PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ligia Krajewska
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Przewodniczący! Wysoka Izbo! Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka w dniu 11 lipca wysłuchała sprawozdania złożonego przez wiceprzewodniczącą Krajowej Rady Sądownictwa panią Małgorzatę Niezgódkę-Medek. W trakcie składania tej informacji mogliśmy dowiedzieć się przede wszystkim, że głównym zadaniem Krajowej Rady Sądownictwa jest przedstawienie panu prezydentowi kandydatów na stanowiska sędziów wszystkich szczebli i wszystkich sądów w naszym kraju. Zgodnie z konstytucją rada jest organem, który stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. W 2012 r. rada odbyła 15 posiedzeń plenarnych, o czym był uprzejmy mówić pan przewodniczący. W tym okresie wpłynęły 3624 zgłoszenia na stanowiska sędziów, więcej o 700 w stosunku do roku 2011. Krajowa Rada Sądownictwa organizowała wspólnie z Senatem konferencję poświęconą systemowi zgłaszania kandydatów na stanowiska sędziów, wykazując obecne wady, o których również uprzejmie poinformował nas pan przewodniczący. Rada czuwa nad przestrzeganiem etyki zawodowej. W 2012 r. do rady wpłynęły sprawy dyscyplinarne dotyczące 101 sędziów. Po przeanalizowaniu przedstawiono na posiedzeniach plenarnych 49 nieprawomocnych wyroków sądów dyscyplinarnych. Rada podjęła 9 uchwał o wniesieniu odwołań od wyroków sądów dyscyplinarnych. Chciałabym też zwrócić uwagę na badanie, które Krajowa Rada Sądownictwa zamówiła w Centrum Badania Opinii Społecznej na temat ˝Raportu o stanie kadry sędziowskiej˝. To też było opracowane na podstawie badań ankietowych przeprowadzonych w końcu 2011 r. Krajowa Rada Sądownictwa zainteresowana była sytuacją, jaka jest w wymiarze sprawiedliwości. Wyniki badań, po pierwsze, potwierdziły to, co państwo, którzy bywają w salach sądowych, widzą. Potwierdziły feminizację zawodu sędziego. Im niższy szczebel, tym ta feminizacja jest większa. Mówiąc szczerze, to widać również przy analizie kandydatów, którzy się zgłaszają. Nie ma tutaj podziału na kobiety i mężczyzn, ale więcej zgłasza się kobiet i więcej kobiet wygrywa te konkursy. Przy ocenianiu kwalifikacji to panie najczęściej otrzymują piątki na egzaminach sędziowskich, piątki na dyplomie i dodatkowe kwalifikacje. Oczywiście panowie z wysokimi kwalifikacjami także są, ale kiedy zaczyna się porównywać liczby, to okazuje się, że jest ich trochę mniej. Pani przewodnicząca odpowiedziała również na pytania posłów, które dotyczyły właśnie zmian ustawowych, o których wspominał pan przewodniczący. Po wyczerpaniu pytań i wysłuchaniu odpowiedzi Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka przyjęła informację Krajowej Rady Sądownictwa. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Krzysztof Lipiec
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość chcę oświadczyć, że przyjmujemy do wiadomości sprawozdanie Krajowej Rady Sądownictwa. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Adam Abramowicz
