PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Czesław Gluza
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej przedstawić stanowisko dotyczące projektu ustawy o ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci, przyjętego w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 1989 r. Drugi Protokół Fakultatywny w sprawie zniesienia kary śmierci został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 15 grudnia 1989 r. W życie wszedł on z dniem 11 lipca 1991 r., a jego stronami jest 75 państw. Polska podpisała go w dniu 21 marca 2000 r. Protokół, o czym wspominał już sprawozdawca komisji, wprowadza zakaz stosowania kary śmierci, stanowi, że nie może ona zostać wykonana wobec żadnej osoby podlegającej jurysdykcji państwa strony protokołu. Zakaz ten ma charakter niemal bezwzględny. W art. 2 ust. 1 protokołu zawarty jest generalny zakaz składania zastrzeżeń do protokołu, z jednym jednak wyjątkiem, państwa w momencie jego ratyfikacji lub przystąpienia do niego mogą zastrzec, iż ich przepisy krajowe będą dopuszczały wykonywanie kary śmierci w czasie wojny, lecz tylko za najpoważniejsze przestępstwa o charakterze wojskowym. Ratyfikacja protokołu stanowi wypełnienie zobowiązania, jakie Polska przyjęła na forum Komitetu Praw Człowieka ONZ w 2004 r. Polska zobowiązała się również w latach 2008 oraz 2012 w związku z poddaniem jej odpowiednio pierwszemu i drugiemu powszechnemu przeglądowi okresowemu Rady Praw Człowieka ONZ do jego przestrzegania. Ponadto Polska zobowiązała się do dokonania ratyfikacji przedmiotowej umowy międzynarodowej w VI sprawozdaniu okresowym w 2009 r. Należy przy tym dodać, że Komitet wezwał Polskę do ratyfikacji protokołu w uwagach końcowych przedstawionych w 2010 r. po rozpatrzeniu sprawozdania Polski. Jak poinformował już wcześniej sprawozdawca, przedstawiając prace połączonych komisji, ratyfikacja protokołu nie pociągnie za sobą negatywnych skutków społecznych i gospodarczych, nie pociągnie również za sobą obciążeń finansowych. Nie wymaga ona też zmian w prawie krajowym. Projekt ustawy o ratyfikacji protokołu nie jest także sprzeczny z prawem Unii Europejskiej. Konkludując, rekomenduję przyjęcie tego projektu ustawy w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej. Dziękuję.
Mówca: Leonard Krasulski
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko klubu Prawo i Sprawiedliwość wobec rządowego projektu ustawy o ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci, przyjętego w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 1989 r. (druk nr 1408). Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Polska jest sygnatariuszem wspomnianej konwencji i póki co przestrzega jej zapisów. Natomiast nie widzimy powodów, dla których Polska miałaby usztywniać swoje stanowisko w tej materii i przyjmować na siebie dalsze zobowiązania, tym bardziej że w wielu krajach toczy się dyskusja nad tym, czy nie powrócić do kary śmierci. Mój klub, klub Prawo i Sprawiedliwość, będzie przeciwny rządowemu projektowi. Dziękuję bardzo.
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Poselskiego Ruch Palikota mam przyjemność przedstawić stanowisko dotyczące projektu ustawy o ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci, przyjętego w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 1989 r. I od razu mam pytania do pana ministra. Dlaczego musieliśmy czekać aż 24 lata na to, żeby Rzeczpospolita Polska w końcu postawiła kropkę nad ˝i˝ w tej sprawie? Dlaczego tyle czasu nam to zabrało? Przez wiele lat instytucje międzynarodowe, w tym Komitet Praw Człowieka, wcześniej Rada Praw Człowieka i inne instytucje, zwracały uwagę rządowi Rzeczypospolitej Polskiej, że istnieje konieczność przyjęcia tego protokołu, a polski rząd był głuchy na te apele. Co się zmieniło w tej kwestii? Polska przecież zniosła karę śmierci w 1988 r., czasu mieliśmy więc wiele, żeby ratyfikować drugi protokół, nie zrobiliśmy tego przez 24 lata. Całe szczęście, dzisiaj kończymy z tą niesprawiedliwą, haniebną dla ludzkości praktyką kary śmierci, stawiamy kropkę nad ˝i˝. Ale dlaczego, na litość boską, musiało nam to zabrać aż 24 lata? Panie ministrze, dlaczego? Oczywiście, klub Ruch Palikota będzie rekomendował przyjęcie tego projektu ustawy przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Te dwa punkty, które będziemy teraz rozpatrywać, dotyczą