Mówca: Agnieszka Pomaska
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Bardzo żałuję, że na sali nie ma już pani poseł Pawłowicz, bo chciałam zapytać, co oznacza, że ona jest Polską i że teraz mówi Polska. (Wesołość na sali) Chciałam zwrócić uwagę, że zgadzam się ze zdaniem, że Polska jest dobrem wszystkich i podkreślić, że Polska nie jest tylko dobrem tych, którzy wychodzą na ulice, którzy wykrzykują różne niewybredne hasła i że tak, Polska jest dobrem nas wszystkich i my wszyscy na tej sali mamy prawo mówić, że jesteśmy Polską, bo byliśmy wybrani przez polskich obywateli i reprezentujemy Polaków. (Oklaski) (Głos z sali: Nikt pani nie broni deklaracji.) Debata na temat przyszłości Unii Europejskiej ma charakter fundamentalny. Od tego, w którą stronę pójdzie Europa, zależy nie tylko najbliższa przyszłość naszego kraju, ale to, w jakim miejscu znajdziemy się za 10, 20 i 50 lat. Decyzje, które podejmujemy obecnie, będą miały znaczenie dla rozwoju przyszłych pokoleń Polaków i Europejczyków, bo mam nadzieję, że czujemy się również Europejczykami, my wszyscy na tej sali. Okres sprawowania przez Polskę prezydencji potwierdził naszą silną pozycję w Europie. Polska podjęła się kilku ważnych zadań. Do najistotniejszych należały rozwój Partnerstwa Wschodniego, zakończenie negocjacji stowarzyszeniowych Ukrainy z Unią Europejską, aktywność na rzecz bezpieczeństwa czy rozwój jednolitego rynku. Jednak najważniejsze działania musiały się skupić wokół finansowego kryzysu. Chciałam się odnieść do wypowiedzi pana posła Biedronia, który miał trochę żalu, że tak dużo o tym kryzysie mówimy. Dlaczego nie mówimy o obywatelach, o ludziach. Ale kryzys, niestety, w pierwszej kolejności dotknie ludzi. Kryzys w pierwszej kolejności dotknie portfeli tych, którzy mieszkają w Europie, i być może tych, którzy mieszkają w Polsce. Dlatego mówimy właśnie o kryzysie i mówimy o skutkach... (Poseł Robert Biedroń: A co z tymi, którzy mają puste portfele?) ...finansowych tego kryzysu. Dzisiaj Unia Europejska stoi w obliczu wyboru, który zdeterminuje model jej dalszego funkcjonowania. Kryzys zadłużeniowy aż nazbyt dokładnie uwidocznił potrzebę dostosowania go do nowych realiów, przede wszystkim gospodarczych i społecznych. Jaki to wybór? Odpowiedź naszkicował ostatni szczyt Rady Europejskiej, a trafnie zdefiniował go wczoraj w Strasburgu premier Donald Tusk. Czy pójdziemy drogą wspólnotową, czy też pójdziemy drogą egoizmów narodowych i państwowych, szukając ratunku egoistycznie dla każdego z osobna i uznając wspólnotę za balast? Innych możliwości nie ma i na szczęście 26 państw, chociaż szkoda, że nie 27, pokazało, którą z tych dróg należy dalej podążać. Odpowiedzią na kryzys powinno być więcej Europy: głębsza i szersza integracja - ucieczka do przodu. Zacieśnienie polityki gospodarczej, polityki budżetowej, pogłębiona współpraca, ściślejsza koordynacja po to, aby wspólnie cała Unia, cała Europa mogła szybciej i skuteczniej reagować na dynamiczne wydarzenia zachodzące w świecie. (Oklaski) Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Analizując przyczyny kryzysu, warto zwrócić uwagę na pewien istotny element. W dużej mierze przyczyną kryzysu, z którym wszyscy się teraz zmagamy, nie jest brak reguł fiskalnych w Unii czy w strefie euro, ale brak odpowiednich narzędzi służących egzekwowaniu wypracowanych wcześniej zasad. Kryteria konwergencji odnoszące się do poziomu długu publicznego i deficytu budżetowego nie zostały przecież stworzone na ostatnim szczycie, tylko opisano je przy okazji traktatu z Maastricht. Problem polegał na tym, iż nie były one stosowane przez państwa członkowskie. Trzeba podkreślić, że nie dotyczyło to tylko Grecji. Pakt stabilności i wzrostu, który miał stać na ich straży, okazał się niewystarczający. Dlatego w obliczu kryzysu należało podjąć działania służące naprawie tej sytuacji: z