Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Właściwie wszedłem nieco wzruszony na tę mównicę, bo chciałem się z państwem podzielić doświadczeniem sprzed 3 dni. 8 maja tutaj, w Sejmie, w sali kolumnowej, czyli w drugiej co do prestiżu sali polskiego parlamentu, po raz pierwszy od zakończenia wojny zgromadziły się przybywające zewsząd, z całej Polski, ale również spoza jej granic, polskie dzieci wojny. Polskie dzieci wojny - to wiadomość dla tych z państwa, którzy nie do końca mają świadomość, o kim mówię - są to te Polki i ci Polacy, którzy w momencie zakończenia II wojny światowej nie mieli skończonych 18 lat, których biografia naznaczona jest zatem mrokiem nocy okupacyjnej, tragizmem tamtych czasów, pobytem w obozach koncentracyjnych, pobytami na robotach w Niemczech, wyrzuceniem z domów, osieroceniem przez najbliższych. Chodzi o dzieci, których noce, również później, po zakończeniu wojny, przerywane były płaczem, powstawaniem w nocy i szukaniem bezpiecznego schronienia, bo trudno było zapomnieć te doświadczenia, których zaznały w czasie okupacji. Polskie dzieci wojny czekały przez siedemdziesiąt parę lat, żeby móc tutaj, w polskim parlamencie, przypomnieć o sobie, powiedzieć o tej gehennie, ucieszyć się tym, że tak wiele ich jeszcze jest. Dzieci wojny podzieliły się swoimi problemami, swoimi troskami. Jednocześnie mimo tego doświadczenia, mimo tego wszystkiego, co mają w pamięci do dziś, charakteryzują się one niebywałym optymizmem. Przy coraz bardziej słabnącym ciele, przy coraz bardziej doskwierających przypadłościach zdrowotnych będących pokłosiem dzieciństwa niewystarczająco bezpiecznego mają w sobie optymizm, radość z tej Polski, w której przyszło im dzisiaj żyć. Chciałbym podziękować panu marszałkowi Sejmu, jak również pani premier Beacie Szydło, prezesowi Jarosławowi Kaczyńskiemu i panu ministrowi zdrowia, którzy wystosowali do nas listy. Pierwszy kongres środowisk dzieci wojny, reprezentowany tu tak licznie przez przybyłych starzyków, stare kobiety i starych mężczyzn, podjął parę uchwał. Nie mają one charakteru roszczeniowego, są tylko i wyłącznie zapytaniem oraz prośbą do polskiego parlamentu, czy nie warto by... W pierwszej uchwale wnoszą o umieszczenie zapisu o polskich dzieciach wojny w ustawie o kombatantach i osobach represjonowanych. Druga uchwała odnosi się do adresowanej do polskiego parlamentu prośby o ustanowienie 8 maja świętem polskich dzieci wojny, składanej z nadzieją na to, że centralne uroczystości odbędą się w Łodzi i będą się tam odbywały w miejscu kaźni i śmierci dzieci, w obozie koncentracyjnym II wojny światowej. Uchwała nr 3 związana jest z nadzieją i prośbą zarówno do ministerstwa edukacji, ministerstwa kultury, jak i do mediów publicznych, IPN-u, instytutów badawczych, żeby tematyka dzieci wojny znalazła poczesne miejsce w programach nauczania, programach badawczych, jak również programach edukacyjnych w mediach publicznych. Czwarta uchwała jest zaproszeniem, prośbą o przystąpienie do rozmów o charakterze finansowym dotyczących potrzeb tego środowiska. Jednym z najpiękniejszych akcentów tego spotkania był apel pokoju, który uczestnicy, polskie dzieci wojny 8 maja gremialnie przesłały z sali kolumnowej polskiego Sejmu do całego świata. Dziękuję bardzo.