PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Urszula Rusecka
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Półroczna asystencja Polski w Unii Europejskiej była i przeminęła z wiatrem, była bezobjawowa. Panie ministrze, gdyby pan mógł w jednym zdaniu wymienić największy sukces tej bezobjawowej prezydencji i największą porażkę. Bardzo proszę o konkretną odpowiedź. Dziękuję.
Mówca: Mariusz Krystian
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jeśli chodzi o polską prezydencję w Unii Europejskiej, to w zasadzie nie ma o czym mówić, ponieważ jej nie było. Polska nie tylko nie wykorzystała swojej szansy, zmarnował tę szansę Donald Tusk, ale poniosła spektakularne porażki. Pierwszą podstawową jest dopuszczenie do zawarcia umowy Mercosur, która będzie zabójstwem dla polskiego rolnictwa. Druga kwestia to dopuszczenie do zaostrzenia celów klimatycznych, które zostały do 2040 r. zradykalizowane, co będzie zabójstwem dla polskiego przemysłu. Trzecia podstawowa porażka to porażka w sprawie polityki migracyjnej, gdzie absolutnie nie dokonano tego, o czym powiedział Donald Tusk, że Polska nie będzie mogła przyjmować migrantów, że będzie mieć taką możliwość w ramach Unii Europejskiej. Obserwowaliśmy to przez wiele miesięcy poprzedzających dzisiejszą debatę na naszej zachodniej granicy. W związku z tym mam (Dzwonek) pytanie. Ponieważ rząd nie wywiązywał się ze swoich obowiązków, opinia publiczna przymusiła go do wprowadzenia kontroli na naszej zachodniej granicy. Ile mamy przypadków przerzucanych lub przekazanych przez służby niemieckie migrantów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od momentu wprowadzenia kontroli na naszej zachodniej granicy do dnia dzisiejszego? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Bosak
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Chciałbym zapytać, czy może nam pan minister przypomnieć, ile kosztowała polska prezydencja - z tego, co pamiętam, było to paręset milionów - wyjaśnić, na co te pieniądze poszły, i ocenić, czy była to właściwa kwota wydana na ten cel, czy może ta kwota, która została na ten cel zaplanowana, przekraczała rzeczywiste koszty prezydencji. Z tego, co pamiętam, była to mniejsza kwota niż przy pierwszym rządzie Donalda Tuska. Pomimo inflacji rząd zdecydował się przeznaczyć mniej, co wskazuje na spadek znaczenia prezydencji w optyce rządu Donalda Tuska. Ale zastanawiam się, czy jednak nie było to ciągle za dużo. Bardzo bym prosił o odniesienie się do tego. Dziękuję.
Mówca: Bożena Lisowska (tekst niewygłoszony)
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Procedujemy nad informacją z druku nr 1748 o udziale Polski w pracach Unii Europejskiej podczas przewodnictwa w Radzie UE w okresie styczeń-czerwiec 2025 r. Dokument przedstawia realizację priorytetu ˝Bezpieczeństwo, Europo!˝ w siedmiu wymiarach. Polska prezydencja doprowadziła do uruchomienia instrumentu SAFE zapewniającego państwom członkowskim dostęp do pożyczek o łącznej wartości 150 mld euro na obronność. Dla Polski jest to rekordowe 44 mld gwarantowanych przez budżet Unii. Wynegocjowaliśmy pakiety sankcji wobec Rosji: 16. i 17., które objęły rosyjski koncern Surgutnieftiegaz oraz flotę cieni transportującą rosyjską ropę poza limitem cenowym. W obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego przyjęliśmy apel warszawski dotyczący wyzwań cyberbezpieczeństwa i ochrony kabli podmorskich. Dla polskiego rolnictwa istotne jest wzmocnienie pozycji rolników w łańcuchu dostaw żywności poprzez walkę z nieuczciwymi praktykami handlowymi. W zakresie bezpieczeństwa zdrowotnego uzgodniono stanowisko Rady w sprawie rewizji pakietu farmaceutycznego, zwiększające dostępność leków dla