PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedujemy dziś ustawę o Finansowym Instrumencie Zwiększenia Bezpieczeństwa SAFE - rozwiązanie, które ma umożliwić Polsce skorzystanie z wielomiliardowej pożyczki unijnej przeznaczonej na rozwój zdolności obronnych. Nie ma dziś wątpliwości: bezpieczeństwo państwa to fundament naszej suwerenności. Inwestycje w przemysł obronny i infrastrukturę bezpieczeństwa są konieczne - szczególnie w realiach niestabilnej sytuacji geopolitycznej. Ten projekt tworzy ramy prawne do sprawnego uruchamiania środków, koordynacji działań przez ministra obrony narodowej oraz operacyjnej obsługi przez BGK. Ale, Wysoka Izbo, mówimy o ogromnych pieniądzach publicznych i wieloletnich zobowiązaniach finansowych. Pożyczka SAFE to środki, które będą spłacane przez pokolenia. Dlatego kluczowe są trzy kwestie: transparentność, kontrola i odpowiedzialność. Projekt przewiduje system audytu, raportowania oraz kontroli przez administrację skarbową i komisje sejmowe. To krok w dobrą stronę - ale realna skuteczność zależy od praktyki, nie zapisów. Każda złotówka musi być wydana zgodnie z celem: zwiększeniem bezpieczeństwa, a nie tworzeniem finansowej mgły. Ważne jest też, by instrument ten nie stał się sposobem obchodzenia reguł budżetowych ani przerzucania odpowiedzialności fiskalnej w przyszłość. Bezpieczeństwo państwa nie może być przeciwstawiane stabilności finansów publicznych - te dwa elementy muszą iść razem. Dlatego dziś nie rozstrzygamy, czy inwestować w bezpieczeństwo - to oczywiste. Rozstrzygamy, jak robić to mądrze, przejrzyście i odpowiedzialnie. Bezpieczeństwo to nie tylko sprzęt i inwestycje. To także zaufanie obywateli do tego, że państwo gospodaruje ich pieniędzmi uczciwie i skutecznie.
Mówca: Marcin Warchoł
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowni Państwo! A to jest rzeczywiście bardzo ciekawe. Dziękuję, pani marszałek, ponieważ, proszę państwa, ten drugi projekt zawiera zmiany w przeszło 200 ustawach... (Poseł Marcin Józefaciuk: Czyli dobrze przygotowany, dobrze przejrzany.) ...w 200 ustawach, w których mają być dokonywane zmiany mające na celu nałożenie dodatkowego haraczu na małżeństwo po to, żeby oprócz tych wszystkich obowiązków związanych z wychowaniem dzieci jeszcze na małżonków narzucić ten ogromny koszt, o którym przed chwilą wspomniałem. Mianowicie to, że nagle zaczną pojawiać się związki, które kompletnie są bezproduktywne, są ideologiczną zachcianką. Ten dodatkowy koszt to 2300 mln zł. Ten koszt mają ponosić wszyscy polscy podatnicy, ci, którzy już dziś płacą za wychowanie dzieci, ponoszą koszty wychowania dzieci. Oni dodatkowo mają ponad 2 mld zapłacić za realizację waszych ideologicznych, bezproduktywnych zachcianek. Więc to jest w tej drugiej ustawie, o którą pani marszałek pyta. Ustawie, która zmienia przeszło 200 innych ustaw. Dlatego też absolutnie jesteśmy przeciwko tym dwóm szkodliwym projektom i będziemy wnosić o odrzucenie ich w pierwszym czytaniu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Dorota Łoboda
