PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić państwu kandydaturę pana Piotra Pszczółkowskiego na członka Trybunału Stanu. (Oklaski) Pan Piotr Pszczółkowski urodził się 23 sierpnia 1970 r. w Łodzi. W 1994 r. ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1994-1998 odbył 4-letnią aplikację adwokacką w Izbie Adwokackiej w Łodzi, zakończoną egzaminem adwokackim złożonym w 1998 r. - to podkreślam - z wynikiem celującym. Od 1999 r. prowadzi nieprzerwanie praktykę adwokacką jako członek Izby Adwokackiej w Łodzi, obecnie w formie indywidualnej kancelarii adwokackiej w Łodzi i jej filii w Warszawie. Prowadzi praktykę ogólną w obszarze prawa karnego, cywilnego i gospodarczego. Zajmuje się szkoleniem pracowników korporacyjnych z podstaw prawa i zagadnień etycznych. Sprawuje obowiązki patrona wielu aplikantów adwokackich, obecnie członków Izby Adwokackiej w Łodzi. W samorządzie adwokackim pełnił funkcję członka Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Łodzi oraz zastępcy rzecznika dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w Łodzi. Panie i Panowie Posłowie! Zarówno wykształcenie, jak i bogate doświadczenie zawodowe wskazują, iż pan Piotr Pszczółkowski jest dobrym kandydatem na sędziego Trybunału Stanu. Chciałbym podkreślić, że obowiązkiem adwokata nie jest dociekanie prawdy, ale rzetelne reprezentowanie interesów swoich klientów. Adwokaci występują w różnych rolach, w roli oskarżycieli posiłkowych wspierających prokuratorów, ale występują również jako obrońcy osób podejrzanych nieraz o najcięższe zbrodnie. Taka jest rola adwokata. Kojarzenie adwokata z określoną rolą procesową byłoby niewątpliwie bardzo krzywdzące i zupełnie niesprawiedliwe. Dlatego też kandydatów do Trybunału Stanu powinniśmy oceniać przez pryzmat ich kwalifikacji zawodowych, etyki i osobowości. Myślę - jestem o tym głęboko przekonany - że pan mecenas Piotr Pszczółkowski jest dobrym kandydatem na członka Trybunału Stanu, i gorąco apeluję o to, by Wysoka Izba zechciała pozytywnie opowiedzieć się za tą kandydaturą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marszałek
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję panu posłowi. Czy ktoś z pań i panów posłów pragnie zabrać głos w sprawie przedstawionej kandydatury? Nikt się nie zgłasza. Zatem przechodzimy do głosowania. Sejm wybiera członka Trybunału Stanu bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów. Głosujemy. Kto z pań i panów posłów jest za wyborem pana Piotra... (Poseł Stanisław Piotrowicz: A stanowisko komisji? ) Jeśli jest chęć zaprezentowania stanowiska komisji, to proszę bardzo.
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka po rozpatrzeniu wniosku w sprawie wyboru na członka Trybunału Stanu pana Piotra Pszczółkowskiego na posiedzeniu w dniu 26 listopada postanowiła kandydaturę pana Piotra Pszczółkowskiego zaopiniować pozytywnie, co jako przedstawiciel komisji prezentuję Wysokiej Izbie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marcin Święcicki
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o Karcie Dużej Rodziny jest wielkim i bardzo ważnym projektem, gdyż stwarza on ramy prawne dla wielu instytucji i państwowych, i prywatnych, które mogą się do niego przyłączyć i świadczyć usługi czy sprzedawać towary z odpowiednimi ulgami dla rodzin wielodzietnych. Ale trzeba powiedzieć, że jest to projekt poprzedzony olbrzymią aktywnością społeczną, oddolną aktywnością wielu dziesiątek gmin w Polsce, w tym choćby Grodziska Mazowieckiego, jak również organizacji obywatelskiej Związek Dużych Rodzin Trzy Plus, która zorganizowała szereg konferencji i promowała te rozwiązania dotyczace Karty Dużej Rodziny. Jest to również efekt silnego wsparcia, jakiego dużym rodzinom udziela para prezydencka. Mam w związku z tym projektem, po pierwsze, kilka pytań. Mianowicie: Czy zapewniona zostanie jakąś promocja tych rozwiązań? Bo trzeba powiedzieć, że te rozwiązania były w Polsce