Mówca: Barbara Chrobak
Data: 2017-02-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Rzeczniku! Panie Ministrze! Kilka miesięcy temu powołaliśmy w Sejmie nowy zespół parlamentarny, któremu mam zaszczyt przewodniczyć. Nazwa tego zespołu brzmi: ˝Dobro dziecka jako cel najwyższy˝. Jako przewodnicząca zespołu, po zapoznaniu się z projektem, jestem przekonana, że zmierza on w dobrym kierunku, w kierunku, który wpisany jest choćby w nazwę zespołu, kierunku, który zasługuje na poparcie wszystkich opcji politycznych ponad podziałami. Obecnie obowiązujący Kodeks karny w ocenie klubu Kukiz’15 cierpi na wyraźne mankamenty w sferze prawnokarnej ochrony dzieci. W wielu przestrzeniach nie przystaje do wymogów polityki karnej w tej sferze, które wynikają wprost z treści art. 72 ust. 1 konstytucji wskazującego na dobro dziecka jako wartość szczególnie chronioną. Obowiązek troski o dobro dziecka, w tym również na płaszczyźnie prawa karnego, wynika także z zobowiązań międzynarodowych, w szczególności Konwencji ONZ o prawach dziecka czy Międzynarodowej Konwencji o zwalczaniu handlu kobietami i dziećmi. Dobrze się stało, że ta problematyka została dostrzeżona nie tylko przez pana prezydenta, ale również przez rzecznika praw dziecka. Przedstawiony projekt jest efektem współpracy tych podmiotów, podjętej z inicjatywy prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Projekt ten ma pełne poparcie klubu Kukiz’15, który dostrzega potrzebę podwyższania poziomu ochrony dzieci, w tym także na płaszczyźnie prawa karnego. Projekt ten zyskał również pozytywną rekomendację Parlamentarnego Zespołu ˝Dobro dziecka jako cel najwyższy˝. Prawo karne musi w sferze tzw. prewencji ogólnej, czyli kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, dawać czytelny sygnał, że państwo nie będzie tolerowało sprawców, którzy podnoszą rękę na najsłabszych - dzieci i osoby nieporadne. Taki sygnał dali autorzy projektu. Ten sygnał brzmi: zero tolerancji dla przestępczości wymierzonej w dzieci, zero tolerancji dla sprawców podnoszących rękę na najsłabszych, w tym osoby niepełnosprawne. W naszej ocenie słuszne jest w szczególności zobowiązanie sądów orzekających w ramach ogólnych dyrektyw wymiaru kary do brania pod uwagę zwiększającej zawartość kryminalnego bezprawia okoliczności w postaci popełnienia czynu zabronionego na szkodę dziecka. Niestety na co dzień docierają do mnie jako posła sygnały o zbyt liberalnym podejściu sądów do spraw, w których ucierpiały dzieci. Orzekane kary nie uwzględniają wszystkich okoliczności czynu. Często są to kary nieizolacyjne, nie realizują celów kary w sferze wychowawczej i zapobiegawczej i nade wszystko nie dają czytelnego sygnału potencjalnym sprawcom, że jeżeli uderzą w najsłabszych, poniosą ponadstandardową karę, karę szczególnie surową. Taki właśnie sygnał powinien płynąć z sądowych sal, a nie płynie, skoro co kilka dni media alarmują o kolejnych atakach, agresji wobec dzieci. Aprobujemy podwyższenie zagrożenia karą pozbawienia wolności za przestępstwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w tym skutkującego śmiercią. Granica między takim zachowaniem a zabójstwem jest płynna. Niekiedy trudności dowodowe dyskwalifikują możliwość przyjęcia zamiaru ewentualnego zabójstwa, tym bardziej surowsza winna być reakcja karna na wywołanie ciężkiego uszczerbku, np. kalectwa, czy w konsekwencji śmierci. Kalectwo dziecka jest czymś szczególnie dotkliwym dla młodego człowieka, który jego konsekwencje w sferze fizycznej i psychicznej będzie odczuwał przez całe swoje dorosłe życie. Nie może być przyzwolenia na łagodne traktowanie takich zbrodni. Handel żywym towarem, uprowadzenia, pozbawienia wolności połączone ze szczególnym udręczeniem czy wreszcie porzucanie dzieci, istot przecież całkowicie bezbronnych, to w naszej ocenie jeden z najistotniejszych problemów kryminalnych, na które państwo winno reagować z całą stanowczością. Dlatego za pozytywny należy uznać kierunek zaostrzający represję karną w przypadku tych kategorii przestępstw. W tym sensie nie ma zgody na poglądy liberalnej szkoły prawa karnego, która odrzuca prewencję ogólną rozumianą jako odstraszanie. Nie wobec dzieci, szanowni państwo. Tu musimy nie tylko kształtować świadomość prawną społeczeństwa, ale przede wszystkim dać wyraźny sygnał światu przestępczemu, że jeżeli uderzy w najsłabszych - w dzieci, spotka się to z jeszcze bardziej zdecydowaną reakcją państwa. Państwo musi dać czytelny sygnał: zero tolerancji dla przestępców (Dzwonek) podnoszących rękę na dzieci. Tym projektem państwo taki sygnał daje. Klub Kukiz’15 będzie głosował za przyjęciem ustawy w całości. Dziękuję.