pacjentów i ograniczające niedobory na europejskim rynku. Instrumentem wsparcia dla regionów pozostaje polityka spójności, która według konkluzji Rady powinna zachować fundamentalne zasady oraz rolę regionów w programowaniu i we wdrażaniu po 2027 r. Czy resort może wskazać, w jaki sposób osiągnięcia polskiej prezydencji przełożą się na konkretne korzyści dla polskich obywateli, szczególnie w kontekście dostępu do bezpiecznych leków oraz wsparcia dla lokalnych społeczności w ramach polityki spójności? Wszystkie kraje UE poparły deklarację warszawską wniesioną przez polską prezydencję. To krok do niezależnego finansowania nowoczesnych badań naukowych i fundament Europy. Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami
Mówca: Szymon Hołownia
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

To nie ja pikam, to system pika. Ja dzwonię. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Łukasz Krasoń: Na sam koniec kilka zdań bardzo osobistych, jeśli mogę. Mogę, panie marszałku? Może pan, zezwalam. Jest zgoda, panie ministrze. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Łukasz Krasoń: Dziękuję bardzo. Coś bardzo osobistego. Chciałbym bardzo podziękować mojej mamie, mojemu tacie, moim asystentom, mojej żonie. Dzięki nim jestem dzisiaj tutaj. Wiem, że takich osób jak właśnie te mamy, ci tatowie, ci bracia, te siostry jest całe mnóstwo. Bez tych osób osoby z niepełnosprawnościami często pozostawione zostają same sobie. Dziękuję wszystkim osobom, które wkładają tak wiele wysiłku, i tego fizycznego, i tego psychicznego, dla swoich najbliższych osób z niepełnosprawnościami. Często to na waszych barkach niesiony jest cały nasz świat. Na waszych barkach. (Oklaski) Ta ustawa jest także dla was. Nie tylko dla osób z niepełnosprawnościami. Także dla was, aby wam i wszystkim, którzy będą po was, było po prostu lżej, trochę łatwiej, trochę bardziej niezależnie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Urszula Rusecka
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Dobrze, więc nasze stanowisko, Prawa i Sprawiedliwości, jest takie, że będziemy procedować nad tą ustawą w komisjach. Jesteśmy za tym, aby ta ustawa weszła jak najszybciej. Apelujemy, żeby nie przekazywać jej do podkomisji, bo podkomisja jest niczym innym, tylko zamrażarką. (Dzwonek) Na tyle jest wypracowana ta ustawa, że można na jednym posiedzeniu, dwóch posiedzeniach ją przyjąć, żeby ludzie, którzy jej oczekują, korzystali z tej ustawy. Dlatego jeszcze raz: Prawo i Sprawiedliwość będzie składało poprawki, będzie wnioskować, aby ta ustawa jak najszybciej weszła, a nie była kolejną obietnicą wyborczą na kolejną kadencję. Bo to jest naprawdę wstyd, że po raz kolejny nie działacie, a oszukujecie osoby najwrażliwsze. (Oklaski) (Poseł Piotr Kandyba: Śmieszne.)
Mówca: Maja Ewa Nowak
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mówimy dzisiaj o asystencji osobistej, a więc o prawie do tego, żeby wreszcie osoby z niepełnosprawnościami mogły żyć tak jak inni. W imieniu klubu Polska 2050 Szymona Hołowni wyrażam jednoznaczne stanowisko: asystencja osobista to nie luksus, ale fundamentalne prawo człowieka. To prawo do wyjścia z domu, do podjęcia pracy, do wizyty u lekarza, pójścia na zakupy, do kina. To prawo do życia, takiego, jakie większość z nas prowadzi. Dlatego Polska 2050 będzie popierać obydwa projekty ustaw, zarówno projekt poselski, jak i projekt rządowy, który w toku prac w naszej opinii powinien zostać dopracowany, tak aby stworzyć realny, trwały i dostępny system wsparcia, którego w Polsce nigdy nie było. To projekt, o który także marszałek Szymon Hołownia osobiście wielokrotnie zabiegał. Pamiętam też rok 2022, kiedy na mrozie, w