PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zabieram głos w sprawie, którą już tutaj poruszono, wykreślenia z tytułu uchwały określenia: operacja ˝Ostra Brama˝ w odniesieniu do powstania wileńskiego. Operacja ˝Ostra Brama˝ z lipca 1944 r. miała niewątpliwie charakter lokalnego powstania. Tak się dzisiaj zresztą o tym pisze w ostatnich latach. Oto kilka cytatów. ˝Przed Warszawą było Wilno˝: O tym zapomnianym powstaniu wciąż niewiele wiadomo. To tutaj Komenda Główna AK przeprowadziła swoisty eksperyment lojalności ˝sojusznika naszych aliantów˝. To te ziemie miały zostać wyzwolone własnymi siłami i tutaj miano udokumentować polskość kresów - tak napisał w ˝Newsweek Polska˝ dr Piotr Niwiński, pracownik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej IPN w Gdańsku. ˝Zapomniane powstanie wileńskie˝: Mało kto pamięta o tym, że na trzy tygodnie przed powstaniem warszawskim oddziały AK brały aktywny udział w wyzwalaniu Wilna. I chociaż operacja ta zakończyła się polityczną klęską, to z militarnego punktu widzenia była niewątpliwym sukcesem - można przeczytać w ˝Gazecie Wyborczej˝ Białystok. ˝Super Express˝: W przeddzień 65. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego płk Czesław Cywiński, prezes Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, przypomina: Przed 1 sierpnia 1944 r. wygraliśmy powstanie w Wilnie i we Lwowie. To tylko pierwsze z brzegu przykłady wzięte z Internetu. Celowo wybrałam nie te o konotacji prawicowej, konserwatywnej. Nie widać wahania przed użyciem określenia ˝powstanie wileńskie˝. Dlaczego przeszkadzało to określenie posłom Platformy i Twojego Ruchu? Jakie było uzasadnienie próby odebrania przymiotu powstania operacji ˝Ostra Brama˝? To jest pytanie do posła sprawozdawcy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Leszek Dobrzyński
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pytanie do posła sprawozdawcy: Czy historia - ta bardziej popularna czy też bardziej fachowa - zna określenia nie tylko takie jak ˝powstanie warszawskie˝, ale też takie jak ˝powstanie czortkowskie˝, ˝powstanie zamojskie˝, ale też i z naszych nowszych dziejów określenie ˝powstanie poznańskie˝, które zaczęło być używane? Mówię o tym i zadaję to pytanie dlatego, że gdybyśmy jeszcze kilkanaście lat temu w tej Wysokiej Izbie chcieli użyć sformułowania ˝żołnierze wyklęci˝, to też zapewne byłby problem. Myślę, że po to jesteśmy posłami, żeby decydować o takich rzeczach, żeby kierować się własnym rozumem, własną, wydaje mi się zdrową, logiką. Chciałbym zapytać pana posła sprawozdawcę - jako że w trakcie posiedzenia komisji była mowa o tym, że podobno nie zostały takie sformułowania znalezione w encyklopediach, w źródłach - czy takie sformułowania istnieją na przykład w zagranicznej historiografii. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kontynuując w pewnym sensie zajęcia naszego koła dyskusyjnego, chciałbym wykorzystać przysługujący mi czas, aby zwrócić uwagę pani poseł Kruk na pewien istotny aspekt dyskusji dotyczący określeń ˝sowiecki˝ i ˝radziecki˝. Otóż w podejmowanych choćby u nas uchwałach - zresztą dość zgodnie, co potwierdzają przedwczorajsze głosowania - raczej rugowaliśmy określenie ˝radziecki˝ czy też powstrzymywaliśmy próby zastąpienia określenia ˝sowiecki˝ określeniem ˝radziecki˝, o ile pani poseł pamięta. Chyba co do tego się zgodzimy. Były takie głosowania, były takie nasze wspólne decyzje. Natomiast w literaturze powojennej, w ikonografii, w ikonosferze, że tak powiem, szczególnie w filmach, bardzo wiele jest takich scen, określeń, sytuacji, w których koncyliacyjnie albo pozytywnie używa się określenia ˝radziecki˝. I jeżeli będziemy wszystko co złe łączyć ze słowem ˝sowiecki˝ i przypisywać temu słowu, to nasza skołowana młodzież, która jest odbiorcą różnych tekstów kultury, może wpaść na pomysł, że ci radzieccy to ci dobrzy, a ci sowieccy to ci źli. Obyśmy tego z pola widzenia nie stracili. Może czasem trzeba użyć takiego pomysłu, żeby w nawiasie obok określenia ˝sowiecki˝ napisać też ˝radziecki˝. Jednak to prawie to samo, choć rzeczywiście po II wojnie światowej częściej używaliśmy określenia ˝radziecki˝, co wcale nie znaczy, że mniej złego ci ludzie radzieccy czynili, a taki niestety może być rezultat. Nie mówię tego po to, aby bronić tego określenia, ale poddaję pod rozwagę to, czy upierając się przy każdej okazji, że to ma być to słowo, nie czynimy czegoś nieoczekiwanego. To tylko tak pod rozwagę. Dziękuję bardzo. (Poruszenie na sali)
Mówca: Ryszard Terlecki
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jeszcze zdanie do pana posła. Młodzież jest skołowana, bo ograniczyliście historię w szkole. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!) Chciałbym skierować swoje pytanie do przedstawicieli Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Jakie konsekwencje zostały wyciągnięte bądź będą wyciągnięte wobec polskich służb dyplomatycznych na Litwie, które przeoczyły tę rocznicę? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pan poseł Dziedziczak, chociaż znacznie ciekawiej, niż to było w oryginale, przedstawiał nam tu rozmaite wątki historyczne - przepraszam, bo nie powiem tego ironicznie - troszkę jak w krótkiej historii WKP(b), w takim ujęciu symplifikowanym. Ja chciałbym sprostować tylko to, że mówiąc o tych skomplikowanych wątkach w relacji jakby czworokąta, bardzo nierównego, czyli: Armia Krajowa, formacje litewskie, oddziały radzieckie i jeszcze niemieckie, w sensie hitlerowskie. Musimy to uwzględnić. Nie mówię, żeby tej uchwały nie przyjmować. Ona może być jednak, jeżeli chodzi o recepcję, przez pewne siły potraktowana jako próba innej interpretacji historii, to się odbywa na Litwie. W zasadzie Sajudis powstał w dużej mierze jako formacja nacjonalistyczna. Do tej pory pobrzmiewa to, że jeżeli chodzi o utrzymanie tożsamości litewskiej, to musi być ona w opozycji do dwóch stron silniejszych, czyli do żywiołu polskiego i do żywiołu rosyjskiego. Trudno, tego pewnie już nie zmienimy, tym bardziej że ludności litewskiej ubywa. Szkoda, że nie mają lepszego sposobu na zapewnienie tożsamości. O dwóch rzeczach chciałbym powiedzieć krytycznie. Otóż na długo przed działalnością prezydenta Lecha Kaczyńskiego powstanie wielkopolskie było uznawane za zwycięskie, tu nie było wahań. (Poseł Jan Dziedziczak: To nie było powszechnie znane.) Nie wiem, czy nie było znane, ale nikt tego nie kwestionował. To było jedyne zwycięskie powstanie. Rozumiem też, że pan się przejęzyczył, mówiąc, że w Polsce po 1945 r. była władza o charakterze okupacyjnym. Dziękuję.
