Mówca: Andrzej Dera
Data: 2013-04-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko odnośnie do projektu z druku nr 1202, tj. naszego projektu ustawy o postępowaniu dyscyplinarnym wobec osób wykonujących niektóre zawody prawnicze. Nasz klub złożył ten projekt, gdyż uważa, że należy bardzo poważnie zająć się sądownictwem dyscyplinarnym. Rzeczywiście, tak jak zauważyli przedstawiciele wszystkich klubów, są z tym problemy po prostu. To sądownictwo jednak w wielu sytuacjach się nie sprawdziło. Jednak przyzwyczajenie do tego, że sądzi się swoich kolegów, system zależności - to wszystko powoduje, że te postępowania mają kilka bardzo charakterystycznych i bardzo niedobrych ze społecznego punktu widzenia wad. Przede wszystkim one są nieprawdopodobnie długotrwałe. Proszę zwrócić na to uwagę. Jak się przeanalizuje działanie całego sądownictwa dyscyplinarnego, to cechą charakterystyczną jest to, że one trwają nawet dłużej niż postępowania sądowe, a przecież nam wszystkim się wydaje, że postępowania sądowe w Polsce trwają zbyt długo. Postępowania dyscyplinarne trwają jeszcze dłużej. Jakby to sądownictwo samo nie zauważyło, że czas od popełnienia tego czynu do ewentualnego ukarania za czyn dyscyplinarny odgrywa fundamentalną rolę. Nie pamięta się o sprawach sprzed trzech, czterech lat, one ulegają zapomnieniu i nie wywołują żadnego zainteresowania. Natomiast pomijam tu jeszcze sam fakt sprawiedliwości kary. Wielokrotnie sądy są po prostu pobłażliwe, nie widzą istoty problemu. A więc potem odpowiedzialność jest jakby zrzucana na całe grupy zawodowe, na sędziów, na adwokatów, na radców prawnych, bo jeden taki przypadek rzutuje na ocenianie wszystkich i wszystkich wrzuca się do wspólnego worka. Bardzo się cieszymy, że wszystkie kluby zauważyły, że trzeba rozpocząć poważną debatę i dyskusję. Ze swej strony chcemy zagwarantować, że jesteśmy gotowi na szeroko rozumiany kompromis i porozumienie w tej sprawie. To nie jest tak, że uważamy, że ma być tak, jak myśmy zapisali. Uważamy tylko, że naprawdę trzeba zacząć rozmawiać i modernizować to postępowanie dyscyplinarne. Chcielibyśmy, aby w wyniku tych prac w polskim parlamencie stworzyć takie prawo, które spowoduje to, o czym mówiła chociażby moja przedmówczyni, że te postępowania będą jawne, szybsze, że one będą po prostu w odbiorze społecznym właściwe. Szanowni państwo, powiem, że miałem tę niewątpliwą okazję być w komisji Olewnika i mieliśmy tam szereg przykładów naprawdę poważnych błędów popełnionych przez prokuratorów, policjantów. To, co było charakterystyczne, to, co na przestrzeni dziesięciu lat można było zaobserwować - praktycznie żadnej odpowiedzialności dyscyplinarnej. Mimo że np. sami prokuratorzy stwierdzali, że popełniono rażące błędy, to w ogóle nie toczono wobec tych osób postępowań dyscyplinarnych. Czyli w samym odbiorze wewnętrznym było to poczucie bezkarności, takie, że właściwie można robić wszystko, bo jak popełniasz błędy, to nikt tego nie widzi, nikt nie prowadzi postępowania. A właśnie w interesie publicznym jest to, żeby była świadomość, że naruszenie etyki, dyscypliny, skutkuje jednak postępowaniem i ukaraniem, i przed tym nie uciekniesz. A więc to jest wielki problem, który zauważamy i dlatego złożyliśmy ten projekt. Chciałbym podziękować wszystkim klubom za to, że podeszły do naszego projektu tak rzeczowo, konkretnie, merytorycznie. Mówimy, że nasz projekt nie jest bez błędów. Rzeczywiście, on zawiera błędy, ale naszą intencją było rozpoczęcie dyskusji. Chciałbym serdecznie podziękować wszystkim klubom za to, że wyraziły zgodę na dalszą pracę. Mam nadzieję, że usiądziemy przy tym projekcie i będziemy się zastanawiać, jak ulepszyć merytorycznie postępowania dyscyplinarne. Jak nam się uda to zrobić, to mogę tylko jedną rzecz powiedzieć. Na pewno z ulepszenia dotyczącego postępowań dyscyplinarnych będą w konsekwencji zadowoleni obywatele, a o to w tym wszystkim tak naprawdę chodzi, żeby nasza praca służyła obywatelom. Dziękuję bardzo. (Oklaski)