PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedujemy dziś nad projektem ustawy dotyczącym elektronizacji postępowania egzekucyjnego. Na pierwszy rzut oka techniczny, w praktyce bardzo istotny, bo dotyka relacji obywatel - państwo w jednym z najbardziej wrażliwych momentów: egzekucji. Projekt wprowadza portal eLicytacje KAS - narzędzie, które ma zwiększyć efektywność sprzedaży majątku w toku egzekucji. Ma być szybciej, szerzej, bardziej transparentnie. I to są cele, które należy docenić. Ale pojawia się kilka poważnych pytań. Po pierwsze, centralizacja. Państwo buduje własny system, zamiast korzystać z rozwiązań rynkowych. Czy naprawdę każdą usługę musi realizować aparat państwowy? Po drugie, przymus cyfrowy. Aby wziąć udział w licytacji, obywatel musi założyć konto, uwierzytelnić się i zgodzić na komunikację elektroniczną. To wyklucza część osób, szczególnie starszych. Po trzecie, zakres danych. Państwo wymaga informacji nie tylko o tożsamości, ale także o sytuacji majątkowej i rodzinnej. To budzi pytania o proporcjonalność. Po czwarte, odpowiedzialność za system. Jeśli dojdzie do błędu technicznego, kto ponosi konsekwencje? Obywatel czy państwo? I wreszcie - aspekt społeczny. Egzekucja administracyjna często dotyczy osób w trudnej sytuacji życiowej. Nowoczesne narzędzia nie mogą oznaczać bezrefleksyjnego przyspieszenia procedur bez spojrzenia na człowieka. Dlatego ten projekt wymaga doprecyzowania i realnych gwarancji dla obywateli.
Mówca: Grzegorz Lorek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Projekt ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, druki 2319 i 2383, mający na celu uruchomienie centralnego portalu eLicytacje KAS. Wady techniczne platformy: jak każda duża platforma e-commerce portal eLicytacje może być narażony na awarie, zawieszenia systemu w trakcie trwania licytacji, co może prowadzić do unieważnienia licytacji lub sporów prawnych. Część potencjalnych nabywców, szczególnie osób starszych lub nieposiadających stałego dostępu do Internetu, może mieć utrudniony dostęp do licytacji, co zawęża krąg nabywców. Portal będzie gromadził wrażliwe dane o dłużnikach i licytantach, co wymaga najwyższych standardów bezpieczeństwa, aby uniknąć wycieków danych. Licytacje nieruchomości on-line utrudniają potencjalnym nabywcom dokładne zapoznanie się ze stanem technicznym i prawnym lokalu, co w przypadku licytacji tradycyjnych było łatwiejsze. Wątpliwości przy wysokich kwotach: licytacje ruchomości, np. samochodów, on-line działają sprawnie, ale przeniesienie sprzedaży nieruchomości do systemu on-line może rodzić większe spory co do przebiegu procesu. Obwieszczenia o licytacjach nieruchomości mają być zamieszczane co najmniej 30 dni przed licytacją, a ruchomości - 7 dni przed, w niektórych przypadkach - 3 dni. Krótsze terminy mogą ograniczyć czas na analizę prawną dotyczącą nieruchomości przez potencjalnych nabywców. Podszywanie się pod KAS: wdrożenie nowego, ogólnopolskiego portalu zwiększa ryzyko tworzenia przez oszustów fałszywych stron łudząco podobnych do eLicytacje KAS, mających na celu wyłudzenie wadium lub danych osobowych. Projekt ma na celu przede wszystkim ograniczenie zmów przetargowych, zwiększenie transparentności, skrócenie czasu sprzedaży majątku dłużnika oraz podwyższenie cen uzyskiwanych z licytacji.
