PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska przedstawić stanowisko klubu co do zmiany ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z tą ustawą jest troszeczkę dziwna sprawa naszym zdaniem. Z jednej strony ona cywilizuje to, co mamy do tej pory, przede wszystkim reguluje kwestię finansową, ale też nie do końca tak, jak powinna, bo określa tylko jedną kwotę. Z drugiej strony cywilizuje pewne rzeczy, które dzieją się w izbach wytrzeźwień, bo do dzisiaj pozostają tam te same mankamenty. Tutaj już chyba kolega poseł z Ruchu Palikota mówił o tym, o sensie tworzenia izb wytrzeźwień, utrzymywania ich. Ja znam wiele takich przykładów, np. we Wrocławiu izba wytrzeźwień była od zawsze przy ul. Sokolniczej, to jest blisko rynku, i tam się zdarzały bardzo dziwne rzeczy. Obok jest plac Jana Pawła II i wielki węzeł komunikacyjny, tam dziwnym trafem nigdy policja ani straż miejska nie zabierała tych leżących na ławkach w parku, tylko zawsze się przechadzała, szczególnie w weekendy, w godzinach wieczornych i nocnych, i wybierała tych lepiej ubranych. I właśnie tu był cały problem, bo potem, jeśli ktoś nie miał przy sobie gotówki, zabierano mu telefon, własność prywatną - te dane są też własnością chronioną i prywatną. Przeważnie, jak mówię, wybierano ludzi, których wygląd wskazywał na ich niezły stan majątkowy, na to, że są w stanie uregulować tę kwotę. Ostatnimi czasy było to 250 zł. Tak więc oni biegali po bankomatach, wybierali pieniądze. A części osób, jeżeli były z dalej położonej miejscowości, zabierano pieniądze, zabierano wartościowe rzeczy. To są rzeczy niedopuszczalne i takie naprawdę mało cywilizowane. Nie wiadomo, czemu te izby służą. Co prawda, tutaj dalej posługuję się przykładem miasta Wrocławia, izbę wytrzeźwień tam wyremontowano, zmonitorowano, nazywa się teraz Wrocławski Ośrodek Pomocy Osobom Nietrzeźwym, jest prowadzona przez Stowarzyszenie Pomocy Wzajemnej im. kardynała Wyszyńskiego i niby warunki tam się poprawiają, jak wiem z doniesień lokalnych, co zdążyłem sprawdzić w lokalnych mediach przed tą debatą. Niestety nie miałem możliwości i przyjemności uczestniczenia w posiedzeniach podkomisji ani komisji. Tak jak mówię, klub Solidarnej Polski uzależnia przyjęcie tej ustawy i swoje stanowisko wobec niej od przyjęcia zgłoszonych poprawek, o których będziemy dzisiaj debatować. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marcin Witko
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Omawiana nowelizacja jest wykonaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. To było mówione wielokrotnie i wielokrotnie padał z ust posłów przykład art. 40 ust. 1. Pozwolę sobie go przytoczyć: Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone do izby wytrzeźwień lub placówki podmiotu leczniczego albo do miejsca zamieszkania lub pobytu. Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Omawiany projekt nie reguluje kwestii dowozu, kwestii doprowadzenia. Mam pytanie do ministerstwa. Co z kosztem, przede wszystkim z kosztem doprowadzenia? Można sobie wyobrazić sytuację, że policja dowozi do izby wytrzeźwień, ponosi koszty albo, co gorsza, dowozi do miejsca zamieszkania lub pobytu i również ponosi koszty. Kto te koszty pokryje, kto za to zapłaci? Możemy się spotkać też z taką sytuacją darmowej taksówki. Wiemy, że dowiozą, to stajemy się agresywni, bo dowiozą nas do domu za darmo. I kolejna kwestia poruszana tutaj wcześniej to kwestia depozytu. W myśl projektu można na poczet przyszłej zapłaty w izbie zostawić w depozycie rzeczy wartościowe. Szanowni państwo, rząd wczoraj na posiedzeniu podkomisji wycofał poprawkę: Napoje alkoholowe odebrane osobie przyjętej albo zatrzymanej w jednostce Policji podlegają zniszczeniu, czyli nie podlegają teraz one zniszczeniu, więc podlegają zwrotowi. Nietrudno sobie wyobrazić