PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o Karcie Rodziny Mundurowej Projekt ustawy o Karcie Rodziny Mundurowej wprowadza długo oczekiwane systemowe rozwiązanie adresowane do rodzin żołnierzy oraz funkcjonariuszy służb mundurowych, porządkując dotychczas rozproszone instrumenty wsparcia. Na uwagę zasługuje zarówno szeroki zakres podmiotowy projektu, jak i objęcie nim formacji, które w wielu wcześniejszych programach socjalnych były pomijane. Projekt stanowi istotny krok w kierunku uporządkowania i wzmocnienia systemu wsparcia rodzin mundurowych. Pytania, które zadam, mają na celu doprecyzowanie rozwiązań, które - przy zachowaniu obecnego kierunku projektu - mogą jeszcze pełniej oddać jego systemowy charakter i znaczenie społeczne.
Mówca: Mariusz Krystian (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

1. Projekt ustawy wprowadza Kartę Rodziny Mundurowej, a jednocześnie arbitralnie wyklucza z jej zakresu część formacji wykonujących zadania bezpośrednio związane z bezpieczeństwem państwa, takie jak Straż Ochrony Kolei czy inne formacje działające na podstawie ustaw szczególnych. Na jakiej podstawie autorzy projektu zdecydowali, że jedne rodziny funkcjonariuszy zasługują na systemowe wsparcie państwa, a inne - funkcjonariuszy wykonujących równie niebezpieczną służbę - już nie? 2. Projekt deklaruje równe traktowanie rodzin mundurowych, ale w rzeczywistości wprowadza zróżnicowanie uprawnień w zależności od tego, pod jaki resort podlega dana formacja, w szczególności w obszarze opieki zdrowotnej i dostępu do infrastruktury resortowej. Czy autorzy projektu przyznają, że w praktyce tworzą hierarchię lepszych i gorszych rodzin mundurowych, mimo że ryzyko i obciążenie związane ze służbą są porównywalne? 3. Ustawa tworzy Kartę Rodziny Mundurowej, ale nie gwarantuje żadnego minimalnego, obligatoryjnego katalogu uprawnień, pozostawiając ich realny zakres dobrej woli ministrów, samorządów i podmiotów prywatnych. Czy autorzy projektu nie obawiają się, że w takim kształcie karta stanie się wyłącznie dokumentem o charakterze propagandowym, bez realnej wartości prawnej dla rodzin funkcjonariuszy i żołnierzy? 4. Projekt nie przewiduje wydawania decyzji administracyjnej przy przyznawaniu karty, a jednocześnie nakłada na funkcjonariuszy i ich rodziny daleko idące obowiązki informacyjne oraz odpowiedzialność za każdą zmianę sytuacji życiowej. Dlaczego państwo rezygnuje z formalnej ochrony prawnej na rzecz rozwiązania, które w praktyce pozostawia rodziny mundurowe bez realnych środków odwoławczych? 5. Projekt ingeruje w wiele obszarów polityki społecznej - od transportu, przez edukację, po ochronę zdrowia - ale nie zawiera rzetelnej analizy skutków dla istniejących systemów wsparcia rodzin mundurowych. Czy autorzy projektu są w stanie wskazać, w jaki sposób zapobiegną chaosowi kompetencyjnemu, dublowaniu świadczeń i nierównej dostępności uprawnień, czy też ustawa ma pełnić wyłącznie funkcję wizerunkową?
