Mówca: Zbigniew Dolata
Data: 2016-06-21 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w sprawie informacji rzecznika praw dziecka o działalności w roku 2015 wraz z uwagami o stanie przestrzegania praw dziecka, zawartej w druku nr 388. Zapoznanie się z informacjami rzecznika praw dziecka staje się z roku na rok coraz trudniejsze, głównie ze względu na lawinowo wzrastającą ich objętość. W pierwszym roku działalności informacja liczyła 131 stron, ale za 2010 r. już 284 strony, za 2013 r. - 313 stron, a obecnie rozpatrywana informacja liczy 535 stron. Chciałoby się zapytać, czy panu rzecznikowi nie szkoda czasu na kompilowanie opasłego dzieła, którego nikt lub prawie nikt nie przeczyta. Ja przyznam, że przeczytałem je w całości. Myślę, że jestem jednym z nielicznych posłów, którzy z tą informacją się zapoznali. Ile więcej działań mógłby pan podjąć, decydując się na przygotowanie informacji syntetycznej. Trochę mi pan przypomina takiego ucznia, który zapytany przez nauczyciela opowiada wszystko, co wie, zamiast skoncentrować się na treści pytania. Myślę, że można by to robić w sposób zdecydowanie bardziej sensowny. Przejdźmy jednak do informacji. Wynika z niej, że ma pan problemy z rozróżnieniem spraw ważnych od tych mniejszego kalibru, którym poświęca pan bardzo dużo miejsca. Przykładem jest chociażby tasiemcowy opis takiej historyjki o bankowej maskotce. Na tym tle zdumiewa pana bierność w najważniejszej kwestii: ochrony prawa do życia. Zdaje się, że pan zupełnie ignoruje art. 2 ust. 1 ustawy o rzeczniku, który mówi, że dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia do pełnoletności. Dlaczego nie podejmuje pan interwencji wobec licznych przypadków aborcji? Przecież art. 3 ust. 4 ustawy mówi wprost: rzecznik szczególną troską i pomocą otacza dzieci niepełnosprawne. A wiele przypadków aborcji dotyczy sytuacji, kiedy przesłanką jej dokonania jest wykrycie wad u dzieci nienarodzonych. Żeby jednak wykazać się jakimkolwiek działaniem w punkcie: prawo do życia, zwrócił się pan do kilku ministerstw o podjęcie działań zabezpieczających dobra dziecka zagrożonego utratą zdrowia lub życia na skutek nieodpowiedzialnego zachowania kobiet w ciąży nadużywających alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych. Sprawa jest niewątpliwie ważna, ale nieporównywalna z kwestią aborcji. Dobrze by było, aby pan rzecznik zajął się np. podziemiem aborcyjnym czy turystyką aborcyjną, bo przecież takie zjawiska również występują. Na pana korzyść przemawia wystąpienie do ministra pracy i polityki społecznej w obronie tzw. okien życia, których likwidacji domagał się od Polski Komitet Praw Dziecka ONZ, oraz negatywne stanowisko wobec projektu rozporządzenia, w którym minister zdrowia zakładał pozostawienie dziecku swobody w nabywaniu hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Bardzo długo nie dostrzegał pan patologicznego zjawiska odbierania dzieci z powodu ubóstwa rodziców. Oczy się panu otworzyły dopiero w grudniu 2015 r., po ukazaniu się na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości publikacji pt. ˝Uniemożliwienie odbierania dzieci z powodu biedy - projekt przyjęty przez Radę Ministrów˝, w której to znalazła się informacja o 61 przypadkach, kiedy złe warunki ekonomiczne i bytowe rodziny były jedyną przyczyną orzeczeń o umieszczeniu małoletniego poza rodziną biologiczną. Wcześniej, mimo licznych informacji medialnych, rzecznik nie interweniował, a w każdym razie nic o tym nie wiemy. Generalnie rzecznik unikał działań czy nawet zabierania głosu w tych sprawach, które byłyby kłopotliwe dla koalicji Platformy i PSL, która wyniosła go na ten urząd. Doskonałą