PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Paweł Papke
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Ze sprawozdań wynika nierównomierny rozwój instytucji i miejsc opieki nad dziećmi do lat 3. Rozumiem, że powstanie tego sprawozdania jest spowodowane nierównomiernym rozwojem kraju, jednak naszą troską powinno być to, aby dostęp do tych instytucji i miejsc opieki był jak najbardziej równomierny. Jakie plany, pomysły ma ministerstwo, aby lepiej wypromować, zwłaszcza w małych gminach, w tym wiejskich, inne alternatywne formy opieki, takie jak kluby dziecięce czy dzienni opiekunowie? Dziękuję bardzo.
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Chciałabym zapytać o województwo lubelskie, a szczególnie o mój okręg wyborczy, czyli dawne województwo chełmskie, zamojskie i bialskopodlaskie. Mam następujące pytanie: Ile miejsc zostało dofinansowanych w ramach konkursu ˝Maluch˝ w 2013 r., w pierwszej i drugiej edycji tego konkursu? W roku 2013 nie było żadnego klubu dziecięcego na tych terenach, o których mówię. Z czego to wynika? Czy w ogóle były składane jakieś wnioski na jego utworzenie przez podmioty publiczne, niepubliczne czy też samorządy, czy w ogóle nie było zainteresowania? Kolejne pytanie: Jakie jest zapotrzebowanie na miejsca w różnych formach opieki nad dziećmi do lat 3 w województwie lubelskim, a szczególnie w tych trzech byłych województwach, o których mówiłam: chełmskim, zamojskim i bialskopodlaskim? I ostatnie pytanie: Czy w 2013 r. państwo przeprowadzaliście albo wojewodowie przeprowadzali kontrolę funkcjonowania tychże placówek? Jakie były jej ustalenia czy efekty? Czy państwo prowadzicie w ogóle monitoring (Dzwonek) realizacji tego programu, tak aby powiedzieć: na razie jest OK, nic nie zmieniamy? Czy też są już jakieś ustalenia, które wskazywałyby na to, w jakim kierunku dalej miałyby pójść zmiany ustawy, tak aby usprawnić tę opiekę i aby jak najwięcej kobiet mogło wrócić na rynek pracy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! W latach 2012 i 2013 najmniej instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 znajdowało się na terenie województwa świętokrzyskiego. Funkcjonowały zaledwie w 11% gmin, przy czym pragnę podkreślić, że te gminy, które utworzyły żłobki i kluby dziecięce, rzetelnie zaangażowały się w ich utrzymanie i dofinansowywały je w wysokim stopniu. W żłobkach pokrywały prawie 70% kosztów związanych z pobytem i wyżywieniem dziecka, a w klubach dziecięcych pokrywały przeszło 90% tych kosztów. Do tych gmin kieruję słowa uznania i podziękowania. Ale to, na co chcę zwrócić uwagę, to fakt, że w 89% gmin województwa świętokrzyskiego nie funkcjonowała żadna placówka. To jest bardzo niepokojące, że w 91 gminach (Dzwonek) dzieci nie miały dostępu do takiej instytucji. Czy pani minister wie, dlaczego? Dlatego że w województwie świętokrzyskim jest 27-procentowe ubóstwo. Panie marszałku, chwileczkę, dokończę.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Po prostu rodziców na to nie stać. Nie stać również gmin, gdyż są zadłużone, i prawie przez 30 najbliższych lat nie poprawi się ich sytuacja finansowa. Mam zatem pytanie do pani minister, do rządu: Jakie rozwiązania rząd przygotował dla dzieci w wieku do lat 3 z województwa świętokrzyskiego, aby zrównać ich szanse rozwojowe z szansami dzieci z województwa małopolskiego, z Warszawy, Krakowa? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Wrócę do zagadnienia, które podjęłam w swoim wystąpieniu klubowym i które dotyczy pracy na niepełnym etacie. Otóż w opinii rodziców najprościej by było, gdyby rodzic po urodzeniu się dziecka i wyczerpaniu urlopu rodzicielskiego mógł wrócić do pracy, miał wybór, i pracować w niepełnym wymiarze godzin. Tymczasem w Polsce w niepełnym wymiarze czasu pracy z powodu konieczności łączenia obowiązków rodzinnych z zatrudnieniem pracuje zaledwie 1,1% rodziców. Dla porównania w krajach skandynawskich współczynnik ten oscyluje wokół 35%. Oczywiście pomijając aspekt finansowy, bo części rodziców po prostu nie stać na pracę w niepełnym wymiarze, ponieważ i tak w Polsce niewiele się zarabia, bardzo często na ten niepełny wymiar pracy, pani minister, nie chce się zgodzić pracodawca. (Dzwonek) Komplikują to też nieżyciowe przepisy prawa pracy. Firma na przykład nie wie, jak ma rozliczać niepełne etaty, obawia się inspekcji pracy. Po prostu woli zrezygnować ze względów organizacyjnych, proponuje umowę o dzieło, umowę-zlecenie itd. Proszę powiedzieć, czy ministerstwo pracuje nad takimi rozwiązaniami, które pozwolą na to, żeby kobiety po urlopach rodzicielskich mogły pracować w niepełnym wymiarze godzin. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zofia Czernow
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! To dobra ustawa. Dzięki jej przepisom następuje dynamiczny wzrost liczby instytucji i liczby miejsc dla dzieci w wieku do lat 3. Bardzo dużo zależy jednak od aktywności gmin. Pragnę podać dobre przykłady z mojego okręgu, z Jeleniej Góry. W 2012 r. w mieście funkcjonował jeden żłobek miejski. Obecnie jest pięć żłobków, w tym cztery niepubliczne, a liczba miejsc wzrosła o 130%. Gmina dofinansowuje koszty pobytu także w żłobkach niepublicznych. Odsetek dzieci w wieku do lat 3 objętych opieką wynosi blisko 11%, czyli prawie dwukrotnie więcej aniżeli w skali kraju. Moje pytanie: Jaki jest okres oczekiwania na dofinansowanie utworzenia nowej instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 od momentu złożenia kompleksowego czy kompletnego wniosku? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Agnieszka Kołacz-Leszczyńska
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ja również powiem kilka słów o moim rodzinnym mieście - Wałbrzychu. W naszym mieście przy współfinansowaniu z programu ˝Maluch˝ udało się stworzyć czy powstało pięć nowych żłobków. W tym cztery to nowo zbudowane żłobki, a w przypadku piątego został przebudowany stary budynek szkolny. Stworzono tym samym 200 nowych miejsc dla naszych maluchów. Co ważne, przy tej okazji czy w związku z tym udało się stworzyć ok. 100 nowych miejsc pracy, czyli mniej więcej 100 osób znalazło tam zatrudnienie. Ważnym elementem, o którym również chciałabym wspomnieć, jest to, że nowo wybudowane żłobki powstały w starych dzielnicach naszego miasta i stały się niejako elementem rewitalizacji tych dzielnic, co ma bardzo duże znaczenie w naszym mieście. Tak jest w Wałbrzychu. Chciałabym zapytać, pani minister, o sytuację w innych samorządach. Czy środki zagwarantowane do tej pory w budżecie pozwoliły na dofinansowanie wszystkich wniosków składanych przez poszczególne samorządy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Sztolcman
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Oczywiście cieszy nas wszystkich, że liczba żłobków, klubów dziecięcych, niań, opiekunów do dzieci wzrosła bardzo wyraźnie w ciągu kilku ostatnich lat, ale trochę martwi, a mnie akurat zastanawia fakt, dlaczego proporcjonalnie nie rośnie liczba klubów dziecięcych, w których sprawuje się opiekę nad dziećmi. Czy nie wynika to z kryteriów, jakie muszą spełniać osoby zatrudnione w tych instytucjach? Z jednej strony bowiem te kryteria są jasne i precyzyjne, a z drugiej, niestety, dość mało konkretne. Czy ministerstwo analizowało ten problem? Drugie pytanie. Na każde dziecko w takiej instytucji gmina ustala dotację celową. Czy ministerstwo ma dane, jaka jest średnia wysokość tych dotacji i jak to się kształtuje w poszczególnych regionach, zwłaszcza tam, gdzie jest mało żłobków i klubów dziecięcych? Być może to wpływa na tę niską liczbę. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ewa Drozd
