Mówca: Pracy i Polityki Społecznej Władysław Kosiniak-Kamysz
Data: 2013-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Dziękuję ogromnie za tę debatę. To prawda, że to jest temat ogromnie ważny, i to nie tylko w kontekście bieżącej sytuacji społeczno-politycznej i gospodarczej. To jest temat ważny z uwagi na miejsce, w jakim znajduje się teraz Polska, i na przyszłość kolejnych pokoleń. Była tutaj mowa i o demografii, i o rynku pracy. Była mowa o składkach emerytalnych, składkach na ubezpieczenie społeczne. Była mowa o edukacji i o szkolnictwie wyższym. Była mowa o gospodarce. Była również mowa o tym, jak najlepiej wykorzystać środki z Unii Europejskiej. Dzisiejsza dyskusja dotyczy młodych ludzi, młodych Polaków w perspektywie wieloletniej. Bardzo ważne jest to, co mówił pan poseł Józef Lassota, że jest to podjęcie debaty, dyskusji i wskazanie drogi programowej na wiele, wiele lat do przodu, bo tak odczytuję ten apel, żeby były jasne i klarowne kierunki. Nawiązuje ona do debaty o dialogu społecznym, która była wczoraj. Dziękuję, że mam okazję na tym posiedzeniu Sejmu tak często z państwem rozmawiać na tematy dzisiaj najważniejsze. Jeżeli dyskutujemy o młodych ludziach i o przyszłości młodych Polaków, to frekwencja na tej sali pewnie mogłaby być lepsza. Tym bardziej dziękuję tym wszystkim, którzy dzisiaj w piątek po południu są tutaj z nami. (Głos z sali: Pani marszałek to układała.) Na sprawy ważne zawsze jest czas, pan poseł znalazł czas i bardzo za to dziękuję. Szczególnie cieszy, że dużo młodych polityków, młodych posłów zostało na sali i wzięli udział w tej debacie. Zacznę po kolei, czyli od tego, co mówił pan poseł Tomczyk o wolontariacie i o roli, jaką może odegrać wolontariat w uzyskiwaniu doświadczenia zawodowego. To nie jest bez znaczenia. Jeżeli pracodawca przegląda CV i szuka kandydata do pracy, poszukuje pracownika, to zwraca uwagę i na wykształcenie, i na doświadczenie - tu jest potrzebna aktywna rola urzędów pracy, żeby dawać czasem doświadczenie praktyczne, czyli ten staż, do którego się za chwilę będę odnosił - ale też coraz częściej zwraca uwagę na aktywność społeczną. Udział w wolontariacie, udział w samorządach studenckich, udział w organizacjach pozarządowych ma dziś coraz większe znaczenie dla pracodawcy. Dlaczego? Ponieważ wszystkie badania bilansu kapitału ludzkiego i inne badania wykazują, że jednym z czynników, który jest pożądany przez pracodawcę, jest umiejętność współpracy w grupie. Tego polskie szkoły do końca nie uczą. Pan poseł Poznański mówił, że moje wystąpienie to koncert pobożnych życzeń. Ono nie było koncertem pobożnych życzeń, bo zawierało te elementy, które musimy naprawić, które musimy zmienić. Nie było tylko o tym, co się udało i czego nie brakuje. Była też mowa o tym, co musimy wciąż naprawiać. Szkoła coraz bardziej musi uczyć współpracy w grupie i współpracy między ludźmi. To jest na pewno zadanie na te dwa lata kadencji, które pozostały do końca funkcjonowania tego parlamentu. To zobowiązanie też będziemy realizować, bo to jest po prostu potrzebne pracodawcom, żeby dopasowanie kwalifikacji do potrzeb rynku pracy było jeszcze lepsze. Ten pomysł mówiący, jak w tym wszystkim ma się odnaleźć wolontariat, jest bardzo ciekawy. Pan poseł Poznański mówił o tej liście pobożnych życzeń, ale naprawdę wiele elementów było oceną sytuacji społecznej, gospodarczej i bezrobocia. Mówiłem realnie, jakie jest dzisiaj bezrobocie wśród młodych. Jednak niech nie ogarnie nas cud niepamięci i pamiętajmy rok 2001 i 2002, kiedy to bezrobocie wśród osób młodych wynosiło ponad 40%. Pan poseł też dużo mówił o