Mówca: Zofia Popiołek
Data: 2015-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Bardzo się cieszę, że ten projekt powstał i że komisja pracowała nad nim, chociaż pod koniec kadencji, ale sytuacja mieszkaniowa w Polsce jest tragiczna, jest tak zbałaganiona, że przynajmniej tę sprawę mieszkań zakładowych można w jakiś sposób naprawiać. Zdaję sobie też sprawę z tego, że nie jest to kompleksowe rozwiązanie dotyczące mieszkań zakładowych. Odczułam to jako ogromną porażkę, swoją osobistą, w tej kadencji Sejmu. Wiem, że byłam w małym klubie, nie w klubie, którego argumenty przyjmowano. Pan wie, o czym mówię, mówię o sytuacji lokatorów, najemców w kamienicach prywatnych, których tam skierowano w PRL-u do czasu ustawy z 1994 r. na podstawie aktów administracyjnych. Nie uzyskałam żadnego wsparcia, żadnego z klubów, mimo że dowiodłam, że decyzje, na podstawie których ludzie byli kierowani do tych mieszkań, nadal są w obrocie prawnym. Można oczywiście występować z roszczeniami do sądów, poszczególne osoby mogłyby występować z roszczeniami do sądów i pozywać gminy w związku z realizacją tych decyzji, ale są to osoby starsze, bezradne i skazane na to nie przez właścicieli znających temat, jak to nastąpiło, tylko przez różne spółki prawnicze, które w sposób bezwzględny wyrzucają stamtąd ludzi po kilkudziesięciu latach zamieszkiwania, nie licząc się z żadnymi zasadami przyzwoitości. Niedawno nowelizowany Kodeks karny miał złagodzić tę sytuację, a moim zdaniem jeszcze bardziej zabałaganił sprawę, ponieważ, jak mówię, czym innym jest zasiedlenie budynku na podstawie aktu prawnego nadal będącego w obrocie prawnym, a czym innym jest umowa cywilnoprawna, w przypadku której powinny obowiązywać jasne reguły gry: z chwilą wygaśnięcia tej umowy pomiędzy właścicielem a najemcą lokal powinien być opuszczony. Ja rozumiem, że po 20 latach trudno się przyznać do tak kardynalnych błędów, jakie po trosze popełnili wszyscy, jeżeli chodzi o interpretację, w przypadku tych osób, najstarszych mieszkańców miast, osób, które były osiedlane właśnie w ten sposób. Przyznanie się jest trudne, ale trzeba to zrobić. Jak mówię, przedstawiłam taką ekspertyzę z UMCS, ale każdy prawnik powinien wiedzieć, że decyzja nie może się zamienić w umowę cywilnoprawną, żeby te doktoraty zadziałały. Ta opinia jest załączona do mojego projektu ustawy. Przepraszam, panie ministrze, ale jeżeli się nie odróżnia reprywatyzacji od oddania zarządu, to jest to skandaliczna niewiedza urzędników, bo reprywatyzacja jest wtedy, tak jak w Warszawie, kiedy nieruchomość się upaństwowiło i się ją reprywatyzuje. Jeżeli zaś ta nieruchomość stale była własnością prywatną czy o własności nieuregulowanej, wtedy nie ma mowy o reprywatyzacji, tylko o oddaniu zarządu. Jak mówię, nie miałam ochoty kandydować, mam małe szanse, bo mam trzecie miejsce na liście Lewicy w Lublinie, ale będę dobijała się do posłów wszystkich opcji, żeby ten nierozwiązany problem starszych niekiedy ludzi w przyszłej kadencji Sejmu naprawdę został podniesiony. Nie wiem, ale ja w tej chwili nie znajduję lepszego rozwiązania niż właśnie uregulowanie ustawą wszystkich przypadków zasiedlenia. Nie można człowieka, który był rzetelny i płacił, traktować tak samo jak tego niepłacącego, dewastującego mieszkanie, bo to jest najzwyczajniej w świecie nieuczciwe. Dlatego, kończąc, przedstawiam ogromną prośbę w tej sprawie, bo po zmianach w Sejmie urzędnicy ministerstwa zostają, żeby pamiętać o tym projekcie ustawy, o tych rozwiązaniach i o tych lokatorach. Oczywiście poprzemy ten projekt ustawy. Dziękuję bardzo.