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Mam dwa krótkie pytania. Pamiętam czas, kiedy procedowaliśmy nad tą ustawą, z jak wielkim entuzjazmem przyjęliśmy różnorodność form zaproponowanych w tym dokumencie, ponieważ myśleliśmy, że wychodzimy naprzeciw oczekiwaniom młodych rodziców. Dzięki temu mogli skorzystać z różnego rodzaju opieki nad swoimi dziećmi, niekoniecznie tylko ze żłobka, jak do tej pory. Pamiętam, że z największym entuzjazmem spotkała się najnowsza instytucja, jakim był opiekun dzienny. Wydawało się wówczas, że będzie to najbardziej atrakcyjna forma. Niestety, ze sprawozdań, które mieliśmy okazję usłyszeć, zapoznać się z nimi wynika, że jest inaczej. Czy ministerstwo zna przyczyny, wie, czemu tak się dzieje? I czy planuje podjąć jakieś działania, które pozwoliłyby upowszechnić tę formę? (Dzwonek) Jeszcze drugie, krótkie pytanie, bo natchnęła mnie pani poseł Rafalska. Chciałabym zapytać, czy ministerstwo prowadzi takie badania. Wiem z doświadczenia, że godziny otwarcia placówki to nie jest taki czas, jaki dziecko musi w niej spędzić. Różnie to bywa, jeden rodzic przyprowadza dziecko wcześniej i odbiera też wcześniej, inny przyprowadza później i później odbiera. Czy robicie takie badania? Czy wiecie, jak to wygląda w tych placówkach i czy faktycznie dzieci przebywają w nich tak wiele godzin? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Chciałbym zapytać, kiedy będzie tak, że każde dziecko, kiedy rodzice zechcą, będzie miało zapewnione miejsce w żłobku. Posłowie, bardziej posłanki Platformy Obywatelskiej mówią, że gminy muszą być aktywne w tym zakresie. Zapytałbym tak: Kiedy będą, pani minister, skierowane do samorządów odpowiednie środki, aby gminy wykonywały należycie zadania własne? Bo to od pieniędzy zależy, czy będą tworzone miejsca w żłobkach. Na koniec powiem, że najlepsza dla małego dziecka jest opieka rodziców, szczególnie mamy, a także taty, babci i dziadka. Niestety, stało się tak, że wydłużenie wieku emerytalnego do 67. roku życia pozbawiło młodych rodziców instytucji babci i dziadka. (Dzwonek) Doprowadziliście, kochani, do tego, że babcia zamiast w wieku 60 lat idzie na emeryturę w wieku lat 67. To nie jest dobra droga, kochani. Dziękuję. (Poruszenie na sali, oklaski) (Poseł Ewa Drozd: Ale to opinia pana posła.)
Mówca: Ewa Drozd
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, obiecuję, że ostatni raz i bardzo krótko. Chciałabym bardzo podziękować paniom minister za tak dokładną analizę i za cierpliwość, jaką wykazują panie podczas przedstawiania tego sprawozdania w komisji. Pokazujecie też, że znacie problem, diagnozujecie go i szukacie rozwiązań. Wszystkim państwu również bardzo serdecznie dziękuję za udział, za uwagi, bo myślę, że są one bardzo cenne, świadczą o tym, że zapis, który wprowadziliśmy w tej ustawie, mówiący o przedstawianiu tego sprawozdania, był trafny i na pewno jest pomocny chociażby w tym, żeby powstawało coraz więcej miejsc dla dzieci w wieku do lat 3. Za to państwu bardzo serdecznie dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W kraju notuje się znacznie większe zainteresowanie tradycyjnymi formami opieki, a znacznie mniejsze zainteresowanie klubami dziecięcymi i dziennymi opiekunami. Z analizy za lata 2014, 2013 i 2012 wynika, że należy bardziej zorientować się na środowisko wiejskie. Powszechnie uważa się, że forma opiekuna dziennego jest najlepsza wśród społeczności wiejskiej, szczególnie tam, gdzie barierą jest duża odległość do centrum gminy, gdzie jest zlokalizowany żłobek. Jednak opiekunowie uzasadniają, że nie da się utrzymać z tej formy opieki, bo zanim ktoś zostanie opiekunem, często