Mówca: Dorota Marek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Żyjemy w epoce e-commerce. Polacy kupują on-line wszystko - od ubrań po samochody. Czas, aby administracja skarbowa przestała odstawać od tych standardów. Prezentowany projekt ustawy to koniec ery wymagających proceduralnie licytacji i początek portalu eLicytacje Krajowej Administracji Skarbowej. Dziś, aby kupić ruchomość od fiskusa, często trzeba jechać na drugi koniec Polski. Dzięki nowemu portalowi licytacja stanie się dostępna dla każdego, z dowolnego miejsca, za pomocą kilku kliknięć. Co to oznacza w praktyce? Większą liczbę chętnych. A większa konkurencja to wyższe ceny sprzedaży, co jest kluczowe zarówno dla wierzyciela, jak i dla samego dłużnika, którego zobowiązania zostaną szybciej spłacone. Warto podkreślić jeszcze jeden aspekt: zasadę minimalizacji danych. Projekt usuwa imię i nazwisko dłużnika z publicznych obwieszczeń. Państwo ma skutecznie ściągać należności, a nie niepotrzebnie stygmatyzować obywatela. To rozwiązanie sprawdzone już w egzekucji sądowej, które teraz wdrażamy w administracji. To profesjonalizm, oszczędność czasu i skuteczność działań.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Dlaczego projekt uzależnia udział w licytacji od zgody na doręczanie pism wyłącznie drogą elektroniczną za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego, co w sposób oczywisty dyskryminuje osoby starsze lub nieposiadające kompetencji cyfrowych? W jaki sposób rząd zamierza zagwarantować bezpieczeństwo danych osobowych licytantów i zobowiązanych, skoro administratorem danych w portalu będą jednocześnie organy prowadzące portal i organy prowadzące sprzedaż, co rozmywa odpowiedzialność za ewentualne wycieki? Czy planowane automatyczne usuwanie kont użytkowników po roku braku aktywności nie utrudni obywatelom dostępu do historii ich udziału w postępowaniach i nie wpłynie negatywnie na możliwość dochodzenia roszczeń w przyszłości? Jakie mechanizmy kontrolne przewidziano, aby zapobiec uznaniowości naczelników urzędów skarbowych przy wyborze między licytacją tradycyjną a elektroniczną? W jaki sposób projekt chroni interesy nabywców w sytuacji awarii technicznej portalu, skoro jedynym skutkiem przerwy jest przesunięcie czasu zakończenia licytacji, bez możliwości unieważnienia czynności dotkniętych błędami systemu?
Mówca: Tomasz Trela (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Omawiany projekt ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest efektem unowocześniania funkcjonowania administracji publicznej i odpowiedzią na dokonujące się w szybkim tempie zmiany trendów zakupowych w Polsce. Popularność zakupów przez Internet zaczęła się od pandemii koronawirusa, ale wraz z końcem pandemii ten trend jeszcze się umocnił i ma coraz więcej zwolenników, dlatego konieczne wydaje się wprowadzenie rozwiązań, dzięki którym naczelnicy urzędów skarbowych także będą mogli sprzedawać drogą elektroniczną zarówno ruchomości, jak i nieruchomości. I będą to robić za pośrednictwem własnego systemu teleinformatycznego - portalu eLicytacje KAS. Ta zmiana nie jest fanaberią 366 naczelników urzędów skarbowych, którzy chcą sobie ułatwić zadanie, a koniecznością wynikającą z realiów XXI w. Teraz naczelnicy skarbówek mogą prowadzić licytacje elektronicznie tylko ruchomości i za pośrednictwem systemu teleinformatycznego prowadzonego przez podmiot prywatny. Stworzenie portalu eLicytacje KAS, który będzie zintegrowany z Jednolitym Systemem Podatkowym Egzekucja usprawni działanie naczelników urzędów skarbowych przy stosowaniu egzekucji z ruchomości i nieruchomości, pozwoli zrezygnować z usług podmiotów prywatnych i dodatkowo dokonywać tą drogą sprzedaży praw majątkowych. I co ważne, nowe przepisy nie wyłączają automatycznie możliwości stosowania licytacji w tradycyjnej formie. W nowym portalu naczelnicy urzędów skarbowych będą również mogli publikować obwieszczenia i ogłoszenia o sprzedaży ruchomości i nieruchomości, ogłoszenia o przetargu ofert, o sprzedaży z wolnej ręki oraz inne dokumenty związane ze sprzedażą ruchomości i nieruchomości. To znacznie uprości i przyspieszy procedury. Zapisy przedstawianego projektu ustawy oprócz unowocześnienia działania administracji pozwolą także na dotarcie do większej liczby potencjalnych nabywców licytowanych ruchomości i nieruchomości, a co za tym idzie, na uzyskanie za nie wyższej ceny. W efekcie interesy zobowiązanego będą lepiej zabezpieczone i pozwolą w większym stopniu zaspokoić wierzycieli.