taką sytuację, proszę państwa, że pijany mężczyzna, opuszczający izbę wytrzeźwień, wychodzi z izby boso, ale za to z niedopitą butelką wódki, nie wiem, chyba po to, żeby mógł zaleczyć (Dzwonek) swoje troski jeszcze raz albo trafić do tej izby ponownie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Właściwie to do pana kieruję to pytanie. Wczoraj w podkomisji mieliśmy spotkanie z kilkoma organizacjami, m.in. byli przedstawiciele Policji. Mój przedmówca w takim ujęciu lekko kabaretowym przedstawił kwestię dowozu i odwozu. Ta sprawa została również poruszona przez przedstawicieli Policji. Trybunał ani się nie zająknął o opłatach za dowożenie, więc mnie zastanawia, skąd wziął się pomysł, że tak szacowna instytucja jak Policja usiłuje czy, inaczej, proponuje dołożyć do tej nowelizacji dodatkowe w pewnym sensie restrykcje. Podczas debaty w sposób jednoznaczny nie potrafiono odpowiedzieć na pytanie, czy jeżeli dowóz okaże się nieskuteczny, również będzie odwóz w miejsce, z którego został ten pacjent zabrany. Bo to, że wydaje się, że ktoś jest nietrzeźwy, to jeszcze nie jest jednoznaczne, że jest nietrzeźwy, podlega on badaniu. A jeżeli izbę wytrzeźwień, w przeciwieństwie do Wrocławia, gdzie podobno była w centrum, będziemy mieli gdzieś na uboczu, umówmy się, a osoba w zimie będzie pozostawiona na przykład w tym miejscu, to co ona ma zrobić? W jaki sposób dobierano te osoby, które podczas prac podkomisji przedstawiały swoje wizje. W wypadku tak prostej ustawy czy nowelizacji Policja raczej nie powinna zabierać głosu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Dzisiejszą debatę nad sprawozdaniem o senackim projekcie ustawy traktuję po części jako pretekst do szerszej rozmowy nad problemem alkoholizmu w Polsce, który niestety lawinowo narasta, a bardzo brakuje dyskusji na ten temat. Proponowana przez Senat zmiana jest podyktowana brakiem koherencji w ustawie, na którą wskazał Trybunał Konstytucyjny. W przedstawionym uzasadnieniu wzrost maksymalnej wysokości opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień motywowany jest jednak głównie analizą kosztów funkcjonowania izb. Pytanie pierwsze. Jak kształtuje się tak zwana ściągalność opłat i czy nie należałoby zwrócić uwagi również na ten problem? Nieco odchodząc od meritum dzisiejszej dyskusji, chciałabym poruszyć ważny problem, który może stanie się w przyszłości powodem zmian ustawowych. W Polsce wydajemy niebagatelne sumy na funkcjonowanie gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, których efektywność działania jest bardzo często co najmniej dyskusyjna, a na pewno nieweryfikowalna. Bardzo rzadko mamy powody do oceny tychże działań, szczególnie na szeroką skalę. Dlatego nasuwa się pytanie: z jednej strony nie stać nas na utrzymywanie nieodzownych w systemie izb wytrzeźwień, a z drugiej strony stać nas na wydatkowanie środków na utrzymywanie komisji, na dysponowanie przez te komisje środkami, które właściwie nie wiemy, jakie przynoszą efekty, w niektórych miejscowościach można powiedzieć: żadne. Jeżeli te komisje, a powinny one na pewno się ostać, funkcjonują jak funkcjonują, to czy nie należałoby się zastanowić nad tym (Dzwonek), aby w jakiś sposób weryfikować ich działanie w systemie oraz środki, które do nich wpływają, mierzyć efektywność wydawania tychże środków? Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Odnośnie do procedowanego projektu ustawy, dostosowującego prawo do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, mam następujące pytanie. Po pierwsze, dlaczego tak późno, dlaczego z takim opóźnieniem Sejm bierze się za tę sprawę, jak powiedziała koleżanka Zalewska, praktycznie 14 dni przed ostatecznym terminem? Co będzie za dwa tygodnie, co się zmieni 16 czy 17 stycznia rano? Sytuacja będzie taka, że praktycznie Skarb Państwa, czyli każdy z nas, każdy podatnik, będzie pokrywał koszty pobytu osób w tych instytucjach, które się nazywają izbami wytrzeźwień. Mam następujące pytania. Pierwsze pytanie, które już paru kolegów zadało, dotyczące dowozu. A co będzie z pokryciem kosztów dowozu na adres, który będzie wadliwy, adres, którego po prostu nie będzie? Kto zapłaci za taki dowóz? Następna sprawa. Jak wygląda kwestia usług, które mogą, mają czy powinny być stosowane wobec pensjonariuszy tej instytucji? Kto decyduje o tym, jaki zakres usług te osoby mają, że tak powiem, odebrać od tych instytucji i na jakich zasadach, bo to jest związane z kosztami funkcjonowania? Następna sprawa. Kto i na jakiej zasadzie określa kwestie dotyczące depozytów w izbie wytrzeźwień? Co się dzieje z realnym majątkiem, o tym koledzy i koleżanki mówili, czyli telefonem, portfelem, co się dzieje z tymi rzeczami? W związku z tym chciałbym zapytać jeszcze raz, dlaczego procedujemy, jak mówi się kolokwialnie, po łebkach, 2 tygodnie przed ostatecznym terminem, i kto za to odpowiada, bo to jest bałagan. Przepraszam, ale cisną mi się na usta niekulturalne wyrazy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam pytanie, w ilu jeszcze krajach w Europie są izby wytrzeźwień. Czy państwo zastanawiali się konkretnie nad tymi rozwiązaniami, bo wiemy, że wiele krajów zrezygnowało z tego typu placówek? Czy nie należałoby jednak pójść w tym kierunku, bo pojawia się, niestety, bardzo wiele absurdów. Po pierwsze, ściągalność opłat za skorzystanie z izb wytrzeźwień wynosi około 30% i wiemy, jakie to stanowi później obciążenie dla samorządów. Po drugie, często zdarzają się przypadki, kiedy osoba awanturująca się w domu jedzie do izby wytrzeźwień, a później biedna żona musi jeszcze zapłacić 250 zł za męża. Wiadomo, że czasami zastanawia się, czy nie byłoby lepiej, gdyby został skierowany na tę noc na przykład do aresztu. Kolejnym absurdem jest to, że nie ma ścisłej definicji, kto i dlaczego powinien trafić do izby. Są liczne sprawy, procesy związane z tym, że policja kogoś wywiozła, bo rzekomo się awanturował. Świadkami są policjanci, a dana osoba często nie może obronić się przed takimi czy innymi zarzutami. Z drugiej strony czasem stwierdza się, że ktoś jest za bardzo pijany, aby mógł być zatrzymany w izbie wytrzeźwień, i odsyła się taką osobę do szpitala, a w szpitalu też nie wiadomo, co z danym delikwentem zrobić. Czy państwo w ogóle obserwujecie rozwiązania stosowane w krajach zachodnich i to, w jakim kierunku poszły te kraje, i czy przewidujecie ogólne zmiany w całym systemie? Czy uważacie, że jest sens istnienia tych izb, a jeżeli jest, to dlaczego?
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej przedstawić stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Celem projektowanej ustawy jest zwalczanie pogłębiającego się problemu zatorów płatniczych przez wprowadzenie instrumentów wspomagających zmniejszenie opóźnień w zapłacie należności oraz dyscyplinujących strony do stosowania krótkich terminów zapłaty. Zatory, tak jak tu moi przedmówcy już powiedzieli, to jest rak, który toczy polską przedsiębiorczość. Dotyka to przede wszystkim małych i średnich przedsiębiorców z różnych branż: tych, którzy pracują na rzecz rolnictwa, którzy skupują, sprzedają płody rolne, jak również działających w pozostałych branżach. Nie chcę powtarzać tych argumentów, którzy moi przedmówcy w imieniu poszczególnych klubów przedstawili. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej jak najbardziej popiera te propozycje, bo jeśli chociaż w małym procencie przyczynimy się do tego, że te zatory płatnicze będą w pewien sposób ograniczone, to nasz klub jest w pełni za. W związku z tym nie chcę już powielać tego, panie marszałku, żeby nie wykorzystywać nadmiernie czasu Wysokiej Izby. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej jest za dalszym procedowaniem nad tym projektem ustawy. Proponujemy skierować go do dwóch komisji: Komisji Finansów Publicznych i Komisji Gospodarki. Dziękuję.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Ministrze! Pan zresztą nie ukrywał tego, że to jest projekt ustawy, który dostosowuje prawo polskie do dyrektywy Unii Europejskiej. Ale chciałbym zadać pytanie. Do tej pory obowiązywała ustawa z 2003 r. i ona także nawiązywała do dyrektywy europejskiej z roku 2000 czy realizowała ją. Natomiast sami państwo w uzasadnieniu podaliście informację, że, zdaje się, w październiku 2011 r. zaledwie 11% firm deklarowało, że otrzymywało płatności w terminie. Czyli, odwracając to, blisko 90% firm nie otrzymywało należności w terminie. A zatem poprzednia dyrektywa i prawo polskie nie realizowały, można powiedzieć, właśnie tego przyspieszenia płatności. Jaka jest nadzieja, że bardziej restrykcyjne prawo rzeczywiście te proporcje poprawi? Czy to jest tylko dostosowanie prawa polskiego do prawa unijnego? Czy państwo chcecie osiągnąć coś więcej? Podnoszono na tej sali kwestię VAT-u kasowego jako powszechnego rozwiązania i prawidłowo funkcjonującego sądownictwa gospodarczego - dwóch pewnych instrumentów, które te zapory by zapewne usunęły. Jak państwo do tego podchodzicie? (Dzwonek) I druga kwestia... Już kończę, panie marszałku. Ponieważ tam jest ta kwestia dotycząca m.in. płatności podmiotów publicznych w ochronie zdrowia, a skądinąd wiemy, że zobowiązania w ochronie zdrowia z roku na rok rosną, one szacunkowo, jeżeli dobrze pamiętam, wynoszą ok. 10 mld zł, a przeterminowane przy obecnym systemie 2 mld zł, to czy państwo, wprowadzając bardziej restrykcyjne zasady rozliczania, konsultowaliście to z ministrem zdrowia? Skąd jednostki ochrony zdrowia wezmą pieniądze publiczne, żeby przyspieszyć płatności, skoro w obecnym systemie te zaległości są tak gigantyczne? Czy minister zdrowia w tej sprawie się wypowiadał, zgłaszał jakieś uwagi do tego projektu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, na pewno każdy sposób, który służy poprawie sytuacji przedsiębiorców, jest bardzo ważny, ale przedsiębiorcy mają duże trudności, gdy już są te zatory płatnicze - nie dostają należności od swoich kontrahentów, mają trudności ze ściągnięciem należności przed sądami, ponieważ właśnie zatory płatnicze, brak środków finansowych uniemożliwia im skierowanie sprawy na drogę sądową; na dodatek im większa kwota, na którą zalega dłużnik, tym większej muszą dokonać wpłaty w sądzie. I tu jest także bardzo poważny problem, z którym borykają się przedsiębiorcy. Niejednokrotnie prowadzi to nawet do likwidacji spółki, likwidacji przedsiębiorstwa. I właśnie: Co z tym problemem? Podkreślam, to jest dla przedsiębiorców bardzo duży problem. Najczęściej zamawiający, gdy podpisują umowę, muszę wyłożyć środki na materiały, opłacają pracowników. Po wykonanej pracy, nawet jeżeli ustawowo będzie to 60 czy 30 dni, ale ktoś im nie zapłaci, muszą iść z tą sprawą do sądu, a w sądzie trzeba dokonać wpłaty. To jest poważny problem dla przedsiębiorców. Czy ministerstwo nad tym się zastanawiało? Jakie w tej sprawie ma zamiar podjąć działania? I, bardzo już krótko, druga sprawa. Bardzo dużo zatorów płatniczych jest także w relacjach z kontrahentami zagranicznymi. (Dzwonek) To jest także bardzo poważny problem. Rozumiem, że skoro jest dyrektywa Komisji, to ona obejmuje także tych zagranicznych kontrahentów. Najlepszym dowodem jest tu to, że o 50% skrócił się ten okres, jeśli przedsiębiorcy przekazują do firm windykacyjnych sprawy należności, których nie potrafią ściągnąć z zagranicy. Czy pan minister wie, jaki procent właśnie mamy takich zadłużeń? Chodzi o polskie przedsiębiorstwa i zadłużenie w relacjach z kontrahentami zagranicznymi. Dziękuję.
