Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2014-02-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Właściwie nie planowałem zabierać głosu w sprawie, bowiem bardzo trudno występuje się w swoim imieniu, w swoim interesie, ale z drugiej strony, szczególnie po ostatniej publikacji, z dnia dzisiejszego, w jednym z poczytnych dzienników na mój temat i na temat tej sprawy, w której to publikacji pojawiła się ogromna ilość nieprawd, półprawd, wręcz nawet oszczerczych stwierdzeń, uznałem za stosowne to, żeby naświetlić Wysokiej Izbie okoliczności zdarzeń, które przywiodły, skłoniły Prokuraturę Rejonową w Legnicy do zwrócenia się Wysokiej Izby z wnioskiem o uchylenie mojego immunitetu poselskiego. I gdyby rzeczywiście sprawa była tak prosta, tak jednoznaczna, to pewnie dzisiaj tej debaty w Wysokiej Izbie by nie było i pewnie nie zabierałbym głosu w tej sprawie, ale sprawa nie jest tak oczywista, jak by się wydawało prokuratorom z Legnicy. Pozwólcie, szanowne posłanki, szanowni posłowie, że w możliwie maksymalnie zwięzły sposób przedstawię istotę sprawy, bowiem milczenie oznaczałoby zgodę na wszystkie stwierdzenia, które pojawiły się w środkach masowego przekazu, a szczególnie w ostatniej publikacji w poczytnym dzienniku. Otóż historia tej politycznej nagonki ma kilka odsłon i właściwie jest jak dramat w wydaniu Fredry, w którym w pierwszym już akcie na ścianie wisi strzelba i każdy oglądający sztukę zastanawia się, po co ona tam wisi, kiedy spadnie, a kiedy jeszcze wystrzeli. Ta historia ma swój początek prawie 6 lat temu. Był 17 maja 2008 r., około godz. 22, sobotni, ciepły majowy wieczór. Na osiedlowym parkingu w mieście Lubin dochodzi do stłuczki samochodowej. W jej efekcie jeden z samochodów ma stłuczoną przednią lampę, a drugi tylną. Dzieje się to około 1,5 km od mojego miejsca zamieszkania. W zdarzeniu tym bierze udział między innymi samochód zarejestrowany na mojego syna i moją synową. Jednak kierowcą i sprawcą parkingowej stłuczki nie jest mój syn, ale jego kolega, któremu syn dzień wcześniej pożyczył samochód. Niestety, z nieznanych przyczyn odjechał z miejsca zdarzenia. Dopiero następnego dnia zgłosił się na posterunku Policji w Lubinie i złożył także stosowne oświadczenie pisemne, w którym stwierdził, z detalami, że był uczestnikiem tego zdarzenia i opisał to zdarzenie. Kiedy policja otrzymała informację o zdarzeniu i po numerach rejestracyjnych doszła, kto jest właścicielem tego samochodu, nawiązała kontakt z moim synem, który przebywał na swojej posesji obok mojej posesji, bowiem obok siebie mieszkamy. Akurat był wtedy w moim domu. Nawiązała kontakt telefoniczny i syn zamówił taksówkę, pojechał na miejsce zdarzenia. Pierwsze, co policja zrobiła, to zbadała go alkomatem. Wynik był dodatni, bowiem młodzi ludzie sobotni wieczór spędzali przy grillu. Nie przesłuchała go, ale zatrzymała prawo jazdy, bo miał je przy sobie. Nie była zainteresowana miejscem pobytu samochodu syna ani jego stanem technicznym, a więc nie był to dla policji istotny fakt. Syn późną nocą wrócił z policji, oczywiście wynajętą taksówką. W kolejnych tygodniach policja przesłuchuje świadków, między innymi moją małżonkę. Przeprowadza także konfrontację, stawiając naprzeciwko poszkodowanej osoby, która brała udział w tym zdarzeniu, tych dwóch młodych ludzi, a więc mojego syna i jego kolegę, który przyznał się do udziału w tej kolizji. I co? Poszkodowana rozpoznaje osobę. Tą osobą nie jest mój syn. 19 września 2008 r. pokrzywdzona jest przesłuchiwana w prokuraturze i kolejny raz potwierdza, że sprawcą zdarzenia nie