Mówca: Andrzej Duda
Data: 2013-03-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dziękuję za to bardzo miłe przywitanie, panie marszałku, choć będziemy dzisiaj mówili o sprawach bardzo trudnych, ale niezwykle istotnych społecznie, które wzbudzają emocje bardzo wielu Polaków i wiążą się także bardzo często z wielkim bólem. Kraków, styczeń 2011 r., osiedle Kurdwanów, Tomasz C. jedzie samochodem. Czeka na niego kilkanaście osób, które także przyjechały swoimi samochodami. Tomasz C. orientuje się, że sytuacja jest dla niego niebezpieczna, zaczyna uciekać, traci panowanie nad samochodem, uderza w budynek. Wyskakuje z samochodu, ucieka pieszo. Dopadają go napastnicy, kilkunastu mężczyzn, i nożami, maczetami, widłami, pałkami katują Tomasza C. Tomasz C. umiera w wyniku odniesionych ran zaraz po przewiezieniu do szpitala. Prokuratura stawia sprawcom, których zdołano zatrzymać, zarzut pobicia ze skutkiem śmiertelnym. Powtarzam jeszcze raz, katowano go nożami, maczetami, widłami, pałkami. Chrzanów, noc z 10 na 11 kwietnia tego samego 2011 r. Trzech podpitych młodych mężczyzn atakuje bezdomnego człowieka, katuje go, wiąże mu nogi, wrzuca go do rzeki. Sprawcy zostają zatrzymani, zostaje im postawiony zarzut zabójstwa. Sąd tego zarzutu nie uwzględnia, stwierdza pobicie ze skutkiem śmiertelnym, wydaje wyrok 2,5 roku pozbawienia wolności i 4 lat pozbawienia wolności. Słupsk, 26 lipca 2009 r. Na zakrapianej alkoholem imprezie dochodzi do systematycznego zmasakrowania człowieka. Zostaje pobity przez kilka osób, przy czym sprawca, co do którego stwierdzono, że z pewnością w wyniku jego ciosów nastąpił zgon, katuje go, kopiąc wielokrotnie po głowie i klatce piersiowej. Nawet sąd stwierdza, że ofiara została skatowana. Sąd stwierdza pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Sprawca, ten najciężej oskarżony i skazany na najwyższą karę, otrzymuje karę 3,5 roku więzienia. Okuninka koło Lublina, 1 czerwca 2011 r. Czternastolatek zostaje najpierw wrzucony do wody, a potem otrzymuje kilka ciosów w twarz i w głowę, niektórzy twierdzą, że nawet kilkanaście, ponieważ trzech chłopaków, dwóch 16-letnich i jeden 18-letni, usłyszało od swojej koleżanki, że prawdopodobnie ten chłopak kiedyś ukradł jej telefon komórkowy. Chłopak umiera. Najstarszy ze sprawców, 18-letni, otrzymuje karę 2 lat w zawieszeniu. I ostatni przykład, chociaż można by ich wymienić znacznie więcej i mam ich tutaj znacznie więcej, ale nie chcę przedłużać wystąpienia, bo chyba te, które podałem, są już wystarczająco wymowne. Radom, 24 kwietnia 2011 r. Jedna z dyskotek, noc. Dochodzi do sporu pomiędzy studentem, drobnym chłopakiem, 160 cm wzrostu, a trzema zawodnikami lokalnej drużyny piłki ręcznej, chłopakami po 2 m wzrostu. Każdy, kto widział kiedykolwiek mężczyznę uprawiającego profesjonalnie piłkę ręczną, wie, że są to potężnie zbudowani mężczyźni, bo jest to sport niezwykle siłowy i niezwykle wymagający. Dochodzi między nimi do sporu, do drobnej szarpaniny. W lokalu rozdziela ich ochrona, zabiera tego młodego chłopaka, tego studenta, każe mu wyjść z lokalu, mówiąc mu: chłopcze, odejdź stąd. Chłopak już tam otrzymuje jeden cios w twarz, ale jeszcze nic się nie dzieje. Kiedy jednak wychodzi z lokalu, trzech wspomnianych piłkarzy ręcznych dopada go po drugiej stronie ulicy. Otrzymuje kilkanaście ciosów w głowę, jest kopany i umiera. Sprawcy otrzymują 2 i 3,5 roku pozbawienia wolności. Sąd nawet ich nie aresztuje, odpowiadają z wolnej stopy. W trakcie jednego z posiedzeń sądowych, kiedy po rozprawie matka zabitego do sprawców na korytarzu powiedziała: jesteście mordercami, ci rzucili się na nią i jeszcze szarpali się z rodziną ofiary. Szanowni Państwo! Takie rozwiązania, które doprowadzają