PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Teresa Hoppe
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 5 listopada br. minęła 20. rocznica uchwalenia przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych. Język kaszubski jest obecnie w Polsce jedynym językiem regionalnym na mocy ustawy Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz języku regionalnym z 2005 r. Od kilku lat język kaszubski zaistniał jako przedmiot nadobowiązkowy w edukacji dzieci i młodzieży. Obecnie na Kaszubach uczy się go ok. 14 tys. uczniów - są to uczniowie szkół podstawowych, ponadpodstawowych, a także przedszkoli. Przemierzając Kaszuby, możemy zauważyć podwójne, polsko-kaszubskie nazwy miejscowości. Od 2009 r. kaszubistyka funkcjonuje jako nowa specjalność filologiczna na Uniwersytecie Gdańskim. Od wielu lat trwają prace nad normalizacją tego języka i scaleniem w mowie pisanej wielu funkcjonujących dialektów. W 2006 r. została powołana Rada Języka Kaszubskiego, która ma spory wkład w to dzieło. Język kaszubski trwale zakorzenił się już ok. 20 lat temu w liturgii słowa podczas mszy świętej w wielu pomorskich parafiach rzymskokatolickich. Słowo Boże doczekało się także kaszubskojęzycznych przekładów. Tego niełatwego dzieła podjęli się śp. ksiądz Franciszek Grucza, Eugeniusz Gołąbek oraz w ostatnich latach Adam Ryszard Sikora, franciszkanin. Niezwykle wartościowym wydarzeniem przybliżającym Słowo Boże w języku kaszubskim są kontynuowane od 10 lat kolejne edycje Verba Sacra w Wejherowie. Każdego roku ukazują się dziesiątki książek w języku kaszubskim, obejmujące różne dziedziny - poezję, prozę, obrazy sceniczne, komiksy, bajki, podręczniki szkolne i przekłady klasyki literatury polskiej. W tym miejscu koniecznie trzeba wspomnieć o ogromnej pracy translatorskiej Stanisława Jankego, który w 2010 r. przetłumaczył na język kaszubski epopeję polską ˝Pan Tadeusz˝. Kaszubszczyzna funkcjonuje także w radiu, prasie, Internecie i nowoczesnych gatunkach muzycznych. Na całym Pomorzu setki nauczycieli, animatorów kultury, działaczy regionalnych i wiele innych osób oddanych tej sprawie wykonuje każdego roku ogromną pracę zawodową i społeczną, aby pielęgnować i zachowywać język kaszubski. Czy język kaszubski przetrwa? Zależy to z pewnością od samych Kaszubów, ale także od państwa polskiego, które w dalszym ciągu powinno dokładać starań w działaniach zmierzających do zachowania tego języka. Na piękno i różnorodność naszej ojczyzny, Polski, składa się bogactwo kulturowe jej poszczególnych regionów. Wielki autorytet pomorski, nieżyjący już ksiądz prof. Janusz Stanisław Pasierb powiedział: ˝Małe ojczyzny uczą żyć w ojczyznach wielkich, w wielkiej ojczyźnie ludzi˝. W tych słowach zawarta jest esencja najważniejszej wartości - miłości do bliźniego. Jedną z takich małych ojczyzn są właśnie Kaszuby ze swym wielkim bogactwem - językiem kaszubskim. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Alicja Olechowska
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę wygłosić oświadczenie w sprawie twórczości rzeźbiarza Jana Szczepkowskiego. Jan Szczepkowski, artysta rzeźbiarz z okresu międzywojennego i powojennego, żył i mieszkał w Milanówku do 1964 r. Ja również tam mieszkam. Drugie dłuto w Polsce po Xawerym Dunikowskim w okresie II Rzeczypospolitej. Do jego bogatej spuścizny artystycznej należą m.in. płaskorzeźby na fasadzie Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie, pomniki Wojciecha Bogusławskiego i Stanisława Moniuszki na placu Teatralnym (ten ostatni ozdobiony sześcioma płaskorzeźbami grajków w stylu art deco). Fasada budynku Sejmu została ozdobiona rzeźbami Jana Szczepkowskiego. Szczepkowski wykonał popiersie marszałka Józefa Piłsudskiego. Rozpoczął prace nad projektem sarkofagu, które jednak do czasu wybuchu drugiej wojny światowej nie zostały zakończone. Znakomity rzeźbiarz był także autorem prac, które znane są nie tylko w Polsce, ale i za granicą. W 1925 r. wykonał, na Międzynarodową Wystawę Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu, kapliczkę Bożego Narodzenia, która została wyróżniona nagrodą Grand Prix. Wykonany w