Mówca: Bolesław Grzegorz Piecha
Data: 2012-03-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Rzecznik! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko i opinię odnośnie do dokumentu rządowego sygnowanego przez Radę Ministrów, a dotyczącego sprawozdania z realizacji zadań wynikających z ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Przyznam się, że mam z tym ogromny kłopot, tak jak i część posłów Komisji Zdrowia, a także moi koledzy z klubu parlamentarnego. Kłopot ten polega przede wszystkim na tym, jak ocenić ten oto dokument. Jest to dokument rządowy, druk podpisała pani marszałek, nadano mu nr 55. Czy to jest sprawozdanie, proszę państwa, czy to jest literatura? Jeżeli to jest sprawozdanie, to trzeba odnieść się do niego merytorycznie, natomiast jeżeli to jest literatura, to mówca, który występuje z tej szacownej trybuny, musi zamienić się w krytyka literackiego. I mam z tym problem. A dlaczego? Ano dlatego, że chociażby na stronach 2 i 3 jest coś, z czym spotykam się w Sejmie po raz pierwszy, a jestem posłem już 11 lat - słowo wstępne od autora. To słowo wstępne jest świetne: jest mi niezmiernie miło, napisał autor. Nie wiem, czy to napisał premier, czy pani rzecznik napisała, żeby zaprezentować państwu sprawozdanie. Jest to drugi rok w historii biura i jest odwołanie się do tradycji. Autor apeluje do osób fizycznych: miniony rok był okresem intensywnych działań. To są cytaty. I na koniec - żeby było jasne, czego życzy nam pani rzecznik - życzy nam miłej lektury. Lektura jest 100-stronicowa, więc przystępujemy do lektury. Po pięknym słowie wstępnym musimy zderzyć się z faktami. Na stronach 13-19 w tym rozwlekłym dokumencie jest mowa o tym, co zrobił rzecznik. Otóż na tych stronach - zanotowałem sobie - rzecznik mówi o podjętych postępowaniach w sprawach o naruszenie zbiorowych praw pacjenta. Rzecznik ma kompetencje określone ustawą. Co zrobił? Nic nie zrobił. Opisał na 13 stronach, jak można nic nie robić. Skoro rzecznik nic nie zrobił w postępowaniach o naruszenie zbiorowych praw pacjenta, to być może zrobił coś w postępowaniach w sprawach cywilnych, które wynikają z wielotysięcznej liczby zgłoszeń. Na stronie 29 tego dokumentu jest mowa o udziale na prawach prokuratora w sprawach cywilnych, bo ustawa daje takie możliwości rzecznikowi. Napisano: Biuro nie żądało wszczęcia postępowania ani nie brało udziału w toczącym się postępowaniu na prawach przysługujących prokuratorowi w sprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta. Czyżby takich spraw w polskim sądownictwie nie było? Z mojego doświadczenia związanego z pracą w biurze poselskim wynika, że takich spraw są setki. Jeśli pomnożymy: 460 państwa posłów razy setki spraw, to uzyskamy większą liczbę niż liczba zgłoszeń, które przyjęła pani rzecznik w ciągu roku. Takich spraw jest sporo. Skoro nie było działań ani w sprawach zbiorowych, ani w sprawach cywilnych, to może następny obszar spraw był bardziej godny uwagi pani rzecznik. Następnym obszarem spraw jest udział w tak zwanych inicjatywach ustawodawczych. I znowu szukamy. Na stronach 30, 31 jest mowa o tym, jakie to inicjatywy ustawodawcze podjęła pani rzecznik. Inicjatywa ustawodawcza polega na zgłoszeniu określonego wniosku. Jeżeli chce pani - do pani to adresuję, pani rzecznik - mieć jakiś wzorzec, to proszę zapytać rzecznika praw obywatelskich. To jest wystąpienie do trybunału czy zgłoszenie jakiejś inicjatywy w Wysokiej Izbie. Natomiast jeśli chodzi inicjatywę ustawodawczą, jaką zgłosiła pani rzecznik, to jest tu zacytowane rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie pisemnego zgłoszenia urodzenia dziecka. Wiem, co to jest inicjatywa ustawodawcza, i wiem, co to jest rozporządzenie jako źródło prawa. Wiem też, pani rzecznik, że ma pani obowiązek nie zgłaszać żadnych inicjatyw, tylko brać udział w uzgodnieniach międzyrządowych, międzyresortowych wszelkich aktów prawnych. Te akty to rozporządzenie. Chodzi o możliwość finansowania zakupu pomp insulinowych, rozważenie leczenia określonym preparatem. W tym zakresie pani wystąpiła, prawda, tylko że to nie ma nic wspólnego z inicjatywą ustawodawczą, a więc proszę o tym nie pisać. Tak, słusznie, że pani bierze udział w pracach rządu, bo pani urząd jest przecież centralnym organem państwa, administracji rządowej. Dlaczego pani ma stać z boku i nie odpowiadać na żadne pytania, nie brać