PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marcin Święcicki
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Umocnienie praw konsumenta usług finansowych niewątpliwie jest ważne i dobrze, że taki projekt omawiany jest podczas obrad Sejmu. Natomiast wydaje mi się, że przedstawiona propozycja wymaga jeszcze wielu rozmaitych uzupełnień i poprawek, niektóre kwestie były tutaj podnoszone. Dlaczego np. rzecznik nie może kierować do Sądu Najwyższego wniosków o wykładnię prawa w przypadku rozbieżności? Dlaczego nie ma żadnych sankcji za niespełnianie obowiązków informacyjnych, jeśli rzecznik będzie tego wymagał? Nie jest zupełnie określony stan przejściowy. 14 dni to, wydaje się, absolutnie za mało wobec wielości prowadzonych spraw, wobec pracowników tam zatrudnionych, wobec mienia, wobec tego, że pojawiają się opłaty dotyczące rozmaitych podmiotów. Albo ten okres musi być wydłużony, albo stan przejściowy musi być dopracowany. Co się będzie działo z pracownikami? Co się będzie działo ze sprawami, które zostały poruszone? Następna sprawa dotyczy rozwiązań pojednawczych. Otóż wydaje mi się, że trzeba tutaj wzmocnić możliwości rzecznika, aby mógł on sam proponować stronom rozwiązania spraw, zanim będą wdrożone jakieś dalsze procedury. Proszę państwa, następna kwestia to ograniczenie definicji tylko do konsumenta, wiadomo natomiast, że w sprawach ubezpieczeniowych są również poszkodowani, którzy nie są konsumentami. Oni nie powinni być z tego wyłączeni. W sumie uważam, że uwagi przygotowane (Dzwonek) przez rzecznika ubezpieczonych i inne uwagi zgłaszane na tej sali wymagają bardzo poważnego rozpatrzenia w dalszych pracach. Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! W sytuacji, w której na rynku finansowym występuje ogromna nierówność w zakresie pozycji klientów rynku finansowego, przepisy tego projektu ustawy nie zapewniają ochrony klientom parabanków i firm pożyczkowych. Dlaczego taką właśnie regulację państwo dopuszczacie? Kolejna sprawa, kiedy analizuje się wysokość składek na rzecz rzecznika finansowego wpłacanych przez poszczególne podmioty, wyraźnie widać, że w tym zakresie również ta nierówność występuje. O tym już mówili moi przedmówcy. W związku z tym mam pytanie, jakie kryteria wzięto pod uwagę, ustalając właśnie tak dużą dysproporcję, mało tego, dyskwalifikując, dyskredytując jedne podmioty i stawiając w pozycji uprzywilejowanej inne podmioty, czyli firmy finansowe. Stąd moje pytanie, dlaczego takie rozwiązania państwo przyjmujecie. Wrócę jeszcze do sprawy parabanków i firm pożyczkowych. (Dzwonek) Nie wiem, czy klienci, którzy tak chętnie korzystają z usług tych instytucji, wiedzą, że te firmy nie są nawet zarejestrowane. Dopiero teraz Sejm pracuje nad ustawą, która zakłada wprowadzenie rejestru, mimo że niektóre nasze krajowe firmy czyniły starania, aby wprowadzić taki rejestr. Na czyją rzecz działa rząd? Trudno powiedzieć. Na pewno nie na rzecz klienta. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Wojciech Zubowski
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zwracam się z pytaniem do wnioskodawców. Otóż zamiast rzecznika ubezpieczonych mamy mieć rzecznika finansowego. Koszty funkcjonowania nowego podmiotu szacowane są na poziomie do 30 mln zł, jest to kilkukrotny wzrost w porównaniu do kosztów funkcjonowania rzecznika ubezpieczonych. Pytanie jest następujące: Jakie koszty mają ponieść poszczególne podmioty, które będą finansowały rzecznika finansowego? Chodzi mi tutaj o banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, towarzystwa ubezpieczeniowe. Pytanie najistotniejsze: Jakie były przesłanki tego, żeby te podmioty obciążyć kwotą w takiej, a nie innej wysokości, jeśli chodzi o partycypację w kosztach utrzymania rzecznika finansowego? Ile to będzie kosztowało banki, ile - SKOK-i, ile - towarzystwa ubezpieczeniowe? Jakie były przesłanki tego, żeby były to właśnie takie, a nie inne wielkości, jeżeli chodzi o proporcje? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj mamy taką oto praktykę, że spory między klientami a bankami rozstrzygane są przed sądami powszechnymi, nie ma bowiem takiej instytucji, która mogłaby zechcieć skutecznie te spory rozstrzygać, i nie ma takiej regulacji, która zmusiłaby instytucje finansowe do procedur, które wprowadzamy tymże projektem ustawy. A więc w tym kontekście chciałbym zapytać albo panią poseł wnioskodawcę, albo przedstawicieli rządu, jaka jest skala tego problemu. Ile postępowań przed sądami powszechnymi miało miejsce w ostatnim roku budżetowym czy też obrachunkowym? Na jakie koszty ci klienci są narażani? Przecież postępowania przed sądami są kosztowne, a więc to są koszty ponoszone dodatkowo przez klientów instytucji finansowych, które do tej pory nie chciały korzystać z żadnych procedur, bowiem nie były one do końca sztywno spisane. Dzisiaj wiemy, że instytucje finansowe w Polsce, w większości z kapitałem obcym, niepolskim, kreują ogromne, wielomiliardowe zyski. Nie łudźmy się więc, że po drugiej stronie jest instytucja, która zechce klienta potraktować, jeżeli nie będzie musiała, w sposób poważny, bo nie on jest potentatem w tym sporze, tylko jest nim instytucja finansowa. Co należałoby więc zrobić? Być może te regulacje są niewystarczające (Dzwonek), żeby ta nierówność podmiotów była zniwelowana. Dziękuję.