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Do posłów docierają bardzo niepokojące sygnały w sprawie nieprawidłowości podczas wydawania przez Krajową Radę Sądownictwa opinii o powołaniu na urząd sędziego. Zdarza się tak, że powołuje się osoby, które nie mieszkają w mniejszych ośrodkach, nie pracują w sądzie w mniejszych ośrodkach, a są to osoby z innych miast, najczęściej z dużych miast. Tymczasem leżą w Krajowej Radzie Sądownictwa wnioski osób, które w danym sądzie pracują wiele lat, spełniają wszystkie warunki wymagane do powołania tej osoby na sędziego. W zasadzie jak się porówna jedną i drugą kandydaturę, to widać, że te osoby nie ustępują w niczym tym powoływanym, a nie są powoływane. I jest taki oto przypadek, że osoby powoływane z dużych ośrodków po powołaniu są w tych mniejszych sądach tylko kilka miesięcy i odchodzą do dużych ośrodków i znowu pojawia się wakat. Jest dużo wątpliwości w tej kwestii. Nie chciałbym mówić, że jest to nepotyzm, chociaż ktoś, patrząc z boku (Dzwonek), mógłby tak myśleć. Trzeba się zastanowić, jeśli ktoś kilka lat pracuje w sądzie w mniejszej miejscowości, czeka na tę nominację i jest pewny, że zostanie w tym sądzie, to może powinien ją uzyskać, a państwo kierujecie i nominujecie ludzi, który w tych sądach są dwa, trzy, cztery miesiące, pół roku i stamtąd odchodzą. Jeszcze jedno. Jaką lekcję dostają ci młodzi sędziowie, kandydaci na sędziów, patrząc na to wszystko? Znam przypadek osoby, która prawie 10 lat czeka na nominację, ma znakomite referencje, ma przygotowanie, spełnia wszystkie oczekiwania, które państwo macie w wypadku sędziego, i nadal czeka. Bardzo proszę pana przewodniczącego o odpowiedź na pytanie: Dlaczego tak się dzieje i czy nastąpią jakieś zmiany? Taka ciągła rotacja to też są koszty dla polskiego państwa, dla polskiego budżetu, państwo musicie brać to pod uwagę. Oprócz tego młodzi ludzie w Polsce czekają na jasne reguły gry. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W przedstawionej informacji Krajowa Rada Sądownictwa stwierdza, że obecne rozwiązania nie pozwalają zarówno organom sądów, jak i Krajowej Radzie Sądownictwa na ocenę praktycznych umiejętności orzeczniczych osób ubiegających się o pierwsze stanowisko sędziowskie. Z przeprowadzonych przez Krajową Radę Sądownictwa badań ankietowych wynika, że ma to widoczny wpływ na jakość pracy nowo powołanych sędziów, ludzi w dość młodym wieku i bez wcześniejszych doświadczeń orzeczniczych. Dotyczy to zarówno byłych asystentów sędziów i referendarzy sądowych, jak i byłych adwokatów, radców prawnych i prokuratorów. W związku z powyższym pytam: Czy Krajowa Rada Sądownictwa ma propozycję zmiany tego stanu rzeczy w sposób inny niż przywrócenie asesury czy wydłużenie stażu pracy kandydatów na sędziego? Dziękuję.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Przewodniczący! Jednym z zadań Krajowej Rady Sądownictwa jest wyrażanie opinii o stanie kadry sędziowskiej. Właśnie, jaka jest polska kadra sędziowska? Czy rzeczywiście dzisiaj mamy niedobór kandydatów do Sądu Najwyższego? To pytanie zadaję w kontekście inicjatywy, o której będziemy rozmawiać za chwilę, prezydenta Rzeczypospolitej dotyczącej podniesienia z dotychczasowych 70 lat do 75 lat granicy wieku, w którym sędzia Sądu Najwyższego przechodziłby w stan spoczynku. Jaka jest w tej sprawie opinia Krajowej Rady Sądownictwa? Czy ta propozycja nie zahamuje, nie spowoduje, że Sąd Najwyższy to będzie rzeczywiście takie gremium, w którym będą funkcjonować ludzie między 66. a 75. rokiem życia, i czy ta stabilność sędziów Sądu Najwyższego, dobrze rozumiana, spowoduje, że nie będzie możliwości dopływu czy zahamuje to możliwość awansu do Sądu Najwyższego z innych poziomów? Czy to rozwiązanie funkcjonuje w innych państwach Unii Europejskiej?
