Mówca: Anna Nemś (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ostatnio media coraz częściej donoszą o przypadkach występowania poważnego problemu społecznego, jakim stał się w ostatnich latach mobbing w miejscu pracy. Nazwą mobbingu określa się całokształt zachowań prowadzący do nękania psychicznego, szykanowania, ośmieszania, a także zastraszania pracownika. Mobber nieustannie zadręcza swoją ofiarę, posługując się przy tym plotką, oszczerstwem oraz ciągłą krytyką. Jest to najczęściej długotrwały, trwający miesiącami lub nawet latami proces wymierzony w godność oraz poczucie wartości osoby ludzkiej. W dzisiejszych czasach zjawisko mobbingu dotyka osoby w różnym wieku, pracujące na przeróżnych stanowiskach, niezależnie od wymiaru ich czasu pracy. Mobbingowi podlegają coraz częściej osoby niezwykle kreatywne, aktywne zawodowo, które są postrzegane jako realne zagrożenie dla nie zawsze kompetentnych pracodawców bądź współpracowników. Dodatkowo mobbingowi sprzyja bezrobocie. Bywa, że pracodawcy nie liczą się z pracownikami i to nawet tymi najwartościowszymi. Ofiary mobbingu oraz ich współpracownicy, bojąc się utraty miejsc pracy, wolą w ogóle nie ujawniać, że w zakładzie dochodzi do tego rodzaju nagannych zachowań i nadużyć. Znowelizowane przepisy Kodeksu pracy dodatkowym art. 943 wprowadziły do polskiego systemu prawnego europejski standard w zakresie ochrony pracownika przed działaniami noszącymi znamiona zachowań mobbingowych. Kodeks pracy jasno określa, iż pracownik, który udowodni, że mobbing wywołał u niego rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Prawodawca nie ograniczył kwotowo sumy takiego zadośćuczynienia, zaś jego wysokość, adekwatna do poniesionej szkody, jest uzależniona wyłącznie od decyzji sądu. Pracownik, który wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma ponadto prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie, ustalane na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy Kodeksu pracy zobowiązują pracodawców do przeciwdziałania mobbingowi. Odpowiedzialność pracodawcy nie opiera się jednak wyłącznie na udowodnieniu mu winy, ale opiera się raczej na jego odpowiedzialności za całokształt funkcjonowania zakładu pracy, którym kieruje. Eksperci twierdzą zgodnie, iż społeczna obojętność bardzo sprzyja mobbingowi. Niezwykle cenna jest w związku z tym powszechna solidarność z osobami szykanowanymi oraz aktywna działalność antymobbingowa. W Polsce od roku 2002 działa Krajowe Stowarzyszenie Antymobbingowe, którego podstawowym zadaniem jest wspomniane aktywne przeciwdziałanie mobbingowi poprzez: specjalistyczną pomoc udzielaną ofiarom przez psychologów oraz prawników, organizowanie szkoleń pracowniczych, prowadzenie badań zjawiska mobbingu na terenie kraju oraz nagłaśnianie tego rodzaju nagannych zachowań w mediach. Nie ulega wątpliwości, że mobbing jest obecnie poważnym problemem społecznym oraz zjawiskiem patologicznym, na występowanie którego ma wpływ bardzo wiele różnorodnych czynników. Dlatego tak niezwykle ważne jest, aby wszelkie działania podejmowane w zakresie zdecydowanego przeciwstawiania się, zapobiegania nękaniu w miejscu pracy oraz najwcześniejszego wykrywania przejawów mobbingu były wsparte silnym i egzekwowalnym systemem prawnym. Dziękuję.