rodzinie, o demografii, o warunkach do posiadania dzieci, o wydatkach, do tego nawiązywał później pan poseł Kępiński. Jakie są wydatki na politykę prorodzinną? W 2012 r. jest to około 34 mld zł. Sumując różnego rodzaju ulgi w podatkach, wydatki na zasiłki macierzyńskie i mieszkaniowe, budowanie i tworzenie miejsc opieki nad najmłodszymi, wydatki na przedszkola, to jest około 2,2% PKB, co plasuje nas w środku stawki w Europie. Nie jest najgorzej, a będzie lepiej. Rok 2013 będzie lepszy, ponieważ zwiększyliśmy wydatki na zasiłki macierzyńskie, to jest kilka miliardów więcej, wprowadziliśmy urlopy wychowawcze dla osób samozatrudnionych, nieubezpieczonych, ubezpieczonych w KRUS, przeznaczając na ten cel 1400 mln zł. To też jest rewolucyjna zmiana, do tej pory nie mogły one korzystać z urlopów wychowawczych. Rok rodziny spowodował zatem nie tylko wprowadzenie nowych programów, poszły za tym również realne pieniądze. Nie zmienia to faktu, że demografia, wyzwania demograficzne, jakie stoją przed tym rządem, tym parlamentem, są dziś ogromne. Ze wskaźnika dzietności, który od dekady otrzymuje się na poziomie 1,3-1,4, nie wynika, że spadek zaczął się przed chwilą, on zaczął się w 1988, 1989 r. To jest odpowiedzialność wszystkich kolejnych rządów, które były do tej pory, także nasza, nasza wspólna. Ta odpowiedzialność się nie skończy, będzie odpowiedzialnością następnych. Pan poseł Kępiński słusznie powiedział, że to nie jest tak, że zaraz, z dnia na dzień, urodzi się dużo dzieci i zmieni się sytuacja na rynku pracy. W 2012 r. więcej dzieci się już nie urodzi i więcej nie wejdzie na rynek pracy za 20 czy 25 lat. Wrócę do trudnej decyzji podniesienia wieku emerytalnego. Ta decyzja wynikała z świadomości zmian demograficznych, które w perspektywie kilkudziesięciu lat, jeżeli chodzi o rynek pracy, są nieodwracalne. Wiemy, ile osób za 20 czy 25 lat będzie wchodziło na rynek pracy. Tego nie zmienimy, te dzieci się już urodziły, możemy zmienić tylko to, co przed nami. Jakakolwiek zmiana polityki rodzinnej, nawet tak bardzo rewolucyjna jak obecna, przyniesie efekty za kilka, kilkanaście lat, to wszystko niestety wymaga czasu. Pomimo trudnego roku budżetowego nie mogliśmy zwlekać z tą decyzją, to był ostatni dzwonek. Jeszcze raz dziękuję Wysokiej Izbie za to, że w takiej sprawie potrafiła wznieść się ponad podziały polityczne, ponad wrażliwość polityczną partii i zagłosować jednogłośnie za wydłużonym urlopem rodzicielskim, macierzyńskim. Dziękuję także za szerokie poparcie dla ustawy żłobkowej. Mam nadzieję, że efekty będą widoczne. Z nianiami nie jest tak źle, 10 tys. niań, za które budżet państwa odprowadzał składki na ubezpieczenie społeczne przez około rok funkcjonowania tych przepisów, to jest też 10 tys. osób, które wyszły z szarej strefy, o której pan poseł mówił, a mam nadzieję, że będzie więcej. Gorzej jest, i pewnie to pan poseł miał na myśli, z dziennymi opiekunami, których było kilkudziesięciu. Zmiana dokonana przez Wysoką Izbę w ustawie o żłobkach, która dotyczyła tego, że dziennego opiekuna może zatrudnić również firma czy przedsiębiorca społeczny, organizacja społeczna, a nie tylko samorząd, spowodowała, że w nowym konkursie ilość osób aplikujących o zostanie dziennym opiekunem wielokrotnie się zwiększyła. Teraz będą podpisywane umowy z urzędami wojewódzkimi, przedsiębiorcami, fundacjami i innymi organizacjami biorącymi w tym procesie udział, co wielokrotnie zwiększy liczbę dziennych opiekunów. Tę formę opieki nad dzieckiem trzeba rozwijać, jest bardzo przyjazna rodzinie, zapewnia najbardziej naturalne warunki, bo w mieszkaniu sąsiada można