Mówca: Kazimierz Moskal (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Okres prosperity Ropczyc rozpoczął się w XIV wieku, kiedy sukcesem zakończyły się starania o nadanie tej miejscowości praw miejskich. Zostały one nadane 3 marca 1362 r. przez króla Kazimierza Wielkiego. Bliskość Puszczy Sandomierskiej powodowała, że chętnie przybywali tu na łowy albo byli tylko przejazdem, gdy jechali z Krakowa do Lwowa, sami królowie: Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło czy Kazimierz Jagiellończyk. Pod opieką królewską miasto przy nowym szlaku handlowym na Ruś systematycznie się bogaciło, zyskując rozliczne przywileje. Jednym z przysparzających miastu bogactwa był przywilej zezwalający na pobieranie myta od kupców. Złoty okres dziejów Ropczyc był już tylko wspomnieniem w wiekach XVII i w czasie XVIII-wiecznych wojen i najazdów. Wszystkie dziedziny życia miejskiego ulegały stopniowej degradacji przez kolejne wojny i klęski elementarne. W XVII wieku miasto strawił pożar, a niedługo po nim ludność zdziesiątkowała zaraza. W połowie XVII wieku miasto niszczyły najazdy wojsk szwedzkich i wojsk księcia siedmiogrodzkiego Jerzego Rakoczego. W II połowie XVII wieku Ropczyce znacząco się wyludniły, co było m.in. przyczyną złamania zakazu królewskiego zabraniającego osiedlania się w mieście Żydów. Kolejne fale nasilenia klęsk elementarnych i wojennych przypadły na I połowę i lata 60. XVIII wieku (wojna północna, konfederacja barska). Powszechną codziennością stały się grabieże i gwałty. Kres walkom położyli zaborcy. Na podstawie traktatu rozbiorowego z 14 lipca 1772 r. Ropczyce weszły w skład Cesarstwa Austriackiego. W okres rozbiorowy Ropczyce wkroczyły zrujnowane gospodarczo. W XIX wieku miasto przeżyło kilka epidemii. Wśród klęsk bardzo dotkliwe były liczne powodzie. Tym tragicznym wydarzeniom towarzyszyły zazwyczaj klęski głodu. Najtragiczniejsze wydarzenia dotknęły Ropczyce oraz okoliczne wioski podczas nieudanego powstania krakowskiego i rabacji galicyjskiej. Mieszkańcy Ropczyc przeciwstawili się rozruchom chłopskim, podobnie jak ropczycki garnizon, po otrzymaniu posiłków z Rzeszowa. Do morderstw i rabunków doszło w wielu okolicznych wsiach i dworach. Życie utraciła znacząca część tutejszej polskiej elity. Wydarzenia te spowodowały zanik ropczyckich jarmarków i wielu przejawów życia gospodarczego. Wzrost znaczenia miasta nastąpił w II połowie XIX wieku. Przyczyniło się do niego utworzenie powiatu w Ropczycach. W mieście powstała siedziba starosty, izba skarbowa i sąd powiatowy. W środowisku miejskim stale wzrastała również świadomość narodowa i rozkwitała działalność patriotyczna. Trudno przecenić w tym względzie działalność Towarzystwa Gimnastycznego ˝Sokół˝, które wybudowało w mieście własną siedzibę. W regionie działały również inne organizacje o charakterze patriotycznym, m.in. Towarzystwo Sportowe ˝Strzelec˝. Działalność ta wydała plon w czasie I wojny światowej, kiedy to pod sztandarami Józefa Piłsudskiego czy Józefa Hallera służyli liczni ropczyczanie: harcerze, strzelcy, legioniści czy hallerczycy. Dnia l listopada 1918 r. Ropczyce uwolniły się od władzy austriackiej. Dla miasta rozpoczął się okres niepodległego bytu. W okresie międzywojennym Ropczyce nie wykazały dynamiki w rozwoju społeczno-gospodarczym. Kiedy 8 września 1939 r. do Ropczyc wkroczyły oddziały niemieckie, rozpoczął się prawie 5-letni okres terroru, prześladowań i walk. Miasto zostało wyzwolone 4 sierpnia 1944 r. Konsekwencje polityki okupanta niemieckiego Ropczyce odczuwały we wszystkich sferach życia społeczno-gospodarczego przez długie dziesięciolecia. W okresie powojennym następował powolny rozwój gospodarczy. W latach 60. i 70. powstała dzielnica przemysłowo-składowa na Czekaju. Rok 1990 r. zapoczątkował powstanie samorządu gminnego. Od 1999 r. Ropczyce są siedzibą powiatu ropczycko-sędziszowskiego.