Mówca: Dariusz Rosati
Data: 2012-12-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Ministrowie! Szanowni Państwo! Chciałbym powiedzieć, po pierwsze, że debata miała taki przebieg, jak zawsze. Jako przedstawiciel koalicji nie spodziewałem się, że opozycja będzie chwaliła rząd za budżet. Tradycji stało się zadość i ze strony opozycji padało szereg argumentów kwestionujących i założenia budżetowe, i sposób podziału środków, i sposób ich gromadzenia. Wszystko to jednak wskazuje na to, że w parlamencie polskim utrzymuje się tradycyjny podział ról, w ramach którego rząd chwali budżet, a opozycja go krytykuje. Przechodząc do spraw poważniejszych, chciałbym odnieść się może do kilku spraw czy rzeczy, które były tutaj podnoszone i kwestionowane. Pierwsza sprawa - realność założeń makroekonomicznych. Rzeczywiście sytuacja gospodarcza obecnie, mamy koniec pierwszej dekady grudnia, jest troszkę inna niż była w momencie, kiedy konstruowano budżet na podstawie pewnych założeń. Można jednak powiedzieć, że w stosunku do tamtego czasu, kiedy budżet powstawał, niepewność związana z rozwojem wydarzeń poza granicami Polski nie uległa zmniejszeniu. Żyjemy w bardzo niepewnym świecie. Jest duże ryzyko, że rozwój wypadków w strefie euro może nie pójść w kierunku pozytywnym. Możemy przeżyć szok w sensie negatywnym. Ciągle jest takie ryzyko. W związku z tym nie można wykluczyć, szanowni państwo, że warunki realizacji budżetu w przyszłym roku będą trudniejsze, niż zakładamy. Ale też to ryzyko nie jest na tyle duże, żeby już dziś dokonywać zmian w założeniach budżetowych. Nie możemy oczywiście, nigdy nie możemy, bo przyszłość jest zawsze niepewna, powiedzieć, czy wzrost gospodarczy będzie na poziomie 2,2, czy 2, a może 2,4%. Ale ta niepewność nie upoważnia nas jeszcze w tej chwili do tego, by dokonywać rewizji tych założeń. Kwestie związane z bezrobociem. Jedno z założeń, które było kwestionowane, to... Chcę powiedzieć, że pomijam czynniki sezonowe. Najbardziej prawdopodobny scenariusz rozwoju aktywności gospodarczej w przyszłym roku jest taki, że w ciągu I połowy roku, w pierwszych dwóch kwartałach będziemy mieli nadal recesję w strefie euro, która jednak wygaśnie pod koniec I połowy. Strefa euro w II połowie roku wróci na ścieżkę wzrostu. Będzie to jednocześnie oznaczało przyspieszenie wzrostu polskiej gospodarki, która w I połowie, można spodziewać się, będzie rosła w tempie może 1,5, może 1,3%, ale w II połowie będzie rosła w tempie 2,5, a być może nawet pod koniec roku w tempie 3%. Średnio, przewidując stopę bezrobocia na poziomie 13% dla wzrostu 2,2%, nie odbiegamy od tego, co dzieje się w III kwartale tego roku, kiedy stopa wzrostu wynosi 1,4, a bezrobocie jeszcze nie przekroczyło 13%. Nie mamy jeszcze oficjalnych danych za listopad, tak że proponuję na podstawie bardzo wstępnych danych nie wyrokować jeszcze ostatecznie o poziomie bezrobocia. Druga sprawa, o której chcę powiedzieć, dotyczy tego, czy budżet jest rozwojowy, czy nie. Otóż wskazywano już tu cały szereg argumentów pokazujących, że budżet na 2013 r. zawiera szereg instrumentów rozwojowych, takich, na które stać polską gospodarkę i polskie finanse publiczne w sytuacji, kiedy dokonujemy konsolidacji finansów publicznych. Wśród tych instrumentów prowzrostowych mogę przede wszystkim wymienić budżet środków europejskich, który w całości jest przeznaczany na finansowanie wzrostu gospodarczego w istocie rzeczy. Ta sprawa umknęła części posłów opozycji, którzy pytali, gdzie jest wzrost, gdzie są instrumenty wspierające rozwój gospodarczy. Otóż cały budżet środków europejskich jest przeznaczony na finansowanie inwestycji albo infrastruktury, albo rozwoju kapitału ludzkiego, generalnie ma charakter