Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Przede wszystkim chciałbym powtórzyć do protokołu sejmowego to, co jest, myślę, jasne dla całej sali oprócz ewidentnie posła Macierewicza. Posłużyłem się pewną figurą retoryczną pokazującą, że nie na wszystkie porozumienia państw trzecich Polska może mieć wpływ. Zawieranych jest wiele traktatów, także skrajnie dla nas niekorzystnych, na które po prostu nie mamy wpływu. I tylko taką myśl próbowałem przekazać. Pan poseł Macierewicz jak zwykle nieco ją nadinterpretował. (Poseł Kosma Złotowski: Tylko trochę, tak?) Tak. Ale jest myśl, która była już moim udziałem podczas tej dzisiejszej debaty i którą także przekazał pan poseł Macierewicz. Mianowicie jak to jest, że faktycznie w sprawie polityki europejskiej dzisiaj zgadzam się z tym, co mówił Leszek Miller, były członek politbiura, a nie zgadzam się z tym, co mówił dzielny kiedyś człowiek, współzałożyciel Komitetu Obrony Robotników Antoni Macierewicz? (Poseł Anna Zalewska: Trzeba ściągnąć tabliczkę: strefa zdekomunizowana.) Jeśli mogę dokończyć... Wydaje mi się, że to jest ciekawe, jak się to zmienia, i wydaje mi się, że polega to na tym, iż pan premier Miller jako premier, który wprowadzał Polskę do Unii Europejskiej, zrozumiał już, że sojusze, jakie zawieraliśmy w czasie II wojny światowej, już niekoniecznie obowiązują i że wrogowie z tamtych czasów też już niekoniecznie obowiązują. (Oklaski) Tylko dlatego, że Niemcy były naszym wrogiem 70 lat temu, nie oznacza to, że są nim dzisiaj. Mam wrażenie, że pan poseł nie do końca zrozumiał, iż Republika Federalna Niemiec jest dzisiaj naszym traktatowym sojusznikiem. (Poseł Kosma Złotowski: Kto mówił o pakcie Ribbentrop-Mołotow? Czy to nie pan?) (Głos z sali: Proszę nie przeszkadzać.) Panie pośle, po pierwsze, proszę nie przeszkadzać, po drugie, już trzy razy to prostowałem, także z tej trybuny. Proszę sobie zerknąć, co naprawdę powiedziałem. Pan z pańskiej strony powinien najlepiej wiedzieć, że nie wszystko, co czyta pan w gazecie, to prawda. Często to podnosicie. (Poseł Izabela Kloc: To racja.) A więc, panie pośle, to jest tak, że są sprawy, w których możemy się zgodzić i możemy mieć wspólny interes a to z Niemcami, a to z Rosją, a to z innymi państwami w najróżniejszych konfiguracjach. Widzę, że się pan zgadza, super. To zaczynamy mieć normalną dyskusję, w której nie musi pan... Jednak niedawno mieliśmy wybory parlamentarne, w których wasze definicje, wasz temperament, wasz sposób prowadzenia debaty, te oskarżenia - chociażby to, co pan dzisiaj powiedział, o hańbie - społeczeństwo odrzuciło. Informuję pana posła, że dostałem więcej głosów od pana. (Oklaski) (Poseł Antoni Macierewicz: W większym okręgu.) Proporcjonalnie też, panie pośle. To oznacza, że pan nie ma jakiejś nadzwyczajnej legitymacji do tego, żeby mówić, kto jest patriotą, a kto zdrajcą. (Poseł Antoni Macierewicz: Zwyczajną legitymację.) Proszę się zachowywać jak ktoś, kto też podlega ocenie. Teraz - ja staram się wyobrazić sobie, dociec, zrozumieć, jaka będzie rola Antoniego Macierewicza w historii. (Głos z sali: To się okaże.) Bo będzie. Bo uważam, kiedy obserwuję to, co robi pan Macierewicz - nie za czasów PRL, gdy był dzielnym człowiekiem i walczył z totalitaryzmem, ale teraz - w wolnej Polsce, od wykonania, spartaczenia lustracji, co opóźniło ten proces o wiele lat, po spartaczenie likwidacji WSI, po ośmieszenie procesu badania przyczyn tragedii smoleńskiej, wydaje mi się, że pan poseł zawsze w imię najwyższych rzekomo ideałów de facto proponuje Polakom rozwiązania, model, podejście do polityki, także