Mówca: Adam Kępiński
Data: 2014-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam przyjemność zaprezentować stanowisko klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej wobec druku nr 2077 zawierającego informację dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie lipiec-grudzień 2013 r. (przewodnictwo Litwy w Radzie Unii Europejskiej). Przewodnictwo Litwy przebiegało pod hasłem budowania Europy wiarygodnej, otwartej, wzrastającej gospodarczo. Ten niewielki, sąsiadujący z nami kraj to pół roku rzeczywiście uczciwie przepracował i trzeba przyznać, że zajmował się bardzo istotnymi rzeczami dotyczącymi całej Unii. Chciałbym przede wszystkich podkreślić chyba najistotniejszą rzecz, czyli ugody Rady Europejskiej i Parlamentu Europejskiego ? propos wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020. To niewątpliwy sukces, że to właśnie Polska w tym budżecie zyska relatywnie więcej od innych krajów, ale same te negocjacje nie były automatyczne, nie były łatwe, ale skończyły się szczęśliwie i rzeczywiście można kolokwialnie powiedzieć, że Polska trzymała rękę na pulsie. Tego sukcesu nie da się pominąć. Europa ma stabilne ramy finansowe, wiemy, na czym stoimy, dlatego ten punkt podkreślę jako pierwszy. Litwa także skłoniła się ku głębszej integracji europejskiej, przede wszystkim mówię tutaj o przebudowie unii walutowej i gospodarczej. Trzeba przyznać, że zaawansowane są prace związane z unią bankową, a także kontraktami w sprawie reformy strukturalnej. To też są narzędzia, które będą rzutowały na przyszłość Unii i naszego kraju. Bardzo istotne jest to, że doszło do porozumienia, jeżeli chodzi o zasadę w sprawie unii bankowej: jedno państwo - jeden głos. Tworzony jest bankowy fundusz gwarancyjny. Będzie to fundusz, na który złożą się banki, czyli podmioty gospodarcze, a nie podatnicy. Jest to o tyle istotna rzecz, że jest to mechanizm wychodzący naprzeciw, żeby w kolejnych latach nie doszło do kryzysu finansowego. Jeżeli będziemy temu zapobiegać, to tak się nie stanie, a pieniądze będą pochodziły od graczy rynkowych. Kolejnym punktem jest energetyka. Chciałbym tutaj podkreślić porozumienie w sprawie gazu łupkowego. Bardzo dobrze się stało, rzeczywiście nie ma uregulowań prawnych dla całej Unii w tym temacie. Jesteśmy wysoce zainteresowani tym, żeby mieć gospodarczą swobodę działania w tym temacie. Nie bez trudu, jak mówił pan minister, udało się to porozumienie osiągnąć. Polega ono na tym, że nie ma sztywnych ogólnoeuropejskich ram dla każdego kraju, może i dobrze. PiS miał w tym swój udział, ma zacnych znawców i osobowości w tym temacie. Ten sukces jest po części spłodzony także przez członków PiS, jestem bardzo z tego powodu zadowolony. Jeżeli chodzi o politykę klimatyczną, warto odnotować fakt, że Europa przestanie być światową awangardą wyznaczania drakońskich redukcji emisji i zanieczyszczeń. Celowaliśmy w 40% redukcji do 2030 r., ale okazało się, że czynnik kosztotwórczy energii w Unii jest na tyle znaczący, że inni się tym nie przejmują. W jakiś sposób Unia próbowała własnym przykładem wciągnąć w to cały świat, ale nie za bardzo się udawało. Teraz przepisy obowiązują do 2020 r. Przypuszczam, że są podpisane umowy biznesowe dotyczące energii odnawialnej. Te przepisy po 2020 r. przestaną w jakiś sposób funkcjonować. Bardzo istotne jest to - mówię to szczególnie jako Opolanin, jest to dość specyficzny region - że udało się, można to powiedzieć bez cienia wątpliwości, utrzymać jeden z filarów Unii Europejskiej, czyli swobodę przepływu osób na terenie Unii, co nie podlega negocjacjom. Chciałbym przypomnieć, że przy wielkim rozszerzeniu w 2004 r., kiedy przyjmowano do Unii 10 krajów, kraje Unii Europejskiej, byłej piętnastki, zyskały na tym, rok do roku, mniej więcej 1% PKB. Tak się to oblicza. Jest to niejako element czy filar mentalny, a przede wszystkim gospodarczy, bo przepływ ludzi i kapitału jest na tyle swobodny, że wymusza konkurencję. Zostało mi już niewiele czasu, więc skupię się na tym, co jest dziś jeszcze gorącym tematem, chodzi o Partnerstwo Wschodnie. Zanim skupię się na Ukrainie, muszę powiedzieć, że sukcesem są umowy stowarzyszeniowe z Mołdawią i Gruzją. To, że w sprawie Ukrainy to się nie udało, nie może kłaść się cieniem na fakt, że Mołdawia i Gruzja to porozumienie rzeczywiście osiągnęły. Jak już kiedyś mówiłem z tej mównicy, zawsze są dwie strony umowy i nikogo nie można zmusić, aby zechciał ją podpisać. Niestety, dziś Ukraina jest szargana niepokojami społecznymi, niejednolita w swojej strukturze politycznej, przede wszystkim mówię o opozycji. Ten stan, można powiedzieć, się pogarsza, barykady rosną, są budowane. Taki mamy skutek nieprzyjęcia oferty Unii Europejskiej. Należy się tylko zastanowić, czy rzeczywiście ta oferta była wystarczająca. Miałem przyjemność uzyskać informację, także na posiedzeniach niejawnych Komisji do Spraw Unii Europejskiej, że ta oferta była najlepsza z możliwych, tak zapewniało ministerstwo. Okazuje się, że nie była wystarczająca, aby dziś Ukraina spokojnie kroczyła ku Zachodowi, ku Europie Zachodniej. Chciałbym powiedzieć, że oprócz tego jest jedna mała rysa, jeżeli chodzi o to, jak ta prezydencja przebiegała. Nie rozwiązała rzeczy istotnej, chodzi o mniejszość polską na Litwie. Znowu wypowiem się jako Opolanin. To, że można wzorowo koegzystować w danym regionie Polski, chodzi o dwujęzyczne tablice, do których dzisiaj już się Opolanie przyzwyczaili, jest bardzo istotne, pozytywnie wyróżnia region w Polsce. Nie rozumiem, dlaczego tak właśnie nie może stać się na Litwie. Proponowałbym wręcz naszą ustawę z 2005 r., która dość odważnie reguluje te sprawy. Ta ustawa rzeczywiście może funkcjonować i pokazywać, że ta koegzystencja narodów w jednym organizmie Unii Europejskiej może być wzorowa. Nie przedłużając i konkludując, powiem, że Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej przyjmie tę informację i namawiamy inne kluby do jej poparcia. Dziękuję bardzo.