PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dnia 30 grudnia ub.r. obchodziliśmy 70. rocznicę wybuchu powstania zamojskiego. Siły Batalionów Chłopskich wspomagane przez żołnierzy Armii Krajowej skoncentrowały swoje wojska zaraz po Bożym Narodzeniu 1942 r. pod miejscowością Wojda koło Zamościa. Walki trwały aż do lipca 1944 r., kiedy ocalałe jednostki Armii Krajowej wzięły udział w akcji ˝Burza˝. Niemcy w czasie drugiej wojny światowej, na przełomie 1942 r. i 1943 r., rozpoczęli realizację Generalnego Planu Wschodniego, który przewidywał deportację i likwidację ludności polskiej początkowo na Zamojszczyźnie, a później na innych terenach Polski. Polska partyzantka podjęła walkę z okupantem. Rozpoczęło się powstanie zamojskie. Niemcy dowiedzieli się o zgrupowaniu sił partyzanckich pod miejscowością Wojda koło Zamościa. Doszło do pierwszej w Polsce bitwy Batalionów Chłopskich z okupantem, która rozegrała się 30 grudnia 1942 r. i trwała ponad 6 godzin. Bitwa zakończyła się całkowitym zwycięstwem partyzantów. W jej wyniku zginęło 8 partyzantów i około 20 Niemców. W odwecie za tę akcję Niemcy zastosowali zasadę odpowiedzialności zbiorowej, przeprowadzając akcje pacyfikacyjne w wielu wsiach, mordując przeszło 700 osób, w tym kobiety i dzieci. W nocy z 25 na 26 stycznia 1943 r. trzy plutony dywersji bojowej Armii Krajowej (dwa z hrubieszowskiego, jeden z zamojskiego ˝Wiklina˝) napadły na osiedleńców niemieckich we wsi Cieszyn koło Grabowca. Akcją tą dowodził Góral, czyli Franciszek Krakiewicz. Wieś została spalona, zginęło około 160 kolonistów. Gubernator Krüger zameldował o tym Himmlerowi, ten polecił przeprowadzić szczegółowe śledztwo, a po wykryciu sprawców zastosować bezwzględne represje na kilku sąsiadujących wioskach, używając do tego celu także lotnictwa, aby nigdy więcej nie powtórzył się napad na osiedla niemieckie. Nadzieje Himmlera nie spełniły się. W niedługim czasie znów płonęły wsie osadników, takie jak Lipsko, Ruszów, Wierzbie, Zawada. 1 lutego stoczona została największa bitwa powstania zamojskiego pod Zaborecznem. Bitwa zakończyła się całkowitym zwycięstwem partyzantów. Oddziały niemieckie zostały rozbite przy minimalnych stratach własnych (jeden zabity, dwóch rannych). Niemcy na pół roku zaprzestali wysiedleń. W lutym 1943 r. na Zamojszczyźnie było zgrupowanych kilka tysięcy partyzantów, nie licząc uczestników chłopskiej samoobrony. Walki trwały aż do lipca 1944 r., kiedy ocalałe jednostki Armii Krajowej wzięły udział w akcji ˝Burza˝, podczas której wyzwolono m.in. Zamość i Szczebrzeszyn. Pod koniec lipca cała Zamojszczyzna została wyzwolona, wielu partyzantów musiało jednak opuścić rodzinne strony, uciekając przed represją władz komunistycznych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W związku z napływającymi informacjami dotyczącymi coraz większego rozdźwięku pomiędzy środowiskiem akademickim a organami państwa, w tym kierunkiem zarządzania Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego, apeluję do rządu Rzeczypospolitej i Sejmu, aby uwzględniony został głos Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego wskazujący na potrzebę stymulowania kapitału intelektualnego, umożliwiającego osiąganie ambitnych celów sektora