udziału w żadnych dyskusjach? Trzeba znać miarę. Oczywiście, skoro nie inicjatywa ustawodawcza, to może współpracowała pani chociażby z organizacjami pozarządowymi? W przypadku organizacji jest bardzo fajnie, bo wygląda na to, że głównie brała pani udział w rautach i bankietach. Natomiast dwukrotnie - zanotowałem to sobie - były to wystąpienia o charakterze prelegenta i udział w charakterze prelegenta, jest o tym na stronie 32 pkt 4 i 5. Ja czytam dokument, a nie literaturę, którą usłyszeliśmy. Ja rozumiem, że współpracowała pani z fundacją Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, nie wiem tylko jak. Kupowała pani te cegiełki, czy te serduszka? Nie bardzo wiem. Z tego wszystkiego oczywiście niewiele wynika, ale jest i perełka. O czym tu czytamy? W tej literaturze na następnych stronach, na stronie 33 czytamy właśnie, że rzecznik miał jednak sukces. Został wyróżniony za swoją działalność na rzecz ochrony praw pacjentów i uznany za jedną ze 100 najbardziej wpływowych osób ochronie zdrowia w Polsce w 2010 r. Gratuluję, ale co z tego wynika, niespecjalnie wiem. Jeżeli to ma być osiągnięcie, to proszę to jakoś podkreślić. Mamy tu również współpracę z organami władzy publicznej, głównie chodzi o różnego rodzaju uzgodnienia międzyresortowe, rozszerzenia możliwości itd. Pani minister przyznała się do prowadzenia wspólnych kontroli z Wojewódzkim Szpitalem dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Lubiążu. Wolałbym, żeby pani rzecznik kontrolowała, a nie przyłączała się do jakichś kontroli, które prowadzi resort. Resort będzie prowadził wszystko tak, jak należy, natomiast pani występuje nie w imieniu świadczeniodawców ani tego, który kontroluje, tylko w imieniu pacjenta. Dla pani najważniejszą sprawą są prawa pacjenta, a nie współpraca w czasie kontroli z jakąś instytucją. Oczywiście jest również współpraca z organizacjami międzyrządowymi, również jeśli chodzi o finansowanie. Mamy tu bardzo ważną rzecz, mowa o tym na stronach 36-42. Finansowała pani działania na rzecz ochrony praw pacjenta, głównie w przypadku Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny. Widzę, że pani marszałkini - jak państwo widzicie, teraz zmieniłem końcówkę - ma jednak ogromne wpływy, bo to nie jest jedyne źródło finansowania jej fundacji. Pani również w tym uczestniczyła. Wnioski przedstawiła pani na stronach 92-94. Są one ciekawe. Otóż nic pani nie robi, a zażądała pani dla siebie uprawnień prokuratorskich. Pani chce być prokuratorem. Z tej literatury nie wynika nawet, dlaczego chce pani mieć uprawnienia prokuratorskie, skoro nawet nie potrafi pani przyłączyć się do prokuratora. Więcej, chce pani mieć wszystkie dane teleadresowe pacjentów szpitali psychiatrycznych. Otóż, proszę pani, protestuję przeciwko takiemu rozszerzeniu, udostępnieniu dokumentów teleadresowych i identyfikacyjnych pacjentów szpitali psychiatrycznych. To jest nadużycie na niespotykaną skalę, to jest infiltracja do potęgi. Istotne uwagi są zawarte natomiast na stronach 49 i 55, a dotyczą one nieprawidłowości. Nieprawidłowości to są: kolejki i wszelkie możliwe łamanie praw, które wynikają z art. 20 ustawy. I co ciekawe, w żadnym przypadku nie skorzystała pani z żadnych swoich możliwości. Mam pytanie: Czy jeżeli stwierdziła pani przestępstwo i łamanie ustawy, zgłosiła pani to do prokuratury, skoro już pani nie mogła asystować? Czy prokuratura wie, że można ominąć kolejkę nieformalnymi wybiegami? Kończąc, przedstawię konkluzję. Prawo i Sprawiedliwość wnosi o nieprzyjęcie sprawozdania z realizacji zadań wynikających z ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. (Dzwonek) To, co stało się przy okazji bałaganu z wprowadzaniem ustawy refundacyjnej, kiedy pani rzecznik wystąpiła jako ˝wujek dobra rada˝, prosząc pacjentów, żeby szukali przyjaznych aptekarzy, jest dla mnie skandalem. Jeśli chodzi o ˝wujka dobrą radę˝, do tego są stacje telewizyjne właściwe, a nie rzecznik praw pacjenta. I na koniec o tym, co jeszcze nas czeka. Napisała pani w tej literaturze, bo nie dokumencie, że brała pani udział w wypracowywaniu konsepcji kolejnych ubezpieczeń dla szpitali. Z tego, co wiem, dzisiaj ubezpieczenie od zdarzeń medycznych w szpitalach jest ogromnie kontrowersyjną sprawą. Jeżeli pani była autorem tych przepisów, to gratuluję. Nie mogła pani lepiej trafić. Będę zmieniane, jak wynika z tego, co słyszę. Dziękuję bardzo.