PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Artur Jarosław Łącki
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Panie Marszałku! ˝Ostatni żołnierz wyklęty˝ - w cudzysłowie oczywiście. Obejrzałem parę dni temu reportaż o Januszu Walusiu. Autorzy wykonali bardzo solidną pracę, przedstawili jego historię, w tym także przebieg zabójstwa Chrisa Haniego, proces, wyrok, staranie o przedterminowe zwolnienie. Program przeplatany jest wypowiedziami córki Walusia oraz opiniami socjologów, politologów i polityków. Dużo czasu autorzy poświęcili na przedstawienie tego, co dzieje się wokół Walusia po jego ekstradycji z RPA do Polski. Pokazują, jak jest hołubiony przez środowiska nacjonalistyczne, przez środowisko kibolskie oraz przez Grzegorza Brauna i polityków skupionych wokół niego. To w tych kręgach w stosunku do Walusia pada określenie: ostatni żołnierz wyklęty. Zacząłem się nad tym wszystkim zastanawiać. Przecież ciągle rosnący w siłę Braun nie zawaha się ani chwili i wystawi Walusia na listach do Sejmu. Bo przecież w świetle polskiego prawa nie jest on karany. A mandat? Prawdopodobnie weźmie bez problemu. I do czego wtedy dochodzimy? Ano w skrajnie niekorzyntej sytuacji, gdyby większość zdobyli narodowi socjaliści z PiS-u wraz z ruskimi onucami z Konfederacji Brauna, może dojść do sytuacji, że jako marszałek senior Sejm XI kadencji może otwierać Janusz Waluś. Nieprawdopodobne. Pewnie tak, ale hipotetycznie możliwe. Bo cóż z tego, że Kaczyński odżegnuje się od współpracy z Braunem i jego (Dzwonek) Konfederacją Korony? Za to Czarnek aż przebiera nogami, żeby taką koalicję stworzyć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Prezydent Donald Trump ustami swojego ambasadora Thomasa Rose do Polaków. Mimo asertywnego tonu pytań, jakie zadał redaktor ˝Rzeczpospolitej˝ Jędrzej Bielecki ambasadorowi USA w Polsce Thomasowi Rose, rzeczony wywiad z 11 lutego 2026 r. zasługuje na baczną uwagę przede wszystkim ze względu na klasę wypowiedzi amerykańskiego ambasadora, który nie dał się Bieleckiemu sprowokować, także wtedy, gdy redaktor wytknął ambasadorowi, iż ten zareagował na kontekst wypowiedzi marszałka Czarzastego negującego zasługi prezydenta Trumpa dla otrzymania przezeń pokojowej Nagrody Nobla. Ambasador Rose stwierdził jedynie, że swoją opinią o wypowiedzi Czarzastego, iż były to niesprawiedliwe i skandaliczne obelgi, przebił się do opinii publicznej. Zapowiedział też solennie: ˝Nie będziemy akceptowali skandalicznych obelg wobec naszego prezydenta. (...) 10 lat od przejęcia przez Donalda Trumpa władzy nietrudno jest zrozumieć, że osobiste ataki na prezydenta nie są produktywne˝. Dlatego tym większego znaczenia nabierają słowa, które w imieniu prezydenta Donalda Trumpa przekazał Polakom ambasador Thomas Rose: ˝Sojusz z Polską trwa już 250 lat. Byliście z nami dosłownie od pierwszego dnia, od wojny o niepodległość. Dzielimy te same wartości: suwerenności, patriotyzmu, wiary, rodziny, wolności. A dzisiaj jesteśmy bardzo zaangażowani w bezpieczeństwo Europy. (...) Polska jest dziś takim aliantem, jakim powinni być wszyscy sojusznicy w NATO. Wzorem (Dzwonek), jak powinno wyglądać lepsze zrównoważenie ciężaru i wspólnej odpowiedzialności w sojuszu. (...) Amerykańskie wojska rzecz jasna tu pozostaną. Chyba, że Polska z jakichś nieprawdopodobnie głupich powodów miałaby zdecydować, że już ich nie chce˝. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Agata Wojtyszek
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 1 marca oddajemy hołd żołnierzom wyklętym, bohaterom powojennego podziemia niepodległościowego, którzy po 1945 r. nie pogodzili się z utratą suwerenności i narzuconym Polsce systemem komunistycznym. Gdy Europa świętowała koniec wojny, dla nich wojna o wolność się nie skończyła. Wierzyli, że Polska ma prawo być państwem w pełni niepodległym, wolnym od obcej dominacji. Za tę wiarę zapłacili najwyższą cenę: więzieniem, torturami, wyrokami śmierci, a przez długie lata także próbą wymazania ich z narodowej pamięci. Narodowy Dzień Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝ jest nie tylko aktem historycznej sprawiedliwości. Jest także wezwaniem do odpowiedzialności za Polskę, do wierności wartościom: wolności, godności, suwerenności i solidarności. Ci ludzie, często młodzi, pokazali, że miłość do ojczyzny nie jest hasłem, lecz zobowiązaniem. Oddając im dziś hołd, oddajemy hołd wszystkim, którzy w najtrudniejszych chwilach wybierali Polskę. Niech pamięć o nich będzie dla nas zobowiązaniem, byśmy w wolnym, demokratycznym państwie potrafili mądrze tę wolność chronić i umacniać. Cześć i chwała bohaterom! (Oklaski)
