PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbigniew Chmielowiec (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Tegoroczne obchody święta Wojsk Lądowych miały wyjątkowy charakter, ponieważ obchodzone były jednocześnie z jubileuszem 15-lecia powołania Dowództwa Wojsk Lądowych. Uroczystości te zorganizowane zostały w warszawskiej Cytadeli dnia 12 września, czyli w dniu 329. rocznicy wiktorii wiedeńskiej. Początki święta Wojsk Lądowych sięgają ostatniego wielkiego zwycięstwa okresu I Rzeczypospolitej, czyli wiktorii wiedeńskiej z 1683 r. Z kolei tradycje obchodów świąt Wojsk Lądowych pochodzą z okresu II Rzeczypospolitej. Wojska Lądowe są jednym z czterech rodzajów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obok Sił Powietrznych, Marynarki Wojennej i Wojsk Specjalnych. Przeznaczone są do zapewnienia obrony przed atakiem lądowo-powietrznym w dowolnym rejonie kraju, w obliczu każdej formy zagrożenia militarnego. Składają się one z wojsk pancernych i zmechanizowanych, wojsk aeromobilnych, wojsk rakietowych i artylerii, wojsk obrony przeciwlotniczej, wojsk inżynieryjnych, wojsk chemicznych, wojsk łączności i informatyki, ponadto oddziałów i pododdziałów rozpoznania i walki elektronicznej, pododdziałów działań psychologicznych oraz pododdziałów logistycznych. Wojsko sił lądowych jest szczególnie cenne i potrzebne naszemu krajowi, stanowi bowiem trzon naszych Sił Zbrojnych RP. Czuwa nad naszym bezpieczeństwem, wykonując należycie swoje zadania, by w chwili zagrożenia stanąć w obronie narodu polskiego. Ponadto służy zapewnieniu pokoju na świecie, biorąc udział w różnego rodzaju misjach poza granicami kraju. Ten dzień, poza przybliżeniem zadań Wojsk Lądowych, jest także doskonałą okazją do chwili refleksji nad żołnierzami poległymi na polu bitwy. Stawiali oni dzielnie czoła, walczyli o naszą wolność. Takie dni powinny nas skłaniać do pochylenia się nad nimi. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę podziękować z tego miejsca wszystkim żołnierzom i pracownikom Wojsk Lądowych za ich zaangażowanie w codzienną służbę i pracę. Trud, jaki wkładacie w swoją pracę, zapewnia nam wszystkim bezpieczeństwo. Życzę więc, by wysiłek związany z pełnieniem tak odpowiedzialnej służby znalazł zawsze uznanie w oczach tych, o których bezpieczeństwo troszczycie się każdego dnia. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! W dniu 7 września tego roku Sąd Okręgowy w Opolu zarejestrował prawomocnie Stowarzyszenie Osób Narodowości Śląskiej. Dla nas, Ślązaków, jest to wielka chwila. Po raz pierwszy w naszej historii, powołując się na Konstytucję RP z 1997 r. i na prawo o stowarzyszeniach, sąd zarejestrował coś, co jest nasze, śląskie. To znaczy, że jest to wspólne dobro wszystkich Ślązaków, Polaków i Europejczyków. Baliśmy się o to, czy sąd postąpi zgodnie z prawem i zarejestruje stowarzyszenie, ponieważ prokuratura w swoim bezsensownym, bezargumentowym i po prostu nieodpowiedzialnym odruchu zaskarżyła wcześniejszy wyrok sądu rejonowego. W tym miejscu pragnę się pochylić nad całkowicie bezzasadnymi i bzdurnymi argumentami prokuratora. Małą satysfakcją jest to, że sąd obciążył prokuraturę kosztami postępowania w wysokości 450 zł. Rozumiem, że są to koszty kodeksowe, ale jaka szkoda, że tak niskie. Świadomość i poczucie odrębności wśród nas, Ślązaków, budzą się od lat. Teraz stajemy się równoprawnymi obywatelami RP. Nie jesteśmy już gorszą kategorią ludzi