Mówca: Bartosz Arłukowicz
Data: 2017-03-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja z reguły, a jestem w Sejmie już 10 lat, właściwie nie z reguły, ale zawsze, przemawiam z głowy - wydaje mi się, że tak po prostu jest lepiej, płynniej i sprawniej - ale dzisiaj pierwszą część wystąpienia przeczytam, żeby nie umknęło ani jedno słowo, aby nie uszczknąć żadnego przecinka w ocenie merytorycznej projektu ustawy o sieci szpitali. Bardzo proszę pana ministra Radziwiłła, żeby wsłuchał się w merytoryczną analizę projektu, który pan dzisiaj funduje Polakom. O sieci szpitali napisano już dużo. Do jej konstruowania zabierało się już kilku ministrów zdrowia. Na ogół wszystko pozostawało w sferze bliżej niesprecyzowanych zamierzeń. Ustawa o sieci spotkała się z tak zmasowaną i powszechną krytyką, że zdecydowano się przedłużyć proces legislacyjny o dodatkową rundę. Nie zatarło to jednak wrażenia, że cały projekt jest po prostu chybiony. Sieć szpitali rozumiana nie jako stan, do którego należy dążyć, aby zabezpieczyć potrzeby zdrowotne ludzi, ale raczej taki, do którego należy przyciąć obecne zasoby, likwidując ileś tam szpitali. Cała gigantyczna struktura biurokratyczna oceniająca szpitale jest potrzebna właściwie głównie po to - uwaga - aby dać komuś alibi dla likwidacji poszczególnych placówek. Ale to w oczach wielu jest podstawową wadą całego projektu: zamiast opisywać minimalne zapotrzebowanie zdrowotne zajmuje się rozwlekłym opisem całej medycyny, wtłaczając odpowiedzialność za leczenie najsłabszych w ręce państwa. To jest niebezpieczna utopia. Mam nadzieję, że obecny projekt podzieli los poprzedników i nigdy nie wejdzie w życie. W przeciwnym wypadku grozi nam centralizm i etatyzm na skalę niespotykaną w żadnym nowoczesnym kraju. Może jednak mamy czas, zanim cały projekt trafi na śmietnik i ostatecznie skompromituje pomysł, aby projekt przemyśleć jeszcze raz. No i wreszcie, kończąc, nie da się przeprowadzić kolejnej reformy zdrowia bez dodatkowych środków na ich realizację, a tu minister znowu coś kombinuje. Pan minister Radziwiłł w roku 2007 napisał wystąpienie klubu Platformy Obywatelskiej w tym czytaniu ustawy o sieci szpitali. Mało tego, pan minister Radziwiłł, pisząc w ˝Menedżerze Zdrowia˝ tak merytorycznie o ustawie o sieci szpitali, nadał tytuł swojemu artykułowi. Wiecie państwo jaki? ˝Centralny komitet zdrowia˝. To jest ten artykuł. Ma pan rację, panie ministrze, to jest centralny komitet zdrowia. Chcecie scentralizować wszystko w Polsce. Chcecie mieć centralne lotnisko, marszałek Karczewski chce mieć wielki centralny Senat, pan chce mieć centralny komitet zdrowia. Sam pan to powiedział. Ja z panem bardzo chętnie podyskutowałbym merytorycznie, używając argumentów encyklopedycznych, naukowych, lekarskich, ale moje doświadczenie, 1,5 roku, mówi, że się nie da. W związku z tym porozmawiam z panem w kategoriach katechizmu. Czy pan nie ma wrażenia, że pan popełnia grzech hipokryzji i kłamstwa? Pytam tylko, kiedy to się wydarzyło: wtedy, kiedy mówił pan te słowa o chybionym projekcie, że musi trafić do śmieci, że stanowi zagrożenie dla pacjentów, czy teraz, przy wprowadzaniu tego projektu w całej Polsce. Jak panu nie wstyd, panie ministrze? Wywodzi się pan ze środowiska lekarskiego, jest pan działaczem. 