Mówca: Łukasz Litewka
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Koalicyjnego Klubu Parlamentarnego Lewicy mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec rządowego projektu ustawy o Krajowym Rejestrze Oznakowania Psów i Kotów, czyli tzw. KROPiK-u. Wprowadzenie jednolitego szczelnego rejestru zwierząt domowych to temat, który od lat przewijał się tutaj, w debacie publicznej, ale od lat bez skutku. Dziś jesteśmy w trakcie drugiego czytania projektu, który wzbudził szeroką dyskusję nie tylko tutaj, na tej sali, ale przede wszystkim wśród osób, które każdego dnia w naszym kraju robią, co mogą, by ratować zwierzęta. Drodzy Państwo! Ze względu na to, że moi przedmówcy przedstawili już praktycznie całą charakterystykę KROPiK-u, pozwolę sobie na troszeczkę inną wypowiedź. Tak się moje życie potoczyło, że zanim trafiłem tutaj, na tę piękną mównicę, wielokrotnie wraz z tysiącami ludzi w przestrzeni internetowej ratowałem zwierzęta, które zagubione i bezradne wałęsały się po całym kraju, i odnajdowałem domy dla wielu z nich. Wiele bym wtedy dał, żeby mieć taki KROPiK, za to, by każdy pies był zaczipowany. Bo nieraz pamiętam zawód ludzi, gdy w nocy jechali do weterynarza, płacili niemałe pieniądze i na miejscu okazywało się, że pies nawet nie ma czipa. Gdyby wtedy nie tysiące ludzi, nie tysiące udostępnień, to pies trafiłby do schroniska i być może został tam już na zawsze. Czipa nie miał, bo nie było takiego obowiązku. A zwierzę to przecież nie tylko miłe chwile, nie tylko spacery, spędzony razem czas i zabawa, ale także obowiązek. KROPiK to dla mnie mObywatel zintegrowany z moim pupilem. KROPiK to szybsze odnajdywanie i możliwość zgłoszenia zaginięcia. KROPiK to konieczność rejestracji, i słusznie, bo zwierzę to nie przedmiot. KROPiK to narzędzie, które sprawia, że każdy zły człowiek dwa razy się zastanowi, zanim zrobi krzywdę i porzuci zwierzę. Tak jak wspominałem, krajowy rejestr wzbudza ogromne emocje, o czym świadczy ilość poprawek, które zgłosili moi przedmówcy, które były zgłaszane wcześniej w komisjach. Słusznie, bo warto słuchać głosów z zewnątrz, nie tylko z polityki, i dopracować projekt, zanim ujrzy on światło dzienne i zacznie pracować. Dziękuję za merytoryczną dyskusję w komisji. Jestem pewien, że wszyscy chcieliśmy dobrze dla zwierząt. Na koniec dziękuję panu ministrowi Jackowi Czerniakowi i jego zespołowi - nie za to, że jesteśmy z jednego klubu, bo tak najłatwiej, wiem, panie ministrze, ile czasu, pracy kosztował pana i pana zespół KROPiK, dziękuję za projekt. Jeszcze bardziej doceniam, że pan był na każdym posiedzeniu komisji i przede wszystkim doceniam, że był pan otwarty na wszystkie zmiany i obawy. Pani marszałek, w imieniu klubu parlamentarnego Lewicy pozwolę sobie złożyć jedną drobną, szczegółową poprawkę. Klub Lewicy będzie popierał KROPiK.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Patrząc na ten projekt, warto byłoby zadać w sumie jedno pytanie. W jaki sposób ten konkretny projekt, ten pomysł ma pomóc w walce z tymi patoschroniskami? Bo ja nie dostrzegam tutaj niestety jakiejś korelacji. Ten projekt w żaden sposób nie rozwiązuje podstawowych problemów, jakimi są przepełnione schroniska dla zwierząt i zbyt wysokie koszty ich prowadzenia przez gminy. Za to mamy państwowy interwencjonizm, kolejne biurokratyczne obowiązki i co najważniejsze, możliwość ściągania od obywateli podatków od posiadania zwierząt. To nie jest ustawa o ochronie zwierząt, tylko ustawa, która zniechęca ludzi do ich posiadania. Wprowadzacie państwo obowiązkowe czipowanie, centralny rejestr, nowe procedury, kolejne obowiązki administracyjne. Do