PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Temat, który poruszył poseł Maliszewski, jest bardzo ważny, nie będę już tego pytania powtarzał. Mam nadzieję, że kiedy tę ustawę wprowadzimy, rzeczywiście dostęp do preparatów w całej Unii Europejskiej będzie jednakowy. Mam pytanie do pana ministra: Ile mamy gospodarstw w Polsce, które prowadzą integrowaną produkcję i jakie jest stanowisko resortu w tej sprawie? Czy nadal będziecie państwo popierać rozwój gospodarstw, które prowadzą integrowaną produkcję? Wcześniej było to prowadzone na masową skalę, między innymi integrowana produkcja owoców, którą instytut - wcześniej - sadownictwa wprowadził i wdrażał na terenie całego kraju. Druga sprawa to skala podrabiania środków. W ostatnich latach to się nasiliło i chciałbym zapytać, jaka jest tego skala i czy resort ma dane na ten temat? Jakie to są preparaty, czy to są herbicydy, czy zoocydy, czy insektycydy? Chciałbym się tego dokładnie dowiedzieć, w podziale na te grupy, bo - z tego, co wiem - w Polsce stosuje się najwięcej herbicydów (Dzwonek), ale nie jestem pewien i chciałbym, żeby pan minister na to pytanie odpowiedział, jeśli nie teraz, to później na piśmie. I jeszcze jedno, panie marszałku, jeśli pan pozwoli.
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać, czy wprowadzenie tej ustawy zwiększy koszty funkcjonowania polskiego rolnictwa. Czy jest ścisła kontrola nad wprowadzaniem na rynek polski nowych preparatów ochrony roślin? Czy będzie przestrzegana transparentność rejestracji środków ochrony roślin? Jaka będzie prognozowana skala przy sprowadzaniu środków ochrony roślin w zakresie przepakowywania? Jaka jest na rynku polskim skala podrabianych środków ochrony roślin w zestawieniu z tymi legalnymi? Jaki to jest procent? Ile jest w Polsce laboratoriów specjalistycznych, gdzie można sprawdzić, czy dany środek ochrony roślin trzyma właściwe normy? Czy te usługi są darmowe dla rolnika? Czy są prowadzone odpowiednie szkolenia dla rolników, aby mieli wiedzę, jak się uchronić przed kupnem fałszywych środków ochrony roślin? Czy wykryte fałszowane środki ochrony roślin stanowiły zagrożenie dla życia człowieka, a także środowiska naturalnego? Jaki procent środków ochrony roślin pochodzi z Chin? Ile jest w Polsce firm, które zajmują się konfekcjonowaniem i dystrybucją środków ochrony roślin? (Dzwonek) Jak wszyscy wiemy albo powinniśmy wiedzieć, polskiemu rolnikowi się nie przelewa. Chciałbym zapytać, panie ministrze, ile procent średnio zdrożały najpopularniejsze środki ochrony roślin, porównując rok 2008 do roku 2011. Jakie działania podejmie rząd, aby środki ochrony roślin były tańsze w zakupie dla polskiego rolnika? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Zgorzelski
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Dziś na stosowanie środków ochrony roślin w I klasie toksyczności wymagane jest specjalne zaświadczenie o ukończeniu kursu. Czy w nowej ustawie też tak będzie? Drugie pytanie: Kto będzie odpowiedzialny i kto będzie ponosił koszty utylizacji opakowań po środkach ochrony roślin? Dziękuję.