zostawić swoje dziecko. Tak jak mówiłem, opiekun dzienny może wychowywać od 2 do 5 dzieci, zajmować się nimi, sprawować nad nimi opiekę. Jeśli chodzi o kolejny punkt poruszany przez wielu z państwa, również przez pana posła wnioskodawcę, który przemawiał w imieniu klubu Solidarnej Polski, czyli emigrację, to jest to zagadnienie szersze, związane z decyzją Polski o wejściu do Unii Europejskiej. Dzisiaj podczas głosowań, podczas debaty o rolnictwie też mieliśmy dyskusję na temat tego, kto i na jakich warunkach negocjował wejście do Unii Europejskiej. Sojusz Lewicy Demokratycznej bardzo dumnie przyznawał, że to były jego negocjacje, jeżeli chodzi o wejście do Unii Europejskiej. W obszarze rolnictwa bardzo znaczący udział miał także PSL. Zgoda, ale ta decyzja była decyzją szerszą, była decyzją Polaków w referendum, decyzją większości partii politycznych, które poparły to rozwiązanie. Myślę, że dzisiaj liczba przeciwników Unii Europejskiej jest znikoma. Pokolenie naszych rodziców, i tu mówię o grupie młodszych posłów, nie mogło swobodnie poruszać się i wyjeżdżać za granicę, nie mogło korzystać z tej dogodności. (Poseł Adam Kępiński: Panie ministrze, ale tylko dzisiaj, bo PiS nie ma.) Jest pan poseł Lassota, który w tamtych czasach mocno działał w opozycji w Krakowie. Pewnie więcej powiedziałby o tym niż ja, ale dla mojego pokolenia, pokolenia wolności, jeszcze raz to podkreślę, bo do takiego się zaliczam, które dorastało i wychowało się w wolnej Polsce, wartość i możliwość swobodnego przemieszczania się jest tak naturalna, jak oddychanie tlenem. Nie poczuliśmy, oprócz pewnie pierwszych lat dzieciństwa, że nie możemy wyjeżdżać, nie możemy się rozwijać i szukać możliwości. To na pewno jest ogromny sukces Polski. Wspólny sukces wielu formacji politycznych i Polaków, ale z faktu wejścia do Unii Europejskiej płyną także zagrożenia, konsekwencje. Część Polaków wyjeżdża i tam pracuje, część zdobywa tam doświadczenie i wraca, to nie są jednostkowe przypadki. Zobaczcie, ile osób wyjeżdża na stypendia w ramach programu ˝Erasmus˝ i jak ci młodzi studenci są z tego zadowoleni. Część wyjeżdża i kontynuuje tam naukę, później pozostaje w aktywności zawodowej i wraca do Polski, część zostaje. Trzeba to sobie realnie i patrząc prosto w oczy powiedzieć. Chciałbym, żeby jak najwięcej osób wracało. (Poseł Adam Abramowicz: Donald Tusk mówił, że wracają.) Chciałbym, żeby jak najwięcej wracało. Panie pośle, dobrze, że uratował pan honor PiS w tej debacie. Za to panu dziękuję, że nie zabrakło głosu tej partii. Jak popatrzylibyśmy na statystyki, na to, za czasów czyich rządów najwięcej Polaków wyjechało, to okazałoby się, że nie są to rządy Platformy i PSL. To jest też wynik koincydencji czasowej - trzeba to jasno stwierdzić - w związku z wejściem do Unii Europejskiej. Nie chcę być w żaden sposób uszczypliwy. To jest rzecz, którą musimy zmieniać poprzez rozwój gospodarczy, bo on przyciągnie Polaków do Polski. Pan poseł Czerwiński przekazał wczoraj w trzech prostych słowach, jak stworzyć rozwój gospodarczy, mianowicie poprzez: inwestycje, eksport i popyt wewnętrzny. (Oklaski) Te trzy elementy gwarantują, że wzrośnie produkt krajowy brutto, wzrośnie liczba miejsc pracy, a tym samym zwiększy się przyciąganie do Polski, Polska będzie magnesem. (Poseł Adam Abramowicz: I warunki działania przedsiębiorców.) Tak jest, to jest w tym szerokim kontekście inwestycji i działalności gospodarczej, to wszystko daje szansę. Dlatego oczywiście jako minister pracy chciałbym, żeby Polacy przede wszystkim nie wyjeżdżali, żeby wzmóc bardziej migrację wewnątrz Polski niż na zewnątrz, choć