i nawet gdy sąd w swoim uzasadnieniu mówi, że: członkowie stowarzyszenia są niewątpliwie nawet jej, RP, obywatelami, to śmiem twierdzić, że my jesteśmy ludźmi świadomymi swych praw, a kilku z nas jest nawet posłami. I dobrze się stało, że będziemy równi. Założenie prokuratora, że rejestracja Stowarzyszenia Osób Narodowości Śląskiej prowadzi do powstania innej mniejszości narodowej, nieznanej ustawie o mniejszościach narodowych i etnicznych, jest niezgodne z art. 58 Konstytucji RP o wolności do zrzeszania się. Dziękujemy. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Andrzej Dąbrowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 17 września 1939 r. wojska sowieckie, wykonując postanowienia paktu między Hitlerem a Stalinem z dnia 23 sierpnia 1939 r. (zwanego paktem Ribbentrop-Mołotow), przekroczyły granicę Polski i rozpoczęły marsz na Zachód. Już 3 września ambasador niemiecki wysłał do rządu sowieckiego notę domagającą się wypełnienia zobowiązań sojuszniczych. Z ówczesnych wypowiedzi Mołotowa wynika, że Stalin czekał, aż Niemcy zajmą Warszawę. Stalin w swojej grze politycznej chciał pokazać, że za wybuch II wojny światowej odpowiadają wyłącznie Niemcy. Dziś większość historyków jest zgodna, że bez podpisania układu ze Stalinem, przy braku pewności, jak zachowają się rządy brytyjski i francuski, Hitler nie rozpocząłby wojny w 1939 r. Jej wybuch został przyspieszony przez działania dyplomatyczne Związku Sowieckiego, który ponosi za wojnę taką samą odpowiedzialność jak Niemcy. Przypomnijmy, że oficjalnie Sowieci głosili, że wkroczyli po to, żeby chronić ludność Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej. Należy zwrócić uwagę na dwie sprawy. Wojska niemieckie posuwały się na wschód, co groziło wkroczeniem ich na ziemie przyznane Związkowi Sowieckiemu tajnym protokołem do traktatu Ribbentrop-Mołotow, natomiast 12 września na konferencji w Abbeville francusko-brytyjska Najwyższa Rada Wojenna zdecydowała o tym, że wojska tych państw nie podejmą czynnych działań w obronie Polski, a to otwierało drogę do realizacji planów Stalina. W tej sytuacji, nie czekając na upadek Warszawy, Stalin wydał rozkaz ataku na Polskę. Wobec skierowania całości wojsk polskich do obrony granicy zachodniej na wschodzie pozostały tylko nieliczne oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza, które nie były w stanie stawić skutecznego oporu Armii Czerwonej. Wkraczające wojska sowieckie dokonywały masowych rabunków mienia, aresztowań i zabójstw. Funkcjonariusze NKWD byli inicjatorami rozpraw z właścicielami majątków ziemskich i osobami związanymi z polską państwowością (urzędnikami, księżmi, nauczycielami, policjantami). 10 lutego 1940 r. o świcie na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej rozpoczęła się pierwsza masowa wywózka Polaków do sowieckich łagrów i obozów pracy. Związek Sybiraków szacuje, że w sumie w wyniku czterech deportacji po 17 września 1939 r. Sowieci zesłali na nieludzką ziemię ponad milion Polaków, z czego zginął co trzeci wywieziony. Deportowanych wywożono do północnych rejonów ZSRR, w okolice Archangielska, do Republiki Komi, w północne rejony wschodniego Uralu, w okolice Irkucka, Tobolska, Tomska, do północnego i południowego Kazachstanu, Krajów Krasnojarskiego i Ałtajskiego, na Kołymę i Kamczatkę. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Już wkrótce w krakowskim parku Jordana zostanie odsłonięty pomnik sanitariuszki 5. Wileńskiej Brygady AK Danuty Siedzikówny ˝Inki˝, która została zamordowana na podstawie wyroku stalinowskiego sądu. Gdy 28 sierpnia 1946 r. stanęła przed plutonem egzekucyjnym, nie miała jeszcze 18 lat. Ponieważ jak wynika z niektórych źródeł, żołnierze nie zastrzelili dziewczyny, strzałem w głowę zabił ją dowodzący plutonem oficer SB. Danuta Siedzikówna do lipca 1946 r. służyła w wileńskiej brygadzie jako łączniczka i sanitariuszka, uczestnicząc w akcjach przeciwko NKWD i UB. Została aresztowana, gdy wyjechała do Gdańska po zaopatrzenie medyczne dla szwadronu, a następnie została osadzona w tamtejszym więzieniu. W akcie oskarżenia ˝Inki˝ znalazły się absurdalne zarzuty udziału w związku zbrojnym mającym na celu obalenie siłą władzy ludowej oraz mordowania milicjantów i żołnierzy Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ten pomnik jest wyrazem naszego hołdu dla tej młodej i dzielnej dziewczyny, ale także kolejnym symbolem pamięci o żołnierzach wyklętych i wszystkich ofiarach komunistycznych zbrodni. Z uwagą śledzę wszystkie ostatnie inicjatywy, które zmierzają do zbadania meandrów historii tamtych lat, a przede wszystkim do odnalezienia ofiar zbrodni oraz ustalenia niektórych dotychczas nieznanych bądź nawet skrzętnie skrywanych faktów. Jestem pod wrażeniem związanych z tym działań podejmowanych zarówno przez samorządy, organizacje, stowarzyszenia, jak i nawet przez osoby prywatne. Z drugiej jednak strony ubolewam, że to wszystko dzieje się tak późno (niektórzy nawet twierdzą, że dla naszego społeczeństwa o wiele za późno), a także że w gruncie rzeczy te wszystkie inicjatywy napotykają wiele przeszkód. Bo jeśli uda się sparaliżować działalność IPN-u, to wkrótce może okazać się, że np. prace na powązkowskiej Łączce były ostatnimi pracami archeologicznymi na tego typu cmentarzu. Co prawda powszechnie wiadomo, że trudno jest mówić o niewinnych ofiarach, zapominając o tych, którzy mordowali, jednak okrągłostołowi decydenci od lat przyzwyczajają nas do takiej właśnie rzeczywistości. Jak się okazuje, w III RP najtrudniej jest postawić przed sądem, a tym bardziej skazać komunistycznego zbrodniarza. Prokuratorzy IPN postawili przed sądem byłego prokuratora wojskowego Wacława Krzyżanowskiego - który oskarżał ˝Inkę˝ i żądał dla niej kary śmierci - oskarżając go o udział w komunistycznej zbrodni sądowej, został on jednak uniewinniony w sądzie drugiej instancji. Mimo kasacji wyroku na Danucie Siedzikównie do dziś nie został on skazany.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie poselskie chcę poświęcić ważnej uroczystości, która miała miejsce 3 września tego roku w Przemyślu. Była to uroczystość wręczenia księdzu arcybiskupowi Ignacemu Tokarczukowi Nagrody Honorowy ˝Świadek Historii˝. W dokumentach Instytutu Pamięci Narodowej zapisano, że nagroda ta jest przyznawana od 2009 r. osobom fizycznym szczególnie zasłużonym dla upamiętnienia historii narodu polskiego w poszczególnych regionach kraju oraz osobom wspierającym pion edukacyjny IPN w realizacji ustawowej działalności. Jest przyznawana obywatelom polskim oraz osobom niebędącym obywatelami polskimi. Nagrodę przyznaje kapituła, której przewodniczącym jest prezes Instytutu Pamięci Narodowej. Wnioskodawcami Nagrody ˝Świadek Historii˝ dla biskupa Tokarczuka byli: Wojciech Buczak, przewodniczący Regionu Rzeszowskiego NSZZ ˝Solidarność˝, oraz jego zastępca Andrzej Filipczyk. Nagrodę szacownemu