Mówca: Paulina Hennig-Kloska
Data: 2018-06-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Panie i Panowie Posłowie! Celem niniejszego projektu jest faktycznie pełne wdrożenie do krajowego porządku prawnego przepisów dyrektywy Rady z 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich. Projekt doprecyzowuje pewne kwestie, m.in. wdrażając definicję scenariusza makroekonomicznego. To faktycznie absurdalne, że musimy zapisać w ustawie, że rząd ma podawać realistyczne dane ekonomiczne, zgodne z tymi, które są m.in. prognozowane przez Komisję Europejską, ale dożyliśmy do takich czasów, że pewności, jak widać, mieć nie możemy. I faktycznie projekt przewiduje, że zostanie wdrożona informacja na temat scenariusza makroekonomicznego oraz jego porównania z najbardziej aktualnymi prognozami Komisji Europejskiej, badane będą odchylenia, negatywne wpływy na prognozy makroekonomiczne w ostatnich 4 latach, a także będzie przeprowadzana analiza wrażliwości w zakresie deficytu i długu sektora instytucji rządowych i samorządowych, państwowego długu publicznego oraz poziomu kwot wydatków. Wydaje się mimo wszystko, że pewnym problemem w Polsce jest stabilność w założeniach i przede wszystkim w kalkulacji wydatków i przychodów państwa. Zmiany na początku funkcjonowania tego rządu definicji reguły wydatkowej tak naprawdę zastanawiają, czy w przyszłości, kiedy będziemy naprawiać państwo po PiS-ie, nie trzeba będzie np. takiej reguły wydatkowej wpisać do konstytucji albo zastanowić się nad innymi regulacjami, które mogłyby sprawić, że reguła faktycznie będzie regułą i nie będzie mogła być zmieniona ustawą przez każdy kolejny rząd. Ale przy tej okazji warto powiedzieć też o tym, nad czym obywatele nieustannie się zastanawiają, a mianowicie jakie jest prawdziwe zadłużenie naszego kraju i co tak naprawdę ujęte jest w długu publicznym, a co nie. Tutaj mamy doprecyzować i uszczegółowić definicje długu publicznego i deficytu, które mają być zgodne z definicjami Eurostatu. Do dzisiaj mieliśmy podawane dwie wielkości długu publicznego w Polsce: jedną według metodologii stosowanej w naszym porządku prawnym, drugą według metodologii Eurostatu. Dzisiaj te metodologie będą ujednolicone, natomiast taką kluczową kwestią i kluczowym problemem jest to, że część długu wciąż zaciągana jest poza budżetem i poza długiem publicznym. Są to m.in. środki - zaciągnięte w formie kredytu - w Krajowym Funduszu Drogowym w wysokości blisko 40 mld zł, zobowiązania zakładów opieki zdrowotnej działających w ramach NFZ, które nie są ujęte w długu publicznym, a które również ciążą na jednostkach publicznych, a co za tym idzie, obywatelach jako płatnikach składek utrzymujących te jednostki. Są to również zobowiązania Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, które są skalkulowane już na ponad 3 mld, a wpływy skalkulowane są w nieco mniejszym zakresie. Tak więc tych obszarów nieskalkulowanych w oficjalnie raportowanym długu publicznym jest bardzo wiele. Warto byłoby kiedyś zastanowić się, w jakiej formie to zabezpieczyć, żeby kolejne rządy nie kredytowały państwa poza długiem publicznym, poza deficytem właśnie w taki sposób, lokując kredyty czy to w jakichś funduszach, w jednostkach opieki zdrowotnej będących pod NFZ-em bądź w jakikolwiek inny sposób. Bo tak naprawdę kiedyś, w przyszłości, ten dług będą musieli spłacić obywatele. W zasadzie można powiedzieć, że to już nie my, a kolejne pokolenia - nasze dzieci i wnuki. Zostawianie takiego długu - jeszcze do tego niepodliczonego - przyszłym pokoleniom jest po prostu czymś nieodpowiedzialnym. Dziś za tę nieodpowiedzialną politykę odpowiada rząd Prawa i Sprawiedliwości, niemniej wdrożenie zmian do ustawy o finansach publicznych wydaje się pożądane. Faktycznie jest to krok do pełnej realizacji dyrektywy Rady Europejskiej z 2011 r., w związku z czym Nowoczesna poprze te rozwiązania.