do sytuacji, które tutaj opisywałem, przewiduje obecnie obowiązujący polski Kodeks karny. Uzasadniając wyrok w Radomiu, sędzia argumentowała: Całe tragiczne zajście trwało około 30-40 sekund. Tu zresztą są wątpliwości, ponieważ rodzina zabitego twierdzi, że wydarzenie w rzeczywistości wyglądało inaczej, niż przyjął ustalenia sąd, ale nie to jest najistotniejsze. Sąd stwierdza: Sprawcy nie mieli zamiaru, nie godzili się z tym, że dojdzie do śmierci. Jeden z biegłych powołanych przez rodzinę, ekspert w zakresie medycy sądowej, stwierdził, że jego zdaniem każdy z zadanych ciosów mógł być śmiertelny. Ale to, powtarzam, na marginesie, bo jest to spór o samo ustalenie faktów. I sędzia stwierdza: I tym to różni się od zabójstwa. Co najważniejsze, mówi: Proponowano 8 lat więzienia, ale jaką karę powinien orzec sąd, gdy na przykład oskarżeni biją przez kilkanaście minut przy użyciu niebezpiecznych narzędzi? Proszę państwa, dzisiaj zgodnie z obowiązującym stanem prawnym za pobicie ze skutkiem śmiertelnym Kodeks karny przewiduje karę od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Za pobicie, które skutkuje ciężkim uszkodzeniem ciała, nieodwracalnym, Kodeks karny przewiduje karę od 6 miesięcy do 8 lat. Jakież to są kary przede wszystkim w sytuacji, kiedy dochodzi do śmierci, gdy niestety w większości przypadków są to tak naprawdę umyślne zabójstwa? Szczególnie ten przypadek krakowski, który przytoczyłem na samym początku, jest ewidentnym zbiorowym zabójstwem. Jednak kwalifikacja to: pobicie ze skutkiem śmiertelnym, najwyższe zagrożenie - 10 lat pozbawienia wolności. W praktyce sądy takich kar nie zasądzają. Słyszeliśmy przecież, jakie kary są zasądzane w przypadku pobić ze skutkiem śmiertelnym, nawet tych najbardziej okrutnych. To jest, proszę państwa, kpina, coś, co wzburza opinię publiczną, co jest zjawiskiem tzw. wtórnej wiktymizacji dla rodzin ofiar, ponieważ powtórnie to w nich uderza: to nie tylko śmierć osoby im najbliższej, ale potem wyrok, który nie tylko w ich poczuciu, ale w poczuciu każdego człowieka myślącego rozsądnie jest po prostu zwyczajnie niesprawiedliwy. Nie może być, proszę państwa tak, że kara za śmierć, kara za spowodowanie śmierci, bardzo często w istocie z premedytacją, jest incydentem w życiu sprawcy. Bo jeżeli on otrzyma karę 3 lat pozbawienia wolności, tak naprawdę w praktyce wyjdzie z zakładu karnego, czyli z więzienia po 1,5 roku, po odbyciu połowy kary, z uwagi na warunkowe przedterminowe zwolnienie, jeżeli tam, w zakładzie karnym będzie się w miarę przyzwoicie sprawował. W istocie jest to zatem kara śmieszna. W życiu takiego sprawcy, tak naprawdę mordercy, nie powoduje ona praktycznie żadnej zmiany. Nie ma żadnych wątpliwości, że śmierć, zwłaszcza spowodowana w sposób drastyczny, w sposób okrutny, musi zaciążyć na całym życiu sprawcy. I nikt w społeczeństwie - być może poza jakąś grupą prawników w Polsce, którzy filozofują nad Kodeksem karnym i nad tym, jak biedny jest sprawca i jak bardzo trzeba o niego dbać, jak bardzo trzeba być wobec niego humanitarnym - nikt, proszę państwa, nie akceptuje tej sytuacji. Nikt. Powoduje to wzburzenie wśród ludzi, bo nie sprawca powinien być chroniony polskim Kodeksem karnym, tylko ofiara, a jeżeli doszło do śmierci, to rodzina tej ofiary. To są ludzie, którzy zasługują na ochronę. Dlatego też Prawo i Sprawiedliwość zdecydowało się wnieść do Wysokiej Izby projekt zmian w prawie karnym, który jest projektem mocnym, restrykcyjnym. Przewidujemy podwyższenie kar za zabójstwo, za pobicie, które skutkuje ciężkim uszkodzeniem ciała i utratą zdrowia, proponujemy podwyższenie kary i zmianę kwalifikacji za pobicie ze skutkiem śmiertelnym, zwłaszcza jeżeli dzieje się to ze szczególnym