nam dzisiaj dużo łatwiej jest wyjechać z Krakowa do Londynu niż z Krakowa przeprowadzić się na Podlasie czy w odwrotnym kierunku, tak to wygląda. Dlatego program ˝Twoja kariera - twój wybór˝, wspierający i promujący migrację wewnętrzną, dotyczy bonów na zasiedlenie. Właśnie dajemy młodym ludziom, którzy znajdą pracę w odległości od swojego stałego miejsca zamieszkania, możliwość uzyskania bonu na zasiedlenie, czyli pieniędzy na wynajęcie mieszkania, na utrzymanie się przez pierwsze tygodnie, pierwsze miesiące, po to, żeby zachęcić do podróżowania wewnątrz kraju zamiast wyjazdu za granicę. Ten kierunek będziemy promować, choć wewnętrzna mobilność Polaków - i to jeszcze raz podkreślam - jest mniejsza niż na zewnątrz Polski. Tu nie można pozostać biernym, trzeba połączyć wszystkie dziedziny życia: gospodarczego, społecznego, z pozostawaniem i stworzeniem jak najlepszych warunków dla polskiej rodziny, dla zakładania rodzin, budowania, wynajmowania i kupowania mieszkań, bo to jest bardzo ważny element, do którego zaraz przejdę, i do znalezienia pracy. To są trzy elementy, które dadzą nam gwarancję, że nie tylko młodzi ludzie zostaną, ale że odwrócimy tendencję demograficzną. To wszystko łączy się w jedną całość. Jeżeli chodzi o kształcenie dualne, o którym mówił pan poseł Walkowski - ja też o tym kilkakrotnie w swojej wypowiedzi mówiłem, inni państwo posłowie również do tego się odnosili - to jest to ten kierunek, który jest dzisiaj najskuteczniejszy w Europie. To prawda, że w pewnym momencie szkolnictwo zawodowe stało się nie tylko niepopularne, ale wręcz obciążone stygmatem, i to trudnym do uniesienia. Jestem zwolennikiem podejścia: nie jaką pracę wykonujesz, tylko jak ją wykonujesz, bo można być rewelacyjnym ślusarzem, hydraulikiem, piekarzem, robić to dobrze, z pasją, zarabiać przyzwoite pieniądze i można być bardzo szczęśliwym. Nie trzeba kończyć trzech wyższych uczelni i fakultetów, by później zderzyć się z niedostosowaniem swoich kompetencji do potrzeb rynku pracy. Każdemu należy się bowiem szacunek i jest też naszym obowiązkiem przywrócenie szacunku szkolnictwu zawodowemu. Dobrze, że jest rzemiosło polskie, bo ono utrzymało - nie tylko przez lata PRL - możliwość funkcjonowania w tym obszarze. To nas odróżnia od innych krajów, Polska dzięki temu, że utrzymała rolnictwo indywidualne i rzemiosło, inaczej przeszła przez lata komunizmu, lata PRL, niż inne kraje postsocjalistyczne. To nas odróżnia i warto wspierać rzemiosło, dlatego też to czynimy w ramach Funduszu Pracy. Tam ma miejsce realne kształcenie i realne szkolnictwo dualne. Jeśli chodzi o grupę niebędącą w edukacji ani niemającą jakiegoś stażu, ani niekształcącą się, ani niepozostającą w jakimś treningu, to ten odsetek jest jednym z niższych w Europie. Oczywiście dużą rolę odgrywają tu Ochotnicze Hufce Pracy, o których mówił pan poseł Tomaszewski. To jest jak najbardziej słuszny kierunek - żeby to od razu wyjaśnić - utrzymanie tego działania, poszerzanie, bo hufce będą odgrywały istotną rolę w realizacji programu gwarancji dla młodych z Unii Europejskiej, jeżeli chcielibyśmy cokolwiek zmieniać, usprawniać, ulepszać, ale to jest też wartość, którą trzeba pielęgnować, bo one dają dzisiaj szanse wielu młodym ludziom, którzy ocierają się o wykluczenie społeczne, którzy bez Ochotniczych Hufców Pracy nigdy nie kontynuowaliby żadnej nauki. (Poseł Tadeusz Tomaszewski: Musimy lepiej zadbać o kadrę.) Bardzo chciałbym zadbać jeszcze lepiej o tych, którzy się starają. Ta młodzież mogłaby wylądować na marginesie. Wiele z tych osób dzięki OHP z tego wychodzi, zdobywa zawód. Zresztą niektóre