Mówca: Aleksander Mrówczyński
Data: 2017-09-28 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jesienią 1867 r. do Chojnic trafiły pierwsze siostry zakonne Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej ze zgromadzenia założonego przez Katarzynę Damen w 1835 r. w Holandii. Chojnice są pierwszym polskim miastem pod zaborami, gdzie franciszkanki znalazły swoje miejsce pracy i modlitwy. Od tego czasu mija właśnie 150 lat. To piękny jubileusz posługi chrześcijańskiej sióstr zakonnych w moim mieście. Franciszkanki od początku swojej działalności w Chojnicach bardzo mocno zaangażowały się w działalność edukacyjno-opiekuńczą. Prowadziły przedszkole, szkołę elementarną i sierociniec, obejmując swoją działalnością całą społeczność Chojnic: katolików, protestantów i Żydów. Ta społeczna działalność była solą w oku pruskiego zaborcy, który na wszelkie możliwe sposoby utrudniał funkcjonowanie zgromadzenia. Apogeum represyjnego działania kulturkampfu spowodowało, że w sierpniu 1875 r. siostry musiały opuścić Chojnice. Dzięki staraniom ks. proboszcza Augustyna Behrendta, dyrektora Zakładu Księży Emerytów w Zamartem ks. dr. Antoniego Wolszlagiera i prefekta ks. dr. Klemensa Ludtke po 10 latach w listopadzie 1885 r. franciszkanki wróciły do Chojnic. Siostry wróciły do Zakładu św. Boromeusza, który był domem zakonnym. W czasie nieobecności sióstr w Chojnicach dzięki staraniom lokalnej społeczności katolickiej przy zakładzie rozpoczęto budowę szpitala. Powrót sióstr zakonnych do Chojnic był wielką radością dla społeczności miasta. Mieszkańcy udekorowali miasto, kościół farny i Zakład św. Boromeusza. Te gesty i hojność chojniczan, którzy wspierali materialnie siostry, które nie otrzymywały żadnego wynagrodzenia, świadczą o ogromnej wdzięczności mieszkańców za prace wykonywane na rzecz chojniczan. Siostry po powrocie do Chojnic bardzo aktywnie uczestniczyły w budowie szpitala: sprzątały, prały, szorowały i wynosiły gruzy z budowy. W drugiej połowie 1886 r. do szpitala zaczęto przyjmować pierwszych chorych. Pielęgniarkami i salowymi były siostry franciszkanki. Siostry nadal prowadziły działalność edukacyjną i opiekuńczą w przedszkolu i sierocińcu. Bardzo trudnym doświadczeniem dla zakonu i sióstr był czas I i II wojny światowej, kiedy zostały one zmuszone do pielęgnowania żołnierzy zbrodniczego systemu niemieckiego i opieki nad nimi. Franciszkanki z narażeniem życia niosły pomoc i opiekę partyzantom Gryfa Pomorskiego oraz chorym Polakom. Bardzo bolesnym i tragicznym doświadczeniem dla zakonnic było wkroczenie Armii Czerwonej do Chojnic. Po wkroczeniu 15 lutego 1945 r. żołnierze sowieccy dokonali mordu na siostrze Adelgund Tumińskiej, która stanęła w obronie napastowanych dziewcząt. Czasy największych opresji stalinowskich i walki z kościołem w Polsce franciszkanki w Chojnicach przetrwały dzięki matce przełożonej Rafaeli Schmidt. Władze komunistyczne systematycznie usuwały siostry z zajmowanych stanowisk w szpitalu i przedszkolu. W 1949 r. państwo zarekwirowało Dom św. Boromeusza i Dom św. Józefa, zaś w 1961 r. Dom Mariański, a w 1981 r. Dom św. Franciszka. Szczytem szykan komunistycznych był pomysł przeniesienia sióstr do baraku przy rzeźni miejskiej. Na szczęście nie został on zrealizowany. Do 1948 r. Chojnice były głównym domem sióstr w Polsce. Jesienią 1948 r. po narastających szykanach władzy funkcję domu głównego przeniesiono do Orlika. Siostry franciszkanki od 150 lat są nierozerwalnie związane z historią Chojnic. Z tego miejsca mówię serdeczne Bóg zapłać za pracę, którą siostry wykonywały i cały czas wykonują na rzecz mieszkańców Chojnic, za poświęcenie, modlitwę, katechezy, posługę przy parafiach. W przededniu jubileuszu 150-lecia przybycia do Chojnic składam siostrom najserdeczniejsze życzenia błogosławieństwa Bożego na każdy dzień waszej posługi. Szczęść Boże! Dziękuję bardzo. (Oklaski)