Mówca: Barbara Bubula
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wśród postulatów zgłoszonych prze KRS w omawianym sprawozdaniu znalazł się następujący, cytuję: Rada apeluje po raz kolejny, aby zmniejszyć częstotliwość nowelizacji obowiązującego prawa, zwłaszcza aktów normatywnych o szczególnej doniosłości, w tym mających formę kodeksów. Problem jest szerszy, nie dotyczy tylko częstotliwości zmian prawa, ale również nadmiaru obowiązujących regulacji prawnych w ogóle. Czy rada dostrzega także ten problem? Mówił o tym śp. rzecznik praw obywatelskich Janusz Kochanowski, cytuję: Grzechem głównym, a mówiąc mocniej - śmiertelnym, jest dychotomia między ius a lex, czyli różnica między prawem a ustawą. Istnieje prawo pisane, ale nie należy zapominać, że ponad nim istnieje prawo słuszne, sprawiedliwe czy naturalne, które powinno być odniesieniem do tego pierwszego. U nas nastąpiło pewne odwrócenie proporcji. W 1980 r. Dziennik Ustaw liczył 328 stron, a w 2003 r. już 16 456. Również profesor Andrzej Zoll mówił, cytuję: Prawo ze względu na liczbę obowiązujących przepisów, ich niespójność, wieloznaczność i niestabilność zatraciło funkcję motywującą podmioty do nakazanego w normach prawnych zachowania. Adresat prawa bez fachowej pomocy prawnej nie jest w stanie określić zakresu swoich praw i obowiązków wynikających z obowiązujących norm. Czy Krajowa Rada Sądownictwa podejmowała jakiekolwiek inicjatywy w celu zmniejszenia ogólnej liczby obowiązujących w Polsce przepisów prawa? Jaka jest opinia krajowej rady (Dzwonek) na temat wprowadzenia w Polsce praktykowanej w niektórych stanach USA zasady sunset, czyli automatycznego wygasania przepisów prawa, których potrzeba nie zostanie potwierdzona przez parlament w okresach np. 10- czy 20-letnich? Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do członków Krajowej Rady Sądownictwa. Chodzi mi o państwa opinię co do procesu - można to tak ogólnie nazwać - informatyzacji sądów, czyli wprowadzenia powszechności nagrywania spraw sądowych. Jakie mają państwo na ten temat zdanie? Czy nie ułatwiłoby to wam z jednej strony bezstronności, a z drugiej strony być może oceny także pracy sędziów? Jak państwo się do tego ustosunkowują? Czy powinno się iść właśnie w tym kierunku, czy też nie?
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Sędzio Przewodniczący KRS! Z ogromną uwagą i wielkim szacunkiem wczytałem się w informację. 1. Wiele w niej o niezależności i niezawisłości sędziów. Bardzo dobrze i bardzo słusznie. Czy znane są panu przewodniczącemu przypadki, w których sędzia ostentacyjnie łamie prawo - i to skodyfikowane - przekracza terminy ustawowe, a broni go prezes sądu? Jaka jest wówczas pozycja strony? Proszę chociażby łaskawie przyjrzeć się pracy Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie. 2. Jaki wpływ ma Krajowa Rada Sądownictwa na lustrację pracy przewodniczących wydziałów sądów? 3. Czy nie uważa pan przewodniczący, że za oczywiste i ewidentne łamanie prawa powinien odpowiadać sędzia, a nie Skarb Państwa? 4. Jaka jest relacja: KRS a Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury? 5. Czy skoro tylko sala sądowa może dać możliwość sprawdzenia predyspozycji osobowościowych i charakterologicznych sędziów, to nie jest to o wiele za późno?
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie Prezesie! Mam pewien kłopot, ponieważ wystąpienie posłanki Pawłowicz trochę zbiło mnie z tropu, szczególnie to wejście, że jest to pewnego rodzaju zmowa i utrzymanie jakiegoś układu. Naprawdę podziwiam panią poseł za taką wyobraźnię, sposób łączenia faktów. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Do rzeczy, panie pośle.) Właśnie do rzeczy, pani poseł.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Ale to też jest bardzo ważne dla porządku dyskusji, żebyśmy w końcu zakończyli taką hucpę ze strony niektórych polityków na tej sali. Wracając do projektu, chciałbym powiedzieć, że podczas konsultacji wysłuchaliśmy spokojnie stanowiska i przyjęliśmy argumentację, która była proponowana przez urzędników prezydenta. Jesteśmy tego samego zdania, że nad problemem, który niby ma rozwiązać ta ustawa, należy się pochylić. Jako klub poselski będziemy głosować za dalszymi pracami nad tym projektem. Uważamy, że jest zasadne, żeby ten problem rozwiązać. Faktycznie dzisiaj niektórzy sędziowie spokojnie, podejrzewam, mogliby nawet powyższej 75. roku życia pełnić swoją funkcję. Naszym obowiązkiem jest czerpać wiedzę z ich doświadczenia, bo przecież dzisiaj brakuje w wielu przypadkach takiego naprawdę głębokiego doświadczenia prawniczego, a tacy sędziowie takie doświadczenie mają. Powinniśmy z tego korzystać. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Zych