zawody przetrwały dzięki OHP, bo na przykład w Polsce strasznie ciężko jest o dekarzy, a OHP ich szkoli, co jest bardzo przydatne. Pan poseł Kępiński mówił o szkoleniach. Ta kwestia pojawiała się też w innych wypowiedziach. Nasza propozycja, bardzo konkretna, przedstawiona w nowej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to: trójstronna umowa szkoleniowa uwzględniająca planowane miejsca pracy, szkolenie nie dla samego jego odbycia, ale w celu uzyskania zatrudnienia, umowa zawarta między urzędem pracy, pracodawcą a firmą szkolącą, jako że to jest ciąg zdarzeń: najpierw zgłoszenie do urzędu pracy, kontakt urzędu pracy z pracodawcą, który zgłasza zapotrzebowanie na jakieś umiejętności, i dopiero wybór firmy szkoleniowej pod kątem konkretnych umiejętności, konkretnych preferencji. To jest, myślę, odpowiedź. Niektóre urzędy pracy już tak robią. Bardzo dobry przykładem, patrzę na posła Mieczysława Kasprzaka z województwa podkarpackiego, jest Powiatowy Urząd Pracy w Tarnobrzegu. Gdy dochodziło do wygaszania kopalni siarki i 200 osób mogło stracić pracę, a tuż obok, bo w specjalnej strefie ekonomicznej, powstawała nowa fabryka szyb samochodowych, urząd pracy zadziałał bardzo punktowo, połączył pracowników, którzy mieli odchodzić z kopalni z nowym pracodawcą, i zainwestował w ich przeszkolenie. To był przykład aktywnej roli państwa. Tak będą wyglądać urzędy pracy, bo tak muszą wyglądać, nie mogą być bierne, muszą być aktywne i wychodzić do przodu. Takich urzędów dzisiaj jest już sporo, ale takie muszą być wszystkie. I to jest zadanie wynikające z nowej ustawy o promocji zatrudnienia. Jeśli chodzi o monitorowanie systemu szkolnictwa zawodowego i szkolnictwa wyższego, to po to są zmiany w ustawie o szkolnictwie wyższym w zakresie monitorowania losów absolwentów, żebyśmy wiedzieli, jak uzyskane wykształcenie przekłada się później na możliwość zdobycia miejsca pracy. Panie pośle Ziobro, dziękuję jeszcze raz za tą debatę, bo ona na pewno jest bardzo ważna, ale szkoda, że odrzucacie tę informację, gdyż realizujemy to, o czym pan poseł powiedział w swoim wystąpieniu. Mówię o inkubatorach przedsiębiorczości. Nie chodzi nawet o to, żeby inkubatory były na każdej uczelni, ale żeby uczelnie były inkubatorami - tu trzeba odwrócić serię zdarzeń - i to spowoduje, że będą bardziej przygotowane, jeśli chodzi o rynek pracy. Co do preferencyjnych kredytów, o których pan wspominał i o które prosił - tak, realizujemy to z Bankiem Gospodarstwa Krajowego i są to kredyty nie tylko dla absolwentów wyższych uczelni, ale już dla studentów ostatniego roku studiów. To jest bardzo dobra forma wsparcia na rozkręcenie własnego biznesu, na rozkręcenie własnej przedsiębiorczości, to jest program: wsparcie na starcie. On już działa w trzech województwach, mazowieckim, świętokrzyskim i małopolskim, od nowego roku planujemy rozszerzyć go na wszystkie województwa. Traktuję realizację tych postulatów jako formę poparcia nas i utwierdzenie w tym kierunku i cieszę się, że dochodzi do współpracy na poziomie merytorycznym z klubem Solidarnej Polski. Uczelnie mają też wziąć odpowiedzialność. Nie chodzi tylko o społeczną odpowiedzialność uczelni wyższych, chodzi o odpowiedzialność za losy absolwentów. Dlatego w tym programie ważnym punktem jest to, że pieczątkę gwarancji na tym programie młodemu człowiekowi ma przybić jego opiekun z uczelni wyższej. Tak to zaprojektowaliśmy i takie określiliśmy ramy konkursu. Pan poseł Marek Rząsa pytał, jakie są dodatkowe działania dotyczące zatrudnienia. To właśnie są te trójstronne umowy szkoleniowe, bony stażowe. To też jest odpowiedź