Mówca: Grzegorz Lorek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Projekt ustawy o Karcie Rodziny Mundurowej (druk nr 1964), mający na celu wprowadzenie zniżek i ułatwień w dostępie do dóbr i usług dla funkcjonariuszy służb mundurowych oraz ich rodzin (ok. 1,27 mln beneficjentów), budzi kontrowersje, głównie ze względu na wykluczenie niektórych grup oraz niejasności w zasadach przyznawania uprawnień. Pominięcie Służby Więziennej (SW) to jedna z najpoważniejszych wad wskazywanych przez stronę społeczną. Funkcjonariusze Służby Więziennej nie zostali uwzględnieni w pierwotnym projekcie, co wywołuje oburzenie i zarzuty o naruszenie zasady równego traktowania służb mundurowych. Wykluczenie ochotniczych straży pożarnych (OSP). Projekt skupia się na funkcjonariuszach w służbie stałej, pomijając ochotników (OSP), którzy często wykonują zadania ratownicze na równi z zawodowymi strażakami, co wywołuje zarzuty, że ustawa była pisana na kolanie i jest niesprawiedliwa. Niepewność co do uprawnień emerytów mundurowych. Choć program dotyczący karty mundurowej (zewnętrzny) obejmuje byłych żołnierzy i policjantów, budziło wątpliwości to, czy projekt ustawy z druku nr 1964 obejmie emerytów i rencistów mundurowych w pełnym zakresie, co było przedmiotem negocjacji. Niejasne zasady weryfikacji i ochrony danych. Projekt wymagał doprecyzowania w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz technicznych procedur przyznawania karty, co sygnalizowało MSWiA w uzgodnieniach z MON. Ograniczenia dla pracowników cywilnych. Istniały obawy, że projekt nie obejmie w wystarczającym stopniu pracowników cywilnych wojska i innych służb, którzy również pracują na rzecz bezpieczeństwa państwa. Podsumowując: główną wadą jest niekompletność katalogu służb, co tworzy wrażenie podziału na służby pierwszej i drugiej kategorii, mimo iż koncepcja zakładała wzorowanie się na Karcie Dużej Rodziny.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o Karcie Rodziny Mundurowej (druk nr 1964) Zacznijmy od rzeczy fundamentalnej: hipokryzja polityków Koalicji Obywatelskiej jest porażająca. Ci sami, którzy przez lata potrafili publicznie podważać sens działań na granicy polsko-białoruskiej, uderzać w morale służb i tworzyć atmosferę nagonki na żołnierzy oraz funkcjonariuszy, dziś próbują występować w roli obrońców rodzin mundurowych. Nie buduje się szacunku do munduru kampanią nienawiści, a potem marketingową kartą zniżkową. Dlatego w tej debacie trzeba bezwzględnie oddzielić realne wsparcie od propagandy i zadać pytania, które obnażą luki, koszty, ryzyka i nierówne traktowanie. Pytanie podstawowe: Kiedy przeprosicie żołnierzy i ich rodziny za szczucie na nich? Kiedy przeprosicie za promowanie i finansowanie obrzydliwego paszkwilu ˝Zielona granica˝? Pytania ogólne do całego projektu: 1. Jaki jest realny cel ustawy: wsparcie socjalne, motywacyjne, kadrowe czy wizerunkowe? Jakie mierzalne wskaźniki (np. retencja w służbach, rekrutacja, absencja) mają potwierdzić skuteczność karty po 12 i 24 miesiącach? 2. Projekt mówi o korzystniejszym dostępie do towarów i usług. Kto konkretnie i na jakiej podstawie ustali katalog ulg i przywilejów: ustawa, rozporządzenie, wykaz na stronie, porozumienia? Kto ponosi odpowiedzialność za brak przejrzystości? 3. Jakie są koszty dla budżetu państwa (wdrożenie systemów, obsługa, personalizacja, dystrybucja, kampania, utrzymanie strony/wykazów), a jakie koszty są przerzucane na samorządy, instytucje i firmy (zniżki, ulgi)? Proszę o OSR w rozbiciu na lata. 4. Czy przewidziano ryzyko nierównego traktowania innych grup służb publicznych (np. Służba Więzienna, Służba Celno-Skarbowa), które też realizują zadania bezpieczeństwa? Dlaczego wyłączono żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia? Czy to jest racjonalne, skoro to często młodzi ludzie na starcie służby i jednocześnie w sytuacji kosztowej? Dlaczego w katalogu służb są: Policja, SG, PSP, SOP, a brakuje innych formacji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo? Proszę o precyzyjne uzasadnienie granic.