Mówca: Wincenty Elsner
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dwa różne pytania - pierwsze w sprawie, o której nie zdążyłem powiedzieć w swoim wystąpieniu. Dlaczego ten projekt ustawy nie jest w jakiś sposób zharmonizowany z ustawami podatkowymi? Mowa jest np. w art. 5, że wierzyciel może żądać odsetek ustawowych po upływie 30 dni liczonych od daty spełnienia swojego świadczenia i doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku. W ustawie VAT-owskiej jest jasno powiedziane: dostawa towaru, wykonanie usługi jest tym terminem bazowym, od którego jest obowiązek podatkowy i wszystko inne jest liczone. Natomiast co znaczy zwrot: doręczenie dłużnikowi faktury? A jeżeli faktura zaginie gdzieś i jest wystawiony duplikat, to czy dotyczy to duplikatu faktury, czy oryginału faktury? W art. 8 z kolei jest zwrot: w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie daty otrzymania faktury. Co to znaczy: nie jest możliwe ustalenie daty otrzymania faktury? Jeżeli faktura zaginęła i został wystawiony duplikat, to możliwe było ustalenie daty, czy nie było możliwe? Zresztą dopiero co w ustawie VAT-owskiej wprowadzaliśmy ułatwienia dotyczące przesyłu faktur, w szczególności przesyłu faktur elektronicznych drogą e-mailową, bardzo duże ułatwienia, tymczasem tutaj wprowadzamy restrykcje, utrudnienia. Byłoby bardzo dobrze, gdyby zasady tej ustawy były zharmonizowane z zasadami, które są w ustawie VAT-owskiej. To chyba tyle, bo czas minął. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Temat tej debaty jest bardzo ciekawy zapewne dla mediów i dla wszystkich, którzy wyczytają, że oto Sejm pochylił się nad ważnym problemem, który związany jest z komplikacjami pomiędzy zamawiającym a dostarczającym jakąś usługę czy towar. Ale w gruncie rzeczy, jak się czyta treść tej ustawy, to jej zawartość jest dosyć marna, trzeba powiedzieć, i mało skuteczna. Wobec tego jest pytanie: Czy rząd naprawdę chce złapać tych oszustów, trzeba to głośno powiedzieć, którzy mają pieniądze na kontach, a nie płacą? Są przecież sytuacje oczywiste, one uwidoczniły się w szczególności np. przy budowie autostrad w Polsce, bo podwykonawcy do dzisiaj nie dostali pieniędzy za wykonaną pracę. Moje pytanie tego właśnie dotyczy. Czy rząd nie potrafi znaleźć jakichś lepszych sposobów, żeby obok tych ładnych tytułów wprowadzić jakąś głębszą zawartość i wskazać bardziej precyzyjne instrumenty do naprawy tego złego stanu rzeczy, jaki jest pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem? Wydaje mi się, że pora dokładniej przyjrzeć się temu problemowi, a nie tylko zasłaniać się kwestią implementacji prawa europejskiego, bo to prawo działało wiele lat i przyniosło po prostu marne skutki. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rzeczywiście trzeci pakiet deregulacyjny i ten projekt ustawy mają za zadanie przyspieszyć obrót gospodarczy, usprawnić go i mam nadzieję, że ten cel osiągną. Opóźnienia w zapłacie w sferze Business to Business w jakimś sensie można zrozumieć, choć oczywiście jest to zjawisko złe, naganne, ale zastanawiające są opóźnienia ze strony podmiotów publicznych. Z ankiety, o której państwo wspominacie w uzasadnieniu, przeprowadzonej przez Ministerstwo Gospodarki, wynika, że duża liczba małych i średnich przedsiębiorstw, 21% tych przedsiębiorstw skarży się na problemy z uzyskaniem terminowej zapłaty od jednostek administracji publicznej, ok. 10% dużych przedsiębiorstw spośród ankietowanych ma podobnego rodzaju problemy. W moim przekonaniu obraz wyłaniający się z tych ankiet to nie jest stan faktyczny, jest on trochę jednostronny, bo nie wydaje mi się, żeby to była tak duża skala, jeśli chodzi o podmioty sektora publicznego. Chciałbym zapytać, czy to było jakoś weryfikowane. Pytam, bo może nie są to opóźnienia, jakie rzeczywiście występują, tylko wynika to, nie wiem, z braku protokołu odbioru albo z jakichś sporów dotyczących wykonawstwa. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Popiołek