technice snycerskiej ołtarz zakupił rząd francuski. Znajduje się on obecnie w kościele w Dourges, a jego replika w Muzeum Narodowym w Warszawie. Janowi Szczepkowskiemu przyznana za to została Legia Honorowa, czyli najwyższe odznaczenie we Francji. Był autorem wielu rzeźb, płaskorzeźb, pomników i koncepcji architektonicznych. Także malował, a nauki rysunku i malarstwa pobierał u samego Jacka Malczewskiego. Wiele dzieł, które za jego życia nie zostały wykorzystane, znajdowało się w Milanówku w jego willi ˝Waleria˝. Dzięki staraniom i zaangażowaniu mieszkańców miasta, zwłaszcza członków Fundacji im. Jana Szczepkowskiego oraz dyrektora Milanowskiego Centrum Kultury, a także moim, pozostawione w pracowni od chwili śmierci artysty, czyli od 1964 r., zaniedbane, zawilgocone, niszczejące i zapomniane dzieła przywrócono do stanu pierwotnego. Mianowicie jesienią roku 2011 zwróciłam się do marszałka Sejmu Rzeczypospolitej pana Grzegorza Schetyny z prośbą o sfinansowanie odrestaurowania dziewięciu gipsowych projektów płaskorzeźb zatytułowanych: ˝Sztuka˝, ˝Wyzwolenie˝, ˝Orka˝, ˝Myśl twórcza˝, ˝Sport˝, ˝Żniwa˝, ˝Jabłonka˝ oraz ˝Jabłkobranie˝. Pan marszałek wydał pozytywną decyzję, a Kancelaria Sejmu odnowiła je i zaproponowała wyeksponowanie w godnych i właściwych warunkach w siedzibie polskiego parlamentu, m.in. w Nowym Domu Poselskim oraz w przejściu do budynku G. Wspomniane dzieła w zamian za odrestaurowanie zostały przejęte od miasta Milanówka na podstawie umowy dziesięcioletniego wypożyczenia. Odrestaurowane płaskorzeźby artysty zostały powitane w sierpniu 2012 r. w nowym miejscu rezydencji przez dyrektora Biblioteki Sejmowej dr. Wojciecha Kulisiewicza, dr. Janusza Smazę i szefa pracowni konserwatorskiej Konrada Grabowskiego. Stanowi to istotny wkład Sejmu w ochronę dziedzictwa narodowego, natomiast dla milanowian to szczególny powód do dumy, gdyż Szczepkowski żył i tworzył właśnie w tym mieście, w Milanówku na Mazowszu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Podczas powtórnego pogrzebu ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego, który odbył się w sobotę 3 listopada br. w warszawskiej Świątyni Opatrzności Bożej, zabrakło najważniejszych przedstawicieli dzisiejszych władz Polski: prezydenta, premiera, marszałków Sejmu i Senatu. Był to drugi pogrzeb prezydenta, który zginął w katastrofie smoleńskiej. Po pierwszym pochówku jego ciało zostało ekshumowane. Jak się okazało, ciało prezydenta Kaczorowskiego zostało pierwotnie pochowane w niewłaściwym grobie, na Powązkach. Dlatego też skandalem jest nieobecność najważniejszych osób w naszym państwie na tej uroczystości. Przecież to właśnie te osoby ponoszą bezpośrednią winę za niedopilnowanie właściwej identyfikacji ciał ofiar katastrofy smoleńskiej, a także za to, że rodziny tych ofiar po raz kolejny przeżywają niewyobrażalny ból związany z ekshumacją bliskich osób i ich ponownym pochówkiem. W Świątyni Opatrzności Bożej nie było również Aleksandra Kwaśniewskiego ani Lecha Wałęsy. Warto przypomnieć, że to właśnie Lech Wałęsa otrzymał w grudniu 1990 r. od ostatniego prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie insygnia władzy, które miały być pomostem między II a III Rzecząpospolitą Polską. Czy wydarzenie tak wysokiej rangi jak pogrzeb prezydenta Polski nie zasługuje na obecność wszystkich najważniejszych osób w państwie? Przecież takie uroczystości nie zdarzają się często. Swoją nieobecnością przedstawiciele władz pokazali brak powagi oraz szacunku wobec państwa polskiego, a także wobec nas - obywateli. Bo czy poważne jest tłumaczenie, że prezydent Komorowski jakoby miał w tym czasie inne zajęcia oraz dość napięty tydzień? Cóż mogło być tak ważnego? A może po prostu winnym całej tej sytuacji zabrakło odwagi, żeby spojrzeć w oczy i przeprosić bliskich zmarłego oraz rodziny innych ofiar za kompromitację związaną z błędną identyfikacją zwłok. Jedno jest pewne: żeby dobrze rządzić państwem, trzeba w pełni je szanować, tak samo jak i jego obywateli. Trzeba pamiętać o historii i tradycji tego państwa. Nie można myśleć tylko o własnych interesach. Świętej pamięci prezydent Ryszard Kaczorowski był prawdziwym patriotą, dla którego walka o wolną i niepodległą Polskę była sensem życia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

