PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Łukasz Borowiak
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Profilaktyczne przeprowadzanie badań mommograficznych i cytologicznych, a także profilaktyka raka jelita grubego, szyjki macicy oraz prostaty są podstawą wczesnego wykrywania chorób nowotworowych u kobiet i mężczyzn. Niestety, pomimo licznych akcji informacyjnych, wciąż wielu Polaków nie bada się regularnie. Na tle innych państw europejskich zachorowalność naszych obywateli jest wysoka. Co roku ponad 2 tys. Polek umiera tylko na raka szyjki macicy, dla porównania w Szwecji jest to 130 kobiet. Rak szyjki macicy jest zaliczany do najczęściej występujących nowotworów złośliwych u kobiet, bodaj jako jedyny może zostać całkowicie wyeliminowany dzięki skutecznej profilaktyce. Wobec powyższego uprzejmie zapytuję pana ministra: Czy w przygotowaniu programu profilaktycznego w zakresie wczesnego wykrywania nowotworów Ministerstwo Zdrowia opiera się na rozwiązaniach przyjętych w innych krajach? Jeśli tak, to które modele w największym stopniu odpowiadają polskim warunkom? Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldy Dzikowski
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Z danych opublikowanych przez NFZ, zresztą potwierdził pan przed chwilą te dane, wynika, że na ponad 6 mln zaproszeń na badania cytologiczne wysłanych do kobiet, skorzystało z nich tylko 10%. Czy znając te dane, zamierzacie podjąć jakieś inne działania, które by zachęciły do wykonania bezpłatnych badań w zakresie wczesnego wykrywania nowotworów? I drugie dodatkowe pytanie. Jakie jest stanowisko ministerstwa w odniesieniu do wpisania badań cytologicznych i mammograficznych do wstępnych i okresowych badań pracowniczych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przed rokiem podjęliśmy decyzję, aby środki na wspomaganie działalności polonijnej przenieść z budżetu Senatu do budżetu Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Podstawowym motywem takiego działania była chęć większej demokratyzacji sposobu dzielenia tych środków, bowiem wiadomo, że najlepsza jest zasada: nic o nas bez nas. O tym, jakie działania winny być wspierane, wiedzą najlepiej ci, którzy mają być beneficjentami tych środków, a zatem organizacje działające poza Polską, na rzecz Polonii. Wówczas przyjęliśmy rozwiązanie zakładające, że powoływane będą rady konsultacyjne. Tak się powoli dzieje, natomiast pytałam, nie otrzymałam tu odpowiedzi, o to, jakie są tu zasady, wedle jakich reguł te rady są powoływane. Pytanie to zadawałam w związku z dużym niepokojem odczuwanym przez organizacje polonijne. Skoncentruję się na tych dwóch problemach. Po pierwsze, kto będzie powoływał rady? Wydaje się, że najbardziej demokratyczne byłoby, aby same organizacje typowały członków do rad. Istnieje tu obawa, że będzie je powoływał konsul, który zawsze może być niedostatecznie obiektywny. Prosiłabym o skoncentrowanie się na odpowiedzi na to pytanie. Po drugie, chodzi mi o same proporcje. (Dzwonek) Czy będzie tak, że np. liczebność reprezentacji organizacji dachowych, które powstają z wielkim trudem, będzie analogiczna do wielkości tych organizacji? Czy podobnie będzie w przypadku małych organizacji? Czy też będzie obowiązywała tu zasada: jeden do jednego? Prosiłabym bardzo o szczegółową odpowiedź na to pytanie. Dziękuję.
Mówca: Arkady Fiedler
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Fidler, panie marszałku.
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, czy mogę tylko prosić...