nauki i szkolnictwa wyższego, aby rząd i Sejm przyjęły wieloletni program zwiększania nakładów na naukę i szkolnictwo wyższe po to, by realizować założenia strategii Polska 2030, aby opracowany został narodowy program rozwoju kapitału społecznego, aby mocniej promowany był etos dobrego wykształcenia w środowisku naukowym i społecznym, aby skutecznie eliminować patologię w sferze szkolnictwa wyższego, polegającą na sprzedaży wykształcenia i nadużywaniu zaufania studentów, aby opracowany został spójny system finansowania zadań edukacyjnych szkolnictwa wyższego, uwzględniający potrzeby rynku pracy i zróżnicowanie nakładów na kształcenie. Środowisko akademickie nie chce być niemym niewolnikiem państwa. Chce aspirować do miana świadomego kreatora, nowoczesnego, sprzyjającego zdolnym ludziom kraju. Nieliczenie się z postulatami mającymi oparcie w dorobku flagowych polskich uczelni i uczonych może na wiele lat zdegradować i zmarginalizować rozwój polskiej nauki, może doprowadzić do upadku autorytetów uczonych i spadku prestiżu uczelni. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie redaktora Smolorza. W czwartek, 10 stycznia br., po śląskich mediach przetoczyła się smutna dla wielu wiadomość: redaktor Michał Smolorz nie żyje. Odszedł niespodziewanie i nagle; tak jak wielu Ślązaków, zmarł na zawał serca. Cztery dni później, w poniedziałek, 14 stycznia, odbyło się ostatnie pożegnanie tego wyjątkowego człowieka. Na uroczystość pogrzebową przybyło ponad 1 tys. osób, w tym wielu znanych i ważnych dla Śląska osobistości. Wśród komentarzy i kondolencji, jakie pojawiły się w lokalnych mediach, przeważały słowa głębokiego smutku i wielkiej straty. Oto kilka z nich. Senator Kutz: ˝(...)Straciliśmy wybitnego Ślązaka. Umarł ktoś bardzo niezwykły. Wyjątkowa postać w przestrzeni życia obywatelskiego współczesnego Śląska. Nie można się z tym pogodzić. Michał Smolorz był sumieniem dzisiejszych Ślązaków (...)˝. Agata Pustułka, dziennikarka ˝Dziennika Zachodniego˝, z którym red. Smolorz przez wiele lat blisko współpracował: ˝(...)Nikt poza redaktorem Michałem Smolorzem nie miał tak wielkiej wiedzy o Śląsku, niewielu tak intensywnie jak on rozumiało Ślązaków, a praktycznie nikt nie pisał o Śląsku tak dobrym językiem, z wartkością, lotnością, prezentując wybitny warsztat dziennikarski. Słowa układały się w piękne zdania, a ze zdań wydobywały się mądre myśli (...)˝. Był swoim chłopem. Urodzony w Szopienicach, wykształcony na Politechnice Śląskiej, całe życie poświęcił Śląsku. Poliglota, człowiek renesansu. Jako jeden z pierwszych pokazał, że o trudnych dla Śląska sprawach można mówić bez nienawiści, orędownik hasła: prawda nas wyzwoli. Katolik. W ostatniej drodze towarzyszyły mu słowa wielkiego mistrza, Henryka Sienkiewicza, parafrazowane przez ks. Benedykta Hałotę, proboszcza jego parafii: ˝(...) Panie Michale, larum grają! Ojczyzna w potrzebie! A ty śpisz? Bezduszność, pycha i prywata się panoszą, kłótnie i swary, prawa boskie za nic mają! A ty śpisz? Spuścizna ojców niszczeje, przekonań swoich się zapierają! A ty śpisz? Za pióro nie chwytasz, językiem ciętym jak szabla do boju nie wzywasz? (...)˝. Wierzę, że ten apel nie zostanie bez odzewu. Panie Michale, pokój Twej duszy.
