Mówca: Dariusz Bąk
Data: 2018-06-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! W wieloodcinkową wypowiedź o polskich bohaterach zakorzenionych w kulturze wsi, a prowadzących ojczyznę ku wolności, wpisuję krótki głos o matkach wielkich Polaków. Oświadczenia tej serii przygotowywane są wespół z pracownikami mojego biura poselskiego. 26 maja wszyscy - bez względu na wiek - swoje myśli i serca kierujemy w stronę naszych matek. Każdy z nas może powiedzieć to samo, wszystko im zawdzięczamy, bo dały nam życie, wychowały, jak umiały i czuwają, aby świat nie odebrał nam tego, czego nie da się odzyskać. O wszystkich matkach mówić jednak trudno, jeszcze trudniej mówić o swojej, bo chce się ją mieć wyłącznie dla siebie, więc wspomnę o tych wiejskich matkach, które dały światu swoich synów, wyjątkowych, wielkich, znanych. Każda z nich kochała swojego syna i chroniła go w chwilach zagrożenia modlitwą. Tak uczyniła szlachcianka Mickiewiczowa, kiedy jej Adasia dotknęła śmiertelna choroba - ofiarowała go Najświętszej Pannie. Podobnie zachowała się gospodyni Kasprowiczowa - kiedy jej Janek umierał na zapalenie płuc, oddała go pod opiekę św. Walentemu, skromnemu oficjaliście niebiańskiemu, ale skutek był ten sam. Kochające matki uratowały swoich synów i dały narodowi poetów pierwszej wielkości. Podobnie jak szlachcianka z dworku w Zaosiu, tak gospodyni w chłopskiej chacie pierwsza dała dziecku do ręki elementarz i ślęczała z synem wieczorami, aby nauczył się czytać. Wiedziała, że otwiera w ten sposób bramę do świata wiedzy, mądrości i piękna przyszłemu mocarzowi słowa. Kasprowiczowa nie mogła dać synowi tego, co wcześniej dała Mickiewiczowa Adamowi, ale, jak mówił, zawdzięczał jej wszystko. Kazała mu słuchać dźwięków fujarki, które dolatywały z daleka, opowiadała mu o ptakach wodnych unoszących się nad bagniskami, które otaczały wtedy jeszcze Gopło. Opowiadała o jeziorze. Obdarowała go bogatą skarbnicą chłopskiej wyobraźni i wielką dobrocią serca. Gdy weźmie go za rękę i zaprowadzi do kościoła, utwierdzi w nim na zawsze wiarę, której żadne filozofie nie będą mogły obalić. Po latach powie: jeśli w życiu dobrze czynił, matki w tym zasługa, ona go uczyła zasad, których nie złamał, by nie zasmuć jej ukochanego nade wszystko oblicza. Ta najdroższa na świecie matka Kasprowicza swoją matczyną mądrością i skromnością przypomina tę z naszych czasów - matkę bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Jej pokora, skromność i wyjątkowa godność to cechy, których nie można nie zauważyć. Widać je było w każdym słowie, geście, nawet milczeniu. A jaka podobna do tej stojącej pod krzyżem syna, tej, która zasłoniła przed śmiercionośną kulą wielkiego syna tej ziemi - Jana Pawła II. Ta matka to Pani Fatimska i Jasnogórska, nasza Królowa, bo na jej skroniach lśni polska korona. Jej też należy się w Dzień Matki szczególny hołd, a każdego 13 maja za to uratowane życie dziękujemy jej wszystkimi słowami wyjętymi z pacierzy, z litanii, z rozmów naszych codziennych. Jakże w Dniu Matki nie wspomnieć z uszanowaniem setek tysięcy matek żołnierzy wyklętych, o których dzisiaj dowiadujemy się, jacy byli niezłomni i zdeterminowani w walce o niepodległość naszej ojczyzny, Polski. Jak dziękować dziś naszym matkom za to, że są takie jak trzeba - zwykłe, a niezwykłe? Jak dziś o nich mówić? Może tak, jak napisał wielki twórca Polski niepodległej Józef Piłsudski o swojej matce, cytuję: Matka mnie do tej roli, jaka mnie wypadła, chowała. Gdy jestem w rozterce ze sobą, gdy wszyscy są przeciwko mnie, gdy wokoło podnosi się burza zarzutów, wtedy pytam samego siebie, jak by matka kazała mi w tym przypadku postąpić, i czynię to, co uważam za jej prawdopodobne zdanie, za jej wolę, już nie oglądając się na nic. Jak odejdę, serce moje złóżcie u stóp matki, wśród żołnierskich grobów na Rossie. Poznacie ich po owocach (Dzwonek) - możemy przeczytać w Księdze Życia. Istotnie, piękne owoce rodzą te drzewa, które są zakorzenione w wierze i miłości do ojczyzny, bo to też nasza matka. Dziękuję.