PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Maria Koc
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję, pani marszałek. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Oczywiście rozwój Krajowej Sieci Kardiologicznej jest bardzo ważny, bo w Polsce przybywa osób, które chorują na niewydolność serca, na nadciśnienie tętnicze. Ważne, żeby działania rządu były skuteczne i efektywne. Ale skoro mówimy o służbie zdrowia, mam pytanie: Czy pani minister zdrowia jest znany list otwarty Ogólnopolskiego Związku Pracodawców Szpitali Powiatowych, w którym to liście dyrektorzy szpitali apelują o natychmiastowe działania Ministerstwa Zdrowia w celu zapewnienia środków z budżetu państwa na pokrycie kosztów lipcowych podwyżek wynagrodzeń personelu medycznego i niemedycznego w szpitalach powiatowych? Dotyczy to także lekarzy kardiologów i personelu kardiologicznego, a mowa jest o 18-19 mld zł rocznie, bez których szpitale powiatowe po prostu stracą płynność finansową i nie będą mogły działać. Ustawa nakłada na szpitale obowiązek zwiększenia wynagrodzeń dla pracowników od lipca. Dyrektorzy szpitali nie są tutaj stroną. (Dzwonek) Decyzje o podwyżkach zapadają na szczeblu centralnym i państwo musi wziąć na siebie odpowiedzialność za skutki finansowe tych podwyżek. Czy wobec powyższego zapewniliście państwo już szpitalom brakujące 18-19 mld zł na te podwyżki? Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Bojarski
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Krajowa Sieć Kardiologiczna wprowadza czy ma wprowadzić trzystopniowy poziom opieki kardiologicznej w Polsce. Bardzo się cieszę i bardzo dziękuję, że w porównaniu z pierwotnym projektem uwzględniliście państwo rolę szpitali powiatowych w opiece kardiologicznej - w zakresie funkcjonowania poradni kardiologicznych, a także oddziału chorób wewnętrznych. Jak wiemy, ta rola może nie jest decydująca, ale jest istotna zarówno w zakresie profilaktyki, pierwszego zabezpieczenia pacjentów w fazach ostrych choroby, jak i w opiece długoterminowej. Moje pytanie, panie ministrze, brzmi: Czy w związku z tym również uwzględniliście państwo w projektach dotyczących możliwości pozyskania środków z KPO jakąś pulę środków dla szpitali powiatowych, które będą mogły im posłużyć na zakup sprzętu, poprawę infrastruktury i zakup aparatury medycznej w związku z realizacją tych zadań? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Woźniak
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Procedowana ustawa o Krajowej Sieci Kardiologicznej powinna w swoich założeniach pomóc polskim pacjentom kardiologicznym w skutecznym leczeniu. A czy tak będzie? Czas pokaże, czy wystarczy środków finansowych na wdrożenie i skuteczne leczenie. W Polsce zgony, tak jak tutaj było już mówione, zgony kardiologiczne, tj. związane z chorobami układu krążenia, stanowią 1/3 wszystkich zgonów. Mam do pana ministra następujące pytania: Czy nastąpiła poprawa współpracy z POZ-etami? Ta współpraca w pilotażu szwankowała. Tylko 1/3 POZ-etów kierowała pacjentów do dalszego leczenia. Czy w ramach sieci będą leczone wszystkie choroby układu krążenia? Bo w pilotażu były leczone tylko cztery schorzenia. Ile placówek planujecie państwo włączyć do tej Krajowej Sieci Kardiologicznej? Jak wygląda sytuacja odnośnie do Karty Opieki Kardiologicznej? (Dzwonek) Na jakim to jest etapie? Dziękuję bardzo.
Mówca: Urszula Koszutska
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Odpowiedzią na wyzwania narastających stale chorób układu krążenia jest proponowana Krajowa Sieć Kardiologiczna. Ma ona zapewnić kompleksową i skoordynowaną opiekę kardiologiczną od diagnostyki po rehabilitację. Przesunie także ciężar z hospitalizacji na leczenie ambulatoryjne. Szybsze rozpoznanie, lepsze wykorzystanie danych pacjentów, a co za tym idzie - adekwatne leczenie chorób kardiologicznych, to optymalny cel Krajowej Sieci Kardiologicznej. Badania wskazują na korzystne wyniki pilotażu. Warto zatem ten system wprowadzić do powszechnego stosowania. Mam jednak dwa pytania dotyczące ewaluacji systemu: Czy ministerstwo zakłada monitorowanie efektów klinicznych i kosztowych, aby ocenić skuteczność Krajowej Sieci Kardiologicznej? W jaki sposób będzie to prowadzone? Dziękuję.
