Mówca: Joanna Borowiak
Data: 2021-12-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Minęło czterdzieści lat od ogłoszenia stanu wojennego, największej operacji w historii komunistycznego aparatu bezpieczeństwa wymierzonej w Niezależny Samorządny Związek Zawodowy ˝Solidarność˝ i miliony popierających ją Polaków. Chcemy poprzez tę uchwałę upamiętnić ofiary tamtych wydarzeń, wyraźnie ukazać prawdę historyczną. I nie, nie jesteśmy ubezwłasnowolnieni przez historię, jak padło przed chwilą. Jesteśmy winni Polakom prawdę historyczną. Wskazanie jej to nasz obowiązek wobec tysięcy opozycjonistów internowanych przez komunistyczne władze, wobec prześladowanych i szykanowanych członków ich rodzin, wobec trudnych do zliczenia rannych pacyfikowanych podczas strajków w zakładach pracy i bitych na ulicach miast. Wreszcie to jest nasz obowiązek wobec ok. 100 znanych z imienia zamordowanych osób, w tym 9 górników, którzy w pierwszych dniach stanu wojennego zginęli w kopalni Wujek, walcząc o jego zniesienie, o uwolnienie internowanych działaczy opozycji antykomunistycznej, walcząc o solidarność, o godność swoją i wszystkich Polaków. Należy powiedzieć jasno, że nie była to walka z wrogiem ze wschodu, którym straszono. Najkrwawsza pacyfikacja stanu wojennego została przygotowana przez komunistyczne władze w Polsce z premedytacją, z jednoznacznym zamiarem zduszenia strajku siłą. Przeciw ponad 3 tys. górników skierowano niewspółmiernie liczne oddziały Milicji Obywatelskiej i ZOMO, 22 czołgi, 44 wozy bojowe. Siła i zastraszenie były jedynymi argumentami komunistycznego reżimu. Po ogłoszeniu stanu wojennego Ojciec Święty Jan Paweł II jednoznacznie wsparł ˝Solidarność˝, a 16 grudnia przekonywał jeszcze, że siła i powaga władzy wyraża się w dialogu, a nie w użyciu przemocy. Jednak tego samego dnia zdecydowano się na to, aby zdławić strajk w kopalni Wujek. Zdecydowano o przelaniu polskiej krwi, o oddaniu do strajkujących strzałów z broni maszynowej, skutkiem czego, jak wiemy, zginęło dziewięciu górników, a 23 zostało rannych. Komuniści na czele z gen. Wojciechem Jaruzelskim straszyli Polaków wejściem wojsk radzieckich do Polski. To kłamstwo do dziś powtarzane jest przez wielu polityków i publicystów i temu kłamstwu się sprzeciwiamy. Groźba zbrojnej interwencji w Polsce była już nieaktualna, a plan, którym straszono, został w Moskwie porzucony. Powstanie ˝Solidarności˝ i podpisanie porozumień z sierpnia 1980 r. mocno przeraziło komunistyczny rząd, którego prawdziwym zamiarem stało się utrzymanie sterów w państwie za wszelką cenę. To właśnie strach przed utratą władzy był prawdziwym powodem ogłoszenia stanu wojennego. Słynne przemówienie gen. Jaruzelskiego z 13 grudnia 1981 r. to nie był akt w obronie Polski, ale to było ogłoszenie wyroku skazującego na śmierć polską wolność i ducha ˝Solidarności˝. Skazującego na kolejne stracone lata polskie społeczeństwo i polską gospodarkę. Ale zmiany, jaką niosła ˝Solidarność˝, nie można już było zatrzymać. Jedynie poprzez strach, czołgi na ulicach, krew zamordowanych i dramaty tysięcy polskich rodzin można było przedłużyć agonię proradzieckiej władzy. Śp. prezydent prof. Lech Kaczyński pisał o stanie wojennym tak: ˝Dzisiaj na nowo spoglądamy na całą tę długą drogę, którą my, Polacy, przebyliśmy. I z tej perspektywy, kiedy cieszymy się własnym wolnym i praworządnym państwem i kiedy w dorosłe życie zdążyło już wejść młode pokolenie, które grudniowej nocy nie może pamiętać, tym wyraźniej jawi się nam całe zło i ogrom krzywd, które zamykamy w określeniu 'stan wojenny'. Nikt poza samymi jego sprawcami nie neguje faktu, że skutki tego stłumienia wolnościowego zrywu 'Solidarności' były dla polskiego społeczeństwa dramatyczne. Załamała się energia społeczna, odebrana została nadzieja na demokratyzację państwa i poszerzenie sfery jego suwerenności. Całkowicie przekreślono ducha porozumień z sierpnia. To podważenie zasady społecznego zaufania było być może jedynym z najpoważniejszych ciosów, jakie wojskowy gabinet zadał narodowi w grudniu 1981 r.