PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Panowie Ministrowie! Zacznę też od podziękowania za tę inicjatywę. Jedno z pytań, które chciałem skierować do pana ministra, już przed momentem padło, powtórzę je i doprecyzuję. Panie ministrze, powoływałem się na dane ze światowego piśmiennictwa naukowego. Jak wygląda to, jeżeli chodzi o polskie dane? Gdyby pan był uprzejmy tym razem odpowiedzieć, ponieważ poseł Dziedziczak kilkakrotnie już o to pytał i nigdy nie otrzymał od państwa odpowiedzi. Nie wiem, nie macie ich, nie chcecie ujawnić. Chciałbym się jednoznacznie dowiedzieć. Następna sprawa. Mam też pytanie do przedstawicieli inicjatywy. Przywoływano tutaj w jednym z wystąpień niektóre zespoły wad, niektóre zespoły genetyczne. Myślę, że dobrze byłoby zilustrować to przykładem. Macie państwo osobę chociażby z zespołem Turnera, którą znacie, która z państwem (Dzwonek) współdziała. Jak to wygląda w praktyce z innej strony? Już pomijając fakt, że jest wiele innych przykładów innych zespołów, innych wad, przypomnę choćby, wszyscy zachwycają się i współczują Christy’emu Brownowi - bohaterowi filmu ˝My left foot˝, zapominając, jak ciężkie to było uszkodzenie i jakie byłoby być może postępowanie, gdyby wówczas funkcjonowała taka ustawa. I wreszcie na koniec pytanie zarówno do pana ministra, jak i do państwa. Warto powiedzieć, jak wygląda ta aborcja, zwłaszcza w tych późniejszych tygodniach, powyżej 16 tygodnia. Również przywołam cytat z piśmiennictwa. Mówi się tam, że zamiast wywołania porodu może lepiej podłączyć do takiego ssaka, wtedy kobieta szybciej wróci do pracy, do działalności zawodowej, szybciej wyjdzie ze szpitala, choć wiadomo, jakimi to się kończy konsekwencjami wobec płodu, który cierpi w sposób straszny w czasie tego zabiegu. Dziękuję. Przepraszam, panie marszałku, za przedłużenie. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę podkreślić, że Solidarna Polska wielokrotnie wypowiadała się na temat ochrony praw dzieci, ale także na temat praw rodziny. Złożyliśmy w Wysokiej Izbie projekt ustawy o rzeczniku praw rodziny. Państwo odrzuciliście go w pierwszym czytaniu. Pragnę zwrócić uwagę na projekt uchwały, która mówi o ustanowieniu Dnia Praw Rodziny, która już cztery lata, za parę dni będą cztery lata, czeka na pierwsze czytanie. Złożona w poprzedniej kadencji nie doczekała się pierwszego czytania. Złożona na początku tej kadencji nie doczekała się pierwszego czytania do dnia dzisiejszego. Taki jest stosunek Wysokiej Izby do rodziny. Dziecko jest częścią tej rodziny, więc taki sam jest wasz stosunek do dzieci. Mam dwa pytania, pierwsze do wnioskodawców. Czy zespół Downa stwierdzony u płodu w czasie badań prenatalnych może stanowić podstawę do przeprowadzenia aborcji? Czy lekarze proponują takie rozwiązania? Czy zna pani taki przypadek? A do przedstawiciela rządu: Czy istnieje lista wad (Dzwonek), których stwierdzenie upoważnia lekarza do podjęcia decyzji o aborcji? Jeśli tak, proszę o przedstawienie tej listy. A może lekarz sam decyduje, czy dany przypadek kwalifikuje się do dokonania aborcji, czy też nie. Czy ma tutaj całkowitą dowolność? Proszę powiedzieć, panie ministrze, czy potwierdza pan minister, że zespół Downa może być powodem dokonania legalnej aborcji w Polsce? Proszę o odpowiedź na piśmie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Balt
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Przysłuchując się debacie i pytaniom ze strony posłów popierających to dzisiaj zaproponowane rozwiązanie, mam wrażenie, że za tymi słowami nic nie ma. Możecie udowodnić, że naprawdę troszczycie się o dzieci niepełnosprawne, możecie to udowodnić, adoptujcie te dzieci, których jest pełno, które zostały porzucone i które dzisiaj cierpią w domach dziecka. Adoptujcie je i pokażcie, że naprawdę dbacie o ich los. Możecie to udowodnić. A do wnioskodawców mam pytanie: Czy oprócz tego, że proponujecie więzienie dla kobiet, które zdecydują się na usunięcie uszkodzonych płodów, macie dla nich coś innego? Jaką pomocą obejmiecie te kobiety, które zdecydują się na to, żeby urodzić niepełnosprawne dziecko? Co macie dla nich do zaoferowania? Czy jedyna oferta z waszej strony to jest po prostu więzienie? Dziękuję. (Poseł Jan Dziedziczak: Trzeba znać ustawę.)