Mówca: Izabela Katarzyna Mrzygłocka
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Od dłuższego czasu obserwujemy, jak z miesiąca na miesiąc wzrasta liczba bezrobotnych. Na koniec grudnia 2012 r. w urzędach pracy było zarejestrowanych ponad 2 mln bezrobotnych, a stopa bezrobocia wynosiła 13,4%. Prognozy, o których słyszymy, też nie napawają optymizmem, szczególnie gdy pojawiają się sygnały o zwolnieniach grupowych w branżach, które mają istotne znaczenie dla gospodarki. Urzędy pracy funkcjonują w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu. W takich warunkach ich rola wymaga bardziej strategicznego podejścia do zjawiska bezrobocia. Pośrednicy zawodowi nadal mają pod swoją opieką zbyt dużą liczbę bezrobotnych. Mam dane, wprawdzie z końca 2011 r., bo nie ma jeszcze z końca 2012 r., ale na jednego doradcę zawodowego przypada ponad 1200 bezrobotnych, na jednego pośrednika - prawie 550 bezrobotnych. Chcę porównać: w Szwecji pośrednik obsługuje średnio 57 bezrobotnych, w Szwajcarii - 108 bezrobotnych, natomiast doradca - 410 bezrobotnych, a w Wielkiej Brytanii pośrednik obsługuje 262 bezrobotnych, natomiast doradca - 116. Jeszcze nam bardzo daleko do takiego poziomu. Powszechnie nie najlepiej ocenia się urzędy pracy, w szczególności dlatego (Dzwonek), że dostęp do usług i instrumentów rynku pracy jest niewystarczający. W 2012 r. zaobserwowano spadek zatrudnienia w powiatowych urzędach pracy o 4%. (Głos z sali: Gdzie?) Średnio w Polsce. O ponad 800 osób spadło zatrudnienie w powiatowych urzędach pracy. Pytanie do rządu. (Gwar na sali)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Czego dowiedzieli się bezrobotni z pani odpowiedzi? Dowiedzieli się tego, że w 2003 r. mieliśmy prawie 3 mln bezrobotnych. Mamy dzisiaj 2200 tys. bezrobotnych. Nie przedstawiła pani żadnej propozycji dla tych osób. Wydaje się, że rząd sobie błogo śpi i problem bezrobocia jest odsuwany na bok. (Gwar na sali) Jeżeli z 2200 tys. bezrobotnych ponad 1 mln to ludzie młodzi do 35. roku życia, ponad 1 mln to osoby długotrwale bezrobotne, czyli powyżej 12 miesięcy, jeżeli zgodnie z art. 49 ustawy o promocji zatrudnienia 9 na 10 bezrobotnych spełnia kryterium szczególnej pomocy, to mamy sytuację dramatyczną na rynku pracy. Niestety z pani odpowiedzi wynika, że tak nie jest. Jeżeli mówimy o środkach z Funduszu Pracy, to na koniec 2012 r. Fundusz Pracy miał 7 mld zł, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - 3 mld zł. Pani mówi, że minister wystąpił. Minister finansów nie robił żadnej łaski, bo to są środki, które są przekazywane przez przedsiębiorców i powinny służyć aktywizacji ludzi bezrobotnych. Tylko dlatego, że obcięliście środki na aktywizację bezrobotnych, między 2010 r. a 2011 r. nie powstało ponad 400 tys. miejsc pracy. To są efekty ograniczania środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu. Jaka jest propozycja? Słyszę, że propozycją będzie nowelizacja Kodeksu pracy, która ma przynieść rewelacyjne efekty tylko dlatego, że pracownicy będą pracować od rana do wieczora, bez względu na porę dnia, w soboty i w niedziele. To ma być rozwiązanie. Prawo i Sprawiedliwość w czerwcu 2012 r. złożyło projekt rezolucji