Mówca: Magdalena Łośko
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej wprowadza kompleksowość, ciągłość opieki kardiologicznej również w ramach podstawowej opieki zdrowotnej. Wprowadza nowy model zarządzania wraz, co ważne, z jej monitoringiem. Ustawa wprowadza kluczowe rozwiązania w przypadku chorób kardiologicznych, udarów, zawałów serca, niewydolności serca, tj. chorób nazywanych w naszym kraju plagą, z zatrważającymi prognozami na kolejne lata, ponieważ liczba chorych ma wzrosnąć dwukrotnie. Chciałabym zwrócić w tym miejscu uwagę na to, że koszty zadań tej ustawy nie zmniejszą przychodów szpitali i będą finansowane oddzielnie przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Panie Ministrze! Mam również pytanie do pana ministra: Po jakim czasie będziemy mogli spodziewać się pierwszych informacji podsumowujących działania sieci kardiologicznej? Kto będzie nadzorował ten monitoring? Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Niemczyk
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Choroby układu krążenia, choroby sercowo-naczyniowe to w Polsce najwięksi zabójcy. Aż 180 tys. zgonów rocznie - to dwukrotnie więcej niż w pozostałych krajach Unii Europejskiej, mimo że na leczenie pacjentów kardiologicznych wydajemy 17 mld. Ten projekt jest odpowiedzią na tę złą sytuację i ma docelowo obniżyć śmiertelność oraz powikłania u pacjentów z chorobami serca. Projekt ten zakłada większy nacisk na profilaktykę w ramach sieci. Eksperci, specjaliści uważają, że można by zapobiec ok. 80% przedwczesnych zgonów, zmieniając tylko nasz styl życia. Wiemy, jak istotna jest profilaktyka. Dlatego placówki Krajowej Sieci Kardiologicznej mają prowadzić działania edukacyjne obejmujące informacje o stylu życia, diecie, aktywności fizycznej i kontroli ciśnienia cukru i cholesterolu. Ale nie mogłam znaleźć i mam kilka pytań. Kto dokładnie będzie odpowiedzialny za prowadzenie edukacji zdrowotnej? W jakiej formie? Jakie będzie finansowanie? Główne środki idą na leczenie i diagnostykę, a nie przewidziano dodatkowych środków na działania zapobiegawcze. (Dzwonek) Proszę o informację na piśmie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marcin Ociepa
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! 2 października 2023 r. otwieram Onet, artykuł z godz. 16.49: Dzisiaj Ministerstwo Zdrowia wydało zgodę na budowę Centrum Sercowo-Naczyniowego Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Opolu, skąd jestem posłem. Koszt inwestycji szacuje się na ok. 350 mln zł. I tu opis, co miało być z tych środków sfinansowane. Opole cieszy się jedną z najlepszych kardiologii w Polsce. Fantastyczny ośrodek kliniczny, fantastyczni profesorowie. I jest IOWISZ, bo mowa o systemie IOWISZ, o tej decyzji Ministerstwa Zdrowia, że będzie ta inwestycja realizowana. Co się zmieniło? Rząd. Otóż okazuje się, że zmienił się jedynie rząd, bo przecież nie ocena merytoryczna, nie profesorowie, nie potencjał tego ośrodka, nie potrzeby pacjentów. Tylko zmienił się rząd i nagle nie ma tej decyzji, nie ma tych pieniędzy. Panie Ministrze! (Dzwonek) Bardzo proszę odpowiedzieć na pytanie, czy przywrócicie państwo Opolu pieniądze na utworzenie Centrum Sercowo-Naczyniowego przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Przykład pana posła Ociepy, który powiedział o systemie IOWISZ, to wrzucanie inwestycji kardiologicznych i onkologicznych na ostatni moment, bez profesjonalnego przygotowania. Znamy to z Podkarpacia. A teraz przechodzimy do sieci kardiologicznej. W tym przypadku jest standaryzacja, koordynacja i kwalifikacja do tego programu. Program funkcjonuje od 2021 r., od 10 maja. Objętych programem było siedem województw. Podkarpacie nie było objęte. Mam dwa pytania: Jakie były efekty w poszczególnych regionach, w tych siedmiu województwach w ramach pilotażu? Ile te regiony na tym skorzystały? Podkarpacie, przypominam, za rządów PiS-u z tego projektu nie skorzystało. Jakie będą środki, kiedy będą ogłoszone nabory i jak pozwoli (Dzwonek) to skrócić kolejki? Bardzo proszę o udzielenie odpowiedzi na piśmie. Interesują mnie wszystkie województwa.
