Mówca: Krystian Jarubas (tekst niewygłoszony)
Data: 2019-02-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rządowe roczne sprawozdanie zbiegło się niefortunnie w czasie z pewną propozycją, o której ministerstwo rodziny i kancelaria premiera chciałyby jak najszybciej zapomnieć. Poleciały już głowy, projekt wycofano, ale niestety niesmak pozostał. Dziś będą państwo chwalić się wykonaniem planu w ramach programu, ale nie da się przejść obojętnie i pozostawić bez komentarza propozycji, która znalazła się niedawno na stronach Rządowego Centrum Legislacji, czyli de facto była firmowana przez rząd. Tak, wiecie państwo doskonale o co chodzi. O tę słynną już niestety nowelizację ustawy, że raz to nie przemoc. Skierowana do konsultacji 31 grudnia. Być może ktoś myślał, że nikt nie zauważy, bo wszyscy będą zajęci zabawą sylwestrową. Ale zauważyliśmy bardzo szybko i bardzo szybko wyszło szydło z worka. W noweli czytamy takie kwiatki jak to, że ilekroć mówimy o osobie doznającej przemocy domowej, należy przez to rozumieć osobę, której prawa lub dobra osobiste zostały naruszone przez powtarzające się umyślne działanie. Obecnie w ustawie jest zapis mówiący także o jednorazowym działaniu. Taki zapis z noweli zniknął. Kolejną sprawą jest kwestia ˝Niebieskiej karty˝. Wnioskodawcy założyli, że na wydanie takiego dokumentu jest potrzebna zgoda osoby dotkniętej przemocą - obecnie karta wydawana jest z automatu. To może powodować, że wiele osób takiej karty nie otrzyma, bojąc się wyrazić zgodę na jej założenie. Drodzy państwo, wiem, co za chwilę powiecie, że tego projektu nie ma, że się z niego wycofaliście itd. Nie! Nie kupuję tych tłumaczeń. Bo on był i gdyby nie było wokół niego szumu, to pewnie przepchnęlibyście go kolanem. I jeszcze jedna sprawa: pani minister całą sprawę skwitowała słowami, że nie powinien tak szybko ujrzeć światła dziennego. No tak, bo może chcieliście dopiero po wyborach ten projekt przyjąć. Dziś, drodzy państwo, na kanwie tego smutnego wydarzenia trzeba powiedzieć jedno: wasze działania, dokonania, którymi się chwalicie, mogą być pozorowane. Może statystyki i liczby też nie oddają stanu rzeczywistego. Mimo że o problemie mówi się od wielu lat, nadal wiele ofiar woli milczeć. Co powinno więc się zadziać? Po pierwsze, edukacja, szczególnie w małych miejscowościach. To bardzo ważne. Według danych Centrum Praw Kobiet nadal brakuje wolontariuszy, którzy mogliby zająć się pomocą osobom doświadczającym przemocy domowej. Może warto pomyśleć o wsparciu w tym kierunku. W końcu coś, co staje się normą, liczba osób, które zgłaszają się do ośrodków pomocy dopiero wtedy, gdy jakiś konkretny przypadek staje się głośny, uświadamia sobie, że nie jest sama z tym dramatem, że inne kobiety też to spotyka. Pamiętam, że było tak w momencie, gdy jedna ze znanych aktorek przyznała publicznie, że jest bita przez męża. Dziś zapisy noweli, które przez przypadek ujrzały światło dzienne, mówiące o tym, że raz to nie przemoc, mogą spowodować jedno - zaniżenie statystyk. Czy o to wam chodzi? Czy chodzi wam o budowanie wsi potiomkinowskiej? Wolność Tomku w swoim domku? To średniowiecze. I nie ma na to zgody. Dziś jednym z wyzwań w zakresie walki i przeciwdziałania przemocy domowej jest niestety zmiana mentalności rządu. I żeby było jasne - tego wam życzę. Dziękuję bardzo.