝Stawki większej niż życie˝ nie był polskim agentem, lecz szpiegiem radzieckich służb specjalnych. Najprawdopodobniej ma on swój pierwowzór. Wiele wskazuje na to, że był nim Artur Ritter-Jastrzębski, urodzony w Rosji Niemiec, który potem mieszkał w Polsce, a po wybuchu wojny wstąpił do oddziałów szturmowych NSDAP. Wcześniej zaś, ze względu na silne związki z komunistami, został przeszkolony przez radziecki wywiad wojskowy i dla niego pracował do końca wojny. Po wojnie Ritter-Jastrzębski wstąpił do UB i pacyfikował polskie podziemie niepodległościowe. Miedzy innymi dowodził grupą operacyjną, która zlikwidowała oddział ˝Wolność i Niezawisłość˝ kapitana Zdzisława Brońskiego ˝Uskoka˝. Za zasługi dla utrwalania władzy komunistycznej Ritter-Jastrzębski został awansowany do stopnia generała. Patrząc na powyższy życiorys, nietrudno zauważyć, że gdyby ktoś jednak zdecydował się na dokręcenie kolejnych odcinków ˝Stawki...˝, to koncepcja dalszych losów agenta J-23 tym razem jako funkcjonariusza UB byłaby bardzo prawdopodobna. To ostatni dzwonek, żeby do dobrze zrealizowanego serialu przy okazji kolejnych jego emisji zamieszczać odpowiednie komentarze i publikować dyskusje. Jednak przede wszystkim, o czym już wielokrotnie mówiłem, potrzebna jest rzetelna lekcja historii w szkole. W przeciwnym razie nasza młodzież będzie oglądać serial tym razem w przekonaniu, że jest to historia bohaterskiego polskiego agenta, który oczywiście działał dla Polski i o nią walczył.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie Marszu w Obronie Demokracji i Wolności Mediów Szanowny Panie Marszałku, Wysoka Izbo! W sobotę, 13 grudnia 2014 r., ulicami Warszawy przeszedł Marsz w Obronie Demokracji i Wolności Mediów oraz pamięci o brutalnym akcie wprowadzenia stanu wojennego przez reżim komunistyczny, którego uosobieniem był generał Wojciech Jaruzelski i Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Uczestnicy marszu przeszli ulicami Warszawy w pokojowej demonstracji, składając kwiaty pod pomnikami Wincentego Witosa, Ronalda Reagana, Romana Dmowskiego, Ignacego Paderewskiego i Józefa Piłsudskiego. Podczas manifestacji wspomniano o osobach zabitych podczas stanu wojennego oraz podniesiono problem deformacji wyników wyborów samorządowych z 16 listopada 2014 r. Wśród uczestników marszu odnotować można było młodzież, małżeństwa z dziećmi, członków NSZZ ˝Solidarność˝, pracowników stoczni i górników oraz emerytów i rencistów. Dominowało wśród nich przekonanie, że są oni reprezentantami społeczeństwa polskiego, które zostało skompromitowane w opinii światowej przez nieudolność Państwowej Komisji Wyborczej, Krajowego Biura Wyborczego oraz rządzącej obecnie ekipy PO-PSL odnoszącej się z lekceważeniem do procedur zapewniających przeprowadzenie głosowania według najwyższych standardów światowych. Niniejszym oświadczeniem składam podziękowanie organizatorom i wszystkim uczestnikom marszu, czyli tym, którzy przybyli do stolicy Polski z biało-czerwonymi flagami i biało-czerwonymi różami, by zadbać o honor i dobre imię wszystkich Polaków. Blisko 100-tysięczna rzesza demonstrantów poprzez patriotyczne pieśni i okrzyki wyraziła w pokojowy sposób sprzeciw wobec tych wszystkich, którzy obojętnie patrzą na to, co dzieje się w Polsce w zakresie gospodarki, demografii i deptania poczucia honoru narodu polskiego. Nadmieniam, że w marszu uczestniczyli przedstawiciele wielu podkarpackich gmin i powiatów, w tym powiatu jasielskiego, krośnieńskiego, leskiego, brzozowskiego i bieszczadzkiego.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie obchodów 33. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego w Polsce Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Po raz 33. Polacy obchodzili rocznicę wprowadzenia przez komunistyczny reżim generała Wojciecha Jaruzelskiego stanu wojennego 13 grudnia 1981 r. Prawo i Sprawiedliwość oddało hołd bohaterom stanu wojennego w pierwszej części Marszu w Obronie Demokracji i Wolności Mediów w Warszawie w minioną sobotę 13 grudnia 2014 r. Uczestnicy oddawali hołd poległym w czasie stanu wojennego Polakom, których nazwiska były odczytane przez lektora pod pomnikiem Wincentego Witosa. Dziesiątki tysięcy uczestników marszu odpowiadało po każdym odczytanym nazwisku ofiary stanu wojennego słowami: oddał życie za wolną Polskę. Podobnie w różnych miejscowościach odbywały się lokalne uroczystości poświęcone rocznicy stanu wojennego. W Rzeszowie tradycyjnie 13 grudnia o godz. 18.00 odbyła się uroczysta msza święta poświęcona ofiarom stanu wojennego, odprawiana w kościele farnym. Po mszy świętej uczestnicy uroczystości w asyście sztandarów struktur NSZZ ˝Solidarność˝ zgromadzili się przed krzyżem misyjnym na pl. Farnym. Modlitwę za ofiary stanu wojennego i za zmarłych działaczy ˝Solidarności˝ poprowadził ksiądz prałat Stanisław Słowik, dyrektor Caritas Diecezji Rzeszowskiej. Zgromadzeni działacze ˝Solidarności˝, Prawa i Sprawiedliwości i innych organizacji oraz mieszkańcy Rzeszowa odśpiewali hymn państwowy i pieśni patriotyczne. Następnie zostały złożone wieńce i kwiaty oraz zapalono znicze przy krzyżu misyjnym. Jako członek ˝Solidarności˝ z 1980 r. i działacz ˝Solidarności˝ Politechniki Rzeszowskiej, a teraz poseł na Sejm RP, tak jak w latach poprzednich, brałem udział w tych ważnych dla polskiego społeczeństwa uroczystościach. Wspominaliśmy w tym roku zmarłego niedawno pierwszego przewodniczącego rzeszowskiej ˝Solidarności˝, radnego miasta Rzeszowa - Antoniego Kopaczewskiego.
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Wznawiam obrady. W związku z wyrażeniem przez pana posła Przemysława Wiplera, na podstawie art. 105 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej, po zasięgnięciu opinii Konwentu Seniorów marszałek Sejmu podjął decyzję o skreśleniu z porządku dziennego bieżącego posiedzenia punktu: Sprawozdanie Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich w sprawie wniosku komendanta Straży Miejskiej m.st. Warszawy z dnia 28 lipca 2014 r. o wyrażenie zgody przez Sejm na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej posła Przemysława Wiplera (druk nr 2976). Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi przedłożyła sprawozdanie o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. Sprawozdanie to zostało paniom posłankom i panom posłom doręczone w druku nr 3007. W związku z tym, po uzyskaniu jednolitej opinii Konwentu Seniorów, marszałek Sejmu podjął decyzję o uzupełnieniu porządku dziennego o punkt obejmujący rozpatrzenie tego sprawozdania. Proponuję, aby w tym przypadku Sejm wyraził zgodę na zastosowanie art. 51 pkt 3 regulaminu Sejmu oraz w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłuchał 5-minutowych oświadczeń w imieniu klubów i koła. Jeśli nie usłyszę sprzeciwu, uznam, że Sejm propozycje przyjął. Sprzeciwu nie słyszę. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 10. porządku dziennego: Informacja rządu Rzeczypospolitej Polskiej o działaniach podejmowanych w 2013 r. na rzecz realizacji postanowień uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 sierpnia 1997 r. Karta Praw Osób Niepełnosprawnych (druk nr 2611) wraz ze stanowiskiem Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (druk nr 2937). Proszę o zabranie głosu sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej pana Jarosława Dudę. Bardzo proszę, panie ministrze. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosław Duda Dziękuję, panie ministrze. Proszę o zabranie głosu pana posła Michała Stuligrosza w celu przedstawienia sprawozdania komisji. Bardzo proszę, panie pośle. Poseł Michał Stuligrosz Dziękuję, panie pośle. Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha 10-minutowych oświadczeń w imieniu klubów i 5-minutowego oświadczenia w imieniu koła. Otwieram dyskusję. Jako pierwszy głos zabierze pan poseł Rajmund Miller z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska. Bardzo proszę, panie pośle. Poseł Rajmund Miller Dziękuję, panie pośle. Głos zabierze pani posłanka Maria Zuba z Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość. Bardzo proszę, pani posłanko. Poseł Maria Zuba Dziękuję. Głos zabierze pan poseł Piotr Walkowski z Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego. Bardzo proszę, panie pośle. Poseł Piotr Walkowski
Mówca: Kazimierz Ziobro
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Po zapoznaniu się z projektem procedowanej ustawy o rzeczach znalezionych oraz zmianie niektórych innych ustaw, druk nr 2064, nasuwają się następujące pytania: Dlaczego znalazca o rzeczach znalezionych nie może powiadomić przedstawiciela najbliższego organu samorządowego, tj. wójta, burmistrza czy prezydenta miasta? Projekt ustawy w każdym przypadku odsyła znalazcę do starosty. Na dodatek jest tu jeszcze dowolność, czyli można to zrobić według miejsca zamieszkania lub według miejsca znalezienia rzeczy. W każdym przypadku wydłuża to kontakt z depozytorem tych rzeczy i naraża na niepotrzebne koszty zarówno znalazcę, jak i odbiorcę. Kolejne pytanie. Czy dla obywateli nie byłoby dogodniej, gdyby w starostwie powiatowym uruchomiono centrum rejestru i informacji o rzeczach znalezionych, a właściwemu terytorialnie, najbliższemu organowi władzy samorządowej przypisano przechowywanie tych rzeczy, jak również możliwość ich odbioru? Dziękuję.
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zakresie rzeczy znalezionych nie były zasadniczo zmieniane od czasu wejścia w życie kodeksu w 1965 r. Powszechna wiedza, co zrobić w sytuacji, kiedy znajdzie się jakąś rzecz, jest taka sobie, podstawowa. Dlatego chciałbym zapytać: Czy przewiduje się w związku z wejściem ustawy w życie przekazanie społeczeństwu informacji na ten temat w jakiejś formie? Innymi słowy, czy będzie jakaś promocja jej przepisów? Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Chmielewski
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam pytanie również w tym duchu, też dotyczące tego, o czym mówił mój poprzednik, bo nowelizujemy przepisy, które mają - jak tutaj słyszeliśmy w trakcie dyskusji - już bardzo długą historię. Czas najwyższy dostosować je do współczesności. Rodzą się tu jednak pytania. Chciałbym zadać pytanie na kanwie art. 5 projektu zawartego w sprawozdaniu komisji, jak również po prostu życia. Często słyszymy, że kiedy obywatele znajdują pieniądze, pierwsze kroki kierują na Policję, chcą zabezpieczyć te pieniądze w jak najlepszy sposób. Nie idą wcale do starosty ani do urzędu gminy. Powstaje pytanie: Czy robią dobrze? Stąd wynika potrzeba rozpowszechnienia informacji o tym, jak postępować z rzeczami znalezionymi. Wyjaśnienia wymaga również na pewno zapis ust. 5 w art. 5, według którego kto znalazł inną rzecz niż rzecz, o której mowa w ust. 3 i 4 wskazanego artykułu, może ją oddać właściwemu staroście. (Dzwonek) Prosiłbym o wyjaśnienie całej procedury działania, tak aby obywatele mogli spokojnie i dobrze postępować z rzeczami znalezionymi. Dziękuję bardzo.