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platforma Obywatelska rekomendować Wysokiej Izbie przyjęcie projektu uchwały upamiętniającej 70. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego, wystąpienia zbrojnego ludności cywilnej i struktur Polskiego Państwa Podziemnego przeciw okupującym Warszawę wojskom niemieckim. Powstanie było największą operacją Armii Krajowej mającą umożliwić wyzwolenie stolicy z rąk okupanta przed wkroczeniem Armii Czerwonej. Polskie oddziały powstańcze przez 63 dni prowadziły bohaterską walkę z przeważającymi liczebnie i militarnie siłami niemieckimi. W trakcie dwumiesięcznych walk straty po stronie polskiej były ogromne - 16 tys. żołnierzy zostało zabitych lub zaginęło, ok. 20 tys. zostało rannych, a 15 tys. wzięto do niewoli. Ogromne straty w wyniku walk na ulicach miasta poniosła ludność cywilna Warszawy. Zginęło, tutaj różnie podają różne źródła, od 150 do 200 tys. mieszkańców stolicy, a miasto praktycznie legło w gruzach. Zniszczeniu uległy zabytki, obiekty o dużej wartości kulturalnej i duchowej. Uchwałą tą Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pragnie oddać hołd pamięci naszych rodaków, którzy bohatersko stanęli w obronie swojej ojczyzny i stolicy, poświęcając dla niej zdrowie i życie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Terlecki
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zgłaszając projekt uchwały w rocznicę powstania warszawskiego, kierowaliśmy się przekonaniem, że należy to zrobić z trzech powodów. Po pierwsze, pamięć o powstaniu warszawskim jest jednym z najważniejszych elementów polskiej świadomości historycznej. Powstanie należy dziś do tych wydarzeń, które konstruują naszą narodową tożsamość. Po drugie, trzeba przypominać o chwale powstania, ponieważ w przestrzeni publicznej co pewien czas wybuchają dyskusje, a nawet spory o to, czy było ono konieczne, potrzebne. Niedawno znów mieliśmy do czynienia z taką dyskusją, kwestionowany był sens powstania, a także znaczenie pamięci o tym wydarzeniu dla impregnowania społecznej świadomości Polaków na temat wpływu komunizmu. Wreszcie po trzecie, co ma znaczenie dla Wysokiej Izby, mamy do czynienia z okrągłą 70. rocznicą, co utrudnia odrzucenie projektu posłom tych klubów, które z zasady są przeciwne każdej uchwale upamiętniającej wydarzenia czy osoby ważne dla naszej historii. Klub Prawa i Sprawiedliwości oczywiście będzie głosował za swoją uchwałą.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że dla uchwały w 70. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego nie trzeba wielu uzasadnień, ona sama się broni. Natomiast, skoro już pan poseł Terlecki zwrócił uwagę na pewne kontrowersje i różne opinie, chciałbym przytoczyć, Wysoka Izbo, opinię pewnego młodego człowieka, który w dywagacjach dotyczących oceny powstania warszawskiego - chciałbym także podpisać się pod tym - pisze: Klęska powstania jest równocześnie klęską polskich dążeń niepodległościowych, przekreślonych ostatecznie postanowieniem przywódców, tzw. wielkiej trójki, na konferencji w Jałcie. Z drugiej strony, gdyby nie upór moich pradziadków, ich dążenie do celu, kto wie, w jakim państwie byśmy dziś żyli i czy w ogóle Polska byłaby wolnym państwem. Zawdzięczamy im historię państwa, połowiczną wolność. To oni byli prześladowani po powstaniu, a nie my, i mimo że przeżyli powstanie, to i tak komunizm lub duch czasu ich złamał. Oni, powstańcy i harcerze, poszliby ponownie w bój za wolną Polskę, a ja nie mogę ich oceniać. Nie potrafię podważyć ich patriotyzmu i ich wiary w wolność, bo nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Dlatego też dzisiaj wyrażamy szacunek i hołd dla wszystkich bohaterów, którzy złożyli ofiarę i ponieśli męczeńską śmierć za Polskę, za ojczyznę. Nasze pokolenie, które zawdzięcza wszystkim naszym poprzednikom ten wielki heroizm, walkę o ojczyznę, o wolną Polskę, nigdy nie będzie w stanie właściwie tego ocenić. Dlatego też przede wszystkim wyrażamy szacunek dla inicjatorów uchwały i dla wszystkich bohaterów, do których ta uchwała się odnosi. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej poprze tę uchwałę, ale zgłosi jedną poprawkę, o czym za chwilę. Nikt nie kwestionuje bohaterstwa mieszkańców Warszawy i dobrze, że funkcjonuje Muzeum Powstania Warszawskiego, żeby nie było żadnych wątpliwości. Ono cieszy się rzeczywiście wielkim powodzeniem. Spory na ten temat będą się toczyły, one są nieuchronne. Są one związane z tym, czy warto było ponieść stratę prawie 200 tys. ludzi, młodych ludzi, to był kwiat polskiej inteligencji. Nie chcę przypominać wielu faktów, tego, co mówił gen. Anders, co mówiło wielu innych wybitnych ludzi na temat decyzji tych, którzy ją podjęli, którzy zdecydowali się, wbrew wielu ostrzeżeniom. Ten spór pewnie jest nie do rozstrzygnięcia, w każdym razie on się będzie toczył. A ta uchwała bezwzględnie oddaje hołd tym, którzy walczyli z hitlerowcami z bronią w ręku, cywilnym mieszkańcom stolicy, którzy zginęli itd. Również tego typu przedsięwzięcie, jak chociażby zrobiony wielkim kosztem w sensie nakładów sił, inteligencji film o Warszawie 1944 r., to jest bardzo ważna rzecz. Oczywiście, powstanie miało charakter polityczny, prawda, miało charakter polityczny, miało, tego nikt nie kwestionuje i to trzeba zrozumieć. Chciałbym, panie marszałku, zgłosić poprawkę na piśmie, która dotyczy propozycji wykreślenia czwartego akapitu, czyli drugiego od końca, który brzmi tak: ˝Wstrzymanie sowieckiej ofensywy na prawym brzegu Wisły oraz ograniczone wsparcie ze strony aliantów doprowadziły do upadku powstania, mimo trwającej 63 dni heroicznej walki mieszkańców stolicy˝. Dlaczego? Otóż w tym akapicie jest zawarta nieprawda, mówię o tym z dużą przykrością. To powstanie po prostu... Czy to powstanie mogło się udać? W moim przekonaniu autorzy tego sformułowania twierdzą, że gdyby były większe zrzuty alianckie i gdyby wojska radzieckie udzieliły większej pomocy, wkroczyły, to powstanie by wygrało. Ale przecież wojska radzieckie nie wkroczyły. (Dzwonek) Pamiętajmy też o tym, że oddziały polskie, które szły razem z nimi, próbowały pomóc, dokonywały przecież przepraw przez Wisłę. Powstanie upadło po 63 dniach. A kiedy została zdobyta Warszawa? 17 stycznia 1945 r. Oczywiście jest prawdą, że Rosjanie być może mogli zrobić więcej, podobnie jak alianci, oni być może też mogli zrobić więcej, ale to nie jest tak, że upadło powstanie, był obóz w Pruszkowie itd. i nagle wojska radzieckie weszły do Warszawy. Krótko mówiąc, jest to ogromne uproszczenie, a moim zdaniem nawet nieprawda. Jeśli chodzi o literaturę, to są jej całe wagony, to są ogromne publikacje i nie tylko o dramacie, ale też o tym, czy w ogóle to powstanie mogło się udać. Wielu autorów stawia dramatyczne pytania: Czy warto było? Czy bilans tego powstania jest pozytywny? Być może następne pokolenia będą na te pytania odpowiadały. Stąd wydaje mi się, że trzeba rozprawić się z mitem, bo ten akapit próbuje upowszechnić mit, że powstanie miało szanse zwycięstwa. Otóż, z przykrością to mówię, ale wydaje się, że powstanie nie miało szans zwycięstwa.
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zacznę od tego, że jestem w lekkim szoku z powodu poprawki złożonej przez pana posła. Oczywiście, że są zadawane pytania o to, czy ono miało szanse, ale dlatego że zadający te pytania uważają, że należało przewidzieć, że Sowieci nie wejdą i nie pomogą powstańcom. Tak że prawdopodobnie chodzi panu posłowi tylko o to sformułowanie, o słowa ˝wstrzymanie sowieckiej ofensywy˝, które trzeba by było wykreślić. To po pierwsze. Po drugie, mam pytanie do posła sprawozdawcy. W 70. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego 10. rocznicę istnienia będzie obchodziło Muzeum Powstania Warszawskiego. Przez kilkanaście lat istnienia niby-wolnej Polski nie można było stworzyć tego muzeum, pozostawało ono w deklaracjach kolejnych prezydentów miasta Warszawy. Ówczesnemu prezydentowi, śp. profesorowi Lechowi Kaczyńskiemu wystarczył rok na to, aby spełnić obietnicę złożoną powstańcom warszawskim i doprowadzić do otwarcia muzeum. Dlaczego więc doszło do wykreślenia w treści uchwały następujących akapitów: ˝Powstanie Warszawskie dla kolejnych pokoleń stało się symbolem walki o niepodległość Polski. W sześćdziesiątą rocznicę wybuchu Powstania z inicjatywy