zmuszony jest na własny koszt przerobić mieszkanie i przejść opłacone przez siebie, kosztujące ponad 1,5 tys. zł 160-godzinne szkolenie. Ponadto narzekają na niejasności w przepisach. Pytają, co powinni zrobić z dziećmi, jeśli sami zachorują. Przepisy pozwalają wprawdzie wziąć do pomocy wolontariusza, jednak i wolontariusz musi przejść kosztowne szkolenie, za które płaci z własnej kieszeni. Samorządy same ustalają stawki dla opiekunów. Zarobki z tytułu opieki nad maluchami są zbyt niskie w stosunku nie tylko do średnich zarobków w mieście, ale też do zarobków niań i osób opiekujących się dziećmi w tzw. szarej strefie. Pracujące na czarno nianie mają z reguły pod opieką tylko jedno dziecko i otrzymują za to znacznie większe pieniądze. To główne powody braku chętnych do wykonywania tego zawodu.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W dzisiejszym wystąpieniu chcę przypomnieć fakt, który mimo upływu lat z trudem przebija się do świadomości Polaków. Będę mówić o tragedii górnośląskiej z roku 1945. Niedawno Sejmik Województwa Śląskiego ustanowił rok 2015 Rokiem Pamięci Ofiar Tragedii Górnośląskiej. Podczas obrad sejmiku padła też propozycja, by uczcić ofiary tych zdarzeń w miejscu, gdzie do niedawna stał pomnik Wdzięczności Armii Radzieckiej, tj. na placu Wolności w Katowicach. Nazwa: tragedia górnośląska odnosi się do aktów terroru wobec Ślązaków, jakich dokonywały Armia Czerwona i Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w latach 1945-1948. Aresztowania, egzekucje, rabunki, gwałty, wywózki na Sybir i do kopalń Donbasu były wtedy powszechnością. Szacuje się, że na Wschód wywieziono do 90 tys. osób, znaczna część z nich nigdy już do swych domostw nie powróciła. Według różnych ocen represje dotknęły co najmniej 200 tys. mieszkańców Górnego Śląska. Istotny jest fakt, że prześladowania spotykały ludzi niezależnie od wieku i płci, których jedyną winą był fakt, że byli Górnoślązakami. Ciągle nie potrafimy jednoznacznie określić winnych tych zbrodni na ludności cywilnej. Tymczasem pamięć o tych wydarzeniach nie zaniknęła na Śląsku, bo żyją przecież jeszcze świadkowie tych wydarzeń, może już bardzo nieliczni. Istnieje także międzypokoleniowy przekaz o tej tragedii. Metropolita katowicki arcybiskup Wiktor Skworc powiedział, że naszą powinnością jest mówić w kraju i poza krajem o tej tragedii. W ostatnich latach o tragedii górnośląskiej mówi się w regionie więcej. Dzień Pamięci o Tragedii Górnośląskiej obchodzony jest zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa Śląskiego z roku 2011 w ostatnią niedzielę stycznia. Od kilku lat także w ostatnią sobotę stycznia ulicami Katowic, Chorzowa i Świętochłowic przechodzi Marsz na Zgodę, tj. do miejsca, gdzie znajdował się obóz w dzielnicy Świętochłowic Zgoda. To miejsce jest symbolem, gdzie za drutem kolczastym obozu utworzonego przez NKWD i UB życie straciło ok. 2 tys. mieszkańców Górnego Śląska. W sposób szczególny tragedia górnośląska stała się udziałem górników. Zatrzymywania i wywózki rozpoczęły się już na początku lutego 1945 r. Do niewolniczej pracy w Związku Sowieckim ściągano podczas ulicznych łapanek, wyciągano z domów, zdarzały się zatrzymania całych zmian górników wyjeżdżających na powierzchnię, którzy natychmiast byli wywożeni do katorżniczej pracy w kopalniach Związku Sowieckiego. NKWD dokonywało mordów na ludności cywilnej, a fakty te były przez dziesięciolecia przemilczane. Od paru lat nie tylko wiemy więcej o tragedii górnośląskiej, i to dzięki badaniom IPN, lecz także mówimy o tych faktach. Mam nadzieję, że ten fragment bolesnej historii Polski i Śląska upowszechni się w świadomości wszystkich. Wierzę, że Sejm w 70. rocznicę tych tragicznych wydarzeń podejmie uchwałę upamiętniającą tragiczny los tysięcy