Mówca: Jarosław Krajewski
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W ramach oświadczenia chciałbym zwrócić uwagę na brak jawności wydatków publicznych Telewizji Polskiej SA w likwidacji. A mówię o tym dlatego, że wraz z grupą posłów zapytaliśmy ministerstwo kultury, zapytaliśmy ministra aktywów państwowych, ile kosztował Sylwester z Dwójką, organizowany tak na bogato przez Telewizję Polską SA w likwidacji. Warto przypomnieć, że od grudnia 2023 r. trwa ten pozorny proces likwidacji mediów publicznych. Znaczy, jedna rzecz rządowi się udała: zlikwidowano w dużej mierze oglądalność i słuchalność Telewizji Polskiej w likwidacji i Polskiego Radia w likwidacji. Jednak sprawa jest poważna, ponieważ posłowie pytają nie tylko, żeby zaspokoić swoją ciekawość, tylko pytają w imieniu Polaków, jakie były koszty poniesione przez Telewizję Polską SA w likwidacji i ile finansowały spółki Skarbu Państwa. Przecież według oficjalnych informacji takie spółki jak Orlen, Tauron Polska Energia czy PKP Intercity widniały jako sponsorzy tej imprezy. Teraz sytuacja jest taka, że zarówno Ministerstwo Aktywów Państwowych, jak i ministerstwo kultury odpowiadają, że to jest tajemnica przedsiębiorstwa. I powstaje zasadnicze pytanie: Czy Polacy mają prawo do informacji, żeby wiedzieć (Dzwonek), jak marnowane są ich środki publiczne? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Matecki
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W poniedziałek w Kijowie marszałek Czarzasty podpisał deklarację zapewniającą, że polski Sejm będzie wspierał Ukrainę w drodze do Unii Europejskiej. Ja mam pytanie: Kto dał marszałkowi Czarzastemu upoważnienie do wypowiedzenia takiej obietnicy? Nie odbyła się w Sejmie żadna debata, nie było żadnego głosowania, a marszałek Sejmu nie prowadzi polityki zagranicznej państwa. W imieniu swoim i swoich wyborców mówię wprost: nie chcę Ukrainy w Unii Europejskiej dopóki w ukraińskich miastach i przede wszystkim umysłach znajdują się banderowskie pomniki, znajdują się pomniki nazistowskich kolaborantów. Zgadzam się w pełni ze zdaniem byłego ministra spraw zagranicznych, zresztą wspaniałego człowieka, polityka Witolda Waszczykowskiego, który skierował do Ukraińców krótkie zdanie: Z Banderą do Europy nie wejdziecie. Marszałek Czarzasty mówił dalej: Mieliśmy ze sobą trudną historię, ale z tej historii trzeba wyciągnąć wnioski, a w oparciu o te wnioski trzeba budować przyszłość. Jakie wnioski wyciągnęła Ukraina, skoro do dzisiaj ludzie odpowiedzialni za rzeź polskich obywateli są dla nich bohaterami? Ich imionami nazywają ulice, nazywają szkoły. Nie wyciągnęli żadnych wniosków. A marszałek Czarzasty, nie tylko przemawiając w ukraińskim parlamencie, nie miał przy sobie biało-czerwonej flagi, tylko unijną i ukraińską, Na sali posiedzeń znajdowały się też flagi banderowskie, co należy uznać za absolutny skandal. (Dzwonek) Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bartłomiej Dorywalski
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję, panie marszałku, za możliwość zabrania głosu. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 24 lutego 1863 r. Małogoszcz stał się miejscem jednej z największych i najważniejszych bitew powstania styczniowego - zrywu, który na trwałe wpisał się w dzieje polskiej walki o niepodległość. Oddziały powstańcze dowodzone przez gen. Mariana Langiewicza zostały w mieście przyjęte z powszechnym wsparciem lokalnej społeczności. Mieszkańcy Małogoszcza udzielali schronienia, zaopatrzenia, pomocy organizacyjnej, tworząc realne zaplecze logistyczne dla ruchu niepodległościowego. Świadczy to o głębokim społecznym poparciu dla idei wolnej Polski oraz masowym charakterze powstańczego zrywu. Rankiem tego pamiętnego dnia powstańcze oddziały zostały zaskoczone przez znacznie liczniejsze siły Imperium Rosyjskiego, które dokonały skoordynowanego okrążenia miasta. Doszło do wielogodzinnej bitwy, w której powstańcy mimo przewagi liczebnej i artyleryjskiej przeciwnika podjęli zorganizowaną obronę na okolicznych wzgórzach, prowadząc walkę w skrajnie nierównych warunkach. Starcie to miało charakter nie tylko militarny, ale również symboliczny. W jego trakcie zniszczeniu uległa znaczna część Małogoszcza, a pożary, które wybuchły podczas walk, doprowadziły do niemal całkowitego spalenia rynku. Miasto stało się ofiarą represyjnej polityki zaborcy, wymierzonej zarówno w struktury powstańcze, jak i w ludność cywilną. Wysoka Izbo! Bitwa pod Małogoszczem jest świadectwem, że polska niepodległość nie była darem historii, lecz efektem ofiar tysięcy ludzi, często anonimowych, którzy ponieśli najwyższą cenę w imię wolności naszej ojczyzny. (Dzwonek) Naszym obowiązkiem jest pielęgnowanie tej pamięci oraz troska o obecność tych wydarzeń w edukacji historycznej młodego pokolenia. Bo państwo silne swoją historią to państwo silne swoją przyszłością, a pamięć o Małogoszczu jest częścią fundamentu suwerennej, najjaśniejszej Rzeczypospolitej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Chmielowiec (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

22 lutego harcerze i skauci na całym świecie obchodzą Dzień Myśli Braterskiej - dzień jedności, solidarności i pamięci o wspólnych wartościach. W Polsce od ponad wieku te wartości pielęgnuje Związek Harcerstwa Polskiego oraz inne organizacje harcerskie. Drogie druhny i druhowie, wychowujecie dzieci i młodzież na odpowiedzialnych ludzi, którzy wiedzą, że wolność łączy się z obowiązkiem, a patriotyzm z codzienną pracą dla drugiego człowieka. Chociaż Dzień Myśli Braterskiej obchodziliśmy kilka dni temu, to niech jego przesłanie pozostanie aktualne każdego dnia. Dziękuję wam za przykład i za wierność ideałom. Niech duch braterstwa towarzyszy wam przez cały rok, a wasza służba ma znaczenie. Czuwaj!
Mówca: Bronisław Foltyn (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

97% vs. 3% W szpitalu MSWiA w Warszawie (Państwowy Instytut Medyczny przy ul. Wołoskiej 137), w którym leczy się elita państwa od czasów PRL-u, czyli w najlepiej wyposażonej placówce medycznej w Polsce, odbyła się kontrola NFZ. Okazało się, że na 2244 pacjentów aż 2178 (97%) pacjentów kliniki chirurgii leczyło się z ˝naruszeniem zasady prowadzenia list oczekujących˝. Nieprawidłowości dotyczyły przede wszystkim chorych na raka trzustki. A więc tak to wygląda w praktyce w państwie PO-PiS! Jeśli sumiennie płacisz składkę zdrowotną przez całe życie i pewnego dnia dowiesz się, że masz raka trzustki, to dowiesz się również, że każdy dzień zwłoki ma kluczowe znaczenie, ale niestety kolejka do zabiegu wynosi 2 miesiące. Jeśli nie zdążysz, to w ciągu kilkunastu miesięcy już cię nie ma, bo rak jest nieoperacyjny. Jeśli jednak jesteś PO-PiS-owską elitą... Dlaczego tak mówię? Bo afera dotyczy lat 2022-2025, czyli czasów zarówno PiS, jak i PO. Wtedy to już co innego. Wpłacasz na zaprzyjaźnioną fundację i w magiczny sposób kolejka już ciebie nie dotyczy. Zaznaczam, że afera dotyczy elitarnego, najlepszego szpitala w Polsce. Strach pomyśleć, jak to wygląda i co się dzieje w mniejszych miejscowościach. System ochrony zdrowia w Polsce i patologie tego systemu to chyba największa tragedia, jaka się wydarzyła na naszej polskiej ziemi. Oblicze systemu, który wyłania się z afery w szpitalu na Wołoskiej, jest potworne. To wy, wyborcy, podtrzymujecie tę patologię, głosując na PO-PiS-owskie elity, które doskonale się, jak widać, w tym systemie urządziły. Ich kompletnie problemy z kolejkami do szpitali nie dotyczą. Warto zapamiętać tę lekcję i być może w końcu coś zmienić, bo inaczej, nikomu tego nie życzę, możecie skończyć w kolejce w jakimś szpitalu wśród tych, którzy leczenia nie doczekają, lub będzie dla was za późno. Elity zawsze załatwią sobie tylne wejście i miejsce w kolejce przed wami.