stopniowo przyjmowane właśnie dzięki temu, że była promocja, były organizowane konferencje, mówiono o tym w prasie, w mediach. Żeby do tej karty w skali ogólnokrajowej przyłączały się rozmaite duże firmy, mniejsze firmy, taka promocja jest potrzebna. Po drugie, mam pewne obawy co do pewnej biurokracji związanej z zawieraniem umów o świadczenia i możliwość posługiwania się tym wzorem (Dzwonek) Karty Dużej Rodziny. Dam jeden przykład. Jeśli jest wyciąg narciarski i właściciel tego wyciągu chce wywiesić logo, informację, że chciałby udzielać ulgi rodzinom, dużym rodzinom, to czy on musi jechać aż, nie wiem, do miasta wojewódzkiego, zawierać tam umowy, składać tam papiery? Postulowałbym maksymalne uproszczenie, możliwość zgłoszenia po prostu takiego wniosku, żeby można było zapewnić łatwy dostęp do tego programu tym świadczeniodawcom, którzy chcieliby do niego dołączyć, a nie budzą żadnych istotnych wątpliwości. W sumie jest to wielki krok naprzód, że będziemy mieli tę zinstytucjonalizowaną formę pomocy dużym rodzinom, otwartą na rozszerzanie zakresu tej pomocy. (Oklaski)
Mówca: Zofia Czernow
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Ustawa o Karcie Dużej Rodziny ma ogromne znaczenie społeczne. Zawiera kompleksowe regulacje prawne na gruncie ustawy. To skutek konsekwencji rządu w działaniach na rzecz umacniania rodzin wielodzietnych. Dotychczas niektóre samorządy wprowadziły lokalne rozwiązania w tym zakresie. Bardzo ważne i potrzebne są jednak rozwiązania ogólnopolskie, dotyczące wszystkich rodzin wielodzietnych. Na tym tle mam pytanie: Czy w projekcie budżetu państwa na 2015 r. zostały zabezpieczone wystarczające środki finansowe na wdrożenie ustawy o Karcie Dużej Rodziny? Jaka jest wysokość tych środków? Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mógłbym od razu pani poseł odpowiedzieć, że mamy na to na przyszły rok 73 mln zł. Jest to, jak podkreślałem, koszt zakupu jednego pociągu Pendolino. Jeżeli więc ta karta nie ma być pustą kartą, taką, że ludzie ją otrzymają i będą się wkurzać, bo z tej karty nic nie będzie wynikało, to pani minister, musi to być po prostu wypełnione i finansami, i treścią. Ale jest kilka wątpliwości, o których też tu już było wspominane. Pierwsza rzecz, prosiłbym o wyjaśnienie tego. Jeżeli rodzic otrzyma kartę zapewniającą ulgi na przejazdy bezterminowo, to będzie mógł korzystać z tego do końca życia, ale dziecko otrzyma ją na 5 lat, tylko do 18. roku życia. Czy dobrze to rozumiem, czy źle? Prosiłbym o wyjaśnienie. Czyli zapis mówi, że rodzic jeździ, korzystając z tej karty, z ulg, do końca swojego życia, a dziecko tylko do 18. roku życia. Albo się mylę, albo trzeba to doprecyzować. To było pierwsze pytanie. Drugie pytanie. Dzisiaj widziałem, że był pewien problem ze skorzystaniem z tej ulgi. W pociągu musiała być co najmniej trójka dzieci i rodzic. Czy w dalszym ciągu będzie podobnie i żeby móc skorzystać z ulgi na przejazd, będą musieli wyjeżdżać rodzice czy rodzic i minimum troje dzieci, czy jednak takiej potrzeby nie będzie i można będzie z tego skorzystać? Kolejna sprawa. Karta Dużej Rodziny będzie działała wtedy, kiedy będzie mocno związana z kartami samorządowymi. Obawiam się, że oferta państwa dla samorządów jest za mała. Te karty już w samorządach powstały, samorządy się w to angażują. Chodzi o to, żeby znaleźć sposób, aby zachęcić przedsiębiorców, np. sieci wielkoprzemysłowe, do korzystania z tego. Jeżeli nie będzie zachęt związanych również z podatkami, to niestety nie będzie z tego dużego pożytku. Jeżeli chodzi o głos, który tutaj padł, dotyczący samej procedury zawierania umów, to wydaje mi się, że jest to jednak dość mocno skomplikowane. (Dzwonek) Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Skorzystam z możliwości, jaką daje dzisiejsza debata, i wyrażę uznanie, podziw, szacunek dla wszystkich rodzin wielodzietnych, które podejmują się w Polsce trudu wychowywania ludzi. Uznanie dla