okrucieństwem, za przestępstwa umyślne, jeżeli ich skutkiem jest śmierć człowieka, a także za gwałt, za zmuszanie i nakłanianie do prostytucji, zwłaszcza dzieci, za znęcanie się nad rodziną. Projekt ustawy, co chciałbym bardzo jasno i wyraźnie powiedzieć, bo jest to kwestia istotna z punktu widzenia prawnego, ale również orzeczniczego, przewiduje m.in. wprowadzenie do obowiązującego katalogu kar nowej kary 20 lat pozbawienia wolności. Chodzi o to, aby nie tylko zaostrzyć przepisy karne, mieć taką możliwość, lecz również o to, aby umożliwić sądom zwiększenie wyboru spośród katalogu kar, jakie funkcjonują w kodeksie, poprzez wprowadzenie tej kary jako kolejnej kary obok 25 lat pozbawienia wolności i dożywotniego pozbawienia wolności jako kar samodzielnych. W projekcie proponuje się również - to także jest zmiana niezwykle istotna - aby kwalifikacja czynu jako zbrodni uwarunkowana była, jak dotychczas, umyślnym działaniem sprawcy, lecz także aby zbrodnią był również czyn popełniony ze szczególnym okrucieństwem, czyli zapis dokładnie stanowiłby, że będzie to czyn popełniony umyślnie lub ze szczególnym okrucieństwem. W naszym przekonaniu nie ma tutaj istotnego znaczenia, czy to szczególne okrucieństwo było ze strony sprawcy umyślne, czy też nieumyślne, czy on chciał działać albo czy powinien był przewidywać, że działa ze szczególnym okrucieństwem. Istotna jest ocena zewnętrzna jego zachowania: czy w rzeczywistości działał on w taki sposób, który można ocenić jako działanie ze szczególnym okrucieństwem, a wtedy obiektywnie uważamy, że jest to działanie zbrodnicze. Omawiając kolejne rozwiązania, chcę powiedzieć, że zmiana w § 3 art. 78 obejmuje kwestię warunkowego zwolnienia i polega na dodaniu zapisu, zgodnie z którym skazanego na dodawaną w kodeksie karę 20 lat pozbawienia wolności można będzie warunkowo zwolnić po odbyciu 12 lat kary. W tym samym artykule po § 3 dodaje się § 4, zgodnie z którym skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności za zbrodnię, o której mowa w art. 148 § 2, czyli za tzw. zabójstwo kwalifikowane, a więc zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem, zabójstwo w związku z wzięciem zakładnika, ze zgwałceniem albo rozbojem, w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie czy też z użyciem materiałów wybuchowych, można będzie zwolnić warunkowo dopiero po odbyciu 35 lat kary. Powtarzam to jeszcze raz: w przypadku skazania za tego typu zabójstwo kwalifikowane, szczególne, w przypadku skazania na dożywotnie pozbawienie wolności najwcześniejsze możliwe warunkowe przedterminowe zwolnienie będzie dopuszczalne dopiero po wykonaniu 35 lat kary pozbawienia wolności, czyli, mówiąc wprost, więzienia. Co więcej, wobec skazanego na karę 20 lub 25 lat pozbawienia wolności za tę kwalifikowaną zbrodnię zabójstwa w ogóle nie będzie można stosować warunkowego przedterminowego zwolnienia, a więc tacy sprawcy będą musieli w całości odsiedzieć wyrok 20 albo 25 lat pozbawienia wolności, w zależności od tego, na jaką karę skaże ich sąd. Idę dalej. W przepisach art. 117 § 1, art. 118 § 1 i 2, art. 118a § 1 i 2, art. 120, art. 122 § 1, art. 123 § 1 i 2, art. 127 § 1, art. 130, art. 134, art. 154 § 2, art. 156 § 3, art. 165 § 3, art. 166 § 3, art. 173 § 3, art. 207 i wreszcie art. 252 § 2 dodaje się do innych kar już wpisanych w tych przepisach karę 20 lat pozbawienia wolności jako możliwą do orzeczenia wobec przestępców, którzy popełnili wskazane tam czyny. Oczywiście w każdym przypadku o wymiarze kary w zależności od stanu faktycznego decydował będzie sąd. W art. 130 proponuje się zaostrzenie odpowiedzialności karnej za działanie na rzecz obcego wywiadu oraz dodanie przepisu, w myśl którego sąd, skazując sprawcę za