Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Sojuszu Lewicy Demokratycznej ustosunkować się do propozycji zmiany ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Chcę podkreślić: ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r., która wprowadzała szereg zmian w systemie pieczy zastępczej i instytucjonalnej, miała przyśpieszyć adopcję, likwidować pobyt dzieci w domach dziecka i otaczać je rodzinną opieką. Te główne zapowiedzi brzmiały bardzo dobrze, ale były one w większości, jak się okazuje, tylko obietnicami. Dzisiaj również zabrzmiały tak słowa posłów z Platformy Obywatelskiej i z PSL, kiedy dyskutujemy o poprawce. Mówicie państwo, że te zmiany, nad którymi dzisiaj debatujemy, mają również sprzyjać poprawie realizacji tych szczytnych celów, które w momencie wprowadzania w życie ustawy z 9 czerwca miały nam towarzyszyć. Chcę powiedzieć, że fakt, iż ta ustawa ma mankamenty, powinniśmy dostrzegać wszyscy, nie tylko posłowie opozycji, kiedy była ona uchwalana. O ile pamiętam, było do niej zgłaszanych 300 poprawek. Już samo to świadczyło o tym, że jest to zmiana całkowicie nieprzygotowana merytorycznie. Powiem szczerze, że gdybym była w koalicji rządzącej, bałabym się wprowadzenia takiej zmiany, kiedy wszyscy państwo mieliście rozbieżne poglądy na temat tych propozycji. Czyli wtedy były obietnice i dzisiaj są obietnice. Ustawa dawała samorządom nowe zadania. Powód tych zmian brzmi, powiedziałabym, prosto: nie ma pieniędzy na realizację tej ustawy, stąd dzisiejsza nowela. Pani poseł Kochan mówiła, że teraz chodzi o to, żeby tempo wprowadzania tej ustawy dostosować do możliwości samorządów. Nie, prawdę napisaliście w uzasadnieniu do ustawy, cytuję: Ustawa ta w obecnym kształcie rodzi dla jednostek samorządu terytorialnego koszty, których jednostki te nie będą mogły ponieść, a tym samym prawidłowo realizować ustawy. Stąd postulaty samorządów, aby przed terminem wejścia w życie ustawy dokonać odpowiednich zmian w jej przepisach. Robimy to dopiero teraz, ustawa już weszła w życie. Brak pieniędzy jest przyczyną tej noweli. Na czym polegają te zmiany? Fakultatywność oraz dawanie coraz większych zadań nowym instytucjom, które ta ustawa tworzy. Powstał bałagan organizacyjny, który sygnalizują i centra pomocy dzieciom, i centra poradnictwa, i ośrodki adopcyjne, i pracownicy socjalni. Wszyscy drżą, chcą załatwić sprawy dziecka jak najlepiej, a widzą, że czegoś brakuje. Muszę powiedzieć, że po rozmowach, które odbyłam z przedstawicielami pracowników merytorycznych zajmujących się tą ustawą, włos mi się na głowie jeżył. Zaczęli mi udowadniać, że mamy luki w kompetencjach osób, które mają się w tej chwili zajmować problematyką wynikającą z ustawy. Powiem szczerze, że jestem tym zmartwiona. Pominięto cały szereg zmian, np. w rozporządzeniu pomija się sprawę rodzin zaprzyjaźnionych czy mieszkań usamodzielniających dla wychowanków. Jest źle i gdyby ta ustawa miała przynieść poprawę, to można by było powiedzieć, że nie trzeba jej wprowadzać na określony czas przejściowy, tylko na stałe. Tymczasem państwo z koalicji rządzącej sami wiecie, że w tym momencie zamrażacie właściwie wiele punktów do realizacji, które wynikają z tej ustawy. (Dzwonek) Jeśli przez te trzy lata można się obejść bez niektórych funkcji, to gdyby ta ustawa przez te trzy lata miała dobrze funkcjonować, należałoby ją przesunąć na stałe. Powiedzmy sobie wprost, że to porażka Platformy i PSL. Stracą na tym i dzieci, i rodziny, i środowisko pracowników merytorycznych. Reagować, panie pośle Walkowski, tak, oczywiście, należy. Ale ja powiem, że twórcom tej ustawy w momencie jej uchwalania w czerwcu 2011 r. zbrakło i wyobraźni, i realizmu, zawiódł też rachunek ekonomiczny. Dlatego też nie widzę możliwości głosowania za. Panie marszałku, zgłaszam w imieniu klubu SLD trzy poprawki, które szczegółowo omówię już podczas posiedzenia Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Dziękuję bardzo.