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałkini! Pani Ministro! Panie i Panowie Posłowie! W ostatnich miesiącach bardzo dużo mówimy o bezpieczeństwie. Mówimy, że jest najwyższą wartością, odmieniamy je przez wszystkie przypadki. Mówimy o wojnie za naszą granicą, mówimy o polityce międzynarodowej, ale przenieśmy tę debatę na to, co jest nam najbliższe: na nasze domy, rodziny i związki. Ta ustawa gwarantuje bezpieczeństwo tym rodzinom, tym związkom i tym obywatelkom i obywatelom, którzy nie chcą albo nie mogą, tak jak osoby LGBT, zawrzeć małżeństwa w Polsce. Państwo nie jest od tego, żeby kogokolwiek pouczać. Państwo nie jest od tego, żeby nam mówić, kogo mamy kochać i z kim możemy żyć. Państwo jest od tego, żeby zapewniać bezpieczeństwo wszystkim, żeby nikogo nie dyskryminować, żeby nie mówić: nie jesteś rodziną osobie, która żyje od bardzo wielu lat w związku, żeby nie mówić, które dzieci są legalne, a które są nielegalne. Bo tak, w związkach nieformalnych, w tym jednopłciowych, wychowują się dzieci. Dlaczego odmawiacie tym dzieciom praw? Dlaczego odmawiacie praw osobom, które żyją, tworzą społeczeństwo, z których możemy być również dumni? Dlatego że są obywatelami i obywatelkami gorszej kategorii? Nie ma lepszych i gorszych obywateli. Każdy w Polsce ma takie same prawa (Oklaski) i my jako posłanki i posłowie jesteśmy od tego, żeby wszystkim obywatelkom i obywatelom zapewnić te same, równe prawa. (Poseł Krzysztof Mulawa: Wszyscy mają te same prawa.) Bo choć jesteśmy różni, to jesteśmy równi. (Oklaski) Polski parlament powinien to wreszcie zobaczyć. A ja jestem dumna, że być może po raz pierwszy po tylu latach zrobimy krok w stronę prawdziwej równości. Bardzo dziękuję w imieniu Koalicji Obywatelskiej ministrze Kotuli i Urszuli Pasławskiej za to, że wynegocjowały projekt ustawy. Tak, może on nie jest idealny, ale gwarantuje prawa tym obywatelkom i obywatelom, których Polska do tej pory nie widziała, którzy byli dla polskiego państwa niewidzialni i odnośnie do których państwo by chcieli, żeby byli niewidzialni ciągle. Koalicja Obywatelska z całą pewnością zagłosuje za tym projektem. Jesteśmy za równością, jesteśmy za prawami wszystkich obywatelek i obywateli i jesteśmy przeciwko dyskryminowaniu kogokolwiek. (Oklaski) (Poseł Krzysztof Mulawa: Super, fantastycznie, tu chodzi tylko o odwiedzanie się w szpitalu.)
Mówca: Ewa Szymanowska
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministry! Wysoka Izbo! Od ponad 26 lat żyję w trwałym, szczęśliwym związku partnerskim. Związku, który w praktyce jest rodziną, ale w świetle prawa wciąż nią nie jest. Dlatego ta ustawa o statusie osoby najbliższej nie jest dla mnie abstrakcją. To jest codzienne życie ponad 2 mln osób, Polek i Polaków. To nie jest rozwiązanie idealne, ale dobrze, że w ogóle jest procedowane. Musimy jednak powiedzieć jasno, czego w nim nie ma. Ustawa nie reguluje opieki nad dziećmi. I teraz chciałabym panu posłowi Warchołowi powiedzieć, jaką z moim partnerem Włodkiem mieliśmy ideologiczną, bezproduktywną zachciankę. Otóż opowiem państwu osobistą historię. W 2021 r. razem z moim partnerem stworzyliśmy rodzinę zastępczą i wzięliśmy dziewczynkę z domu dziecka. Przeszliśmy oboje pełną procedurę weryfikacji, szkolenia, badań, ocen. Mieliśmy dokładnie takie same obowiązki, taką samą odpowiedzialność i gotowość do opieki nad wychowaniem Oli. Jesteśmy rodziną i chcieliśmy jako rodzice zastępczy wspólnie wychować dziecko, a tym samym mieć dokładnie te same obowiązki i prawa. Kiedy sprawa trafiła do sądu rodzinnego, zadano nam pytanie, kto będzie opiekunem prawnym dziecka. Odpowiedzieliśmy zgodnie, że oboje. I w tym momencie okazało się, że zderzamy się z rzeczywistością. Nie, nie możemy być oboje opiekunami prawnymi, ponieważ nie jesteśmy małżeństwem. Dokładnie tak samo odpowiadając na ten... (Poseł Maria Kurowska: Dlaczego związku małżeńskiego pani nie zawarła?) I teraz