PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ogromny niepokój związków zawodowych działających w górnictwie węgla brunatnego budzi polityka energetyczna obecnego rządu w obszarze węgla brunatnego. Przedstawiciele strony społecznej, przedstawiciele Federacji Związków Zawodowych Górnictwa Węgla Brunatnego uważają, że dokument opracowany przez Ministerstwo Gospodarki, tj. ˝Polityka energetyczna Polski do 2050 roku˝, w tej części dotyczącej branży, jest szkodliwy. Strona społeczna uważa, że: po pierwsze, posiadanie przez Polskę złóż węgla brunatnego powinno być ważnym elementem gwarantującym bezpieczeństwo energetyczne Polski; po drugie, strona rządowa w trybie pilnym powinna przedstawić zainteresowanym osobom wykaz złóż o tzw. strategicznym znaczeniu w okresie długo- i krótkoterminowym, mam na myśli także złoża w zagłębiu konińsko-turkowskim; po trzecie, należy zwiększyć dotacje państwowe celem wprowadzenia nowych technologii powodujących sukcesywne obniżanie emisji związków chemicznych i oczywiście CO 2 ; po czwarte, należy kontynuować i podejmować wszelkie działania, których celem byłoby przedłużenie pracy Elektrowni Adamów. Nie ma też zgody strony społecznej - a także nie ma zrozumienia samorządowców w tym zakresie - na dyskryminacyjną politykę w zakresie pomocy publicznej dla różnych branż związanych z wydobyciem węgla. Ostatnio wysoki parlament pominął stawkę preferencyjną VAT na energię elektryczną otrzymywaną z węgla brunatnego. Odpowiedź ministra finansów w tej sprawie jest iluzoryczna, mówi on w ten sposób: Skoro Grupa Kapitałowa ZE PAK ma dobry wynik, to nie zastosujemy tam tej preferencyjnej stawki podatku VAT. To jest wyjątkowo nieodpowiedzialna polityka wobec tej branży, a także jeśli chodzi o szanse rozwojowe regionu konińskiego. Dlatego też chciałbym zapytać stronę rządową: Po pierwsze, jak mają się rozmowy dotyczące przedłużenia funkcjonowania Elektrowni Adamów? Po drugie, czy zostaną podjęte działania i programy rządowe wzmacniające (Dzwonek) programy i nowoczesne technologie, których celem jest obniżenie emisji CO 2 ? I po trzecie, dlaczego nie zastosowano równych instrumentów wsparcia publicznego, czyli preferencyjnej stawki VAT, jeśli chodzi o wydobycie węgla brunatnego? Dziękuję.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Minister! Oczywiście chodzi o preferencyjną stawkę akcyzy, a nie VAT. (Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki Anna Nemś: Akcyzy.) Może Ministerstwu Gospodarki jest wszystko jedno. (Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki Anna Nemś: Nie, to ja się przejęzyczyłam. Przepraszam.) Nie odpowiedziała pani merytorycznie, dlaczego w sposób systemowy wyłączono z tej pomocy publicznej branżę węgla brunatnego. Tam jest strata, ale czy podmiotowi, który jest zdrowy i funkcjonuje, nie należy się pomoc publiczna? Czy to znaczy, że będziemy kreować politykę państwa w zakresie dostępu do pomocy publicznej w taki sposób, że tym innym podmiotom, które sobie nie radzą, będziemy po prostu pomagać, a tym, które normalnie funkcjonują na zasadach rynkowych, nie będziemy pomagać? To jest również ograniczenie, podkreślam, szans rozwojowych regionu. Tego samorządowcy również nie rozumieją. Druga kwestia. Powiedziała pani, że ten dokument rządowy przewiduje zmniejszenie opłacalności produkcji energii opartej na węglu brunatnym ze względu na wysokie koszty związane z CO 2 , mówiąc w skrócie. (Dzwonek) Dlatego też pytamy, czy będą programy wspomagające nowoczesne technologie, które można zastosować w celu obniżenia kosztów związanych z CO 2 . Dziękuję.