Mówca: Stanisław Pięta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Chciałbym gorąco podziękować wszystkim koleżankom i kolegom posłom, którzy znaleźli w sercu odwagę i sprzeciwili się debatowaniu nad projektami ustaw obrażającymi prawo Boże, prawo naturalne, Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, dobre obyczaje i interesy narodu polskiego. Pomimo różnic politycznych i światopoglądowych Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uratował swoją godność i uniknął kompromitacji. Wasza postawa nie zostanie zapomniana przez Polaków. Nie lękajcie się. Zwyciężyła prawda, słuszność i Bóg.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pod koniec ubiegłego roku odszedł kapłan niezłomny, arcybiskup Ignacy Tokarczuk. Patrząc na posługę tego wyjątkowego kapłana, możemy z żalem stwierdzić, że będzie go brakować nie tylko archidiecezji przemyskiej i naszemu Kościołowi, ale przede wszystkim całemu narodowi. Arcybiskup Tokarczuk był jednym z tych kapłanów, którzy w trudnych czasach reżimu komunistycznego, gotowi na poniesienie nawet najwyższej ofiary, nie ulegali żadnym naciskom władz ani zdradliwym propozycjom tzw. porozumienia. Z powodu swojej bezkompromisowości w głoszeniu prawdy poddawany był przez władze komunistyczne najprzeróżniejszym szykanom. W czasach, gdy powoływano do wojska kleryków, z diecezji biskupa Tokarczuka zawsze konsekwentnie wcielano wszystkich studentów przemyskiego seminarium. W innych diecezjach czasami odstępowano od tego rodzaju działań. Ponadto próbowano, korzystając z działań dyplomatycznych, zdyskredytować biskupa w oczach watykańskich ministrów, a przede wszystkim kolejnych papieży. Arcybiskup Tokarczuk pozostanie na zawsze w pamięci najbliższych żołnierzy antykomunistycznego podziemia, którzy w tamtych wyjątkowo trudnych latach zawsze mogli liczyć na jego pomoc. Z gościnności biskupa korzystał między innymi sierżant Jan Jandziś z podtarnowskich Mościc, żołnierz Armii Krajowej, który po wojnie dowodził oddziałem osłonowym tarnowskiego inspektoratu WiN. Jandziś przez wiele lat ukrywał się w przemyskim seminarium. Metropolita przemyski niósł także pomoc działaczom ˝Solidarności˝ i szykanowanym rolnikom. Był wielkim budowniczym kościołów. Pozostawił po sobie ponad 400 nowych świątyń, z czego spora ich liczba powstała bez stosownych zezwoleń władz komunistycznych. Ponadto był mistrzem w nawiązywaniu dialogu z innymi wyznaniami. Tam, gdzie władze starały się skłócić hierarchów i wiernych różnych wyznań, Ignacy Tokarczuk niósł pokój i pojednanie. Wielu z nas nasuwa się pewnie myśl, że był kapłanem na miarę tamtych trudnych czasów, który potrafił iść zawsze z prawdą. Z drugiej jednak strony jego śmierć sprawiła, że teraz jeszcze lepiej widzimy, iż kapłani i hierarchowie tej miary, niezłomności i siły charakteru mają do odegrania wielką rolę także we współczesnej Polsce.
Mówca: Piotr Szeliga (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Solidarna Polska z ogromnym niepokojem obserwuje działania ministra Sławomira Nowaka w dziedzinie transportu kolejowego. Coraz większe niezadowolenie społeczne wynika z fatalnej jakości taboru oraz infrastruktury. Ciągłe opóźnienia, awarie, odwoływanie połączeń powodują spadek liczby pasażerów. Minister Sławomir Nowak nie potrafi rozmawiać ze środowiskiem kolejarzy ani przedstawić konstruktywnych propozycji, poprawiających sytuację na polskich kolejach. W dniu 24 stycznia 2013 r. odbyła się w gmachu Sejmu RP ogólnopolska konferencja ˝Koleją w przyszłość˝ z udziałem m.in. liderów organizacji związków zawodowych. Celem konferencji była debata nad bieżącą sytuacją na polskich kolejach oraz możliwymi perspektywami rozwoju w przyszłości. Pomimo zaproszenia skierowanego do ministra Nowaka i prezesa PKP SA nie pojawił się żaden ich przedstawiciel. Podczas dyskusji zabrali głos przewodniczący największych związkowych organizacji branżowych: Leszek Miętek (prezydent Związku Zawodowego Maszynistów Kolejowych), Henryk Grymel (Sekcja Krajowa NSZZ ˝Solidarność˝) oraz Jan Przywoźny (Federacja Związków Zawodowych Pracowników PKP). Podczas konferencji zostały przedstawione dotychczasowe działania Solidarnej Polski, jakie