˝ - koniec cytatu. Prawda o stanie wojennym jest naszym obowiązkiem wobec zamordowanych przez komunistyczny reżim tych, których nazwiska znamy, ale też wobec tych, którzy w czasie stanie wojennego zginęli w tzw. niewyjaśnionych okolicznościach z rąk nieznanych sprawców. Ich śmierć jest świadectwem ofiary, jaką polski naród poniósł za cenę marzenia o wolności. Prawda jest także naszym obowiązkiem wobec tysięcy internowanych, by złamać w nich ducha ˝Solidarności˝, by zatrzymać wolnościową zmianę, a przede wszystkim więzionych po to, by komunistyczny aparat PZPR mógł u władzy pozostać. Inicjatorzy stanu wojennego nie zostali rozliczeni. Nadto wciąż próbuje się wybielać ten zbrodniczy akt przeciwko własnemu narodowi. Są dziś jeszcze osoby, które dawniej związane z aparatem komunistycznej bezpieki, dziś ubierają się w szaty demokratycznych działaczy i o stanie wojennym mówią, że wtedy była pełna kultura, a internowani grali w siatkówkę. Nadal słyszymy również próby sprowadzenia 13 grudnia do niedzieli bez Teleranka. Nie, to nie była jakaś niegroźna historia sprzed 40. lat. Nie był to też bohaterski wyczyn PRL-owskiego generała w obronie przed rzekomą agresją Związku Radzieckiego. Historii nie wolno budować na kłamstwach, dlatego dziś czynimy to, co jest naszym obowiązkiem w wolnej Polsce. Niniejszą uchwałą mówimy prawdę o tamtych wydarzeniach i oddajemy należny hołd wszystkim, którzy bohatersko walczyli za wolność, którą my dziś możemy się cieszyć. W szczególności tym, którzy na ołtarzu wolności Polski złożyli własne życie. Jako przedstawiciel posłów wnioskodawców, posłów Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość, uczestniczyłam w pracach podkomisji, która pochylała się nad tekstem tej uchwały. Chcę bardzo serdecznie podziękować wszystkim tym, którzy nad tym tekstem pracowali. Szczególne podziękowania kieruję do przewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu, pana Piotra Babinetza, który sposobem prowadzenia, ale także ogromnym zaangażowaniem w powstanie tego tekstu przyczynił się również do tego, że pracowaliśmy w duchu koncyliacyjnym. Dziękuję serdecznie za to, że mogliśmy - i cieszę się z tego bardzo - w 40. rocznicę upamiętnienia ofiar stanu wojennego, w tym ofiar kopalni Wujek, rzeczywiście wypracować taki dokument, który podczas prac połączył nas i dzięki któremu pracowaliśmy ponad politycznymi podziałami. Jako przedstawiciel wnioskodawców chcę także powiedzieć, że w komisji pracowało nam się dobrze i nie było takich głosów, które można by określić jako kontrowersyjne, natomiast dzisiaj na sali plenarnej w czasie drugiego czytania takie głosy się pojawiły. Chcę wyjaśnić panu posłowi, który reprezentuje Polskę 2050, że górnicy strajkujący w stanie wojennym - i w kopalni Wujek, i w kopalni Piast, i w innych kopalniach - nie walczyli o inną Polskę, jak tylko o biało-czerwoną. I uprzejmie proszę, aby tego nie podważać i nie dorabiać do tego żadnej ideologii (Oklaski). Mało tego, przykro mi było bardzo, kiedy słuchałam panów posłów z Koalicji Obywatelskiej. Niestety używanie kłamstw, powielanie fake newsów uważam za nieodpowiednie. Za nieodpowiednie uważam również wykorzystywanie tej uchwały, tak bardzo potrzebnej, w 40 lat po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego, do uprawiania polityki i do realizacji swoich prywatnych czy klubowych celów politycznych. To jest coś naprawdę wysoce niewłaściwego. (Poseł Joanna Senyszyn: Pani nie jest od oceniania.) Bardzo ubolewam również nad tym, że 40 lat po wprowadzeniu stanu wojennego pani poseł z Lewicy jeszcze gloryfikowała dzisiaj reżim komunistyczny. Mam wrażenie, że pani poseł czuje się z tego dumna, ale uprzejmie proszę, aby nie łączyć tego z ˝Solidarnością˝, bo naprawdę nie jest to właściwe. Chcę podkreślić, że były to sytuacje jednostkowe i one nie oddają w żaden sposób obrazu i klimatu prac nad treścią tej uchwały, która jest uchwałą naprawdę łączącą i jednoczącą. Prawda o stanie wojennym jest naszym obowiązkiem również wobec młodego pokolenia, które nie pamięta tej dramatycznej grudniowej nocy, ponieważ wzrastało w wolnej, demokratycznej Polsce. Dlatego upamiętnienie ciosu zadanego Polsce i Polakom jest takie ważne. Bardzo dziękuję. (Oklaski) (Poseł Joanna Senyszyn: Panie marszałku, ponieważ zostałam wywołana, ad vocem.) Nie, ja pani poseł nie wymieniałam z nazwiska. (Poseł Joanna Senyszyn: Owszem, wymieniała mnie pani.)