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Pierwszy Prezesie Sądu Najwyższego! Panie Ministrze! Panie i Panowie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego wnikliwie zapoznał się z propozycją pana prezesa i uznaje, że to jest dobry krok w kierunku między innymi wykorzystania wiedzy i doświadczenia sędziów Sądu Najwyższego. Tak się składa, że jako prawnik przez wiele, wiele lat zajmowałem się między innymi publikowaniem zbiorów orzeczeń sądowych prawie we wszystkich sprawach i chcę powiedzieć, że te ostatnie lata pokazują, iż sędziowie Sądu Najwyższego, czy to chodzi o orzeczenia, czy o uchwały składów: trójki, siódemki, pełnej izby, zawsze podejmują nie tylko trudne problemy natury prawnej, ale i odnoszą się do sytuacji gospodarczej, społecznej, społeczeństwa. To jest ogromnie ważne. Dlatego uważam, że połączenie bezpośrednio udziału w orzekaniu oraz publicystyki, bo to ma ogromne znaczenie, powinno być odpowiednio popularyzowane. Wielokrotnie już w Sejmie poruszano to, że istnieje konieczność, aby głównie wyroki Sądu Najwyższego były jak najszerzej rozpropagowane. Dlatego też między innymi Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach, przygotowując konferencję, w jednym z punktów stawia sprawę popularyzacji orzecznictwa, głównie jeżeli chodzi o orzeczenia w sprawach cywilnych. To ma ogromne znaczenie z punktu widzenia społecznego, ale także z punktu widzenia instytucji, które uczestniczą w orzekaniu czy ustalaniu na przykład odszkodowań. To jest ogromnie ważna sprawa. Oczywiście zdarza się, bo tego nie da się uniknąć, że w orzeczeniach występują pewne problemy natury prawnej. To jest sprawa jasna, tak samo jak przy orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego, kiedy przecież Trybunał Konstytucyjny orzeka również o działalności partii politycznej, zakresie tego i tak dalej. Natomiast można by się zastanawiać, czy ustawa powinna tylko kończyć się na Sądzie Najwyższym. Jeżeli przyjmujemy założenie, że przedłużenie wieku i doświadczenia ma spowodować, szerzej, między innymi rozładowanie tego natłoku sądowego i wykorzystywania doświadczeń, to sądzę, że warto by rozważyć problem, jeżeli już i takie tendencje, na które pan minister powoływał się, są w Unii Europejskiej, czy wobec tego nie wprowadzić zasady przedłużenia w stosunku do wszystkich sędziów, i wtedy mielibyśmy jednolitą zasadę. Zresztą w następnym punkcie, kiedy będziemy mówić o ustawie dotyczącej Trybunału Konstytucyjnego, są również ciekawe problemy, o których będę mówił, nad którymi warto się zastanowić. Popieramy projekt. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Panie Prezesie! Nie mamy, jako Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej, najmniejszych wątpliwości co do tego, że projekt ustawy o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym powinien być nadal procedowany. Niech zajmie się nim komisja. Oczywiście to pan prezydent wsparł pomysł sędziów Sądu Najwyższego i stąd ten projekt w Sejmie. Jego słowa wypowiedziane na dorocznym zgromadzeniu sędziów Sądu Najwyższego to deklaracja: jeśli sędziowie chcą dłużej pracować, będziemy temu sprzyjać. Podnoszenie wieku emerytalnego w Polsce stało się faktem. Nie dziwi zatem przedstawiony projekt, choć - jak ostatnio podkreślają media - ewenementem jest podwyższenie wieku emerytalnego z własnej inicjatywy określonej grupy zawodowej. My to oczywiście doskonale rozumiemy, bo krąg sędziów Sądu Najwyższego to jest przede wszystkim kapitał intelektualny, który, jeśli tylko sprawność psychofizyczna pozwoli, powinien być społecznie wykorzystywany, oczywiście przy słusznym założeniu pewnych ograniczeń, które istnieją i