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W art. 3 projektu ustawy określa się rodzaje długów i umów, wobec których nie będzie się stosować przepisów tej ustawy. W jego pkt 2 wyłącza się umowy, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe. Moje pytanie jest następujące: Dlaczego banki wyłączone są z procedur, które obowiązują inne podmioty gospodarcze? Bardzo często podczas negocjacji warunków kredytu słyszymy od pracownika banku: my jako bank jesteśmy firmą, która sprzedaje pieniądze. Przynajmniej ja tak często słyszałem. Pracownik banku chce nam sprzedać te pieniądze jak najdrożej. Dlaczego zatem istniej taki relikt poprzedniego ustroju, jak bankowy tytuł egzekucyjny? Dlaczego bank jako podmiot gospodarczy nie musi dochodzić swoich racji, swoich należności na drodze sądowej, a może wprost kierować tytuł egzekucyjny do komornika? Jak to się ma do konstytucyjnej zasady równości podmiotów gospodarczych? (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rozwiązanie, które rząd dziś proponuje, tak naprawdę nie stanowi rozwiązania problemu, zjawiska, które ma miejsce w polskiej gospodarce. Bo przecież to rząd powoduje wzrost zatorów płatniczych na rynku. Przykładem są szpitale, gdzie brak płatności nadwykonań powoduje zatory płatnicze, są podwykonawcy na budowie autostrad, którym do tej pory nie wypłacono należności i tak naprawdę nie wiedzą, co ich czeka w przyszłości. Proponowane jest restrykcyjne prawo, które tak naprawdę nie spowoduje zmniejszenia zatorów płatniczych, bo powód, że przedsiębiorca zadłuża się u drugiego przedsiębiorcy, najczęściej słabszego, tak naprawdę tkwi w trzech obszarach: po pierwsze, banki, które niestety udzielają trudnych kredytów, dostęp do kredytu jest trudny i kredyty są drogie, po drugie, sądy, gdzie dochodzenie swoich praw jest utrudnione i tak naprawdę ten mały przedsiębiorca musi dochodzić swoich praw, ale jednocześnie musi ponosić koszty tych spraw sądowych i niejednokrotnie (Dzwonek) rezygnuje z tego procesu. Ofiarami tej całej procedury są właśnie te małe i średnie przedsiębiorstwa. Dlaczego rząd nie próbuje szukać rozwiązań w tych obszarach, aby umożliwić małym i średnim przedsiębiorstwom dostęp, po pierwsze, do tanich i łatwych kredytów, po drugie, żeby ułatwić procedury sądowe, bo te procedury są bardzo wydłużane, niestety, i bardzo drogie dla małych przedsiębiorstw? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Przeciętne opóźnienie w zapłacie należności przez kontrahentów będących przedsiębiorcami wynosiło 36 dni, a przeciętne opóźnienie w zapłacie należności przez organy publiczne wynosiło 27 dni. Statystyki mówią, że według stanu na lipiec 2011 r. tylko 19,7% polskich firm nie deklarowało kłopotów z otrzymaniem zapłaty za sprzedane towary czy usługi. Sprawa jest bardzo istotna i wymaga pilnego rozwiązania, bo opóźnienia w płatnościach mają negatywny wpływ na płynność finansową firm i instytucji, ich konkurencyjność i rentowność. Są powodem zaciągania przez wierzycieli dodatkowych kredytów, czyli sięgania do zewnętrznych źródeł finansowania działalności firmy. To dobrze, że ustawa wprowadza nowy instrument w postaci zwrotu wierzycielowi kosztów, które poniósł przy dochodzeniu należnej mu od dłużnika kwoty. Przedsiębiorcy zgłaszają również problem, który wynika z niemożności wystawienia faktury za wykonane etapami usługi. Przykładowo wykonawca finansuje kontrakt pół roku, a nawet dłużej, zanim może wystawić fakturę, i dopiero wtedy biegnie termin płatności. Pytają, dlaczego to nie zostanie zmienione, a uzasadniają to sytuacją, że obecnie większość przetargów na roboty przewiduje jedną lub dwie faktury za wykonane usługi. Twierdzą, że kilka lat temu można było fakturować co miesiąc. Takie postępowanie mogłoby ograniczyć zatory płatnicze. Dziękuję.