PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Joanna Kluzik-Rostkowska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam przeświadczenie, że wszyscy tutaj doceniamy wagę sprawy, wagę problemu, że wiemy, iż w Polsce są dzieci, które powinny chodzić do szkoły syte, a nie głodne. Jestem przekonana, że znajdziemy w Polsce dziecko, któremu chociaż bardzo chcielibyśmy pomóc, nie pomagamy, bo na przykład nie dotarła informacja od rodziny czy od nauczyciela. Od kilku lat działa program w zakresie dożywiania i mam takie przeświadczenie, że on obejmuje swoim zasięgiem znaczącą większość dzieci w Polsce. Ostatnio trochę zamieszania narobiło badanie, na które tutaj ktoś z państwa się powoływał, fundacji ˝Maciuś˝. Zapoznałam się z tym badaniem. Z tego badania absolutnie nie wynika, że w Polsce niedożywionych jest 800 tys. dzieci. To jest tylko taki wstęp, to jest informacja, która została użyta w samym wstępie. Są tam również kryteria, które są absolutnie niejednoznaczne, bo nie uważam, że gdy dziecko nie przyniesie do szkoły linijki, to jest to równoznaczne z tym, że ono jest głodne. A więc z całym szacunkiem dla wagi problemu, z całym szacunkiem dla tego, że powinniśmy potrafić pomóc każdemu dziecku, które tego potrzebuje, bardzo chciałabym poprosić pana ministra o przedstawienie danych, jakimi dysponuje ministerstwo pracy, ile dzieci według ministerstwa pracy rzeczywiście potrzebuje wsparcia i w jakim procencie potrafimy tym dzieciom pomóc. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chcę zwrócić uwagę na dramatyczną sytuację rodzin wielodzietnych w Polsce i powiedzieć, że żadna sytuacja kryzysowa nie usprawiedliwia zaniechań rządu, który nie rozwiązuje problemu narastającego ubóstwa wśród rodzin wielodzietnych i prowadzi bezduszną, krótkowzroczną politykę społeczną. W rodzinach wielodzietnych wychowuje się 1/3 wszystkich polskich dzieci, rodziny wielodzietne są najuboższą grupą społeczną w Polsce. Panie ministrze, czy pan wie, że wiele rodzin wielodzietnych żyje poniżej minimum socjalnego, a znaczna część poniżej minimum egzystencji? To wstyd rządu, który chwali się największym unijnym budżetem. Instytucjonalna pomoc dla rodzin wielodzietnym nie istnieje albo jest wyłącznie symboliczna. Złą sytuację materialną rodzin pogłębia narastające bezrobocie. Sytuacja rodzinna bezrobotnego nie jest brana pod uwagę. To błąd. Dlaczego nie ma programów 3+ albo 5+, choć mamy programy 50+, 25+? Powinny być też tego typu programy. Nie ma również żadnych specjalnych rozwiązań dla rodzin wysokowielodzietnych. Aż prosi się o to, by wszystkie rodziny wysokowielodzietne były objęte programem bezpłatnych podręczników i przyborów szkolnych, specjalnym, szczególnym wsparciem. Prawo i Sprawiedliwość podczas prac nad budżetem miało takie propozycje, ale one zostały odrzucone. Jakie rząd miał propozycje dla rodzin wielodzietnych i wysokowielodzietnych? Panie ministrze, rodzina wielodzietna ponosi zwielokrotnione wydatki na koszty utrzymania, wyżywienia, opłaty za prąd, wodę, gaz, leki, żywność, edukację i leczenie. Ukryty w tych opłatach VAT dodatkowo obciąża rodziny wielodzietne, które w ten sposób ponoszą większe niż przeciętna rodzina obciążenia podatkowe. Przypomnę wzrost VAT z 8% na 23%. To rodzaj finansowej dyskryminacji. (Oklaski)
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Dziękuję również, panie ministrze, za interesującą informację i takie całościowe podejście do problemu. Pan zaczął od kwestii bezrobocia, od miejsc pracy, od tych działań, które rząd podejmuje, aby zachować i tworzyć nowe miejsca pracy. Mówiąc bardzo kolokwialnie, pochylił się pan nad problemem w sposób właściwy. Mam wrażenie, że część z posłów kierowanych, mam nadzieję, tylko i wyłącznie troską o osoby w trudnej sytuacji materialnej pochyliła się tak nisko, że zawęziła problem do takiego zakresu, który nie pokazuje całości działań i całości problemu w Polsce. Chciałbym zapytać pana ministra: Jakie minister ma możliwości, instrumenty prawne oddziaływania na to, czy w szkole jest catering, czy posiłki są przygotowywane przez stołówkę