PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Sławomir Ćwik
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Centrum wobec poselskiego, złożonego przez posłów Prawa i Sprawiedliwości, projektu obejmującego nowelizację Kodeksu karnego w zakresie art. 199, druk nr 2210. Odnoszę wrażenie, że od kiedy Prawo i Sprawiedliwość znajduje się w opozycji, dostrzega wiele aspektów, które wymagają pochylenia się nad nimi i dokonania zmiany prawa. Może nie zawsze te propozycje są w punkt trafione, często wymagają pewnych poprawek - i nad tym zapewne popracujemy w komisjach - natomiast faktem jest to, nad czym ubolewam, że kiedy sprawowali państwo władzę, bardzo długo, bo przez 8 lat, dysponowali państwo stabilną większością w Sejmie i przychylnym prezydentem, który nie wetował potrzebnych Polsce i Polakom ustaw, tak jak dzieje się to dzisiaj, to o wielu tych aspektach państwo zapominali. W złożonym projekcie nowelizacji, gdzie wprowadzana jest kwalifikowana forma przestępstwa nadużycia władzy przy dokonaniu czynności seksualnej lub zmuszenia do poddania się takiej czynności... Dobrze, że dzisiaj państwo to dostrzegacie, ale pamiętam przypadki w Żandarmerii Wojskowej, gdy polskie żołnierki starały się zawiadomić o tym, że w stosunku do nich były popełnione czyny zabronione o charakterze seksualnym. Za czasów państwa rządów, zamiast im pomóc, chroniliście sprawców, a one były poddawane inwigilacji ze strony polskich służb. Mam nadzieję, że to się nigdy nie powtórzy. Co do samego projektu, to on oczywiście wpisuje się w to, o czym dzisiaj dyskutujemy. To są kolejne głośne sprawy, nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. To jest kwestia ruchu Me Too na świecie. To jest sprawa związana z aktami Epstina, o której słyszymy od wielu miesięcy. To jest także sytuacja afery podkarpackiej w Polsce, która nigdy w mojej ocenie nie została wyjaśniona. Dlatego też warto, abyśmy w polskim Kodeksie karnym ujęli w miarę dokładnie te sytuacje, które będą podlegały penalizacji i odnośnie do których będzie określony właściwy wymiar kary za przestępstwa, które wymagają zdecydowanego działania państwa. Chodzi o to, że na ogół to właśnie ta słabsza strona zasługuje na tę ochronę. Jeśli chodzi o Klub Parlamentarny Centrum, to my oczywiście pochylimy się w dalszych pracach w komisji nad tym projektem, dlatego że on wymaga pewnych prac. W mojej ocenie w odniesieniu do części tej postaci kwalifikowanej, szczególnie jeśli chodzi o zawody zaufania społecznego, dzisiaj jest już właściwie określona kara przestępstwa w Kodeksie karnym, natomiast chętnie wysłuchamy dokładniejszych uzasadnień i wyjaśnień co do proponowanego przepisu. Chodzi o to, że na chwilę obecną w mojej ocenie na pewno wymaga dokładniejszego wyjaśnienia np. to, jak należy interpretować zapis § 4 proponowanego w pkt 1: lub inną osobę sprawującą faktyczną władzę lub kontrolę. W mojej ocenie jest to zapis dosyć nieostry i on na pewno będzie wymagał doprecyzowania. Tak że czekamy na pracę w komisji. Dziękuję.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy dotyczy bardzo poważnej kwestii przestępstw polegających na wykorzystaniu relacji zależności lub krytycznego położenia w celu doprowadzenia do czynności seksualnej. Nie mam wątpliwości, że takie zachowania zasługują na zdecydowaną reakcję państwa i odpowiednią karę. Natomiast wątpliwości budzi wprowadzenie nowego typu przestępstwa określonego jako szczególne nadużycie zaufania lub władzy. Problem polega na tym, że już dziś w art. 199 Kodeksu karnego penalizowane jest doprowadzenie do czynności seksualnej poprzez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie zaufania. Projekt wprowadza więc nową kategorię szczególnego nadużycia zaufania, ale nie wyjaśnia w sposób precyzyjny, czym miałoby się ono różnić od nadużywania samej władzy, która już jest oczywiście penalizowana. W efekcie powstaje przepis bardzo szeroki, potencjalnie nieprecyzyjny, a w prawie karnym precyzja przepisów ma fundamentalne znaczenie. Może się więc okazać, że zamiast uporządkowania systemu prawa karnego wprowadzimy kolejną kategorię przestępstwa, która będzie budziła liczne wątpliwości interpretacyjne. Dlatego wydaje się, że właściwym kierunkiem byłoby doprecyzowanie i ewentualne zaostrzenie istniejących przepisów zamiast tworzenia nowego typu przestępstwa o bardzo szerokim i niejednoznacznym zakresie. Nie składamy wniosku o odrzucenie, będziemy patrzeć, jak będą przebiegały prace nad tą ustawą. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Schmidt