powiem państwu tak. Moglibyśmy być tydzień, nawet 1 dzień małżeństwem i moglibyśmy być oboje opiekunami prawnymi, a nasz wtedy 21-letni staż nie wystarczył. Nie jest to kwestia symboliczna. To są bardzo konkretne konsekwencje. Tylko opiekun prawny może wyrazić zgodę na wizytę dziecka u lekarza, na wycieczkę szkolną, na zwolnienie z lekcji, na decyzje dotyczące zdrowia, edukacji i bezpieczeństwa dziecka. Jedno z nas mogło decydować, drugie formalnie było nikim. Dlatego mówię jasno: ta ustawa porządkuje ważne minimum, ale nie rozwiązuje kluczowych problemów. Nie reguluje opieki nad dziećmi, nie daje równości i odpowiedzialności tam, gdzie ta odpowiedzialność faktycznie istnieje. Czekam na prawdziwą ustawę o związkach partnerskich od ponad 26 lat. Czas, żeby państwo wreszcie nadążyło za rzeczywistością. Mamy XXI w. (Oklaski)
Mówca: Aleksandra Leo
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! To projekt ustawy, który nikomu niczego nie odbiera, a daje tak wiele milionom osób. Sama przez wiele lat żyłam w związku partnerskim. Mamy wspólny dom, wspólne dzieci, wspólne życie. A w świetle prawa byliśmy przez wiele lat dwojgiem współlokatorów mieszkających pod jednym dachem. Państwo w żaden sposób nas nie chroniło, a państwo powinno chronić swoich obywateli, wszystkich obywateli. Niestety Polska pozostaje w tej sprawie w ogonie Europy. 20 państw Unii Europejskiej daje dziś parom możliwość zawarcia związku partnerskiego. To nie jest żadna rewolucja. To standard cywilizacyjny. Co więcej, ponad połowa Polek i Polaków popiera wprowadzenie związków partnerskich. Ponad 50% społeczeństwa mówi jasno: jesteśmy za. Usłyszeliśmy dzisiaj argument, że uregulowanie związków nieformalnych uderzy w instytucję małżeństwa. Tymczasem fakty są inne. Liczba zawieranych małżeństw od lat spada. Liczba rozwodów utrzymuje się na poziomie ok. 60 tys. rocznie. Co trzecie małżeństwo kończy się rozwodem. Nie sposób zauważyć też hipokryzji w tej debacie. Rozwody na prawicy są istną plagą. I to naprawdę zabawne, kiedy o konserwatywnych zasadach mówią ludzie po kilku rozwodach. (Poseł Marcin Warchoł: O kim pani mówi?) Pan Czarnecki, pan Kurski, telenowela Marcinkiewicza. Przy Marcie Kaczyńskiej straciłam rachubę. (Oklaski) (Poseł Anita Czerwińska: Oni tu są czy coś?) (Głos z sali: Pani marszałek, proszę wygonić...) (Poseł Krzysztof Mulawa: Wygonić Czarneckiego.) Jesteście hipokrytami. To nie związki partnerskie są zagrożeniem dla małżeństwa. (Gwar na sali, dzwonek) Zagrożeniem jest brak stabilności, brak odpowiedzialności i brak wsparcia państwa dla relacji międzyludzkich. (Gwar na sali, dzwonek) Ta ustawa nie jest przeciwko komukolwiek. Ona jest za ludźmi, za bezpieczeństwem prawnym, za godnością. Wysoka Izbo! Czas, aby polskie prawo nadążało za rzeczywistością. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Mulawa
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nawet gdyby 5 minut było przeznaczone na tę debatę, pani marszałek, to zdążyłbym się wypowiedzieć. To nie chodzi o to. Niestety, proszę spojrzeć na zegar. Logika wita. Jestem dobrze wychowaną osobą, przynajmniej taką chcę być, więc na początku zwrócę się do naszych gości. Drodzy ambasadorowie, w Polsce poradzimy sobie ze stanowieniem prawa, dziękujemy za waszą obecność, nie musicie pilnować. Jeżeli chcecie pilnować dewiantów i promować ich na ścianach swoich ambasad... (Poruszenie na sali) (Głos z sali: Co? Słucham?) (Poseł Marcin Józefaciuk: Halo, halo, panie pośle.)
