Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-06-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Koleżanki i Koledzy Posłowie! Wysoka Izbo! Mieszkańcy Ziemi Lubuskiej! Zwracam się do was z refleksjami z ostatniego diecezjalnego, duchowego spotkania, które miało miejsce 18 czerwca br. w Międzyrzeczu, podczas którego obchodziliśmy wojewódzkie i diecezjalne uroczystości z okazji 1050. rocznicy chrztu Polski. Uroczystość odbywała się w Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski, czyli miejscu, które dotyka początku wiary w naszym narodzie, gdyż w roku 1001 przybyli w okolice Międzyrzecza eremici z Italii, św. Benedykt z Benewentu, św. Jan z Wenecji, św. Mateusz i św. Izaak wraz z pomocnikiem św. Krystynem. Ponieśli męczeńską śmierć w 1003 r. Byli oni pierwszymi, którzy taką męczeńską śmierć za wiarę na naszej ziemi ponieśli, zaś św. Mateusz, św. Izaak oraz św. Krystyn byli pierwszymi kanonizowanymi Polakami. To właśnie tam, w Międzyrzeczu, na ziemi lubuskiej, pod przewodnictwem metropolity poznańskiego abp. Stanisława Gądeckiego, z udziałem bp. diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Tadeusza Lityńskiego, w towarzystwie biskupów metropolii szczecińsko-kamieńskiej wierni diecezji odnowili akt swojego chrztu, zawierzyli także diecezję opiece Najświętszej Marii Panny Cierpliwie Słuchającej z Rokitna. Chciałbym tym wspomnieniem wyrazić wielką wdzięczność licznie zgromadzonym wiernym naszej diecezji, którzy w sposób tak głęboki, z dużą koncentracją na modlitwie przeżywali eucharystię. Pozostawali w serdecznym kontakcie z Panem Bogiem, ale także dziedzictwem naszych przodków, którzy podobnie jak bracia międzyrzeccy kształtowali naszą religijność, państwowość i kulturę. Być może w roku 2016, gdy przychodzi nam fetować 1050. rocznicę chrztu Polski, nie do końca potrafimy zrozumieć całą spuściznę wielowiekowej tradycji naszego narodu i powiązanego z nim Kościoła, głęboką wiarę i postawy naszych antenatów, za których to sprawą dziś jesteśmy, kim jesteśmy, a polska ojczyzna nasza jest taka, jaka jest. Dziękuję władzom samorządowym miasta Międzyrzecz, dziękuję mieszkańcom Międzyrzecza, uczniom szkół międzyrzeckich i ich rodzicom, którzy stworzyli wspaniały historyczny korowód. Ale pozwólcie, że wspomnę szczególnie o dwóch młodych kapłanach, moderatorach tego wydarzenia, ks. Tomaszu Gierasimczuku oraz ks. Mariuszu Dudce. Przyglądałem się im i sposobowi, w jakim czuwają nad przebiegiem uroczystości. Czynili to dyskretnie, kompetentnie, z dużą maestrią, by nie spłoszyć skupienia ducha, zagęszczenia modlitwy, które się dokonywało. I może dwa obrazki. W pewnym momencie od ołtarza po wysokich schodkach schodzi ks. bp senior Adam Dyczkowski. W tym czasie młody kapłan, dostrzegając możliwość przydepnięcia sutanny, podnosi jej skraj i tym samym bezpiecznie sprowadza biskupa na pewny grunt. Piękny, bezpretensjonalny gest, gest synowskiej troski, ale także pokoleniowego respektu wobec gigantów ducha i naszych duchowych przewodników. Inny epizodyczny obraz tym razem dotyczy ks. Tomasza, który w sposób elegancki i bardzo komunikatywny prowadził narrację przeżywanego wydarzenia. Czynił to dyskretnie i subtelnie, modulował głos, pozostając stale w cieniu. Świadczy to nie tylko o skromności samego ks. Tomasza, ale świadomości miejsca w narracji dziejów każdego z nas współczesnych, tych ze środowiska osób konsekrowanych, jak i świeckich. Na koniec dzielę się z wami pytaniem o to, co pozostanie po nas, w sensie świadectwa naszej wiary, jej niezłomności i mocy. I nie myślę o tym tylko w kontekście wspólnoty narodu, ale także w kontekście mojego indywidualnego świadectwa. Być może za 100, 200 albo 1000 lat inni Polacy będą stąpać po naszych śladach. Trzeba chyba pozostawić je wyraźniej, czytelniej, mocniej, tak by stały się fundamentami, na których dalej trzymać się i trwać będzie nasz Kościół i nasza ojczyzna. (Oklaski)