Mówca: Łukasz Krupa
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani przedstawicielka inicjatywy w obrazowy i trochę, powiedziałbym, cyniczny sposób opisywała warunki, w jakich w drugim, trzecim, piątym, szóstym miesiącu dokonywane są aborcje, jak to przeżywa kobieta i w jakich warunkach musi to znosić. Dlatego zadam pytanie. Skoro tak dokładnie potrafiła pani opisać te warunki, to proszę, żeby opisała pani też warunki, w jakich kobiety będą przeżywały to, że będą musiały czekać na śmierć dzieci, które urodzą, a z góry będą wiedziały, że one umrą. Pani podawała przykłady, że w aluminiowej czy w stalowej misce przez kilka minut jakiś procent tych dzieci przeżywa. Przy donoszonej ciąży dzieci, które będą skazane na śmierć, wszystkie będą żyły po urodzeniu i one w dużo dłuższym czasie będą umierały, pewnie przez kilka godzin, a może nawet dni. (Dzwonek) Czy państwo zdajecie sobie sprawę, czy macie jakieś badania na temat tego, jaki uszczerbek na psychice kobiet wywoła patrzenie i czekanie na tę śmierć? I czy to nie jest gorsze zło dla tych kobiet niż podjęcie decyzji w momencie, kiedy jeszcze można podjąć decyzję o aborcji? Tak jak tutaj powiedział już nasz przedstawiciel, w Polsce nikt nie zakazuje rodzić dzieci, ale też nikt nie może zmuszać do rodzenia dzieci. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży w znaczący sposób ogranicza swobodę decyzji kobiety, wolność wyboru. Dlaczego wnioskodawcy omawianego dzisiaj projektu ustawy chcą zerwać kompromis w sprawie ustawy o ochronie życia ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, ten trudny dla wielu środowisk kompromis? Czemu ma to służyć? Dlaczego państwo chcą kryminalizować decyzje kobiety i lekarza w bardzo trudnej dla kobiety sytuacji, która dowiaduje się, że płód jest nieodwracalnie uszkodzony, że dziecko może być nieuleczalnie chore i że ona nie jest w stanie urodzić tego dziecka? Dlaczego chcą państwo dołożyć cierpień takiej kobiecie? Jakie jest stanowisko rządu, panie ministrze, w sprawie tego niehumanitarnego projektu? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Teresa Hoppe
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Podczas tej bardzo ważnej debaty padają skrajnie różne wnioski z obydwu stron sali, dlatego mam pytanie do przedstawicieli inicjatywy społecznej: Jak procentowo przedstawia się struktura osób, które złożyły te 400 tys. podpisów? Czy są to osoby młode, czy więcej jest tam podpisów kobiet, czy mężczyzn, gdzie zbierano te podpisy, czy więcej jest podpisów ludzi mieszkających na wsi, czy w mieście i czy są wśród nich osoby wykształcone, czy nie? Myślę, że w tej debacie informacja na ten temat może mieć też istotne znaczenie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Szanowni Wnioskodawcy! Szanowni Państwo Posłowie! Panie Ministrze! Właśnie miałem zapytać o to samo co pani poseł, w którym miejscu, gdzie były składane te podpisy, przez kogo i jaki procent podpisanych to są osoby w wieku pozarozrodczym i rozrodczym. Chciałbym też zapytać, czy mieli państwo odwagę, aby spróbować zebrać te podpisy pod Centrum Zdrowia Dziecka, miejscem, w którym ból i cierpienie przelewają się przez korytarze od, można powiedzieć, urodzenia dziecka aż do jego naturalnej śmierci, na którą rodzice czekają z bólem i cierpieniem. Chciałbym również zapytać, jaki procent tych podpisów został zebrany po prostu pod kościołem, gdzie po indoktrynacji na mszy świętej wychodzący... (Głos z sali: Panie marszałku, to jest skandal.) (Poseł Małgorzata Sadurska: To jest skandal.) Proszę się uspokoić. (Głos z sali: Jaki skandal?) (Głos z sali: To kalumnie.) ...z kościoła podpisywali listę dostarczoną prosto pod nos. Dziękuję bardzo.