wspólnej kwestii, mianowicie problematyki stosowania czy niestosowania kary śmierci. Pierwszy punkt, nad którym debatujemy obecnie, dotyczy spojrzenia przez pryzmat Narodów Zjednoczonych, czyli wątku uniwersalnego. Drugi, o którym będziemy rozmawiali za chwilę, dotyczy Rady Europy, a więc naszego kontynentu i najstarszej organizacji politycznej po II wojnie światowej. W prawie międzynarodowym mamy do czynienia z dwoma paktami dotyczącymi praw człowieka. Ten, o którym mówimy teraz, czyli Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, został uchwalony na konferencji ONZ w 1966 r. i wszedł w życie 10 lat później, a ten, którym się w tym momencie nie zajmujemy, czyli Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, zakłada podstawowe prawa i wolności człowieka oraz zobowiązania państwa wobec obywateli i posiada wiążący charakter prawny w przeciwieństwie do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 1948 r. Jak to często bywa w przypadku konwencji czy paktów, tego typu dokumenty obrastają swoistymi aneksami. Pierwszy Protokół Fakultatywny uchwalony w grudniu 1966 r. w Nowym Jorku mówi o możliwości składania skarg do Komitetu Praw Człowieka, a komitet może interweniować w przypadku stwierdzenia naruszenia postanowień Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Drugi Protokół Fakultatywny, o którym mówimy teraz, pochodzi z grudnia 1989 r. i zakazuje stosowania kary śmierci na terenie państw, które ten protokół ratyfikowały. Ten zakaz jest uchylony jedynie na czas wojny. Polska podpisała ten protokół w marcu 2000 r., ale dotychczas go nie ratyfikowała. Przychylam się do opinii pana posła Biedronia, że na ten drugi protokół, który ma poza preambułą 11 artykułów - bardzo dobrze, że jako aneks został też zawarty oryginalny tekst angielski, to się rzadko stosuje - czekaliśmy, można powiedzieć nie tyle 24 lata - bo to w linii prostej - ale 13 lat od momentu, kiedy został on podpisany w marcu 2000 r. Chciałbym w imieniu klubu SLD poprzeć ten protokół. Może to nie jest najważniejszy argument, że akurat Polska objęła przewodnictwo w Radzie Praw Człowieka, bo mieliśmy takie państwo jak Libia, które też przewodniczyło, więc bywają czasem kurioza. To jest za późno, ale lepiej późno niż wcale. W tym momencie potwierdza się jedno z moich ulubionych powiedzeń Jewgienija Jewtuszenki, że sprawiedliwość jest jak pociąg, który się zawsze spóźnia. To jest pociąg, który się spóźnia, ale mam nadzieję, że w końcu dojedzie do stacji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska wobec projektu ustawy o ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci, przyjętego w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 1989 r. Należy podkreślić, że przedłożony projekt ratyfikacji drugiego protokołu jest konsekwencją przyjętej w polskim prawie, w szczególności w polskiej konstytucji, prawnej ochrony życia. Art. 38 konstytucji stanowi, że Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ponadto przepisy Kodeksu karnego nie przewidują kary śmierci. Co należy podkreślić, także traktat lizboński przyjęty i podpisany przez śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego zakładał odwołanie się do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który również przewiduje zakaz kary śmierci. W tej sytuacji logiczną konsekwencją jest przyjęcie obu aktów, które zostały przedłożone Wysokiej Izbie, czyli Drugiego Protokołu Fakultatywnego, co wynika z prawa ONZ, oraz protokołu do konwencji, co jest wynikiem członkostwa Polski w Radzie Europy. Solidarna Polska będzie głosowała za przyjęciem tych protokołów. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jako posłanka niezrzeszona pragnę zająć stanowisko wobec sprawozdania Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Komisji Spraw Zagranicznych o rządowym projekcie ustawy o ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci. Polska podpisała Drugi Protokół Fakultatywny, dlatego w pełni popieram projekt ustawy ratyfikacyjnej i wyrażam nadzieję i przekonanie, że Polska przyjmie protokół bez zastrzeżeń. Jego ratyfikacja będzie oznaczać, że Polska nie zgadza się na wykonywanie kary śmierci. Protokół daje bowiem możliwość wprowadzenia jednego wyjątku, jakim jest dopuszczenie kary śmierci w czasie wojny. W mojej ocenie nie ma jednak żadnego uzasadnienia dla stosowania tego rodzaju kary