zimnie, na wietrze, w śniegu osoby z niepełnosprawnościami protestowały przed Pałacem Prezydenckim. Niestety nie było tam prezydenta. Właściwie nie pamiętam też żadnych polityków. Tu odpowiadam pani poseł Ruseckiej: przez 8 lat nie pojawił się wasz projekt. (Głos z sali: Pojawiło się 50 innych.) On pojawił się przed samym końcem kadencji. Fajnie więc jest dzisiaj krytykować, ale jak widać, przez 8 lat nie udało wam się stworzyć dobrego, zgodnego z konwencją projektu. Ale to nie ma dzisiaj znaczenia. Znaczenie ma to, żebyśmy wspólnie uchwalili jak najlepsze rozwiązanie dla osób z niepełnosprawnościami. Mam nadzieję, że państwo z Prawa i Sprawiedliwości też będziecie nad tym pracować w komisji. Wszystkie dobre poprawki, mam nadzieję, zostaną uchwalone. Ta ustawa to też inwestycja w ludzi i w państwo, takie państwo, które nikogo nie zostawia z tyłu. Koszty są wysokie i nie zamierzamy udawać, że jest inaczej, ale koszty braku takiego systemu są o wiele większe (Oklaski): izolacja, depresja, wykluczenie, bezrobocie, wypalenie opiekunów. Tego nie liczymy w budżecie, ale cenę płacimy wszyscy, każdego dnia. Jednocześnie jako klub zapowiadamy pracę nad poprawkami, tak aby zapewnić osobom oczekującym tej ustawy jak najlepsze systemowe rozwiązania, oczywiście z uwzględnieniem możliwości budżetu. Wysoka Izbo! Nie ma w Polsce pilniejszej ustawy z zakresu polityki społecznej niż ta. To milowy krok w realizacji ONZ-owskiej Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. To krok w kierunku prawdziwej podmiotowości, a nie doraźnej pomocy. Dziś mamy szansę powiedzieć osobom z niepełnosprawnościami: państwo was widzi, państwo was słyszy, państwo wreszcie działa. Klub Polska 2050 Szymona Hołowni będzie tę ustawę wspierał, ale będzie także pilnował, aby w toku prac nie została osłabiona. To jest moment, którego środowisko nie może po raz kolejny stracić, a naszą rolą jest wspieranie wszystkich mądrych rozwiązań. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Dzisiejsza debata powinna być świętem środowisk osób z niepełnosprawnościami. Powinno być to spełnienie obietnicy, którą Koalicja Obywatelska składała na licznych przedwyborczych konferencjach, iż przyjmą państwo ustawę o asystencji osobistej, tak jak wypracowały to środowiska społeczne w pierwszych 100 dniach nowego rządu. Przypomnę: konkret nr 40. A co mamy? Minęło nie 100, a 709 dni. Rząd, zamiast przedstawić obiecaną ustawę obywatelską, przynosi do Sejmu politycznego potworka, który z tamtym projektem ma niewiele wspólnego. Co więcej, uderza w samą ideę niezależnego życia i traktuje osoby z niepełnosprawnościami jak petentów systemu, a nie podmiot, który ma decydować o własnym życiu. Panie i Panowie Posłowie! Ta ustawa jest zdradą środowisk, dzięki którym rząd wygrał wybory. To te środowiska protestowały, pisały projekty, konsultowały modele, przygotowywały obywatelską ustawę zgodną z konwencją ONZ. I to im obecna koalicja obiecała: wasz projekt przyjmiemy, wasz głos będzie ważny i decydujący. I co dostali? Zamiast prostego, podmiotowego systemu, w którym osoba sama wybiera asystenta i decyduje o swoich potrzebach, rząd proponuje biurokratyczny, upartyjniony, scentralizowany mechanizm, w którym kluczową rolę grają urzędnicy, formularze, oceny funkcjonalne, wywiady i rejestry. Zamiast niezależności - kontrola, zamiast elastyczności - sztywne procedury, zamiast wolności - papierologia. To jest ustawa napisana tak, jakby priorytetem było nie wsparcie osób niepełnosprawnych, ale wygoda administracji. Jakby ważniejszy był system, a nie człowiek. Jakby rząd zapomniał, komu zawdzięcza zwycięstwo wyborcze. A może nie zapomniał, może motto, które najlepiej opisuje tę władzę, brzmiące: ˝Cóż szkodzi obiecać?