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Debatujemy nad niezwykle ważnym projektem ustawy. Projektem, który wprowadza jeszcze bardziej komplementarną i jeszcze większą ochronę dla osób, które doświadczają przemocy, przemocy seksualnej. Jest to też ważne w kontekście nie tylko ochrony przed samym gwałtem, ale także wynikającej z tego przemocy psychicznej, która przecież jest nieodzownym elementem tego rodzaju działań przestępcy, który wykorzystując tę przemoc, dąży do dopuszczenia się przestępstwa gwałtu. Kara powinna być współmierna do winy i dotkliwa, aby skutecznie odstręczać od popełnienia przestępstwa, szczególnie w warunkach recydywy. Temu ten projekt niewątpliwie służy. Mam pytanie do pana posła. (Dzwonek) Może na dalszym etapie procesu legislacyjnego warto byłoby rozważyć ujednolicenie kar z art. 199 ust. 4 i art. 200 ust. 1, który również przewiduje karę za obcowanie seksualne z małoletnim, ale ten próg jest znacznie niższy, czyli nie od 3 do 20 lat, ale od 2 do 15 lat? Proszę o rozważenie takiej ewentualności. Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do posła sprawozdawcy. Czy poseł ma wiedzę, o jakim problemie mówimy w skali kraju? Jak to wygląda na tle Europy? Czy ma znaczenie rozwarstwienie społeczne, czyli czy są tego typu zdarzenia w zakładach pracy, na wyższych uczelniach? O czym po prostu mówimy? Chciałbym, by poseł to zebrał i o tym opowiedział. Byłoby to bardzo istotne w dalszej procedurze. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Schreiber
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pierwsza konstatacja jest trochę smutna, bo gdy umierała kobieta, np. w wyniku błędu lekarskiego, i nie mieliśmy na to żadnego wpływu, były wielkie, gigantyczne manifestacje, do których wzywały posłanki z lewej strony sali. (Poseł Joanna Borowiak: Tak jest!) Dziś zaś, kiedy w sposób realny i faktyczny można poprawić sytuację kobiet i gdy mamy na to wpływ w tej Izbie, pań jest absolutna garstka. (Poseł Joanna Borowiak: Pustki.) Oczywiście szacunek dla tych, które są. Druga sprawa. Warto też mówić o tym, że ten projekt dotyczy nie tylko zagrożenia i samej napaści seksualnej w miejscu pracy, ale także sytuacji kontaktów z małoletnimi osobami, zależnymi od osób, które wykorzystują swoją pozycję zawodową (Dzwonek), swój wpływ na małoletnich. Chodzi o trenerów, nauczycieli, duchownych i innych. Zaostrzenie tych kar jest niezwykle ważne. Chciałbym zapytać pana posła wnioskodawcę, pana ministra, jak wiele mamy dzisiaj takich przypadków. Dziękuję bardzo.
Mówca: Mariusz Krystian
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do wnioskodawców w kontekście tych bardzo potrzebnych przepisów ustawy, ponieważ wykorzystywanie zależności służbowej w celu wymuszania, powodowania kontaktów seksualnych jest bardzo naganne i to jest w ogóle skandaliczna sytuacja. Natomiast choćby na kanwie ostatnich wydarzeń, jakie miały miejsce w polskiej Policji, widać bardzo wyraźnie, że często praktyka instytucji, w których takie wykorzystanie seksualne się dokonuje, bardzo mocno utrudnia postępowanie wyjaśniające i ukaranie sprawców i nawet najlepsze przepisy często nie są w stanie sprostać tego typu zachowaniom. W związku z tym jak państwo oceniacie, czy na kanwie wprowadzanych przepisów nie można byłoby niejako również przymusić i doprowadzić do sytuacji, w której już samo tuszowanie tego typu sytuacji, samo tuszowanie i utrudnianie postępowań wyjaśniających byłoby karalne (Dzwonek) i byłoby również traktowane jako czyn zabroniony? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anita Kucharska-Dziedzic