Mówca: Mieczysław Golba
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie pośle, uważam, że to była trochę przesada. Nie wolno tak traktować ludzi, katolików, którzy chodzą do kościoła. Każdy ma prawo do podpisania czy do złożenia takiego lub innego podpisu. Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Przede wszystkim mam pytanie w kontekście, można by powiedzieć, paradoksu. Nie mogę pogodzić się z tym, że chore dziecko, które się urodziło, ma prawo do życia, ale dziecko w łonie matki, co do którego jest podejrzenie, że jest chore, nie może żyć, nie ma prawa żyć. Dlaczego człowiek ma o tym decydować? Ile jest przypadków, kiedy pod pretekstem zabija się nienarodzone dzieci? Czy mamy do tego dopuszczać? Czy my, jako Wysoka Izba, mamy na to pozwalać? Gdyby pod pretekstem w przypadku każdego z nas elektor zdecydował, że jest podejrzenie takiej choroby, to dzisiaj nie byłoby nas tutaj, żadnego z nas, jeśli takie prawo by stworzono i pozwolono na to. Dlatego bardzo proszę, pozwólmy pracować nad tym projektem ustawy. (Dzwonek) Pozwólmy nad nim popracować tak, abyśmy mogli wypracować bardzo dobre prawo, które pozwoli żyć każdemu dziecku. Chciałbym jeszcze podziękować państwu, którzy przygotowali tę właśnie inicjatywę, za zebranie tylu podpisów. To bardzo ważna i szlachetna inicjatywa. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Katulski
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiciele Inicjatywy Ustawodawczej! W mojej praktyce lekarskiej przeżyłem wiele trudnych chwil, ale jedną z najtrudniejszych - a może najtrudniejszą - był moment, kiedy musiałem mojej pacjentce pokazać na monitorze ultrasonografu jej płód, mniej więcej w połowie ciąży, który był bez głowy, bez mózgu, a z rdzenia kręgowego... (Poseł Anna Elżbieta Sobecka: I co jeszcze? Tak, tak.) ...wystawały dwie gałki oczne swobodnie pływające w wodach płodowych na nerwach wzrokowych. Dokładnie tak było. Ta kobieta, gdyby ustawa obowiązywała tak, jak to państwo proponujecie, musiałaby przez kolejne 20 tygodni - może nie 20, może 15 - chodzić dalej w tej ciąży, mając pełną świadomość, że dziecko w momencie porodu natychmiast umrze. Czy rzeczywiście uważacie, że macie prawo do tego, by osoby dorosłe, demokratycznie pojmujące świat kobiety narażać na takie cierpienia fizyczne i psychiczne? Uważam, że nie. Z tego punktu widzenia wasza propozycja jest nieludzka. Mam do was jeszcze jedno pytanie: Dlaczego zamierzacie inaczej traktować w waszej propozycji dzieci, które mogą być niepełnosprawne, a być może umrą, niż dzieci poczęte w wyniku gwałtu? Dlaczego nie jesteście konsekwentni i nie próbujecie konsekwentnie zakazać aborcji w ogóle, w każdej sytuacji? Myślę, że dlatego, iż proponujecie ustawę tylko ze względów politycznych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowni państwo, pan minister zakończył swoją wypowiedź. (Poseł Jan Dziedziczak: Ile było z zespołem Downa?) Panie ministrze, proszę może jeszcze na to pytanie udzielić odpowiedzi. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia Aleksander Sopliński: Takiej analizy nie prowadzimy. (Głos z sali: Dlaczego?) (Poseł Tomasz Latos: A macie państwo spektrum tego, jakie to były wady opisane?) My tylko... (Poruszenie na sali) Jeżeli chodzi o zabiegi, zgodnie z obowiązującą ustawą są one wykonywane. Dziękuję bardzo. (Poseł Tomasz Latos: Ale coś tam jest wpisywane.) Dziękuję bardzo.
