Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2014-04-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Autorzy projektu dotyczącego edukacji seksualnej sugerują, że w polskiej szkole nie ma takich treści i że nie ma takiej edukacji. To nie jest prawda. Odsyłam państwa do programu wychowania do życia w rodzinie i do bardzo dobrych podręczników z tego zakresu. Wiedza dotycząca seksualności człowieka znajduje się w tym programie i jest dostosowana do dojrzałości i możliwości percepcyjnych uczniów. Ten program jest programem edukacji seksualnej typu A, czyli edukacji seksualnej, która namawia do wstrzemięźliwości i mówi, że sfera seksualna nie jest sferą odizolowaną w życiu człowieka, wiąże się z innymi sferami naszej aktywności. W tej edukacji seksualnej jest mowa o tym, że inicjację seksualną powinno się podejmować wtedy, kiedy jest się człowiekiem dojrzałym, kiedy ta inicjacja wiąże się z głębokim poczuciem miłości i kiedy drugi młody człowiek jest w stanie wziąć odpowiedzialność za funkcjonowanie w rodzinie i za los tej rodziny. Proszę mi powiedzieć, co jest złego w tak pomyślanej edukacji. Proszę państwa, jakie są efekty wychowania do życia w rodzinie? Najniższa liczba aborcji w Europie, najniższa liczba zachorowań na HIV i AIDS, najniższa liczba nieplanowanych poczęć w Europie. Proszę sobie porównać te dane, dane z Polski, z danymi ze Szwecji i Wielkiej Brytanii, w których wprowadzono bardzo niszczący typ edukacji seksualnej, edukację seksualną typu B, tzw. biologiczną. Ten model edukacji seksualnej, edukację biologiczną, proponują inicjatorzy tego projektu. My na ten typ edukacji seksualnej się nie zgadzamy, uważamy, że będzie on dewastował wnętrza młodych ludzi. W tym modelu jest mowa jedynie o technicznym podejściu do zabezpieczania się przed ewentualną niepożądaną ciążą, natomiast okazuje się, i na to wskazują doświadczenia krajów Europy Zachodniej, że ta techniczna informacja nie jest skuteczna, że właśnie w tych krajach, w których wprowadzono ten dewastacyjny typ edukacji seksualnej, tych nieplanowanych poczęć jest bardzo, bardzo dużo, znacznie więcej niż w Polsce. Autorzy tego projektu proponują, by edukację seksualną oprzeć na niezwykle kontrowersyjnych, by nie powiedzieć skandalicznych, standardach edukacji seksualnej, które zostały zaproponowane przez Światową Organizację Zdrowia. Przypomnę, że w warstwie informacyjnej dzieci od 0 do 4 lat powinny być informowane o masturbacji, dzieci od 4 do 6 lat powinny wiedzieć, że masturbacja wiąże się z przyjemnością, dzieci od 6 do 9 lat mają uzyskiwać wiedzę na temat zapobiegania nieplanowanej ciąży, a dwunastolatkowie mają już być ekspertami w zakresie stosowania środków antykoncepcyjnych. Oczywiście z tym wszystkim wiąże się także uderzenie w rodzinę jako podstawową jednostkę społeczną. Niezwykle bulwersujące są natomiast zalecenia w odniesieniu do dzieci od 12 do 15 lat. Zacytuję, bo niektórzy członkowie Ruchu Palikota nie bardzo w to wierzą nawet wtedy, kiedy cytuję te zapisy. Otóż w ramach umiejętności te dzieci, bo mówimy o ludziach w wieku od 12 do 15 lat (Dzwonek), mają dokonywać wolnych i odpowiedzialnych wyborów i powinny osiągnąć umiejętność oceny konsekwencji, zalet i wad każdego możliwego wyboru, w nawiasie: partnerzy, zachowania seksualne. Interpretuję to tak, że - w rozumieniu autorów tego standardu - skoro te dzieci mają wybierać partnerów i zachowania seksualne, to powinny już mieć w tej materii wiedzę i doświadczenie. Pragnę więc przypomnieć, że w prawie polskim podejmowanie współżycia seksualnego z dzieckiem poniżej 15 lat jest przestępstwem, jest karane. Te kary powinny być wprowadzane w życie w sposób bardzo konsekwentny. Podsumowując, oczywiście jesteśmy przeciwko temu projektowi i wyraziliśmy tę opinię także w zgłoszonym wniosku o odrzucenie projektu tej ustawy w pierwszym czytaniu. W naszej ocenie to nie jest edukacja, to jest po prostu propozycja demoralizacji. Dziękuję. (Oklaski)