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Jeżeli chodzi o pieniądze, to jako członek Komisji Finansów Publicznych doskonale wiem, że zostały późno uruchomione. Proszę o odpowiedź na pytanie o Podkarpacie. Pani marszałek, dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Ewa Cicholska
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mój okręg wyborczy to są głównie szpitale powiatowe: Mława i Przasnysz. Jutro odwiedzą mnie pielęgniarki i pracownicy z tych szpitali i zapytają, co ministerstwo zrobi, żeby oddłużyć te szpitale w tak ogromnej zapaści. Szanowni Państwo! Umieralność jest coraz większa. Mówimy o sieci kardiologicznej. Oczywiście, to jest bardzo ważne. Już musi ona jak najszybciej funkcjonować w takich właśnie szpitalach powiatowych. Ja konkretnie pytam o moje szpitale powiatowe: Mławę i Przasnysz. Dziękuję.
Mówca: Tomasz Kostuś (tekst niewygłoszony)
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Choroby układu krążenia, w tym choroby sercowo-naczyniowe, są najczęstszą przyczyną zgonów w Polsce, a co roku umiera na nie u nas dwa razy więcej obywateli niż w innych krajach UE. Zatem procedowana ustawa jest bardzo potrzebna, ma też ambitne cele: obniżenie śmiertelności, poprawienie dostępności opieki kardiologicznej, zniwelowanie różnic regionalnych w tym zakresie. Projekt zakłada, że pacjenci niezależnie od miejsca zamieszkania będą mieli taki sam dostęp do nowoczesnych badań i leczenia, a wszystkie placówki będą działać według tych samych zasad i standardów. Ale wiadomo, że w mniejszych miastach i na obszarach wiejskich już teraz brakuje kardiologów, pielęgniarek i techników diagnostycznych. W związku z tym placówki poziomu pierwszego (OK I) mogą mieć trudności z rekrutacją personelu i spełnieniem wymagań sieci. Zachodzi więc ryzyko, że pacjenci będą realnie zmuszeni do szukania opieki w większych ośrodkach, co zaprzeczy zasadzie lokalnego dostępu. Po drugie, braki infrastrukturalne w mniejszych szpitalach i brak środków na sprzęt i modernizacje mogą wykluczyć część szpitali z sieci. Tu też pojawia się ryzyko, że KSK stanie się de facto siecią dużych miast. I po trzecie, w projekcie nie przewidziano specjalnych rozwiązań dla pacjentów z terenów oddalonych od placówek poziomów drugiego i trzeciego. Osoby starsze i niesamodzielne mogą mieć trudność z dotarciem na badania lub zabiegi. W związku z tym trzy pytania: 1. Jakie konkretne kryteria geograficzne i populacyjne będą brane pod uwagę przy kwalifikacji placówek poziomu pierwszego (OK I) do sieci? Czy zagwarantowane jest utworzenie minimum jednej placówki OK I na poziomie każdego powiatu? 2. Czy zostanie zapewnione wsparcie kadrowe i sprzętowe dla placówek w gminach wiejskich i małych miastach, które nie spełniają jeszcze warunków sieci? 3. Czy rozważane jest wprowadzenie mobilnych punktów diagnostycznych, np. kardiobusów, na terenach słabiej zaludnionych? Czy niesamodzielni fizycznie lub finansowo pacjenci z odległych terenów otrzymają transport medyczny lub dofinansowanie dojazdów do placówek OK II i III?