samego projektu ustawy wyrażę podczas głosowania. Absolutnie nie podzielam wyrażanych tu poglądów, choć nie wyrażała ich pani poseł Bańkowska, że rodziny wielodzietne w jakimś większym procencie niż wszystkie inne borykają się z problemami opiekuńczo-wychowawczymi czy innymi. (Poseł Anna Bańkowska: Mówiłam to?) Właśnie mówię, że nie mówiła tego pani poseł Bańkowska. To absolutnie nie jest prawda, z tym należy skończyć. Polacy chcą mieć więcej dzieci. Widać to na Wyspach, gdzie Polki rodzą więcej dzieci niż Afganki. Przeprowadzono badania, jeżeli chodzi o ludzi w wieku dojrzałym, po 60. roku życia. Badanie dotyczyło pytania, jaką życiową decyzję by zmienili. Ludzie, którzy mają już doświadczenie życiowe, z niejednego pieca jedli chleb, mówią, że jeżeli czegoś żałują, to tego, że mieli tak mało dzieci. Utrzymanie i wychowanie jednego dziecka w Polsce ciągle kosztuje dużo pieniędzy. Koszt wychowania dwojga dzieci to ponad 320 tys. zł, trojga dzieci - ponad 422 tys. zł, a czworga - ponad 500 tys. zł. Oczywiście te działania, o których dzisiaj mówimy, są potrzebne, mile widziane, ale są, można powiedzieć, niewielkim wsparciem. (Dzwonek) Trzeba się tutaj odnieść do kwestii dochodowych, do polskich podatków, które mają charakter degresywny. Chodzi o to, że dotyczą ludzi o niskich dochodach, którzy w Polsce płacą wysokie podatki, a bardzo często rodziny wielodzietne znajdują się akurat w tej grupie.
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Minister! Proszę powiedzieć, czy w Polsce są prowadzone przez ministra pracy dalsze rozmowy, aby minister finansów rzeczywiście wprowadził mniejsze obciążenia podatkowe dla rodzin wielodzietnych, rodzin o niskich dochodach? Chodzi o to, żeby nie były one największym płatnikiem podatku konsumpcyjnego i podatków od niskich wynagrodzeń. (Oklaski)
Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Dobrze, że pani poseł Rafalska powiedziała, że nie mówiłam, że jest to patologiczne. W związku z tym nie wiem, po co to mówić. Oczywiście trzeba walczyć z takim sformułowaniem, które się utarło, można powiedzieć. To jest m.in. cel tego projektu ustawy. Projekt daje szanse na to, żebyśmy przestali wreszcie patrzeć na rodziny wielodzietne jak na te, które nie zawsze są właściwe. Siłą rzeczy skłania mnie to do refleksji. Otóż sama żyłam w rodzinie, w której była piątka dzieci. Trójka dzieci to było moje przyrodnie rodzeństwo. Ojciec był wdowcem, kiedy mama, jako młoda dziewczyna, za niego wyszła, by wychować trójkę dzieci, półsierot. Potem urodziła mnie i mojego brata, czyli żyliśmy w rodzinie, w której było pięcioro dzieci. Przyrodnie rodzeństwo było od nas starsze. Tato zmarł, gdy byliśmy już dorośli, ale jestem przekonana, że gdyby mu się to nieszczęście zdarzyło, zanim staliśmy się dorośli, nikomu z nas by nie przyszło na myśl, że czymś się różnimy, że dzieci, które urodziła nasza mama, różnią się od dzieci, które były dziećmi naszego ojca z pierwszego małżeństwa, którymi zajął się po śmierci pierwszej żony. Żyliśmy w szczęśliwej, wspaniałej rodzinie. Do ostatnich dni życia mojej mamy przyrodnie rodzeństwo nigdy nie nazywało jej inaczej niż mamusią. Pani Minister! Mam pytanie dotyczące rodzin po rozwodzie. Chodzi o sytuację, gdy po rozwodzie mamy zapis, że z rodzicem dzieci nie łączą współmałżonka żadne związki prawne. Jaka jest sytuacja rodziny po śmierci rodzica, małżonka traktującego jego dzieci tak jak swoje własne, na równi? Czy będzie traktowany jak rodzic, który ma prawo do wszystkich uprawnień wynikających z Karty Dużej Rodziny? Mój przykład, nie do wykorzystania, powoduje, że zadaję takie pytanie. Nie widzę tutaj rozwiązań dla takiego przypadku. (Dzwonek) Panie Marszałku! Jeszcze jedna refleksja. Nie można zakładać, że z chwilą, kiedy rodzic odchodzi, współmałżonek przestaje kochać tych, których kochał przez lata, kiedy żyli w związku. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Elżbieta Rafalska: Brawo!)