czyny określone w § 1-4 tego artykułu, orzeknie środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych, a jeżeli sprawcą będzie żołnierz zawodowy - także środek karny, o którym mowa w art. 326 § 2 Kodeksu karnego, to jest wydalenie z zawodowej służby wojskowej. Analogiczne zmiany obejmą przestępstwo określone w art. 134, czyli zamach na życie prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Proszę państwa, przestępstwo szpiegostwa jest wyjątkowo dotkliwym przestępstwem przeciwko państwu. Wszystkie państwa chronią się przed tego typu zjawiskami, przed tego typu działaniami przestępczymi, stosując bardzo surowe kary. Nie ma żadnego powodu, aby Polska jako szanujące się państwo za takie czyny nie stosowała kar surowych. Ponieważ są to czyny groźne, które w istocie godzą w byt państwowy, ich sprawcy powinni być karani surowo. My co do tego nie mamy żadnych wątpliwości, stąd nasza propozycja w tym zakresie. W art. 135 jako wnioskodawcy proponujemy zaostrzenie odpowiedzialności karnej za czynną napaść na prezydenta Rzeczypospolitej. Czyn ten byłby zagrożony karą od roku do 10 lat. Proponujemy także skreślenie § 2 tego artykułu, który dotyczy publicznego znieważenia prezydenta RP. W art. 148 § 1 i 2, a więc w przypadku zbrodni zabójstwa, wprowadzamy wspomniane zaostrzenie odpowiedzialności karnej. Najniższa kara za wskazane przestępstwa będzie wynosiła 20 lat pozbawienia wolności, a nie, jak dotychczas, czas nie krótszy niż lat 8, a jeżeli jest to zabójstwo kwalifikowane - od lat 12. W istocie zatem wymiar kary to 20 lat pozbawienia wolności lub 25 lat pozbawienia wolności, lub dożywotnie pozbawienie wolności. Przy czym w przypadku zabójstwa kwalifikowanego, o którym mówiłem wcześniej, a więc ze szczególnym okrucieństwem, związanego z wzięciem zakładnika czy z motywacją zasługującą na szczególne potępienie i innymi wskazanymi tam sytuacjami - przypomnę jeszcze raz to, co już mówiłem - warunkowe przedterminowe zwolnienie sprawcy skazanego na dożywocie nie byłoby możliwe przed upływem 35 lat kary pozbawienia wolności, a w przypadku skazania na karę 20 lub 25 lat pozbawienia wolności ta kara musiałby być wykonana w zakładzie karnym w całości, a więc warunkowe przedterminowe zwolnienie przy kwalifikowanym zabójstwie w ogóle nie byłoby możliwe. Wreszcie to przestępstwo najistotniejsze. W naszym poczuciu jest ono dzisiaj najtragiczniejsze dla społeczeństwa, najgorzej odbierane jest orzekanie kar za to przestępstwo, najtrudniejsze jest to dla rodzin ofiar. Chodzi o pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Proponujemy, aby było tutaj zaostrzenie odpowiedzialności karnej, tak aby w przypadku, gdy dochodzi do trwałego, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka, kara za ten czyn wynosiła od 2 do 12 lat pozbawienia wolności. Gdyby zaś skutkiem bójki lub pobicia była śmierć człowieka, sprawca podlegałby karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12 albo karze 20 lat pozbawienia wolności. Tu sąd miałby wybór. Jeżeli jednak śmierć w wyniku bójki lub pobicia byłaby skutkiem działania sprawcy ze szczególnym okrucieństwem, wówczas sąd byłby zobligowany do skazania sprawcy na karę 20 lat pozbawienia wolności, 25 lat pozbawienia wolności albo na karę dożywotniego pozbawienia wolności, a więc w istocie tak, jak przy zabójstwie. Stwierdzamy to z pełną odpowiedzialnością: Tak, ten czyn, czyli pobicie ze skutkiem śmiertelnym, w sytuacji gdy zachowanie sprawcy wskazuje na szczególne okrucieństwo i cechuje się szczególnym okrucieństwem, a w efekcie prowadzi do śmierci takiej osoby, która zostaje w istocie zakatowana, będzie traktowany jak zabójstwo i w takiej sytuacji sąd będzie musiał orzekać takie właśnie kary. Uważamy, że