mieszkańców Górnego Śląska, który zgotowały im władze komunistycznej Polski Ludowej z nadania sowieckiego i ślepo temuż Związkowi Sowieckiemu poddane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! W swoim oświadczeniu poselskim pragnę nawiązać do dramatycznej i napiętej sytuacji w polskim górnictwie, skupiając uwagę na Kopalni Węgla Kamiennego Brzeszcze, a powodem złej atmosfery, niepokoju górników i niezadowolenia społecznego na Śląsku i w Małopolsce jest przyjęcie przez Radę Ministrów w dniu 7 stycznia br. programu naprawczego dla Kompanii Węglowej SA, przygotowanego przez pełnomocnika rządu do spraw restrukturyzacji. Jednym z elementów programu, jak wiadomo, jest likwidacja 4 kopalń, w tym KWK Brzeszcze. Nikt nie może zrozumieć, jakie czynniki, motywy i argumenty pozwoliły zakwalifikować kopalnię Brzeszcze do likwidacji, zważywszy na to, że po pożarze w 2012 r. rozpoczęto tam wdrażanie daleko idącego i skutecznego programu naprawczego. Przeprowadzono dogłębną restrukturyzację redukującą zatrudnienie o ok. 1 tys. osób i zaangażowano ogromne środki finansowe w unowocześnienie i przygotowanie do wydobycia dobrej jakości wysokokalorycznego węgla. Szacuje się, że zasoby tego cennego surowca zapewnią wydobycie przez 25-30 lat, a podjęte działania są gwarancją uzyskania rentowności i osiągania zysku już od przyszłego roku. Podobnie wygląda sytuacja w przeznaczonych do likwidacji pozostałych trzech kopalniach. Tymczasem kiedy cała Europa walczy o każde miejsce pracy, polski rząd bez uprzedzenia, bez konsultacji i dialogu ze stroną społeczną niespodziewanie podejmuje decyzję o likwidacji najbardziej wartościowych, bo ulokowanych w przemyśle, kilku tysięcy miejsc pracy, co ma kosztować budżet państwa ok. 2,5 mld zł. Nie są to tylko miejsca pracy w kopalniach, ale kolejne tysiące miejsc pracy w firmach okołogórniczych. Jest oczywiste, że jedno miejsce w przemyśle generuje kilka miejsc pracy wśród kooperantów i w sektorze usług. Taka sytuacja nie jest zrozumiała dla nikogo, a ja jestem głęboko przekonany, że nie da się skutecznie walczyć z bezrobociem bez odbudowy polskiego przemysłu. Przemysł wydobywczy powinien być fundamentem naszej gospodarki narodowej i podstawą bezpieczeństwa energetycznego kraju. Dlatego śmiem domniemywać, że decyzja rządu o likwidacji czterech kopalń, która ma uzdrowić polskie górnictwo, jest bezzasadna i nie do końca przemyślana. W moim przekonaniu to wymaga szerokich konsultacji i uzgodnień w oparciu o opinie eksperckie i argumenty strony społecznej. Dziękuję państwu za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Spółka Kolejowa PKP Cargo Południowy Zakład Spółki z siedzibą w Katowicach rozpoczął praktycznie z dnia na dzień proces wygaszania sekcji utrzymania transportu w Jaśle. Niestety, będzie to miało bardzo drastyczne konsekwencje społeczne, gdyż widmo utraty pracy na skutek tej decyzji zajrzało w oczy 235-osobowej załodze pracowników. Według dostępnej mi wiedzy PKP Cargo nie przekazuje już zleceń na wykonanie pracy przez sekcję utrzymania i naprawy taboru w Jaśle, gdyż woli zlecać to swoim spółkom córkom. Przy tym rodzi się szereg pytań, jak choćby o zasadność koncentracji wykonywania zleceń naprawczych na Śląsku, które mogłyby być wykonywane w Jaśle, gdzie pracuje 235 pracowników, którzy jeszcze w listopadzie poprzedniego roku nie mogli nadążyć z wykonywaniem pracy przy naprawach wagonów i podzespołów, bo było na to ogromne zapotrzebowanie. Załoga pracownicza również zastanawia się nad tym, co stanie się z majątkiem oddziału PKP Cargo w Jaśle składającym się z 12 ha gruntu oraz z dwóch hal o powierzchni 1 ha i 0,5 ha. Załoga zastanawia się, kto kupi ten majątek, żeby zatrzeć ślad o jasielskim kolejnictwie. Nadmieniam ponadto, iż w niedopuszczalnie krótkim