i nawet stan wojny nie może być tutaj wyjątkiem. To jest szczególnie istotne, by Polska ratyfikowała protokół zakazujący kary śmierci bez zastrzeżeń, co zresztą będzie w zgodzie z planowaną ratyfikacją innego równie ważnego aktu prawa międzynarodowego, to jest Protokołu nr 13 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W polskim prawie na gruncie zarówno konstytucji, jak i prawa karnego nie ma miejsca na stosowanie kary śmierci. Nie mieści się ona w powszechnie obowiązujących standardach moralnych i wartościach, takich jak obowiązek poszanowania godności ludzkiej w każdych warunkach, stanowiąc przejaw zbędnego okrucieństwa. Kara śmierci jest okrutna i niemożliwa do zaakceptowania przez cywilizowane społeczeństwa nie tylko z uwagi na jej nieodwracalny i ostateczny skutek, jakim jest pozbawienie życia człowieka, ale również z uwagi na niezwykle traumatyczny czas oczekiwania na jej wykonanie. Nie może być powrotu do kary śmierci i nie ma już miejsca na czynienie jakichkolwiek wyjątków od zakazu jej stosowania. Ratyfikacja przez Polskę protokołów zakazujących kary śmierci będzie symbolem tego, że Polska jednoznacznie potępia karę śmierci i już nigdy nie wróci do niej w swoim systemie prawnym. Ma to tym większe znaczenie, że w Polsce w niektórych debatach politycznych nadal pojawiają się niepokojące głosy, by przywrócić karę śmierci. Brak ratyfikacji przez Polskę tak ważnego i symbolicznego protokołu pozostaje niezrozumiały i jest niespójny z wewnętrznym stanem prawnym. W Polsce kary śmierci nie wykonuje się już od roku 1988, od roku 1995 obowiązywało moratorium na jej wykonanie, a ostatecznie kara śmierci została zniesiona w Kodeksie karnym w roku 1997 i zastąpiona karą dożywotniego pozbawienia wolności. Żadne okoliczności nie dają uprawnienia do jej stosowania, dlatego w pełni popieram projekt ustawy dotyczący ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Leonard Krasulski
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wobec rządowego projektu ustawy o ratyfikacji Protokołu nr 13 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczącego zniesienia kary śmierci we wszystkich okolicznościach, sporządzonego w Wilnie dnia 3 maja 2002 r., druk nr 1409. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przychodzi mi powtórzyć to, co mówiłem przy omawianiu druku nr 1408. Polska jest sygnatariuszem omawianej konwencji i przestrzega jej zapisów, natomiast nie widzimy żadnych powodów ani konieczności, dla których Polska miałaby usztywniać swoje stanowisko i przyjmować na siebie dalsze zobowiązania. Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie głosował przeciw przedstawionemu projektowi ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Poselskiego Ruch Palikota mam przyjemność przedstawić nasze stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o ratyfikacji Protokołu nr 13 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczącego zniesienia kary śmierci we wszystkich okolicznościach, sporządzonego w Wilnie dnia 3 maja 2002 r. Minęło 11 lat od sporządzenia tego protokołu. Rozumiem, że jest okres podpisywania, wchodzenia w życie itd., ale dlaczego 11 lat? Przecież w 2004 r., podczas rozpatrywania piątego sprawozdania okresowego z przestrzegania przez Polskę postanowień wskazanej umowy, Polska zobowiązała się do ratyfikacji protokołu nr 13. Dlaczego od tego czasu nie udało się tego zrobić, panie ministrze? Skąd tego typu zaniedbania? Dlaczego Polska znalazła się na haniebnej liście krajów, które zostały rok temu, 10 października 2012 r., wezwane przez Komitet Ministrów Rady Europy do jak najszybszej ratyfikacji protokołu nr 13? Polska została wymieniona wśród takich krajów, jak: Azerbejdżan, Rosja i Armenia. Na czwartym miejscu była Polska. Panie ministrze, wstyd dla Polski, wstyd. To jest zaniedbanie polskiego rządu. Chciałbym ponownie zapytać, skąd to zaniedbanie, skoro mamy całą linię umów międzynarodowych, orzeczeń, także Trybunału Konstytucyjnego, w sprawie kary śmierci. Sytuacja dotycząca kary śmierci w Polsce jest jasna, klarowna. Stanowisko polskiej legislatury, polskich instytucji zajmujących się tymi kwestiami, instytucji międzynarodowych jest jasne. Skąd to zaniedbanie, panie ministrze? (Poseł Marek Poznański: Z nieuctwa.) Być może, jak podpowiada pan poseł, z nieuctwa, zaraz poznamy odpowiedź. To dziwi Klub Poselski Ruch Palikota. W imieniu Klubu Poselskiego Ruch Palikota pragnę oświadczyć, że doczekawszy się w końcu przedłożenia tego projektu ustawy, będziemy oczywiście głosowali za jego przyjęciem. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Europejska konwencja praw człowieka jest powszechnie uważana za klejnot w koronie Rady Europy, najstarszej organizacji politycznej na naszym kontynencie. Konwencja ta została uchwalona w 1950 r. i weszła w życie trzy lata później. Dzisiaj jej ratyfikacja jest warunkiem - jednym z dwóch, drugim są wolne demokratyczne wybory - członkostwa w Radzie Europy, m.in. dlatego Białoruś pozostaje poza tą organizacją. Polska przystąpiła do Rady Europy w listopadzie 1991 r. Na podstawie konwencji powstał również Europejski Trybunał Praw Człowieka. Wspominałem o tym w odniesieniu do wielu konwencji ONZ i innych aktów międzynarodowych - w miarę upływu czasu i pojawiania się nowych zjawisk są przyjmowane dodatkowe protokoły. Jeżeli chodzi o europejską konwencję praw człowieka, to takich protokołów jest 14. Istotne znaczenie w tym kontekście ma protokół nr 6 z 1983 r. - ma on zatem 30 lat - ponieważ dotyczy kary śmierci w czasach pokoju. Polska ratyfikowała go i wszedł on w życie w roku 2000. Protokół nr 14, bardzo ciekawy, chociaż niezwiązany z tą tematyką, jest najnowszy, z roku 2004, przez kilka lat blokowała go Rosja, dopiero trzy lata temu został przyjęty. Między innymi reformował on strasburski trybunał praw człowieka. Protokół nr 13, który składa się poza preambułą z ośmiu artykułów, został sporządzony w roku 2002 i Polska podpisała go tego samego dnia, natomiast wszedł w życie dopiero rok później - ponownie przyłączam się do tego, o czym mówił pan poseł Biedroń, i też chciałbym zapytać pana ministra, dlaczego tak późno. O ile można było zrozumieć pewne wahania przy protokole nr 6, o tyle tutaj jest to nie do pojęcia. Jako człowiek związany przez ponad dwie dekady z Radą Europy, zwłaszcza ze Zgromadzeniem Parlamentarnym Rady Europy, czuję się, podobnie jak niektórzy moi poprzednicy, niezbyt komfortowo z tym, że znaleźliśmy się de facto na swoistej czarnej liście. Prawie rok temu Komitet Delegatów Ministrów Rady Europy wezwał nas do podpisania go, tak jak w przypadku Azerbejdżanu czy Rosji, albo ratyfikowania, jak w przypadku Armenii. Dlatego też dobrze się dzieje. W imieniu klubu SLD w pełni popieram tę ratyfikację. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Solidarnej Polski mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu w sprawie projektu ratyfikacji Protokołu nr 13 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczącego zniesienia kary śmierci we wszystkich okolicznościach, sporządzonego w Wilnie dnia 3 maja 2002 r. Otóż, Wysoka Izbo, podobnie jak przy wcześniejszym punkcie, należy podkreślić, że zgodnie z polskim prawem, zgodnie z polską konstytucją, kara śmierci w Polsce nie jest dopuszczalna, mamy ochronę życia. Również przepisy ustawy Kodeks karny nie dopuszczają możliwości stosowania kary śmierci. Zobowiązania, które Polska podjęła, a mianowicie podpisanie traktatu lizbońskiego, odwołują nas do Karty Praw Podstawowych, która stwierdza, że prawo do życia jest prawem nadrzędnym i w związku z tym zakazane jest orzekanie i wykonywanie kary śmierci. Reasumując, Klub Parlamentarny Solidarna Polska będzie popierał przedłożony projekt ratyfikacji. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich)
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Klub Platformy Obywatelskiej popiera stanowisko Komisji do Spraw Unii Europejskiej w sprawie uznania projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy w zakresie dostępu do usług portowych oraz przejrzystości finansowej portów za niezgodny z zasadą pomocniczości. Zdaniem klubu Platformy Obywatelska wejście w życie projektu COM 2003/296 w żadnym stopniu nie zapewni lepszej realizacji postawionych celów na poziomie unijnym. Usprawnienie funkcjonowania, poprawa wydajności, zwiększenie niezależności finansowej oraz modernizacja portów sieci TEN-T mogą być zapewnione na poziomie krajowym państw członkowskich przy wykorzystaniu wewnętrznych regulacji prawnych. Proponowane przez Parlament Europejski i Radę narzędzia realizacji założonych celów, takie jak ograniczenie liczby dostawców usług, obłożenie dostawców obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, zagwarantowanie