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić stanowisko mojego Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w odniesieniu do sprawozdania komisji w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks pracy, zawartego w druku sejmowym nr 1153. Na wstępie pragnę podkreślić, zresztą kolejny już raz w ciągu swoich kilkunastu lat pracy w komisji do spraw zmian w kodyfikacjach, że z ogromną ostrożnością i należytym szacunkiem podchodzę do wszelkich zmian w ustawach mających charakter kodeksowy. Szanowni Państwo! Kodeks pracy jako fundamentalny akt prawny regulujący relacje pomiędzy pracodawcą a pracownikiem powinien być zmieniany wyłącznie w sposób przemyślany i spójny systemowo i poprzedzony rzetelną, szeroką debatą społeczną oraz konsultacjami ze stroną pracowników i pracodawców. Projekt procedowany obecnie przez Wysoką Izbę budzi wątpliwości co do zarówno trybu jego wprowadzenia, jak i rzetelnej wartości normatywnej, jaką wnosi do polskiego porządku prawnego. W pierwotnym kształcie zawierał on rozwiązania, które spotkały się z powszechną krytyką ze strony nie tylko organizacji reprezentujących pracodawców, lecz również związków zawodowych, w tym NSZZ ˝Solidarność˝. W toku prac komisji projekt ten został w znacznym stopniu okrojony, można wręcz powiedzieć, że sprowadzony do symbolicznej formy, która nie zawiera już rozwiązań jawnie szkodliwych. Niemniej jednak należy zadać fundamentalne pytanie, czy zmiany o charakterze niemal deklaratywnym, nieposiadające realnej mocy normatywnej, winny być wprowadzane do tak istotnego aktu, jakim jest Kodeks pracy. W naszej ocenie, choć obecny kształt projektu może nie powodować bezpośrednich negatywnych skutków, nie spełnia on standardów, jakich oczekiwalibyśmy od nowelizacji prawa pracy w Polsce. Przedłożenie nie rozwiązuje żadnego realnego problemu, nie stanowi implementacji unijnych przepisów w pełnym zakresie ani nie przynosi wartości dodanej w zakresie ochrony interesów pracowników lub stabilności relacji zatrudnienia. Z tego względu Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość z dużą rezerwą odnosi się do proponowanej nowelizacji. Dopuszczamy możliwość jej przyjęcia - wyłącznie z uwagi na fakt, iż obecny kształt ustawy nie zawiera przepisów jawnie szkodliwych - jednak wyrażamy stanowczą krytykę zarówno kierunku, jak i sposobu procedowania nad tym projektem. Podkreślam jednocześnie potrzebę kompleksowego podejścia do reformy prawa pracy. Kodeks pracy w obecnym kształcie wymaga gruntownego przeglądu i być może stworzenia od podstaw, w dialogu ze stroną społeczną i z uwzględnieniem społecznych realiów rynku pracy, nowego aktu. Tego rodzaju zmiany nie powinny być dokonywane fragmentarycznie przy użyciu przypadkowych inicjatyw poselskich, lecz powinny stanowić rezultat poważnej rządowej reformy systemowej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Górnikiewicz
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Polska 2050 - Trzecia Droga mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks pracy zawartego w drukach nr 934 i 1153. Projekt ma na celu wprowadzenie przejrzystości w procesie rekrutacyjnym oraz wzmocnienie równości szans na rynku pracy. Projekt ten niezwykle istotny dla przyszłości rynku pracy w Polsce zakłada wprowadzenie obowiązku podawania proponowanego wynagrodzenia w publikowanych ofertach zatrudnienia. Przewiduje on, że osoby ubiegające się o zatrudnienie będą miały prawo do uzyskania od pracodawcy na odpowiednim etapie postępowania rekrutacyjnego informacji o wynagrodzeniu na danym stanowisku, a także o obowiązujących układach zbiorowych lub regulaminach wynagradzania. Projekt wprowadza również obowiązek neutralnego języka w ogłoszeniach o pracę oraz zapewnienia niedyskryminującego charakteru całego procesu rekrutacyjnego. Chcę podkreślić, że rozwiązania przewidziane w tej ustawie to krok w stronę większej transparentności, równości i lepszego dostosowania polskich standardów do praktyk, które z powodzeniem funkcjonują w wielu krajach