tego wymaga po prostu elementarna sprawiedliwość i że takie jest oczekiwanie. W art. 163 § 3 wnioskodawcy proponują zaostrzenie odpowiedzialności karnej za sprowadzenie zdarzenia, które zagraża zdrowiu lub życiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, którego następstwem jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób. Sprawca takiego przestępstwa będzie podlegał karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12 albo karze 20 lat pozbawienia wolności. W art. 197 § 1, § 3 i § 4 proponuje się zaostrzenie odpowiedzialności karnej za gwałt, czyli, po pierwsze, za doprowadzanie innej osoby do obcowania płciowego za pomocą przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, co byłoby zagrożone karą nie niższą niż 3 lata pozbawienia wolności, a więc nie byłby to już, tak jak jest dzisiaj, zgodnie z Kodeksem karnym, występek, ale byłaby to zbrodnia, po drugie, za gwałt wspólnie z inną osobą albo wobec dziecka poniżej lat 15, albo wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry, co byłoby zagrożone karą nie niższą niż 5 lat pozbawienia wolności. Ponadto w przypadku gdy sprawca gwałtu będzie działał ze szczególnym okrucieństwem, kara pozbawienia wolności wynosiłaby nie mniej niż 8 lat, 20 lat pozbawienia wolności albo 25 lat pozbawienia wolności. W art. 203 wnioskodawcy proponują zaostrzenie odpowiedzialności karnej za doprowadzenie innej osoby do uprawiania prostytucji. Proponuje się, aby przestępstwo to było zagrożone karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata, czyli także byłoby ono traktowane jak zbrodnia. (Poruszenie na sali) Uważamy, że doprowadzanie innej osoby do uprawiania prostytucji jest działaniem wyjątkowo szkodliwym społecznie i zasługuje na absolutne potępienie oraz surowe, a nie symboliczne, szanowni państwo, karanie. (Poseł Ryszard Kalisz: Och.) Tak jest, panie pośle, właśnie tak. W art. 204 § 1 i § 3 wnioskodawcy proponują zaostrzenie odpowiedzialności karnej za nakłanianie innej osoby do uprawiania prostytucji lub ułatwianie jej tego. Sprawca takiego przestępstwa podlegałby karze pozbawienia wolności od lat 3. Jeżeli jednak sprawca dopuszczałby się tego czynu wobec dziecka lub czerpałby korzyści z prostytucji dziecka, podlegałby karze pozbawienia wolności od lat 5, karze 20 lat pozbawienia wolności albo karze 25 lat pozbawienia wolności. Proszę państwa, jeżeli chodzi o nakłanianie dziecka do prostytucji albo czerpanie korzyści z prostytucji dziecka, zaostrzenia kary i surowego karania chyba nawet nie trzeba uzasadniać przed Wysoką Izbą. W art. 205 proponuje się zmianę, której wynikiem będzie obowiązek ścigania gwałtu z urzędu. W art. 207 proponuje się zaostrzenie odpowiedzialności karnej za przestępstwo znęcania się fizycznego lub psychicznego nad rodziną, czyli przede wszystkim nad osobą najbliższą lub inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad dzieckiem lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, a jeżeli takie działanie połączone byłoby ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, jak również gdy następstwem tych czynów byłoby targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, wówczas także zaostrzenie kary uważamy za zasadne i przewidujemy takie rozwiązanie. W przepisie tym dodaje się ponadto § 5 w art. 207, zgodnie z którym za przestępstwa tu określone sąd obowiązkowo orzekałby środek karny, o którym mowa w art. 41a § 1, czyli zakaz zbliżania się i kontaktowania, a w szczególności nakaz opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu mieszkalnego przez sprawcę. Przede wszystkim mamy tu na względzie tych, którzy dopuszczają się znęcania nad rodziną. W art. 228 § 1, § 3 i § 5 wnioskodawcy proponują zaostrzenie