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zostało 12 dni na wniesienie przez Polskę skargi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na decyzję Rady UE z 9 stycznia 2026 r. umożliwiającą tymczasowe stosowanie umowy UE - Mercosur. Po upływie tego terminu Polska utraci bezpowrotnie możliwość zaskarżenia tej decyzji i obrony własnych interesów w TSUE. Na początku stycznia 2026 r. minister Stefan Krajewski publicznie zapowiedział złożenie skargi do TSUE. To była jasna deklaracja. Dziś pytam, co się z nią stało i dlaczego skarga nie została jeszcze złożona. Nie jest to kwestia politycznej retoryki, tylko bezpieczeństwa żywnościowego, zdrowia obywateli i interesu polskich producentów rolno-spożywczych. Niedawno holenderski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumenckich wykrył import do Unii Europejskiej brazylijskiej wołowiny zawierającej estradiol - hormon wzrostu całkowicie zakazany w UE. Część takiej wołowiny już trafiła na rynek i mogła zostać zjedzona przez konsumentów; pozostałe partie znaleziono dopiero w trakcie kontroli. To jest znak ostrzegawczy. Jeśli rzeczywiście zgodzimy się na stosowanie umowy UE - Mercosur, rynek będzie coraz bardziej otwarty na produkty spoza UE, które nie będą spełniać naszych najwyższych standardów bezpieczeństwa i jakości żywności, mimo że formalnie eksportujący deklarują zgodność z prawem UE. A to oznacza realne zagrożenia dla zdrowia konsumentów, a także nierówną konkurencję dla polskich producentów, którzy przestrzegają restrykcyjnych norm produkcji i bezpieczeństwa żywności. Apeluję do rządu o natychmiastowe wniesienie skargi do TSUE przeciwko decyzji Rady UE z 9 stycznia 2026 r. Apeluję do większości rządowej o poważne traktowanie tej sprawy - to nie są deklaracje, ale decyzje, które mają realne konsekwencje dla zdrowia Polaków i polskiej wsi. Czas działa na niekorzyść Polski. Po 9 marca szansa ta przepadnie bezpowrotnie. Dziś potrzebne są konkretne działania, nie kolejne obietnice.
Mówca: Robert Jagła (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Hołd dla bohaterów w 4. rocznicę pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mijają dokładnie 4 lata od dnia, w którym świat obudził się w nowej, brutalnej rzeczywistości. 24 lutego 2022 r. imperialne ambicje Rosji zamieniły się w otwartą, krwawą wojnę, która miała złamać ukraiński naród w kilka dni. Dziś, po 4 latach nieustępliwej walki, stajemy tutaj, by oddać najwyższy hołd tym, którzy udowodnili, że wolność nie ma ceny, której nie warto zapłacić. Chylę czoła przed bohaterami Sił Zbrojnych Ukrainy, ochotnikami i cywilami, którzy oddali życie w obronie swojej ojczyzny. Ich poświęcenie sprawiło, że Ukraina trwa, a Europa pozostaje bezpieczna. Każdy żołnierz poległy pod Bachmutem, każda ofiara cywilna w Mariupolu czy Buczy to bolesna wyrwa w sercu wolnego świata, ale także fundament, na którym budowana jest przyszła, suwerenna i zwycięska Ukraina. Pamiętamy o tysiącach matek, ojców, synów i córek, którzy nie wrócili do domów. Ich walka nie była daremna. To oni stali się żywą tarczą chroniącą cywilizację zachodnią przed barbarzyństwem. Naszym obowiązkiem tu, w polskim Sejmie, jest nie tylko pielęgnowanie pamięci o poległych, ale i przede wszystkim zapewnienie, że ich ofiara nie zostanie zapomniana przez znużenie czy polityczne kalkulacje. Chwała bohaterom! Sława Ukrainie!