czasie - od 29 grudnia 2014 r. do 15 stycznia 2015 r. - pracownicy zostali zmuszeni do podjęcia tak kluczowej decyzji, jaką jest skorzystanie z programu dobrowolnych odejść. Niezrozumiałe dla mnie jest również to, że pracowników wysyła się na tzw. nieświadczenie pracy w wysokości 60% poborów, gdy kondycja firmy PKP Cargo jest wręcz bardzo dobra. Załoga sekcji utrzymania i naprawy taboru w Jaśle oczekuje od menedżerów PKP Cargo tego, iż nawet w sytuacji gdy występuje nadwyżka wagonowa, znajdą oni rozwiązanie, które zapewni im ciągłość wykonywania pracy. W związku z opisaną wyżej sytuacją poprzez oświadczenie zwracam się z prośbą do prezesa spółki oraz do właściwego ministra - bardzo ciężko jest rozmawiać na ten temat z władzami spółki, z ministrem, po prostu nie podejmują oni tego tematu - o podjęcie działań mających na celu powstrzymanie degradacji majątku spółki PKP Cargo w Jaśle oraz apeluję o zapobieżenie negatywnym konsekwencjom, które wynikają z likwidacji oddziału sekcji PKP Cargo w Jaśle i pozostawienia 235 pracowników z dnia na dzień bez pracy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie 140. rocznicy śmierci Piotra Wysockiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 6 stycznia br. obchodziliśmy 140. rocznicę śmierci Piotra Wysockiego - pułkownika Wojska Polskiego, działacza dążącego do odzyskania niepodległości przez Polskę w sposób zbrojny oraz przywódcy organizacji zwanej sprzysiężeniem podchorążych. Piotr Wysocki urodził się 10 września 1797 r. w Winiarach w rodzinie szlacheckiej. Na początku naukę pobierał w domu, następnie wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. W wieku 21 lat wystąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego i został kadetem pułku grenadierów gwardii. Dziesięć lat później został instruktorem musztry w Szkole Podchorążych, był lubiany przez podwładnych i ceniony przez przełożonych. Wtedy też mocno zaangażował się w tworzenie i działanie wewnątrz tajnego związku niepodległościowego zwanego potocznie sprzysiężeniem Wysockiego. Wysocki z kilkoma podchorążymi zawiązał spisek, którego celem miał być szybki wybuch powstania. Datę wybuchu wyznaczono na 29 listopada 1830 r. Wysocki z Zaliwskim opracowali plan działania w czasie wybuchu powstania. Projekt zakładał uderzenie jednocześnie na Arsenał oraz na Belweder. Po wybuchu powstania Wysocki został mianowany kapitanem, następnie awansował do stopnia pułkownika, był adiutantem naczelnego wodza Michała Radziwiłła. Uczestniczył w bitwach pod Wawrem, Grochowem, Dobrem i pod Okuniewem. Brał udział w wyprawie generała Józefa Dwernickiego na Wołyń, przeszedł granicę austriacką, ale uniknął internowania i przedostał się z powrotem do kraju. We wrześniu 1831 r., będąc dowódcą 10. Pułku Piechoty Liniowej, został ranny podczas walk w obronie reduty nr 56 na warszawskiej Woli i 6 września 1831 r. dostał się do niewoli rosyjskiej, gdzie został rozpoznany i trzykrotnie skazany na karę śmierci. Car zmienił jednak wyrok na 20 lat ciężkich robót na Syberii. Na mocy amnestii carskiej po 26 latach pozwolono mu wrócić do kraju, z tym jednak zastrzeżeniem, że miał się trzymać z dala od Warszawy. Po powrocie do kraju zamieszkał samotnie w domu podarowanym mu przez obywateli Królestwa Polskiego w Warce, pisząc swoje wspomnienia pod tytułem ˝Pamiętnik Piotra Wysockiego o powstaniu 29 listopada 1830 roku˝. Pamiętnik opisuje wydarzenia nocy listopadowej. Jest także bohaterem takich dramatów jak ˝Noc listopadowa˝ Stanisława Wyspiańskiego czy III części ˝Dziadów˝ Adama Mickiewicza. Zmarł w wieku 78 lat jako bohater narodowy, pochowany został na miejscowym cmentarzu. Jego pogrzeb stał się wielką narodową manifestacją. Na płycie nagrobnej wyryto napis: ˝Wszystko dla ojczyzny - nic dla mnie˝.