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje pytanie dotyczy możliwości przywrócenia funkcjonowania dyspozytorni pogotowia ratunkowego w Nowym Sączu. Przypomnę, że dwa lata temu wojewoda małopolski Jerzy Miller dokonał reformy systemu ratownictwa medycznego w Małopolsce, likwidując, przenosząc lokalne dyspozytornie do dwóch miejscowości - Krakowa i Tarnowa. Ta sytuacja spowodowała, że takie miasta, jak Nowy Sącz, Nowy Targ i Limanowa pozostały bez lokalnych dyspozytorni. W ciągu tych dwóch lat doszło do szeregu sytuacji, które były, choć nie chcę użyć takiego słowa, spektakularne. Karetki pogotowia nie jechały do miejscowości, gdzie były potrzebne, ale do innych miejscowości. W konsekwencji doprowadziło to do kilku tragicznych wydarzeń. Karetki pogotowia po prostu nie jeździły do miejscowości, gdzie były wypadki czy zdarzenia, ale do innych miejscowości. W ciągu ostatniego miesiąca mieszkańcy Sądecczyzny zebrali 16 tys., prawie 17 tys. podpisów pod petycją do ministra zdrowia i wojewody małopolskiego. Te podpisy w dniu wczorajszym przekazałem panu podsekretarzowi stanu w Ministerstwie Zdrowia. Ci mieszkańcy domagają się przywrócenia do Nowego Sącza dyspozytorni pogotowia. Przede wszystkim w opinii mieszkańców, ale także ratowników medycznych system funkcjonuje obecnie gorzej niż przed reformą. Zbyt często dochodzi do takich sytuacji, kiedy mamy do czynienia z błędnymi informacjami o miejscu zdarzenia, z opóźnieniami dotyczącymi przyjazdu karetek pogotowia. W związku z powyższym, panie ministrze, w dniu wczorajszym przekazałem panu te podpisy. To jest apel tysięcy sądeczan o reformę tego systemu, o zmianę tego systemu. W związku z tym mam pytanie: Czy w związku z tymi sygnałami ministerstwo podejmie próbę wymuszenia w pewien sposób na panu wojewodzie Jerzym Millerze korekty tego systemu? Czy mieszkańcy Sądecczyzny mogą mieć nadzieję na przywrócenie dyspozytorni do Nowego Sącza? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! To, że trzeba zmieniać nawyki żywieniowe, to jest sprawa jasna i oczywista. I dobrze, że te działania są podejmowane. Jednak chyba trochę innego podejścia wymaga żywienie na stołówkach szkolnych dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną, co uświadomiono nam podczas spotkania w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 2 w Krakowie. Tam te dzieci, do których nie można bezpośrednio dotrzeć, po prostu mają swoje nawyki i nie da się tak szybko zmienić tych nawyków. Stąd jest taka sugestia i prośba, aby jednak inaczej potraktować - przynajmniej przejściowo, przez jakiś czas - tę sytuację. Pytanie do pani minister brzmi: Czy uznaje pani zasadność tego i czy planuje się zmianę w tym zakresie, jeśli chodzi o rozporządzenie, uwzględniającą tę sytuację? Dziękuję bardzo. Pani poseł Bobowska będzie jeszcze uzupełniać.