Mówca: Monika Wielichowska
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie pośle, słowa, których pan użył, są niegodne parlamentarzysty. Nie tu i nie teraz. W ten sposób może sobie pan mówić do swoich kolegów, nie w parlamencie. (Poseł Roman Fritz: Ale dlaczego?) Bardzo proszę o przyzwoite zachowanie się i przyzwoite wystąpienie, o nieobrażanie ludzi i nieobrażanie gości. (Głos z sali: Co to jest?)
Mówca: Krzysztof Mulawa
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Skoro przywitałem już gości, zwrócę się do PSL-u: PSL-u, nie ma was. (Głos z sali: Nie ma.) Zgłosiliście ten projekt, fatalny projekt, i wychodzicie. Chcecie otwierać okno Overtona? Jeżeli nawet wam się to uda, społeczeństwo to zapamięta. A to okno - mamy nadzieję, wielką nadzieję, zrobimy wszystko - zamkniemy. Bardzo szybko, w 2027 r. Wierzę w to i będę robił wszystko, żeby do tego doprowadzić. Mam nadzieję, że nie będę musiał do tego doprowadzić. Zmierzmy się z logiką. Jeżeli pani poseł z PSL-u i posłanki lewicujące z Platformy oraz pani poseł Żukowska chcecie przekonywać, że to jest projekt konserwatywny, że to jest projekt pozbawiony ideologii, to jak możecie, z punktu widzenia logiki, występować z tą flagą, otaczać się, okręcać się flagami? Zresztą należy zadać pytanie, czy tak naprawdę to jest flaga, bo flagę, szanowni państwo, to się szanuje, a widziałem, jak pewna osoba, nie chcę wymieniać, to sobie widzowie odczytają, traktuje tę flagę - wzięła, zgniotła, wrzuciła do torebki. Jeżeli tak chcecie szanować swoją ideologię, to zacznijcie od siebie, bo to po prostu widać. Flagę trzeba szanować, a skoro nie umiecie uszanować tego materiału, to znaczy, że to nie jest flaga, a z racji powagi urzędu nie powiem, co to jest. Jeżeli to się uda, ta ustawa, szanowni państwo, prawica to wszystko odwróci. Pozdrawiam naszych gości, z prawem sobie poradzimy. Bardzo dziękuję.