w dzisiejszej wypowiedzi, które mnie osobiście pasują do... Znaczy, co by pan chciał? Był pan przeciwko wejściu Polski do Unii Europejskiej, przeciwko traktatowi z Lizbony, teraz jest pan przeciwko ratowaniu strefy euro. Są takie kraje, którym wadzi Unia Europejska, które wolałyby prowadzić swoje relacje pojedynczo z krajami członkowskimi Unii Europejskiej, które uważają, że swój wpływ w świecie maksymalizują wtedy, gdy Europa nie maksymalizuje swojej zbiorowej siły. I pan dokładnie wie, jaki to jest kraj sąsiedni. To jest kraj, który też nie poddałby się federacji demokratycznych państw, który nawet nazwał tę doktrynę. To jest doktryna suwerennej demokracji. I pan chciałby, aby Polska tak się zachowywała - aby inni rezygnowali, łączyli swoje zdolności do działania, a Polska, tak jak Rosja, zachowywała się na zasadzie suwerennej demokracji. Ale tak się nie da, panie pośle. To jest tak, że Europa jest jednocześnie polem gry wspólnotowej, polem troski o dobro wspólne i jednocześnie polem rywalizacji państw członkowskich. Tylko wy przykładacie do tego tę XIX-wieczną darwinowską miarę. W waszych wypowiedziach co widzę? Tylko połowę tego obrazu, tylko tę rywalizację. Europa ma być tym wspólnym rynkiem. I tu á propos - to nie jest tak, że dostajemy fundusze spójnościowe za nasz rynek. Otwarcie tego rynku, nasze wejście na wspólny rynek jest naszym większym atutem niż fundusze spójnościowe. I to, mam nadzieję, pan rozumie - że jak Koreańczycy czy Japończycy budują u nas fabrykę, to po to, żeby produkować na rzecz całej Unii Europejskiej. To jest ta największa korzyść z należenia do wspólnego obszaru, a nie tylko fundusze spójnościowe. I teraz - wy uważacie, że na tym wspólnym rynku ma już być właściwie tylko przestrzeń rywalizacji, w której Polska zawsze musi przegrać i dlatego musi się bronić. A ja was pytam, skoro to ma być taka hobbesjańska czy darwinowska walka o byt, to gdyby inni patrzyli na to tak samo, a według was nie mają żadnego wspólnego interesu na myśli, tylko zachowują się samolubnie, skąd dostajemy ten przelew z Brukseli? Skąd, jeżeli zachowują się samolubnie? Kto wpłaca na ten przelew? Tylko że doskonale wiecie, że netto dostajemy ok. 1 mld euro więcej niż wysyłamy. (Głos z sali: Wszyscy tak robią.) Nie wszyscy. Ale jeżeli prawdą by było, że wszyscy inni upatrują tylko swego krótkoterminowego interesu i tylko patrzą, jak by tu Polskę poniżyć, jej dopiec i ją wykorzystać, to dlaczego bilans przelewów jest na naszą korzyść? To skąd, to za co się buduje? W Polsce mamy w tej chwili połowę inwestycji prowadzonych w całej Europie. Za czyje m.in. pieniądze są te inwestycje? (Poseł Izabela Kloc: Gdzie te pieniądze wracają?) Pani uważa, że to wszystko to jeden wielki pic, tak? Ja próbuję w drugim człowieku, w drugim polityku widzieć jądro dobra, troski, jakiejś podstawowej racjonalności. (Poruszenie na sali) Ale przyznajcie, że póki co na tym interesie nieźle wychodzimy. I jeżeli my zyskujemy, to ktoś dopłaca, a jak dopłaca, to znaczy, że ma jakiś wspólnotowy interes i że widzi w tym jakiś wspólny los europejski, a niekoniecznie widzi nas jako kolonię - tak jak wy byście chcieli, tak jak wy to rozumiecie. Zrozumcie, że to jest trochę bardziej skomplikowane - że jest rywalizacja, ale jest też wspólnota i że trzeba się umieć między tymi porządkami jak najzręczniej i najskuteczniej poruszać. I że najzręczniejszą formą poruszania się nie jest mówienie o IV Rzeszy, o Konzentrationslager Europa i o Polakach jako Indianach w rezerwacie. Ta dyskusja powinna być trochę bardziej zaawansowana. Dziękuję bardzo. (Oklaski)