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie otrzymałam odpowiedzi na swoje pytanie, podobnie jak znakomita większość kolegów tutaj. W związku z tym rozumiem, że pan minister jest nieprzygotowany do dzisiejszej dyskusji. W takim razie proszę, żeby pan udzielił precyzyjnej odpowiedzi w formie pisemnej. Ja zadałam konkretne, wyraźne pytanie, ile dzieci w 2011 r. z tych 620 dzieci, które zostały poddane aborcji, zostało zabitych ze względu na zespół Downa, a ile ze względu na inne choroby. To są dane, którymi ministerstwo musi dysponować. Nie wyobrażam sobie, żeby w sposób tak bezrefleksyjny pan minister powiedział, że po prostu tego nie wie. Zakładam, że te dane gdzieś są, więc bardzo proszę o ich udostępnienie. Kolejne moje pytanie, na które nie uzyskałam odpowiedzi: Jakie metody aborcji są stosowane? Jak te dzieci są wyjmowane z łona matki?
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Pan minister nie udzielił odpowiedzi, panie marszałku. (Poseł Marek Balt: Proszę nie blokować mównicy.) Pan minister nie reprezentuje wyłącznie siebie, reprezentuje państwo, ja również reprezentuję państwo i mam prawo do zadawania tych pytań. Proszę, żeby urzędnik państwowy udzielił mi precyzyjnej odpowiedzi na moje pytania. Panie marszałku, proszę nie wykorzystywać swoich kompetencji. (Wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich wyłącza mikrofon)
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Krótko i do rzeczy. Pytałem pana, również jak lekarz lekarza, nie tylko o kwestię procedury wykonywania samej aborcji - o co zresztą pytałem również przedstawicieli inicjatywy, podałem też pewien opis, prosiłbym o odniesienie się choćby do tego opisu - ale też pytałem pana o pewne dane medyczne, które muszą być dostępne. (Poseł Marek Balt: To nie jest sprostowanie.) Mówię to również z pozycji przewodniczącego komisji. Takie dane muszą być dostępne, bo na jakiejś podstawie trzeba do tej procedury doprowadzać. Jeżeli pan nie ma tego w dniu dzisiejszym, to proszę o przekazanie takiej informacji na piśmie. Dziękuję bardzo. Dziękuję, panie marszałku.
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, proszę, żeby pan wyjaśnił, na jakiej podstawie przekracza pan swoje regulaminowe uprawnienia. Pan nie ma prawa cenzurować naszych wypowiedzi. Nie ma pan prawa sugerować, jakie pytania mam zadawać, a jakich nie. I nie ma pan prawa sugerować ministrowi, na jakie pytania i w jaki sposób ma odpowiadać. Pan przekracza swoje kompetencje. Pan jest primus inter pares, ale inter pares, proszę o tym pamiętać.
Mówca: Joanna Kluzik-Rostkowska
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W trybie sprostowania. Pani wnioskodawca - demagogia. Dobrze pani wie, że nie jest prawdą, że każdy lekarz w każdej sytuacji uznaje zespół Downa za wskazanie do aborcji. To jest nieprawda. (Poseł Tadeusz Woźniak: Ale w ogóle uznaje czy nie?) Może uznać lub nie. Bywają lekarze, którzy mówią tak, ale są tacy, którzy mówią nie. Nie jest to jednoznaczne. Nie jest prawdą, że każdy lekarz w każdej sytuacji. To jest pierwsza rzecz. (Gwar na sali)
Mówca: Joanna Kluzik-Rostkowska
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Po drugie, mówiłam o cierpieniu, ponieważ kiedy nosi się ciążę i wiadomo, że dziecko nie ma mózgu, jest to cierpienie. Rozumiem, że ono musi polec przed ideologią, bo jesteście państwo ideologami, którzy nic nie widzą, nie widzą cierpienia ludzi... (Poseł Beata Kempa: Ale jest też ideologia śmierci.) (Głos z sali: Właśnie, jesteśmy narodem śmierci.) ...a to cierpienie jest realne. I rzecz trzecia, uważam, że są granice demagogii. Proszę tutaj nie operować przykładami rozszczepienia wargi, ponieważ rozszczepienie wargi dzisiaj się leczy. To nie jest nieodwracalne, więc w żadnym wypadku nie kwalifikuje się do aborcji. Kilkutygodniowe dziecko ma operacje i w ogóle nie ma sprawy, więc są granice demagogii i prosiłabym, żeby ich nie przekraczać. Dziękuję bardzo.