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Otóż siedząc na tej sali, przysłuchując się debacie, odnoszę wrażenie, i prosiłbym, panie ministrze, żeby pan się do tego odniósł, że Polsce grozi jakaś katastrofa, że bez tej ustawy, nad którą debatujemy, żywność, którą produkuje polskie rolnictwo, będzie niezdrowa albo wręcz trująca. Chciałbym rozwiać ten mit. Wysoka Izbo! Otóż ta ustawa ma świetne zastosowanie szczególnie w krajach starej piętnastki. O ile dobrze pamiętam, panie ministrze, zużycie substancji czynnej na hektar w Polsce wynosiło w granicach 0,5-0,6 kg. Pamięć mam nie najgorszą, w związku z powyższym wiem, że w krajach starej piętnastki zużycie substancji czynnej na hektar wynosiło dziesięciokrotnie więcej niż w Polsce. Czyli porównując te kwestie, średnio nic nam nie grozi, z wyjątkiem kilku gospodarstw, które przekraczają grupę azotanową czy inne rzeczy, ale to jest niewielki odsetek. (Dzwonek) Stąd zastanawiałem się, czy bez tej ustawy nasza żywność mogłaby być uznana za zdrową, czy jest uznawana za zdrową. Przez to, że tak mało tych środków chemicznych zużywamy, nasza żywność ma bardzo dobrą markę. Ostatnie pytanie, panie marszałku. To prawda, że w uzasadnieniu projektu ustawy jest napisane, iż ta ustawa nie powoduje skutków dla budżetu państwa. Chciałbym się dowiedzieć, ile ona kosztuje rolnika i tych, którzy ją będą realizować. Czy na realizację tej ustawy trzeba będzie przeznaczyć około 1 mld zł? Myślę o szkoleniach, wykonywanych co jakiś czas badaniach sprzętu itd. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Ziętek
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! W ostatnich dniach uczestniczyłem w kolejnym wydarzeniu jasno poświadczającym, że województwo śląskie wyrasta na lidera polskiej edukacji i nauki. W ramach inauguracji 45. roku akademickiego na Uniwersytecie Śląskim zainaugurowało działanie Śląskie Międzyuczelniane Centrum Edukacji i Badań Interdyscyplinarnych w Chorzowie. Centrum jest elementem terenu Chorzowskiego Kampusu Uniwersytetu Śląskiego. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wśród celów i zadań, jakie przed dwu laty postawiły przed sobą i całą uniwersytecką społecznością dostojne władze uniwersytetu w związku z budową centrum, było m.in. podniesienie jakości kształcenia i wzrost liczby studentów w dziedzinach priorytetowych z punktu widzenia rozwoju gospodarki, zapewnienie infrastruktury pozwalającej stworzyć ofertę dydaktyczną zapewniającą wykształcenie w strategicznych z punktu widzenia rozwoju kraju kierunkach. Dzięki powstaniu centrum zwiększono dostęp do nowoczesnej, unikatowej aparatury laboratoryjnej, skupionej w nowoczesnych certyfikowanych laboratoriach, oraz do nowoczesnych narzędzi i technik informacyjnych oraz komunikacyjnych wykorzystywanych w dydaktyce. Centrum współpracować będzie z zagranicznymi ośrodkami badawczymi, co pozwoli na utworzenie studiów o charakterze międzynarodowym. Ma także przyczynić się do wzrostu zainteresowania młodzieży naukami przyrodniczymi. Centrum będzie rozpowszechniało ideę, wiedzę i umiejętności związane z zagadnieniami środowiskowymi i nowoczesnymi technologiami. Wysoka Izbo! Poprzez wysokiej jakości działalność dydaktyczno-naukową centrum zapewniać będzie rozwój wysokich technologii, dziedzin i dyscyplin nauk stosowanych, pożądanych z punktu widzenia rozwoju gospodarczego kraju. Zaowocuje wzmocnieniem potencjału ludzkiego w zakresie badań i technologii, upowszechnianiem uzyskanej wiedzy. Wspomoże też współpracę międzysektorową i łączenie potencjałów, a tym samym przyczyni się do realizacji strategii lizbońskiej, która między innymi poprzez rozwój edukacji i przedsiębiorczości ma doprowadzić kraje Unii Europejskiej do gospodarki opartej na wiedzy i do zwiększenia jej innowacyjności. Jest to inwestycja, która - miejmy nadzieję - owocnie przyczyni się do kształcenia specjalistów w dziedzinach najnowocześniejszych technologii i zwiększenia liczby absolwentów matematyki, nauk przyrodniczych i techniki w kraju. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Śląskie Międzyuczelniane Centrum Edukacji i Badań Interdyscyplinarnych w Chorzowie to kolejna wielka i potrzebna inwestycja śląskiej Alma Mater. Wpisuje się w szereg zmian i unowocześnień, jakie obserwujemy w przestrzeni nauki i dydaktyki na Śląsku. Nie tak dawno przecież z tej mównicy miałem zaszczyt poinformować o otwarciu Centrum Dydaktyki i Symulacji Medycznej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Chorzowskie centrum nie próżnuje, w trzy dni po otwarciu w jego murach zorganizowano pierwszą ogólnopolską konferencję dla studentów i doktorantów pod tytułem ˝Pomiędzy naukami - zjazd fizyków i chemików˝. Oby tak dalej! Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Osuch
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Już wygłaszam oświadczenie. Dzisiaj chciałbym wygłosić oświadczenie w sprawie centralizacji systemu zarządzania zasobami ratownictwa medycznego. Ogromne kontrowersje budzi podjęta decyzja o centralizacji systemu zarządzania zasobami ratownictwa medycznego w Małopolsce. W praktyce oznacza ona, iż do lutego 2013 r. zlikwidowane zostaną wszystkie lokalne dyspozytornie pogotowia ratunkowego, usytuowane głównie w szpitalach powiatowych. Budzi to moje obawy, gdyż dotychczasowe funkcjonowanie systemu ratownictwa medycznego nie budziło większych zastrzeżeń, zaś wprowadzone naprędce rozwiązania rewolucjonizują ten system. Od 1 lutego 2013 r. na terenie Małopolski będą funkcjonować zaledwie dwie dyspozytornie pogotowia ratunkowego: w Krakowie, gdzie będzie zlokalizowanych 12 stanowisk, i w Tarnowie - 5 stanowisk. Na jedno stanowisko dyspozytorskie będzie przypadało średnio 200 tys. mieszkańców. Centralna dyspozytornia w Krakowie obsługiwać będzie niezwykle rozległe terytorium obejmujące powiaty: olkuski, chrzanowski, oświęcimski, wadowicki, miechowski, suski, myślenicki, nowotarski, wielicki, proszowicki, tatrzański, krakowski ziemski oraz miasto Kraków. Tymczasem dotychczasowe dyspozytornie pogotowia ratunkowego obsługiwały znacznie mniejszy teren. Osoby w nich pracujące bardzo dobrze znały topografię oraz warunki drogowe i w razie interwencji poszkodowanych szybko wysyłały zespoły ratownictwa medycznego we wskazane miejsce. Teraz ta sytuacja się zmieni, bo zgłoszenia nie będą przyjmowane na przykład w Olkuszu, Chrzanowie czy Zakopanem, ale centralnie w Krakowie. I tu rodzą się problemy. Już teraz słyszymy o sytuacjach, że po wprowadzeniu centralnego systemu zarządzania zasobami ratownictwa medycznego zdarzały się przypadki, iż załoga karetki zamiast jechać do miejscowości, gdzie oczekiwali na nią poszkodowani, pojechała przez pomyłkę do miejscowości o tej samej nazwie, ale w zupełnie innym powiecie. Budzi to uzasadnione obawy o wydłużenie czasu udzielania pomocy osobom poszkodowanym. Wątpliwości budzi również fakt niewystarczającej ilości stanowisk, w których będą odbierane zgłoszenia. Nasuwa się więc pytanie, kto poniesie odpowiedzialność za sytuację, w której, dzwoniąc po pomoc, trzeba będzie odczekać kilkadziesiąt sekund lub nawet kilka czy kilkanaście minut, gdyż część stanowisk w newralgicznym momencie może być zajęta. Przedstawione przeze mnie wątpliwości podzielają także samorządowcy. Radni Sejmiku Województwa Małopolskiego niemal jednogłośnie zaapelowali do wojewody o wycofanie się z realizacji tego projektu. Platforma Obywatelska obiecywała Polakom przed wyborami poprawę sytuacji w służbie zdrowia, tymczasem dziś kolejki do lekarzy specjalistów są coraz większe. A teraz dodatkowo zafundowano nam ogromne zamieszanie w ratownictwie medycznym. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marcin Witko
