Mówca: Ludwik Dorn
Data: 2014-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Premierze! W debacie nad wotum zaufania mój podstawowy zarzut pod adresem pana premiera polegał na tym, że zdefiniował sytuację poniżej powagi sytuacji. Podtrzymuję ten zarzut, choć z pewnym usprawiedliwieniem, bo jeżeli sytuację poniżej powagi sytuacji zdefiniował pan prezes Kaczyński, to dlaczego pan premier miał się przemęczać, prawda? W bardzo błyskotliwym, dobrym wystąpieniu odniósł się pan do fałszywej tezy, że Polska jest w zapaści i kompletnej ruinie, no ale poza prezesem Kaczyńskim, z którym dał pan sobie dobrze radę, istnieje rzeczywistość, z którą pański rząd dawał sobie radę dużo gorzej, i istotna jest rzeczywistość, a nie PiS i pan prezes Kaczyński. Jeżeli odrzucić, odłożyć na bok kwestie oczywistych kryminałek w tych rozmowach, gdzie reakcji pana premiera nie można nic zarzucić, jeżeli odłożyć kwestię deliktu konstytucyjnego, który bardziej obciąża prezesa banku centralnego niż ministra Sienkiewicza, a gdzie niestety jedynym podmiotem, który zachował się właściwie, był prezydent Rzeczypospolitej, który nie znalazł partnera ani po stronie rządu, ani po stronie opozycji, to mamy jednak pewną prawdę o rządzie, która pojawia się w tych taśmach. Mamy prawdę o rządzie, który jest rządem przeciętnym, który jakoś tam sobie daje radę w sytuacji dobrej, natomiast jeżeli sytuacja staje się trudna, to wywiesza białą flagę. Mamy do czynienia z rządem - jakby powiedzieli socjologowie ze szkoły neoinstytucjonalnej - który nie bardzo umie formułować cele publiczne, a jeśli nawet je sformułuje, to nie jest w stanie ich realizować. Modalną, panie premierze, pańskiego rządu jest pan wiceminister zwany w tych rozmowach pieszczotliwie Tamborkiem. Najlepszą recenzję wystawił mu jego zwierzchnik: - Tamborek, a co tam z gazem łupkowym? - Oj tam, oj tam. - Tamborek, a co z programem energetycznym? - Eee. - A polski program jądrowy? - No niech tam, niech tam. To brzmi anegdotycznie, ale taka jest prawda. Stoi pan na czele ekipy, która - jeżeli odrzucić wulgaryzmy - to mówi i myśli, powiem tu coś paradoksalnego, Ludwikiem Dornem i Jarosławem Kaczyńskim z czasów, kiedy trzymał jeszcze intelektualną formę - prezes Kaczyński poszedł w retorykę całkowitej zapaści, a to jest jednak inna diagnoza - kiedy opis i diagnoza dotyczyły miękkości, słabości, rozlazłości państwa, tylko w przeciwieństwie do mnie pańska ekipa traktuje słabość, miękkość oraz niezdolność państwa do formułowania celów publicznych i ich realizacji, tak jak w socjalizmie traktowano stały deficyt papieru toaletowego, jako niezmienialną cechę rzeczywistości. Jeżeli tak jest, to ludzie mojego pokroju, ja i ludzie mojego pokroju, którzy do idei państwa jako czynnika rozwoju, zwłaszcza w tej sytuacji, którą znowu trafnie zdefiniował prezydent w swoim orędziu, ale ta diagnoza jest szersza, że był dobry czas, ale teraz jesteśmy w sytuacji dryfu rozwojowego, jak mówi prof. Hausner, pułapki średniego dochodu, jak mówi prezydent, a w swoim czasie, i to było słuszne, mówił prezes Kaczyński, tylko to niesłusznie porzucił... Chodzi o to, że jakby nie istnieją narzędzia, by się z tego dryfu rozwojowego wyrwać. Powinienem być może zwrócić się do prezesa Kaczyńskiego i do PiS, ale się nie zwrócę, a to z jednego powodu. Wszelkie bajki o zbrodniach i łajdactwach IV Rzeczypospolitej, o represjach to są opowieści o żelaznym wilku. Problem leży gdzie indziej. Panie premierze, problem leży w tym, że pan prezes Kaczyński, czyli PiS, konstruując trafny opis i częściowo trafną diagnozę, prezentuje całkowicie błędną i szkodliwą odpowiedź. Jeżeli wczytać się w program PiS, a jestem oprócz prezesa Kaczyńskiego jedynym, który go uważnie przeczytał, to odpowiedź na diagnozę słabości i miękkości państwa jest jedna, tą odpowiedzią jest Jarosław Kaczyński jako lek na całe zło i nadzieja na przyszły rok. Z tego programu jawi się taki obraz, w którym rządem, administracją rządową, państwem zarządza się tak, jak pan prezes Kaczyński zarządza PiS, w którym Rada Ministrów pełni taką rolę jak Komitet Polityczny PiS, czyli zbiorowisko bezwolnych politycznych eunuchów. (Dzwonek) Już kończę, pani marszałek. Przechodzę do konkluzji. To jest odpowiedź nie na poziomie i to jest zapowiedź siermiężnej praktyki politycznej i takiej bezradności jak dotychczasowa pańska, choć ja doceniam punktowe zrywy, jak na przykład w sprawie inwestycji w bloki energetyczne w Opolu. Otóż, panie premierze, ja doszedłem do wniosku, że w takiej sytuacji jedyne, co mi pozostaje, to po prostu nie wziąć udziału w głosowaniu, bo wstrzymanie się od głosu jest de facto poparciem rządu. Ale oczekuję od pana premiera jednego, nie realizacji teraz, tylko zapowiedzi, że kwestia blokad rozwojowych, kwestia pułapki średniego dochodu, dryfu rozwojowego, kwestia czegoś, do czego jestem całym sercem, całym sobą przywiązany, czyli odzyskania przez państwo sprawstwa i podmiotowości, zostanie na jesieni postawiona i ewentualna rekonstrukcja rządu, tak by jego postacią modalną nie był wiceminister Tamborek, zostanie z tym planem powiązana. Jeżeli w swojej odpowiedzi pan premier coś takiego zapowie, to gotów jestem panu premierowi udzielić krótkotrwałego i bardzo ostrożnego kredytu zaufania, bo na PiS nie liczę, a adaptacyjny oportunista, kiedy rzeczywistość skoczy mu do gardła, może, trochę jak Zagłoba, szepnąć do siebie z rozpaczą ˝zginę ja i wszy moje˝ i Burłaja jednak usiec. Nie chodzi oczywiście o pana prezesa Kaczyńskiego, tylko o zmierzenie się z rzeczywistością, bo rzeczywistość stała się trudna i groźna i adaptacja do niej nic nie daje, a konfrontacja z nią może dać Polsce coś dobrego. Ponieważ nie ma takiej siły, która tego chciałaby, a Platforma potężnie zagrożona może się przestraszyć i zdobyć na pewne działania sprawcze, stąd moja zapowiedź ewentualnego ostrożnego, krótkiego kredytu zaufania. Co będzie dalej, to zobaczymy. Dziękuję.