Mówca: Joanna Bobowska
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Wypowiem się bardziej w sensie ogólnym, bo od pokoleń te źle kształtowane nawyki smakowe nie są możliwe do zmiany bez procesu dostosowania i bardzo szerokiej prozdrowotnej kampanii informacyjnej na temat zdrowego żywienia. Zdaniem prowadzących stołówki konieczna jest taka zdroworozsądkowa weryfikacja przepisów i przygotowanie listy produktów zakazanych w stołówkach. To rozporządzenie dotyczące zbiorowego żywienia w szkołach w obecnym kształcie jest trudne do wprowadzenia w życie ze względu na ograniczone wydatki w budżetach gmin i innych instytucji. Stąd pierwsze pytanie: Czy, wychodząc naprzeciw wnioskom usługodawców, zostaną przygotowane przez ministerstwo w nowym rozporządzeniu przepisy dotyczące produkcji technologicznej potraw i norm żywieniowych? Chodzi o zapisy określające odpowiednie wartości odżywcze i uwzględnienie kwoty, jaką dysponują publiczne instytucje finansujące żywienie dzieci. I drugie pytanie: Czy planują państwo zastosowanie okresu przejściowego? Bowiem wprowadzone surowe przepisy powodują marnowanie jedzenia, które zostaje na talerzach małych konsumentów, a także pojawiają się niestety zachowania ekstremalne, np. sklepiki sytuują się poza szkołami, dzieci handlują coca-colą, chipsami albo batonami. Bardzo proszę o odpowiedź. Dziękuję.
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Pani minister od dawna wie, jakie jest moje zdanie w tym temacie, jeśli chodzi o styl życia, szczególnie nawyki żywieniowe naszych dzieci, zresztą od pewnego czasu toczę pewnego rodzaju batalię przeciwko pewnym medialnym informacjom. Natomiast z odpowiedzi pani minister wynika jedna rzecz, która jest dla nas i dobra, i jednak zastanawiająca: Czy jeśli chodzi o okres przejściowy dla tych placówek, w których naprawdę trudno jest wdrożyć te nawyki, będzie to na zasadzie tylko i wyłącznie informacji, że tak, nie będziemy karać, tylko edukować, spróbujcie te dzieci nauczyć, czy też będzie to jakaś formalna informacja skierowana do tychże placówek? Bo dzieciom z niepełnosprawnością intelektualną naprawdę trudno jest przekazać, że dzisiaj muszą pić zdecydowanie mniej słodki lub całkiem niesłodki kompot. (Dzwonek) Tylko i wyłącznie o to chodzi. Druga kwestia: Jak ma się... Już kończę, panie marszałku, jedno zdanie.
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

...do tego sytuacja, o której jest w mediach bardzo głośno, że minister edukacji niejako negocjuje z ministrem zdrowia wprowadzenie możliwości spożywania przez dzieci np. drożdżówek, skądinąd wiemy, że niekorzystnych przy spożywaniu ich w nadmiarze dla zdrowia naszych dzieci? Dziękuję.
Mówca: Elżbieta Królikowska-Kińska
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. W zasadzie moje pytanie jest bardzo krótkie. Panie ministrze, niektórzy nauczyciele chcą odejść z pracy przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Jakie kryteria muszą być spełnione, żeby nauczyciel miał prawo do emerytury pomostowej lub świadczenia pomostowego? Czy nauczyciele często korzystają z tej możliwości?