Mówca: Marta Stożek
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mieliśmy dostać ustawę o związkach partnerskich. Liczyliśmy na to, że prawa osób tworzących rodziny, wychowujących dzieci, dbających o siebie, opiekujących się sobą w końcu zostaną usankcjonowane przez Rzeczpospolitą. Trudno poznać przedstawiony projekt, bo tak jest okrojony. Rządowy projekt już sam w sobie ma taką nazwę, że trudno ją będzie zapamiętać. Chciałabym zobaczyć te osoby, które będą chodzić do notariuszy, jak opowiadają, że chcą zarejestrować status osoby najbliższej w związku i umowę o wspólnym pożyciu. (Głos z sali: Marta, co ty w ogóle mówisz?) Radziłabym zapisać to na kartce, żeby przypadkiem nie założyć spółki spożywczej rodzinnej. No właśnie - u notariusza, jak mieszkanie, a jest to przecież akt prawa cywilnego, którego podpisanie powinno mieć miejsce w urzędzie stanu cywilnego, bo tak, jako państwo, mamy takie urzędy przeznaczone właśnie do takich rzeczy. Kwestia niby symboli, ale też dostępności, bo notariusz będzie droższy. (Poseł Włodzimierz Skalik: Mają problemy.) A poza tym, czy zaprosilibyście rodzinę do kancelarii, żeby świętować usankcjonowanie swojego związku opartego na miłości, wzajemnym szacunku? No i drugi absurdalny problem to rozwiązanie kwestii dziedziczenia, bo realne bezpieczeństwo uzyskuje się wtedy, kiedy jednocześnie zostawi się u tego notariusza spisany testament. W chwili, kiedy chcemy celebrować miłość, bycie razem, tworzenie usankcjonowanego prawem szanowanego związku, mamy myśleć o tych najgorszych możliwych scenariuszach, czyli śmierci. Codzienny problem, którego ta ustawa nie rozwiązuje, to np. możliwość przyjęcia wspólnego nazwiska. Można to zrobić w urzędzie stanu cywilnego na podstawie dotychczasowych przepisów. Czyli jeżeli nie chcemy słuchać tego, co mówią ludzie, to już logika rzeczy pokazuje nam, że urząd stanu cywilnego jest tym właściwym miejscem. I najważniejsze. Mimo tak daleko posuniętych ustępstw w stosunku do uczuć ideologii konserwatywnej prezydent już zapowiedział, że nie podpisze tego projektu. Tak więc ja się pytam, dla kogo jest ten projekt. Jeżeli ten projekt nie daje pełnego szacunku osobom, które tyle lat o ten szacunek zabiegają, to dla kogo on jest? Dla płatków śniegu, które osiadły na czterolistnej koniczynie, czy dla kogo? (Poseł Izabela Bodnar: Zlituj się.) Jako koło Razem nie rozumiemy sensu tworzenia tego potworka, bo uosabia brak szacunku dla tysięcy, milionów obywatelek i obywateli. Oni zasługują na realną ochronę, a nie na ochłapy. Będziemy składać poprawki przywracające normalność. Normalną nazwę, normalne procedury, normalną ceremonię, realne zabezpieczenia bez testamentu, możliwość zmiany nazwiska, codzienne rzeczy. Bo my cały czas słyszymy o kurczeniu się populacji Polski, ale wciąż czekamy, żeby Rzeczpospolita pokazała osobom żyjącym w związkach jednopłciowych, że tu jest ich miejsce. Tu jest ich kraj i tu szanuje się ich prawo do normalnego życia (Poseł Witold Tumanowicz: A Lewica będzie głosować za konserwatywnym projektem.)
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedujemy nad ustawą, która nie redefiniuje małżeństwa ani nie narusza konstytucyjnego porządku. Konstytucja chroni małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny w sposób szczególny, i to wszystko. To nie oznacza, że konstytucja wprowadza definicję małżeństwa. W innym artykule natomiast ustawa zasadnicza gwarantuje każdemu i każdej prawo do równego traktowania, dlatego właśnie tworzy się odrębną instytucję, a nie alternatywę dla małżeństwa. To narzędzie prawne, które pozwala państwu wreszcie dostrzec ludzi żyjących razem, współodpowiedzialnych za siebie, funkcjonujących jak rodzina, tworzących rodzinę. Prawda jest też taka, że bycie gejem, panie pośle, nie