Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ten projekt jest przejawem heroicznej walki rodziców o przyszłość ich dzieci. (Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Oczywiście.) Heroicznej, bo toczonej z rządem, który nie rozumie, na czym polega państwo obywatelskie, na czym polega państwo demokratyczne. Polemika ta jest toczona często z posłami, którzy mają problemy z czytaniem ze zrozumieniem. Ja akurat rozumiem doskonale, dlaczego pani Elbanowska przytoczyła kontekst połowy XIX w. w Anglii. Ponieważ, panie pośle, w krajach, które aspirują do roli krajów rozwiniętych, do roli krajów cywilizowanych, stawia się przede wszystkim na dobro człowieka, a zwłaszcza na dobro dziecka. W krajach cywilizowanych, w krajach, które chcą się rozwijać, stawia się na jakość edukacji, a nie na to, żeby było tanio i byle jak, byle tylko sprostać zapisom ustawy, byle na papierze wszystko było dobrze. Od tego, w jaki sposób będziemy dzisiaj inwestować w kształcenie naszych dzieci, w jakość ich wychowania, w jakość ich edukacji, będzie zależała przyszłość naszego kraju. Nie wiem, dla mnie to jest oczywiste. Natomiast jestem zażenowana, że tak podstawowe prawdy muszę tłumaczyć w Wysokiej Izbie posłom koalicji, przynajmniej niektórym. Panie pośle Kłosowski, akurat rozumiem, dlaczego strona rządowa nie oddelegowała do tej dyskusji pani minister Kluzik-Rostkowskiej. (Głos z sali: Bo się nie zna na edukacji.) Obawiam się, że pani minister Kluzik-Rostkowska nie byłaby w stanie zrozumieć metajęzyka, którym się tutaj posługujemy, bo jest to język specjalistyczny. A więc będę tutaj broniła pani wiceminister, która w imieniu rządu będzie odnosiła się do tego projektu, bo akurat w przypadku pani wiceminister nie mam wątpliwości, że ona ten metajęzyk zna. Aczkolwiek, pani minister, proszę się nie martwić, ja nie zakładam, że pani będzie za tym projektem, zakładam, że pani będzie stała twardo po stronie rządowej wbrew oczywistym argumentom, które zostały przytoczone przez wnioskodawców. Szanowni Państwo! Art. 48 konstytucji wyraźnie mówi, że zapewnia się prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami, zapewnia się to prawo rodzicom, mówi również, że wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania. Podobna, wydawałoby się, oczywista, prawda jest zawarta także w art. 1 ustawy o systemie oświaty. Mam często wrażenie, kiedy mówimy o tej pseudoreformie, o wtłaczaniu sześciolatków i pięciolatków na siłę do szkół, że o tej podstawowej prawdzie strona rządowa po prostu nie chce pamiętać. Dzisiaj obserwowaliśmy tu przejawy arogancji ze strony przedstawicieli tzw. władzy i próby wyśmiania i zdyskredytowania tego projektu w sposób niemerytoryczny. Czego domagają się rodzice? Rodzice domagają się tego, co jest oczywiste. To rodzice wiedzą najlepiej, czy ich dziecko od strony psychofizycznej jest przygotowane do podjęcia wcześniejszych obowiązków szkolnych, czy nie, czy jest wystarczająco dojrzałe od strony fizycznej, intelektualnej, emocjonalnej, psychicznej, czy będzie w stanie wytrzymać rygory, które ze sobą niesie regularna edukacja szkolna. Rodzice dopominają się o to podstawowe prawo. Złożenie zbyt wcześnie na barki dziecka zbyt dużych obowiązków sprawi, że to dziecko po prostu zniechęci się do szkoły, a te pierwsze niepowodzenia szkolne mogą zrujnować dalszą karierę edukacyjną takiego dzieciaczka. Później z tego powodu mamy fobie szkolne, mamy problemy z niepowodzeniami szkolnymi. Dziecko, i nie wiem, jak często musimy to powtarzać z tej mównicy, nie może się szkoły przestraszyć, dziecko musi się w szkole czuć bezpiecznie, musi się w niej dobrze bawić, bo uczy się poprzez zabawę i uczy się, zwłaszcza w tym pierwszym okresie, poprzez ruch. Ono nie może mieć problemów z utrzymaniem ołówka, a często je ma, bo rączka nie jest jeszcze wystarczająco wyćwiczona. Tymczasem strona rządowa nie ma żadnych problemów ze stwierdzeniem, że wszystkie pięciolatki, sześciolatki (Dzwonek) nadają się już do tego, żeby posyłać je do molochów często, które nie zapewniają im odpowiedniego standardu bezpieczeństwa. Ja się nie dziwię rodzicom, że chcą opiniować programy szkolne, że chcą opiniować podręczniki szkolne, bo ten podręcznik, który przedstawiliście państwo jako tzw. podręcznik rządowy, pozostawia bardzo wiele do życzenia i budzi wiele kontrowersji i merytorycznych, i metodycznych zwłaszcza. Ja się nie dziwię, że rodzice, zwłaszcza w kontekście tych różnego rodzaju programów równościowych, chcą opiniować programy, także programy przedszkolne, nie tylko programy szkolne, bo często wbrew ich woli i wbrew ich naturalnemu prawu zapisanemu w konstytucji przemycane są takie treści, które uderzają w tożsamość ich dzieci i które mogą złamać psychikę tych dzieci. Myślę tutaj o skandalicznych eksperymentach, które miały już miejsce w przedszkolu, z tożsamością płciową dzieci, z przebieraniem dzieci czy wtłaczaniem dzieciom atrybutów płci przeciwnej. To są niedopuszczalne eksperymenty i nie wolno tego robić za plecami rodziców, którzy nie wyrazili na to zgody. Ja się nie dziwię, że rodzice chcą, żeby szkoła została postawiona wreszcie na nogach, a nie na głowie. Ja się nie dziwię, że chcą opiniować sieć szkół i przedszkoli, bo to z ich podatków te szkoły i przedszkola są utrzymywane i nie może być tak, że dostęp do tych podstawowych placówek jest dla dzieci utrudniony. To jest dla mnie oczywiste. Rodzice dzisiaj dają nam wszystkim lekcję wychowania obywatelskiego. Robią to z pełną pokorą, ale przypominają państwu, kto w naszym kraju, kto w kraju demokratycznym jest suwerenem. Suwerenem są rodzice, suwerenem są ludzie. To jednak rząd powinien dostosować się do oczekiwań społeczeństwa, a nie odwrotnie. Wy nie jesteście od rządzenia, powinniście słuchać obywateli i w sposób krytyczny podchodzić do swoich pomysłów, bo mam wrażenie, że w przypadku pięciolatków i sześciolatków nie chodziło już o to, żeby wybrać najlepszą merytoryczną opcję, tu chodziło o to, żeby za wszelką cenę postawić na swoim. A więc odrobinę więcej pokory i sugestia - naprawdę, drodzy państwo, nie kompromitujcie się wnioskiem o odrzucenie tego projektu w pierwszym czytaniu. Dziękuję. (Oklaski)