Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2021-12-09 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Lubuszanie, szczególnie ci wszyscy, którzy tworzą nowe stare Kresy! Chciałbym bowiem dzisiaj, szanowna pani marszałek, której serce goreje również namiętnością do Kresów, opowiedzieć troszkę o tych wszystkich, którzy zostali przeniesieni poprzez niezbadane dzieje historyczne i losy, które bardzo często są od nas niezależne, od nas, maluczkich, którzy w pożodze wojennej, w pożodze rozmaitych losowych zawieruch przenoszeni są jak krzak burzanu, z miejsca na miejsce, bez względu na to, czy chcą, czy nie chcą. Taki los spotyka nieodmiennie co rusz kolejne pokolenia Polaków - to, które przed II wojną światową miało nadzieję na to, że II Rzeczpospolita będzie trwała nieustannie, a potem po 1 września 1939 r. musiało wszystko ulec radykalnej zmianie. 17 września 1939 r. ponownie. Potem 5 lat długiej niemieckiej okupacji. Czasy nieprzewidywalne po 9 maja 1945 r. i znowu zaskakujące decyzje mocarzy tego świata, zmiana granic, część naszych krajan pozostaje na ziemi ojców, ale granica się przesuwa, część zaś jest wcześniej wywożona na Sybir czy też potem - zgodnie z akcją ˝Wisła˝ - przenoszona na Ziemie Odzyskane i ziemie zachodnie. Wobec powyższego chciałbym parę słów poświęcić poleskiej sadze tych wszystkich, którzy dzisiaj mieszkają na ziemiach zachodnich, Ziemiach Odzyskanych, na mojej ziemi lubuskiej, m.in. w Białkowie, małej, urokliwej wsi w gminie Cybinka, do której zostali przeniesieni, deportowani zgodnie z akcją ˝Wisła˝. Ich przenoszenie się z ukochanego Polesia, z ukochanych Kresów rozpoczęło się w połowie października 1945 r. i trwało do końca listopada. Z historii rodzinnych rodów poleskich, które zakorzeniły się na nowych Kresach, na ziemi lubuskiej, wiemy, że sprawił to zupełny przypadek. Jeden ze starych leśniczych, pan Niedźwiecki, w tym taborze, jak jechali tymi pociągami przez całą Polskę, zobaczył przepiękne lasy Puszczy Rzepińskiej. Orzekł: tu się zatrzymamy. Wobec powyższego, gdy pociąg stanął w Rzepinie, wygruzili się z tych wagonów i zaczęli wędrować po swojej nowej ojczyźnie, szukając miejsca do zakorzenienia. Kościół w Białkowie, kościół, który był niebywale urokliwy, spowodował, że przy nim przystanęli, przylgnęli do niego. I tak już 75 lat trwają na nowych starych Kresach. Tam też budują swoją tożsamość, kształtują ją. Zrastają się z tą ziemią, bo również i ją pokochali, mimo tęsknoty za Polesiem. Ale przecież doskonale wiecie, że gdyby nie liderzy, gdyby nie ludzie, którzy mieli w sobie niebywałą potrzebę żywej pamięci o ziemi ojców, którzy potrafili również powiedzieć: skoro tu już jesteśmy, to niechżesz ta ziemia stanie się naszą ojczyzną... Dlatego też chciałbym podziękować wszystkim tym liderom: panu dr. Wojciechowi Weryszce, pani Anastazji Kondarewicz i wszystkim rodom białkowskim. Chodzi o rody Beneckich, Radkiewiczów, Makuchów, Chocianowskich, Grzebieni czy Kryształowiczów, którzy zachowują pamięć i którzy dzisiaj budują swoją własną, nową obecność na nowych starych Kresach. Pani Marszałek! Pozwolę sobie przekazać pani te sagi poleskie i zapraszam do Białkowa. (Dzwonek) Zapraszam na spotkanie z Poleszukami na ziemi lubuskiej.