w sprawie opracowania i uchwalenia przez Sejm ˝Narodowego programu zatrudnienia˝, który ma dać miejsca pracy młodym ludziom. (Dzwonek) W ciągu 10 lat ma to być 1200 tys. nowych miejsc pracy dla młodych ludzi, bo uważamy, że to jest w tej chwili najważniejszy problem w naszym kraju. Dodatkowo 9 października złożyliśmy projekt ustawy, materiał liczący prawie 200 stron, w którym są szczegółowe rozwiązania. Niestety, parlament do dzisiaj się nad tym nie pochylił, ani nie jest rozpatrzona rezolucja, ani nie nadano jeszcze numeru druku projektowi. 22 października w Ursusie odbyliśmy nad tym programem debatę z udziałem dużej liczby ekspertów. Wszyscy eksperci, którzy byli na tym spotkaniu, wypowiadali się bardzo pozytywnie o tym programie. Dlaczego rząd nie chce z tego skorzystać? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Grodzka
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Dane o bezrobociu są zastraszające. Przedstawiła je tutaj dość szczegółowo pani posłanka Hrynkiewicz, tak że nie będę o tym mówić i powtarzać tych informacji. Natomiast chcę jeszcze powiedzieć o tym, że mamy zjawisko prekariatu, biedy ludzi pracujących, które powoduje także w konsekwencji tłumienie rynku. Pani minister mówiła o dostosowaniu wymogów gospodarki do gospodarki rynkowej. Wydaje mi się - myślę, że wielu komentatorów, obserwatorów rynku pracy podziela ten punkt widzenia - że jest to dostosowanie poprzez duszenie rynku, poprzez tłumienie gospodarki. Małe i średnie przedsiębiorstwa są głównymi pracodawcami w Polsce. Niestety, w polityce rządu nie widać działalności, nie widać przedsięwzięć, które powodowałyby ożywienie tego rynku przede wszystkim poprzez inwestycje, ale także poprzez możliwe przecież do zastosowania programy, które powodowałyby, że działalność gospodarcza by ożywała. Nawet ten system pomocy, który miał inicjować działalność gospodarczą osób, które utraciły pracę, tak naprawdę w Polsce nie działa. Stąd pytanie: Czy rząd zamierza zmienić swoją rujnującą Polskę politykę gospodarczą zmierzającą tylko do obcinana wszystkich kosztów, a nie do ożywienia rynku, do inwestowania, które jest podstawą rynku pracy? Bez inwestycji rynek pracy polegnie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Na wstępie chciałbym zadać pytanie, ponieważ mam tutaj decyzję odmowną ZUS w sprawie pani Barbary z Białej Podlaskiej, która nie może się wylegitymować w ostatniej chwili, jeśli chodzi o 5-letni okres ubezpieczenia, natomiast na skutek rozwiązania zakładu pracy, fabryki mebli, została pozbawiona pracy i nie miała możliwości pozyskania pracy. W tej chwili jest chora na raka, ma uznaną całkowitą niezdolność do pracy i ZUS odmawia jej renty, powołując się na przepisy. Czy dla takich osób ministerstwo widzi jakiś ratunek, jakąś możliwość pomocy? Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na kanwie tego pytania, tej dyskusji, podniesionego bardzo ważnego problemu, pozwolę sobie zauważyć, że dopóki w Polsce nie zapanuje powszechne przekonanie, począwszy od władz konstytucyjnych, a skończywszy na tych ludziach, którzy żyją nawet na bezrobociu i w beznadziei, że podmiot gospodarczy to pracodawca i twórca budżetu państwa, nawet ten, który sam siebie zatrudnia, i powinien być otoczony powszechnym szacunkiem, dopóki nie będzie takiego przekonania, my z gospodarką nie ruszymy i nie ruszymy z rozwojem miejsc pracy. Bo dzisiaj, zwróćmy uwagę, wycinkowo dyskutujemy, ale jeżeli wejrzeć w teren, to okazuje się, że często ten podmiot gospodarczy jest pierwszym podejrzanym w oczach pewnych czynników administracji różnego rodzaju. I musimy wszyscy razem, bez względu na to, czy opozycja, czy koalicja - kto jest w koalicji, będzie też kiedyś w opozycji. To jest problem nasz, zbiorowy. Miejsca pracy uzależnione są od gospodarki. Ministerstwo może tylko (Dzwonek) goić rany bezrobotnych, ponieważ miejsca pracy zależą od rozwoju gospodarki. Trzeba mieć gdzie się zatrudnić. Pochwalam zwiększanie środków na miejsca pracy, ale na te miejsca pracy, które tworzą wartość dodaną po prostu. To jest prawidłowość. Pytamy często, kierujemy do ministerstwa pytanie o miejsca pracy, o ilość pieniędzy na miejsca pracy. Miejsce pracy to nie krzesło, które ktoś kupił, postawił, i ono jest. Miejsce pracy trzeba stworzyć wspólną polityką nie rządu, ale w ogóle całej palety rządu, bo często decyzje podejmowane w danym okresie dają owoce po 10 czy 15 latach. Tak że to jest cały ciąg polityki państwa. Dziękuję.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister... (Gwar na sali)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rząd nie ma żadnej strategii w zakresie walki z bezrobociem. Są regiony czy subregiony, które od wielu lat notują strukturalne wręcz bezrobocie. Pochodzę z takiego regionu - to jest Radom i cały okręg radomski, bo mówiąc o okręgu radomskim, mówię o kilku powiatach. W jednym z nich już od wielu lat osiągane jest rekordowe bezrobocie, ponadczterdziestoprocentowe. Mówię tutaj o powiecie szydłowieckim. Jeśli chodzi o powiat radomski, to bezrobocie ma charakter strukturalny i waha się od ponad 20% do 30%, w zależności od okresu. Rząd od wielu lat w ogóle nie dostrzega tego problemu. Jeżeli chodzi o społeczeństwo lokalne, to ono zabiega przede wszystkim o cały szereg inwestycji infrastrukturalnych, których celem byłoby pobudzenie gospodarki tego regionu. Niestety z każdym rokiem dowiadujemy się, że coraz to nowe inwestycje infrastrukturalne są przesuwane bądź wycofywane. Myślę tutaj o przesunięciu modernizacji drogi ekspresowej nr 7 na odcinku Radom - Szydłowiec, o zachodniej obwodnicy miasta Radomia, o drodze ekspresowej nr 12. W tym przypadku nawet wstrzymano prace projektowe nad tym zadaniem. Pytam: Jak bez pomocy rządu ten obszar w centrum naszego kraju, potężny okręg zamieszkiwany przez prawie 700 tys. ludzi, ma wyjść ze strukturalnego bezrobocia? (Dzwonek) Jaki pomysł państwo macie na Radom i region radomski? Dlaczego do tej pory nie wydzielono Warszawy z województwa mazowieckiego? Warszawa wyraźnie zawyża statystyki, sprawiając, że pomoc unijna dla bardzo biednych obszarów województwa mazowieckiego jest niezwykle szczupła, mniejsza aniżeli dla terenów tzw. Polski wschodniej, mimo iż parametry gospodarcze w tych regionach województwa mazowieckiego są nawet gorsze niż na ścianie wschodniej. Co rząd wreszcie zamierza zrobić z tym problemem? Dziękuję.