ówczesnego Prezydenta Warszawy ś.p. Lecha Kaczyńskiego otwarto Muzeum Powstania Warszawskiego. Przez lata działalności muzeum odwiedziło ponad 4 600 000 gości. Od dziesięciu lat szerzy ono na cały świat pamięć o Powstaniu, gromadzi dziesiątki tysięcy eksponatów, dokumentuje wywiady z uczestnikami Powstania, a w jego prace zaangażowanych jest setki wolontariuszy, przyczyniając się tym samym do rozpowszechnienia wiedzy o polskiej historii. Sukces Muzeum Powstania Warszawskiego świadczy o tym, że przywiązanie do wolności i niepodległości pozostaje ważnym elementem narodowej tożsamości Polaków˝. Wydaje się, że w 10. rocznicę utworzenia muzeum powstania (Dzwonek) zamieszczenie tej treści w uchwale jest jak najbardziej uzasadnione. Jakie więc było uzasadnienie, że posłowie Platformy Obywatelskiej doprowadzili do wykreślenia tego fragmentu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Chciałem tylko powiedzieć, że powstanie było fatalnie przygotowane, a za to odpowiadało dowództwo, które nigdy nie poniosło kary. Powstańcy byli słabo uzbrojeni. W piosence można sobie śpiewać: a na tygrysy mają visy, ale rzeczywistość była okrutna. Wystarczy sobie przypomnieć zapomniany dzisiaj film Andrzeja Wajdy ˝Kanał˝, żeby zdać sobie sprawę, co się wtedy działo, jak doszło do dramatycznych pacyfikacji poszczególnych dzielnic Warszawy, jak później wypędzano ludność do obozu w Pruszkowie i nie tylko. Jeżeli mówimy o wstrzymaniu ofensywy radzieckiej, to powtarzam: Warszawa została zdobyta, w międzyczasie została bardzo wzmocniona przez oddziały niemieckie, dopiero po ponad trzech miesiącach, po trzech i pół miesiąca od upadku powstania. Lepsze są nieprzyjemne prawdy niż przyjemne iluzje. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Dziedziczak
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zadać pytanie posłowi sprawozdawcy o przyczynę, jak pan poseł rozumie wspólne działanie klubów Platformy Obywatelskiej i Ruchu Palikota mające na celu usunięcie akapitów piątego i szóstego, które mówią o tym, że powstanie warszawskie dla kolejnych pokoleń stało się symbolem walki o niepodległość Polski, o działaniach śp. prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego, o ponad 4,5 mln gości, o sukcesie Muzeum Powstania Warszawskiego, o tym, że przywiązanie do wolności i niepodległości pozostaje ważnym elementem narodowej tożsamości Polaków. Co było przyczyną usunięcia tych fragmentów? Dlaczego szef klubu Platformy Obywatelskiej Rafał Grupiński wspólnie z Ruchem Palikota zdecydowali się na ocenzurowanie tych fragmentów? Nie mogę tego zrozumieć. Mamy 10. rocznicę utworzenia Muzeum Powstania Warszawskiego, realnego narzędzia wpajania Polakom patriotyzmu, które dobrze działa, skutecznie działa, ma ewidentne sukcesy, również sukcesy w przedstawianiu polskiej historii gościom z zagranicy. To muzeum stuprocentowo pracuje dla Polski, dla polskości, dla Polaków i jest czymś naprawdę dobrym, jest przykładem sukcesu po 1989 r. Dlaczego to zostało tak brutalnie potraktowane przez koalicję Platformy Obywatelskiej i Ruchu Palikota, trudno to zrozumieć, Może pan poseł sprawozdawca mógłby kilka zdań na ten temat powiedzieć. Szkoda, żałuję, że pan poseł Iwiński złożył te poprawki, gdyż prawdopodobnie będzie to skutkowało tym, że jutro (Dzwonek), czy w zasadzie już dziś rano, nie uda nam się przyjąć tej uchwały. Prawdopodobnie z przyczyn technicznych, tak to będzie rozwiązane. Przedstawiciel naszego klubu, chociaż to oczywiście zależy od dobrej woli przewodniczącej komisji, stąd mój pesymizm... W związku z tym, że poprawki i tak zostały zgłoszone, myśmy wcześniej takich poprawek nie składali tylko dlatego, żeby uchwała została przyjęta, choćby z szacunku dla leciwych już powstańców, oczywiście też chciałbym skorzystać, skoro puszka Pandory została już otwarta, i zgłosić poprawki, bardzo ważne poprawki, przywracające piąty i szósty akapit tej uchwały, a więc mówiące o powstaniu warszawskim, o śp. Lechu Kaczyńskim, o sukcesie Muzeum Powstania Warszawskiego. Pozwalam sobie na piśmie to w tej chwili u pana marszałka złożyć. Dziękuję uprzejmie. (Poseł Tadeusz Iwiński: W trybie sprostowania.)