na postulaty wielu z państwa, którzy mówili, że warto, żeby młody człowiek sam wybierał miejsce, do którego będzie się kierował, w którym będzie chciał odbyć staż. I to będzie umożliwiał właśnie bon stażowy. Jeśli chodzi o to, o co pytał pan poseł Mieczysław Kasprzak - czy nastąpi regionalizacja. Ona w jakiś sposób następuje. Oczywiście regiony, w których stopa bezrobocia jest najwyższa, zgodnie z algorytmem, który zależy też od stopy bezrobocia, dostają proporcjonalnie więcej pieniędzy. Staramy się wybierać regiony tak, żeby w programach pilotażowych czy w jakichś testach nie uczestniczyły tylko te same regiony, ale żeby rozłożyć to po całej Polsce, bo to też da najlepszy efekt. Województwo podkarpackie, które pan poseł ma zaszczyt reprezentować, uczestniczy w takim programie, bardzo ważnym, otwarcia się na współpracę z podmiotami prywatnymi, społecznymi. Jest on realizowany przez Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie we współpracy z kilkoma powiatowymi urzędami pracy. Chodzi o to, że grupa osób oddalonych od rynku pracy, długotrwale bezrobotnych staje się przedmiotem współpracy pomiędzy urzędem pracy a prywatnymi jednostkami, podmiotami wyłonionymi w przetargu czy społecznymi, współpracy w aktywizacji, które są opłacane za efekty. Pierwsza część, mniejsza, wypłacana jest na początku - za podjęcie aktywizacji, a za efekt, czyli za efektywność aktywizacji, za uzyskanie zatrudnienia, jest wypłacana kolejna. To też jest to, co będziemy proponować dla całego kraju w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. To nie jest zastąpienie urzędów pracy. Niektórzy postulują, żeby je zlikwidować, ale ja się z tym nie zgadzam. Są potrzebne państwowe służby zatrudnienia, są potrzebne powiatowe urzędy, które są dostępne w Polsce lokalnej, bo tam przychodzą ludzie. Ale urzędy pracy mają mieć możliwość współpracy z podmiotami prywatnymi, szczególnie w odniesieniu do osób oddalonych od rynku pracy i długotrwale bezrobotnych. Jeśli chodzi o specjalne strefy ekonomiczne, to jest to jednak regionalizm. Pan minister dobrze o tym wie. 50 tys. osób na Podkarpaciu pracuje w specjalnych strefach ekonomicznych, to jest 1/6 wszystkich miejsc pracy w Polsce w specjalnych strefach ekonomicznych. Widać, że Podkarpacie z tego skorzystało. Wydłużenie funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych do 2026 r. dało szansę na podpisanie wielu umów inwestycyjnych. To była bardzo słuszna decyzja, którą podjęła Rada Ministrów. Sumując wszystkie pytania o Fundusz Pracy, jak to jest z Funduszem Pracy i jego wykorzystaniem, zacznę od efektywności zatrudnieniowej. W roku 2005 efektywność zatrudnieniowa była na poziomie 47,3, w roku 2007 - 57,7, później mieliśmy spadek efektywności do 53,2. Od dwóch lat jest systematyczny wzrost: w 2011 r. - 55,7 i w 2012 r., kiedy naprawdę mocno przyłożyliśmy się do monitorowania efektywności w poszczególnych urzędach pracy, to jest najwyższy wynik w historii - 60,9. Wśród osób młodych to jest efektywność 65, w tych dwóch przypadkach jest wzrost o 5%. To jest też najbardziej dynamiczny wzrost efektywności zatrudnieniowej w historii funkcjonowania powiatowych urzędów pracy. Efektywność kosztowa na ten rok to ok. 10 tys. i jest to pośrodku tego, co było do tej pory. Co zrobić, żeby tych środków było więcej, i ten mój wniosek do ministra finansów. Z czego w ogóle to wynika, że teraz minister pracy, który nadzoruje Fundusz Pracy i zarządza nim, jest w jakiejś części ograniczony? To wynika ze zmian w ustawach przyjętych przez parlament, dążących do stabilizacji finansów publicznych. Pewnie to nie jest rzecz