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Cztery lata temu świat zatrzymał się na chwilę. A potem - przyspieszył w stronę wojny. Pamiętam dokładnie ten poranek. Informacje z Ukrainy. Niedowierzanie. Ciszę, która trwała może kilka minut - a potem decyzję, że nie możemy być tylko obserwatorami. Jeszcze tego samego dnia jako dyrektor szkoły, po konsultacji z radą pedagogiczną, radą rodziców i samorządem uczniowskim, podjęliśmy decyzję: otwieramy oddziały przygotowawcze w zawodach technik usług fryzjerskich i technik architektury krajobrazu. Wysłałem pismo do organu prowadzącego. Zaczęliśmy działać. Równolegle przygotowywaliśmy jeden z budynków szkoły na miejsce noclegowe. Szkoła stała się czymś więcej niż szkołą. Stała się schronieniem. Od marca przez mój gabinet przeszły tysiące ludzi, głównie matek z dziećmi. Z walizką. Z jednym plecakiem. Z dokumentami w ręku. Z telefonem, w którym były zdjęcia domu, którego już nie było. Udało się znaleźć w szkole miejsce dla ponad setki młodych ludzi oraz oddelegować do innych szkół wiele setek dzieci, bez zabierania czegokolwiek polskim uczniom. Bez dzielenia dzieci na ˝nasze˝ i ˝ich˝. Bo w tamtym momencie wszystkie były po prostu dziećmi. Minęły cztery lata. Zmieniły się nastroje. Zmęczenie przyszło szybciej niż pokój. W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszę chłód, dystans, kalkulację. Ale potrzeby nie zniknęły. Strach nie zniknął. Trauma nie ma daty ważności. Dla wielu z tych rodzin wojna wciąż trwa, nawet jeśli nie słyszymy już codziennych relacji w mediach. Dziś, po czterech latach, chcę powiedzieć jedno: jestem dumny z naszej szkolnej wspólnoty, z nauczycieli, z rodziców, z młodzieży, z tego, że wtedy nie pytaliśmy, czy to się opłaca, tylko jak możemy pomóc. Człowieczeństwo nie ma narodowości. Solidarność nie ma terminu przydatności. I obyśmy o tym nie zapomnieli.
Mówca: Fryderyk Sylwester Kapinos (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie uroczystości upamiętniających 45. rocznicę porozumień rzeszowsko-ustrzyckich w Rzeszowie Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 18 lutego br. w Rzeszowie odbyły się uroczystości upamiętniające 45. rocznicę porozumień rzeszowsko-ustrzyckich, które doprowadziły do powstania NSZZ Rolników Indywidualnych ˝Solidarność˝. To ważny moment naszej historii - symbol odwagi rolników, którzy podjęli nierówną walkę z komunistycznym rządem w obronie godności polskiej wsi i praw polskiego rolnika. Dziękuję wszystkim, którzy wtedy stanęli po stronie wolności i sprawiedliwości. Cele RI pozostają aktualne także dziś: walka o godne życie polskiej wsi, opłacalność produkcji rolnej oraz wierność wartościom zakorzenionym w tradycji i nauczaniu Kościoła katolickiego. Bardzo dziękuję wszystkim, którzy na przestrzeni tych wszystkich lat angażowali się w działalność tej organizacji. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie z okazji Światowego Dnia Organizacji Pozarządowych - 27 lutego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 27 lutego obchodzimy Światowy Dzień Organizacji Pozarządowych - dzień poświęcony ludziom, którzy na co dzień działają z potrzeby serca, a nie z obowiązku. To właśnie organizacje pozarządowe są fundamentem społeczeństwa obywatelskiego - blisko ludzi, blisko ich problemów, często tam, gdzie nie sięga administracja publiczna. To one wspierają osoby starsze, z niepełnosprawnościami, rodziny w kryzysie, dzieci i młodzież. To one pielęgnują lokalną tradycję, kulturę i historię, dbają o środowisko naturalne, integrują społeczności lokalne i uczą odpowiedzialności za wspólne dobro. W mojej codziennej pracy poselskiej wielokrotnie spotykam się z przedstawicielami organizacji NGO - ludźmi niezwykle zaangażowanymi, pełnymi pasji, często działającymi społecznie kosztem własnego czasu, zdrowia i środków. To dzięki nim wiele problemów zostaje zauważonych i rozwiązanych, zanim przerodzą się w dramaty. Dlatego w tym szczególnym dniu chcę wyrazić szczere podziękowania i wyrazy uznania dla wszystkich działaczy organizacji pozarządowych - wolontariuszy, społeczników, liderów lokalnych inicjatyw z okręgu płocko-ciechanowskiego, jak również tych działających w całej Polsce. Państwa praca ma ogromną wartość i realny wpływ na jakość życia w Polsce. Dziękuję za zaangażowanie, odpowiedzialność i serce wkładane w służbę drugiemu człowiekowi.