Mówca: Robert Telus
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! To bardzo dobry projekt ustawy. Bardzo dobrze, że o tym rozmawiamy. Wiadomo, że trzeba robić wszystko, żeby wspierać rodziny wielodzietne. Prawo i Sprawiedliwość od początku ma to w programie. Szkoda, że tego projektu ustawy nie było wcześniej, przed samorządami. To samorządy, rodziny wielodzietne wywarły presję na rządzie, żeby ten projekt ustawy przedstawił, a powinno być odwrotnie. Najpierw powinna być ustawa, a później powinno być to wszystko poukładane, żeby była dobra współpraca z tymi samorządami, które już wprowadziły karty wielodzietne. I właśnie tu moje pytanie: Na czym będzie polegała współpraca z samorządami, w których są już te karty? Wiemy o tym, że już ok. 60 samorządów takie karty wprowadziło. Na czym będzie polegała i jak będzie wyglądać współpraca w ramach partnerstwa z prywatnymi firmami? To jest bardzo ważne. Trzecie pytanie: Czy do rodzin wielodzietnych będą zaliczane również dzieci z rodzin zastępczych? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To świetny pomysł, świetny przykład pani poseł Bańkowskiej, która zresztą, mówiąc w imieniu klubu, przedstawiła szereg wątpliwości, ale także refleksji na temat tegoż projektu ustawy. Ja również popieram ten projekt, ale chciałbym przy tej okazji zadać pytanie. Jeżeli to jest duża karta dla rodzin wychowujących więcej niż trójkę dzieci, trzy po kolei, tak to wynika, to chciałbym zapytać: Czy macie państwo pomysł, aby pomóc rodzinom wychowującym dzieci ze znacznym uszkodzeniem, to znaczy z porażeniem mózgowym czy z zespołem Downa? Tutaj bowiem, jeśli chodzi o liczebność dzieci, jedno dziecko wystarczy niekiedy za wielokrotność tychże, tyle rodzice muszą poświęcić czasu, szczególnie matka musi nawet zrezygnować z pracy zawodowej, żeby takim dzieckiem się zająć. Czy w takiej sytuacji państwo nie macie pomysłu i czy nie warto by było już do tego przystąpić? Mógłbym dać wiele przykładów ze swojego środowiska, także z mojej rodziny, że matka, mając jedno dziecko, musiała zrezygnować z pracy zawodowej, gdyż pomoc społeczna, jaka jest udzielana przez samorządy, jest w znacznym stopniu niewystarczająca na to, aby tym dzieciom pomóc w sposób efektywny. To po pierwsze. Po drugie, to jest nie tylko ta kwestia, ale także sprawa emerytur i rent czy zaliczenia tegoż stażu, aby matka, która się zajmuje wychowaniem dzieci, miała dla siebie zagwarantowaną przyszłość w formie emerytury. Czy tych kwestii państwo nie podejmujecie? (Dzwonek) To jest bardzo ważna, coraz ważniejsza sprawa dotycząca wielu, wielu rodzin. Można by było, pani minister, wyciągnąć wnioski z tego, co było tu, w Sejmie, to był świetny przykład, ale te kwestie są już na inną debatę, nie mam więcej czasu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani minister, myślę, że pani nie zrozumiała problemu, o którym mówiłam. Co to znaczy? Że dzisiejsze przepisy, które wprowadziliście swoją większością, rozwalałyby najnormalniejszą rodzinę, która trwała i trwa do dzisiaj? To urzędnik wchodziłby po śmierci mojego ojca do naszego domu i zastanawiałby się, czy nas podzielić, czy nie? To jest skandaliczne. Jeśli dzisiaj przepisy w praktyce tak miałyby wyglądać, to je zmieńcie, naprawdę, na litość... już nie chcę powiedzieć. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Henryk Kmiecik (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Zaproponowane w ustawie o Karcie Dużej Rodziny rozwiązania regulują uprawnienia rodzin wielodzietnych. Dotychczasowe regulacje w tym zakresie zawarte były w aktach prawnych niższej rangi. Status ustawy, jaki uzyskują te unormowania prawne, zapewni ich trwałość, spójność, a także w sposób optymalny wpłynie na interpretację tych przepisów. Przedstawione propozycje uszczegóławiają ponadto obecnie obowiązujące regulacje. Ustawa określa kryteria przyznawania karty, tryb nadawania uprawnień osobom posiadającym ten dokument, a także sposób realizacji i finansowania zadań określonych w tym akcie prawnym. Tym samym ustawa w sposób kompleksowy i wyczerpujący reguluje tę problematykę. Wysoka Izbo! Należy odnieść się do tego zamysłu legislacyjnego jako do działania odpowiadającego oczekiwaniom społecznym w tym zakresie. Realizacja zobowiązań, jakie przyjęło na siebie państwo w tym akcie prawnym, wymagać będzie jednak zagwarantowania odpowiednich środków finansowych w budżecie państwowym. Po uwzględnieniu tych wymogów procedowany akt prawny zasługuje na bezwzględną realizację. Członkowie Koła Poselskiego Bezpieczeństwo i Gospodarka głosować będą za nadaniem mu dalszej drogi legislacyjnej.
Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że kwestia została przedyskutowana na posiedzeniach komisji. Została tu przez kolegę zgłoszona poprawka. Pochylimy się nad nią w czasie posiedzenia komisji, które będzie musiało się odbyć przed przystąpieniem do kolejnego czytaniem. Klub Polskiego Stronnictwa Ludowego jest za przyjęciem rekomendacji komisji. Będziemy o tym jeszcze rozmawiali w trakcie posiedzenia komisji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Otóż klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej poprze projektowane zmiany. Całkowicie popieramy propozycje, które trafiły do Wysokiej Izby, a kierowane były z Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Rzeczywiście proces legislacyjny do tej pory polegał na tym, że każda zmiana projektu ustawy, także podczas prac w komisji, czy zgłaszana poprawka, musiała uzyskać akceptację ministra właściwego do spraw Unii Europejskiej. To w znakomitej mierze wydłużało proces legislacyjny. Trudno nie podzielić poglądu, który wyraził minister spraw zagranicznych, także wszyscy pracownicy, bo przecież to się wiązało z obecnością ministra właściwego do spraw Unii Europejskiej na posiedzeniach komisji. Niekiedy zdarzało się tak, że z różnych powodów - albo było spóźnienie, albo nie przyszedł, albo ten proces legislacyjny, dlatego że było za mało czasu na opinię, musiał być w sposób znaczący wydłużony. Dzisiaj stało się tak, że ta większa odpowiedzialność zostanie z kolei przełożona na służby Kancelarii Sejmu. Nie dziwię się tym opiniom, które załączyło Biuro Studiów i Ekspertyz czy BAS w sprawie tej opinii, te opinie rozjeżdżają się, są rozbieżne. Jeden ekspert mówi, że warto by było wprowadzić te zmiany, a z kolei pan prof. Szmyt, o ile dobrze pamiętam, mówi, że zmiany są niekonieczne i nic nie uzasadnia ich wprowadzenia, jeśli chodzi o regulamin. Jak zwykle racja jest gdzieś pośrodku. Z pewnością tym poprawkom, które złożyła Platforma Obywatelska, przyjrzymy się na posiedzeniu komisji, zobaczymy, w jakim stopniu usprawniają one proces legislacyjny. Jeżeli będą przekonujące, a autorzy tychże przekonają członków komisji, pewnie je poprzemy, bo każdemu z nas zależy na tym, aby proces lepszego stanowienia prawa, sprawniejszego stanowienia prawa następował. To zależy od komisji regulaminowej, a jestem przekonany, że w większości posłowie, którzy tam pracują, są otwarci na argumenty i przypuszczam, że jeśli uzyskają one akceptację, z pewnością trafią pod obrady Sejmu. Panie Marszałku! Na tym etapie Sojusz Lewicy Demokratycznej poprze proponowane zmiany w regulaminie Sejmu i będzie głosował za podjęciem takiej uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Włodzimierz Bernacki