˝, ponownie wzięło górę? Bo obiecano podmiotowość - jest centralizacja. Obiecano prosty system, a jest labirynt biurokratyczny. Obiecano godność, a jest podejście z minionej epoki: przyjdź, napisz podanie, urzędnik zdecyduje, poczekaj. Obiecano asystencję, a dodano nadzór wojewódzkim zespołom, które już dzisiaj toną w pracy i generują kolejki. Oczywiście lepsze takie rozwiązanie niż żadne. Lepiej, że państwo przedstawiają tę ustawę po 709 dniach niż wcale. Tylko dlaczego, pomimo już 2 lat rządzenia, potrzebują państwo jeszcze 14 miesięcy do wypracowania systemu? To może realnie oznaczać, że ustawa wejdzie dopiero za 2 lata. Mam jednak nadzieję, że w toku prac w komisji projekt maksymalnie zbliży się do obywatelskiego, jak również system ruszy znacznie szybciej niż na kilka miesięcy (Dzwonek) przed wyborami w 2027 r. Dziękuję. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)
Mówca: Paulina Matysiak
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! O ustawową asystencję osobistą osoby z niepełnosprawnościami i ich rodziny walczą od wielu lat. Czekają na prawo, które pozwoli im normalnie żyć, i na prawo, które tak naprawdę pomoże w codziennych czynnościach. Mamy więc projekt ustawy, nawet kilka, dzisiaj rozmawiamy o dwóch, o projekcie rządowym i poselskim. One w obecnej formie do końca nie spełniają nadziei, którą w nich pokładano: zamiast poszerzać dostępność asystencji, w kilku miejscach mocno ją ograniczają. Najbardziej bolesnym problemem jest wykluczenie seniorów po 65. roku życia. Ustawy tworzą lukę w przypadku osób między 65. a 75. rokiem życia. W tym okresie osoby z niepełnosprawnościami tracą dostęp do asystencji. Na program ˝Opieka 75+˝, muszą poczekać. Przez 10 lat takie osoby zostaną bez wsparcia. To oznacza dla wielu powrót do czterech ścian, to oznacza zależność od rodziny i izolację. A, drodzy państwo, niepełnosprawność nie wybiera wieku. Państwo nie może mówić ludziom: masz lat 66, radź sobie sam. To jest dyskryminacja, w dodatku zwyczajnie niesprawiedliwa. Także sprzeczna z konwencją ONZ, która mówi o prawie do niezależnego życia wszystkich osób z niepełnosprawnościami niezależnie od wieku. Dochodzą także problemy organizacyjne, które w tej formie sprawią, że ustawa nie zadziała w praktyce. Jeden koordynator na 150 osób, 60 użytkowników i 90 asystentów to jest przepis tak naprawdę na chaos, a nie na realne wsparcie. Nie da się po prostu zbudować sprawnego systemu, jeżeli będziemy go opierać na przemęczonych ludziach, którzy fizycznie nie są w stanie być tam, gdzie będzie taka potrzeba. Jest także wymóg 120 godzin doświadczenia zawodowego w pracy, która jako zawód dopiero powstaje. To może tak naprawdę zamknąć drogę do zawodu ludziom, którzy od lat taką pracę wykonują, wykonywali nieodpłatnie. To zamyka też drogę do pracy przede wszystkim kobietom. Ustawa o asystencji osobistej może naprawdę zmienić życie tysięcy ludzi tylko wtedy, gdy będą to rozwiązania uczciwe. Państwo, które wyklucza seniorów, osoby starsze, nie jest państwem sprawiedliwym. My przyszliśmy tu nie po to, także ja przyszłam tutaj nie po to, żeby akceptować niesprawiedliwość. Chciałam jeszcze powiedzieć, że także jako dla wiceprzewodniczącej sejmowej Komisji Polityki Senioralnej w poprzedniej kadencji ten temat jest dla mnie niezwykle istotny. Osoby starsze zasługują na godne życie i państwo powinno robić wszystko, żeby to życie na własnych zasadach, jak najbardziej samodzielne i jak najdłużej samodzielne, po prostu umożliwiać i dawać taką szansę. Mam nadzieję, że nad tymi projektami będziemy pracować i że te projekty poprawimy, po to, żeby każdy miał szansę skorzystać z tych rozwiązań. Dziękuję. (Głos z sali: Brawo!)