transparentnej rachunkowości w celu skutecznego wykorzystania środków publicznych, uzależnienie wysokości opłat za użytkowanie infrastruktury portowej od praktyk handlowych i efektywności środowiskowej i energetycznej, są już w dyspozycji państw członkowskich, a ich regulacja w drodze rozporządzenia nie jest konieczna. Opinia Komisji do Spraw Unii Europejskiej uwzględnia stanowisko rządu RP oceniające projekt rozporządzenia negatywnie. Tymczasowe koncesje na usługi pilotażu, holowania, przeładunku czy ingerowanie w stawki za usługi świadczone przez prywatne podmioty stanowią nadregulację oraz są sprzeczne z polską ustawą o portach i przystaniach morskich. W ocenie skutków społecznych zwraca się uwagę na fakt postawienia w niekorzystnej sytuacji europejskich dokerów portowych. Ze względów gospodarczych zwraca się uwagę na udzielanie tymczasowych koncesji na usługi pilotażu, holowania i przeładunku, a co za tym idzie, obowiązek rozpisywania co kilka lat przetargów, co w konsekwencji oznacza spadek bezpieczeństwa inwestowania w infrastrukturę. Projekt rozporządzenia nie jest obojętny dla budżetu państwa. Zakłada on bowiem dla odpowiedniego i skutecznego stosowania przepisów powołanie w każdym państwie członkowskim niezależnego organu nadzorującego. Zadaniem takiego organu byłoby monitorowanie i nadzorowanie przestrzegania przepisów rozporządzenia we wszystkich portach morskich danego państwa. Ze wzglądu na trudną sytuację finansów Polska nie może popierać aktów prawa unijnego generującego obciążenie dla budżetu państwa. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Dla gospodarki narodowej państw członkowskich mających dostęp do morza sektor portowy ma strategiczne znaczenie, dlatego też każda ingerencja Unii Europejskiej mająca na celu regulację tego sektora musi być bardzo dobrze uzasadniona co do niezbędności takiego działania. W związku z powyższym klub Platforma Obywatelska stwierdza, że proponowany projekt rozporządzenia narusza zasadę pomocniczości. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Fotyga
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość chciałabym przedstawić stanowisko w odniesieniu do projektu uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej o uznaniu za niezgodny z zasadą pomocniczości projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącego się do dostępu do usług portowych oraz przejrzystości finansowania portów. Prawo i Sprawiedliwość poprze projekt uchwały. Jeśli chodzi o dostępność usług portowych i przejrzystość finansowania portów, to uważamy te obydwa zagadnienia za niezwykle ważne dla konkurencyjności portów morskich. Zdając sobie sprawę z bardzo drapieżnej konkurencji między portami, zwłaszcza w rejonie południowego Bałtyku, sądzimy, że Rzeczpospolita Polska powinna wykorzystać możliwości, które zapewnia zarówno ustawa zasadnicza, jak i inne ustawy, i prowadzić asertywną, suwerenną, zgodną z polskim interesem politykę morską w duchu myśli wybitnego państwowca Eugeniusza Kwiatkowskiego, zwłaszcza że obchodzimy 125. rocznicę jego urodzin w grudniu tego roku. Już spokojnie, panie pośle, proszę się nie denerwować, zaraz skończę. Szanowni państwo, rząd Prawa i Sprawiedliwości, rząd Jarosława Kaczyńskiego pozostawił swoim następcom ˝Strategię rozwoju portów morskich do 2015 r.˝. Strategia ta określała to, co umożliwia konkurencyjność portów morskich, zarówno tych o charakterze strategicznym, jak i o charakterze regionalnym. Wśród tych portów strategicznych mieszczą się: zespół portowy Szczecin - Świnoujście, Gdynia, Gdańsk. Przypomnę, że zespół portowy Szczecin - Świnoujście, zwłaszcza Świnoujście, podlega modernizacji, która w niedługim czasie umożliwi, umożliwiłaby zawijanie tam statków o dużym zanurzeniu, dużych jednostek. Niestety, poparta przecież przez rząd, przy milczącej zgodzie, inwestycja Nord Stream uniemożliwia tego typu działalność portu w Świnoujściu. Stanowisko obecnego rządu w tej sprawie było co najmniej pokrętne i dwuznaczne. Podobnie ma się sprawa z portem w Elblągu. (Dzwonek) Przypomnę, że w informacji NIK działania administracji określono jako nierzetelne, jeśli chodzi o dostęp do portu w Elblągu. Minister spraw zagranicznych w tym roku podczas kampanii powiedział, że musimy w odniesieniu do kwestii inwestycji pytać partnerów rosyjskich. Przypominam te słowa.