Mówca: Wojciech Bakun
Data: 2016-10-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Faktycznie podsumowanie, które przedstawił nam pan minister i poprzedzający mnie posłowie, pokazuje jedno - Holandia faktycznie nie miała szczęścia, kiedy obejmowała tę prezydenturę. Przyszło jej pełnić tę, można powiedzieć, zaszczytną rolę niestety w dosyć trudnych dla Europy czasach. Ale wróćmy do naszych początków w Unii Europejskiej. Gdy w 2004 r. my jako Polacy, jako Polska przystępowaliśmy do Unii Europejskiej, nasza pozycja w Europie miała być pozycją bardzo silną, wręcz mówiono o tym, że nasz głos miał być równy głosowi Niemiec. Następnie przyjęliśmy, a w zasadzie daliśmy narzucić sobie traktat lizboński. I właśnie poprzednia prezydentura, luksemburska, oraz omawiana holenderska pokazały nam, jaką mamy realną siłę w Unii Europejskiej. Wbrew opinii większości naszych rodaków doprowadzono do tego, że polityka Berlina, polityka herzlich willkommen narzuciła nam kwoty imigranckie, czyli nasze realne znaczenie w Unii Europejskiej zostało bardzo szybko zweryfikowane. Europejczycy, Europejczycy szczycący się wolnością, którą mamy, polityką multi-kulti, jeszcze parę lat temu nie uwierzyliby, że będzie, że zaistnieje potrzeba wyprowadzenia wojsk na ulice europejskich miast po to, żeby chronić obywateli europejskich. Za prezydencji holenderskiej niestety, ale żołnierze z ulic europejskich miast nie zniknęli, a Europa ciągle pogrążona jest w chaosie. Znakomitym tego przykładem jest anarchia w portach północnej Francji, najlepszym tego przykładem jest Calais - przykładem szkodliwej polityki za prezydencji Holandii. Możemy pójść dalej. Drastyczne przykłady Nicei, Brukseli, Paryża są dowodami kompromitacji polityki multikulturalnej, którą tak wspierały brukselskie salony. Za prezydencji Holandii zaakceptowano stworzenie unijnej straży granicznej i właśnie w czerwcu na szczycie Unii Europejskiej osiągnięto porozumienie polityczne w tej sprawie. Nie oceniając zasadności powołania, oceniamy jednak wyjątkowe spóźnienie tej decyzji, wyjątkowo spóźnioną reakcję na nieodpowiedzialne decyzje dotyczące otwarcia się na emigrantów z Afryki i Bliskiego Wschodu. Skutki powołania unijnej straży granicznej przyjdzie nam jeszcze ocenić, to jest jeszcze młody projekt, młoda formacja, tak że nie mamy jeszcze kompetencji, żeby oceniać je w tej chwili, natomiast na pewno ta reakcja, tak jak powiedziałem, jest bardzo mocno spóźniona. Trzeba zauważyć też, że jeszcze rok temu Węgry - właśnie te Węgry, o których pan wspominał, Orbán dobry - były krytykowane za to, że podjęły samodzielną, demokratyczną decyzję o tym, żeby samodzielnie chronić swoje granice i nie przyjmować imigrantów, którzy próbują te granice naruszyć. Za prezydencji Holandii, co jest kolejnym niepowodzeniem tej prezydentury, wolni Brytyjczycy postanowili wyjść z Unii Europejskiej. Londyn rozpoczął debatę nie tylko wewnętrzną, ale także ogólną. I co w tej debacie mogliśmy usłyszeć? Koniec z euromarnotrawstwem, koniec z dyktatem Brukseli nad państwami narodowymi. Nie chcemy takiej strefy euro, chcemy też własnych, narodowych walut. Nie chcemy dyktatu multi-kulti, nie chcemy tak fatalnej polityki imigracyjnej. Tych punktów jest bardzo dużo, były one wyraźnie wskazywane przez Londyn. I co w referendum o Brexicie powiedzieli Brytyjczycy? Powiedzieli, że chcą Europy innej niż widzi to Berlin, chcą Europy innej niż widzi to Bruksela. Chcą jako Brytyjczycy dogonić gospodarkę światową, ale nie są w stanie tego czynić w ramach Unii Europejskiej. Czy Bruksela podjęła debatę o reformach? Oczywiście nie. Jest to kolejna z porażek zanotowanych przez Brukselę i prezydencję Holandii. Kolejny przykład, referendum w Holandii w sprawie stowarzyszenia Ukrainy z Unią Europejską w kwietniu, czyli podczas prezydencji holenderskiej. Co trzeba podkreślić, inicjatywa referendalna była obywatelska i pokazała wyjątkowy rozdźwięk pomiędzy oficjalnym stanowiskiem rządu Holandii, który stowarzyszenie Unia - Ukraina poparł, a większością społeczeństwa w referendum, które było na nie. Czyli jak zwykle elity i korporacje przeciwko narodom i obywatelom. To właśnie standardy Unii Europejskiej. Już na końcu chciałbym podkreślić, że prezydencja luksemburska nie powstrzymała zgubnej polityki pani kanclerz Merkel, a prezydencja holenderska tylko ją kontynuowała. W podsumowaniu: Jaka była prezydencja Holandii? Nie powstrzymała w żaden sposób kryzysu imigranckiego, nie uruchomiono procesów reformatorskich, by powstrzymać Brytyjczyków, by zostali w Unii Europejskiej, w żaden sposób nie powstrzymała stagnacji Europy. Dziękuję. (Oklaski)