zostały podjęte celem poprawy funkcjonowania transportu kolejowego w Polsce. Zaprezentowane zostały również najnowsze propozycje programowe i ustawowe, zmierzające do optymalizacji funkcjonowania Grupy PKP, w tym w szczególności zmiany jej struktury organizacyjnej, stworzenia silnego przewoźnika na rynku przewozów regionalnych ze spójną strategią oraz perspektywami rozwoju, a także zagwarantowania pracownikom na stanowiskach z bezpośrednią odpowiedzialnością za bezpieczeństwo ruchu właściwych warunków pracy. Projekty Solidarnej Polski wzmacniają także nadzór prezesa UTK nad równoprawnym traktowaniem wszystkich przewoźników kolejowych. Solidarna Polska konsekwentnie będzie podejmować wszelkie działania zmierzające do uzdrowienia sytuacji polskich kolei, przedkładając kolejne dobre projekty, usprawniające funkcjonowanie transportu kolejowego.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W sieci pojawiają się co rusz opinie, że Donald Tusk jest szefem największego i najdroższego zakładu fotograficznego. Internauci piszą z sarkazmem, że rząd PO-PSL łupi kierowców fotoradarami, a wielki zakład fotograficzny PO poważnie się rozkręca. Niezależnie od doprawianej do tego ideologii, że odbywa się to w ramach programu dotyczącego bezpieczeństwa, każdy myślący Polak wie, że program ma służyć tylko propagandzie Donalda Tuska, a setki nowych fotoradarów z pewnością służą zasypaniu dziury budżetowej i zdobyciu w ten sposób zaplanowanych w budżecie 1,5 mld zł. Internauci narzekają i argumentują, że fotoradary powinny być stawiane w miejscach szczególnie niebezpiecznych, a nie w miejscach, gdzie bezpieczeństwo jest niezagrożone. Ich lokalizacja ma zapewnić skuteczność w ściąganiu mandatów i zapewnić wpływy do budżetu. Uważają, że tylko facet, którego fotoradarowa uciążliwość nie dotyczy, bo za pieniądze podatników co weekend lata rządowym samolotem do Trójmiasta, może montować co kawałek koszmarne urządzenia. Wypowiadający się w sieci rodacy chcą, by nieradzący sobie z autostradami i koleją minister Sławomir Nowak zredukował liczbę fotoradarów tylko do szczególnie niebezpiecznych miejsc. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! To przecież niedawno, bo w 2007 r., Donald Tusk oskarżał PiS tymi słowami: ˝Polacy mają być kontrolowani wszędzie, w każdym miejscu, a na drodze przez fotoradary. To jest filozofia PiS. Utrudnić życie kierowcom do maksimum i na końcu ich skontrolować. (...) Tylko facet, który nie ma prawa jazdy, może wydawać takie pieniądze na fotoradary, a nie na drogi (...)˝. Za rządów Prawa i Sprawiedliwości fotoradary były przynajmniej stawiane w miejscach, gdzie ich ustawienie było zasadne, np. w okolicach tzw. czarnych punktów, tj: szkół, kościołów, osiedli, zjazdów i skrzyżowań. Za rządów PO i PSL-u fotoradary są ustawione tak, że mają karać nawet rowerzystów. Panie Marszałku! Na zakończenie chciałbym wskazać inny absurd, który opisałem w interpelacji poselskiej. Inspekcja Transportu Drogowego nie udostępnia właścicielom firm transportowych obrazów celem weryfikacji kierowców, którzy zostali zarejestrowani przez fotoradary.
Mówca: Sławomir Zawiślak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Niniejszym oświadczam, że podczas dzisiejszego głosowania nad przyjęciem w całości sprawozdania Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi o rządowym projekcie ustawy o środkach ochrony roślin przez pomyłkę zagłosowałem za przyjęciem ww. projektu ustawy. W związku z tym uprzejmie proszę o zmianę zapisu mojego głosowania i zaznaczenie mojego głosu jako wstrzymującego się od głosowania.