Mówca: Grzegorz Lorek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-02-25 (Sejm RP, kadencja 10)

Kościelne komitety pomocy więzionym, internowanym, represjonowanym i ich rodzinom to zorganizowane przez Kościół i działające pod jego patronatem struktury o charakterze charytatywnym, których podstawowym celem było udzielanie wsparcia duchowego i materialnego osobom więzionym i internowanym przez komunistyczny aparat władzy za poglądy polityczne po wprowadzeniu stanu wojennego, czyli 12/13 grudnia 1981 r. Po 13 grudnia 1981 r. spontanicznie, z inspiracji duchowieństwa katolickiego powstawało wiele nieformalnych struktur, które stawiały sobie za cel pomoc ofiarom stanu wojennego. Ważnymi ośrodkami tego typu działalności stały się warszawskie kościoły: akademicki św. Anny na Krakowskim Przedmieściu i św. Marcina przy ul. Piwnej ze znajdującym się przy nim Klasztorem Franciszkanek. W nich m.in. zaczęto wymieniać informacje na temat osób represjonowanych, tworzono listy internowanych, zbierano paczki z rzeczami potrzebnymi dla zatrzymanych. Za pośrednictwem ks. Józefa Maja z Kościoła św. Anny zwrócono się do prymasa Józefa Glempa z prośbą o ogłoszenie akcji pomocy także z udziałem osób świeckich. 17 grudnia 1981 r. hierarcha wydał dekret powołujący do życia Prymasowski Komitet Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i Ich Rodzinom. Zwano go także prymasowskim komitetem pomocy internowanym lub komitetem na Piwnej. 4 dni później odbyło się w Kościele św. Anny zebranie założycielskie komitetu: określono jego cele, zadania, strukturę i organizację. Przewodniczącym tego gremium został bp Władysław Miziołek, jego zastępcą - kapelan franciszkanek z Kościoła św. Marcina ks. Bronisław Dembowski, a sekretarzem - ks. Józef Maj. W pracach komitetu uczestniczyło wiele osób, zarówno duchownych, np. ks. Jerzy Popiełuszko, jak i świeckich, a przede wszystkim członkowie i sympatycy zdelegalizowanego przez aparat władzy NSZZ ˝S˝. Z komitetem, który stanowili duchowni, współpracowało w Warszawie na zasadzie wolontariatu ok. 500 osób, poza stolicą - ok. 300, w tym najliczniej, bo ok. 60 osób, we Wrocławiu. W ciągu kolejnych miesięcy 1982 r. przy kościołach warszawskich powstało w sumie 12 sekcji specjalistycznych, m.in. duszpasterska, pomocy internowanym, pomocy rodzinom, prawników i lekarska. W pierwszych tygodniach stanu wojennego komitet pomagał w tworzeniu diecezjalnych ośrodków charytatywnych. Wzorem stolicy powstały one z czasem niemal we wszystkich diecezjach i przy wielu parafiach w kraju. Z komitetem warszawskim współpracowało 16 komitetów diecezjalnych, które zostały powołane przez biskupów ordynariuszy, i 7 komitetów samodzielnych powołanych za zgodą właściwych terenowo biskupów przez księży diecezjalnych i zakonnych oraz katolików świeckich. Struktury te działały we wszystkich diecezjach, poza diecezjami drohiczyńską, lubaczowską i łomżyńską, gdzie ich funkcjonowanie uznano za zbędne. 24 września 1983 r., już po zniesieniu stanu wojennego, komitet przemianowano na Prymasowski Komitet Charytatywno-Społeczny, który działał dalej w swojej siedzibie przy ul. Piwnej do połowy września 1986 r., gdy ostatni więzień stanu wojennego wyszedł na wolność.