28 października 2012 r. odbyły się na Ukrainie wybory do Rady Najwyższej. Wszyscy obserwatorzy polityczni byli pewni, że zostaną one sfałszowane. Tydzień po wyborach wydaje się, że rzeczywiście mieli rację. Ja natomiast chciałbym przedstawić kilka pomysłów związanych z zabezpieczeniem rzetelności wyborów na szczeblu obwodowych komisji wyborczych. Zasady głosowania nieco różnią się od tych w Polsce. I tak, aby uzyskać kartę z listą kandydatów, trzeba najpierw podpisać się na wykazie osób uprawnionych do głosowania, po przedstawieniu dokumentów (podobnie jak w Polsce), i dodatkowo na karcie do głosowania, w części, która zostaje oderwana po złożeniu podpisu przez osobę głosującą. Daje to pewność, że poszczególna osoba odebrała tylko jedną, jej należną kartę do głosowania. Praktycznie uniemożliwia i wyklucza to sytuację, w której mogą głosować tzw. martwe dusze. Po oddaniu głosu głosujący wrzuca kartę do głosowania do transparentnej urny, co nie jest do końca demokratycznym rozwiązaniem, bo zdarzają się sytuacje, że bezpośrednio po wrzuceniu karty można przeczytać, na kogo dana osoba zagłosowała. We wszystkich lokalach wyborczych były zainstalowane kamery, które pokazywały urny i miejsca pobierania kart do głosowania. Obraz był transmitowany na żywo. Biorąc pod uwagę zaangażowanie obserwatorów oraz członków poszczególnych lokali wyborczych, praktycznie niemożliwe wydaje się sfałszowanie wyborów na szczeblu komisji wyborczej. Co dalej działo się z protokołami, pozostaje już tajemnicą władz ukraińskich. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Andrzej Dąbrowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 14 listopada będziemy obchodzić Światowy Dzień Walki z Cukrzycą organizowany przez Międzynarodową Federację ds. Cukrzycy przy wsparciu Światowej Organizacji Zdrowia, który jest ogólnoświatową akcją poświęconą chorobie i chorym na cukrzycę. Dzień ten obchodzony jest każdego roku 14 listopada w rocznicę urodzin Fredericka Bantinga (ur. 1891), odkrywcy insuliny. Ustanowiony został w 1991 r. w odpowiedzi na niepokojące statystyki dotyczące wzrostu zachorowań na cukrzycę na całym świecie. Obchodzony jest przez 191 organizacji członkowskich Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej w 151 krajach świata, a także przez inne stowarzyszenia i organizacje, lekarzy, osoby zawodowo zajmujące się opieką medyczną oraz wszystkich zainteresowanych tematem cukrzycy. Głównym celem akcji jest zwiększenie świadomości szerokich kręgów społeczeństwa odnośnie do przyczyn, objawów i sposobu leczenia cukrzycy, powikłań związanych z cukrzycą, a także propagowanie i zwiększanie wysiłków podejmowanych w walce z cukrzycą. Światowy Dzień Walki z Cukrzycą przypomina, że liczba przypadków cukrzycy wzrasta i nadal będzie wzrastać, o ile nie zostaną podjęte odpowiednie działania prewencyjne. Cukrzyca to choroba cywilizacyjna. W coraz większym stopniu dotyka społeczeństwa rozwinięte. Wiąże się to z niezdrowym stylem życia, nadmiernym spożywaniem żywności wysokoprzetworzonej oraz brakiem aktywności fizycznej, co w konsekwencji prowadzi do otyłości. Cukrzyca ma również podłoże genetyczne, co oznacza, że osoby spokrewnione z chorymi powinny w szczególny sposób dbać o profilaktykę. W Polsce na cukrzycę cierpi ok. 2 mln osób, ale tylko u połowy chorych zdiagnozowano ją i podjęto leczenie. Według szacunków do roku 2030 liczba chorych na cukrzycę w naszym kraju wzrośnie do 3,2 mln. Natomiast według informacji Światowej Organizacji Zdrowia do 2030 r. choroba ta dotknie ponad 366 mln osób na całym świecie. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Światowy Dzień Chorych na Cukrzycę jest doskonałą okazją do przybliżenia społeczeństwu problemu tej społecznej choroby, zwiększenia jego świadomości, jeśli chodzi o objawy cukrzycy, przyczyny jej powstania i sposoby skutecznego leczenia. Chodzi także o to, by uwrażliwić społeczeństwo na potrzeby i problemy osób na nią chorujących. Dziękuję.