muszą być zachowane dla skutecznego reagowania na przypadki faktycznej utraty zdolności do pełnienia obowiązków. Prokurator generalny akceptuje inicjatywę podwyższenia z dotychczasowych 70 lat do 75 lat wieku, w którym sędzia Sądu Najwyższego przechodziłby w stan spoczynku. Jednocześnie wskazuje na skutki tych zmian, które będą też dotyczyć sędziów NSA i Trybunału Konstytucyjnego, jak choćby taki, że może się zdarzyć, że sędzia Trybunału Konstytucyjnego wybierany na 9-letnią kadencję będzie orzekał do 80. roku życia i dłużej... (Poseł Krystyna Pawłowicz: 83 roku życia.) ...bo zgodnie z prawem sędzią Trybunału Konstytucyjnego może zostać wybrana osoba, która w chwili wyboru nie osiągnęła maksymalnego wieku dopuszczalnego dla zajmowanego stanowiska sędziego Sądu Najwyższego. Warto w tym miejscu podkreślić wyraźną sugestię prokuratora generalnego, że zasady odnoszące się do sędziów Sądu Najwyższego powinny być również zastosowane wobec prokuratorów Prokuratury Generalnej. Nie wiemy tylko, jakie są opinie młodszych pokoleń sędziów, bo można sobie wyobrazić pojawiające się zarzuty próby blokowania im dostępu do najwyższych stanowisk sędziowskich. Nie chciałabym jednak tego przesądzać i dlatego uważam, że w toku prac nad projektem trzeba się zapoznać z opiniami różnych środowisk, aby mieć jak najpełniejszą ocenę problemu. Dlatego, o czym mówiłam na wstępie, projekt należy przesłać do dalszego procedowania. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Beata Kempa
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

...reformy niczemu dobremu nie służą, oprócz niezdrowych emocji. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Mam tylko jedno krótkie pytanie. Chciałabym zapytać przedstawiciela pana prezydenta, jakie są doświadczenia tych osób, bo powoływał się pan na jakieś wybitne, specjalne doświadczenia, które dawałyby im prawo do honoru dłuższego funkcjonowania w wymiarze sprawiedliwości, w systemie zupełnie innym niż ten, w którym zdobywali to doświadczenie. Moje pytanie jest konkretne: Jakie doświadczenia zdobyte od lat 70. do roku 1990, 1989 przez sędziów, którzy właśnie zbliżają się do 70. roku życia, które uzasadniałyby przedłużenie tego wieku, pan prezydent ma na myśli? Nie mówię o tym, żeby w ogóle nigdy w przyszłości nie można było przedłużyć wieku dla sędziów, natomiast ta grupa, która zdobywała swoje doświadczenia jeszcze w okresie PRL, takiego prawa nie ma. Krótko mówiąc, proszę powiedzieć, o jakie doświadczenia chodzi. Czy chodzi o doświadczenia związane z orzekaniem, zwłaszcza w okresie stanu wojennego? Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiony projekt zakłada podwyższenie dopuszczalnego wieku pełnienia służby sędziowskiej w Sądzie Najwyższym do 75. roku życia z zachowaniem możliwości przechodzenia sędziów tego sądu w stan spoczynku na ich wniosek i na dotychczas obowiązujących zasadach. Projektowana regulacja będzie miała także wpływ na warunki powoływania sędziów Trybunału Konstytucyjnego i hipotetycznie w efekcie doprowadzi do wydłużenia maksymalnego wieku sprawowania funkcji sędziego trybunału do 84. roku życia. W związku z tym pytam, czy wnioskodawcy wzięli ten fakt pod uwagę oraz czy nie należałoby wprowadzić dodatkowych regulacji dotyczących wyłącznie obligatoryjnego przechodzenia w stan spoczynku sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Dziękuję.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałabym zapytać pana ministra o uzasadnienie, dlaczego to jest 75 lat, a nie 73, 78 czy 84. Generalnie jestem przeciwna stawianiu ścisłej daty odchodzenia w stan spoczynku czy na emeryturę, ponieważ wydolność ludzkiego organizmu, stan zdrowia fizycznego i psychicznego nie zawsze zależy od danej jednostki, bardzo często zależy od cech od nas niezależnych. Czy nie byłoby lepszym rozwiązaniem stworzenie elastycznej granicy odchodzenia na emeryturę czy odchodzenia w stan spoczynku? To jest znacznie lepsze rozwiązanie, bo jeśli ktoś w wieku 72 czy 78 lat jest w pełni sprawny, to oczywiście można wykorzystać jego doświadczenie. Pracuję w Sejmie od niedawna i muszę powiedzieć, że doświadczenie sędziów, szczególnie sędziów Sądu Najwyższego, byłoby bardzo potrzebne