Mówca: Dorota Rutkowska
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Właśnie moje pytanie miało dotyczyć tego, o czym już pan minister powiedział. Chciałam zapytać o te niektóre grupy nauczycieli, którzy nie mają uprawnień do kompensówek. Z pana wypowiedzi wynika, że w tej chwili nie są prowadzane jakiekolwiek dyskusje czy prace nad tym, żeby wszystkim nauczycielom dać takie uprawnienia. Pytamy o to dlatego, że dość często do naszych biur poselskich przychodzą z takimi pytaniami nauczyciele. Również w czasie spotkań, które organizujemy w terenie, padają właśnie te pytania. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! 7 stycznia 2015 r. Rada Ministrów przyjęła plan naprawczy dla Kompanii Węglowej. Ten plan został skonsultowany ze stroną związkową i 17 stycznia br. został ostatecznie przyjęty. Miał on być wdrożony i jest realizowany. Pamiętamy, że uzgodniono i w tym planie zapisano, że kopalnie mają być podzielone na te, które są rentowne, które ekonomicznie mają funkcjonować. Wydzielono 11 takich kopalń. Mowa była o kopalniach, które miały być włączone do Spółki Restrukturyzacji Kopalń. Majątek, który pozostawał poza realizacją celu podstawowego, a więc niezwiązanego z działalnością górniczą, miał być sprzedany. W tym czasie również w innych spółkach węglowych - w Kompanii Węglowej - trwała realizacja programu naprawczego wdrożonego przez Zarząd Katowickiego Holdingu Węglowego i stronę społeczną. W styczniu trwały negocjacje z Jastrzębską Spółką Węglową dotyczące ograniczenia pewnych świadczeń, aby zachować płynność finansową tej spółki. Panie ministrze, w trakcie realizacji tych działań Wysoka Izba przyjęła ustawę o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego na lata 2008-2015, zmienialiśmy dotychczasową ustawę, stwarzając narzędzie do przeprowadzenia restrukturyzacji górnictwa. Po dziewięciu miesiącach, wykonaniu całej pracy, która z tego wynikła, chcielibyśmy się dowiedzieć w Wysokiej Izbie, jaka jest sytuacja, jak przebiega proces realizacji koncepcji restrukturyzacji sektora węgla kamiennego, czy dotrzymujemy terminów, które zapisano w tym planie, jak przebiegają rozmowy z Jastrzębską Spółką Węglową (Dzwonek) i bankami dotyczące zachowania płynności finansowej tej spółki. To są ważne pytania, na które dzisiaj chcielibyśmy usłyszeć odpowiedź, bo niestety trzeba powiedzieć, że na Śląsku zwłaszcza górnicy nie są pewni swoich miejsc pracy. Jak dalej ten proces będzie przebiegał? Pojawiają się półinformacje, które czasami podnoszą poziom emocji, a nie są one prawdziwe. W związku z tym, panie ministrze, proszę o odpowiedź na zadane pytania. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Brzezinka
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Panie ministrze, bardzo serdecznie dziękuję za te szczegółowe i bardzo rzetelne informacje na temat przebiegu procesu restrukturyzacji, jaki w tej chwili zachodzi w polskim górnictwie. Niezwykle ważne jest to, aby rozmawiać o tym procesie w sposób merytoryczny, a nie tylko traktować to jako element kampanii wyborczej. Niestety w ostatnim czasie, jeśli chodzi o debatę o polskim górnictwie węgla kamiennego, to dominuje. W ramach pytania dodatkowego chciałbym zapytać o następującą rzecz. Proces przekształceń uwalnia też majątek trwały spółek górniczych, w tym wiele nieruchomości, które nie będą w przyszłości wykorzystywane na cele związane z wydobyciem węgla kamiennego. Bardzo często to są atrakcyjne nieruchomości z uwagi na fakt, że są zabezpieczone w sposób właściwy przed szkodami górniczymi. Znajdują się - bo kiedyś wokół kopalni tworzono śląskie miasta - bardzo często w centrum miasta. (Dzwonek) Stąd zainteresowanie samorządów tymi terenami. Stąd też oczywiście moje pytanie: Czy istnieje możliwość nieodpłatnego przekazania jednostkom samorządu tego majątku spółek, który nie jest związany z podstawową działalnością górniczą? Czy w najbliższym czasie można spodziewać się, że samorządy będą mogły przejmować w ten sposób te nieruchomości? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zacznę od krytycznego ocenienia ARiMR-u w 2013 r. przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów odnoszącego się do pracowników. Przypomnę, rzecz dotyczyła mobbingu, konfliktu interesów kadry kierowniczej, zatrudniania rodzin. Ujawniono nepotyzm, kumoterstwo w zatrudnianiu, awansowaniu i nagradzaniu. Zatrudnianie rodzin było zjawiskiem powszechnym i akceptowanym przez kierownictwo, kontrola wykazała możliwość korupcji w przypadku zatrudniania na różnych stanowiskach członków rodzin. Państwo z całą pewnością znacie wyniki tej kontroli. Dzisiaj do tego wszystkiego dokłada się to, co dzieje się w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i ma związek z jutrzejszym protestem pracowników, którzy twierdzą, że od sześciu lat płace w agencji nie zwiększają się, co przy rosnących kosztach utrzymania spowodowało ich realny spadek o ok. 20%. Jednocześnie od kilku lat systematycznie spada zatrudnienie w ARiMR. W związku ze zwiększoną liczbą obowiązków powoduje to wzrost obciążenia poszczególnych pracowników, coraz częściej skutkuje też wymuszoną pracą w godzinach nadliczbowych oraz w soboty. Pikanterii dodaje fakt, że o pracy w sobotę pracownicy dowiadują się np. w piątek o godz. 14. Warto przypomnieć, że pracownicy agencji są jednymi z nielicznych urzędników w Polsce, którzy systematycznie muszą uczestniczyć w szkoleniach zawodowych, a zdobytą wiedzę potwierdzać przeprowadzanymi kilka razy w roku egzaminami. To jest akurat dobre, bo świadczy o tym, że są pracownikami dobrze wykształconymi. Niezadowolenie pracowników z powodu braku podwyżek wynagrodzeń dodatkowo pogłębia, usankcjonowany odpowiednimi zapisami w regulaminie wynagradzania, fakt ogromnych różnic w ich wysokości pomiędzy pracownikami centrali a pracownikami jednostek terenowych poszczególnych biur powiatowych. Panuje opinia, że różnice w przypadku realizacji tych samych zadań sięgają nawet 20%. Frustrację pracowników budzi też nieczytelna polityka kadrowa oraz brak jasnych kryteriów awansowania. (Dzwonek) Prowadzone od lat przez związki zawodowe próby dialogu z pracodawcą w celu uzdrowienia sytuacji kadrowej i płacowej nie przyniosły skutku. Stąd pytania, które stawiają pracownicy ARiMR-u. Jaka jest szansa na wzrost wynagrodzenia w ten sposób, że stawki osobistego zaszeregowania każdego pracownika zostaną podwyższone o 500 zł brutto? Jeśli nie o 500 zł, to czy w ogóle jest szansa na jakiekolwiek podwyżki? Jeśli tak, to na jakie? Czy jest możliwe ujednolicenie płac na poszczególnych stanowiskach we wszystkich jednostkach organizacyjnych agencji? Jeśli tak, to kiedy? I czy możliwe jest wprowadzenie czytelnego systemu nagród kwartalnych, tak aby spełniały one swoją funkcję motywacyjną? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Krzysztof Ardanowski
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Do zadania tego pytania skłaniają mnie liczne wizyty pracowników agencji i rolników. Przypomnę, że mamy jedną z największych agencji w Europie, zainwestowaliśmy w nią miliardy złotych, funkcjonuje ona już kilkanaście lat. Można byłoby po niej oczekiwać pewnej sprawności. Kończy się drugi okres nowej perspektywy finansowej i okazuje się, że system informatyczny agencji poza przyjęciem i zarejestrowaniem wniosków nie pozwala nic więcej z nim zrobić. Pracownicy część działań, również w zakresie płatności bezpośrednich, mają wykonywać ręcznie. Czym zatem pracownicy zajmują się w tej chwili? Ano organizują kampanię wyborczą działaczom PSL - kierownictwu agencji, panu prezesowi, również politykom PSL. Na spotkaniach, które zgodnie z nazwą mają być spotkaniami informacyjnymi na temat nowej perspektywy finansowej, o tej perspektywie mówi się bardzo mało. Te spotkania są kosztowne, dysponuję rachunkami, to są tysiące złotych za zorganizowanie każdego z takich spotkań. Generalnie agencja służy w tej chwili Polskiemu Stronnictwu Ludowemu jako wyborcza agencja reklamowa. Czy może pan coś powiedzieć na ten temat?