wygodna i przyjemna dla ministra pracy, kiedy musi takie wnioski składać i ponawiać je do Ministerstwa Finansów, ale takie są realia funkcjonowania i ta dyscyplina finansów musi być przestrzegana. Dziękuję za te słowa państwa, bo one stanowią wsparcie dla ministra pracy, szczególnie w tych okresach, kiedy przewidujemy wzrost bezrobocia, bo to są miesiące jesienne, gdy sezonowe prace się kończą, dziękuję za to wsparcie, bo ono było odczuwalne w wypowiedziach każdej formacji politycznej na tej sali. Mam nadzieję, że tak jak rok temu udało się pozyskać, pierwszy raz w historii funkcjonowania tych zasad, kiedy minister pracy wnosił do ministra finansów, 0,5 mld i one zapracowały... Jaki to efekt może przynieść, to było bardzo konkretne pytanie pana posła Szeligi. To jest, jeżeli byłoby 0,5 mld, 80 tys. osób, które będą brane pod uwagę i będą brały udział w programach aktywizacyjnych. Szanowni państwo, wydaje się, że przez większość zagadnień udało się przejść. Na koniec czas pracy, o którym wczoraj mówiłem bardzo dużo, panie pośle, i powtórzę jeszcze raz. W żaden sposób nie jest to zagrożenie dla pracowników, to jest szansa na utrzymanie miejsc pracy, bo tak się stało w ustawie antykryzysowej, kiedy 1075 firm z tego skorzystało, 100 tys. pracowników, według naszych analiz, zachowało dzięki temu miejsca pracy. Nie wejdą te rozwiązania nigdy w życie bez zgody pracowników, nie ma takiej możliwości. To jest szansa na wzmocnienie związków zawodowych w zakładach pracy. To jest szansa na to, żeby pracownik z pracodawcą usiadł i rozmawiał o konkretnych problemach i o konkretnych rzeczach, bo jest konkretna rzecz do dyskusji, bardzo konkretna. Pracodawca musi się porozumieć, bo bez tego porozumienia te rozwiązania nie wchodzą w życie, może być dalej czteromiesięczny okres rozliczeniowy. Został też z inicjatywy pana premiera Piechocińskiego powołany w Ministerstwie Gospodarki zespół do monitorowania wdrażania tej ustawy. Bardzo dobrze. To też będzie robić Państwowa Inspekcja Pracy, której trzeba w ciągu tygodnia zgłosić zawarcie porozumienia i wprowadzenie tych nowych regulacji. A płaca minimalna? Prognoza na przyszły rok w stosunku do średniej krajowej to jest ok. 45%. To też jest najwyższy współczynnik w ostatnich latach. Mamy wzrost płacy minimalnej w latach, kiedy rządzi koalicja Polskiego Stronnictwa Ludowego i Platformy Obywatelskiej, o ponad 700 zł, o prawie 80%, ujmując już tę podwyżkę na 2014 r., gdzie zadeklarowaliśmy, że płaca minimalna wzrasta o 80 zł. Pamiętajmy, że łatwo jest ustawowo podnosić wartość wynagrodzenia, ale musi być też możliwość zrealizowania tego w poszczególnych firmach, w poszczególnych zakładach pracy i uzyskania zatrudnienia i niewyrzucania ludzi do szarej strefy. Szanowna Pani Marszałek! Panowie Posłowie! Bardzo dziękuję za tę debatę. Jeszcze po mnie zabierze głos pan minister Sławecki, bo jesteśmy dzisiaj w takim składzie: Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, Ministerstwo Gospodarki oraz Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Staraliśmy się jak najbardziej reprezentatywnie. Dziękuję młodym ludziom na galerii, którzy są z nami przez całą tę debatę, że jesteście aktywni w sferze publicznej i chcecie dzisiaj słuchać, ale rozumiem, że w przyszłości też aktywnie działać na tym polu. To jest debata, która stanowi o przyszłości nie na najbliższe dni, ale stanowi o przyszłości następnych dekad i pokoleń Polaków. Dlatego proszę, wyciągnijmy z niej wnioski i wspólnie weźmy odpowiedzialność za młode pokolenie, bo nie stać nas na jego stratę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)