tego dochodzą kontrole, możliwości legitymowania, sprawdzenia danych, a także system kar, nawet do kilkunastu tysięcy złotych. Jest jeszcze jedna bardzo ważna rzecz, która w mojej opinii dyskwalifikuje ten projekt. W praktyce doprowadzi to do likwidacji istniejącego, legalnie działającego rynku usług rejestracji zwierząt. Są podmioty, które wypracowały skuteczne systemy identyfikacji zwierząt i w tym momencie wylewacie dziecko z kąpielą. Jedną ustawą chcecie to zlikwidować i zastąpić centralnym państwowym rejestrem, tak jakby nie dało się tego w jakiś sposób połączyć. Jeśli ktoś już jest w danym rejestrze, można byłoby po prostu to połączyć. To budzi nasze wątpliwości, także z punktu widzenia konstytucji, która gwarantuje wolność działalności gospodarczej, a to, jak podchodzicie do tego rejestru, pokazuje, że niespecjalnie wam zależy na prywatnych podmiotach. Zbyt dużo wad ma ten projekt, abyśmy mogli go poprzeć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Wilk
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Szanowni Państwo z Ministerstwa! Panie i Panowie Posłowie! KROPiK - Krajowy Rejestr Oznakowanych Psów i Kotów wraz z ich właścicielami. Nigdy rozsądny nie kwestionuje potrzeby ograniczenia bezdobności zwierząt czy poprawy ich dobrostanu. Problem w tym, że jak zwykle państwo wybiera najprostsze dla siebie rozwiązanie, czyli stworzenie kolejnego rejestru i przerzucanie obowiązku na obywateli. Bo co tak naprawdę dostaniemy? Obowiązkowe czipowanie, obowiązkową rejestrację, obowiązek aktualizowania danych pod groźbą kary, a do tego pełen zestaw danych właściciela w systemie państwowym, czyli klasyk: więcej obowiązków, więcej kontroli, więcej biurokracji. Wyobraźmy sobie zwykłą sytuację. Starsza osoba na wsi ma psa od lat. Nie śledzi zmian prawa, nie wie, że musi go zarejestrować w jakimś systemie, nie zgłosi zmiany numeru telefonu do adresu. I co? Wchodzi państwo i mówi: mandat, bo nie zaktualizowano danych w KROPiK-u. To ma być sposób na poprawę losu zwierząt? (Głos z sali: Pójdzie na szczepienie i lekarz weterynarii mu powie.) Być może, a być może nie. Drugi przykład. Ktoś bierze kota od znajomego, bo ten wyjeżdża za granicę, zwykła ludzka sytuacja, ale formalnie musi pilnować terminów, papierów, zgłoszeń do systemu. Nie zrobi tego w terminie? Znowu ryzyko kary. Państwo wchodzi w relacje międzyludzkie i próbuje regulować je jak obrót towarem. Idźmy dalej. Rejestr zawiera dane właścicieli: PESEL, adresy, telefony. Dostęp do tego mają różne instytucje. Pytanie brzmi: Gdzie są realne gwarancje bezpieczeństwa tych danych? Bo historia państwowych systemów informatycznych w Polsce pokazuje raczej coś odwrotnego. Kolejna rzecz. Zakaz sprzedaży czy oddania zwierzęcia bez wcześniejszej rejestracji. Czyli nawet drobne, prywatne sytuacje między ludźmi są wciągane w system administracyjny. Państwo nie odróżnia hodowli na dużą skalę od zwykłego przekazania psa w rodzinie. I na koniec: skuteczność. Czy naprawdę problem bezdomności zwierząt wynika z braku centralnego rejestru, czy raczej z braku egzekwowania już istniejących przepisów, niewydolności schronisk i braku odpowiedzialności części właścicieli? Tworzenie kolejnej bazy danych nie rozwiązuje tych problemów, tylko je przykrywa. Podsumowując, chcę powiedzieć, że mamy projekt, który pod szczytnym hasłem wprowadza kolejną warstwę kontroli nad obywatelami. Zamiast realnych działań jest więcej papierologii, więcej obowiązków, a co za tym idzie - kar. A to jak zwykle najmocniej uderzy nie w tych, którzy faktycznie generują problem, tylko w zwykłych ludzi, którzy chcą po prostu mieć psa czy kota. Dziękuję.
Mówca: Ewa Szymanowska
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W zasadzie pani marszałek rozpoczęła od tego, od czego ja chciałam zacząć. Chciałabym się zwrócić do posłów Konfederacji: jeżeli dla kogoś problemem jest zaczipowanie i zarejestrowanie swojego zwierzęcia i wydanie tych 50 zł, tzn. że ten człowiek absolutnie nie powinien posiadać psa lub kota. (Poseł Witold Tumanowicz: Właśnie odwrotnie, właśnie odwrotnie.) Mówię to jako osoba, która ma cztery zwierzęta i wszystkie są zaczipowane i zarejestrowane. W imieniu Klubu Parlamentarnego Centrum chciałabym odnieść się do procedowanego projektu ustawy o Krajowym Rejestrze Oznakowanych Psów i Kotów, druki nr 2293 i 2380. Na wstępie chcę podkreślić, że co do zasady popieramy kierunek tej regulacji. Uważamy, że stworzenie ogólnopolskiej bazy danych zwierząt towarzyszących jest rozwiązaniem potrzebnym i oczekiwanym. Dziś system identyfikacji zwierząt w Polsce jest rozproszony, niejednolity i w wielu miejscach nieskuteczny, bo nie jest objęty obowiązkiem. W efekcie wiele zwierząt trafia do schronisk, a część z nich bez zarejestrowanego czipa nigdy nie ma szansy wrócić do swoich właścicieli. Centralny rejestr prowadzony przez państwo może tę sytuację uporządkować. Może poprawić identyfikowalność zwierząt, usprawnić ich odnajdywanie, ograniczyć problem ich porzucania, a także wzmocnić odpowiedzialność właścicieli. To również narzędzie, które może wspierać działania służb oraz samorządów w zakresie przeciwdziałania bezdobności zwierząt. Jednocześnie istotne jest, aby system ten był odpowiednio zabezpieczony zarówno pod względem technicznym, jak i organizacyjnym, tak aby dane były właściwie chronione przed nadużyciami czy ewentualnymi atakami. Mówiąc jednak o poparciu dla projektu, nie możemy pominąć głosów środowisk społecznych. W trakcie prac nad ustawą wybrzmiało wiele uwag ze strony organizacji prozwierzęcych, a także środowisk hodowców. Część z tych zastrzeżeń dotyczyła zarówno zakresu dostępu do danych, jak i funkcjonalności całego systemu. W naszej ocenie te głosy powinny zostać potraktowane poważnie, nie jako sprzeciw wobec samej idei rejestru, ale jako wskazanie obszarów, które w przyszłości będą wymagały dalszej refleksji. Środowiska te zwracają uwagę na to, że samo czipowanie i sama rejestracja w systemie nie kończą walki z bezdomnością zwierząt. Równolegle potrzebne są działania systemowe, w tym realne wsparcie dla gminnych programów kastracji, sterylizacji psów i kotów. Takie rozwiązania są już przedmiotem prac parlamentarnych. Chodzi m.in. o ustawę z druku nr 836 złożoną przeze mnie w październiku 2024 r. Wysoka Izbo! To ustawa potrzebna i długo oczekiwana. Dziś podejmujemy decyzję o stworzeniu fundamentu systemu identyfikacji zwierząt w Polsce. Od jego jakości i sposobu wdrożenia będzie zależała skuteczność tego rozwiązania. Dlatego popierając ten projekt, podkreślamy jednocześnie, że jego efektywność będzie wymagała odpowiedzialnego wdrożenia oraz dalszej współpracy z organizacjami społecznymi i samorządowymi. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nie poprę tej ustawy w obecnym kształcie. Pod hasłem walki z bezdomnością zwierząt uśmiechnięta koalicja przynosi nam nie realny program ochrony zwierząt, lecz nowy przymus, nowy rejestr, nowe opłaty, nowe kontrole i nowe kary. Projekt tworzy państwowy KROPiK prowadzony przez ARiMR. Wprowadza obowiązek czipowania i rejestracji psów, przy czym sam rząd przyznaje, że co do zasady koszty mają ponosić właściciele. Ma to być do 50 zł za znakowanie i do 50 zł za rejestrację. Co więcej, sama ustawa przewiduje także opłatę za zmianę lub uzupełnienie danych na wniosek. A gdzie są pieniądze dla ludzi ubogich? Gdzie jest ustawa gwarantująca bezpłatne czipowanie dla emerytów, rencistów i rodzin wielodzietnych? Nie ma jej. Tak właśnie wygląda polityka uśmiechniętej koalicji. Dużo propagandy o trosce, a gdy przychodzi do konkretów, znów sięgacie do kieszeni zwykłych ludzi. Jeżeli naprawdę chcecie ograniczyć bezdomność zwierząt, to należy zacząć od powszechnego programu kastracji i sterylizacji, a nie od fiskalno-kontrolnego rejestru. Czyli znowu nie uderzacie w przyczynę problemu, tylko w obywatela. Druga sprawa. To wygląda jak budowanie kosztownego państwowego monopolu od zera mimo istnienia rozwiązań, które już działają. Na portalu zero.pl w artykule pod tytułem ˝Rząd chce położyć łapę na czipowaniu zwierząt. Tylko tym razem trzeba będzie zapłacić˝ cytowani przedstawiciele SAFE-ANIMAL wskazali, że ich baza działa od 20 lat, współpracuje z ok. 5,5 tys. lekarzy weterynarii, 240 samorządami i 202 schroniskami z 210, a 95% rekordów trafia tam dzięki bezkosztowej współpracy. Według medialnych omówień OSR koszty państwa związane z KROPiK mają przekroczyć 130 mln zł w ciągu 10 lat. Jeżeli te dane są prawidłowe, to mamy do czynienia nie z reformą, ale z próbą wyparcia istniejących rozwiązań i budowy wszystkiego od nowa za publiczne pieniądze. To właśnie budzi podejrzenie, że mamy do czynienia ze skokiem na kasę dla swoich. Jeżeli ta ustawa w ogóle ma iść dalej, to trzeba ją co najmniej rozszerzyć o możliwość integracji KROPiK z istniejącymi bazami danych, i taką poprawkę składam. Właściciel, który już raz odpowiedzialnie zaczipował i zarejestrował zwierzę, nie może być zmuszany do ponownej rejestracji i ponownej opłaty. Państwo powinno stworzyć jeden rejestr publiczny, ale otwarty na usługi sieciowe istniejących baz, a nie zamknięty monopol budowany od zera. W tej formie tej ustawy poprzeć nie można. Najpierw kastracja i sterylizacja, potem realne wsparcie dla uboższych właścicieli, integracja istniejących systemów, a dopiero na końcu państwowy rejestr. Dziś dostajemy dokładnie odwrotną kolejność. Najpierw opłata, potem kontrola, potem kara. Na to zgody nie ma. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marta Stożek
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Dzień dobry. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Obowiązkowe czipowanie psów i kotów to oczywisty standard w całej Europie i pierwszy niezbędny krok w walce z bezdomnością zwierząt. Każde zwierzę musi mieć właściciela, którego można zidentyfikować, kiedy pies lub kot się zagubi, a czasem niestety może zostanie porzucony. Musimy zrobić ten pierwszy krok i pamiętać, że przed nami najważniejsze, czyli obowiązkowa sterylizacja, kastracja zwierząt niehodowlanych, ale też potrzebne reformy dotyczące schronisk dla zwierząt. Ustawa o KROPiKU nie jest jednak doskonała, dlatego w imieniu koła Razem składam dwie poprawki, o które prosiły mnie organizacje walczące z bezdomnością zwierząt. Pierwsza to przywrócenie obowiązku znakowania wszystkich kotów wolno żyjących, bez wyjątku uwzględniającego nową, całkowicie nieprecyzyjną kategorię kotów bytujących w gospodarstwie rolnym. Co to za potworek prawny? Wolno żyjący kot może poruszać się na przestrzeni 2 ha w przypadku kotki i nawet 10 ha w przypadku kocura. Kto będzie sprawdzał, czy kot, który zgodnie z definicją żyje wolno, czyli porusza się bez nadzoru człowieka po tak dużym areale, pojawia się na terenie gospodarstw rolnych? A jeśli stale przebywa na terenie gospodarstwa, to czy przestaje być kotem wolno żyjącym i za jego opiekę oraz czipowanie odpowiada właściciel gospodarstwa? Druga poprawka usuwa szkodliwy przepis o tym, że organizacje społeczne musiałyby zawierać niesprecyzowane porozumienia z urzędami gmin czy miast. Jednostki samorządowe nie mają zasobów ani kompetencji, by wydawać zgody na umieszczanie zwierząt w domach tymczasowych, ale warto, żeby o tym fakcie poinformowany był zawsze powiatowy lekarz weterynarii, który w razie potrzeby może skontrolować dom tymczasowy i panujące w nim warunki dobrostanowe. Taki obowiązek nasza poprawka wprowadza. Serdecznie zachęcam posłanki i posłów do poparcia tych poprawek, a także procedowanej ustawy. Nie dopuśćmy do tego, by z kolejnego projektu dla zwierząt uczynić materiał dla wojny politycznej, zwłaszcza że dobrze wiem, że walczyć z bezdomnością i cierpieniem zwierząt chcą wszyscy na tej sali.