Mówca: Anna Nemś (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Co roku, w każdy trzeci poniedziałek listopada, obchodzony jest Światowy Dzień Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, podczas którego zwraca się uwagę opinii publicznej na wzrastającą częstotliwość zachorowań oraz rodzaje zagrożeń związanych z tym poważnym schorzeniem. Według Światowej Organizacji Zdrowia z powodu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc umiera co roku na całym świecie ponad 2,75 mln ludzi. Schorzenie to zajmuje w chwili obecnej czwarte miejsce wśród wszystkich przyczyn zgonów na świecie, zaraz po chorobach układu krążenia, nowotworach złośliwych i zgonach z przyczyn nagłych. Jednak specjaliści są zdania, że w ciągu najbliższych kilkunastu lat uplasuje się ono na trzecim miejscu w wymienionym rankingu najczęstszych przyczyn zgonów. Z danych szacunkowych wynika, iż w Polsce cierpi na tę chorobę ponad 2 mln osób. Co roku umiera z jej powodu prawie 15 tys. chorych, a ponad 10 tys. jest nią realnie zagrożone z powodu nałogowego palenia papierosów. Przewlekła obturacyjna choroba płuc to bardzo poważne, przewlekłe i nieuleczalne schorzenie układu oddechowego, którego pierwsze objawy, takie jak trudności w oddychaniu, kaszel, duszności podczas wysiłku fizycznego, są niestety najczęściej ignorowane. Choroba rozwija się wolno, ale w efekcie prowadzi do nieodwracalnej niewydolności funkcji płuc, a tym samym do konieczności stosowania u chorych intensywnej opieki medycznej. W zaawansowanym stadium przewlekłej obturacyjnej choroby płuc pacjent nie radzi sobie zupełnie nawet z najprostszymi czynnościami dnia codziennego. Z powodu stałych duszności ogromnym wyzwaniem jest dla niego chociażby opuszczenie mieszkania czy nawet mówienie. Podstawową przyczyną przewlekłej obturacyjnej choroby płuc jest palenie papierosów, jednak coraz częściej zapadają na nią również osoby niepalące. Fakt ten jest spowodowany oddychaniem powietrzem znacznie zanieczyszczonym szkodliwymi dla zdrowia pyłami zawieszonymi PM10 i PM2,5, które osłabiając układ oddechowy, powodują alergie i trudności z oddychaniem. Naukowcy są zdania, że zaledwie godzinny spacer po ulicach miasta w dniu, w którym notowane jest duże stężenie pyłu PM10 w powietrzu, jest równoznaczny z wypaleniem dwóch papierosów. Specjaliści twierdzą, że przewlekła obturacyjna choroba płuc stanowi bardzo realne zagrożenie dla zdrowia publicznego w Polsce, tym bardziej że świadomość społeczna w kwestii tego schorzenia jest w naszym kraju nadal bardzo niska. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że sygnałem do wykonania badań spirometrycznych określających wydolność płuc są takie objawy, jak codzienny poranny kaszel czy też zadyszka pojawiająca się w trakcie wchodzenia na schody. Jak podkreślają specjaliści, wczesne wykrycie i jak najszybsze wdrożenie prawidłowego, regularnego leczenia dają realną szansę na zahamowanie postępu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, a tym samym dają również możliwość zmniejszenia negatywnego wpływu tego schorzenia zarówno na pacjenta, jak i na jego najbliższe otoczenie. Dziękuję.
