Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2015-07-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Powiem, że z wielką satysfakcją weszłam dzisiaj na mównicę sejmową, żeby w imieniu mojego klubu omówić to, co wnosiłam pod obrady Komisji Polityki Społecznej i Rodziny i co przez członków tej komisji, ponad podziałami partyjnymi, zostało uznane za wspólny projekt wszystkich członków Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. To wielka satysfakcja, ponieważ walczymy ze zjawiskiem, z którym walczyć powinniśmy już od dawna, a które, nienazwane w prawie, nie było we właściwy sposób monitorowane. To doniesienia prasowe, a także praca organizacji pozarządowych spowodowały, że zwracamy uwagę na coś, co w Polsce jest praktyką na tyle szeroko stosowaną i na tyle powszechną, że wystarczy w wyszukiwarkę na swoim własnym komputerze wpisać hasło: Zaadoptuję dziecko, żeby w ciągu 10 czy 15 minut trafić do pośrednika, który umówiwszy się z nami, wyznaczy cenę za to, żeby maleńkie dziecko - najchętniej adoptowane w ten sposób - znalazło się w rękach osób zainteresowanych. Jest to problem tym trudniejszy, że taki maluszek nie jest w stanie poprosić o pomoc, i tym większy, że przecież ani rodzice, którzy zapłacili za posiadanie dziecka, ani mama czy rodzice, którzy dziecko oddają, wskazując osoby adoptujące, nie doniosą na samych siebie. Nie mamy w prawie tej rzeczy nazwanej po imieniu, nie ma nikogo, kto zadbałby o dobro dziecka. Fundacja Przyjaciółka - jest to organizacja, która skupia organizacje zajmujące się pieczą zastępczą - badała ten problem w końcu lat 90. i na początku lat dwutysięcznych i okazało się, że przez sądy i przez ośrodki adopcyjne, wtedy jeszcze niezorganizowane w taki sposób jak dzisiaj, gubimy ok. 1700 dzieci. To dane z jednego roku, nie pamiętam dzisiaj, z którego dokładnie. To stało się także tematem wielu doniesień prasowych, w których wprost mówiono o cenie, jaką płaci się za informacje o mamie, która chce zostawić dziecko w szpitalu. Także doniesienia rzecznika praw dziecka w tej kwestii stały się asumptem do poprawiania stanu rzeczy. Była to trudna rzecz, muszę powiedzieć, ponieważ nie wszyscy prawnicy uznawali, że to zjawisko istnieje, skoro do tej pory nie zostało nazwane w prawie. Dzisiaj powiedzieliśmy tak: rodzina, krewni dziecka lub ojczym, macocha mają prawo być wskazani przez rodzica dziecka jako te osoby, którym chce on powierzyć swoje dziecko w opiekę rodzicielską. Tylko te osoby mają uproszczoną procedurę adopcyjną. Wszystkie pozostałe adopcje muszą odbywać się poprzez ośrodki adopcyjne, które przygotowują przyszłych rodziców adopcyjnych także do zderzenia z rzeczywistością. Częste jest myślenie, że zaadoptujemy dziecko, które będzie idealne, wspaniałe, nie będzie chorowało, będzie się świetnie uczyło, a rzeczywistość w wypadku normalnie dorastającego młodego człowieka może być taka, że adopcje bywają cofane, czyli dziecko adoptowane jest oddawane przez rodziców adopcyjnych. Czemu? Ponieważ nie byli oni przygotowani przez fachowców, a mogą być przygotowani w ośrodkach adopcyjnych, do stwierdzenia, jak naprawdę ta rzeczywistość będzie wyglądała. Czyli cały kurs, przygotowywanie przez specjalistów - psychologów, pedagogów, socjologów, który przechodzą w ośrodku adopcyjnym, powoduje, że świadomie decydują się na adopcję dzieci. Powiem więcej, są takie województwa, w których ośrodki adopcyjne mają 222 rodziny gotowe do adopcji, ale nie mają ani jednego dziecka. W związku z tym kiedy ci rodzice trafiają na przykład do szpitala, niestety, są takie przykłady, szpital wydaje tym chętnym do adopcji rodzicom dziecko na podstawie aktu notarialnego. Nie mylę się, proszę państwa, takie rzeczy mają w Polsce miejsce. Szpital, posługując się aktem notarialnym, wydaje miesięcznego człowieka w ręce innych. Są takie województwa (Dzwonek), gdzie mamy ponad 300 dzieci gotowych do adopcji i o połowę... Już kończę, pani marszałek. ...mniej rodziców przygotowanych do tego. Ośrodki adopcyjne, które mają swoją formę organizacyjną i marszałkowie województw odpowiadają za organizację tychże ośrodków, od 2011 r. porządkują tę sytuację. Pozwoliły nam one zwrócić uwagę na to, jak może być dziurawe prawo i jak trzeba zabezpieczyć dzieci przed handlem nimi. Państwo wiecie o przypadku, kiedy rozdzielili dziecko od rodzeństwa i od rodziców adopcyjnych, którzy przeszli wszelkie procedury i którzy już wychowywali dwoje rodzeństwa; dziecko nie trafiło do tej rodziny, trafiło do innej rodziny. Brałam udział w audycji telewizyjnej, w której zarzucano mi, że chcemy to jeszcze bardziej zbiurokratyzować. Ja wykazałam, że ci państwo, którzy zostali prawnymi opiekunami trzeciego z rodzeństwa, tak naprawdę kupili to dziecko. Dzisiaj wprowadzone przepisy pozwalają nam mieć nadzieję, że bardzo uszczelniamy system. Czy w 100% załatwimy sprawę? Pewnie nie. Ale jestem przekonana, że na pewno utrudnimy pewne zachowania i zwrócimy uwagę na to, jak ważny jest problem malutkich dzieci, których adoptowanie jest bardzo ważne zarówno dla tych, którzy na nie czekają, jak i dla nich samych, po to, żeby szczęśliwe rodziny wychowywały szczęśliwe społeczeństwo. Bardzo dziękuję komisji kodyfikacyjnej, ministerstwu i wszystkim, którzy wspierali wnioskodawców w pracach nad tą ustawą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)