Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2017-09-28 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Ponieważ nie jestem wicemarszałkiem Sejmu, nie będę mówiła o przepaściach intelektualnych pomiędzy uzasadnieniami poszczególnych posłów i klubów, w ogóle może nie będę mówiła połowy rzeczy, które mówił tutaj pan marszałek Tyszka - pan poseł Tyszka, tu w takiej roli występował - choćby na jego miejscu nie mówiłabym z taką pogardą o podatku Tuska, jeśli w rządzie Tuska się doradzało ministrowi Tuska i brało się pieniądze. Ale to tylko tyle poza protokołem. Platforma Obywatelska, przedstawiając w tej chwili projekt powrotu do 50-procentowych kosztów uzyskania przychodu przez twórców i wynalazców, innowatorów, wyciąga bardzo proste wnioski z tego, o czym słyszymy od paru miesięcy z ust obecnego ministra finansów, wicepremiera Morawieckiego, że budżet w tej chwili cierpi, momentami mam wrażenie, na nadmiar środków, a nie na ich brak. Tak że też przyglądamy się bacznie polityce takiego dość twórczego, powiedziałabym, przydzielania czy rozdawania pieniędzy różnym środowiskom. Jednym słowem, naprawdę nie widzimy żadnego powodu, by utrzymywać dłużej to absolutnie przejściowe i kryzysowe rozwiązanie, które byliśmy zmuszeni wprowadzić w roku 2012, tak aby obowiązywało od 2013 r. Być może dla pana posła Tyszki kryzys był jakąś fikcją, nie wiem, być może go nie dostrzegł, niemniej powinien wiedzieć, że był to czas, kiedy państwo polskie i budżet tego państwa, i finanse publiczne tego państwa zmagały się ze zlikwidowaniem procedury nadmiernego deficytu. Procedura nadmiernego deficytu zamyka rozwój każdego społeczeństwa i każdego państwa. My wtedy rzeczywiście, znaczy my popierając, ale ówczesne Ministerstwo Finansów rzeczywiście szukało wszelkich możliwości zwiększenia bazy podatkowej. To nie była prosta i łatwa decyzja. To nie była decyzja, którą Platforma Obywatelska wprowadziła, bo takie miała widzimisię czy też komuś na złość. To była decyzja, która Platformę Obywatelską, przynajmniej w pierwszym okresie, kosztowała, gdyż środowiska, które miały pełne prawo czuć się bezpiecznie, bo miały inne powody, żeby czuć się bezpiecznie przy tych rządach, nagle powiedziały: chwileczkę. Oczywiście potem, gdy ten podatek, to ograniczenie do połowy pierwszej skali podatkowej - bo to oczywiście nie było całkowite wyeliminowanie tego - działało, z czasem się okazało, że być może nie jest to aż tak dotkliwe. Stąd te rachunki. Rzeczywiście Ministerstwo Finansów - przynajmniej kiedy pytałam - dzisiaj twierdzi, że to być może było sto ileś milionów złotych. Kiedy wprowadzano to rozwiązanie, liczono, że być może będzie to ok. 200 mln zł. Bardzo trudno jest mi precyzyjnie ocenić, niemniej nie ulega wątpliwości, czy to ma być 100 mln, czy 200 mln, że jest to ciężar, który obecny budżet może chyba bez żadnych przeszkód udźwignąć. Tak przynajmniej wynika z oficjalnych komunikatów Ministerstwa Finansów. Innych argumentów... Nie mam w tej chwili wglądu w prawdziwą dokumentację, ale sądząc z polityki, jaką uprawia Ministerstwo Finansów i rząd, mam prawo przypuszczać, że rzeczywiście nie jest to żaden uszczerbek. I jeżeli mówimy o tym, czy to jest konieczność, czy to jest przywilej, to oczywiście w skali całego systemu podatkowego można to uznać za swoisty przywilej. Notabene zbliża się październik, wiec dyskusje podatkowe się zaogniają w Wysokiej Izbie. Tu też już była mowa o przywilejach i to akurat klub Kukiz’15 grzmiał na wszystkie możliwe przywileje, jakie są, ale nie w tym rzecz. Niekoniecznie to można traktować jako przywilej. To jest pewna konsekwencja tego trybu pracy, kosztów, jakie autentycznie twórca ponosi, o wynalazcy już nie powiem, i niesystematyczności dochodów. To przecież jest jasne. Dlatego wtedy przy wprowadzaniu tej reguły największy opór mieliśmy ze strony środowiska filmowców, bo to jest jasne. Reżyser przecież nie robi dwóch filmów w roku, nie robi