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wielokrotnie upamiętniał zasłużone dla Polski i Polaków postaci. Dziś chciałbym przedstawić oświadczenie upamiętniające wielkiego patriotę, niezwykłego człowieka, księdza infułata Stanisława Grada. W dniu jutrzejszym przypada pierwsza rocznica jego śmierci. Ksiądz Stanisław Grad urodził się 27 stycznia 1941 r. w Królowej Woli, nieopodal Tomaszowa Mazowieckiego. Po ukończeniu łódzkiego seminarium duchownego w 1964 r. przyjął święcenia kapłańskie. W roku 1968 ukończył teologiczne studia magisterskie na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a w 1976 r. obronił pracę doktorską z teologii w tej samej uczelni. Od 1970 r., przez 22 lata, był dyrektorem Archiwum Diecezji Łódzkiej. W latach 1975-1981 był kapelanem i sekretarzem biskupa Józefa Rozwadowskiego, ordynariusza diecezji łódzkiej. Od roku 1981 do roku 1988 był rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. Na tej uczelni aż do śmierci wykładał historię Kościoła i przez 20 lat prowadził seminaria naukowe. W latach 1988-1990 był proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi, a później, od sierpnia 1990 r., proboszczem parafii św. Antoniego Padewskiego w Tomaszowie Mazowieckim i tamtejszym dziekanem. Był członkiem Rady Kapłańskiej i Duszpasterskiej, członkiem Kolegium Konsultorów i ojcem Synodu Archidiecezji Łódzkiej, wizytatorem katechetycznym i wicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego sługi Bożej Wandy Malczewskiej. Opublikował wiele artykułów naukowych z zakresu historii Kościoła w Polsce i historii diecezji łódzkiej. Otrzymał wiele odznaczeń kościelnych i świeckich. 15 grudnia 1986 r. został kapelanem Jego Świątobliwości, 7 czerwca 1995 r. kanonikiem honorowym Archikatedralnej Kapituły Łódzkiej, 9 grudnia 1997 r. jej kanonikiem gremialnym. 16 marca 2005 r. otrzymał godność prałata honorowego Jego Świątobliwości, a 3 maja 2010 r. - protonotariusza apostolskiego. Wielkość postaci księdza Stanisława Grada trudno opisać słowami. On sam dawał świadectwo swej wielkości czynami. Wiedzą o tym doskonale ci, którym było dane go poznać. Otaczał ludzi wielką dobrocią i ojcowską życzliwością. Cierpliwy ksiądz, który dla każdego znalazł czas i dobre słowo. Niezwykle skromny, wytrwały i nieustępliwy w dążeniu do prawdy, w swej zwykłości niezwykły. To niebywałe szczęście spotkać na swej drodze ludzi wielkich. Ksiądz infułat dr Stanisław Grad bez wątpienia zaliczał się do ludzi wielkich. Rok temu tysiące tomaszowian towarzyszyło mu w ostatniej drodze, oddając cześć i wdzięczność jego ziemskim dziełom. Dziś, w przeddzień rocznicy jego śmierci, przypadł mi szczególny obowiązek i zaszczyt przedstawić i przybliżyć Wysokiej Izbie postać śp. księdza Stanisława Grada, wielkiego księdza, wielkiego tomaszowianina, wielkiego Polaka. Jeśli wrota niebios otwierają się dla wybranych, to ksiądz Stanisław Grad zapewne przekroczył ich próg. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Z miastem Nowym Sączem nierozerwalnie kojarzą się takie zespoły jak Sądeczoki i Promyczki, działające od wielu lat przy Pałacu Młodzieży, będącym kuźnią młodych talentów. W bieżącym roku społeczność pedagogów i wychowanków Pałacu Młodzieży obchodzi jubileusz 60-lecia działalności edukacyjno-wychowawczej prowadzonej przez wspomnianą placówkę. Dzisiejszy Pałac Młodzieży zainaugurował działalność we wrześniu 1952 r. Pałac Młodzieży, który w latach 1970-2007 nosił nazwę Młodzieżowego Domu Kultury, stał się nieformalnym ambasadorem Sądecczyzny w Polsce, w krajach Europy, Azji, w Niemczech, Portugalii, Francji, Wielkiej Brytanii, Austrii, Czechach i Słowacji. Uczestnicy zajęć plastycznych otrzymywali nagrody i wyróżnienia na międzynarodowych wystawach plastycznych. W latach 2000-2004 każdego roku zespół koncertował dla Ojca Świętego Jana Pawła II. Młodzi wokaliści ze Studia Piosenki działającego przy Pałacu Młodzieży występowali na scenach, towarzysząc takim artystom jak: Katarzyna Cerekwicka, Michał Bajor, Justyna Steczkowska, Szymon Wydra, Majka Jeżowska i Eleni. Dzisiejszy Pałac Młodzieży oferuje zajęcia w ponad 190 kołach zainteresowań. Na różne formy zajęć uczęszcza ponad 3 tys. uczniów sądeckich szkół podstawowych i średnich. Placówka ma szeroką ofertę dla dzieci w wieku przedszkolnym. Pałac Młodzieży ma charakter integracyjny, dlatego też prowadzone są zajęcia, na które uczęszczają dzieci niepełnosprawne. Z młodzieżą na co dzień pracuje 43 wykwalifikowanych nauczycieli i instruktorów wspomaganych przez 10 pracowników administracyjnych. Istotnym wydarzeniem podkreślającym szczególne zasługi było nadanie placówce w roku szkolnym 2010/2011 przez panią minister edukacji narodowej Katarzynę Hall tytułu Miejsca Odkrywania Talentów. Pałac Młodzieży jest dumą mieszkańców miasta Nowego Sącza. Od sześciu dekad rodzice bardzo chętnie posyłają do tej placówki swoje dzieci na zajęcia pozalekcyjne. Niewątpliwie warto podejmować starania wspierające działalność takich placówek edukacyjnych, które kształcąc dzieci i młodzież, doskonaląc młode talenty, jednocześnie promują lokalną kulturę, regionalny folklor i liczne tradycje. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W Płocku od 21 grudnia 2005 r. działa Mazowieckie Stowarzyszenie Pracy dla Niepełnosprawnych De Facto. Stowarzyszenie zostało zawiązane dla ogółu społeczności osób niepełnosprawnych w celu realizacji zadań publicznych w zakresie aktywizacji społecznej, zawodowej i zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz działań wspomagających osoby niepełnosprawne pod względem szkoleniowym, edukacyjnym, technicznym i informacyjnym. Dzięki stowarzyszeniu De Facto działa jedyny w Polsce Kiosk z prasą dla osób niewidomych. Zapewne trudno będzie państwu uwierzyć, że do chwili uruchomienia Kiosku w 2007 r. osoby niewidome w Polsce w ogóle nie czytały ogólnodostępnej prasy. Poza Polską zresztą nadal nie czytają, bo Kiosk z prasą jest przedsięwzięciem unikalnym nie tylko w Polsce, ale i w Europie, jak również na świecie. Kiosk stanowi największe źródło informacji dla osób niewidomych. Oferuje 55 tytułów najpoczytniejszych czasopism z polskiego rynku prasowego przetworzonych na format dostępny dla niewidomych. W Kiosku zarejestrowanych jest 2 tys. czytelników niewidomych, którzy bezpłatnie otrzymują rocznie 350 tys. egzemplarzy wybranych przez siebie czasopism zawierających 1200 tys. stron A4 tekstu. Kiosk wysyła czasopisma w plikach elektronicznych na nośnikach, które uwzględniają