Mówca: Marek Polak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Motywacją wygłoszenia tego oświadczenia stały się niedawne wstrząsające doniesienia medialne o ujawnieniu na Podlasiu zabójstwa pięciorga dzieci przez ich matkę. Wartości etyczne, szacunek do wolności, bezpieczeństwa i prawa do życia każdego człowieka, będące priorytetem współczesnej cywilizacji, wyzwalają w nas wszystkich ogromne oburzenie w zetknięciu z taką tragedią. Także matce, która dopuściła się tak przerażającej zbrodni, ze względów humanitarnych nie zagraża kara śmierci uznawana za niegodziwość w większości cywilizowanych państw całego świata, bo nie uznając tej humanitarnej zasady, niczym nie różnilibyśmy się od barbarzyńców i zbrodniarzy. Tymczasem ta sama cywilizacja w wielu wysoko rozwiniętych krajach europejskich pod osłoną poprawy jakości i wolności życia dopuszcza brutalne metody pozbywania się niechcianych dzieci przez rozczłonkowanie na żywo ich maleńkich ciał jeszcze w łonie matki - tam, gdzie ludzkie życie powinno być szczególnie chronione i bezpieczne. Nie da się zaprzeczyć, że zarówno czyny, jakich dopuściła się kobieta z Podlasia, jak i liberalne prawo do aborcji to brutalne zbrodnie na niewinnych istotach ludzkich. Różnica polega jedynie na tym, że te wykonywane w majestacie prawa odbywają się w zaciszu gabinetu, przy użyciu specjalnych do tego celu narzędzi. Również u nas podnoszą głos środowiska, które w imię poszanowania własnej wolności i bezpieczeństwa ekonomicznego chcą pozbawić innych podstawowego prawa człowieka do rozwoju i przyjemności, jakie może nieść za sobą ludzkie życie, oraz decydować o tym, komu prawo to się należy, a komu go odmówić. Mając na uwadze te przykre wydarzenia, myślę, że powinniśmy stanowczo odrzucić wszystkie regulacje pozwalające na mord nienarodzonych dzieci i dążyć do budowania nowoczesnej, współczesnej cywilizacji, gdzie życie ludzkie będzie najwyższą wartością od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. Takie oto refleksje nasunęły mi się na myśl i postanowiłem podzielić się nimi z państwem. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Nie tak dawno świętowaliśmy jubileusz 85-lecia Zakładów Azotowych w Tarnowie-Mościcach, największego przedsiębiorstwa na ziemi tarnowskiej i firmy, która odegrała ogromną rolę w historii regionu. Pomysłodawcą budowy wówczas Państwowej Fabryki Związków Azotowych był sam prezydent Ignacy Mościcki, z wykształcenia profesor chemii, rektor Politechniki Lwowskiej, który między innymi opracował nowatorską metodę pozyskiwania kwasu azotowego z powietrza. Natomiast dyrektorem tego wówczas najnowocześniejszego kombinatu chemicznego na świecie był między innymi Eugeniusz Kwiatkowski, wizjoner i budowniczy polskiego przemysłu, wicepremier, minister skarbu, przemysłu i handlu oraz inicjator budowy tak zwanego Centralnego Okręgu Przemysłowego. Zlokalizowanie tego przedsiębiorstwa właśnie koło Tarnowa oraz powierzenie dyrektorowania tak ważnej osobistości świadczy o roli, jaką ˝Azoty˝ miały odgrywać w tym właśnie regionie kraju. To była jedna z wielu firm, które wybudowano w latach trzydziestych w tej części Małopolski. Wybudowane z dala zarówno od granicy niemieckiej, jak i rosyjskiej miały one gwarantować produkcję dla przemysłu zbrojeniowego, a ponadto, zlokalizowane na wybitnie rolniczym terenie, zapewniały rozwój gospodarczy tej części kraju. U nas, w Tarnowie, nie bez przyczyny mówi się, że to przede wszystkim ˝Azoty˝ najbardziej przyczyniły się do rozwoju miasta zarówno w okresie międzywojennym, jak i po wojnie. Przez wiele lat pracowałem w tarnowskich ˝Azotach˝ i pamiętam czasy, gdy firma zatrudniała kilkanaście tysięcy osób, zapewniając utrzymanie dziesiątkom tysięcy ludzi, także z tego powodu, że produkcja