Mówca: Anna Maria Żukowska
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt być wnioskodawczynią projektu ustawy o zadośćuczynieniu ofiarom i rodzinom ofiar przestępstw popełnionych na tle narodowościowym, religijnym lub rasowym w latach 1945-1946. Zanim przejdę do założeń samego projektu, zważywszy na tytuł ustawy, chciałabym oddać głos właśnie tym ofiarom, bo za dużo mówi się o tych, którzy dokonali tych zbrodni, a za mało o tych, którzy byli ich ofiarami. Chciałabym oddać głos tym rodzinom, świadkom i świadkiniom wydarzeń z tych lat na Białostocczyźnie. Mam zaszczyt pozdrowić posła Eugeniusza Czykwina, który jest redaktorem książki ˝Żołnierze Wyklęci. Białostorczyzna 1945-1947˝, z której za chwilę odczytam kilka wspomnień, bardzo wstrząsających i bolesnych. (Poseł Dariusz Matecki: Dla komuchów chyba.)
Mówca: Anna Maria Żukowska
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Pamięć ofiar domaga się sprawiedliwości. Naszym zdaniem ten projekt ustawy jest sprawiedliwościowy, dlatego że jego sednem jest jednorazowe świadczenie pieniężne w wysokości 50 tys. zł przysługujące osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu, gdyż niektóre z tych ofiar prawie spalonych na węgiel przeżyły, oraz najbliższym członkom ich rodzin: małżonkom, rodzicom, dzieciom ofiar śmiertelnych. Wnioski mogą być składane do szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który będzie prowadził postępowanie administracyjne i realizował wypłatę wyłącznie bezgotówkowo i jednorazowo. Projekt przewiduje też rozwiązania osłonowe. Świadczenie ma być zwolnione z PIT oraz nie będzie wliczane do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych i pomocy społecznej. Ustawa wprowadza także zmiany w ustawie o kombatantach, rozszerzając katalog osób, wobec których stosuje się przepisy o ofiarach represji, w tym poszkodowanych w wyniku przestępstw z lat 1945-1946. Projekt ma zamknięty krąg beneficjentów, szacujemy go na nie więcej niż 100 osób. Maksymalny koszt budżetowy to 5 mln zł. Projekt nie wywołuje istotnych skutków gospodarczych, nie nakłada obowiązków na przedsiębiorców, nie obciąża jednostek samorządu terytorialnego. Tak jak mówiłam, ten projekt ma przede wszystkim wymiar symboliczny, sprawiedliwościowy. Przywraca poczucie godności, sprawiedliwości, wyrównuje status poszkodowanych względem innych grup objętych dotąd rekompensatami, wzmacnia zaufanie do państwa jako gwaranta praw człowieka. Bardzo proszę, żeby panie i panowie posłowie rozważyli w swoim sumieniu to, o czym mówiłam, i żeby pamiętali o tych ofiarach, o męczennikach spalonych żywcem na Białostocczyźnie. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Dariusz Matecki: Wy, komuniści, sumień nie macie.)