jednej strony stworzyć mechanizmy sankcjonujące przypadki łamania kryteriów konwergencji, z drugiej strony podjąć działania służące wzmocnieniu zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej. I takie prace w Europie podjęto. Pozwólcie państwo, że pokrótce przypomnę kilka ważnych elementów, które w ostatnim czasie udało się przeprowadzić przy dużym - trzeba to podkreślić - zaangażowaniu naszego kraju i przy dużym zaangażowaniu premiera Donalda Tuska i jego rządu. Po pierwsze, uchwalony został tzw. sześciopak, który dzisiaj wielokrotnie był tutaj wspominany, czyli pakiet pięciu rozporządzeń i jednej dyrektywy. Mają one służyć poszerzeniu i wzmocnieniu nadzoru nad polityką budżetową, polityką makroekonomiczną i reformami strukturalnymi, który przywiązuje większą wagę do kryterium długu publicznego w ramach procedury nadmiernego deficytu i który właśnie wchodzi w życie. Duża w tym zasługa polskiej prezydencji, za co niewątpliwie należą się słowa uznania dla ministra Rostowskiego i ministra Dowgielewicza. Po drugie, wprowadzone zostały zmiany w europejskim nadzorze finansowym: powołano Europejską Radę Ryzyka Systemowego, stworzono trzy europejskie urzędy nadzoru, co w efekcie powinno przyczynić się do minimalizacji ryzyk systemowych zagrażających stabilności finansowej w Unii Europejskiej. Po trzecie, nie można nie wspomnieć o decyzji Rady Europejskiej z marca br. powołującej do życia Europejski Mechanizm Stabilności, który zastąpi obecne mechanizmy stabilizacyjne. Warto przypomnieć, iż ma on za zadanie zapewnienie stabilności w strefie euro w przypadku zagrożenia niewypłacalności któregoś z członków. Chcę uspokoić, bo mówiła o tym chyba pani poseł Fotyga: w styczniu jako Komisja do Spraw Unii Europejskiej będziemy zajmowali się ratyfikacją decyzji Rady zmieniającej art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co ma umożliwić wejście w życie tego mechanizmu w przyszłym roku. Po czwarte, uruchomiony został nowy mechanizm koordynacji polityk gospodarczych państw członkowskich w postaci tzw. semestru europejskiego. Mechanizm ten pozwoli lepiej uwzględnić wymiar europejski w planowaniu narodowych polityk gospodarczych i budżetowych. Po piąte, podpisano pakt euro plus, stanowiący ważną deklarację na rzecz wzrostu konkurencyjności Unii i jej państw członkowskich. Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Wszystkie te działania, w które aktywnie chce włączyć się Polska, tworzą ramy dla nowego europejskiego zarządzania gospodarczego, jednolitego zarządzania, od którego nie ma odwrotu. W tych okolicznościach z zadowoleniem należy przyjąć postanowienia ostatniego posiedzenia Rady Europejskiej, zmierzające do pogłębienia integracji gospodarczej w Unii Europejskiej. Bardzo dobrze, że Polska będzie w nich uczestniczyć. Chcę to mocno podkreślić. Zgadzam się z panem ministrem Radosławem Sikorskim, iż największym zagrożeniem dla bezpieczeństwa i dobrobytu naszego kraju byłby upadek strefy euro. Skutki takiego rozwiązania byłyby dla nas katastrofalne, wręcz niemożliwe do wyobrażenia. Musimy uczynić wszystko, by do tego nie dopuścić, a Polska powinna odgrywać w tym jak najaktywniejszą rolę. Unia Europejska znajduje się w szczególnym momencie swej historii. Aby przetrwać, potrzebuje silnego przywództwa. Przywództwa, które powinno opierać się na ścisłej współpracy państw członkowskich i Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej. Przywództwa gotowego przeprowadzić odważne i konieczne reformy. Bliska i szeroka koordynacja polityk gospodarczych, ograniczenie nadmiernego zadłużenia, wzmocnienie nadzoru finansowego to kluczowe elementy nowego systemu. Głębsza integracja, oparta jednocześnie na integracji gospodarczej i politycznej, stanowi jedyną możliwą odpowiedź na kryzys w Europie. Polska musi w niej uczestniczyć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)