szkolną? Czy w ramach apelu o to, aby w trosce o najuboższych liczyć wyłącznie na ministra, my sami, także posłowie, wszyscy jako obywatele nie jesteśmy zobowiązani do tego, aby pomagać tym, którzy są w słabszej sytuacji? Posłowie w szczególności być może powinni wyjaśnić swoim sąsiadom, że jako rodzice zasiadający w radzie rodziców, ale także jako wyborcy w wyborach samorządowych mogą zdecydować o tym, aby osoby, które kreują politykę w szkole, w tym podstawowym miejscu, w którym zapadają decyzje o sytuacji naszych dzieci, o sposobie żywienia, o opiece nad nimi, o pomocy dla nich, były właściwe. Chciałbym również poprosić pana ministra o informację, czy prawdą jest, że to rząd koalicyjny Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego i minister Marek Sawicki zadbał o to, aby przyjąć nowe kryterium oceny osób będących w trudnej sytuacji materialnej, które pozwoliło zwiększyć o ponad 100% pomoc w ramach pomocy kierowanej przez Agencję Rynku Rolnego do najuboższej ludności Unii Europejskiej.
Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W przekonaniu moim, moich kolegów z Sojuszu Lewicy Demokratycznej bieda już od dawna nie jest zjawiskiem marginalnym. Już dawno do lamusa należało odłożyć takie argumenty, które przez jakiś czas funkcjonowały, że biedni są ci, którzy są sami sobie winni. To już jest sprawa systemu. Jeśli mamy w Polsce do czynienia z około 4 mln ludzi, którzy żyją na granicy ubóstwa, jeśli 20% polskich dzieci doświadcza biedy, jeśli mamy ponad 12-procentową skalę ubóstwa wśród ludzi pracujących, na co bym chciała szczególnie zwrócić uwagę, jeśli niespełna 20% osób bezrobotnych z tej armii ponad 2-milionowej korzysta z prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a inni nie, jeśli trwale bezrobotnych, poszukujących pracy ponad 12 miesięcy mamy ponad 50%, to znaczy, że źle się w Polsce dzieje. Należymy również do krajów w Europie, które mają najwyższe rozwarstwienie dochodowe. Polityka społeczna, pomoc społeczna i wszelkiego rodzaju rozwiązania socjalne nie nadążają za tymi problemami. Jeśli do tego jeszcze, co jest dla mnie najbardziej bolesne, dołożymy problem taki, że ok. 2 mln ludzi żyje na granicy i poniżej minimum egzystencji, to znaczy, że poważnie musimy potraktować problem biedy w Polsce. Te mechanizmy, które w tej chwili funkcjonują, okazują się nieskuteczne. My nie wyprowadzamy ludzi z biedy, dzięki mechanizmom, które są, pozwalamy ludziom trwać, ale w biedzie. To zjawisko się nasila. Czy to się będzie podobać rządzącym (Dzwonek) i opozycji, czy nie, to tak jest.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Myślę, że wszyscy jesteśmy świadomi tego, jak wygląda temat, o którym dzisiaj mówimy. Tylko że zauważam dzisiaj na sali jakby dwa światy - panią profesor, panią poseł, która mówiła o tym, jaka jest sytuacja, i pana ministra, który przekazywał nam informacje o wielkościach, o wskaźnikach, i wydawałoby się, że jest wszystko w porządku, choć pan minister w pewnych momentach wątpi w to, i dobrze. Panie ministrze, no to pytanie. Jeżeli jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle? To jest problem, który nie powstał wczoraj, tylko on występuje przynajmniej od 5 lat i narasta. I dzisiaj w roku rodziny, ogłoszonym przez rząd, jeżeli pochylamy nad tym, to naprawdę, Wysoka Izbo, wstyd, wstyd i jeszcze raz wstyd. Drodzy państwo, pamiętam, że w latach 60. było biednie, że pukali ludzie do drzwi, żeby im pomóc, ale jako chłopak myślałem o przyszłości i nigdy nie spodziewałem się, że w 2013 r. w Polsce będziemy mówić o biedzie, o niedożywionych dzieciach. Czy się to komuś podoba, czy nie, to naprawdę, panie ministrze, nie możemy mówić, tylko musimy robić. Robić. Pan tu powiedział, że 500 tys. bezrobotnych skorzysta ze środków, które ministerstwo na to przeznaczy. Panie ministrze, ja sobie nie wyobrażam, a tak to zrozumiałem, że 500 tys. bezrobotnych dostanie pracę w roku 2013. Proszę to rozwinąć, bo tak ja zrozumiałem pana wypowiedź. Jeżeli Polacy to usłyszą, to sobie pomyślą: Dajcie spokój, bardzo dobrze. (Dzwonek) Panie ministrze, czegoś tutaj nie rozumiem.
Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Chciałabym powiedzieć, że temat debaty, którą prowadzimy dzisiaj, jest niezwykle ważny, że debata jest niezwykle potrzebna i że naprawdę wymaga wielkiej empatii naszej, tych, którzy sobie poradzili, wobec tych, którzy nie zawsze nadążają za zmianami społecznymi. Chcę także powiedzieć, przypomnieć wszystkim tym, którzy chętnie porównują Polskę - i to dobrze, że tak porównują - do krajów najbardziej rozwiniętych, że dochód na jednego obywatela Polski, która z kryzysem radzi sobie nieźle, jest jeszcze niższy niż dochód na jednego obywatela w zbankrutowanej Grecji. Chcę o tym przypomnieć, bo dziedziczymy pewne rzeczy w wyniku zaniedbań nie pięcioletnich, o których mówił przed chwilą mój przedmówca, ale co najmniej czterdziestoparoletnich, kiedy gospodarka Polski nie rozwijała się, tylko ulegała degradacji. Chcę także powiedzieć, że państwa obraz sytuacji jest chyba przerysowany, wziąwszy pod uwagę wyniki diagnozy społecznej przedstawiane nie tak dawno przez pana prof. Czapińskiego na posiedzeniu Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, z których wynika, że 70% Polaków jest zadowolonych ze swojej sytuacji życiowej. Pochylmy się nad każdym, kto naszej pomocy potrzebuje. Stąd moje pytanie: Na ile nowe założenia do ustawy o pomocy społecznej przyczynią się do lepszego diagnozowania tego zjawiska i do udzielenia pomocy tym, którzy naprawdę na tę pomoc czekają i tej pomocy powinni się od nas spodziewać? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę zwrócić państwa uwagę na krótką analizę skandalicznych i urągających godności ludzkiej warunków życia, jakie polski rząd stwarza osobom niepełnosprawnym. Obecny rząd doprowadził do tego, że zdarzenie losowe, jakim jest wystąpienie niepełnosprawności, skazuje osoby chore, często również ich rodziny na ubóstwo i dyskryminację. Należy natychmiast podjąć działania mające na celu skłonienie rządu do przeprowadzenia gruntownej reformy systemu pomocy dla osób niepełnosprawnych oraz zapewnienia im wszechstronnego wsparcia zbliżonego poziomem do standardów europejskich. Kluczową sprawą w pomocy takim rodzinom jest uzyskanie wszechstronnego dostępu do leczenia, rehabilitacji i opieki ze strony rodziny, jak i państwa. Tylko takie kompleksowe działania mogą przynieść oczekiwane rezultaty. A co funduje rząd? Niepełnosprawni muszą długimi miesiącami czekać na sprzęt refundowany przez NFZ, a dostęp do rehabilitacji, zaopatrzenia w środki pomocnicze oraz inne formy świadczeń istnieją w zakresie symbolicznym. I tak, niedosłyszący na aparat słuchowy czekają tylko 14 miesięcy. Następną kwestią jest kwota świadczenia pielęgnacyjnego. Obecnie wynosi ona 620 zł. Wynika z tego jasne przesłanie, że władza ani nawet myśli uznać pracy opiekuna za pracę kwalifikującą się do przyznania płacy minimalnej. Opiekun dostaje 620 zł. Szkoda tylko, że resort pracy nie wspomina o tym, że gdy podopiecznego oddać trzeba do domu pomocy społecznej, to koszt dla państwa wzrasta z 620 do 4 tys. zł.
Mówca: Piotr Zgorzelski
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nikt nie chce, żeby to jemu właśnie urodziło się dziecko niepełnosprawne, nie chce patrzeć na jego cierpienie, utrzymywać go do końca życia i bez przerwy bać się o jego przyszłość. Takiej rodzinie należy się szczególna ochrona, jeżeli faktycznie taka niepełnosprawność zaistnieje. Wsparcie rodzin z dziećmi na utrzymaniu, w szczególności tych znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, zapewniane jest poprzez system świadczeń rodzinnych, a wśród nich są świadczenia związane z niepełnosprawnością. Jakie, panie ministrze, działania podjął rząd w ostatnim czasie w odniesieniu do rodziców z dziećmi niepełnosprawnymi?