Mówca: Mieczysław Kasprzak
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego odnieść się do omawianego w tej chwili w Wysokiej Izbie projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego w zakresie polubownych metod rozwiązywania sporów między stronami. Ten projekt wpisuje się w całość prac, jakie Ministerstwo Gospodarki, a szczególnie pan minister Haładyj, prowadzi od wielu lat w zakresie poprawy warunków funkcjonowania naszej gospodarki i jej usprawnienia. Bardzo często o tym zapominamy i przechodzimy do codzienności, a należałoby powiedzieć, jak wiele zmieniło się w otoczeniu gospodarki: kilka ustaw deregulacyjnych, które naprawdę były znaczące, chyba kilkaset zmian. To wszystko wyszło właśnie spod ręki pana ministra Haładyja, trzeba tutaj oddać sprawiedliwość. Zresztą przedsiębiorcy to doceniają i zawsze wskazują jako jeden z najlepszych efektów pracy w zakresie usprawniania gospodarki. Ten temat, jeżeli chodzi o spory, jak sobie przypominam, od wielu lat był tutaj dyskutowany. Zresztą, jak mówił pan minister, dwa lata trwały prace nad tym, bo rzeczywiście jest to temat bardzo trudny, ale wdzięczny. Jest on wdzięczny z tego względu, że z jednej strony można usprawnić pracę sądów, a z drugiej strony przyspieszyć rozwiązywanie sporów. Jak słyszeliśmy, w sądzie trwa to rok i jeszcze dłużej, a tutaj przeciętnie w 40 dni można to załatwić, w ciągu 40 dni można rozwiązać problem, ale musi być wola. A życie pokazuje, że lepiej dogadywać się, lepiej rozwiązywać spory, siedząc przy stoliku, niż iść do sądu. U nas tak się utarło, że jak jest jakaś różnica zdań, to jedynym rozwiązaniem jest sąd. Nie, trzeba usiąść i rozmawiać, czyli negocjować. Myślę, że z wykorzystaniem tego całego oprzyrządowania, o którym bardzo obszernie mówił pan minister Haładyj, jest to możliwe i będą efekty. Tak jak powiedziałem, będą efekty dla gospodarki, bo odciąży się sądy w zakresie rozwiązywania innych, trudniejszych spraw. A te proste można przekierować, prowadzić negocjacje, polubownie załatwić sprawę. To może usprawnić funkcjonowanie przedsiębiorców. Niejednokrotnie sprawy sądowe utrudniają prowadzenie działalności gospodarczej, czasami mogą doprowadzić nawet do upadku firmy ze względu na to, że firma ma kłopoty i może utracić płynność finansową. Dlatego też jako klub będziemy popierać prowadzenie w dalszym ciągu prac nad tymi propozycjami. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W uzasadnieniu projektu często powołujecie się państwo na dyrektywę unijną w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych. Mam pytanie, czy wymogi tej dyrektywy nie są dzisiaj zrealizowane tak naprawdę w polskim prawie, bo w moim przekonaniu obowiązujące rozwiązanie, które już mamy w przepisach, wyczerpuje te zalecenia unijne, na które państwo się powołujecie. Kolejna sprawa. Jest przedstawiona lista kilku państw wraz z informacją, jak jest tam rozwiązana sprawa mediacji. Jak zauważyłam, tylko we Włoszech mediacje są obligatoryjne, więc moje kolejne pytanie jest następujące: Czy w jakichś innych państwach jest wprowadzone tak daleko idące zobowiązanie, że postępowanie musi być poprzedzone mediacjami? Nasuwa mi się bowiem taka refleksja, że chcemy być bardziej papiescy niż sam papież, że chcemy być tacy pierwsi, najlepsi w Europie i wprowadzamy rozwiązanie, które tak naprawdę nie funkcjonuje w innych krajach. Powiem szczerze, że mam żyłkę sportowca i też chciałabym być zawsze pierwsza. Podoba mi się, jeżeli chodzi o historię Polski, że pierwsi uchwalaliśmy konstytucję, czyli Konstytucję 3 maja. Nie zawsze jednak, jak się okazuje, dobre jest eksperymentowanie na własnym kraju, wprowadzanie czegoś bez sprawdzenia, jak to funkcjonuje w innych krajach. Przykładem jest chociażby ustawa emerytalna, a to jest moja działka, tym się zajmuję. Państwa unijne zachęcały nas do przyjęcia rozwiązań, które wprowadziliśmy. Te rozwiązania były wzorowane na Ameryce Środkowej i niestety nie do końca się u nas sprawdziły. Dzisiaj pokutujemy, jeżeli chodzi o system emerytalny. (Dzwonek) Mówimy wprost, że to była duża pomyłka. To jest sprawa niższej rangi, ale czy nie będziemy kiedyś żałować, że zepsuliśmy to prawo? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że nie jestem jedyną orędowniczką pozasądowych metod rozwiązywania konfliktów, bo też już na pierwszy rzut oka widać, że mogą one przynieść pozytywne społecznie skutki, zarówno z punktu widzenia zainteresowanych stron, jak i z punktu widzenia interesu Państwa. Jednak w naszym kraju, co na pewno nie jest satysfakcjonujące i co wielokrotnie było podkreślane, instytucja mediacji, mimo że została wprowadzona już prawie 10 lat temu, nie spełnia oczekiwań, jakie z nią wiązaliśmy. Niedawno usłyszałam od osoby, która zajmuje się mediacjami, że dobry mediator to ktoś taki, kto działa jak senior rodu. Tylko że takich seniorów cieszących się autorytetem w rodzinie mamy coraz mniej, że o rabinach, którzy w rozstrzyganiu sporów są mistrzami, nie wspomnę. Na pewno smucić może informacja, że na razie instytucja mediacji w sprawach cywilnych nie zakotwiczyła się ani w świadomości społecznej, ani w polskim systemie prawa, skoro, jak słyszymy, liczba ugód zawieranych w wyniku postępowania mediacyjnego nie przekracza 1% spraw cywilnych rozpoznawanych przed sądami. Jak sądzę, podejmiemy pracę nad projektem, ale czy przyniesie on spodziewane efekty, okaże się dopiero w praktyce, choć oczywiście idealnie byłoby, gdyby zadziałały zachęty ekonomiczne dające możliwość zaliczenia kosztów mediacji, prowadzonej na skutek skierowania przez sąd, do kosztów sądowych czy też zwolnienia od opłaty sądowej wniosków o zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem w wyniku mediacji pozasądowej. Rodzi się też pytanie, czy wzrośnie świadomość stron sporu co do możliwości porozumienia się w drodze ugody. I tu znowu pojawiają się wątpliwości co do zainteresowania stron takim rozwiązaniem, szczególnie tych reprezentowanych przez pełnomocników. Rozumiem, że projektodawcy liczą na wzrost liczby postępowań mediacyjnych podejmowanych przed skierowaniem sprawy do sądu poprzez wprowadzenie obowiązku informowania w pozwie o możliwości podjęcia próby pozasądowego rozwiązania sporu przed wszczęciem procesu. Liczą także na większą aktywność sądu w tym zakresie wyrażaną przez nakłanianie stron do mediacji na każdym etapie postępowania. Zaproponowano także nakazanie stronom udziału w spotkaniu informacyjnym dotyczącym mediacji jeszcze przed wyznaczeniem rozprawy - absencja będzie mogła być niejako ukarana finansowo w orzeczeniu kończącym postępowanie. Pomysłów jest wiele i dotyczą one szeregu zagadnień, że wspomnę np. o wprowadzeniu regulacji odnoszących się do koordynatorów do spraw mediacji, dotyczących kwalifikacji stałych mediatorów czy weryfikacji listy tych mediatorów przez prezesów sądów okręgowych. Proponowane rozwiązania z pewnością będą dogłębnie rozważane i komentowane, zostaną przedyskutowane, bo trzeba też pamiętać, że dotyczą różnych środowisk i rodzajów zagadnień, czego dowodem jest fakt, iż nowelizacja ma objąć aż osiem ustaw, w tym dwa kodeksy i Prawo o ustroju sądów powszechnych. Oczywiście Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej weźmie udział w tej dyskusji, opowiadając się za skierowaniem projektu do dalszych prac.