oznacza bycia bezpłodnym. I mówię to nie tylko jako poseł, ale mówię to jako gej - obywatel, który płaci podatki, wykonuje mandat publiczny, kocha, a mimo to w sytuacjach szpitalnych, urzędowych czy majątkowych musi udowodnić, że osoba obok mnie to ktoś bliski. Państwo nie powinno zmuszać obywatela do upokarzających procedur tylko dlatego, że życie nie mieści się w jednym modelu. Projekt nie dotyczy tylko par jednopłciowych. Dotyczy owdowiałych osób starszych, które próbują poukładać sobie życie jeszcze z kimś; dotyczy tych, którzy zawiedli się na instytucji małżeństwa; tych w trakcie rozwodu czy tych, którzy ze względów światopoglądowych lub innych nie mogą lub też nie chcą wziąć ślubu. Projekt nie tworzy małżeństw jednopłciowych. Powiedzmy to jasno. To rozwiązanie minimalne, kompromisowe, nie daje pełni praw małżeńskich, nie przewiduje wspólnej adopcji, nie wprowadza domniemania rodzicielstwa, zachowuje rozdzielność majątkową. Ustawodawca świadomie odróżnia tę instytucję od małżeństwa. A jednak dla milionów ludzi to krok cywilizacyjny. Daje realne narzędzia, możliwość reprezentacji, dostępu do informacji medycznej, ochrony majątkowej, uznania w procedurach administracyjnych. To nie jest ideologia. To praktyczne uporządkowanie życia społecznego. Ten projekt nikomu niczego nie odbiera. Małżeństwo pozostaje małżeństwem, wartości pozostają wartościami. Zmienia się tylko jedno: państwo przestaje ignorować część swoich obywateli. Rolą państwa nie jest moralizowanie. Rolą państwa jest tworzenie ram, które chronią obywateli. I tak, powiem to wprost. Polska powinna być gotowa na pełną równość małżeńską. Ale dziś część tej Izby, oczekując godności wobec siebie, wciąż nie jest gotowa na tolerancję i szacunek w takim stopniu, w jakim gotowe jest społeczeństwo. Dlatego ten projekt to krok pośredni, ale krok konieczny. Bo państwo prawa musi chronić wszystkich obywateli. Bez wyjątku. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Filip Kaczyński
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Ta ustawa to krok do ataku na fundament naszego społeczeństwa zapisany i chroniony w konstytucji, czyli do ataku na rodzinę jako związek kobiety i mężczyzny. (Poseł Marcin Józefaciuk: W konstytucji tak nie ma, panie pośle.) Pod przykrywką zadbania o sprawy opiekuńcze i majątkowe próbujecie przeforsować ustawę dla związków jednopłciowych. Dlaczego tak uważam? Czytam uzasadnienie i co tam znajduję? Potrzeby dotyczące projektów ustaw były konsultowane z organizacjami pozarządowymi oraz grupami nieformalnymi działającymi na rzecz osób LGBT. Co dalej? W spotkaniach udział brały osoby reprezentujące m.in., uwaga, Homokomando, Kampania Przeciw Homofobii, Queer.pl, Niebinarność.pl, Tęczowa Bezprzemocowa, Tęczowy Think Tank, Tęczowa Drużyna, Lambda Polska. (Dzwonek) (Głos z sali: No i co z tego?) (Poseł Marcin Józefaciuk: Mam nadzieję, że spojrzał pan na te strony i przejrzał aktywność.) Zapomniała pani minister jeszcze o Marcie Lempart. (Wicemarszałek wyłącza mikrofon, poseł przemawia przy wyłączonym mikrofonie, oklaski)
Mówca: Renata Rak
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministry! Wysoka Izbo! Czy państwo powinno dbać o swoich obywateli? Czy państwo powinno ich chronić i pomagać im? Czy państwo powinno stać na straży prawa, wolności i równego traktowania? Czy powinno działać sprawiedliwie i respektować godność każdego człowieka? I czy w końcu powinno ułatwiać obywatelom życie, regulując najważniejsze kwestie dotyczące codziennego życia, takie jak prawo do mieszkania, alimentów, dostępu do informacji i dokumentacji medycznej, dziedziczenia, wspólnego rozliczania podatków, zwolnienia z podatku od spadków i darowizn? Dane statystyczne potwierdzają: spada liczba małżeństw. Rośnie liczba związków nieformalnych, bo Polacy coraz częściej decydują się na życie według swoich zasad. Projekt ustawy rozszerza ochronę państwa i daje możliwość wyboru. Polska jest wśród pięciu państw Unii Europejskiej, obok Bułgarii i Rumunii, w których nie ma żadnych regulacji dotyczących związków partnerskich. Jesteśmy dwudziestą gospodarką świata (Dzwonek), a w kwestii praw człowieka szorujemy po dnie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wioleta Tomczak
