Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu Sojuszu Lewicy Demokratycznej ustosunkować się do problemu ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. O tym, że są to bardzo istotne zagadnienia, świadczy to, że w ogóle konwencja powstała i że Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w czerwcu 2006 r. przyjęło to postanowienie. Trzeba powiedzieć, że Wspólnota Europejska również podpisała konwencję 30 marca 2007 r. Należy pamiętać, że w Polsce, według spisu z 2002 r., mamy ponad 5 mln naszych współrodaków, którzy są zakwalifikowani do grupy osób niepełnosprawnych, w tym wtedy ok. 4,5 mln naszych współrodaków miało potwierdzoną niepełnosprawność. To znaczy, że jest nas wielu, tych którzy wymagają trochę innego podejścia z różnych powodów. I powiem szczerze, że chciałabym przytoczyć wszystkim treść preambuły do tej konwencji, bowiem ona oddaje to, co państwa na rzecz osób niepełnosprawnych potem powinny czynić. Mianowicie w preambule się stwierdza, że jest powszechność i niepodzielność wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności oraz potrzeba zagwarantowania osobom niepełnosprawnym pełnego z nich korzystania bez jakiejkolwiek dyskryminacji. Uznaje się dyskryminację ze względu na niepełnosprawność za pogwałcenie godności, wartości człowieka. Uznaje się również, co jest bardzo ważne - to jest kwintesencja tego, jeśli można tak stwierdzić - że niepełnosprawność to wynik oddziaływania pomiędzy osobami z dysfunkcjami a barierami wynikającymi z postaw i środowiska, co utrudnia osobom niepełnosprawnym pełny udział w życiu społecznym na równi z innymi. To jest credo, które wszyscy powinniśmy brać pod uwagę w naszym działaniu, to wstyd bowiem, żeby istniały bariery, które uniemożliwiają części ludzi normalne funkcjonowanie. Dlatego z wielką satysfakcją stwierdzam już teraz, na początku mojego wystąpienia, że posłowie klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej wyrażają zgodę na dokonanie przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. I krótkie uzasadnienie. Wiele rzeczy się w Polsce na przestrzeni ostatnich lat zmieniło. O tym, jak było i co się zmieniło na przestrzeni lat, mówił pan poseł Piechota, sprawozdawca Komisji Polityki Społecznej i Rodziny i równocześnie jej przewodniczący. Snuto tutaj różne wspomnienia, jak Sejm kiedyś wyglądał. Muszę powiedzieć, że te wspomnienia nie dotyczyły czasów, do których ja mogę sięgnąć. Było i tak, że osoba niepełnosprawna, która nie mogła się samodzielnie poruszać, była wnoszona na rękach przez innych kolegów po schodach, żeby mogła dotrzeć do sali plenarnej. To jest niebo a ziemia ta dzisiejsza sytuacja. Nie tylko chodzi o dostęp do instytucji użytku publicznego, ale również o to, że rodzice dzieci niepełnosprawnych otworzyli się na świat, że wychodzą z dziećmi z domów, że nie ma gapiów, którzy przyglądają się dziecku z jakąś dysfunkcją, czyli że zmieniliśmy się mentalnie i zmieniliśmy otoczenie techniczne, przygotowaliśmy je w części dla osób niepełnosprawnych. Nauczyliśmy część dzieci szacunku do kolegów, którzy wymagają pomocy, i to i w szkole, i w przedszkolu. Nie znaczy to, że jest już wszystko zrobione. Absolutnie nie. Wiele jeszcze trzeba zdziałać. Natomiast ta konwencja, ta książka praw jest drogowskazem dla wszystkich, którzy pełnią jakiekolwiek funkcje publiczne, od których decyzji zależy usuwanie barier, tak żeby trzymali się tych zapisów praw i obowiązków. Życzę wszystkim osobom niepełnosprawnym, żeby ta konwencja nie pozostała na papierze, żeby to nie była iluzja, żeby nie było tak, że wszystkie te prawa, zalecenia tylko znamy, ale żeby rzeczywiście życie tych osób i życie nas wszystkich zmieniało się w takim kierunku, by wszyscy czuli, że mają równe prawa, równe szanse, i z tych równych praw i równych szans mogli w jak najszerszym zakresie korzystać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)