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jak szacuje resort gospodarki, konflikty dotyczące spraw gospodarczych w Polsce mogą kosztować przedsiębiorców rocznie ok. 40 mln zł. Dlatego wprowadzenie i upowszechnienie instytucji mediacji łagodzącej spory lub doprowadzającej do polubownego załatwienia konfliktu jest krokiem w dobrym kierunku. Należy położyć nacisk na zapewnienie wysokiej jakości usług mediatorów, którzy byliby akceptowani przez obydwie strony konfliktu i potrafili skutecznie mediować. Dobrym rozwiązaniem jest także wprowadzenie możliwości nakazania stronom udziału w spotkaniu informacyjnym dotyczącym mediacji przed wyznaczeniem rozprawy oraz to, że sąd może skierować strony do postępowania mediacyjnego na każdym etapie, także częściej niż raz w toku postępowania. Za upowszechnieniem tej metody rozwiązywania sporów przemawiają między innymi uniknięcie kosztów sądowych, utraty prestiżu marki, renomy firmy oraz zaufania u klientów. Problem niestety polega na tym, że liczba dotychczas zawieranych ugód w wyniku postępowania mediacyjnego była znikoma i nie przekraczała nawet 1% spraw cywilnych rozpoznawanych przed polskimi sądami.
Mówca: Artur Ostrowski
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej przedstawiam stanowisko wobec druku nr 3433, a dokładnie wobec zawartego w nim projektu ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Omawiany dziś projekt ustawy to kolejna nowelizacja przepisów dotyczących cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ta konkretna nowelizacja ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie transponowała, przenosiła do polskiego porządku prawnego przepisy prawa unijnego, czyli przepisy, które wynikają z zakresu wspólnego europejskiego systemu azylowego drugiej generacji, tj. dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową. Chodzi również o dostosowanie prawa krajowego, prawa polskiego do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca. Te dyrektywy wymagają zmiany polskiego prawa w zakresie poprawy warunków składania wniosków, warunków przebywania cudzoziemców na terenie Polski, objęcia ich ochroną międzynarodową czy też pomocą prawną. W związku z dyrektywami, które Polska musi implementować do polskiego porządku prawnego, w związku z celami, które stawia się w tej nowelizacji, w tym projekcie, Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej jest za podjęciem prac nad tym dosyć obszernym projektem ustawy, za skierowaniem tego projektu do Komisji Spraw Wewnętrznych i za powołaniem podkomisji, która zajmie się pracą nad szczegółami projektu ustawy. Taki wniosek składa nasz klub poselski. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zofia Popiołek
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu koła Ruch Palikota mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko w sprawie ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw z projektami aktów wykonawczych (druk nr 3433). Koledzy powiedzieli już chyba wszystko, jeśli chodzi o kwestie merytoryczne dotyczące tego projektu, w związku z tym pozwolę sobie tylko podzielić się naszymi refleksjami odnośnie do tego projektu ustawy. Bez wątpienia ta ustawa jest potrzebna z uwagi na naszą przynależność do Unii Europejskiej, konieczne jest dostosowanie tych rozwiązań do europejskiego systemu drugiej generacji. Bez dwóch zdań, oprócz profitów, musimy poczuć się państwem, które jest zobowiązane, proporcjonalnie do naszej zamożności, te problemy rozwiązywać i przyjmować uchodźców. Natomiast w kontekście ostatnich wydarzeń odczuwam pewien taki niepokój, czy Polska na pewno jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo uchodźcom politycznym - jeżeli są to raczej uchodźcy ekonomiczni niż, jak w przypadku tych uchodźców, którzy przybyli drogą morską, chrześcijanie - skoro ostatnie dni przyniosły nam tyle emocji, miały miejsce takie bulwersujące wydarzenia. Nasze organa państwa są jak durszlak, w Internecie może pojawić się wszystko, łącznie z adresami świadków, tym bardziej że był taki przypadek, a tutaj chodzi o poważne zagrożenie życia tych ludzi, których ewentualnie możemy przyjąć. Czy takie rzeczy są brane pod uwagę i ta ochrona to nie tylko stójkowy, który stoi w tym obozie dla uchodźców? Czy rzeczywiście ochrona tego człowieka, który ucieka z kraju, bo jest prześladowany ze względów politycznych, będzie adekwatna, optymalna? Czy będziemy w stanie zapewnić mu bezpieczeństwo, skoro, jak mówię, nasze organa państwa z każdym dniem udowadniają, że nawet w stosunku do naszych obywateli jest nie najlepiej? Dlatego mówię, te rzeczy prawdopodobnie trzeba rozważyć w komisji. Jesteśmy oczywiście za skierowaniem projektu do prac w Komisji Spraw Wewnętrznych, ale jeżeli chce się komuś pomagać i przyjmować tak poważne zobowiązania, to najpierw trzeba poważnie zastanowić się nad posprzątaniem własnego kraju. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Polak