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przede wszystkim chciałem podziękować uczestnikom tej debaty, ale również członkom Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich, za udział w tym bardzo ważnym przedsięwzięciu legislacyjnym. Uważam, że ten projekt w tej pierwszej postaci był projektem daleko idącym i realizującym intencje tej inicjatywy, która pojawiła się w pewnym czasie, czyli trzy lata temu. Poprawki, które zostały złożone przez Klub Parlamentarny Platformy Obywatelskiej, są takim zatrzymaniem się w połowie drogi, ale realizują to, co istotne, a więc ograniczenie tej szczególnej roli władzy wykonawczej w przestrzeni władzy ustawodawczej. Pozwolę sobie zwrócić się do Wysokiej Izby, ale również do pana marszałka, z gorącą prośbą, aby wziąć pod uwagę możliwość zwiększenia w przyszłym budżecie nakładów na funkcjonowanie tych biur, które obsługują posłów pod względem prawnym. W momencie, kiedy ograniczamy wpływ i oddziaływanie ministra właściwego do naszego członkostwa w Unii Europejskiej, aby wzmocnić Biuro Legislacyjne i Biuro Analiz Sejmowych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maciej Mroczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-11-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Twój Ruch mam zaszczyt przedstawić Wysokiej Izbie stanowisko dotyczące projektu uchwały Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich w sprawie zmian Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, druk nr 1131. Celem przedłożonego projektu zmiany Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej jest przystosowanie go do obecnych realiów procesu legislacyjnego w Polsce. W czasach przed akcesją naszego kraju do Unii Europejskiej koniecze było przystosowanie wszystkich obowiązujących aktów prawnych w sposób niesprzeczny z prawem wspólnotowym. W praktyce oznaczało to, iż każdy taki dokument musiał być pod tym kątem analizowany i ewentualnie korygowany. Obecnie nie ma mocnych racji merytorycznych przemawiających za dalszym stosowaniem tego modelu. Co więcej, prowadzi on do często poważnych utrudnień w pracach zarówno Sejmu, jak i Ministerstwa Spraw Zagranicznych i nie przyczynia się do sprawności ani jakości procesu legislacyjnego w Sejmie RP. Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że procedura opiniowania aktów prawnych powinna mieć zastosowanie wyłącznie w pierwszej fazie inicjatywy legislacyjnej (czyli przed rozpoczęciem pierwszego czytania). Przypomnieć również należy, iż projekty ustaw zgłoszone przez Radę Ministrów zaopatrzone są w stosowne opinie. Utrzymane powinny również pozostać regulacje zawarte w art. 34 ust. 9 regulaminu Sejmu, zgodnie z którymi wszystkie poselskie (komisyjne lub składane przez grupę co najmniej 15 posłów), senackie i obywatelskie projekty ustaw muszą, przed skierowaniem do pierwszego czytania, zostać zaopiniowanie pod kątem zgodności z prawem UE. Dodatkowo wnioskodawcy uważają, że w celu osiągnięcia zakładanych skutków nowelizacji należy dokonać zmian w tych przepisach regulaminu Sejmu, które odnoszą się do obowiązku zasięgania przez komisje sejmowe opinii ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej w zakresie zgodności projektowanych przepisów z prawem Unii Europejskiej oraz obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach komisji sejmowych przedstawicieli ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Usunięcie powyższych regulacji nie spowoduje jednakże w konsekwencji braku kontroli i weryfikacji projektów ustaw pod względem ich zgodności z prawem wspólnotowym, ponieważ obowiązek ten scedowany zostanie na służby prawne Kancelarii Sejmu. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Poselski Twój Ruch popiera przedłożony projekt uchwały. Dziękuję bardzo.