Mówca: Marek Ast
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Wobec tego, nie zgadzając się z marszałkiem Czarzastym, zacytuję go: Precz z komuną! (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Paszyk
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie! Posłanki i Posłowie! To niezwykle źle, jeśli historia tak dzieli, jak w tej dyskusji, której jesteśmy świadkami. To jest jednak historia najnowsza naszego kraju. Wydaje mi się, że powinniśmy na tej sali podchodzić do tego nieco bardziej wstrzemięźliwie. To są niezwykle trudne rozdziały naszej historii, ciągle bolesne, ciągle widać rany. Oceny pozostają nie do końca rozstrzygnięte, a rany historyczne - niezabliźnione. Dotykamy materią ustawy okresu, który jest niezwykle niejednoznaczny w ocenach, niezwykle trudny do jednoznacznego ujęcia. To z pewnością wymaga spokojnej oceny, spokojnej legislacji. Jako klub chcielibyśmy zaapelować do Wysokiej Izby, aby jednak spróbować procedować nad tą ustawą w takiej atmosferze. W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe chciałbym, panie marszałku, opowiedzieć się za przekazaniem tego projektu do stosownych komisji, tak aby w spokoju i w atmosferze znacznie bardziej złagodzonej niż ta na tej sali móc dokonać realnej, rzeczywistej oceny podstaw i skutków, które ma spowodować ta regulacja, dokonać rzeczowej, ostatecznej oceny, jeśli chodzi o pozytywne skutki, jakie ta ustawa miałaby przynieść. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Górnikiewicz
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Procedowany projekt ustawy o zadośćuczynieniu ofiarom i rodzinom ofiar przestępstw popełnionych na tle narodowościowym, religijnym lub rasowym w latach 1945-1946 nie jest jedynie technicznym zapisem o wypłacie świadczeń. To przede wszystkim spóźniony, ale konieczny gest państwa polskiego wobec tych, którzy ucierpieli nie z powodu walki politycznej, ale z racji swojej tożsamości, pochodzenia czy wyznania. Fundamentem tej regulacji jest przyznanie jednorazowego świadczenia pieniężnego w wysokości 50 tys. zł osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu, oraz członkom rodzin tych, którzy w wyniku tych tragicznych zdarzeń stracili życie. Mówimy tu o kręgu najbliższych, małżonkach czy dzieciach. Co niezwykle istotne, projekt ten nie opiera się na arbitralnych decyzjach, lecz na twardych ustaleniach. Każdy wniosek o zadośćuczynienie musi zostać potwierdzony prawomocnie zakończonym śledztwem Instytutu Pamięci Narodowej, i to właśnie IPN, instytucja powołania do strzeżenia pamięci narodowej, stanowi tu gwarancję. Warto w tym miejscu uprzedzić głosy ewentualnej krytyki sugerujące, że ta ustawa uderza w etos polskiego podziemia niepodległościowego. Nic bardziej mylnego. Patriotyzm to nie tylko duma z bohaterstwa, ale i odwaga do przyznania się, że w chaosie powojennych lat dochodziło do zdarzeń niesłusznych, za które państwo polskie, realizując zasadę sprawiedliwości społecznej, powinno wziąć odpowiedzialność. Jako przykład wystarczy podać tragiczne losy mieszkańców powiatu Bielsk Podlaski i działania oddziału Romualda Rajsa ps. Bury, które sam IPN w swoich ustaleniach zakwalifikował jako noszące znamiona ludobójstwa. Nie możemy akceptować sytuacji, w której państwo polskie słusznie wypłaca odszkodowania rodzinom żołnierzy, a jednocześnie ignoruje ból cywilnych ofiar. Projektowana ustawa wprowadza również sprawiedliwe zmiany w systemie wsparcia kombatanckiego, przyznając ofiarom tych przestępstw status równoważny statusowi ofiar represji okresu powojennego. Jednocześnie dba o to, by przyznane środki faktycznie pomogły beneficjentom. Świadczenie będzie wolne od podatku dochodowego i nie wpłynie na prawo do korzystania z pomocy społecznej czy świadczeń rodzinnych. Dla budżetu państwa skutki tej regulacji będą marginalne. Szacuje się, że liczba osób uprawnionych nie przekroczy 100, a całkowity koszt nie stanowi istotnej pozycji w budżecie państwa. To niewielka cena za usunięcie stanu bezprawności i umocnienie zaufania obywateli do własnego państwa. Nie bójmy się trudnej historii. Polska staje się silniejsza, gdy potrafi zadbać o wszystkich swoich obywateli. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nie mam wątpliwości co do jednej rzeczy: osoby postronne, niewinne i ich rodziny, które padły ofiarą zbrodni motywowanych nienawiścią narodowościową, zasługują na zadośćuczynienie. Dlatego pytam, dlaczego Lewica pomija w tym projekcie Polaków niewinnie pomordowanych przez bandytów z UPA? Nie mam również wątpliwości, że osobami postronnymi nie są ubecy i kolaboranci ruskiego okupanta. I tu również Lewica milczy. Jednocześnie zwracam uwagę, iż ta ustawa nie jest od pomocy. To jest wejście ustawą w pole najostrzejszych sporów o pamięć historyczną. Lewica otwiera spór o narrację, kto jest właściwą ofiarą, kto jest właściwym sprawcą, jak państwo opisuje przeszłość i komu przykleja etykiety. W ten sposób Lewica wciąga Sejm w wojnę symboliczną, zamiast budować wspólnotę. I jest drugie ryzyko, równie groźne, precedens. Jeżeli robicie ustawę punktową dla jednego wycinka historii, to zaraz usłyszymy, i to będzie logiczne pytanie, dlaczego tylko ta grupa, dlaczego tylko ten okres, dlaczego nie inni? I teraz dochodzimy do sprawy kluczowej, w której Lewica boi się odezwać. Bo jeżeli naprawdę mówimy o odpowiedzialności historycznej, to powiedzmy uczciwie: do tragedii wojny, do późniejszej rosyjskiej okupacji i do zbrodni doprowadziły dwa narody: niemiecki i rosyjski. Lewico! Jeżeli chcecie sprawiedliwości, to miejcie odwagę wskazać przyczynę zbrodni oraz, skąd mają przyjść pieniądze na sprawiedliwość. Jeżeli tak chętnie mówicie o prawach człowieka, o rekompensatach, o historycznej odpowiedzialności, to przygotujcie wniosek państwa polskiego o reparacje i zadośćuczynienie od Rosji jako spadkobiercy ZSRR. Zróbcie to poważnie, z rejestrem szkód, z odszkodowaniami dla pomordowanych w tych spalonych na Białostocczyźnie, pani poseł, z podstawami prawnymi, z presją międzynarodową, z konsekwencjami dyplomatycznymi. Bo łatwo jest dzielić Polaków ustawą, ale boicie się upomnieć o prawdę i pieniądze tam, gdzie leży źródło systemowej krzywdy. Boicie się swoich korzeni, boicie się Rosji. Dzisiaj Lewica proponuje szatańską drogę: poróżnić, skłócić i zostawić po sobie spaloną ziemię w debacie historycznej. A na zakończenie niech wybrzmi ponownie, iż prawdziwym sprawcą tej historii jest Rosja, protoplasta obecnej Lewicy. Omawiany projekt Lewicy zasługuje jedynie na odrzucenie w pierwszym czytaniu, co niniejszym czynię. Dziękuję. (Poseł Dariusz Matecki: Brawo!)
Mówca: Adrian Zandberg
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziwię się niektórym słowom, które padały na tej sali. Może nie zaskoczyło mnie, że niektórzy posłowie mają wizję historii zaczerpniętą z komiksów o Supermanie i tak wyobrażają sobie przeszłość, ale ta przeszłość była nieco bardziej skomplikowana i obok bohaterów w podziemiu zdarzały się też osoby zdemoralizowane, zdarzali się zdrajcy i kolaboranci i zdarzali się wreszcie tacy, którzy dopuszczali się przestępstw, przestępstw jednoznacznie potępianych przez władze polskiego podziemia. (Głos z sali: Byli wewnętrznie rozliczani, jeśli takowi się zdarzali...) Panie Pośle! O tym dzisiaj tutaj rozmawiamy. Rozmawiamy o dzieciach żywcem palonych w wiejskich chatach. Rozmawiamy o dzieciach... (Głos z sali: Wy dzieci chcecie zabijać w ramach aborcji. Teraz.)