chemiczna gwarantowała kooperację z wieloma lokalnymi firmami. Oczywiście doskonale pamiętam także dużo gorsze czasy, perypetie prywatyzacyjne sprzed kilku lat i koncepcję sprzedaży ˝Azotów˝ za ewidentnie zbyt niską cenę. Natomiast kilka miesięcy temu rosyjska Grupa Acron, za pośrednictwem luksemburskiej spółki Norica Holding, ogłosiła wezwanie do sprzedaży blisko 65% akcji tarnowskich ˝Azotów˝. Na szczęście przejęcie akcji przez Rosjan nie powiodło się. Zakłady Azotowe w Tarnowie to firma, która nadal jest jednym z najbardziej znaczących przedsiębiorstw w Małopolsce, a w branży chemicznej zajmuje także czołową pozycję na arenie międzynarodowej. Jednak oprócz tej roli ˝Azoty˝ są także dość szczególnym symbolem. Dzięki mądrości elit międzywojnia i między innymi ich decyzji dotyczących budowy tego typu przedsiębiorstw po przeszło 123-letniej niewoli odbudowano kraj i stworzono podwaliny pod nowoczesną gospodarkę. Dlatego tym bardziej patrzę na Zakłady Azotowe i wszystkie niegdyś państwowe przedsiębiorstwa, wybudowane za cenę ogromnych wyrzeczeń przez polskie społeczeństwo w okresie międzywojennym, jako na coś szczególnie cennego, co niestety, często ze zbyt dużą łatwością jest sprzedawane w obce ręce.
Mówca: Adam Rybakowicz (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowni Posłowie z wieloletnim stażem parlamentarnym! Szanowny Panie Premierze Tusk! Wicepremierze Pawlak! Prezesie Kaczyński! Przewodniczący Miller! Co wy zrobiliście z Polski? Aż trudno pojąć, jak zeszmaciliście klasę polityczną. Wszystkich, których wymieniłem z nazwiska, widzę w polityce od lat dwudziestu kilku. Obserwowałem wasze przemiany, jak z zakompleksionych posłów stawaliście się liderami politycznymi, jak z kiepskich mówców stawaliście się oratorami. Ale równie szybko uczyliście się też kłamać w oczy Polakom i się jeszcze przy tym uśmiechać. Właśnie ta wasza ostatnia umiejętność najbardziej mnie brzydzi i odrzuca coraz więcej Polaków. Waszą niechlubną zasługą jest to, że połowa Polaków nie chodzi na wybory, a znacząca większość straciła zaufanie do państwa. Efektem waszej polityki bez wyjątku jest rzesza 2 mln bezrobotnych i drugie tyle emigrantów, ludzi zawiedzonych Polską - ojczyzną, która zawiodła swoich obywateli. Patrząc na biedę związaną z nieudolnością państwa, brakiem możliwości podjęcia pracy i głodowymi pensjami, dziś nie zagłosowałbym za wydłużeniem wieku emerytalnego. Skłoniły mnie do tego chłodne kalkulacje ekonomiczne i obawa przed scenariuszem greckim, a w bankrutującej Grecji obywatele mają o niebo lepiej niż Polacy. Wskaźnik ubóstwa jest trzykrotnie niższy, warunki życia są trzykrotnie wyższe, opieka medyczna jest dużo skuteczniejsza. A więc w ramach rekompensaty obiecuję, że moim nadrzędnym celem w polityce będzie działanie dotyczące rozwoju rynku pracy i wzrostu wynagrodzeń, aby praca była prawem, a nie przywilejem. Składam więc pytanie do Platformy Obywatelskiej, Prawa i Sprawiedliwości, PSL-u, i niby-lewicy SLD: Czy nie wstyd wam straszyć obywateli scenariuszem greckim? Czy poza walką o władzę dla władzy pozostała w was choć odrobina empatii i szacunku dla Polaków? Konkludując, posłużę się hasłem kampanijnym jednego z waszych ugrupowań: Polacy zasługują na więcej. A już na pewno przede wszystkim na pracę, godne życie i szacunek.
Mówca: Piotr Szeliga (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu dzisiejszym premier Donald Tusk udzielił nam informacji na temat polityki europejskiej. W swoim wystąpieniu pan premier zapowiedział, że Polska otrzyma 400 mld zł w nowej perspektywie budżetu unijnego. Panie premierze, wcześniej zapowiadał pan batalię o otrzymanie 300 mld. Dzisiaj podbił pan stawkę. Życzę powodzenia w negocjacjach i uzyskania dla Polski tej kwoty 400 mld zł.