Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Wielce Czcigodny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jesteśmy u schyłku roku, w którym upamiętnialiśmy 1050. rocznicę chrztu Polski, dlatego też pozwólcie na tę refleksję, refleksję bardzo osobistą. Stare kościoły wzbudzają mój zachwyt. Zdaję sobie sprawę, że jestem w szeregu wieluset wiernych, którzy przede mną, a ufam, że i po mnie, przyklękną przed obecnym w tych kościołach Jezusem, znajdującym się tam w tabernakulum. Stare kościoły pachną, skrzypią, inne znów czasami obłażą z polichromii, odkrywając swoje nagie mury. Każde wzdychają głęboką modlitwą skomasowaną w nich od lat. Jak się dobrze wsłuchać, rozmodlić bez pamięci, dosłyszysz wygłaszane głośno czy też w skrytości ducha intencje i rozgrzejesz się ich natarczywością, głęboką nadzieją i wiarą. Gdy przyklękam lub osiadam w cieniu starych balkonów, zatapiam się w dźwięki tych świątyń, popatruję uważnie na balaski przed ołtarzem, dociekliwie oceniam głęboko wyżłobione klęczniki i myślę o tych, którzy tu byli przede mną. Niekiedy zadaję sobie trwożliwe pytanie: Czy jestem wystarczająco godzien, by tu w ich cieniu przebywać? Czy wiara moja i jej świadectwo są wystarczająco żarliwe i obecne wśród bliskich lub towarzyszących mi ludzi, by mieć poczucie, że należycie wypełniam dziedzictwo przodków? Nie są to łatwe pytania, gdyż odpowiedzi na nie z reguły musimy udzielać sobie sami, w pełnej świadomości Jezusowej obecności. Konieczna jest czysta, odarta z subiektywizmu prawda o samym sobie i swoim świadectwie, zaniechaniu go i/lub wypełnianiu byle jak czy na pół gwizdka. Wędrujemy w wierze w następstwie wielu pokoleń. Rodzice nasi rozniecili w nas gorliwość wiary, wyniósłszy ją z własnych domów, a tamci dalsi antenaci jeszcze od wcześniejszych pokoleń. Taka jest powinność rodzicielska, taka jest powinność nas dorosłych. Warto niekiedy, zasiadając w nawiedzanym przez nas kościele, pomodlić się w intencji tych, co tu byli przed nami. Warto ukołysać ich naszą serdeczną modlitwą i pamięcią, dziękując i za ten kościół, i za wielkie dziedzictwo wiary i umiłowania ojczyzny. Zakładam, że z wyblakłych obrazów popatrywać będą na nas oblicza świętych. Nad nami będą dominować przykurzone sylwetki, postaci zamknięte w rzeźbach, z wyżłobionymi korytarzami przez korniki, wyobrażonych lub przekazanych w autentycznej historii ich życia i gestów. Ile par ludzkich oczu przyglądało się im, z ilu ust wyszeptano słowa litanii do nich, jak wiele świec i bukietów kwiatów im podarowano? To wszystko dociera do nas, gdy tylko zechcemy otworzyć naszą duszę na subtelne podmuchy z przeszłości. Czy jest to balast? Czy przyjąć mam to jak niechciane dziedzictwo? Czy raczej rozsmakować się w przekonaniu, że trwamy, że idziemy razem ku Bogu, jak szli przed laty nasi ojce i ich rodziny? Tak, zakładam, że tak jest lepiej, że to jest moja powinność i radość, i szczęście. Oczywiście, że refleksja taka nie budzi się od razu. Dochodzi się do niej przez różne własne doświadczanie czytania śladów sprzed lat. Gdy spoglądam podczas mszy na stojących przed kościołem młodych ludzi, zakładam, że jeszcze do tego nie dojrzeli. Świątynie ludzkich serc, tak samo my współcześni, jak i oni przed laty przybywali tu po to, żeby przez trudy życia obmadlać te miejsca. To jest tak, jakby oni, ci, co przed nami, podawali nam swoje dłonie i zapraszali do ławek, przysiadali obok nas i w jednobrzmiących słowach powtarzali: wierzę i trwam. (Oklaski)