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Te zjawiska, o których mówimy, a więc ubóstwo, bezrobocie, wykluczenie społeczne, są z sobą ściśle związane i dlatego te kwestie tu się przeplatają. Klub SLD w trakcie niedawnego spotkania z panem ministrem przedstawił szereg propozycji zmierzających do załatwienia tych spraw. Nadal jednak utrzymuje się taka sytuacja, że spauperyzowanym wielodzietnym rodzinom odbiera się dzieci. Czy rząd może sobie pozwolić na takie rozwiązania? Mamy bardzo dużo raportów międzynarodowych i krajowych mówiących o liczbach itd., nie chcę tego przytaczać, ale jeżeli się zakłada, według najnowszych danych, że jest 2600 tys. Polaków żyjących w skrajnej biedzie, to znaczy że przy obecnym minimum na przykład dla rodziny czteroosobowej przypada na osobę 11 zł dziennie, czyli z tej kwoty trzeba wyżywić się, trzeba zapłacić za mieszkanie, trzeba kupić lekarstwa itd. To jest liczba ludzi większa niż armia chińska. Rozumiem pana prof. Niesiołowskiego, któremu się udało, że zaczynając od żywienia się szczawiem, doszedł do tytułu profesora i do wybitnej roli politycznej, ale nie każdego na to stać i nie każdy jest tak zdolny. Chciałbym również powiedzieć, że według raportu PAH, Polskiej Akcji Humanitarnej, i na to zwracała ostatnio uwagę pani Janina Ochojska, brakuje pieniędzy nie tylko na dzieci - jest 130 tys. dzieci, które nie dostają żadnej pomocy, jeżeli chodzi o wyżywienie - ale nie ma możliwości sporządzenia mapy niedożywienia w Polsce. Ja bym proponował, i o tym mówi pani prezes Ochojska, żeby to politycy złożyli się z własnych pieniędzy - sam to deklaruję, apeluję również do pana posła Niesiołowskiego i do pozostałych - żeby pokryć koszty (Dzwonek) sporządzenia takiej mapy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wszyscy wiemy, że problem na pewno jest złożony. Pan odpowiada za jedno konkretne ministerstwo, bez wątpienia minister finansów ma tutaj więcej do powiedzenia, ale pana rola jest też taka, żeby jednak naciskać. To pan jest odpowiedzialny za to, że Fundusz Pracy nie jest wykorzystywany, szczególnie właśnie w czasie bezrobocia. Jak pan słusznie zauważył, poziom bezrobocia wpływa także na poziom biedy wśród dzieci. Jednak, jeśli chodzi o pańską działkę, podwyższenie progu dochodowego i to, że ok. 150 tys. dzieci skorzysta z zasiłku rodzinnego, absolutnie nie jest żadnym sukcesem, bo wiemy, że w ciągu ostatnich pięciu lat ok. 3 mln, 2800 tys. dzieci utraciło te prawa i jest skazane na biedę. Jakie konkretnie tutaj działania pan podejmie? Bo podwyższenie tych kwot z 68 na 77 zł i następnych kwot to w dzisiejszych realiach 8-10 zł. To są cztery bułki, cztery dni. Co z pozostałymi dniami w miesiącu? Pan na pewno zna także raport UNICEF z 2012 r., gdzie niestety Polska wypadła bardzo słabo - 24. i 25. miejsce, jeśli chodzi o dwa wskaźniki, na 29 krajów. Badano między innymi poziom deprywacji dzieci, czyli braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb, takich jak trzy posiłki, miejsce na odrabianie lekcji, właściwe obuwie, pieniądze umożliwiające chociażby wyjazdy na wycieczki klasowe, a także wskaźnik ubóstwa względnego. Te badania wskazały jednoznacznie, że to jest nie tylko kwestia zamożności krajów, ale i polityki rządowej. Tutaj także państwo wiecie, że kraje o podobnych wskaźnikach PKB różnie to wykorzystują. Skąd się bierze tak słaba (Dzwonek) pozycja Polski, tak dalekie, odległe miejsca? I czy to się w końcu zmieni?
