Mówca: Dariusz Bąk
Data: 2019-12-20 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Dobrze, że dużo mówi się o godnym upamiętnieniu triumfu Polaków nad bolszewikami w 1920 r. Najczęściej wspomina się o łuku triumfalnym, który miałby upamiętniać tamto wydarzenie. Wydaje się jednak, że potrzebny jest nam głębszy namysł, abyśmy nie popełnili błędu, który byłby znakiem braku wdzięczności, a przynajmniej błędem spłaszczenia własnej historii. Bitwa o Warszawę przypomina bardzo bitwę o Wiedeń. Tam Europie zagrażali Turcy, tutaj bolszewicy. I tam, i tu zwycięzcami są Polacy. Czy tylko? Polski król Jan III Sobieski, pokonawszy Turków, nie przypisał zwycięstwa sobie. Powszechnie znana jest jego parafraza słów Gajusza Juliusza Cezara: Veni, vidi, vici. Po zwycięstwie wiedeńskim nasz król napisze w liście do papieża Innocentego: Venimus, vidimus, Deus vicit - przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył. Tak skromność króla uratowała w 1683 r. Europę od fanatyzmu islamskiego. Zarzucano królowi, że nie wykorzystał wiktorii wiedeńskiej, aby uczynić Polskę krajem dominującym w Europie. On jednak w swojej mądrości wolał przegrać bitwę dyplomatyczną i zadowolił się zwycięstwem w boju o Wiedeń i cały kontynent. Udało mu się odkryć drogę, którą wyznacza Pan Dziejów. Gorzej jest z nami i cudem nad Wisłą. Od początku nie chciano uznać, że tutaj też stało się coś wyjątkowego. Zwyciężaliśmy kolejny raz, nie siłą oręża, ale ducha. Na ten temat zgromadzono wiele świadectw. Mówili o tym nie tylko żołnierze polscy. Przytoczę niektóre cytaty: Bolszewicy wzięci do niewoli opowiadali, że widzieli księdza w komży i z krzyżem w ręku, a nad nim Matkę Boską. To Matka Boska na niebie widziana była przez setki bolszewików, to jej pojawienie się na niebie w otoczeniu husarii, polskiego zwycięskiego wojska, które pod Wiedniem z hasłem: W imię Maryi rozegnało pogańskie watahy, wywołało wśród sołdatów strach, przerażenie i panikę, której nie sposób opisać. To cytaty z pamiętnika kard. Kakowskiego i o. Józefa Bartosika. Tak o końcu marszu bolszewików na podbój świata mówili uczestniczy tamtych wydarzeń. Kto zatem odniósł tak spektakularne zwycięstwo w walce o Warszawę w 1920 r.? Naród wytężył wszystkie siły, nie sposób pominąć zasług marszałka Józefa Piłsudskiego, sztabu generalnego, dowódców, żołnierzy, wszystkich obrońców ojczyzny, ale wtedy cały naród zjednoczył się w potężnej modlitwie, wołając do swojej królowej o ratunek i do Boga o zmiłowanie nad zagrożoną Polską. Naród wymodlił cud. Czy łuk triumfalny uwzględni te dwa czynniki zwycięstwa: ludzki i ten dominujący - boski? Czy dalej będziemy udawać, że oświeconym Europejczykom nie wypada mówić o cudach? Czy taka degradacja zdarzeń przystoi ludziom wierzącym i praktykującym? A może ktoś z projektantów monumentu zainspiruje się obrazem, który został namalowany na ścianie kaplicy Castel Gandolfo, przedstawiającym cud nad Wisłą? Obraz został namalowany na polecenie nuncjusza podczas apostolskiego w Polsce Achillego Rattiego, który nie opuścił Warszawy w 1920 r. w dniach zagrożenia i który wybrany na papieża przyjął imię Pius XI. Widać tam walczących żołnierzy, księdza Skorupkę i interwencję nieba. Może w tym źródle i w tym zwycięstwie trzeba szukać klucza do rozwiązania naszej trudnej sytuacji? Potęga ducha jest zawsze wyżej niż wszelka doczesność. Ognia, który tli się w narodzie, 100 lat nie wyziębi i tylko czy ten ogień, prawda, dobro narodu i ojczyzny jest jeszcze w kręgu naszych marzeń? Dziękuję za uwagę. (Oklaski)