Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2011-12-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Wysoki Sejmie! Prawo organizowania zgromadzeń to jedna z podstawowych wolności obywatelskich, które muszą być zagwarantowane w systemie i ustroju demokratycznym. Prawo to gwarantuje Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązkiem państwa jest zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego, bezpieczeństwa obywateli, tak uczestników zgromadzeń, jak i innych osób. Uchwalona w lipcu 1990 r., a więc na początku naszej współczesnej demokracji, ustawa Prawo o zgromadzeniach gwarantuje wolność zgromadzeń oraz wprowadza ograniczenia, które są zdefiniowane jako ograniczenia przewidziane jedynie przez ustawy, niezbędne do ochrony bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia i moralności publicznej albo praw i wolności innych osób, a także ochrony pomników zagłady. Projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo o zgromadzeniach przedstawiony przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pana Bronisława Komorowskiego, zawarty w druku nr 35, jest reakcją na zdarzenia, jakie miały miejsce w Warszawie w dniu Narodowego Święta Niepodległości 11 listopada 2011 r. - tego od początku nie ukrywano. Jest reakcją zapowiedzianą bezpośrednio po tych zdarzeniach, ale, powiedzmy to wyraźnie, reakcją na fałszywy, propagandowy obraz tego, co stało się 11 listopada, i przez to siłą rzeczy reakcją fałszywą i właśnie propagandową. Projekt ustawy czyni na podstawie jednostkowej, niezgodnej z rzeczywistością, rządowej i medialnej wersji tego, co działo się w Warszawie przed 11 listopada i 11 listopada 2011 r., prawo powszechne. Jest to fałszywa, jak powiedziałem, perspektywa i daleka od dojrzałości, której społeczeństwo, wyborcy wymagają od ustawodawcy, a w szczególności od głowy państwa. Nie może więc takie podejście uzyskać poparcia Prawa i Sprawiedliwości. Prezydent, przygotowując swoją inicjatywę ustawodawczą, nie wziął pod uwagę rzeczywistego przebiegu zdarzeń z dnia 11 listopada 2011 r. Dopiero dzisiaj na godz. 17 planowane było - nie wiem, co będzie w związku z tym, że zmieniono przebieg posiedzenia plenarnego Sejmu - posiedzenie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych - zapewne odbędzie się - zwołane na wniosek posłów Prawa i Sprawiedliwości i jednego z posłów Solidarnej Polski w trybie art. 152 regulaminu Sejmu. Będzie to posiedzenie poświęcone pełnemu wyjaśnieniu tego, co stało się 11 listopada i dlaczego, bo dotąd nie zostało to do końca szczegółowo i obiektywnie wyjaśnione. Art. 8 pkt 2 obowiązującej obecnie ustawy Prawo o zgromadzeniach dawało organowi gminy - w tym przypadku pani prezydent m.st. Warszawy Hannie Gronkiewicz-Waltz - możliwość, a nawet nakładało obowiązek wydania zakazu zorganizowania kontrmanifestacji, której organizatorzy nie ukrywali, że zamierzają podejmować różnorakie działania wymierzone w uczestników legalnej pokojowej manifestacji zorganizowanej przez organizacje patriotyczne, które chciały w sposób godny i uroczysty uczcić Narodowe Święto Niepodległości. Zgoda na odbycie tego drugiego zgromadzenia, którego trasa przemarszu przecinała się z trasą pochodu zgromadzenia patriotycznego, na które miasto wydało wcześniej zgodę, była błędem i grzechem pierworodnym, początkiem tego, co się stało później. Osobiście nie mam wątpliwości, że było to działanie świadome i celowe. Świadczą o tym wszystkie zdarzenia stanowiące kontekst tego, co się stało 11 listopada, co się działo wcześniej i co się działo później. Wobec nieukrywanego przez lewackie organizacje nastawienia konfrontacyjnego wobec tej pierwszej manifestacji, która uzyskała wcześniej zgodę, wobec faktu mobilizowania zorganizowanych bojówek z innych krajów, w tym bojówek z Niemiec, o którym obszernie informowały środki przekazu, było aż nadto oczywiste, że odbycie tego zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu albo mieniu w znacznych rozmiarach, a więc że są wyczerpane znamiona przepisu, który nie tylko pozwalał, ale nakazywał wydanie odmowy zorganizowania tego zgromadzenia. Można powiedzieć, że to, co proponuje prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w art. 1 w zmianie 2b, jest szczególnym przypadkiem tego, co jest uregulowane w aktualnie obowiązującej ustawie w art. 8 pkt 2, a proponowane brzmienie tego punktu może być interpretowane jako zawężenie katalogu sytuacji mogących stanowić odmowę wydania zgody na odbycie zgromadzenia do takiego właśnie przypadku. Zakaz uczestnictwa w zgromadzeniach osób posiadających przy sobie broń, materiały wybuchowe lub inne niebezpieczne narzędzia - słuszny - jest już dzisiaj uregulowany w obecnym art. 3 ust. 2 obowiązującej ustawy. Projekt prezydencki niewiele tutaj zmienia, nieco poszerza ten katalog, ale to nie jest jakaś istotna zmiana. Zakres uczestnictwa w imprezach masowych osób, których rozpoznanie z powodu ubioru, zakrycia twarzy lub zmiany jej wyglądu nie jest możliwe, był proponowany przez Prawo i Sprawiedliwość w pracach nad ustawą o bezpieczeństwie imprez masowych. Propozycje te zostały wtedy odrzucone przez większość PO-PSL-SLD jako budzące wątpliwości konstytucyjne. Zechcemy w dalszych pracach poznać argumenty, które w tym przypadku spowodowały unieważnienie tych wątpliwości. Chodzi o art. 3 ust. 3 ustawy. (Dzwonek) Już kończę, pani marszałek, jeszcze parę zdań, jeżeli pani pozwoli. Prezydencki projekt ustawy nakłada nowe rygory na organizatorów zgromadzeń, co może prowadzić do istotnych ograniczeń w korzystaniu z prawa do zgromadzeń, ale projekt ten w żadnym wymiarze nie wzmacnia odpowiedzialności państwa za jego działania, a w demokratycznym ustroju to ono powinno zapewnić obywatelom prawo do pokojowych zgromadzeń oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny. Projekt ustawy nie wprowadza żadnych gwarancji, które zmuszałyby państwo do skutecznych, ale wynikających z obiektywnej oceny i bezstronności działań w stosunku do organizatorów i uczestników zgromadzeń, ale także innych obywateli, z poszanowaniem praw i wolności obywatelskich i jednoczesnym obowiązkiem zapewnienia ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Wobec tych argumentów w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość zgłaszam wniosek o odrzucenie projektu ustawy zawartego w druku nr 35 w pierwszym czytaniu. (Oklaski)