20 lat pan oczekiwał, żądał, protestował, a teraz, kiedy przyszło napisać ustawę, to napisaliście taką ustawę, że przy jej pierwotnych zapisach nawet szpital oparzeniowy w Siemianowicach wyleciał z tej listy, nie mówiąc o dziesiątkach innych szpitali. Potem chyłkiem to poprawialiście, na kolanie i dzisiaj mamy projekt, który de facto będzie likwidował szpitale i ustawiał kolejki, dlatego że przyjęliście swoją ulubioną zasadę, sprzed roku 1989: czy się stoi, czy się leży, milion złotych się należy. Państwo zapłaci, pokieruje wszystkim. Tak nie będzie, panie ministrze. Nie ma pan już dzisiaj w żadnym środowisku nikogo, kto wspierałby pana pomysły. Nie ma żadnego środowiska, dlatego że pan zapomniał o roli, jaką pełni minister zdrowia. Minister zdrowia nie może być przedstawicielem środowiska lekarskiego w rządzie, a dokładniej części środowiska lekarskiego, myślę tutaj o lekarzach rodzinnych. Minister zdrowia musi być przedstawicielem pacjentów w rządzie i w środowisku lekarskim. Panu te role zupełnie się pomieszały. Pan jest dalej działaczem, który wkroczył do rządu, ale to tak nie chodzi. Powie to panu każdy odpowiedzialny minister, który był w rządzie. Na szpitale finanse mniejsze o 5%, na rehabilitację finanse mniejsze o 3%. Jest jedna grupa, której finansowanie rośnie, o 13%. Wiecie państwo, jak ta grupa lekarzy się nazywa? Lekarze rodzinni, POZ. Tylko na POZ są większe pieniądze, wszystkim innym pan przycina. I ten projekt będzie też likwidował szpitale. Pan też ulega, nie wiem, presji kolegów z rządu czy też to pana własne przemyślenia, ale są środowiska, których pan w ogóle bardzo nie lubi. Stała się rzecz niesłychana w tym roku. W całej stomatologii - wszyscy stomatolodzy w kraju, setki studentów stomatologii - wiecie państwo, ile ministerstwo przyznało rezydentur na kształcenie specjalistów? (Poseł Ewa Kopacz: Jedną.) Dwie. Na całą Polskę. (Poseł Jakub Rutnicki: Stomatolog w każdej szkole.) Ale jest też inna specjalizacja, której, mam wrażenie, pan minister nie lubi. To kardiologia. Państwo napisaliście projekt, który grozi tym, że ośrodki kardiologiczne przestaną funkcjonować w Polsce. Choroby układu sercowo-naczyniowego są głównym zabójcą Polaków, a wy napisaliście ustawę, która de facto, albo w sposób świadomy, albo polegający na nieumiejętności tworzenia prawa, właściwie pozbawia Polaków tej opieki. Ale nie podejrzewam w tym przypadku, dlatego że... Nie wiem, czy państwo wiecie, ile rezydentur, czyli ilu kardiologów polski rząd zamierza wykształcić w roku 2017. Ile przyznał miejsc na rezydentury - wiecie państwo? (Poseł Ewa Kołodziej: Pewnie zero.) Zero. Minister zdrowia postanowił wykształcić zero kardiologów. W roku 2015... (Poseł Jakub Rutnicki: Brawo!) (Poseł Ewa Kopacz: Sukces.) ...to była ostatnia decyzja, którą podejmowałem w resorcie zdrowia... (Poseł Jakub Rutnicki: Dobra zmiana.) ...zapadła decyzja o 180 miejscach rezydenckich. 180 osób chcieliśmy wykształcić dodatkowo, żeby Polacy chorujący na zawały, miażdżycę, choroby naczyń, nadciśnienie mieli ludzi, którzy będą ich leczyć. Wy postanowiliście dać zero miejsc. Jak panu nie wstyd? W ustawie - dzisiaj pan mówi Polakom, że będzie pan dbał o ich bezpieczeństwo - likwidujecie całą lekarską pomoc medyczną. I mówicie wszystkim Polakom... Gdyby pan poseł był łaskawy nie przeszkadzać, będę wdzięczny. (Poseł Tomasz Latos: Tutaj Rutnicki zaczepia.) Ale pan mi przeszkadza, więc do pana mówię. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska)