Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2013-08-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Miały być duże dochody podatkowe, są małe, o wiele za małe. Miał być duży wzrost gospodarczy - najpierw 2,5%, później 2,2% - okazuje się, że jak zamkniemy jednoprocentowym wzrostem, to będzie już sukces. Miała rosnąć konsumpcja prywatna, miało to być 2,2%, okazuje się, że będzie to połowę zakładanych wielkości. Oczywiście przyczyną niższej konsumpcji prywatnej jest spadek o 1/3 realnego wzrostu funduszu wynagrodzeń, planowanego wzrostu funduszu wynagrodzeń. Co to oznacza? To oznacza, że Polacy ubożeją. Popyt krajowy realnie miał rosnąć o 1,7%, a będzie 40% tej wielkości. Są to konsekwencje, po pierwsze, zamrożenia płac w sferze budżetowej, rosnącego bezrobocia powyżej planu - miało być 13, a będzie 14% - zamrożenia od 3 lat środków funduszu świadczeń socjalnych, blokowanie wzrostu minimalnego wynagrodzenia za pracę, drenowanie zysków kontrolowanych spółek przez Skarb Państwa. Mógłbym wymienić jeszcze kilka innych konsekwencji. Gospodarka wygląda dramatycznie, stąd niższe o prawie 15% dochody z podatku CIT w stosunku do analogicznego okresu roku 2012. Według GUS w I kwartale 2013 r. zyski przedsiębiorstw niefinansowych spadły w ujęciu rocznym o ponad 14%, zaś straty wzrosły o około 20%. Jak na tym tle wyglądają banki i instytucje finansowe? Otóż banki dobrze się mają. W pierwszej połowie roku 2013 osiągnęły prawie 1-procentowy wzrost wyniku finansowego brutto w stosunku do roku 2012. Kto zatem korzysta na kryzysie, nie trudno odgadnąć. Dlaczego zatem odrzucono w pierwszym czytaniu nasz projekt ustawy o opodatkowaniu niektórych transakcji finansowych? Komu na tym zależało? Przecież można byłoby uzyskać z tego opodatkowania wpływy do budżetu państwa rzędu kilkunastu, a może dwudziestu kilku miliardów złotych. Tak właściwie nie trzeba byłoby powiększać dziury budżetowej. Dlaczego odrzucono w pierwszym czytaniu nasz projekt ustawy o Radzie Fiskalnej? Może nie doszłoby do dramatu budżetowego, który dzisiaj staje się faktem. Nowelizacja budżetu to przecież zgoda na ponad 85-miliardowy wzrost długu publicznego, bo takie są konsekwencje tejże polityki. Pozostaje pytanie, czy następne pokolenia, nasze dzieci i wnuki, będą w stanie spłacić długi, które zaciąga dzisiaj rząd Donalda Tuska i Polskiego Stronnictwa Ludowego. Powiem tak: Gierek przy Tusku to trampkarz. To, co zrobił w tej materii Gierek przez dekadę, Tusk robi w jeden rok i to jest mistrzostwo świata. (Oklaski) To jest skala dramatu, który rozgrywa się na naszych oczach. Nowelizacja budżetu na rok 2013, przedłożona przez rząd, niczego nie załatwia, niczego nie zmienia, pogłębia kryzys gospodarczy, przesuwa dług publiczny na spółki, zadłużając je do granic wytrzymałości. Dywidendy ze spółek mają być wyższe od planowanych o ponad miliard złotych. PKP PLK ma zadłużać się jeszcze bardziej, o kolejny miliard złotych, bo przecież trzeba realizować modernizację i budowę infrastruktury kolejowej, która jest w zastraszającym stanie. To wszystko są działania na szkodę tych spółek. Pogłębiają się straty i następuje kolejny spadek przychodów z CIT w kolejnych latach obrachunkowych, bo przecież te spółki nie będą kreowały dochodu, będą musiały spłacać zobowiązania. PKP PLK, realizując niezbędne inwestycje infrastrukturalne, ma wyemitować obligacje na miliard złotych. Zapytam, kto i kiedy je wykupi. Kolejny już raz ministra Rostowskiego ratuje hojny prezes Narodowego Banku Polskiego Marek Belka, który zamiast planowanej wpłaty z zysku w wysokości 400 mln zł wpłacił prawie 5,3 mld zł. Pytanie, jak długo jeszcze będzie to możliwe i nie będzie to groziło stabilności funkcjonowania Narodowego Banku Polskiego. Może to zwykła manipulacja liczbami, bo przecież estymacja zysku Narodowego Banku Polskiego była znana od początku roku. Nie wyobrażam sobie, że mogło być inaczej, mając na względzie, że prezesem tego banku jest prezes Marek Belka. Te nadzwyczajne, w cudzysłowie oczywiście, dochody nie kompensują jednak ogromnego deficytu w przychodach budżetowych. Proponuje się wzrost deficytu budżetowego o 16 mld zł, a więc o 40% planu budżetowego roku 2013, oraz ogranicza wydatki na kwotę 7,6 mld zł. Gdzie zamierza się oszczędzać? Otóż wojsko - 3,2 mld, ale nie chodzi o gry wojenne, tylko o realny przemysł zbrojeniowy, o tysiące miejsc pracy i kondycję ekonomiczną i finansową tych przedsiębiorstw, bo przecież za tymi przedsiębiorstwami i za tymi decyzjami kryją się dziesiątki, setki tysięcy miejsc pracy. Kolejny miliard złotych - infrastruktura kolejowa. Kolejna oszczędność: budowa drogi wodnej Zalew Wiślany - Zatoka Gdańska, budowa falochronu dla portu w Świnoujściu, ochrona brzegów morskich, dotacja dla Narodowego Centrum Badań i Rozwoju czy też Narodowego Centrum Nauki. To są pozycje, które są zerowane albo poważnie cięte. Nie będę wymieniał wszystkich po kolei. Otóż gdzie są cięcia? W wydatkach inwestycyjnych, w wydatkach napędzających polską gospodarkę, napędzających koniunkturę gospodarczą. W czym jeszcze? Otóż w innowacyjności i nauce, co jest niedopuszczalne, bowiem te kilkaset milionów złotych nie poprawia sytuacji budżetowej, a poważnie komplikuje funkcjonowanie instytucji badawczych i rozwojowych, co jest przyszłością każdej gospodarki i każdego kraju. Minister Rostowski twórczo rozwija politykę wypychania deficytu i zadłużania państwa poza budżetem państwa. Wcześniej chodziło głównie o fundusz drogowy, Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, a teraz z ogromną dynamiką poszedł w kierunku kontrolowanych spółek i przedsiębiorstw. Polityka wypychania problemów poza budżet państwa oznacza, że całą prawdę o stanie finansów publicznych możemy poznać dopiero na początku przyszłego roku i nie będzie to informacja budująca. Wysoka Izbo! Minister Rostowski jak zwykle jest bez winy. Do tej pory za wszystko co złe obciążał poprzedników, a więc PiS. Dzisiaj gra na inną nutę: większa dziura budżetowa to kryzys - cytuję - w strefie euro i niewłaściwa polityka monetarna Rady Polityki Pieniężnej. Mamy winnych. Nic nie ma sobie do zarzucenia, nie opuszcza go dobre samopoczucie. Próbuje nawet wmówić nam, że polityka budżetowa, którą realizuje, spowodowała znaczne obniżenie rentowności naszych papierów dłużnych. Rozmija się jednak z rzeczywistością, bowiem oprocentowanie 10-letnich obligacji wystrzeliło z 3,2% w kwietniu do 4,5% teraz i rośnie. Oznacza to wzrost rentowności obligacji, spadek był chwilowy, czyli wzrost kosztów obsługi długu, i tak już dzisiaj wysokiego - 43 mld zł. Agencja ratingowa Fitch ogłosiła spadek perspektywy ratingu Polski. To pierwsza tego typu obniżka od lat. Polski rating miał dotychczas charakter wzrostowy lub stabilny. Obniżka jest precedensem i czerwoną kartką dla polityki pana ministra Rostowskiego. Rząd Platformy i PSL nie zauważa, że o kryzysie w Europie wiedziano już co najmniej od 2010 r. Nie zauważył, że polscy przedsiębiorcy z kryzysem w Europie Zachodniej świetnie sobie radzą. Eksport praktycznie nie maleje, a wręcz rośnie. Mamy odnośnie do tego stosowne statystyki. Otóż, kończąc, chcę powiedzieć, że ciepła woda w kranie musi przecież skądś się brać. Niestety w tym rządzie nie ma nikogo, kto znałby się na realnej gospodarce, stąd brak odwagi co do istotnych decyzji gospodarczych i finansowych. Nowelizacja budżetu na 2013 r. nie ma znamion takiej decyzji. Czas na poważne zmiany. Nie poprzemy bylejakości ani doraźności działań. Panie Ministrze! Kończ, wstydu oszczędź. (Oklaski)