Mówca: Marek Plura
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nikt na tej sali nie zaprzeczy, że niepełnosprawność w rodzinie bywa powodem nie tylko dodatkowych wydatków, ale również, a może przede wszystkim, obniżonych dochodów. Dlatego bardzo się ucieszyłem z informacji rządu, którą przyjmowaliśmy na poprzednim posiedzeniu, a która mówiła o blisko 70 tys. nowych, subsydiowanych miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych, jakie pojawiły się w ostatnich latach. Ale oczywiście najtrudniej zadbać o rodzinę poprzez pracę wtedy, kiedy w rodzinie mamy niepełnosprawne dziecko. Stąd też pytanie do pana ministra: Czy pan minister potwierdzi, że to właśnie koalicyjny rząd Donalda Tuska podniósł jako pierwszy świadczenie pielęgnacyjne wspierające rodziców, którzy nie mogą pracować ze względu na konieczną opiekę nad dzieckiem niepełnosprawnym, i że to właśnie ten rząd systematycznie podnosi to świadczenie, zarówno w procesie zmian ustawowych, jak i w wyprzedzających je uchwałach Rady Ministrów, które wprowadzają specjalny dodatek do tego świadczenia? Ale świadczenia finansowe to tylko jeden z elementów wsparcia, na pewno niedostateczny. Stąd też zapytuję pana ministra: Jakie są przewidywane i wdrażane formy wspierania rodziców dzieci niepełnosprawnych w powrocie na rynek pracy, w uwalnianiu rodziny od niepełnosprawności, w wychodzeniu z tego często zaklętego kręgu niemożności, jakie powoduje brak umiejętnego znalezienia się z powrotem na rynku pracy, wtedy kiedy niepełnosprawne już dorosłe dziecko uzyskuje własną samodzielność i własną pracę? Dziękuję.
Mówca: Artur Górski
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Ubóstwo jest ściśle związane z bezrobociem. Jest ono szczególnie dotkliwe dla ludzi młodych, którzy kończą studia, są wykształceni, a nie mogą znaleźć zatrudnienia. Jak wynika z prognoz Polskiego Stowarzyszenia Zarządzania Kadrami, jeśli w 2013 r. bezrobocie w Polsce znacznie przewyższy 13%, a niewątpliwie tak się stanie, to wśród absolwentów przekroczy próg 30%. Ja wiem, że to są tylko cyfry, które nie robią wrażenia na panu ministrze, ale za tymi cyframi są żywi ludzie ze swoimi dramatami. Otóż ja jako poseł zderzyłem się z tym problemem. Gdy byłem posłem w V kadencji Sejmu, przychodzili do mnie i szukali pracy ludzie po pięćdziesiątce. Narzekali, że są za starzy i nikt nie chce ich zatrudnić. Minęły cztery lata rządów PO-PSL i zaczęli przychodzić do mojego biura absolwenci wyższych uczelni w poszukiwaniu pracy, także młodzi prawnicy, co dla mnie osobiście było dużym szokiem. Często naprawdę byli zdeterminowani. A pod koniec ubiegłego roku miałem dwa przypadki, gdy do mojego biura przyszły z CV swoich synów zrozpaczone matki. Ich synowie po dwóch, trzech latach bezskutecznego poszukiwania pracy załamali się, stracili wiarę w siebie i świat, popadli w głęboką depresję. Czują się skończeni, choć jeszcze nie rozpoczęli swego życia zawodowego. Dziś, dorośli, są na garnuszku rodziców, ale grozi im trwałe ubóstwo, wykluczenie społeczne i psychiczne kalectwo. Mam zatem pytania do pana ministra: Czy pan minister zdaje sobie sprawę, że możemy stracić całe jedno pokolenie, właśnie tych młodych ludzi, jeśli rząd w porę nie zastosuje realnych środków, które spowodują zmniejszenie bezrobocia, a szczególnie wzrost zatrudnienia młodych Polaków? Czy pan minister potrafi oszacować, jakie straty każdego roku ponosi Polska z powodu pozostawania młodzieży na marginesie rynku pracy? Czy zgodzi się pan minister ze stwierdzeniem, że młodzi stają się kastą dyskryminowanych pracowników na umowach śmieciowych? Wreszcie twierdził pan minister, że bezrobocie wśród młodych ludzi, to - cytuję - ˝bomba z opóźnionym zapłonem˝. Co pan miał na myśli, mówiąc (Dzwonek) te słowa? I co pan minister robi, aby tę bombę rozbroić? Dziękuję.