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Ci równi i równiejsi, panie marszałku. Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Nie da się odczarować tego stanu rzeczy, w jakim się znajdujemy. Wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że bezrobocie jest i nie ma tutaj powodu do radości. Mogę powiedzieć, iż w regionie, z którego pochodzę, bezrobocie nie jest 40-procentowe, tylko jest poniżej 10%, ale to też nie jest powód do zadowolenia. Natomiast bardzo pomogłoby w rzetelnym dyskutowaniu zauważenie faktu, iż kryzys jest na całym świecie, i zaprzestanie rozwijania czarnych scenariuszy, które mówią: nikt nic nie robi. A więc, pani minister, ja w związku z tym. To, że są trudne prognozy, że jest trudny czas, wszyscy wiemy. W dwóch kwestiach chciałabym, żeby pani minister rozwinęła swoją wypowiedź, bo słuchając jej, można było zauważyć, że jednak przygotowywane są systemowe rozwiązania. Chcę zapytać, po pierwsze, o ten pakiet, o którym pani minister mówiła, a który ma dotyczyć przeciwdziałania bezrobociu. Jakie propozycje są przygotowane, o jakich państwo dyskutowali w ministerstwie, jakie będą zawarte w tych rozwiązaniach? Chodzi o to, żebyśmy byli pewni, że są to nowe instrumenty, które dostaną do rąk pracodawcy, urzędy pracy czy wreszcie ci, którzy chcą założyć własną działalność gospodarczą i w ramach tej działalności gospodarczej działać, pracować. Jakie to będą rozwiązania? To po pierwsze. Drugi problem dotyczy samych urzędów pracy. On tutaj dzisiaj wybrzmiał, panie posłanki pytały już o to. Jednak ja bardzo chciałabym zapytać o to, czy rozwiązania czy też propozycje przygotowane dla urzędów pracy to są nie tylko propozycje finansowe. Pani minister mówiła bowiem o uwalnianiu środków, które będą przeznaczone na to, żeby urzędy pracy mogły wspierać młodych ludzi, zresztą wszystkich tych, którzy są bez pracy. Mam takie pytanie: Czy wreszcie będzie to powiązane w taki sposób, że skuteczność działania urzędu pracy będzie się przekładała na ilość pozyskanych pieniędzy? Myślę, że to jest jeden z kluczowych elementów. Jak w takim razie może to wyglądać, żeby urząd pracy nie tylko organizował szkolenia i pisał sprawozdania z wykorzystania środków, ale mógł wreszcie pochwalić się także tym, że działa naprawdę skutecznie, dlatego tych pieniędzy ma więcej? Dziękuję.
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Czy rząd wie, jaka jest sytuacja polskich rodzin? Jaka jest sytuacja szczególnie młodych rodzin, rodzin wielodzietnych? Wiem, akurat wielodzietnych jest dramatyczna. A jaka jest sytuacja rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym? Wiem, bo doświadczam tego podczas każdego dyżuru, gdy takie rodziny się do mnie zgłaszają. Polskie rodziny borykają się ze skutkami bezrobocia, rosnącymi kosztami utrzymania, niewydolną służbą zdrowia, niedoinwestowaną oświatą, skrajnie ograniczoną pomocą społeczną, poczuciem niepewności, lękiem o jutro. Wrócę na chwileczkę do problemu młodej rodziny, bo bezrobocie w największym stopniu uderza właśnie w młodych ludzi, w młode rodziny, wśród których bezrobocie jest największe. Pani Minister! Czy pani wie, że już co trzecie polskie dziecko rodzi się w biedzie? 132 tys. rodziców, którym w 2013 r. urodzi się dziecko, otrzyma dodatek socjalny dla najbiedniejszych. Ten dodatek, który wynosi tysiąc złotych. Tych dzieci urodzi się w 2013 r. 390 tys., a więc 35% z nich od razu wejdzie w sferę ubóstwa. Dochód tych rodzin nie może przekroczyć kryterium dochodowego, które wynosi 539 zł. Czy jest zgoda polskiego rządu na taką sytuację? Co w takim razie rząd proponuje? Przypomnę, że całkiem niedawno VAT na zakup odzieży i obuwia dziecięcego, na wyroby niemowlęce wzrósł z 7% do 23%. Czy pani wie, że z systemu wsparcia świadczeniami rodzinnymi wypadło od samego początku funkcjonowania tego systemu 3,2 mln, a nowe kryterium, o którym pani minister mówiła, naprawdę nie powstrzyma tej tendencji? Czy pani minister wie, ile dokładnie w tym roku, w 2013 r., wypadnie tych dzieci? (Dzwonek) Czy rząd pamięta o tym, że Polska wśród krajów Unii Europejskiej ma utrwalone na końcowych miejscach pozycje, jeżeli chodzi o ubóstwo dzieci? Za nami jest tylko Bułgaria i Rumunia. Polskie zasiłki są na żenująco niskim poziomie. To wstyd dla rządu, który w świetle kamer uznaje rok 2013 rokiem rodziny. To kpina z polskiej rodziny, a nie rok rodziny. Proszę Państwa! Równocześnie ten rząd - już kończę, ostatnie zdanie - buduje najdroższe na świecie stadiony, najdrożej w Europie płacimy za autostrady, podpisujemy kosztowny i nieracjonalny pakt klimatyczny, organizujemy na końcu wystawną prezydencję Unii Europejskiej. Tu biednie, tam bogato. Ile i co, pani minister, proponuje rząd dla polskiej rodziny? (Oklaski)
Mówca: Jacek Kwiatkowski
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! W związku z obserwowanym ostatnio wzrostem bezrobocia w mediach pojawia się często informacja o pomocy i wsparciu osób bezrobotnych programami aktywacji zawodowej. Osoby bezrobotne z powodu dużego regionalnego bezrobocia skazane są na założenie własnej działalności lub migrację. W pierwszym przypadku programy pomocy przy zakładaniu własnej firmy ukierunkowane są na wybrane grupy, takie jak: absolwenci, osoby niepełnosprawne, osoby po 50. roku życia itd. Wiele osób nie kwalifikuje się do tych programów, w szczególności grupa wiekowa w granicach od 30 do 45 lat. Kolejnymi barierami w otrzymywaniu wspomnianej pomocy są: długi czas od chwili zgłoszenia do otrzymania dotacji, często przekraczający pół roku, forma zabezpieczeń finansowych, żyranci, wysokie zabezpieczenie majątkowe i finansowe. Szkolenia są długie, często niedostosowane, na przykład dla księgowego lub księgowej, których uczy się obowiązkowo podstaw księgowości i zasad rozliczeń. Po opuszczeniu tych zajęć dostają oni ujemne punkty przy ocenie końcowej, kwalifikującej do otrzymania dotacji. Zdarzały się częste przypadki, gdy osoby brały udział w wielomiesięcznym programie, a na koniec nie otrzymały dotacji z powodu nadmiaru uczestników. Jakie zmiany planuje strona rządowa w programach aktywizacji zawodowej i czy brane są pod uwagę uproszczenia we wspomnianych problemach oraz zwiększenie ilości środków? Czy planowana jest też większa ilość inkubatorów przedsiębiorczości będących uzupełnieniem programów zwiększających przedsiębiorczość oraz audyt proponowanej pomocy, by zmniejszyć znacznie ilość działań pozorowanych? Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, zrozumiałem, Wysoki Sejmie! Pani Minister! Często korzystam z expos? pana premiera Donalda Tuska wygłoszonego w 2007 r., a w związku z tym akurat działem, o którym dzisiaj mówimy, powiedział on tak: Tak jak nie ustąpimy przed żądaniami najsilniejszych, tak nie zapomnimy o najsłabszych. Solidarną politykę społeczną oprzemy o długoterminową strategię. Będzie ona wyprzedzać możliwe zdarzenia i procesy społeczne, będzie aktywna i aktywizująca społeczeństwo, budująca kapitał ludzki i społeczny, wreszcie stanie się czynnikiem rozwoju gospodarczego. Pani minister, wysłuchałem, jakie są pani rozwiązania, ale to jest