emerytowanemu metropolicie przemyskiemu wręczyła Ewa Leniart, dyrektor Oddziału IPN w Rzeszowie. Przy tej okazji prezes IPN Łukasz Kamiński skierował do Jego Ekscelencji księdza arcybiskupa Ignacego Tokarczuka list gratulacyjny, w którym napisał m.in.: ˝Zasługi Jego Ekscelencji są niepodważalne dla zachowania polskiej tradycji i tożsamości, praw człowieka i praw narodu˝. Arcybiskup Ignacy Tokarczuk jest dla Polski, a szczególnie dla Podkarpacia. Jako ordynariusz diecezji przemyskiej odważnie, z narażeniem się ówczesnej władzy komunistycznej, upominał się o prawa katolików w PRL. Współpracował ze środowiskiem ˝Solidarności˝. W okresie pełnienia posługi biskupiej w diecezji przemyskiej powstało około 400 świątyń bez zezwolenia władz komunistycznych. Głosił wtedy porywające kazania, w których piętnował działania ówczesnych władz. Otwarcie mówił o mordzie katyńskim dokonanym przez Związek Sowiecki. W maju 2006 r. prezydent RP Lech Kaczyński uhonorował arcybiskupa Ignacego Tokarczuka Orderem Orła Białego. Z gmachu polskiego Sejmu składam laureatowi serdeczne gratulacje.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ze smutkiem przyjąłem informacje prasowe, że zamek w Baranowie Sandomierskim nazywany ˝małym Wawelem˝ jest przeznaczony do sprzedaży. Zamek został wzniesiony w XVI wieku na wzór królewskiego, otoczony jest 14-hektarowym parkiem. To jeden z najlepiej zachowanych obiektów architektury renesansowej w Europie. Tę renesansową perełkę znaną z historycznych podręczników sprzedaje Agencja Rozwoju Przemysłu. Właścicielem zamku był m.in. Rafał Leszczyński, którego syn Stanisław był królem Polski, potem zamek był własnością najznakomitszych magnackich rodów polskich: Wiśniowieckich, Sanguszków, Lubomirskich, Małachowskich, Potockich i Krasickich. Teraz właścicielem może zostać każdy, kto dysponuje odpowiednio grubym portfelem. Przedstawiciele Skarbu Państwa twierdzą, że decyzja o sprzedaży podyktowana jest brakiem rentowności. Niedawno opracowano plan rozbudowy mieszczącego się tam hotelu, powstał plan biznesowy, a także w drodze konkursu wybrano projekt. W umowie kupna nowy właściciel powinien obowiązkowo zagwarantować realizację warunków określonych przez konserwatora zabytków. W przeciwnym razie muzeum w zamku w Baranowie może być zlikwidowane, a zamek i park nie będą już dostępne dla zwiedzających. Niepewny będzie los 50 pracowników hotelu, restauracji i zamku po ewentualnej sprzedaży obiektu. Czy nie powinno się przekazać wzniesionego pod koniec XVI wieku obiektu, zabytku klasy zerowej, lokalnym samorządom i dofinansować go z budżetu centralnego? Dotychczasowy właściciel wydał na remonty, prace zabezpieczające i odnowieniowe około 17 mln zł. Wśród mieszkańców Baranowa i turystów ogłoszenie o sprzedaży zamku wywołało zdziwienie i obawy, czy ewentualny przyszły właściciel nie zamknie pałacu. Ostatnio zamek był wystawiony na sprzedaż w roku 1867. Jego ówcześni właściciele nie mieli pieniędzy na remont i naprawę poważnych zniszczeń, jakim zamek uległ w wyniku pożaru. Licytację wygrał bogaty obszarnik Feliks Dolański z Grębowa, a jego syn Stanisław Karol przywrócił rezydencji dawny blask, m.in. urządził kaplicę, która została ozdobiona imponującymi witrażami Józefa Mehoffera oraz ołtarzem z wyjątkowym obrazem Jacka Malczewskiego ˝Matka Boska Niepokalana˝. W rękach Dolańskich zamek pozostał aż do końca II wojny światowej. Gdy ostatni Dolańscy zmarli bezpotomnie, obiektem w imieniu Skarbu Państwa zarządzał tarnobrzeski Siarkopol. Zamek w latach 1959-1969 został odbudowany po zniszczeniach wojennych i odrestaurowany przez państwo. Od 15 lat zarządza nim Agencja Rozwoju Przemysłu SA w Warszawie, która teraz postanowiła sprzedać zabytek. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Czy naszego państwa nie stać na utrzymanie obiektu tak ważnego dla kultury i dziedzictwa narodowego? Dziękuję.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Chciałbym w moim dzisiejszym wystąpieniu poruszyć temat transmisji telewizyjnej meczów eliminacji do mistrzostw świata w piłce nożnej. W kończącym się właśnie tygodniu odbyły się dwa mecze eliminacyjne naszej reprezentacji w piłce nożnej - z Czarnogórą i Mołdawią. Polska reprezentacja wygrała jeden mecz, a drugi zremisowała. Wyniki te są umiarkowanie zadowalające. Należy wspierać naszą reprezentację i mieć nadzieję, iż uda się jej awansować do turnieju finałowego Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Brazylii w 2014 r. Niestety eliminacje na tę największą piłkarską imprezę na świecie już rozpoczęły się od wielkiego skandalu. Polacy nie mogli oglądać meczów z Mołdawią i Czarnogórą w telewizji publicznej. Co gorsza, decyzja, czy mecze będą transmitowane w telewizji publicznej, nie była znana aż do dnia poprzedzającego rozgrywki. Powstał nawet pomysł, by Polacy mogli oglądać transmisję gry naszej reprezentacji, gdy zapłacą 20 zł. W związku z całym zamieszaniem nasi rodacy, którzy zawsze kibicują polskim sportowcom, nie wiedzieli, czy mecze będą w ogóle dostępne w jakimś medium. Całe to zamieszanie kompromituje Polski Związek Piłki Nożnej, telewizję publiczną, Krajową Radę Radiofonii i Telewizji i ministerstwo sportu, które nie zareagowało na zaistniały problem. Mamy do czynienia z sytuacją, w której Polacy opłacający abonament radiowy i telewizyjny nie mogą oglądać meczów naszej piłkarskiej reprezentacji. Osoby odpowiedzialne za cały bałagan powinny ponieść tego konsekwencje i doprowadzić do stanu, w którym kolejne mecze reprezentacji Polski będą dostępne dla wszystkich Polaków w telewizji publicznej. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Jacek Bogucki
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pan poseł sprawozdawca w swoim wystąpieniu powiedział o naturze proponowanych zmian. Ona nawet nie jest pokrętna, bo jest wprost czytelne, że sensem proponowanej zmiany jest odebranie według waszych wyliczeń 600 mln zł z kieszeni polskich podatników. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Miliarda.) Według wyliczeń Prawa i Sprawiedliwości miliarda złotych. Krakowskim targiem co najmniej 800 mln Polacy stracą na waszej operacji. Mam zaszczyt w imieniu klubu Solidarna Polska przedstawić stanowisko wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Te trzy zmiany, o których wiele już tu było mowy, dotyczą m.in. ulgi internetowej. Przecież dostępność w Polsce nadal jest jedną z najniższych w Europie. Była tu mowa o 30%. Według badań nawet do 40%... (Poseł Izabela Leszczyna: Ale barierą nie jest cena.) Pani poseł, zaraz odniosę się do tego, co pani mówiła. Użyła pani takiego argumentu, że ulga była wprowadzona po to, żeby zrekompensować podwyżkę VAT. Zatem pytam panią poseł: Czy to znaczy, że VAT został obniżony? Nie. Nadal jest... Jest nawet o 1% większy, 23%. To za waszych rządów... (Poseł Izabela Leszczyna: Ale cena spadła.) Nadal wynosi 23%.