Mówca: Tomasz Zimoch
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Chciałoby się krzyknąć: wreszcie. Wreszcie możemy debatować i pracować nad projektami niezbędnymi, wręcz koniecznymi. Mam więc taką propozycję i prośbę, byśmy nad tymi projektami pracowali w trybie minimaks: minimum zbędnych, niepotrzebnych, chwilami nawet złośliwych słów, a maksimum dobrych rozwiązań. Zapraszajmy grupy osób nie tylko na galerię, ale zaprośmy także na kolejne posiedzenia komisji. Wsłuchajmy się w ich propozycje, wsłuchajmy się w ich prośby. (Poseł Maja Ewa Nowak: Zawsze zapraszamy.) Zaprośmy także na posiedzenia komisji osoby, które strajkowały tu kilka lat temu. Muszę paniom niestety powiedzieć, ale bez złośliwości: które były traktowane w gmachu Sejmu niestety nie tak, jak powinny. (Głos z sali: Za waszych czasów też strajkowali.) Poseł Tomaszewski powiedział, że dzisiaj Dzień Pracownika Socjalnego, ale dzisiaj jest także Dzień Życzliwości. To także dobra data, zapamiętajmy, 21 dzień listopada. Do 3 grudnia, do Dnia Osób z Niepełnosprawnością pewnie nie zdążymy, ale być może, gdyby się udało, kto wie, może to prezenty na mikołajki, choć ten projekt i ta ustawa prezentem nie powinny być dla nikogo. Jeszcze jedna prośba do Prezydium Sejmu, panie marszałku, by kolejna debata nad tymi projektami nie odbywała się na zakończenie kilkudniowego posiedzenia. (Oklaski) Niech rozpocznie się i niech wtedy ta sala będzie pełna, bo dzisiaj nawet nie można tłumaczyć nieobecności posiedzeniami komisji sejmowych. (Poseł Joanna Borowiak: To jest dobry pomysł. I tu jesteśmy za.)
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wsparcie asystenckie dla osób z niepełnosprawnościami to jeden z tych projektów, które naprawdę zmieniają życie - cicho, konkretnie i z ogromnym szacunkiem dla ludzkiej godności. Ten model asystencji nie jest dodatkiem do systemu. To fundament umożliwiający realną samodzielność, wyjście z domu, podjęcie pracy, rozwijanie pasji bez zdawania się wyłącznie na rodzinę. To moment, kiedy państwo mówi: twoja niezależność jest dla nas ważna. To krok w stronę nowoczesnego, dojrzałego systemu wsparcia, takiego, który daje wolność. Dobrze więc, że przed Sejmem leżą projekty oparte na standardach konwencji ONZ i wypracowanych już w pilotażach rozwiązaniach. Żaden nie jest idealny, wymagają poprawek. Teraz należy dostosować kilka przepisów do oczekiwań społeczności i jej beneficjentów. Dlatego z pełnym przekonaniem popieram dalsze, pilne prace nad ustawą. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Schmidt
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Państwo Ministrowie! Wysoka Izbo! Co do tego, że ta ustawa jest potrzebna i że systemowe rozwiązania są potrzebne w zakresie asystencji, chyba wszyscy na tej sali jesteśmy zgodni. Natomiast mam pytanie: Dlaczego państwo tworzycie przepisy, które dyskryminują osoby starsze? Kiedy w 2017 r. wprowadzaliśmy świadczenie 500+, padały z tej mównicy na sali okrzyki, że dyskryminujemy niektóre grupy społeczne, wprowadzając świadczenie na drugie i trzecie dziecko, chociaż takie były założenia programu, żeby zwiększyć dzietność. (Poseł Agnieszka Maria Kłopotek: I nic to nie dało.) Dlaczego zatem osoby, które w sposób szczególny potrzebują wsparcia, bo nie dość, że borykają się z niepełnosprawnością, to jeszcze są ograniczone ze względu na swój wiek i wynikające z tego wieku choroby, są pozbawione tej usługi, asystencji? I drugie pytanie. Czy wprowadzenie przepisów od 2027 r., który, jak wiadomo, jest rokiem wyborów do parlamentu (Dzwonek), nie jest kiełbasą wyborczą? Dziękuję. (Oklaski) (Poseł Joanna Borowiak: Brawo!)
Mówca: Agnieszka Maria Kłopotek
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Pani Ministro! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Projekt jest długo wyczekiwaną zmianą systemową, która ma wreszcie zagwarantować realne prawo do wsparcia w codziennym życiu, w dojściu do pracy, do urzędu, w przemieszczaniu się, w uczestnictwie w życiu społecznym, ale wciąż pojawia się wiele wątpliwości zgłaszanych przez różne środowiska. Moje pytanie brzmi: W jaki sposób rząd zamierza zapewnić, aby asystencja osobista była dostępna realnie, tzn. aby w każdej gminie była wystarczająca liczba asystentów, aby stawki wynagrodzenia były na tyle atrakcyjne, żeby zachęcały do tej pracy i aby samorządy miały stabilne, zagwarantowane środki na realizację tego zadania, żeby nie musiały się obawiać o finansowanie? Bardzo dziękuję.