Mówca: Adrian Zandberg
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Rozmawiamy o dzieciach mordowanych za to, że w ich domu wisiała... (Wypowiedź poza mikrofonem) W ich domu nie było, panie pośle, ani żadnych relacji z władzą sowiecką, ani żadnych relacji politycznych, ale na ścianie wisiała ikona. Panie pośle, to o takich sytuacjach mówimy. (Głos z sali: Niech pan przeczyta raporty policyjne z II wojny światowej.) Mówimy o takich sytuacjach, od których jasno i jednoznacznie odcinali się ludzie tacy jak Zygmunt Zaremba i inni przedstawiciele Polskiego Państwa Podziemnego. Ale w tej waszej optyce postanowiliście się teraz ustawić w roli obrońców morderców. To jest absurd. To jest absurd i właśnie to, co robicie, jest obraźliwe dla pamięci o Polskim Państwie Podziemnym. (Oklaski) (Poseł Mariusz Krystian: To byli żołnierze niezłomni. To, co wy robicie, jest obraźliwe dla polskiej pamięci o historii.) Drodzy Państwo! Zachęcam, może nie wszystkich, bo widzę tam przynajmniej jednego posła, co do którego można mieć poważne wątpliwości, czy jakiś elementarny zmysł moralny udało mu się wykształcić, ale zachęcam przyzwoitych ludzi siedzących po tej stronie w ławach poselskich, żeby wzięli wdech, wydech i zastanowili się, jakie słowa tutaj padają.Mówimy o tym, żeby państwo polskie jasno i jednoznacznie odcięło się od zbrodni popełnianych na niewinnych cywilach. Wydaje mi się, że to powinno być oczywiste, tak jak oczywiste jest, mam nadzieję, potępienie systemowych zbrodni, do których dochodziło po 1945 r. w wykonaniu władz stalinowskich. Ale tak samo oczywiste powinno być to, że potępiamy zbrodnie, nawet jeśli dopuścili się ich ludzie zasłaniający się Rzeczpospolitą. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Adrian Zandberg
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

A ja jestem z partii Razem, z solidarnościowej Lewicy.
Mówca: Sławomir Zawiślak
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Projekt ustawy złożony przez klub Lewicy, zawarty w druku nr 2030, jest skandaliczną próbą wpisania się w umacnianie polityki wstydu, której celem jest uderzenie w podstawy funkcjonowania państwa polskiego, dlatego że zawsze można powiedzieć pewne słowo, zacytować pewien fragment wspomnienia. My natomiast powinniśmy kierować się prawdą, powinniśmy kierować się wyrokami sądowymi, także wynikami śledztwa IPN, które w sprawie ˝Burego˝ zostało umorzone 30 czerwca 2005 r. Posłowie Lewicy zapomnieli, że polskie społeczeństwo w czasie II wojny światowej walczące z Niemcami, Rosjanami, także z nacjonalizmem ukraińskim i powojennym komunizmem nie dokonywało przestępstw, tylko walczyło o wolność naszej ojczyzny. Ten projekt naprawdę wpisuje się, jak za głosem koalicji 13 grudnia, w cele Putina, ponieważ wzmacnia interwencję obcych państw w polską politykę historyczną. Na pewno skorzystają Białorusini, trzeba tylko czekać na korzyść, którą zaraz będą odnosili Ukraińcy, także oczywiście Rosja. Należy się spodziewać, że po przyjęciu ustawy odszkodowania dostaliby tylko ci, którzy działali jako przeciwnicy państwa polskiego i rzeczywiście nie byli narodowości zdecydowanie polskiej. A to są fakty historyczne o zachowaniu wielu mniejszości narodowych tak przed wojną, jak i w trakcie wojny i po wojnie. To poniża bohaterów, którzy są