odpowiedzialności karnej za przyjmowanie korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej. W art. 252 § 2 proponuje się zaostrzenie odpowiedzialności karnej za wzięcie lub przetrzymywanie zakładnika w celu przymuszenia organu państwowego lub samorządowego, instytucji, organizacji, osoby fizycznej lub prawnej albo grupy osób do określonego zachowania się, jeżeli czyn ten łączy się ze szczególnym udręczeniem zakładnika. Jest propozycja, aby sprawca takiego czynu był karany karą nie niższą niż 8 lat pozbawienia wolności, karą 20 lat pozbawienia wolności lub karą 25 lat pozbawienia wolności. Proponowane przez wnioskodawców zmiany w Kodeksie karnym obejmują także uchylenie następujących przepisów kodeksu: art. 212 mówiącego o przestępstwie pomówienia, art. 213 i art. 214 jako konsekwencji skreślenia art. 212 oraz § 3 w art. 226 mówiącego o publicznym znieważeniu lub poniżeniu konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej. Proponowane przez wnioskodawców zmiany obejmują również przepisy Kodeksu postępowania karnego i łączą się one z intencją jak największego wzmocnienia ochrony rodziny. W art. 275a § 2 proponuje się zmianę, zgodnie z którą środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia przez oskarżonego o przestępstwo popełnione z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził, będzie stosowany na wniosek pokrzywdzonego, także na wniosek pokrzywdzonego. Ponadto dodaje się § 3a, który zmierza do przyspieszenia orzekania w sprawie opisanego wyżej środka. I wreszcie będzie też nowe brzmienie § 4, co jest konsekwencją umożliwienia pokrzywdzonemu złożenia rzeczonego wniosku, dzięki czemu pokrzywdzony będzie mógł także wnosić o przedłużenie stosowania tego środka. Projekt złożony przez wnioskodawców wprowadza również stosowne zmiany w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. Pierwsza z nich polega na tym, że skazanego na 20 lat pozbawienia wolności, podobnie jak skazanego na karę 25 lat pozbawienia wolności oraz karę dożywotniego pozbawienia wolności, będzie umieszczało się w zakładzie karnym typu zamkniętego - to jest art. 88 § 5 kodeksu. Druga jest konsekwencją wcześniej wskazanej zmiany i obejmuje stosowne zmiany w brzmieniu art. 139 § 6. Na zakończenie prezentowania uzasadnienia chciałbym podkreślić, że zgodnie z opiniami przedstawionymi przez Biuro Analiz Sejmowych proponowane przez wnioskodawców zmiany, zwłaszcza jeżeli chodzi o ochronę dzieci, o ochronę małoletnich, są całkowicie zgodne z prawem Unii Europejskiej i w zasadzie realizują wytyczne, jakie są zawarte w wiążących Polskę umowach międzynarodowych, w szczególności w zakresie wspomnianego prawa europejskiego. Kończąc moje wystąpienie, chciałbym tylko wyrazić opinię, iż jest mi smutno, że właśnie dzisiaj jest rozpatrywany projekt w tak ważnej i istotnej społecznie sprawie, tak dotkliwej, która wzbudza tak silne emocje, w sprawie, którą jest właśnie orzekanie kar przede wszystkim za pobicie ze skutkiem śmiertelnym. Te kary dzisiaj są zupełnie nieadekwatne do popełnionego czynu, do jego istoty, do tego, jak on jest postrzegany społeczne, i do tego, jakie są oczekiwania wobec sądu. Powtarzam, jest kompletna nieadekwatność. Chodzi o to, że proponowane przez nas zmiany w tym zakresie, a jest to sprawa od dawna już dyskutowana, są rozpatrywane w Wysokiej Izbie właśnie w piątek, kiedy niestety tak mało parlamentarzystów jest na sali. W związku z tym szeroka dyskusja nie będzie możliwa. Jednocześnie chciałbym bardzo serdecznie podziękować tym spośród państwa parlamentarzystów, którzy są na sali, uczestniczą w rozpatrywaniu tego projektu i, mam nadzieję, będą uczestniczyć w dyskusji nad nim. Dziękuję bardzo. Proszę o jego poparcie. (Oklaski)