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Chciałabym się zwrócić do obydwu panów, żebyśmy naprawdę powściągnęli emocje, bo jeżeli w taki sposób ma przebiegać uchwalanie tego typu uchwał okolicznościowych, to powiem szczerze, że nie bardzo mi się to podoba. Była szansa - zwracam się do pana posła Iwińskiego - żeby tę poprawkę pan poseł zgłosił podczas posiedzenia komisji, które trwało prawie cztery godziny. (Głos z sali: Ale nie poszedł na posiedzenie komisji.) Nie, pan poseł Iwiński był na posiedzeniu komisji i siedział blisko... (Poseł Tadeusz Iwiński: Nie byłem.) Aha, akurat na tym nie był pan. Tak więc ja naprawdę proszę o powściągnięcie emocji, o zastanowienie się nad tym, proszę państwa, żebyśmy znowu nie dyskutowali po raz kolejny o rzeczach, które już były raz przedyskutowane. Panie pośle Iwiński, zwracam się do pana z prośbą, także do pana posła Dziedziczaka, po pierwsze, żeby ostudzić emocje, a po drugie, żebyśmy naprawdę wycofali te poprawki, które już do niczego nie prowadzą. Dziękuję.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-07-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ja nie zamierzałem wygłaszać dzisiaj oświadczenia poselskiego, ale na skutek tego, że w finalnej fazie dyskusji nad projektem uchwały Sejmu w 70. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego - przepraszam, że to powiem - w moim najgłębszym przekonaniu pan marszałek naruszył regulamin i uniemożliwił mi złożenie sprostowania w stosunku do wypowiedzi pana posła Jana Dziedziczaka, który imputował mi, iż składając poprawkę w imieniu klubu SLD dotyczącą wykreślenia jednego z akapitów, który według mnie nie odpowiada prawdzie historycznej, miałem na celu zablokowanie przyjęcia tej uchwały. To akurat pan marszałek później wyjaśnił zgodnie z regulaminem - ta poprawka może być normalnie poddana pod głosowanie, bez zbierania się Komisji Kultury i Środków Przekazu, w związku z tym czy będzie przyjęta, czy będzie odrzucona, cała uchwała może być natychmiast przegłosowana. Co więcej, powiem nawet, że gdyby ta poprawka została odrzucona, chociaż w moim przekonaniu jest ona celowa, to Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej poprze tę uchwałę. Tak więc, ponieważ rzecz dotyczy kwestii o bardzo dużym znaczeniu, nie tylko historycznym, ale i politycznym, chciałem właśnie to sprostować. Po wtóre, jest mi ogromnie przykro, że sprawozdawca tej uchwały pan poseł Piotr Babinetz z klubu Prawo i Sprawiedliwość - przecież możemy się różnić i pewnie się różnimy politycznie pod wieloma względami, jeżeli chodzi o interpretację historii - wykazuje bezradność, bo używa argumentów, jak mówili Rzymianie, ad hominem, czyli określeń uproszczonych, że nie powiem, prymitywnych - że coś robią postkomuniści itd., że ktoś chce ukarania dowódców powstania warszawskiego. Ja tylko mówiłem o wielu wypowiedziach czołowych polskich polityków tamtego czasu, m.in. generała Władysława Andersa, który mówił, że powstanie było tak nieprzygotowane, doprowadziło do takich ofiar, że ci, którzy podjęli taką decyzję wbrew stanowisku wielu innych ośrodków dowódczych, powinni ponieść karę. Ja tylko to cytowałem. I wydaje mi się, że warto trzymać się innej zasady rzymskiej: Audiatur et altera pars - Niech będzie wysłuchana druga strona - w tych sporach, ponieważ wykrzykiwaniem, używaniem epitetów niczego nie rozwiążemy. A więc podsumowuję to w głębokiej wierze, że jutro w takiej czy innej formie przyjmiemy tę ważną uchwałę, która oddaje przede wszystkim hołd bohaterom powstania warszawskiego, którzy rzeczywiście w heroiczny sposób w tych dramatycznych warunkach, nie dysponując odpowiednim uzbrojeniem, przez 63 dni potrafili walczyć z hitlerowskim najeźdźcą. Dziękuję bardzo.