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Tak, w trybie sprostowania całkowicie źle zrozumianego przez panią pytania. W ogóle jeśli chodzi o całą odpowiedź pani, powiem krótko, skoro pani pokusiła się o ocenę posłów, że pani też wykazała się dużą demagogią. Ja nie dyskredytuję tego, kto podpisał. Zadałem tylko pani statystyczne pytanie, gdzie były zbierane podpisy, przez kogo zostało to podpisane. Poprosiłem tylko, mam do tego prawo. Zadałem też pytanie, czy pokusili się państwo o zebranie podpisów w Centrum Zdrowia Dziecka, tam, gdzie najwięcej jest przypadków, jeżeli chodzi o cierpienie dzieci, które rodzą się z wadami genetycznymi, z nieodwracalnymi uszkodzeniami. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Balt
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, dziękuję. Szanowna pani, nie słyszałem ani jednej wypowiedzi, w której przeciwnicy pani projektu ustawy mówiliby o zabijaniu dzieci, że chcą zabijać dzieci. Pani po prostu tutaj kłamała. Proszę tego więcej nie robić. (Głos z sali: Niech pan reaguje.)
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

(Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość) Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Prawo do życia powinno przysługiwać wszystkim dzieciom, również tym, u których istnieje podejrzenie choroby lub wady genetycznej. W Sejmie, przy okazji omawiania różnych projektów ustaw, często mówi się o respektowaniu praw osób niepełnosprawnych. Wtedy też padają deklaracje o potrzebie integracji takich osób ze społeczeństwem. Dlatego uważam, że zapis w ustawie umożliwiający abortowanie chorego człowieka mógłby okazać się bardzo niebezpieczny, gdyż byłby to sygnał, że tacy ludzie już na progu swojego życia mogą być eliminowani. Wskazywałoby to, że za jakiś czas nie będzie ich w społeczeństwie, ponieważ normalne stałoby się abortowanie dziecka w momencie, kiedy zaistnieje podejrzenie, że może urodzić się z jakąś wadą. Podstawową formą respektowania praw osób niepełnosprawnych musi być zagwarantowanie im naturalnego prawa do życia od momentu poczęcia. I o to my, parlamentarzyści, powinniśmy w Sejmie zadbać. Dziękuję.
Mówca: Robert Kropiwnicki
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Z dużą radością przychodzi mi reprezentować klub Platforma Obywatelska, jeżeli chodzi o stanowisko dotyczące depenalizacji zniewagi i poniżania konstytucyjnych, kolegialnych organów państwa. Moim zdaniem ta regulacja, która dotyczy, można powiedzieć, tak naprawdę kilku konstytucyjnych organów władzy, bardzo niewielu, które mają szczególną ochronę, jest reliktem przeszłości. Można powiedzieć, że korzystają one z podwójnej ochrony, ponieważ pozostaje ochrona funkcjonariuszy publicznych, a można założyć, że każdy, kto jest członkiem kolegialnego organu konstytucyjnego, jest równocześnie funkcjonariuszem publicznym. W związku z tym nie ma potrzeby tworzyć wrażenia, że mamy takie państwo, które boi się obywateli, a władza musi się chronić w jakiś szczególny sposób, chodzi o Sejm, Senat, krajową radę radiofonii, Trybunał Konstytucyjny, ponieważ te organy muszą pracować nad swoim autorytetem w inny sposób niż przez ochronę prawnokarną. Dlatego też bardzo popieram ten projekt. Uważam, że ma ogromny sens, tym bardziej, musimy o tym pamiętać, że wolność słowa jest jednak fundamentem demokracji. Bez wolności słowa nie będzie się rozwijała demokracja, nie będzie debaty publicznej w jej duchu. Nie ma potrzeby takiego zabezpieczania się przed kimś, kto znieważy kolegialne organy państwa, i dochodzić w jego przypadku jakichś sankcji karnych. Władza musi się samoograniczać, musimy pamiętać o tym, że to na nas spoczywa szczególna odpowiedzialność za to, żeby debata publiczna przebiegała na jak najwyższym poziomie. Ci, którzy odbiegają od standardu debaty publicznej, nie mogą iść do więzienia, chyba że kogoś rzeczywiście obrażają czy poniżają funkcjonariuszy publicznych, ale to jest trochę inna relacja. Inaczej, gdy ktoś się zwraca do konkretnego człowieka, który pełni obowiązki w imieniu państwa, pod nazwiskiem, w takim przypadku państwo musi chronić swojego obywatela, który w jego imieniu wykonuje określone zadania, chodzi o policjantów, sędziów