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Drodzy Wnioskodawcy! Raduje się moje serce, że Prawo i Sprawiedliwość podnosi kwestię art. 199 Kodeksu karnego, bo jest to sytuacja, w której nibyformalnie była zgoda na obcowanie seksualne, ale niekoniecznie ta zgoda była w pełni dobrowolna, bo ona była wymuszona bardzo często przez stosunek zależności. To jest kwestia także pokłosia afery Epsteina, bo w tym artykule mieszczą się także te wszystkie zachowania, które my określamy, relatywizując, jako sugar daddy, czyli jeśli chodzi o wykorzystywanie młodych ludzi w zamian za różnego rodzaju prezenty. Ale bardzo się cieszę, że Prawo i Sprawiedliwość, które poparło gremialnie zmianę definicji ˝zgwałcenia˝ - 1,5 roku, także w wypadku posłów, którzy wówczas byli przeciw albo się wstrzymywali, dzisiaj na ten temat mówi... Bo przypominam (Dzwonek), że pan Krystian i pan Lorek byli przeciwko zmianie, a pan Warchoł, pan Schreiber, pani Schmidt wstrzymali się wówczas. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Krajewski
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Dzisiaj rozmawiamy na temat bardzo istotnego problemu. Chciałbym też złożyć podziękowania na ręce pana posła Marcina Warchoła grupie posłów, którzy przedstawili tutaj ten konkretny projekt zaostrzenia sankcji. Chciałbym zapytać pana posła, przedstawiciela wnioskodawców, jaka jest statystyka, jeżeli chodzi o liczbę ujawnianych przestępstw w skali roku. Dodatkowo również mam takie pytanie: Ile postępowań wszczynano w ostatnich latach w prokuraturze, jeśli chodzi o art. 199 Kodeksu karnego? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Golińska
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt wyciąga na światło dzienne dramaty, które często z racji stosunku zależności pozostawały ukryte. Dzisiaj cieszę się, że o tym dyskutujemy i że, co by nie mówić, jednak panuje rzadko tu spotykana, na tej sali, zgoda. Pytanie do wnioskodawców: Czy istnieją dane pokazujące, że obecne zagrożenie karą w art. 199 Kodeksu karnego prowadzi do systemowego zaniżania kar albo do orzekania kar w zawieszeniu, które nie odzwierciedlają ciężaru naruszenia autonomii seksualnej? Innymi słowy, czy problem wynika z samej konstrukcji przepisu czy z praktyki stosowania prawa? Jak często sądy stosują maksymalne sankcje w przypadku wykorzystania zależności i w jaki sposób podniesienie tej sankcji do 10 lat wpłynie na realne orzekanie i prewencję? Jakie mechanizmy będą chronić ofiary przed odwetem w miejscu pracy lub instytucji? Dziękuję. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Piotr Zgorzelski)
Mówca: Joanna Borowiak
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ta ustawa jest niezwykle potrzebna i ważna. Jestem o tym przekonana, ponieważ jestem jednym z kilkudziesięciu posłów, którzy podpisali się pod projektem tej ustawy, bowiem uważam, że w sytuacjach nadużycia stosunku zależności lub wykorzystywania krytycznego położenia podwładnych lub pozostających w relacji przełożony - podwładny kara powinna być surowa, a przez to odpowiednio odstraszająca potencjalnego sprawcę. Chciałam zapytać, panie pośle: W jaki sposób przestępstwa z tytułu nadużycia władzy są uregulowane w innych krajach? Jakie kary i w jakiej wysokości są zapisane w aktach prawnych, a jakie są najczęściej orzekane? Dziękuję.
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Regulacja opisana w tym projekcie jest bardzo potrzebna i odpowiadająca na realny problem, który przez lata był przez sądy niedostatecznie poważnie traktowany. Art. 199 dotyczy sytuacji, w których dochodzi do nadużycia stosunku zależności lub wykorzystania krytycznego położenia drugiego człowieka w celu doprowadzenia do czynności seksualnych. Są to przestępstwa szczególnie podłe, bo sprawca wykorzystuje przewagę zawodową, ekonomiczną, instytucjonalną czy psychiczną. Pokrzywdzony często znajduje się w sytuacji, w której odmowa może oznaczać utratę pracy, pogorszenie sytuacji życiowej, czy inne poważne konsekwencje. Dlatego podniesienie sankcji w tym przepisie jest krokiem w dobrą stronę. Warto również podkreślić jeszcze jeden aspekt. Obecne przepisy przewidywały w wielu przypadkach sankcje tak niskie, że możliwe było orzekanie kar w zawieszeniu, po co bardzo często sięgały sądy, niemające wiele wspólnego ze sprawiedliwością. W praktyce oznaczało to, że sprawcy poważnych naruszeń wolności seksualnej nie ponosili realnej odpowiedzialności karnej. Projektowana zmiana to naprawia i przywraca poczucie sprawiedliwości.