Mówca: Halina Rozpondek
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Będę mówić bardzo krótko. Odniosę się najpierw do poprawek przedstawionych przez klub Platformy Obywatelskiej. To jest bardzo istotna poprawka, bowiem w projekcie ustawy był wyznaczony limit wydatków na lata 2014-2023. Ponieważ ustawa wejdzie w życie od 2015 r., należało tutaj skorygować daty. Jeżeli chodzi o poprawki klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, to w sprawie tej propozycji dotyczącej art. 16 ust. 1 możemy jeszcze dyskutować na posiedzeniu komisji, natomiast jeżeli chodzi o art. 26 i skrócenie czasu związanego z odebraniem rzeczy znalezionych, to z tym trudno się zgodzić, bo w Polsce trzy miesiące trwają zwykle procedury administracyjne, a więc wysyłanie zawiadomienia, ogłoszenie itd. Jest to niemożliwe, żeby właściciel odebrał to w ciągu trzech miesięcy, proponujemy jednak, żeby pozostawić zapis, który w tej chwili jest w ustawie. Szanowni Państwo! Chcę podkreślić, że ta ustawa naprawdę nie jest jakąś superistotną ustawą ustrojową. Jest to typowo porządkująca ustawa, nad którą prace, mimo jej porządkowego charakteru, zajęły nam - i tutaj bardzo dziękuję panu posłowi za miłe słowa - bardzo dużo czasu. Myśmy spędzili czas chyba na dziesięciu posiedzeniach podkomisji, żeby doprecyzować poszczególne zapisy, tak aby wszyscy je doskonale rozumieli. I dlatego bardzo się dziwię panu posłowi Poznańskiemu - który w moim przekonaniu, ponieważ nie uczestniczył w pracach ani komisji, ani podkomisji, z pewnością nie zna też tekstu projektu ustawy - który mówi, że nie może tego przyjąć, bo to nie było konsultowane i nie wiadomo, czego dotyczy. Otóż dotyczy tylko i wyłącznie uporządkowania problemu z rzeczami znalezionymi, pokazuje organizacyjnie, porządkowo, co z nimi zrobić, a sprawa rejestru utraconych dóbr kultury jest jednym z elementów, bo takie rzeczy też się gubią i takie rzeczy też znajdujemy. Natomiast nie dotyczy w ogóle, co pan poseł również tutaj mówił, zabytków archeologicznych. I jeszcze jedna rzecz, jeżeli chodzi o powiat czy gminę. Otóż do tej pory postępowanie z rzeczami znalezionymi cały czas się odbywało i zajmował się tym starosta. Z pewnością z tego powodu nie będziemy tego burzyć organizacyjnie i wszystkich spraw przenosić do burmistrza czy wójta, kiedy może zajmować się tym starosta. Szanowni Państwo! Naprawdę warto tę ustawę uchwalić, bowiem jest ona, jeszcze raz powtórzę, prostym uporządkowaniem dotychczasowych przepisów prawnych, które nijak przystają do obecnej rzeczywistości. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Artur Górczyński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Bezpośrednią przyczyną zaproponowanych regulacji zawartych w rządowym projekcie ustawy o rzeczach znalezionych oraz o zmianie niektórych innych ustaw jest uchylenie przez Trybunał Konstytucyjny dekretu z 1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy, jak też uchylenie ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów. W wyroku TK stwierdził, że obecne wymogi konstytucyjne związane są z obowiązkiem ustawowego regulowania kwestii pozbawienia własności. Ponadto swą moc obowiązującą utraciły niektóre rozporządzenia w sprawie postępowania z rzeczami znalezionymi w budynkach i środkach transportu publicznego. Konieczność wprowadzenia nowych uregulowań stanowi przyczynek do sformułowania kolejnych proponowanych zmian w kwestiach związanych ze skutkami zrealizowania cudzej rzeczy i sytuacji jej nieodebrania. Procedowany projekt podtrzymuje zasadę, zgodnie z którą regulację dotyczącą rzeczy znalezionych należy odpowiednio stosować do rzeczy porzuconych bez zamiaru zrzeczenia się własności, jak też do zwierząt, które zabłąkały się lub uciekły. Projektowana ustawa wprowadza minimalną wartość rzeczy znalezionej, od której uzależnione byłyby obowiązki znalazcy i organu przechowującego. Propozycja ustanawiająca, że przekroczenie kwoty 50 zł jako minimalnej kwoty znalezionych pieniędzy, wartości znalezionych papierów wartościowych lub rzeczy mających wartość historyczną, naukową lub artystyczną implikująca obowiązek znalazcy do oddania takiej rzeczy staroście wydaje się być rozwiązaniem przemyślanym przez projektodawcę. Członkowie Koła Poselskiego Bezpieczeństwo i Gospodarka głosować będą za przyjęciem sprawozdania komisji w tej sprawie.