obiektywne i subiektywne ograniczenia niewidomych czytelników. Czytelnicy otrzymują czasopisma przez Internet, jak również zapisane na płytach CD, które czytają przy pomocy udźwiękowionego komputera. Biedniejsi, mniej sprawni otrzymują czasopisma na płytach CD, ale w plikach audio, które mogą czytać na odtwarzaczach MP3. Specjalną grupę stanowią niewidome dzieci i młodzież, którzy otrzymują na adresy szkół specjalne pakiety czasopism edukacyjnych koniecznych do równej edukacji. Stowarzyszenie De Facto, wychodząc naprzeciw potrzebom zgłaszanym przez członków, dzięki wykorzystaniu techniki audiodeskrypcji, przez którą przekaz filmowy może być dostępny również dla osób niewidomych, uruchomiło Internetowy Klub Filmowy Osób Niewidomych ˝Pociąg˝. Za pośrednictwem klubu osoby niewidome bezpłatnie raz na miesiąc otrzymują do obejrzenia film z audiodeskrypcją. Razem z filmem otrzymują w brajlu, MP3 lub HTML wprowadzenie do filmu przygotowane przez moderatora filmu - osobę niewidomą. Po obejrzeniu filmu odbywa się przez Internet dyskusja o filmie prowadzona przez moderatora. Klub filmowy osób niewidomych jest inicjatywą niespotykaną w Polsce, ale i na świecie. Pomaga wypełniać obowiązki państwa wobec osób niewidomych, jakie wynikają choćby z ostatnio podpisanej Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Chciałabym z tego miejsca serdecznie podziękować zarządowi stowarzyszenia, wszystkim wolontariuszom zaangażowanym w prace tego stowarzyszenia pomagającego na miarę potrzeb XXI wieku osobom niewidomym i niedowidzącym. Dziękuję bardzo.
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Tym razem w oświadczeniu chciałbym się odnieść do spraw bieżących, nieco inaczej niż moi koledzy przed chwilą. To oświadczenie dotyczy, wydawałoby się, sprawy lokalnej, ale tak naprawdę sprawy, która powinna dotyczyć nas wszystkich. Dotyczy oficjalnego listu, który kilka dni temu został opublikowany na oficjalnym portalu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego. Takie listy otwarte rzeczywiście czasami się zdarzają, ale tym razem jest to list szczególny. Marszałek województwa, kierując ten list do Juliusza Brauna, prezesa Telewizji Polskiej SA, żąda wyciągnięcia konsekwencji za opublikowany materiał i jednocześnie przyznaje, że wcześniej wpływał na dyrektora telewizji regionalnej, aby taki materiał nie został wyemitowany. Pan marszałek nie jest osobą tuzinkową, to jeden z czołowych polityków Platformy Obywatelskiej w województwie podlaskim, popierany przynajmniej przez część posłów i stojący wysoko we władzach Platformy Obywatelskiej. Treść tego listu musi wywołać co najmniej zdziwienie tych wszystkich, którzy funkcjonują w państwie demokratycznym albo chcieliby w takim państwie funkcjonować. Przecież nawet pan premier kilkakrotnie wskazywał na to, że media powinny być obiektywne, niezależne. Mówił co prawda kiedyś o wajsze, którą ktoś kiedyś w mediach niby podobno przełożył, ale przecież nigdy oficjalnie sam się nie przyznawał do tego, że ma taki wpływ na media, aby sterować przekazem także mediów publicznych. Tutaj natomiast lokalny, regionalny polityk Platformy Obywatelskiej wyraźnie i oficjalnie stwierdza, że wpływa i chce wpływać na materiał publikowany przez media lokalne, przez telewizję publiczną, i jednocześnie powołuje się na to, że taka powinna być misja telewizji publicznej, ale jest to chyba nie najlepsze rozumienie słowa ˝misja˝ w tym akurat wydaniu. Misja telewizji