Mówca: Dariusz Klimczak
Data: 2023-01-25 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Quo vadis, polska onkologio? (Głos z sali: Quo vadis, totalna opozycjo?) Czy idziesz w kierunku najlepszych modeli zachodnioeuropejskich? Ten projekt ustawy powinien dać odpowiedź na to pytanie. W moim przekonaniu daje odpowiedź pozytywną. Tak, w tym projekcie ustawy mówi się o tym, że powinniśmy iść w kierunku najlepszych zachodnich rozwiązań i modeli. Czy daje się gwarancję? Czas pokaże - a także sprawność resortu kierowanego przez pana ministra Niedzielskiego. Niewątpliwie zmiany są bardzo potrzebne. Wszyscy doskonale o tym wiedzą, nie tylko pacjenci, nie tylko pracownicy ochrony zdrowia. Wiele osób, które poważnie traktują zmiany, rozwiązania w systemie ochrony zdrowia, wie, że zmiany są konieczne, nie tylko dlatego, że zapisaliśmy to w KPO. W ramach systemu planuje się pilnować terminów, na które zawsze narzekano. W ramach systemu planuje się pilnować dokształcania i rozwoju zawodowego. System wymusi specjalizacje poszczególnych lekarzy. System ma pilnować jakości oraz procedur. System być może będzie batem na tych, którzy chcą tylko zarobić na onkologii i którzy leczą z doskoku. Zgadzam się z panem ministrem. Jedna z ważnych zmian, o których przed chwilą powiedział, dotyczy funkcji koordynatora. W przepisach jest zapisane, że taki koordynator ma się opiekować nie więcej niż 40 pacjentami. Wiemy, jak jest w dużych centrach, w dużych ośrodkach. Czasem taki koordynator ma ich 150. To nie jest możliwe przy takiej opiece, jakiej byśmy sobie życzyli. Czy to będzie możliwe w praktyce? Życzę każdemu ośrodkowi, żeby tak rzeczywiście było. Oczywiście mamy też uwagi, ponieważ ta ustawa i te rozwiązania, które państwo zaproponowali, wymagają jeszcze zmian, uwag, konsultacji. Generalnie Krajowa Sieć Onkologiczna jest potrzebna najbardziej i przede wszystkim w miastach powyżej 500 tys. mieszkańców oraz w małych ośrodkach miejsko-wiejskich. W moim przekonaniu dopiero na drugim etapie należałoby wprowadzić poziomy szpitali: jeden, dwa, trzy, w zależności od kompleksowości usług onkologicznych. Ale ważne jest to, żeby definicja kompleksowości dotyczyła przede wszystkim jednego miejsca świadczenia usług, a nie liczby podmiotów. Kolejną bardzo ważną kwestią jest fakt, iż odległość od szpitala wynosząca powyżej 60 km znacznie obniża możliwość systematycznego leczenia onkologicznego pacjenta, o czym doskonale wiemy. Tym samym koncentracja w dużych miastach może mieć różne oblicza. Ważne, aby onkologia miała odrębne miejsce na mapie świadczeń medycznych, ale organizacja musi być dostosowana do geografii i transportu ludzi. Tego dowodzą dotychczasowe świadczenia. Ważne, aby finansowanie było nielimitowane i dobrze wycenione. Na co chciałbym jeszcze zwrócić uwagę? W ustawie o Krajowej Sieci Onkologicznej tworzy się odrębną, wojewódzką strukturę w zakresie leczenia onkologicznego - rejonizacja - a w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych mamy powszechność ubezpieczenia na terenie całego kraju, bez względu na miejsce zamieszkania. Obecnie np. świadczenia con jelito i con pierś ograniczone są do świadczeń w ramach struktur wojewódzkich, bez uwzględnienia realnej odległości między podmiotami i swobody wyboru miejsca leczenia przez pacjenta. Uwag szczegółowych jest dużo. Kończy mi się czas. Zwrócę uwagę właśnie na czas. Skoro czas nas goni, to dlaczego np. w art. 48 dotyczącym systemu KSO piszemy, że system informatyczny ma działać dopiero po 6 miesiącach, czy w art. 51 w ust. 2 - że pierwsza kwalifikacja na poziom KSO będzie do 9 miesięcy po wejściu w życie ustawy? Panie ministrze, czy te sprawy da się usprawnić, przyspieszyć? Czy to jest realne? Wiemy, że wraz z tymi zmianami walczymy o życie. (Dzwonek) Dziękuję. O resztę zapytam w czasie pytań. Dziękuję bardzo. (Oklaski)