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa w sprawie losu osób starszych w Polsce. Obecnie w Polsce żyje bardzo dużo osób starszych. Dotyczy to przede wszystkim osób, które są na emeryturach i rentach. Warto dodać, iż w związku ze słabą polityką prorodzinną społeczeństwo polskie starzeje się w zastraszającym tempie. Brakuje dzisiaj rządowi determinacji, aby odwrócić ten proces i zachęcić Polaków do rodzenia dzieci. Taki stan rzeczy doprowadzi w przyszłości do takiej sytuacji, że polskie społeczeństwo będzie jednym z najstarszych w Europie. Wykonując mandat posła, mam często możliwość spotykać się z ludźmi, bardzo często moje biuro odwiedzają osoby starsze, które narzekają na swój los. Niestety polskie państwo nie pomaga ludziom starszym. Stwierdzenie to dotyczy wielu kwestii. Na zły los polskich seniorów wpływ ma bardzo słaba opieka zdrowotna. Osoby starsze, które przepracowały całe życie, są bardziej narażone na choroby i urazy. Niestety opieka zdrowotna nie pozwala seniorom cieszyć się starością. Niemal w każdym szpitalu i ośrodku zdrowia możemy spotkać długie kolejki, w których większość stanowią seniorzy. Kolejnym problemem osób starszych jest polityka społeczna. Niestety emerytury polskich emerytów są jednymi z najniższych w Europie. Dodatkowo rząd odbiera emerytom ciągle kolejne przywileje, np. zniżki na przejazdy dla emerytów kolejarzy. Polscy seniorzy są grupą obywateli, którzy spotykają się w swym życiu z wieloma przeciwnościami losu. Zadaniem naszego państwa i rządu jest kształtowanie prawa w kierunku poprawy losu osób starszych. Nie możemy zapominać o tej ważnej grupie naszego społeczeństwa. Jednocześnie pragnę złożyć najserdeczniejsze życzenia wszystkim babciom i dziadkom, którzy w dniach 21 i 22 stycznia obchodzili swoje święto. Dziękuję za uwagę. Przebieg posiedzenia
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Solidarna Polska wnosi o rozszerzenie porządku obrad o informację ministra edukacji narodowej na temat ustaleń, które zostały dokonane w ubiegłym tygodniu w sprawie zmian w Karcie Nauczyciela. Chcielibyśmy dowiedzieć się od pani minister, a nie z doniesień medialnych, na co ministerstwo zgodziło się w trakcie tych rozmów. Wiem, że pani marszałek skierowała tę sprawę do komisji, ale komisja obradowała już na ten temat i niczego się nie dowiedzieliśmy. Pani minister nauczyła się mówić takim ezopowym językiem, że nic z niego nie wynika i potrzebna jest wyrocznia delficka, aby zorientować się, jak należy interpretować te wypowiedzi. W związku z tym mamy nadzieję, że pani minister Szumilas będzie bardziej wymowna wtedy, kiedy będzie mówiła do całego Sejmu. Chcielibyśmy wiedzieć, na co zgodziło się ministerstwo. Platforma Obywatelska obiecywała odbiurokratyzowanie pracy nauczycieli, tymczasem kwitnie papierologia i cały czas nakładane są na tę grupę zawodową coraz to nowe obciążenia. Pani minister, zapraszam do szkoły, myślę, że powinna sobie pani odnowić swoją wiedzę na temat pracy w szkole. Najwyższy czas, żeby sobie pani przypomniała, ile papierów muszą wypełniać nauczyciele, a z tego, co słyszymy, z wypowiedzi medialnych wynika, że będą obciążeni dodatkowym sprawozdaniem. A więc chcielibyśmy wiedzieć, jakie są faktyczne ustalenia. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Jakub Szulc
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze... (Gwar na sali) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Będę miał pytania do pana. Rzeczywiście sprawa nadzoru nad oszczędnościami jest rzeczą ważną i same SKOK-i były i są tym zainteresowane. Natomiast otrzymujemy projekt poselski, który głęboko ingeruje w działalność podmiotu w końcu o charakterze spółdzielczym. Były tutaj podnoszone różne zastrzeżenia do tego projektu. Chodziło o rozwiązania niekonstytucyjne, o taką ingerencję, która spowoduje podrożenie usług świadczonych przez SKOK-i, oraz inne rzeczy, które jakby pokazują, że ta główna intencja, którą prezentują wnioskodawcy, mówiąc szczerze, jest nieprawdziwa. Mam do pana ministra pytanie. W ten sposób próbuje się dokonać takiej głębokiej ingerencji w działalność właśnie podmiotu o charakterze spółdzielczym, a jednocześnie rząd i Komisja Nadzoru Finansowego tolerują to, co się dzieje w bankowości prywatnej. (Dzwonek) Takim najbardziej chyba dobitnym - już będę kończył, panie marszałku - przejawem tej tolerancji jest słynny ˝Projekt Chopin˝, jeżeli chodzi o PKO SA. Zapewne pan minister o tym słyszał. Komisja Nadzoru Finansowego umywa od tego ręce, wszyscy próbują to pozamiatać pod dywan, a jest to gigantyczne wyprowadzanie z systemu bankowego pieniędzy do - nie ma się co oszukiwać - podmiotu włoskiego, który ma potężne kłopoty finansowe. Uchodzi to płazem, nikt się tym nie interesuje, natomiast w odniesieniu do podmiotu polskiego, do ruchu spółdzielczego, następuje głęboka ingerencja, i to w wielu wypadkach niekonstytucyjna. To jest zastanawiające. Dziękuję bardzo.