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Każde rozwiązanie prawne, którego celem jest realna ochrona dzieci przed przemocą, wykorzystywaniem i krzywdą, powinno spotykać się z poważnym i odpowiedzialnym podejściem państwa. Dzieci należą do najbardziej bezbronnych członków społeczeństwa i to właśnie na państwie spoczywa szczególny obowiązek ich ochrony. Nie możemy zapominać, że przemoc wobec dzieci - zarówno fizyczna, psychiczna, jak i seksualna - pozostawia bardzo głębokie i długotrwałe skutki. Często są to konsekwencje, które towarzyszą ofiarom przez całe życie. Dlatego państwo powinno reagować zdecydowanie, a przepisy prawa muszą jasno pokazywać, że krzywdzenie dzieci spotyka się z jednoznaczną reakcją. Jednocześnie niezwykle ważne jest, aby ochrona dzieci była traktowana jako sprawa ponad podziałami politycznymi. W kwestiach dotyczących bezpieczeństwa najmłodszych nie powinno być miejsca na spory ideologiczne czy partyjne kalkulacje. Jeżeli pojawiają się rozwiązania wzmacniające ochronę dzieci, powinniśmy podchodzić do nich z otwartością i odpowiedzialnością. Dlatego należy jasno powiedzieć: każde rozwiązanie prawne, które realnie wzmacnia ochronę dzieci przed przemocą i wykorzystywaniem, zasługuje na poważne rozważenie i wsparcie. Jednocześnie naszym obowiązkiem jako ustawodawców jest zadawanie pytań i upewnienie się, że proponowane przepisy będą skuteczne, możliwe do egzekwowania i rzeczywiście poprawią bezpieczeństwo najmłodszych.
Mówca: Bożena Lisowska (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ochrona osób wykorzystywanych seksualnie w relacjach zależności to sprawa, która nie ma barw partyjnych. Obecny art. 199 § 1 przewiduje karę do zaledwie 3 lat pozbawienia wolności. To oznacza, że sądy mogą orzekać kary w zawieszeniu na podstawie art. 69 § 1 Kodeksu karnego. W praktyce sprawca, który wykorzystał podwładną w małej firmie na Lubelszczyźnie, wychodzi z sądu bez dnia w więzieniu. Jako wieloletnia przewodnicząca komisji polityki społecznej sejmiku lubelskiego widziałam te historie. W projekcie podnosi się dolną granicę kary do 1 roku, co eliminuje zawieszenie. Nowy § 4 wprowadza typ kwalifikowany od 3 do 20 lat dla lekarzy, nauczycieli, duchownych i przełożonych. Dane policyjne pokazują ponad 400 postępowań rocznie, a organizacje pozarządowe szacują niezgłaszalność na poziomie 70%. Pytam wnioskodawców, czy przewidują mechanizm monitorowania skuteczności nowych sankcji, np. coroczny raport ministra sprawiedliwości o wymiarze kar orzekanych z art. 199. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedujemy dziś nad projektem PiS dotyczącym art. 199 Kodeksu karnego. Cel szlachetny, wykonanie fatalne. Projekt nie zawiera oceny skutków regulacji. Zero analizy wpływu na obciążenie sądów. Zero kosztów dla budżetu. Przy ponad 400 postępowaniach rocznie i podniesieniu sankcji do 20 lat koszty penitencjarne wzrosną o dziesiątki milionów złotych. Gdzie te wyliczenia? Podniesienie dolnej granicy kary w § 1 do 1 roku eliminuje zawieszenie z art. 69 § 1. Skutek? Sądy będą częściej uniewinniać, bo próg dowodowy wzrośnie dramatycznie. PiS przez 8 lat rządów nie zmienił art. 199. Mieli większość, mieli Ministerstwo Sprawiedliwości Ziobry. Nie zrobili nic. Teraz składają projekt bez konsultacji, bez OSR, bez vacatio legis dłuższego niż 14 dni. Pytam wprost wnioskodawców: Dlaczego przez 8 lat waszych rządów art. 199 pozostawał niezmieniony, a dziś składacie projekt bez oceny skutków regulacji i bez wyliczenia kosztów dla wymiaru sprawiedliwości?