Mówca: Jan Kulas
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Skonsultowaliśmy kwestię i pytania, także ewentualne pytania pomocnicze, będę zadawał ja. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Jako poseł ziemi pomorskiej i ziemi gdańskiej, chciałbym zapytać o rzecz najważniejszą dla naszego regionu, nie tylko dla woj. zachodniopomorskiego, ale także dla szeroko rozumianego regionu północnego. Kiedy mówię o Pomorzu, to myślę oczywiście o Pomorzu od Gdańska, Gdyni i Elbląga, aż po Szczecin, Świnoujście. Rzeczywiście gospodarka morska, rozwój portów morskich to jeden wielki problem. W mojej ocenie jest to kwestia w tej chwili najważniejsza. Miałem okazję gościć niejednokrotnie w portach morskich Gdańska, Gdyni, panie ministrze - wysoka koniunktura, znakomity rozwój. Konsultowałem także te kwestie. Są powody do dużej satysfakcji, zadowolenia. Oczywiście, mamy nadzieję, że ta koniunktura i rozwój będą podtrzymywane. Tyle tytułem wyrażenia mojego poglądu, ale do tej kwestii jeszcze wrócę. Bardzo ucieszyłem się, że na ostatnim posiedzeniu rządu w Gdańsku, które miało miejsce w końcu sierpnia tego roku, pani premier Ewa Kopacz, jako premier rządu PO-PSL, wyraźnie mówiła o rozwoju gospodarki morskiej. Wskazywała na jego dynamiczny rozwój i wyrażała troskę rządu o rozwój gospodarki morskiej, w tym także portów morskich o podstawowym znaczeniu, czyli Gdańska, Gdyni oraz, oczywiście, Szczecina i Świnoujścia. W nadziei na pozyskanie konkretnych informacji zadaję pytania. Po pierwsze, jaka jest generalna polityka rządu premier Ewy Kopacz wobec gospodarki morskiej? Po drugie, jak przedstawia się obecna kondycja ekonomiczna portów morskich o podstawowym znaczeniu? Po trzecie, jaka jest prognoza rozwoju portów w najbliższych latach? Trzeba troszczyć się o to, co będzie za pięć lat, co będzie za 10 lat, trzeba myśleć także o tym, co będzie za kilkanaście lat. I ostatnie pytanie: Czy i w jakim stopniu pan minister podziela pogląd, że jednym z elementów sukcesów gospodarczych polskich portów morskich o podstawowym znaczeniu jest ich profesjonalne i nowoczesne zarządzanie? Na przykładzie morskiego portu w Gdańsku i morskiego portu w Gdyni jestem (Dzwonek) o tym głęboko przekonany. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Krzysztof Jurgiel
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W ostatnich dniach minister Sawicki kłamie, podając nieprawdziwe informacje w mediach o tym, że podczas reformy rynku cukru i negocjacji w 2005 r. zredukowano dla Polski kwoty o 360 tys. t, a ponadto że można było uratować 200 tys. t cukru. Jest to ewidentna nieprawda. Po pierwsze, w ramach negocjacji podczas reformy nie redukowano kwot cukrowych, a tylko połączono w ramach wszystkich państw kwoty A + B i kwoty cukrowe przed negocjacjami. A więc kwoty ustalone jeszcze w roku 2001 i potem podczas wejścia Polski do Unii były takie same jak po negocjacjach. Polska miała kwotę 1672 tys. t wynegocjowaną przez Kalinowskiego w Kopenhadze i taką samą otrzymała po negocjacjach. Dodatkowo wynegocjowałem dla Polski 100 tys. t, czyli w wyniku negocjacji nie było redukcji, jak twierdzi pan minister, o 360 tys. t, lecz otrzymaliśmy dodatkowo 100 tys. t. Czy to jest prawda? Po drugie, czy redukcja o te 366 tys. t miała miejsce w 2008 r. i czy wniosek złożył wtedy, w tym czasie, w imieniu rządu prezes Agencji Rynku Rolnego, jeśli chodzi o polskie cukrownie, i prezesi innych cukrowni? Polska straciła wtedy 140 tys. t. Był to wniosek dobrowolny, bo w żadnym zapisie prawa unijnego nie było stwierdzenia, że redukcja jest obowiązkowa. Były to dobrowolne decyzje państw narodowych. Chciały one po prostu pozyskać środki finansowe, ale można było - jeszcze raz podkreślam - zacisnąć pasa i nie redukować kwoty cukru, jeśli chodzi o Polskę. (Dzwonek) Dlatego chciałbym, aby pan odniósł się do tego, czy minister Sawicki kłamie, czy też nie.