publicznej to przecież, między innymi, rzetelne i bezstronne informowanie o najważniejszych faktach z życia publicznego, a nie stawanie się biuletynem informacyjnym partii rządzącej. Stąd należałoby oczekiwać, że zarówno prezes telewizji publicznej, chociaż ewidentnie powołany w wyniku pewnego układu politycznego, przynajmniej oficjalnie uzna, że wpływanie polityków partii rządzącej czy jakiejkolwiek innej na materiały publikowane w telewizji publicznej nigdy nie będzie miało miejsca. Tak samo należałoby oczekiwać, że władze Platformy Obywatelskiej, i to władze na szczeblu ogólnokrajowym, jednoznacznie do tej sprawy się ustosunkują. Bez takiego jednoznacznego stanowiska władz Platformy Obywatelskiej trudno uważać, że przymiotnik, który w nazwie tej partii występuje, to nie tylko i wyłącznie fikcja. Oczekujemy, że Platforma Obywatelska przyzna, iż nadal chce, aby Polska była państwem demokratycznym, a nie by zmierzała do państwa autorytarnego, gdzie media publiczne stają się tylko i wyłącznie narzędziem propagandy i władzy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Nemś
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Corocznie w dniu 1 października obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Osób Starszych. Święto to zostało ustanowione w grudniu 1990 r. przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Przyjęto wówczas rezolucję, która była następstwem inicjatyw ONZ na rzecz osób starszych, wśród których wymienić trzeba koniecznie Międzynarodowy Wiedeński Plan Działania dotyczący Osób Starszych, przyjęty w 1982 r. przez Światowego Zgromadzenie na temat Osób Starszych, zatwierdzone w tym samym roku przez Zgromadzenie Ogólne. Międzynarodowy Dzień Osób Starszych został ustanowiony, aby zwrócić uwagę społeczeństw poszczególnych krajów na problemy osób w podeszłym wieku. W roku 1950 na całym świecie żyło 200 mln ludzi powyżej 60. roku życia, dzisiaj liczba ta zwiększyła się do 500 mln, a według prognoz w 2020 r. na świecie będzie żyło nawet ponad 1 mld osób w takim wieku. Tylko w naszym kraju żyje obecnie ponad 6 mln Polaków powyżej 60. roku życia, zaś z prognoz demograficznych GUS wynika, iż liczba ta wzrośnie w ciągu najbliższych 20 lat o 3,5 mln. Tak gwałtownemu procesowi starzenia się ludności Polski w ciągu dwóch najbliższych dekad będzie sprzyjała zwiększająca się przeciętna długość życia. Zmiany demograficzne związane ze starzeniem się społeczeństw wielu krajów europejskich, w tym również Polski, powodują, że konieczne staje się podejmowanie wszelkiego rodzaju działań zmierzających do maksymalnego wydłużenia w czasie aktywności zawodowej, jak i społecznej osób starszych. Międzynarodowy Dzień Osób Starszych jest na całym świecie, a więc i w Polsce, okazją do swoistego oswajania się z problemem starości, do ukazywania naturalności procesu starzenia się, a także do zerwania z powszechnym nadal stereotypem łączącym wiek dojrzały z niedołężnością, niesamodzielnością oraz z wszelkiego rodzaju ograniczeniami natury fizycznej i psychicznej. Doroczne święto wszystkich seniorów jest ponadto doskonałym pretekstem do podjęcia konstruktywnej dyskusji na temat problemów, z którymi borykają się oni na co dzień, między innymi w związku z różnymi przejawami dyskryminacji, która często ich dotyka, niewystarczającym dostępem do odpowiedniej opieki zdrowotnej, jak i niepełnym udziałem w rozwoju kulturalnym i ekonomicznym naszego społeczeństwa. Dziękuję. (Oklaski)