naszymi bohaterami. Nie chodzi o pieniądze, chodzi o rzucenie błotem. ˝Bury˝ rzeczywiście został uniewinniony w 1995 r. - uwaga - za czasów rządu Józefa Oleksego. Podjęcie projektu ustawy na wzór ustawy, która dotyczy zadośćuczynienia rodzinom ofiar wystąpień wolnościowych w latach 1956-1989, to jest hańba. Zapominają posłowie, a ja chciałbym przypomnieć, że kresowiacy, ci pomordowani, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu, nie dostali odszkodowań. Słusznie tutaj podniesiono, że trzeba byłoby o tym pomyśleć. Przypomnę, że bardzo wielu patriotów polskich - ani ich rodziny - nie dostało żadnych odszkodowań. Przypomnę też, że rząd właśnie 13 grudnia przywrócił niesprawiedliwe dodatki dla funkcjonariuszy aparatu represji PRL, Urzędu Bezpieczeństwa, SB, które to urzędy też dokonywały masowych zbrodni na narodzie polskim. W związku z tym nie zgadzamy się z podsumowaniem tegoż projektu i jako koło Konfederacji Korony Polskiej składamy wniosek o odrzucenie tego skandalicznego projektu ustawy w pierwszym czytaniu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Gembicka
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Każdy z nas powinien zdawać sobie sprawę z tego, ile zła wyrządzili komuniści, jak potwornych zbrodni się dopuszczali i jaka była w tym, niestety, rola osób, które były sowieckimi kolaborantami, z którymi walczyło podziemie niepodległościowe. Dzisiaj Lewica przygotowała projekt, który ma tworzyć wrażenie, że żołnierze wyklęci byli zbrodniarzami, a bohaterami byli kolaboranci komunistycznego systemu. Piszecie o krzywdzie, o sprawiedliwości. Przecież wy jesteście ideowymi spadkobiercami tych ludzi, którzy byli zaprzeczeniem sprawiedliwości, którzy zamordowali polskich bohaterów: rotmistrza Pileckiego, gen. ˝Nila˝, Danutę Siedzikównę, ˝Inkę˝ i wielu innych. Komuniści, sowieccy kolaboranci torturowali i mordowali tych, którzy chcieli wolnej Polski, a później wrzucali ich do bezimiennych grobów, żeby ich rodziny cierpiały jeszcze dłużej. Ale Lewicy mało jeszcze okrucieństwa. Teraz chcą z żołnierzy podziemia niepodległościowego zrobić zbrodniarzy. Szkoda, że Lewicy nie jest żal ofiar żołnierzy Armii Czerwonej, w tym zgwałconych kobiet (Dzwonek), tylko twierdzicie, że oni nas bohatersko wyzwalali. Szanowni Państwo! Precz z komuną! (Oklaski)
Mówca: Iwona Maria Kozłowska
Data: 2026-02-10 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Projekt ustawy, nad którym procedujemy, przyznający zadośćuczynienie ofiarom przestępstw popełnionych na tle narodowościowym, religijnym lub rasowym w latach 1945-1946 zasługuje przede wszystkim na spokojne rozpatrzenie i debatę bez emocji. Chciałabym przypomnieć: emocje są zawsze bardzo złym doradcą, szczególnie w tej sprawie. Szanowni Państwo! Oczywiście nikt i nic nie wróci życia ofiarom bestialstwa, nie przywróci rodzinom ich bliskich. Natomiast nasuwa się pytanie, czy zaproponowana kwota zadośćuczynienia jest wystarczająca. (Poruszenie na sali) Nie chciałabym odwoływać się do tego, jakie kwoty zostały przyznane rodzinom ofiar smoleńskich. Żadne pieniądze nie wynagrodzą doznanych krzywd, niewyobrażalnego cierpienia. Według danych IPN osób uprawnionych, wnioskodawców, jest tylko 100. (Dzwonek) Zastanówmy się nad tym wspólnie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)