Mówca: Jan Kaźmierczak
Data: 2012-10-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Szanowni Państwo! Dzięki usilnym staraniom naszych koleżanek i kolegów z prawej strony sali dzisiejsza debata miała się chyba przerodzić w dyskusję na temat tego, czy była reforma, czy nie. Ja to tak zrozumiałem. Otóż znowu odwołam się do swojego wykształcenia inżynierskiego, mianowicie to Isaac Newton już dosyć dawno temu stwierdził, że akcja wywołuje reakcję. Pani minister, jeżeli wysłuchać uważnie głosów, które tutaj były wygłaszane, to utwierdza to mnie, i myślę, że panią także, w przekonaniu, że rzeczywiście reforma się rozpoczęła, co więcej, się udaje, ponieważ reakcja jest bardzo zdecydowana i głosy na temat tego, że najlepszym rozwiązaniem jest utrzymanie status quo, wybrzmiewały tu bardzo wyraźnie. Ja zresztą muszę powiedzieć, że jestem pod dużym wrażeniem biegłości wręcz ekwilibrystycznej niektórych koleżanek i kolegów. Przepraszam bardzo, ale przekonywanie nas o tym, że reformą jest tylko to, co ja uważam za reformę, a najlepiej, żeby reformą było utrzymanie status quo, jest naprawdę dosyć dziwnym dziwolągiem. Z kolei przekonywanie nas, że utrzymanie centralnego rozdzielnictwa to jest brak biurokracji, a przekazanie uprawnień w dół to jest biurokratyzacja spraw... Przyznam, że nie rozumiem, ale może rzeczywiście tak jest. Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Chciałbym powiedzieć, że dość intensywnie brałem udział w pracach nad reformami, które pani minister nam dzisiaj przedstawiała. Po pierwsze, jestem dumny z tego, że miałem taką możliwość, i jeszcze raz chciałbym pani minister Barbarze Kudryckiej podziękować za to, że podjęła odważną decyzję, żeby w latach 2009, 2010 i 2011 te reformy wdrożyć. Oczywiście zgadzam się z opiniami, że skutki tych reform to jest sprawa dalekosiężna. Podobnie jak ocena oddziaływania środków wydatkowanych na naukę, o czym mówił przed chwilą pan poseł Sługocki, to też nie jest kwestia jednego czy dwóch tygodni, ale miesięcy, a nawet lat. Nadal jestem przekonany, że warto było odbyć dzisiejszą debatę jako element sprzężenia zwrotnego, tworzenia mechanizmu oceny, jak te reformy idą. Co więcej, jestem zdania, że Sejm powinien przyjąć taką niepisaną umowę, może ponad podziałami politycznymi, że ocena tej chyba najgłębszej czy najszerzej zakrojonej z reform dokonanych w poprzedniej kadencji będzie się odbywała sukcesywnie, bo chyba warto, pani minister. Wreszcie taka sprawa, nie chcę nadużywać czasu, ale jeszcze jedną rzecz chciałbym powiedzieć pani przewodniczącej Łybackiej. Pani przewodnicząca, ja chętnie przeczytam protokół z posiedzenia podkomisji. Nie mam przyjemności uczestniczyć w tej kadencji w jej pracach. (Poseł Krystyna Łybacka: A szkoda.) Muszę jednak powiedzieć, że rozmowy na temat tego, jak mają wyglądać systemy transferu środków z przemysłu czy z gospodarki do nauki, to nie jest ta kadencja Sejmu. W 1947 r. Zgromadzenie Narodowe Francji przyjęło rozwiązania, które tego typu system tam wprowadziły. Pani minister Kudrycka może potwierdzić, że na początku poprzedniej kadencji usiłowałem zainspirować panią minister tego typu pomysłami, co skończyło się pewną negacją ze strony, powiedzmy, także chyba ministra finansów. W każdym razie te pomysły, obojętnie, kto jest ich autorem, warto wdrożyć, jak sądzę, nawet jeżeli - jak ktoś z panów posłów tu stwierdził - miało być 300 mln, a jest jakieś marne kilkadziesiąt. Przyznam, że nie bardzo rozumiem te rachunki, jako że jeśli należy się 300 mln, a 20% podmiotów, powiedzmy, nie uiści podatku CIT - wydaje mi się, że byłaby to tragedia dla gospodarki, i służby skarbowe chyba do tego nie dopuszczą - to z jakiegoś średniego rachunku wyszłoby, że zostaje nam dwieście kilkadziesiąt milionów, a nie 70, ale nie jest to ważne. Uważam, że wprowadzenie tego typu mechanizmów być może spowoduje coś, co koleżanki i koledzy nie zawsze chcą dostrzegać, mówię o opozycji. Mianowicie Polska jest o tyle unikalnym krajem, także w Unii Europejskiej, ale nie tylko, również w świecie, że proporcje środków, które są u nas wydatkowane z budżetu państwa na naukę i szkolnictwo wyższe, zwłaszcza na naukę, i tych, które są wydatkowane przez podmioty niepubliczne, są nieco zachwiane. Nie chcę rozwijać tej myśli. Może warto kiedyś do tego wrócić. Pani minister, raz jeszcze dziękuję za udzielone odpowiedzi. Mam nadzieję, że także głosy, które były prezentowane podczas debaty, będą dla kierowanego przez panią resortu i dla pani inspiracją do dalszych skutecznych działań w kierunku reformowania polskiej nauki i szkolnictwa wyższego. Dziękuję bardzo.