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać o ochronę depozytów, bowiem według dzisiejszego stanu prawnego depozyty w bankach są chronione na mocy ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym. Jeśli chodzi o dzisiejszy stan prawny i jeśli chodzi o SKOK-i, to te depozyty zabezpieczone są poprzez tzw. program ochrony depozytów spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych. Na ten program składają się dwa elementy. Pierwszy element to fundusz stabilizacyjny, a drugi element to ubezpieczanie depozytów. Moje pytanie związane jest z kontekstem tych dwóch różnych regulacji, bowiem nowelizacja ustawy idzie w kierunku wprowadzenia zabezpieczeń, jeśli chodzi o ochronę depozytów w SKOK-ach, które dotyczą banków, a więc poprzez Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Chciałbym zapytać, czym się różnią te dwie regulacje, która jest lepsza, która jest mniej kosztowna i czy wprowadzenie tej nowej bankowej zasady w przypadku SKOK-ów nie spowoduje powiększenia kosztów funkcjonowania, ograniczenia zdolności kredytowej, ograniczenia płynności finansowej itd. Czy to jest dobre rozwiązanie, czy ono ma sens i czy nie należałoby pozostawić tych rozwiązań, jeśli chodzi o ochronę depozytów, które obowiązują w dniu dzisiejszym? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Żyżyński
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Otóż pan poseł Zbrzyzny zadał bardzo trafne pytanie. Spowoduje to zwiększenie kosztów. Pytam pana ministra, dlaczego na siłę i z taką determinacją podciąga się kasy oszczędnościowo-kredytowe pod te rygory banków komercyjnych, które to rygory doprowadzają właśnie do zwiększenia kosztów. Zapomina się o tym, że SKOK-i funkcjonują w bardzo specyficznej niszy rynkowej i według własnych, bardzo specyficznych reguł, które nie dotyczą banków komercyjnych, dlatego że SKOK-i funkcjonują jak towarzystwa wzajemnej pomocy, czyli deponenci tych kas oszczędnościowo-kredytowych udzielają sobie wzajemnie kredytów. To jest zupełnie inna zasada funkcjonowania. Jednocześnie chciałbym zadać pytanie panu ministrowi. Toleruje się na gigantyczną skalę - na gigantyczną skalę - coś, co jest nazywane rynkiem nieregulowanym. Dlaczego w Polsce jednym przepisom nie podlegają wszystkie podmioty funkcjonujące w danym obszarze? Skoro mówi się o kasach oszczędnościowo-kredytowych, to dlaczego toleruje się jednocześnie na tak gigantyczną skalę rynek nieregulowany? Jak wiadomo, rynek nieregulowany prowadzi do tego, że wielu ludzi jest wciąganych w system zadłużenia (Dzwonek), w wyniku którego są pozbawiani majątku, a nawet mówi się, że ten system nieregulowany służy do zawłaszczenia majątku prywatnego obywateli. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Będę kontynuował - może bardziej prosto - pytanie skierowane do pana posła wnioskodawcy. Co tak naprawdę jest motywem skierowania tego projektu do Sejmu? Nie sądzę bowiem, aby taka opiekuńczość ze strony wnioskodawców dotyczyła członków SKOK i uczestników tego przedsięwzięcia, które sprawdziło się nie tylko w świecie, ale i w Polsce. Jestem członkiem SKOK i pamiętam, że w latach, kiedy było trudno, można było tam tylko pójść i spokojnie zaciągnąć na krótko kredyt, żeby można było przeżyć. Jeżeli dzisiaj państwo słyszycie, że jest 2,5 mln członków SKOK i tyle zgromadzonych środków, to znaczy, że Polacy zaufali temu systemowi. A dlaczego państwo nie byliście tacy sprytni i nie zareagowaliście wtedy, kiedy prezes Amber Gold po sześciu wyrokach nadal prowadził tę instytucję, która doprowadziła do tego, co jest. Dzisiaj, drodzy państwo, zajmijcie się tą instytucją, która wysyła ludzi na ulicę z reklamą: chwilówki. To jest przedsięwzięcie, które trzeba ukrócić (Dzwonek), i tu nie ma żadnej inicjatywy z waszej strony. (Poruszenie na sali) Pani poseł, proponuję, żeby pani złożyła taki projekt w imieniu klubu i to będzie naprawdę godne poparcia. Poprę to, bo nieszczęśnicy chcą z tego korzystać, ale wpadają w taką ruinę, że ta instytucja zamiast pomóc, grzebie tych ludzi.