Mówca: Eugeniusz Tomasz Grzeszczak
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo proszę. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Tadeusz Nalewajk: ...bo to jest, myślę, bardzo istotna sprawa. Czy Krajowa Spółka Cukrowa przejęła inicjatywę od plantatorów przy rezygnacji z kwot cukrowych w 2008 r.? W 2007 r. dokonano modyfikacji rynku cukru, której istotą było zwiększenie zachęt do uczestnictwa w funduszu restrukturyzacji producentów cukru i izoglukozy, jak i plantatorów buraka cukrowego. W tym celu Komisja Europejska proponowała plantatorom buraków cukrowych możliwość składania wniosków o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej, tzw. inicjatywa plantatorów, z tym że plantatorzy mogli złożyć wnioski do wysokości 10% kwoty danego producenta. Jak miał ktoś 200 tys., to producenci mogli złożyć do 20 tys. Ponadto zaproponowano możliwość przejęcia wniosków plantatorów przez producentów cukru. Wnioski plantatorów przyjmowane były do 30 listopada 2007 r. Ponadto zaproponowano jednorazową płatność w wysokości 270,5 euro za tonę cukru dla plantatorów buraka cukrowego, którzy na stałe zaprzestaną uprawy buraków cukrowych, zarówno z inicjatywy plantatorów, jak i przy rezygnacji z kwot przez producenta, oraz stały procent pomocy restrukturyzacyjnej dla plantatorów. Tu jeszcze dodatkowo była tzw. płatność obszarowa dla tych, co zrezygnowali przed perspektywą 2007-2013. W ramach tzw. inicjatywy plantatorskiej do 30 listopada 2007 r. plantatorzy buraków cukrowych złożyli w Polsce 11 746 wniosków na łączną zadeklarowaną kwotę zrzeczenia się 253 490 t cukru, co stanowiło 14,3% krajowej kwoty cukrowej. Nastąpiło częściowe zwolnienie producentów cukru od opłaty restrukturyzacyjnej oraz uzależnienie częściowego cięcia kwot w 2010 r. od wielkości zrzeczenia się przez producentów cukru kwoty w latach poprzednich. Inicjatywa plantatorska została przejęta zgodnie z obowiązującymi przepisami przez producentów cukru, którzy zdecydowali się na oddanie do funduszu restrukturyzacji większej kwoty niż kwota, o którą wnosili plantatorzy. W Polsce wszyscy producenci cukru zdecydowali się na przejęcie inicjatywy plantatorskiej i złożyli stosowne wnioski. Takie dokumenty są w Brukseli i w Polsce, jeśli chodzi o kwoty cukrowe, o których rozmawialiśmy już kilka razy w Sejmie, w tym w komisjach. Zresztą chyba w komisji, panie pośle, była informacja podpisana... (Poseł Krzysztof Jurgiel: Była.) ...przez ministra Sawickiego.