Mówca: Ryszard Terlecki
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie dotyczące dalszego obniżania poziomu materialnego naukowych środowisk akademickich. Dopiero co ograniczono możliwość pracy na drugim etacie, teraz dowiadujemy się, że rząd nie będzie przekazywać subwencji na tzw. drugoetatowców. To bardzo uderzy w środowisko akademickie. Nadto odbiera się coś, do czego zawsze to środowisko było przyzwyczajone, to znaczy ulgę, która sprawia, że opłaca się intensywniej pracować, że warto prowadzić badania naukowe, bo można uzyskać z tego powodu większe korzyści. Otóż nie, przekroczenie progu spowoduje obecnie, że te korzyści będą mniejsze. Jednym słowem jest to przepis, który w warunkach mizerii finansowej polskiej nauki i środowisk akademickich jeszcze tę sytuację pogorszy. Wydaje się, że rząd konsekwentnie do tego dąży, co oczywiście bardzo źle rokuje dla przyszłości Polski. (Oklaski)
Mówca: Włodzimierz Bernacki
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zadać jedno fundamentalne pytanie, ale skierowane nie do ław rządowych, lecz do osób nieobecnych tutaj dzisiaj: Gdzie są dziennikarze? Gdzie są dziennikarze? Wysoka Izbo, czy ta nieobecność nie jest przypadkiem dowodem na to, jak serwilistyczne jest to środowisko? Czy dziennikarze w pełni aprobują swoją nieobecnością propozycje rządu? Ale ad rem. Wysoka Izbo! Dwa tygodnie temu odbyło się posiedzenie podkomisji do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. Temat posiedzenia podkomisji dotyczył komercjalizacji wyników badań naukowych. Nikt spośród pracowników Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie był obecny, nie uczestniczył w tej debacie. Tydzień temu odbył się II Ogólnopolski Kongres Politologii w Poznaniu - wielka konferencja, obecnych ponad 1000 osób, pracowników uniwersytetów i szkół wyższych Polski. W programie wystąpienie wiceministra prof. Jacka Gulińskiego na temat komercjalizacji w nauce. Drodzy państwo, ale jeden problem: pana ministra po prostu nie było, podobnie jak nie było pani minister, nie było kogokolwiek ze strony Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. I teraz - rozumiem, dlaczego wprowadza się takie przepisy prawa. Rozumiem. Dlaczego? Ano dlatego, że tak naprawdę chcecie sprowadzić funkcje wykładowców szkół wyższych tylko i wyłącznie do funkcji wykładowców. To jest wasza funkcja. Tak jak rolę dziennikarzy sprowadziliście do roli przekaźników informacji rządu do ludu, tak z naukowców chcecie zrobić zwykłych wykładowców szkół powszechnych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt rządowy tej ustawy jest dziś procedowany już po raz trzeci. Próbowaliśmy odrzucić ten projekt w całości, niestety arytmetyka sejmowa nie pozwoliła na to. Za drugim razem z kolei próbowaliśmy go skierować do specjalnej komisji, składając wiele poprawek, i znowu arytmetyka sejmowa nie pozwoliła na to. Interpelowałem osobiście do pana premiera o zniesienie częściowej ulgi internetowej dla osób, które już i tak mają zamknięte drzwi. Dlatego pytam panią poseł sprawozdawcę, której nie ma w tej chwili: Czy warto zamykać te drzwi, które już są zamknięte dla ludzi, którzy są niepełnosprawni ruchowo i czasami wykonują pracę w domach, dla ludzi, którzy są starsi i biedni, którzy zamawiają czasami zakupy, bo taka jest możliwość teraz, żeby można było dowieźć je do domu? Czy nie warto jednak zachować tej ulgi dla tych osób najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Adam Abramowicz