czy nawet posłów w trakcie pełnienia obowiązków, a co innego jest w ramach abstraktu, kiedy ciężko jest udowodnić, jeżeli chodzi o debatę publiczną, chęć znieważenia lub poniżenia kolegialnego organu państwa, dlatego też jest tak mała ilość spraw. Proszę zwrócić uwagę, że kilkanaście czy 20 spraw w roku to jest bardzo niewiele, ten przepis tak naprawdę jest martwy. Częściej funkcjonariusze publiczni korzystają z osobistej ochrony, którą również daje Kodeks karny, chodzi o inne artykuły, niż z tego dość abstrakcyjnego przepisu. Dlatego jako klub Platforma Obywatelska jesteśmy za skierowaniem tego projektu do komisji, żeby go ewentualnie jeszcze przemyśleć, przepracować, ale jesteśmy jak najbardziej za depenalizacją, jeśli chodzi o ten artykuł Kodeksu karnego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Projekt ustawy zawarty w druku nr 1700 dokładnie omówili pan minister i pan poseł przedmówca, więc nie będę go już omawiała. To jest bardzo krótka nowelizacja, chodzi o uchylenie art. 226 § 3, czyli pełną depenalizację czynu zlekceważenia lub poniżenia konstytucyjnego organu państwa. Chciałabym tylko powiedzieć, że na gruncie doktryny prawa konstytucyjnego za konstytucyjny organ państwa uważa się każdy organ wpisany w konstytucję. Nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń co do istoty projektu, zgadzamy się z nią. Dowodem na to jest również fakt, że w druku nr 1117, w którym zamieszczony jest projekt Kodeksu karnego złożony przez Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość, także chcemy uchylenia art. 226 § 3. Nadmienię również, że chcemy pójść o krok dalej. Jeżeli mówimy o depenalizacji czynu zniesławienia czy poniżenia organów konstytucyjnych, chcemy również uchylenia § 2 w art. 135 mówiącego o znieważeniu prezydenta, ale jednocześnie zwiększenia sankcji karnych za czynną napaść na głowę państwa. Mam nadzieję, że projekt rządowy, który trafi do komisji kodyfikacyjnej, będzie rozpatrywany wspólnie z leżącym bodajże od marca projektem Prawa i Sprawiedliwości. W przypadku tego artykułu zgadzamy się co do istoty. Na ręce pana marszałka, ale również pana przewodniczącego komisji kodyfikacyjnej kieruję prośbę, żeby razem z projektem rządowym zawartym w druku nr 1700 był również rozpatrywany projekt Prawa i Sprawiedliwości zawarty w druku nr 1117. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Proponowana zmiana ustawy nie jest zbyt skomplikowaną zmianą na pierwszy rzut oka, ponieważ sprowadza się jedynie do uchylenia ostatniego paragrafu w art. 226 Kodeksu karnego. Niemniej jednak jest to modyfikacja, która budzi duże wątpliwości, biorąc pod uwagę uzasadnienie, które zostało przedstawione. W kwestii prawnej pomimo przywołanych danych Ministerstwa Sprawiedliwości trudno zgodzić się z przedstawionymi tezami. Zdumienie budzi argumentacja, że skoro za dany rodzaj przestępstw w skali roku skazywanych jest 25 osób to przepis prawa, który je przewiduje, trzeba uchylić. A zatem jeśli polskie sądy nie odnotowują na przykład przestępstw piractwa wodnego to również stosowny przepis należy uchylić. Idąc tokiem myślenia projektodawcy, w ostateczności zastosowanie znalazłaby szerzej ujęta norma prawna, w tym przypadku § 1 art. 226 Kodeksu karnego. Zrozumiałym jest, że wielość klauzul generalnych zawartych w przepisach prawa jest mocno krytykowana szczególnie przez karnistów, którym ich interpretacja sprawia czasem trudność. Jednakże tak zwane przepisy nieostre wydatnie pomagają kształtować szacunek do organów państwa, którego granice dziś według własnego uznania wytycza właśnie sąd jako do tego upoważniony. Proszę zauważyć, że paradoksalnie dopiero uchylenie, czyste uchylenie wspomnianego paragrafu może przyczynić się w przyszłości do pojawienia się takich zachowań, które niedwuznacznie (Dzwonek) wypełnią znamiona opisywanego przestępstwa. Już kończę, panie marszałku.
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Wszak nadal nie wiemy, w jakim kierunku rozwinie się na przykład przestępczość cybernetyczna. Stąd mam nadzieję - to jest forma mojego pytania i apelu - że te wszystkie kwestie zostaną w pracach komisji wzięte pod uwagę, żebyśmy nie wylali dziecka z kąpielą. Dziękuję. (Oklaski)