wszystko nic. Dzisiaj mamy biedę, i tak przez te lata zostało społeczeństwo zaktywizowane, że 2,5 mln młodych Polaków, o których w tym exposé pan premier mówił, wyjechało za granicę. To są właśnie te metody. Pytam: Co do tego czasu rząd PO-PSL zrobił w tym celu oprócz tego, o czym pani powiedziała? Proszę praktyczne rozwiązania wskazać. To pierwsza rzecz. Druga, dzisiaj, myślę, przy okazji możemy zwrócić uwagę na pewną rzecz bardzo istotną, a mianowicie na to, że obecnie oferty pracy dla bezrobotnych, a tym bezrobociem są dotknięte rodziny, są rozrzucone po całej Polsce, i, przykładowo, ktoś, kto szuka pracy w Tarnowie, może mieć pracę gdzieś w Kielcach. Ale, drodzy państwo, to wymaga poniesienia kosztów, żeby tam dojechać. Bezrobotni przychodzą do mnie do biura i mówią: Panie pośle, zróbcie coś w tym Sejmie, żeby w jakiś sposób rząd czy skompensował nam te koszty przejazdu, czy jakieś bilety zapewnił. Chodzi o jakieś systemowe rozwiązania. Myślę, że najwyższy czas, żeby tym bezrobotnym (Dzwonek), a ilu ich jest, wszyscy wiemy, w jakiś sposób po prostu pomóc. Tak więc zwracam się do pani minister, aby te sprawy wziąć pod uwagę. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Lenz
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Przedstawiono już tutaj wiele opinii i uwag dotyczących kwestii związanych z zapobieganiem bezrobociu wśród młodzieży i sytuacji, jaką polska młodzież, ale także europejska młodzież ma na rynku pracy. Oprócz wielu demagogicznych wystąpień, które miały miejsce, padły też racjonalne pytania, więc mam nadzieję, że przedstawiciele rządu udzielą nam ważnych, jak myślę, odpowiedzi, które będą także odpowiadały potrzebom rynku pracy. Chcę zwrócić uwagę, że bardzo często powtarzane w polskim parlamencie opinie o wyjeżdżaniu młodych ludzi za granicę na studia czy do pracy są prawdziwe, ale jednocześnie pokazują one, że nie rozumiemy, na czym polega idea Unii Europejskiej. Otóż z każdego kraju Unii Europejskiej młodzi ludzie wyjeżdżają na studia i do pracy w innych krajach Unii Europejskiej. Gdyby państwo przejrzeli statystyki wielu krajów Unii Europejskiej, zauważyliby zapewne, że młodzi ludzie, szukając swojej szansy, uczą się języków, chcą zdobyć nowe kompetencje, zdobywa licencjaty, kończyć studia i jeżdżą po różnych krajach Unii Europejskiej. Jest to pewien standard. Po to też wstąpiliśmy do Unii Europejskiej. Tak więc zwracam uwagę na to, że argument, że młodzi kończą studia czy uczą się, mają stypendia i wyjeżdżają, jest po prostu nietrafny, bo to jest naturalna rzecz, jeżeli chce się nauczyć języka czy zdobyć dodatkowe kwalifikacje. (Poseł Zbigniew Babalski: U nas wyjeżdżają z przymusu.) Szanowni państwo, rzeczywiście na rynku pracy dla młodych ludzi sytuacja w Europie jest bardzo zła. I chcę zwrócić uwagę tym z państwa, którzy tak mocno atakują polski rząd, że jeżeli chodzi o bezrobocie, to rynek pracy dla młodych ludzi jest u nas trudny, ale w Hiszpanii, Grecji, Słowacji, Litwie, Włoszech, Portugalii czy Irlandii, co sobie wynotowałem, jest znacznie, znacznie gorzej i chciałbym, żebyście też na to zwrócili uwagę, że ministerstwo, że rząd przygotował projekty i realizuje projekty także dla młodzieży, zapobiegając bezrobociu. Chcę zadać pytanie. Jakie kolejne działania, jakie kolejne projekty, które będą pomagały młodym ludziom szukać pracy, zdobywać kwalifikacje (Dzwonek), aby tę pracę mieli i ją wykonywali, będzie rząd przygotowywał w najbliższym czasie? Jaką przewiduje sytuację na rynku pracy młodzieży w najbliższym latach? Dziękuję bardzo.