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministry! Wysoka Izbo! Przysłuchując się tej debacie, odczuwam, że część parlamentarzystów uważa się za kogoś ważniejszego, kogoś lepszego od innych. Gwarantuję państwu, że gdybyście stanęli twarzą w twarz z bliską wam osobą, która bym wam powiedziała: ciociu, wujku, tato, mamo, jestem homoseksualistą, kocham osobę tej samej płci, to życzyłabym wam tego, żebyście tak jak ja obdarzyli tę osobę jeszcze większą miłością. Bo to nie oznacza, że ten ktoś jest gorszy. Ten ktoś jest taki sam jak my i powinniśmy jako państwo właśnie te osoby otoczyć szczególną opieką. (Poseł Krzysztof Mulawa: Nie chodzi o ideologię w tej ustawie.) (Głos z sali: My w ogóle nie o tym rozmawimy.) I owszem, ta ustawa jest także o tych, którzy żyją w związkach heteroseksualnych. (Głos z sali: Pani poseł nie rozumie, o czym jest ustawa.) (Poseł Maria Kurowska: Nie.) I aż dziw (Dzwonek), że państwo nie chcą im pomóc. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Muszę przyznać, że chciałem zadawać inne pytanie, ale chciałem się dowiedzieć, w jakiej roli obecni są dziś ambasadorowie państw, w których przywileje dla osób LGBT są dużo dalej idące, w krajach, z których pochodzą? Czy to ma wywierać presję na parlamentarzystów, by głosowali prawomyślnie? (Głos z sali: Mają prawo.) (Głos z sali: Nie o tym jest ustawa.) Dość ingerencji obcych ambasad w polską politykę i legislację. Dość. Państwo Ambasadorowie! Bardzo proszę odnotować w swoich notatkach z dzisiejszego dnia, że ta obca ingerencja w proces legislacyjny jest dodatkowym argumentem, aby odrzucić tę ustawę. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Bardzo się cieszę, pani marszałek, że ambasadorowie zrozumieli, że popełnili błąd, przychodząc tutaj i pilnując Wysokie Izby. (Oklaski) To był wielki błąd, państwo ambasadorowie. (Poseł Wioleta Tomczak: Nie ma żadnego głosowania.) Chciałem zapytać, skoro projekt mówi o elastycznych obowiązkach, jak państwo będzie odróżniać związki realne od fikcyjnych, zawieranych jedynie dla korzyści podatkowych. Ilu dodatkowych spraw w sądach, które będą dotyczyły unieważnień, ustalenia nieistnienia umów, sporów alimentacyjnych spodziewa się rząd, skoro OSR mówi o kosztach sądowych ex post, po roku działania zamiast przed uchwaleniem? Dlaczego wprowadzacie szczególną regułę ograniczenia zachówku względem spadkobiercy testamentowego?
Mówca: Roman Fritz
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ponawiam pytanie posła Witolda Tumanowicza: Przedstawiciele ambasad jakich krajów i na jakich zasadach, w jakim celu znaleźli się w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej, aby akurat podczas debaty nad tymi projektami ustaw czuwać? (Głos z sali: Nie interesuj się.) (Głos z sali: To nasi goście.) Ale jest jeszcze pytanie, bo jesteśmy w fazie pytań... Jeżeli państwo przyjmiecie ten legislacyjny gniot, szkodliwy i niegodny naszych tradycji i obyczajów, to macie jak w banku, że prezydent Nawrocki tę ustawę zawetuje. A zatem, drodzy polscy podatnicy, kolejny raz wasze pieniądze, bo proces legislacyjny kosztuje - i jest pytanie: Ile? - są wywalane tonami na śmietnik. Pytanie: Ile kosztuje polskich podatników to, czego świadkami jesteśmy w tym momencie i przez całe miesiące przygotowań do tego posiedzenia? Bardzo dziękuję. (Oklaski)