Unii Europejskiej. Komisja zapoznała się z opiniami przedstawionymi w ramach konsultacji społecznych opublikowanych na stronie internetowej Sejmu. W opinii wielu organizacji zarówno pracowniczych, jak i pracodawców proponowane zmiany są krokiem w stronę bardziej uczciwego, przejrzystego i nowoczesnego rynku pracy. Wskazywano na ich pozytywny wpływ, na świadome negocjacje, przejrzystość wynagrodzeń oraz na przeciwdziałanie luce płacowej. Najważniejsze zmiany, które proponuje projekt, to wprowadzenie obowiązku ujawniania wynagrodzeń, ochrona najbardziej narażonych grup zawodowych, zwiększenie konkurencyjności rynku pracy, budowanie zaufania między stronami rynku pracy. Podkreślone zalety projektu ustawy to przejrzystość, zniwelowanie różnic płacowych, lepsze warunki dla młodych pracowników. Zgłoszono też pewne wątpliwości, zwłaszcza w odniesieniu do możliwości interpretacyjnych niektórych zapisów, jak np. pojęcie ˝odpowiednie wyprzedzenie˝, a także ryzyka zwiększenia obowiązków administracyjnych dla mniejszych pracodawców. Podczas prac komisji przeanalizowano wszystkie te głosy i komisja uznała, że projekt w obecnym kształcie i z zaproponowanymi poprawkami w sposób wyważony godzi interesy pracowników i pracodawców przy zachowaniu zasady proporcjonalności. Uważamy, że wdrożenie proponowanych przepisów przyczyni się do rozwoju przejrzystego i uczciwego rynku pracy, wzmocni pozycję negocjacyjną pracowników, pomoże w ograniczeniu nierówności płacowych. Chciałbym również zaznaczyć, że projekt ten to nie tylko odpowiedź na bieżące potrzeby rynku pracy, ale także inwestycja w przyszłość naszego kraju. Transparentność wynagrodzeń wpływa pozytywnie na całą gospodarkę, promując zdrową konkurencję między firmami, zmniejszając ryzyko nieuczciwych praktyk. W związku z powyższym w imieniu klubu Polska 2050 - Trzecia Droga rekomendujemy Wysokiej Izbie przyjęcie projektu ustawy w przedstawionym kształcie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! No cóż, zacznijmy od początku. Z pierwotnego projektu wykreślono przepisy dotyczące obowiązku pracodawców ujawniania wynagrodzeń swoich pracowników. Pracownicy nie dostaną od pracodawców informacji o wynagrodzeniach swoich kolegów z pracy, i dobrze. Wyrzuciliście z projektu wszystkie przepisy, które miały taki obowiązek ustanowić, moim zdaniem słusznie. Wyrzuciliście również z pierwotnego projektu przepisy nakładające na pracodawców obowiązek publikacji wysokości wynagrodzenia ze wskazaniem jego minimalnej i maksymalnej wysokości. No i już myśleliśmy, że poszliście po rozum do głowy, ale najwyraźniej wasza oderwana od rzeczywistości ideologia wzięła jednak górę nad rozumem. Zmieniony projekt ustawy zawiera dwa artykuły, z czego jeden stanowi... Proszę dać się wypowiedzieć.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

No na razie to tylko przedstawiłem, co wyrzuciliście, więc nic jeszcze nie powiedziałem. Ale zostawiliście... Oby nigdy do tego nie doszło, żeby przeszła ta ustawa. Do obecnej ustawy - Kodeks pracy dodaliście jeden artykuł, który mówi o tym, że osoba ubiegająca się o zatrudnienie na danym stanowisku otrzymuje od pracodawcy informację o początkowej wysokości lub przedziale wynagrodzenia, opartego na obiektywnych, neutralnych kryteriach, w szczególności pod względem płci. Pracodawca będzie musiał przekazywać te informacje osobie ubiegającej się o zatrudnienie z odpowiednim wyprzedzeniem w różnych wybranych formach, np. przed rozmową kwalifikacyjną czy przed podpisaniem umowy. Nie rozumiem, jaki jest cel wprowadzania takich przepisów, skoro naturalne jest, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej kandydat dowiaduje się o wysokości wynagrodzenia. Przed samym podpisaniem umowy to tak naprawdę wystarczy tę umowę przeczytać. Wyważacie otwarte drzwi. Natomiast na koniec zostawiałem najlepsze. Do projektu wprowadziliście zapis, że pracodawca zapewnia, aby nazwy stanowisk w ogłoszeniach były neutralne pod względem płci, a proces rekrutacyjny przebiegał w sposób