Mówca: Jan Łopata
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wiele komentarzy, że tak to grzecznie i parlamentarnie określę, wywołała informacja o liczbie dzieci niedożywionych w Polsce. Przed chwilą zresztą miało to również miejsce na tej sali. W związku z tym mam do pana ministra pytanie i prośbę: Czy mógłby pan odnieść się do tych danych, jak, według jakich kryteriów to badanie było przeprowadzone i przez kogo? Choć nazwa tego stowarzyszenia tutaj była podawana. Czy, że tak powiem, ministerstwo pracy prowadzi odrębne, własne, z własnej inicjatywy badania w tej grupie czy też w tych innych grupach społecznych, o które państwo parlamentarzyści pytali? Czy mamy dane oficjalne, gromadzone według kryteriów obiektywnych? Prosiłbym też o przypomnienie - choć już tutaj padały te kwoty - techniki i sposobu montażu finansowego procesu dożywiania dzieci. Czy są odrębne środki na przygotowanie pomieszczeń, kuchni, wyposażenia stołówek? Pamiętam, że swego czasu, gdy pracowałem w administracji państwowej, takie środki były przeznaczane właśnie na cel, o który pytam, na wyposażenie, na remont kuchni. Myślę, że warto teraz się pokusić o zbadanie, jak te pieniądze funkcjonują, jak te obiekty funkcjonują, czy dzisiaj wyposażone i wyremontowane kuchnie stoją bezużytecznie, a może catering zastąpił dożywienie? Czy takie badania są prowadzone, czy te pieniądze są efektywnie wydane? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W Polsce rośnie rozwarstwienie społeczne od czasu przełomu ustrojowego. Chciałbym zapytać pana ministra: Czy rząd widzi ten problem i czy uznaje, że trzeba temu przeciwdziałać, czy też traktuje to po prostu jako nieuchronne skutki rozwoju systemu kapitalistycznego w Polsce? Oczywiście z tym związane jest ubóstwo, bezrobocie, wykluczenie społeczne. Pan minister odpowiada m.in. za Fundusz Pracy. 7 mld zł jest zamrożone na Funduszu Pracy przez ministra finansów. Dlaczego pan minister w sytuacji rosnącego bezrobocia, 30-procentowego bezrobocia wśród absolwentów nie zabiega skutecznie o uruchomienie tych środków, o odmrożenie środków, które nie są własnością rządu, bo pochodzą ze składek? To są pieniądze przeznaczone na aktywną walkę z bezrobociem i w konsekwencji na ograniczenie ubóstwa w Polsce. To są środki bardzo potrzebne w kryzysie. Największym skandalem jest jednak to, co się dzieje - ciągle docierają do nas takie informacje - jeśli chodzi o niedożywienie dzieci, niewystarczającą opiekę stypendialną nad kształcącą się młodzieżą. To jest skandal, że 156 mln zł przeznaczonych na stypendia socjalne wraca do rządu, do budżetu państwa. Panie ministrze, trzeba się zastanowić, co nie działa w tym systemie. Być może uboższych gmin nie stać na ten wkład własny? Być może trzeba go ograniczyć albo dla najbardziej ubogich gmin w ogóle znieść wkład własny po to, żeby te stypendia umożliwiały realizację aspiracji edukacyjnych (Dzwonek) dzieci i młodzieży i stwarzały im szanse życiowe na przyszłość?
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Sprawa, nad którą dziś tak szeroko dyskutujemy, to temat, który dotyka wielu aspektów niezmiernie istotnych i ważnych, a mianowicie zatrudnienia, powrotu kobiety na rynek pracy, opieki nad dzieckiem, szczególnie tym małym. O tym nie wolno nam zapominać. Ministerstwo podjęło tu szereg działań. Chciałabym zapytać o jedną z ustaw, która funkcjonuje od 2 lat, a mianowicie o ustawę o opiece nad dzieckiem w wieku do lat 3, która reguluje instytucję niani, umożliwia zatrudnienie przez rodzica do opieki nad małym dzieckiem osoby, która poprzez tę opiekę spowoduje, że matka będzie mogła wrócić na rynek pracy. Za te osoby opłacane są z budżetu państwa składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Bardzo proszę powiedzieć, jak ta forma opieki funkcjonuje, czy się sprawdza. Czy ministerstwo przewiduje kolejne zmiany w tej ustawie? Czy jest szansa na to, że ustawa rozszerzy zakres rodziców, którzy będą mogli zatrudniać nianie? Dziękuję bardzo.