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ta ustawa, jak tutaj moi przedmówcy mówili, jest niewątpliwie potrzebna i oby jak najszybciej weszła w życie, ale okazuje się, że tak szybko w życie nie wejdzie. Chciałbym zapytać o rzecz, jeśli tak można to ująć, która bezwzględnie wymaga szybkich decyzji i szybkich działań. Pod koniec, panie ministrze, maja, pani premier odniosła się do tego tematu, chodzi o uchodźców, o chrześcijan z Syrii, o deklaracje pani premier, że na początek Polska może przyjąć 60 rodzin, ale pojawiły się problemy. Mówi o tym Fundacja Estera. Czas biegnie, Państwo Islamskie nie ma skrupułów, nie zna litości, życie chrześcijan jest zagrożone, a w tym temacie praktycznie nic nie zostało zrobione. Polskiej ambasady w Syrii nie ma, chrześcijanie mają być sprowadzeni do Polski poprzez ambasadę w Libanie (Dzwonek), ale są z tym problemy. Są problemy również ze względu na bariery urzędnicze, wymagania, które muszą zostać spełnione przez tych, którzy chcą w Polsce przyjąć właśnie te rodziny, te osoby. Chodzi o dokumentację fotograficzną miejsc, gdzie mają przebywać. Czy możemy spodziewać się jakichś zdecydowanych działań rządu, żeby to przyspieszyć? Chodzi o to, by w końcu ci ludzie mogli być bezpieczni też tam, ale zwłaszcza o to, by mogli przyjechać i mieszkać w Polsce. Dziękuję.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Mam pytanie o następującej treści. Otóż projekt wpłynął do Sejmu 22 maja, a 26 maja został skierowany do pierwszego czytania na posiedzeniu Sejmu. Dzisiaj odbywa się to pierwsze czytanie. Czy to szybkie procedowanie ma związek z komunikatem czy dyspozycją Komisji Europejskiej z początku czerwca co do tego, ilu imigrantów mamy w przyszłości przyjmować jako członek Unii Europejskiej? Chodzi o te 40 tys., czy też inną liczbę, bo w sumie w Unii Europejskiej tylu tych imigrantów ma się pojawić. Podobno ok. 3 tys. z nich ma trafić do Polski. Tak wynika z tej dyspozycji z początku czerwca. Dlaczego tak szybko procedujemy? Na razie w poszczególnych krajach Unii Europejskiej nikt jeszcze tych dyspozycji czy dyrektyw europejskich nie wdrożył. W państwa uzasadnieniu jest informacja, że ta druga dyrektywa Unii Europejskiej, 2013/32, ma być transponowana do polskiego porządku prawnego w całości w pierwszym terminie. Tymczasem (Dzwonek) sami państwo piszecie, że można to zrobić do 20 lipca 2018 r. Dlaczego to tak wpisano i dlaczego ta dyrektywa jest teraz transponowana? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2015-06-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pójdę tym samym torem co mój przedmówca. Czy nie zaleje nas fala uchodźców, panie ministrze, i to z krajów, gdzie jest inna wiara, gdzie, jak wiemy, są potężne konflikty? Uważam, że tych uchodźców powinny przyjąć bogate kraje Unii Europejskiej. Czy w tej chwili nie jest tak, że będziemy w pośpiechu uchwalać tę ustawę i doprowadzimy do tego, że za jakiś czas będziemy tu mieli dużo uchodźców, a Włochy, Francja i inne bogate kraje Unii Europejskiej odetchną? Na koniec spytam, panie ministrze: Czy pan wie, że w Polsce są różne stowarzyszenia, które za unijne pieniądze przygotowują społeczeństwo na (Dzwonek) napływ uchodźców? Jestem za tym, aby sprowadzać jak najwięcej obywateli polskich zza naszej wschodniej granicy. Powinniśmy przyjmować Polaków stamtąd. Dziękuję bardzo. (Oklaski)