niedyskryminujący. Jak mamy to rozumieć? Pracodawcy będą musieli prowadzić rekrutację na stanowisko osoby nauczycielskiej czy osoby kelnerskiej? Jak będą musiały brzmieć ogłoszenia o pracę według tego waszego projektu, żeby były neutralne płciowo? To, że wy już macie swój pokój dla osób poselskich, nie oznacza, że macie prawo narzucać tę głupkowatą manierę wszystkim pracodawcom w całej Polsce. Może zatrudniacie osoby dyrektorskie czy asystenckie, ale inni nie muszą, naprawdę. Co ciekawe, w tym projekcie powiało trochę hipokryzją. Pierwotnie chcieliście zmusić pracodawców, aby ujawniali wynagrodzenia swoich pracowników nawet bez ich zgody, a w tym projekcie dodaliście zapis, że pracownik ubiegający się o zatrudnienie ma obowiązek wskazać pracodawcy informację o przebiegu dotychczasowego zatrudnienia, z wyłączeniem informacji o wynagrodzeniu. Może po prostu przestańcie się wtrącać w kwestię wynagrodzeń i ustaleń pomiędzy pracodawcami a pracownikami. Tak będzie dla wszystkich najbezpieczniej. Niech to będzie umowa pomiędzy dwoma suwerennymi podmiotami. A ten projekt po prostu nadaje się do kosza, więc składamy wniosek o odrzucenie go w całości. (Poseł Witold Zembaczyński: Nic pan nie zrozumiał, panie pośle, z tego projektu.)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Projekt ustawy, który dziś rozpatrujemy, to kolejny przykład działań pozornych, rozwiązań, które dobrze brzmią medialnie, ale są nieprzemyślane, niespójne i w efekcie mogą przynieść więcej szkody niż pożytku. Obowiązek podawania wynagrodzenia w ogłoszeniu o pracę wprowadza się bez żadnych kryteriów czy wyjątków. Nie uwzględnia się specyfiki branż, różnic w systemach premiowych ani stopnia skomplikowania rekrutacji na stanowiska specjalistyczne czy menedżerskie. To prawo nieelastyczne i potencjalnie szkodliwe dla mikroprzedsiębiorców oraz firm rekrutujących na stanowiska negocjowane indywidualnie. Projekt całkowicie pomija problem precyzji, jeśli chodzi o to, co to znaczy: proponowane wynagrodzenia. Tym samym otwieramy drogę do masowych sporów przed Państwową Inspekcją Pracy, a nawet przed sądami, co wiąże się z kosztami nie tylko finansowymi, ale i organizacyjnymi. Ustawa zawiera sankcje w postaci wykroczenia, a nie precyzuje, kto i na jakiej podstawie będzie to kontrolował. Państwowa Inspekcja Pracy już teraz jest przeciążona. Czy projektodawcy przewidują zwiększenie jej budżetu i etatów? Oczywiście, że nie. To kolejne marnowanie czasu. (Głos z sali: Ale sankcji nie ma, nie czytał pan projektu.) Projekt wprowadza chaos informacyjny zamiast realnej przejrzystości. Uczciwi pracodawcy będą karani za błędy formalne, a nieuczciwi znajdą sposób, by obejść przepisy. Zamiast przejrzystości wynagrodzeń dostaniemy formalizm i pozory zgodności z dyrektywą unijną. Bardzo dziękuję. (Oklaski) (Głos z sali: Nie czytał pan sprawozdania.)
Mówca: Elżbieta Anna Polak
Data: 2025-05-07 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Projekt był procedowany wzorowo, ponieważ był bardzo szeroko konsultowany. Jestem członkinią podkomisji do spraw Kodeksu pracy i komisji do spraw kodyfikacji, tak że bardzo dziękuję pani przewodniczącej za takie procedowanie, które nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że zobowiązanie pracodawcy do transparentności, jawności wynagrodzenia w procedurze naboru jest naprawdę oczekiwane, zwłaszcza przez kobiety. Kilka dni temu rozmawiałam z pracodawcą, który przeprowadził nabór, i niestety kandydaci, którzy zwyciężyli w tym naborze, nie podjęli pracy. Bardzo często się zdarza, że kandydaci nie podpisują umów, ponieważ są zaskoczeni proponowanym niskim wynagrodzeniem, a jeśli chodzi o sytuacje, gdy nabór wygrywa kobieta, to wiemy, jak jest, bo badania potwierdzają, jak duża jest luka płacowa. Szanowni Posłowie! Jest to pierwszy krok do wdrożenia dyrektywy unijnej (Dzwonek), która weszła w 2023 r. Mamy na to trzy lata. Trzeba się wziąć do pracy i przeprocedować ten pierwszy krok, ten projekt. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo.)