Mówca: Barbara Oliwiecka
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nareszcie, można powiedzieć, procedujemy nad projektem ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami, a nawet nad dwoma projektami. To jest przełomowy moment. Asystencja, co tu padało wielokrotnie, to nie koszt, to inwestycja, wyraz naszej solidarności, a przede wszystkim kwestia godności osób z niepełnosprawnościami. Osób, które ze wsparciem będą mogły w końcu żyć aktywnie, pracować, budować nasze PKB, a przede wszystkim opuścić swoje cztery ściany. Projekty rządowy i poselski różnią się. Będziemy nad nimi pracować w komisji czy w podkomisji w tej Izbie i szukać kompromisu, najlepszego wyjścia, ale już wiemy, że żaden projekt nie będzie idealny, że są ograniczenia finansowe, ograniczenia czasowe. Pani Minister! Mam trzy bardzo ważne pytania. Czy resort przychyli się do wniosku, aby to osoba z niepełnosprawnością mogła wskazywać swojego asystenta? Drugie pytanie: Czy rodzice, osoby bliskie osób z niepełnosprawnością, które mają doświadczenie (Dzwonek), ale nie mają formalnie udokumentowanych kwalifikacji, będą mogli być asystentami innych osób? I trzecie pytanie: Czy w ustawie zagwarantowano coroczną waloryzację wynagrodzenia?
Mówca: Barbara Oliwiecka
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Na koniec - panie marszałku, ostatnie zdanie - chciałabym serdecznie podziękować stronie społecznej, bo to jest wasza wytrwałość, wasza walka, wywalczyliście ten projekt, ale też kolegom, koleżankom z ław poselskich. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Wicha
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałabym zachęcić naszych partnerów z koalicji do pewnej refleksji. Skoro zgadzamy się, że asystencja osobista to klucz do niezależnego życia, to czy nie warto, abyśmy jako większość parlamentarna celowali nieco wyżej, do poziomu standardu zaproponowanego w druku nr 1933? Druk poselski, pod którym z przyjemnością się podpisałam, zapewnia bowiem stabilne decyzje na kilka lat, pełną indywidualizację wsparcia, realne stawki i jakość usług zabezpieczoną systemowo, jest pełniejszy i bardziej odpowiada na realne potrzeby osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin. Dlatego pytam nie konfrontacyjnie, ale z troską o jakość naszej wspólnej pracy, czy nie byłoby warto, abyśmy właśnie ten ambitniejszy standard potraktowali jako punkt wyjścia do dalszych prac. Bardzo do tego zachęcam. Dziękuję.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Pani Minister! Chciałbym zapytać, dlaczego rząd porzucił obywatelski projekt ustawy o asystencji, ten, którego przyjęcie w niezmienionym kształcie było jedną z głównych obietnic wyborczych Koalicji Obywatelskiej. Co stało się z deklaracją przyjęcia ustawy w pierwszych 100 dniach, skoro minęło 709? Kto podjął decyzję, by zastąpić prosty model: nic o nas bez nas, konstrukcją, która oddaje kontrolę urzędnikom, a osobom z niepełnosprawnościami odbiera realny wpływ na wybór asystenta? Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2025-11-21 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Asystencja osobista dla osób z niepełnosprawnościami nie jest dodatkową ulgą, ale warunkiem niezależnego życia, możliwości pracy, nauki, decydowania o sobie, wyjścia z domu bez proszenia rodziny o każdą drobnostkę. To nie luksus, tylko prawo do bycia pełnoprawną osobą. Mam kilka pytań. Czy wnioskodawcy rozważają większą elastyczność w gospodarowaniu godzinami przewidzianymi dla asystentów? W jaki sposób projekty zapewniają realną swobodę wyboru asystenta? Czy wnioskodawcy są gotowi wpisać wprost obowiązek ewaluacji ustawy z udziałem organizacji osób z niepełnosprawnościami? Czy wnioskodawcy są gotowi obniżyć próg 80 punktów? Szanowni państwo, osoby z niepełnosprawnościami już za długo czekają na tę ustawę, która ma zagwarantować im po prostu godne życie. Dziękuję.