w pracy legislacyjnej, w kształceniu legislatorów, w ich przygotowaniu. Praca sędziego jest niezwykle wyczerpująca. Być może kształcenie młodych sędziów byłoby ważnym zajęciem. (Dzwonek) Z rozpaczą, panie marszałku, patrzę na upadający stan sędziowski, naprawdę z rozpaczą, bo to jest wizytówka państwa. Sędziowie Sądu Najwyższego, mając, co podzielam, wielkie doświadczenie w różnych dziedzinach, naprawdę byliby bardzo pożyteczni i potrzebni jako konsultanci w Sejmie, jeżeli chodzi o przygotowanie z zakresu legislacji. To samo dotyczy poszczególnych resortów, w których byliby równie potrzebni. Czy zechciałby pan powiedzieć, dlaczego nie rozważacie państwo możliwości szerszego wykorzystania doświadczenia sędziowskiego tam, gdzie ono naprawdę byłoby niezwykle potrzebne? Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mimo wszystko ten punkt porządku obrad budzi społeczne emocje i zainteresowanie. Choć nie jestem prawnikiem, odbieram pytania od wyborców, a także od środowiska sędziowskiego, po co to jest. Podczas rozmów z kilkoma sędziami usłyszałem informację, że nie było jakichś szerszych konsultacji w tym zakresie. Dla przeciętnego wyborcy, który takie pytanie zadaje, wygląda to tak, że panowie sędziowie sami sobie chcą zrobić dobrze. Jeśli jest interes społeczny w tym, żeby wykorzystać wiedzę i doświadczenie sędziów, to oczywiście za tym jesteśmy, tylko że jest, wydaje mi się, wystarczająco duże pole do popisu w tworzeniu prac naukowych, różnego rodzaju opracowań i ekspertyz. Tam można się, jak najbardziej, dzielić doświadczeniem. Z jednej strony mówimy, że jest mało miejsc dla młodych adeptów stanu sędziowskiego, a z drugiej wydłużamy wiek emerytalny w bardzo poważnej instytucji. No i czy rzeczywiście tak powinno być, że tylko w Sądzie Najwyższym mają zapadać najlepsze wyroki? Czy w sądzie rejonowym i w sądzie okręgowym nie powinno być dobrej jakości? Gdybyśmy tą drogą szli, to powinniśmy także pomyśleć o sędziach z sądów niższych szczebli. Wydaje mi się więc, że mamy tutaj pewne rozminięcie się interesu publicznego z tym, co (Dzwonek) projektodawca miał na myśli. Mam na koniec pytanie. Czy dotarły do projektodawcy jakiekolwiek sygnały ze strony stanu sędziowskiego, nazwijmy to tak, na temat tego projektu? Myślę tu o samorządzie prawniczym. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Adam Rogacki
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Prezesie! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam pytanie do przedstawicieli wnioskodawców. Dlaczego taki szczególny przywilej ma dotyczyć tylko sędziów Sądu Najwyższego? Wydaje się, że wszyscy obywatele powinni być traktowani tak samo. Skoro na poziomie sądu rejonowego czy sądu okręgowego są sprawy, które bezpośrednio dotyczą ludzi, to jeżeli doceniamy doświadczenie, to wszyscy sędziowie powinni być traktowani równo. Chciałbym też zapytać o bardzo wielki problem, jakim jest dzisiaj bezrobocie wśród osób młodych wkraczających na rynek pracy. Wiemy, że bardzo często awanse ludzi, którzy rozpoczną już jakąś karierę, np. sądową, są blokowane przez osoby z doświadczeniem. Czy nie sądzicie państwo - zwracam się do wnioskodawców - że tego typu sztuczne przedłużanie karier osób z doświadczeniem blokuje tamtym szanse na dostęp? Może jednym z powodów tego, że dzisiaj tak wielu Polaków wybiera emigrację, pracując bardzo często niekoniecznie zgodnie ze swoim wykształceniem merytorycznym, jest to, że tutaj blokuje się im szanse awansu czy w ogóle możliwość rozwoju kariery w wyuczonym zawodzie? I jest pytanie w związku z tym, że czytamy w uzasadnieniu, że: ˝Wydłużenie okresu aktywności zawodowej sędziów Sądu Najwyższego przyniosłoby niewątpliwie znaczne oszczędności w zakresie wydatków publicznych z części budżetu znajdujących się w dyspozycji Sądu Najwyższego. (...) nie wydaje się zatem słuszne i celowe, aby ich uposażenia pobierane w stanie spoczynku obciążały budżet państwa˝. Chciałbym powiedzieć, że nie jest to kwota szalenie wysoka. To jest tylko 12 mln. Dla tego rządu 12 mln to są dwa koncerty (Dzwonek) Madonny. Tak więc wydaje się, że jeżeli to miałoby być uzasadnienie, to być może trzeba po prostu zmniejszyć to uposażenie. (Oklaski)