jest mój syn. 31 grudnia 2008 r. prokurator rejonowy w Lubinie umarza postępowanie ˝wobec niepopełnienia czynu i braku podstaw do wniesienia aktu oskarżenia˝. I co? Mamy 28 maja, tj. pół roku później, 2009 r. Działając w imieniu prokuratora generalnego prokurator Edward Zalewski, były prokurator Prokuratury Rejonowej w Legnicy, uchyla prawomocne postanowienie Prokuratury Rejonowej w Lubinie z dnia 31 grudnia 2008 r. Robi to, mimo że nie ma żadnych nowych faktów i okoliczności w sprawie ani nikt ze świadków przecież nie zmienił swoich wcześniejszych zeznań. I od tego momentu mój syn jest bohaterem różnych mediów, gdzie przedstawiany jest jako Szymon Z., ale dalej jest napisane: syn posła Ryszarda Zbrzyznego. A więc nie trudno odczytać, kto to jest Szymon Z. Jedyną nowością w tym postępowaniu jest wezwanie mnie w charakterze świadka przed oblicze Prokuratury Rejonowej w Legnicy, nie lubińskiej, która umorzyła postępowania, tylko legnickiej, w której do niedawna szefem przecież był pan prokurator Edward Zalewski, który uchylił prawomocne postanowienie prokuratora lubińskiego. Rozpoczyna się nowy, tym razem poselski, rozdział w sprawie. 27 października 2009 r., a więc prawie 1,5 roku od zdarzenia, zostałem przesłuchany przez prokuratora po raz pierwszy i jak dotychczas ostatni. Przesłuchanie było krótkie i lakoniczne. Stwierdziłem wówczas, że syn feralnego dnia przebywał na mojej bądź swojej, obok posadowionej, posesji. Był w towarzystwie synowej i swoich znajomych, których zaprosili na grilla. Odbywało się to na posesji syna. Dodałem też, że nie widziałem, żeby opuszczał to towarzystwo. Podobnej treści zeznania złożyli znajomi syna i wszyscy inni świadkowie. Dzisiaj również tak bym zeznał, bo przecież nie było inaczej. Prokuratura w dalszym postępowaniu sięgnęła po bilingi, także moje, co może zastanawiać i rodzić pytanie, czy przypadkiem nie nastąpiło tutaj złamanie prawa. Efekt tych zabiegów pewnie niemile zaskoczył prokuratora. Analityk kryminalny po analizie bilingów stwierdził: ˝Z uwagi, iż większość z tych stacji BTS położona jest w niedużej odległości, pokrywają one często ten sam obszar terenu. Z tego względu nie można było wykonać prezentacji przemieszczania się abonentów. Abonent będący w tej samej lokalizacji mógł korzystać z kilku różnych nadajników BTS˝. Bilingi w świetle tej opinii nie mogły stanowić jakiegokolwiek dowodu w sprawie, bowiem, jak zauważył analityk kryminalny, obszar będący w zainteresowaniu prokuratora, a więc około 1,5 km od mojego miejsca zamieszkania, obsługują aż trzy nadajniki BTS. Mimo miałkości zebranych dowodów prokurator rejonowy w Legnicy, pewnie wykonując polityczne zamówienie, sporządza akt oskarżenia przeciwko mojemu synowi i składa go do Sądu Rejonowego w Lubinie. I co? Sąd Rejonowy w Lubinie w dniu 4 marca już 2010 r., a więc prawie dwa lata od zaistniałego faktu, wbrew oczekiwaniom prokuratury oddala to oskarżenie. Prokuratura Rejonowa w Legnicy nie odpuszcza - zresztą zostało jej tak, jak widać, do dzisiaj - i odwołuje się do sądu drugiej instancji. Sąd Okręgowy w Legnicy kilka miesięcy później utrzymuje w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Lubinie. Wyrok uniewinniający mojego syna staje się prawomocny. Tak kończy się rok 2010. Nie jest to, jak później się okazało, definitywne zakończenie sprawy. Prokuratura legnicka nie daje za wygraną. Wchodzimy w rok 2011, rok wyborczy - wybory parlamentarne. Prokuratura legnicka doprowadza do skutecznej kasacji tego wyroku. Polityczna farsa nabiera tempa, bo wybory parlamentarne przecież tuż, tuż. Nie