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rząd argumentuje zniesienie ulgi internetowej tym, że ceny na te usługi spadły, ale cena usług Internetu zależy w bardzo dużym stopniu od czasu trwania umowy. Operatorzy rzeczywiście dają ceny niższe, ale pod warunkiem, że umowy są podpisywane na 2-3 lata. Tymczasem, jeżeli ta ustawa wejdzie w życie, ulgi przestaną obowiązywać już od początku 2013 r. W związku z tym co zrobić z tymi osobami, które podpisały takie umowy, licząc na to, że ulga będzie obowiązywała? W ich przecież dosyć skromnym budżecie domowym ta ulga była uwzględniana, bo każdy w dzisiejszych trudnych czasach planuje sobie wydatki. Umowa jest długa, umowa jest 2-3-letnia, a państwo tę ulgę zabieracie i już. To jest nieuczciwe i dlatego pytam, jak tutaj państwo do tego podchodzicie. Na dzień dzisiejszy te rodziny zostaną postawione w bardzo trudnej sytuacji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Leszek Dobrzyński
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pamiętam słowa pana premiera Donalda Tuska, który obiecywał, że każdego, komu chociaż przez myśl przemknie zwiększanie obciążeń podatkowych, osobiście usunie z rządu. I oto dzisiaj Platforma Obywatelska sięga ponownie do kieszeni podatników, kompletnie nie pamiętając o tamtych obietnicach. W przypadku każdego, kto przeczytał ten projekt, musi narastać pewne zdumienie, bo oto tych, którzy mają zyskać, nie ma wcale albo jest ich bardzo niewielu, natomiast tych, którzy mają na tym projekcie stracić, jest ogromna rzesza. Zatem zadaję pytanie: Czy te pieniądze, po które państwo sięgacie, mają tak naprawdę trafić do potrzebujących rodzin, czy też służyć załataniu ogromnej dziury, przepaści finansowej rządu Tuska i Rostowskiego? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Do pana ministra trzy kwestie. Panie ministrze, pierwsza to ulga na dzieci. Państwo rzeczywiście odbierają tę ulgę rodzinom, które mają szansę, aby tę ulgę mieć, czyli odliczyć kwotę ponad 1 tys. zł od podstawy opodatkowania, i mówią publicznie, że te pieniądze przesuwają na rodziny mniej zamożne. Ale mówił tutaj już o tym pan poseł Wipler, że to jest rzecz kompletnie nierealna, że państwo oferujecie tym rodzinom swoiste Niderlandy. Jeżeli po ogłoszeniu raportu GUS-u o stanie biedy w Polsce w 2011 r. okazało się, że w Polsce o 400 tysięcy wzrosła liczba ludzi żyjących w skrajnym ubóstwie, w tym w większości dotyczy to rodzin z więcej niż jednym dzieckiem, to jakże można mówić, że oferujemy ulgę tym rodzinom? Tam za waszych rządów przyrasta bieda. Druga bardzo ważna rzecz. Zgłosiliśmy stosowną poprawkę dotyczącą rodzin wiejskich, nie tylko zresztą rodzin ryczałtowców, rodzin korzystających z pomocy społecznej. Chodziło nam o to, aby ulgi na dzieci były ulgami powszechnymi. (Dzwonek) Już kończę, panie marszałku. Dlaczego rząd jest przeciwny temu rozwiązaniu dotyczącemu rodzin rolniczych, aby właśnie składały one deklarację podatkową, gdzie wykazywałyby wielkość podatku rolnego? Także rodziny rolnicze mogłyby właśnie odliczyć sobie ulgę na dzieci od tej wpłacanej kwoty podatku rolnego.