prowzrostowy. Po trzecie, chcę odnieść się do tezy, że obecny rząd zadłuża kraj. Otóż nie jest prawdą, że można w sposób tak bezrefleksyjny porównywać np. deficyty budżetowe i poziom długu z różnych lat czy, inaczej mówiąc i bardziej precyzyjnie, z różnych faz cyklu koniunkturalnego. Jest oczywiste, że gdy gospodarka wchodzi w okres spowolnienia albo nawet w recesję, to rośnie deficyt i rośnie dług. To jest prawidłowość odwieczna, charakterystyczna dla gospodarek rynkowych. A kiedy gospodarka rynkowa wchodzi w okres ożywienia, to dług powinien spadać, a deficyt powinien zamieniać się w nadwyżkę. My jesteśmy od 4 lat w okresie kryzysowym i trudno się dziwić, że polska gospodarka musi sięgać do oszczędności zagranicznych i krajowych i finansować zwiększone wydatki przy pomocy długu. Natomiast można sobie zadać pytanie, dlaczego polska gospodarka wtedy, kiedy był największy wzrost gospodarczy, kiedy mieliśmy najlepszą fazę cyklu koniunkturalnego, czyli w latach 2006-2007, nie doprowadziła do powstania nadwyżki w budżecie państwa. Dlaczego wtedy właśnie przyjęto wyjątkowo szkodliwą doktrynę gospodarczą, kiedy premier Kaczyński twierdził, że dla ustabilizowania finansów publicznych trzeba utrzymywać deficyt na poziomie 30 mld zł. To była oczywiście doktryna, która kompletnie nie uwzględniała tego, że w warunkach cyklu koniunkturalnego gospodarka raz wchodzi w deficyt, ale raz musi wchodzić w nadwyżkę po to, żeby właśnie w długim okresie utrzymać stabilność finansów publicznych. I ten błąd, szanowni państwo, mści się na nas do tej pory. Wtedy nie zbudowaliśmy odpowiedniego buforu, który by nas chronił przed wejściem w deficyt w złych czasach. Ponieważ tego nie zrobiliśmy, to oczywiście musimy to robić dzisiaj w znacznie trudniejszych warunkach. Ale też domagamy się od opozycji, żeby była łaskawa rozumieć te uwarunkowania i także spojrzeć krytycznie na własne dokonania. Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Chciałbym na koniec zaapelować, aby potraktować ten budżet jako wyraz prawdziwej troski o losy polskiej gospodarki, aby nie przypisywać rządowi niecnych intencji, takich, cytuję niektóre wypowiedzi, które padły z tej trybuny, że ma zamiar oszukiwać Polaków albo ich rąbać po kieszeniach, albo odbierać im ciężką krwawicę. Mieliśmy tutaj jednym słowem festiwal rozmaitych retorycznych figur, które naprawdę nie tylko mają się nijak do tego budżetu, ale także świadczą, muszę powiedzieć, nie najlepiej o tych, którzy je wypowiadali. Szczytem pewnej hipokryzji i szczytem naprawdę kiepskiego obyczaju parlamentarnego są poprawki złożone przez klub Ruchu Palikota. To jest, muszę powiedzieć, pewne przekroczenie Rubikonu, dlatego że państwo z Ruchu Palikota w sposób świadomy, z pełną premedytacją chcą doprowadzić do obstrukcji prac parlamentarnych. Rozpatrzenie 6 tys. poprawek zajmie, przy optymistycznych rachunkach, 4 czy 5 dni pracy. Dodajmy, poprawki te w ogromnej większości dotyczą jednej jedynej zmiany, a mianowicie takiej zmiany, żeby środki z Funduszu Kościelnego przeznaczyć na finansowanie in vitro. 5800 poprawek z kawałkiem dotyczy jednej jedynej zmiany. Otóż uważam, szanowni państwo, że to jest nie tylko przejaw braku odpowiedzialności za państwo, to jest także przejaw braku odpowiedzialności za prace tej Izby i to jest, niestety, bardzo kiepskie świadectwo, jakie sami sobie wystawiacie wobec wyborców. Panowie i panie z Ruchu Palikota, chcę wam powiedzieć, że jeżeli będziecie stosować taką politykę, to poparcie na poziomie 8%, jakie macie teraz, skurczy się do 4% albo 3%, bo Polacy są w stanie odróżnić to, co jest prawdziwą troską o finanse państwa, od po prostu politycznej hucpy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)