nawet filmu co roku. On zrobi film, potem zanim zrobi, jego przychody, jeśli je ma, rozkładają się na parę lat. Mowa była też, zastanawialiśmy się wówczas nad takim rozwiązaniem przedwojennym, gdzie były specjalne konta, na których te kwoty były deponowane, i jak gdyby rozliczało się to w inny sposób. To wszystko było skomplikowane. Zdecydowano się na takie rozwiązanie, jakie jeszcze ciągle obowiązuje, a w tej chwili myśmy się zdecydowali na odejście od tego rozwiązania. I prawdę powiedziawszy, kiedy się dowiedziałam, że klub Kukiz’15 powtórnie zgłosił projekt - bo notabene prosiłam i namawiałam, powiedziałam: zgłaszamy projekt, jest wasz, tak że zgłoście, przynajmniej wyjdzie na to, że dwa kluby starają się jak gdyby o to samo - to myślałam, że ton dzisiejszej debaty będzie sympatyczniejszy. Zobaczymy, jak się skończy, zaczyna się na razie, powiedzmy, mało sympatycznie. Ale cóż to wobec tego, że w końcu chodzi jednak o tych twórców, więc myślę, że to jest cel nadrzędny. Jest pewna różnica między naszymi projektami, w pkt 3, kiedy mowa jest już stricte o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Tutaj my po prostu mówimy o przychodzie i o 50% kosztów uzyskania przychodów bez jakichś obostrzeń, a w projekcie prezentowanym w pierwszej kolejności - jest po odliczeniu składek. Ja od razu powiem, wyjaśnię: twórcy, a dla nich jest ten projekt, popierają to rozwiązanie. My dlatego to wprowadziliśmy, bo taka jest ich opinia. Oni twierdzą, że to rozwiązanie jest dla nich korzystniejsze. Ja nie będę się wdawała w niuanse rozważań, które znam bądź których nie znam dokładnie. Musieliby tu siedzieć specjaliści od prawa podatkowego. Opieramy się na opinii środowiska twórców, którzy życzą sobie takiego właśnie rozwiązania, jakie jest zaproponowane w druku nr 1800, projekcie klubu poselskiego Platforma Obywatelska. Powtórzę raz jeszcze i mówię do słabo reprezentowanego klubu Prawo i Sprawiedliwość. (Poseł Barbara Bubula: Jest nas tyle samo co was z Platformy.) Nas jest więcej niż państwa, a klub - mniejszy. Nie, nie, nie - tam jeszcze siedzą. (Poseł Adam Ołdakowski: Z panem marszałkiem razem.) Ale to nie o to chodzi, pani poseł. Chodzi o to, że ja bym wolała, żeby wszyscy w klubie usłyszeli taki apel. To wy na początku tej kadencji, to wasz minister kultury, także wicepremier, Gliński powiedział - ja nie mam cytatów, właściwie szkoda, ale w kampanii tak mówiono, po objęciu władzy też - że to będzie jedna z pierwszych rzeczy, które zrobicie. Mieliście to zrobić, no to proszę bardzo - dwa projekty na stole, zachęcam do poparcia obu albo jednego z nich, a może zrobienia z dwóch jednego, nieważne, byle od 1 stycznia 2018 r. powrócić do 50%, jeżeli chodzi o koszty uzyskania przychodów z tytułu zapłaty twórcy za przeniesienie praw własności wynalazku, z tytułu opłaty licencyjnej i z tytułu korzystania z praw przez twórców i artystów wykonawców. Mam nadzieję, że jeśli to wprowadzimy, nie dojdzie do wynaturzeń, jakie się zdarzały, bo to także był jeden z argumentów za wycofaniem tego rozwiązania, że naprawdę będzie mowa nie o dochodach czy przychodach z wynagrodzenia, tylko że to będą prawdziwe umowy o dzieło, autentyczne i że nikt nie będzie w ten sposób czegoś dublował czy uciekał od zasad podatkowych przy wynagrodzeniu, bo jeżeli ja gdzieś pracuję i nawet wykonuję pracę twórczą, ale ta moja instytucja daje mi ku temu możliwości i miesiąc w miesiąc dostaję na konto wynagrodzenie, to tego typu regulacje nie są tu potrzebne. Są potrzebne muzykom, kompozytorom, plastykom, literatom, reżyserom, są potrzebne freelancerom, dziennikarzom, którzy nie mają etatowego zatrudnienia. Są to zawody twórcze i bardzo często w przypadku tych zawodów etaty raczej krępują, niż pomagają się rozwijać. Więc im więcej oni dają od siebie, tym więcej państwo powinno im oddawać. Dziękuję i oczywiście proszę o zaakceptowanie tych rozwiązań. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)