Mówca: Ireneusz Zyska
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! 11 lipca 1943 r. ukraińscy nacjonaliści zaatakowali 99 miejscowości na Wołyniu. Tego dnia zginęły tysiące naszych rodaków, wśród których były dzieci, kobiety, byli starcy. Najbardziej przerażający jest fakt, że ofiary ginęły nie tylko od kul z broni palnej, ale także od narzędzi gospodarskich: wideł, siekier, pił i innych. Nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA nie cofnęli się nawet przed sprofanowaniem świątyń, napadając na kościoły, w których modlili się wierni. Krwawa niedziela stała się symbolem ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA. Udokumentowana liczba ofiar wynosi blisko 130 tys. Zbrodnie te spełniają przesłanki definicji ludobójstwa. Było to ludobójstwo straszliwe, jak określają to znawcy tematu. Okrucieństwo sprawców i skala mordów nie mają sobie równych we współczesnej historii świata. Nie chciałbym epatować przykładami, które zacytowałem w swoim oświadczeniu w dniu 7 lipca br., ale rzeczywiście były to straszne mordy. Całkowicie niezrozumiałe jest więc, dlaczego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej jeszcze przed dniem 73. rocznicy krwawej niedzieli nie ustanowił dnia 11 lipca narodowym dniem pamięci ofiar ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA na obywatelach polskich Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej. Za to przy okazji rocznicy pojawiły się wypowiedzi polityków na temat rzezi wołyńskiej mówiące o bratobójczej wojnie. Relatywizowanie tej sprawy powinno być ustawowo zakazane. Jest to kłamstwo wołyńskie (Oklaski), które powinno zostać obarczone sankcją karną podobnie jak kłamstwo oświęcimskie. Nie widzę żadnej różnicy między tymi dwoma wielkimi zbrodniami. Mamy do czynienia, Wysoka Izbo, z polskim Holokaustem. Ofiary ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA na obywatelach polskich na Kresach Wschodnich powinny zostać upamiętnione w formie ustawy, podobnie jak żołnierze podziemia niepodległościowego walczący o wolność i niezawisłość Polski po II wojnie światowej, których czcimy na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 2011 r. o ustanowieniu 1 marca Narodowym Dniem Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝. Przypomnę, że uchwały sejmowe, z wyjątkiem tych wskazanych wprost w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w przeciwieństwie do ustaw mają charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Uchwała jest jedynie formą oświadczenia Sejmu i ma wymiar symboliczny, nie jest normatywnie wiążąca w przeciwieństwie do ustawy, której przepisy są skuteczne erga omnes. Powinniśmy współpracować i budować porozumienie z Ukraińcami, ale nie z banderowcami, tak jak po wojnie zbudowaliśmy przyjazne stosunki z Niemcami, ale nie z hitlerowcami, którzy zostali osądzeni w Norymberdze. W Niemczech nikomu nie przyjdzie do głowy, żeby stawiać pomniki Hitlerowi czy Himmlerowi. Tak też powinno być w relacjach polsko-ukraińskich. Posłowie Koła Poselskiego Wolni i Solidarni, z zastrzeżeniem co do zmiany daty granicznej tego okresu na rok 1947, bo przypomnę Wysokiej Izbie, że te mordy w Małopolsce Wschodniej trwały jeszcze do roku 1947, m.in. w województwie lwowskim czy nawet na terenach obecnej Polski, w granicach obecnej Polski... (Poseł Bogdan Rzońca: Podkarpacia.) ...Podkarpacia, dlatego ta data musi zostać zmieniona... Tak że deklarujemy poparcie dla wypracowanej przez Wysoką Izbę uchwały, bo de facto uchwała sama w sobie jest dobra, upamiętnia ofiary tego straszliwego ludobójstwa. Natomiast uważamy, że jest bezwzględnie konieczne przyjęcie ustawy, podkreślam, ustawy upamiętniającej ofiary ludobójstwa dokonanego na obywatelach polskich przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, ustanawiającej dzień 11 lipca dniem pamięci oraz wprowadzającej do porządku prawnego termin kłamstwa wołyńskiego zagrożonego sankcją karną. Dziękuję bardzo. (Oklaski)