ilustracją tej tezy była obojętność rzecznika wobec protestów rodziców skupionych w akcji ˝Ratuj maluchy˝. Domagali się oni prawa do decydowania, w jakim wieku ich dzieci będą rozpoczynały realizację obowiązku szkolnego. Ale pan nie interweniował, bo obowiązek szkolny dla sześciolatków przeforsowało pana środowisko polityczne. Jakoś pana wrażliwe serce pozostało tym razem zimne jak lód wobec tych sześciolatków, które nie wykazywały gotowości szkolnej, a wysłano je do I klasy i zostały narażone na ogromny stres związany z niepowodzeniami szkolnymi. Te dzieci i ich rodzice nie doczekali się pomocy rzecznika. Za to rzecznik wystąpił o wzmocnienie nadzoru pedagogicznego nad realizacją praw wychowanków w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych, czyli MOW-ach, które są chyba obsesją rzecznika, bo zajmuje się nimi na wielu stronach informacji. Zaniepokoił pana wzrost skarg dotyczących naruszania praw wychowanków MOW-ów, których chce pan chronić przed wszelkimi formami przemocy psychicznej i fizycznej. Byłoby to godne pochwały, gdyby nie fakt, że owa przemoc to dla rzecznika np. ograniczenie możliwości korzystania z telefonów komórkowych czy swobody poruszania się po terenie ośrodków. Krótko mówiąc, rzecznik uderza w działania wychowawcze w MOW-ach, do których przecież trafia trudna młodzież, często kontestująca wszelkie działania wychowawcze. Rzecznik nie rozumie, że obecność takiego młodego człowieka w zwykłej szkole staje się udręką dla jego kolegów i nauczycieli i przeniesienie go do MOW-u jest dobrym rozwiązaniem wychowawczym. Rzecznik jest też bardzo aktywny na polu walki z mową nienawiści. Z informacji wiemy, że za mowę nienawiści uznaje np. wszelkie wystąpienia krytyczne wobec lewicowego dogmatu o konieczności otwarcia granic Polski na fale emigrantów napływających do Europy. Panie rzeczniku, brak zgody na narzucanie Polsce kwot przyjmowanych migrantów nie jest żadną mową nienawiści, nie jest też sprzeczny z ideą niesienia pomocy ludziom będącym w potrzebie. Proszę zapoznać się z podstawami moralności chrześcijańskiej. Kolejnym przykładem ideologicznego zacietrzewienia rzecznika jest stanowisko, iż obowiązkiem polskiej szkoły i przedszkola jest zapobieganie wszelkiej dyskryminacji. Przyjęcie takiego dogmatu wychowawczego jest marzeniem środowisk lewackich promujących relatywizm moralny. Przecież na tym gruncie niemożliwe byłoby odróżnienie dobra od zła, bo nazwanie jakiegoś postępowania czy postawy złem byłoby natychmiast uznane czy mogłoby być uznane za zakazaną dyskryminację. Czyżby rzecznik dążył do tego, aby polska szkoła została pozbawiona wszelkich podstaw aksjologicznych i w zamian promował skompromitowaną politykę multikulti i inne lewackie mrzonki? Uderzając w fundamenty aksjologiczne polskiej szkoły, kwestionując autorytet nauczycieli, rzecznik jednocześnie zarzuca polskiej szkole bierność wobec zjawiska przemocy rówieśniczej narastającej w ostatnich latach. Jest to sprzeczność sama w sobie. Podsumowując, rzecznik praw dziecka specyficznie rozumie prawa dziecka i traktuje je wybiórczo. Wprawdzie podejmujecie i pan, i pana biuro bardzo wiele działań, ale mam wątpliwość, czy przyczyniają się one do poprawy sytuacji dzieci. Można powiedzieć, że jest pan zakładnikiem lewicowo-liberalnego salonu, co znacząco utrudnia lub wręcz uniemożliwia właściwe wykonywanie misji, którą panu powierzono. Należałoby rozważyć, czy nie byłaby właściwa zmiana osoby sprawującej urząd rzecznika praw dziecka dla dobra polskich dzieci. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Jerzy Meysztowicz: Żenujące wystąpienie.) (Poseł Elżbieta Stępień: Naprawdę żenujące.)