ma nowych faktów, nikt nie zmienia zeznań, nie ma nowych świadków i dowodów, jest jednak kasacja. Prokuratura Rejonowa w Legnicy rozwija skrzydła, rzecznik Prokuratury Rejonowej w Legnicy publicznie spekuluje w mediach i na konferencjach prasowych ˝o rzekomym składaniu przez posła Ryszarda Zbrzyznego kłamliwych zeznań. Mówi o karze więzienia i konsekwencjach politycznych związanych z pełnieniem mandatu poselskiego˝. Dziennikarze wracają do Szymona Z., syna posła Ryszarda Zbrzyznego. Nie sprzyja to oczywiście mojej kampanii wyborczej, która właśnie się toczy. Moje przedwyborcze spotkania często kończą się pytaniami o odpowiedzialność karną i jej polityczne konsekwencje. Do Sejmu wchodzę, biorąc ostatni mandat w okręgu wyborczym. Wcześniej uzyskiwałem zdecydowanie lepsze wyniki, jedne z najlepszych wyników wszystkich kandydatów do Sejmu. Sąd w 2011 r. nie rozpatruje ponownie sprawy, bo przecież tego króliczka trzeba cały czas gonić. Dopiero w lutym i maju 2012 r., kolejno, Sąd Rejonowy w Lubinie i Sąd Okręgowy w Legnicy, a więc te same, które orzekały wcześniej w tej sprawie, uniewinniając syna, zgodnie chyba z oczekiwaniami prokuratorów w końcu w Legnicy uznały, że syn mój jednak jest winny. I nie ma tu żadnego znaczenia, że te same sądy przy tych samych dowodach i prawomocnych zeznaniach wcześniej orzekły o braku jego winy. Te wszystkie i wiele innych faktów potwierdzają, że w sprawie tej wcale nie o syna chodziło, lecz o mnie. To moje dobre imię, to moja pozycja w regionie, mój polityczny i społeczny dorobek zostały położone na szali w tej perfidnej grze politycznej. Jako człowiek, który po raz szósty z rzędu uzyskał mandat poselski do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i od ponad 20 lat stoi na czele jednego z najsilniejszych na Dolnym Śląsku związku zawodowego, najwyraźniej stałem się niewygodną osobą dla obecnej władzy. Ośmielam się przecież publicznie ją krytykować i napiętnować jej decyzje. Są to ciężkie grzechy, nie do wybaczenia i trzeba zrobić wszystko, bym został za to ukarany. Cena nie gra roli. By osiągnąć zamierzony cel, można dopuścić się każdej niegodziwości. Pomówienia, oszczerstwo, manipulacja faktami - to tylko niektóre z propagandowych technik, jakie są używane przeciwko mnie. Zarzut rzekomego składania fałszywych zeznań doskonale w to się wpisuje. Fakt, że przy okazji niszczy się moją rodzinę, nie ma w tym wszystkim żadnego znaczenia. Zasługującym na największe potępienie jest fakt, że w tej haniebnej grze bierze udział państwowa instytucja, która została powołana do zupełnie innych celów. Z istoty swego istnienia powinna być symbolem obiektywności, rzetelności i sprawiedliwości, być niezawisła i stać daleko od politycznych wpływów. Niestety tak nie jest. Tymczasem legnicka prokuratura nadal w tej sprawie wykazuje nadzwyczajną stanowczość i determinację. Ostatnim aktem opisanej historii jest wniosek o uchylenie mojego immunitetu poselskiego. Króliczka przecież nadal trzeba gonić, zwłaszcza że znowu zbliżają się kolejne wybory. Dzisiaj tym króliczkiem jestem ja. Jednak nie oznacza to, że jutro tym króliczkiem nie może zostać ktoś inny, każdy z was tutaj zasiadających w Wysokiej Izbie. Jestem aktywnym politykiem, doskonale znanym w swoim okręgu wyborczym. Jestem przekonany, że powód i cel tej nagonki jest wyłącznie polityczny, bo przecież innego na pewno nie ma. Zwracam się do Wysokiej Izby: brońmy się przed prokuraturą, przed instytucjami państwowymi, które próbują realizować swoje polityczne aspiracje, a nie cele, do których zostały powołane. Dziękuję za uwagę.