Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2014-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej przedstawić stanowisko wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, druki nr 1849 i 2228. Przedmiotem tej ustawy, a właściwie, można powiedzieć, jedynym jej punktem jest rozszerzenie możliwości udzielania świadczeń zdrowotnych w podstawowej opiece zdrowotnej w ramach systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego przez lekarzy pediatrów i lekarzy internistów w wyniku otwarcia na - i mamy wylistowanie - lekarzy specjalistów I stopnia medycyny ogólnej, I i II stopnia w dziedzinie chorób wewnętrznych oraz I i II stopnia w dziedzinie pediatrii. Gdzie leży problem i skąd wziął się pomysł na tę ustawę? Otóż mamy w kraju stosunkowo łatwo policzalne liczby lekarzy poszczególnych specjalności. Nabywa się specjalność, część z tych lekarzy pracuje, część z różnych powodów nie, część wyjechała, ale wszyscy ci, którzy pracują w powszechnej ochronie zdrowia, są związani kontraktem z NFZ. W momencie, kiedy otworzymy furtkę i przesuniemy pediatrów na rynek, nazwijmy go, POZ-owski, tam, gdzie składa się deklaracje i gdzie idą pieniądze na tzw. duszę, w tym momencie zmniejsza się pula tych, których musimy wykontraktować jako specjalistów w szpitalach czy tam, gdzie pracują jako specjaliści. A więc do pewnego, nazwijmy to, garnka lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej dołożymy większą liczbę, natomiast nie zwiększymy finansowania, z kolei zmniejszymy finansowanie w specjalistyce. Wygłosiłem tę tezę w formie pytania do panów ministrów podczas pierwszego czytania, następnie wielokrotnie podczas pierwszego posiedzenia komisji, na posiedzeniu podkomisji dwa razy i w końcu ostatnio na posiedzeniu komisji po prostu artykułowałem, zadawałem to pytanie, czy to jest tak naprawdę powód tej ustawy. Przyznam szczerze, że nigdy nie usłyszałem konkretów związanych z przesunięciem albo nieprzesunięciem czy pomniejszeniem puli środków, które będą przeznaczone np. na lekarzy pediatrów. Jeżeli w tej chwili zastanowimy się, czy środowisko lekarskie chce tego rozwiązania, to mamy podzielone zdania. I słusznie. Jedni mają interes w tym, żeby mieć mniejszą konkurencję, a inni mają interes w tym, żeby mieć większy dostęp i lepszą możliwość funkcjonowania. Zatem trudno tu znaleźć czynnik społeczny związany bezpośrednio z lekarzami, czyli jednoznacznie stanąć po stronie słusznej sprawy, dlatego że obydwa rozwiązania czy obydwie tezy, można powiedzieć, są prawdziwe. W takiej sytuacji stanęliśmy u nas w klubie przed dylematem, czy ten projekt poprzeć. Jedynym aspektem, który z punktu widzenia pewnej logiki funkcjonowania systemu występuje i który teoretycznie można poprzeć, jest to, że lekarz pediatra będzie miał prawo wyboru, bo wcale nie musi zrezygnować z pracy specjalisty, ale może się przenieść. To jest tak naprawdę jedyny element, za którym można się opowiedzieć całym sercem. Wprawdzie nie podjęliśmy jeszcze ostatecznej decyzji, ale zakładam, że nie będziemy głosowali przeciw. Dziękuję bardzo. (Oklaski)