Mówca: Małgorzata Zwiercan
Data: 2018-03-06 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dzieje świata nie znają heroizmu porównywalnego z heroizmem Polaków ratujących Żydów. Pan premier Mateusz Morawiecki z właściwą sobie nadzwyczajną szlachetnością wielokrotnie raczył stwierdzić, że Polacy, ratując Żydów, ratowali swych braci. W ostatnim przeprowadzonym przed drugą wojną światową spisie powszechnym dokonanym w 1931 r. jedynie 12% Żydów będących obywatelami polskimi jako swój pierwszy język wymieniło język polski. Dla 79% Żydów, obywateli polskich, podstawowym językiem był jidysz, a dla 9% - język hebrajski. W skali Europy był to ewenement, gdyż zdecydowana większość Żydów będących obywatelami Francji jako swój język wymieniła francuski, a jeszcze większy procent Żydów niemieckich - język niemiecki. Podobnie było w innych krajach. Dane ostatniego przedwojennego spisu powszechnego uprawniają do wniosku, że przytłaczająca większość polskich Żydów słabo integrowała się z polskim społeczeństwem, ale przez wieki przybywali do Polski, bo tu żyło im się lepiej niż w innych krajach Europy. Pomimo tego, że tak znikoma część żydowskiej społeczności poczuwała się do bliskości z Polską i Polakami, w okresie hitlerowskiej okupacji doszło do rzeczy niewyobrażalnej. W 1939 r. Niemcy całą Polskę przekształcili w jeden wielki obóz koncentracyjny, w którym każdy Niemiec każdego dnia miał prawo bezkarnie zabić dowolną liczbę Polaków. Bardzo wielu Niemców z tego prawa korzystało. Polacy w okupowanej Polsce tak naprawdę nie mieli prawa do niczego poza prawem do śmierci. A jednak w tym piekle koncentracyjnego obozu, jakim była cała okupowana przez Niemców Polska, w której niemieckie obozy zagłady były tylko karcerami jednego wielkiego niemieckiego obozu koncentracyjnego, znalazły się dziesiątki tysięcy bohaterów, jakich nigdy wcześniej i nigdy później świat nie widział, dziesiątki tysięcy ludzi tak szlachetnych, jakich nie było w żadnym innym kraju okupowanej przez Niemców Europy. Mówi się, że Polacy mają kilka tysięcy drzewek w ogrodzie Yad Vashem, ale brak tam, jak mówił premier, jednego wielkiego drzewa dla narodu polskiego, bo to właśnie Polacy w obliczu zagrożenia życia własnego i swoich bliskich uratowali przed zagładą znakomitą większość ocalonych. W okupowanych przez Niemców krajach Europy Zachodniej za pomoc Żydom groziła kara grzywny albo areszt. W Polsce za podanie Żydowi szklanki wody, podanie kawałka chleba czy pomoc w ukrywaniu mordowano nie tylko całe rodziny z dziećmi w kołyskach, ale i całe wioski. Polscy Sprawiedliwi Wśród Narodów Świata to coś niewspółmiernie większego niż zwykła pomoc bliźniemu. To, że pomimo tak niewyobrażalnej skali konsekwencji było w Polsce tak wielu największych bohaterów w dziejach świata, najlepiej mówi o tym, jakiego szczytu heroizmu sięgnęły dziesiątki tysięcy Polaków w czasie ostatniej wojny. Narażać życie całych swoich rodzin, swoich dzieci, żon, sióstr, braci, matek, ojców, dla ludzi odrębnych kulturowo i religijnie, ludzi innych, jak czasem mówili o polskich Żydach nasi rodacy i dodawali: innych, ale naszych - czyż nie istniało w dziejach świata większe bohaterstwo? Czy dzieje jakiegokolwiek innego państwa, jakiegokolwiek innego narodu znają podobne przypadki? Pamięć o tych największych bohaterach jest tym bardziej potrzebna, że o większości z nich nie pamięta naród ocalały. Pamiętajmy więc my, a Narodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów podczas II wojny światowej będzie tego wyrazem. Koło Poselskie Wolni i Solidarni poprze projekt ustawy. Dziękuję.