Mówca: Małgorzata Kidawa-Błońska
Data: 2022-07-06 (Sejm RP, kadencja 9)

Ale bardzo proszę o spokój. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Szymon Giżyński: A więc oświadczam, że wszystkie te pytania będą znane, pewnie już teraz są znane i Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, i Ministerstwu Cyfryzacji, i Telewizji Polskiej i każda z tych instytucji zaspokoi państwa ciekawość zawartą w pytaniach. Ja o tym w ramach swojego obowiązku przypomnę i myślę, że tak się stanie. Wszyscy państwo posłowie, którzy prosili o odpowiedź na piśmie, oczywiście taką odpowiedź otrzymają. Wydawało mi się przez krótką chwilę, że staję tutaj w dość luksusowej sytuacji przed państwem, ponieważ myślałem, że ta ustawa ma oczywisty podwójny walor: konieczności i oczywistości właśnie, a więc niekontrowersyjności. I wcale się nie myliłem, bo państwa pytania szły całkowicie obok, wyczerpując te potrzeby, które państwo obok ustawy uznali za najważniejsze dla swoich formacji. Chcę tylko przypomnieć bardzo krótko, że właśnie w imię tej konieczności i oczywistości ustawa, projektowana jej nowelizacja jest niczym innym jak nowelizacją ustawy o finansach publicznych z 2010 r., art. 50, co oznacza, że następuje tutaj sytuacja konieczności i obligatoryjności. Bez sięgnięcia po takie instrumenty prawne, po nowelizację, nie byłoby możliwości wypłacenia środków z budżetu, bo przecież takich możliwości nie ma, ponieważ droga jest wskazana tym właśnie art. 50 ustawy o finansach publicznych. Nie ma od tego wyjątku i nie ma możliwości odejścia. Tak że bądźcie państwo łaskawi tę prawną okoliczność tutaj uwzględnić. Prostota tej nowelizacji - ona dotyczy rzeczy bardzo podstawowej, skoro tych pieniędzy by nagle zabrakło i takie ważne czynności jak monitoring rynków audiowizualnych usług na żądanie nie byłyby przez krajową radę wykonywane. Ta ustawa to wyklucza. Będzie to wykonywane zgodnie z prawem, zgodnie z tym, na co prawo pozwala, ale i do czego prawo obliguje. Jeszcze raz powtarzam z dużym naciskiem, że nie jest to, tak jak powiedział pan Michał Urbaniak, dosypywanie pieniędzy, tylko ten mechanizm jest straszliwie prosty i też niekontrowersyjny. Również nie jest możliwe spełnienie postulatu i prośby pana posła Michała Gramatyki, który mylnie uznawał, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji ma inicjatywę ustawodawczą i sama może wystąpić o tę czy inne podobne sprawy. Nie może, nie ma inicjatywy ustawodawczej. Musi to robić ministerstwo, które mam zaszczyt reprezentować, i robi to całkowicie służebnie wobec problemu społecznego, jak i całkowicie zgodnie z obowiązującym prawem. Jeszcze raz potwierdzam, że wszystkie państwa pytania nie pozostaną bez odpowiedzi. Chcę tylko z dużym smutkiem i bez cienia złośliwości powiedzieć, iż mieliśmy tutaj do czynienia z pewnym dramatem, bo pani poseł Śledzińska-Katarasińska całkowicie dezawuowała tutaj tę konstrukcję prawną, możliwość sięgnięcia po takie rozwiązania, jak by ta rzeczywistość po prostu nie istniała i właśnie nie była obligatoryjna. (Wypowiedź poza mikrofonem) A dramat, szanowna pani poseł, polega na tym, że państwa formacja ustalała takie prawo. To był rok 2010 i już osławiony paragraf, art. 50 tej ustawy na to pozwalał. Rok 2010. (Poseł Krystyna Skowrońska: I nie zmieniliście?) Ale to, co było świetne... Wam się też to zdarzało. Dlatego nie. A więc proszę nas łaskawie wspominać za to, że stać nas na wielkoduszność i że to, co oczywiste, również zauważamy. Natomiast jeszcze większy dramat występuje w duecie pani poseł Katarasińskiej i pana posła Grzegorza Brauna, którzy mieli to szczęście dzisiaj mówić tym samym głosem, posługując się takimi samymi argumentami. Dziękuję bardzo. (Poseł Krystyna Skowrońska: Pan nie powiedział nic.)