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Zmiany proponowane w projekcie ustawy o zmianie Kodeksu karnego dotyczą niezwykle wrażliwego i poważnego problemu społecznego, jakim jest wykorzystywanie stosunku zależności lub krytycznego położenia drugiego człowieka do celów seksualnych. W mojej ocenie kierunek tych zmian jest w pełni uzasadniony. W szczególności należy podkreślić potrzebę zdecydowanie surowszej ochrony małoletnich. Podniesienie sankcji karnych w przypadku czynów popełnianych na ich szkodę jest odpowiedzią na skalę zagrożeń oraz na szczególną bezbronność osób młodych wobec dorosłych posiadających przewagę wynikającą z autorytetu, funkcji lub zależności służbowej. Równie ważne jest wprowadzenie typu kwalifikowanego przestępstwa w sytuacjach, gdy dochodzi do nadużycia szczególnego zaufania i władzy, np. w relacjach takich jak nauczyciel i uczeń, terapeuta i pacjent, przełożony i podwładny czy opiekun i podopieczny. W takich przypadkach sprawca wykorzystuje nie tylko przewagę, lecz również zaufanie, które powinno stanowić fundament tych relacji. Dlatego podniesienie sankcji karnych, nawet do 20 lat pozbawienia wolności w najpoważniejszych przypadkach, stanowi jasny sygnał, że państwo zdecydowanie reaguje na nadużycia w relacjach zależności i stoi po stronie ofiar. Uważam, że proponowane zmiany w prawie są pod tym względem bardzo potrzebne i zasadne.
Mówca: Maciej Tomczykiewicz
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Będziemy pracować z państwem nad ta ustawą. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Katarzyna Ueberhan
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pochylamy się w tej debacie nad projektem poselskim Konfederacji wprowadzającym do Kodeksu karnego penalizację uporczywego utrudniania kontaktów z dzieckiem. Zakłada on karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku za uporczywe uchylanie się od wykonania orzeczonych przez sąd albo ustalonych w ugodzie sądowej, zwartej przed mediatorem, kontaktów. Przewiduje zabezpieczenie w postaci terapii dla rodzica, który je utrudnia. Choć przedłożenie zajmuje się tematem utrudniania kontaktów z dzieckiem, to co do zasady nie mówi nic o dzieciach. Projekt budzi oczywiste wątpliwości, choćby dotyczące spraw z przemocą domową w tle. Sam pomysł odzwierciedlony w projekcie nie jest nowy. Wraca od lat. Próbowało go uregulować poprzednie kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości. Nabrzmiał w czasie pandemii, gdy mówiło się o konieczności penalizacji takiego zachowania, podobnie jak w przypadku niealimentacji. Powstały wówczas nawet propozycje konkretnych rozwiązań, ale resort się z nich wycofał. W 2022 r. przysłowiowej oliwy do ognia dolał Trybunał Konstytucyjny, który pod przewodnictwem sędzi Krystyny Pawłowicz orzekł, że nałożenie na rodzica utrudniającego drugiemu kontakty z dzieckiem obowiązku zapłaty określonej kwoty jest niezgodne z konstytucją, ale tylko wówczas, kiedy to utrudnianie lub uniemożliwienie kontaktu wynika z zachowania samego dziecka i jest zgodne z jego wolą. Trybunał odnosił się wtedy do jednego narzędzia, które obecnie jest wykorzystywane w sytuacji, gdy jeden z rodziców ogranicza drugiemu możliwość kontaktu z dzieckiem, co ważne, ustaloną w orzeczeniu sądu. Również minister sprawiedliwości Waldemar Żurek zapowiada projekt, który ureguluje prawnie kwestię opieki współdzielonej nad dzieckiem, sygnalizując potrzebę rozwiązania problemu utrudniania kontaktów z dzieckiem, oczywiście przy zachowaniu priorytetu, którym musi być zawsze dobro dziecka. Muszę teraz w tej debacie odnieść się do wspomnianego przez wnioskodawców, niestety, syndromu alienacji rodzicielskiej. To pojęcie autorstwa amerykańskiego psychiatry Richarda Gardnera, który... (Poseł Marcin Józefaciuk: Nie ma syndromu, pani poseł, nie ma syndromu.)
Mówca: Katarzyna Ueberhan
Data: 2026-03-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Tylko tak zauważę, że Gardner wielokrotnie publikował w obronie pedofili i kazirodztwa. Jest to nieistniejące zaburzenie, co potwierdziła Światowa Organizacja Zdrowia 20 lutego 2020 r., usuwając to pojęcie z międzynarodowej statystycznej klasyfikacji chorób i problemów zdrowotnych. (Poseł Marcin Józefaciuk: To nie jest choroba, tylko zjawisko.) To wymyślone zaburzenie było podstawą strategii sądowej opartej na przekonaniu, że kontakt z obojgiem rodziców jest ważniejszy niż bezpieczeństwo fizyczne, psychiczne czy seksualne dziecka. Dr Lewandowska, krajowy konsultant w zakresie psychiatrii dzieci i młodzieży, podkreśla, że alienacja rodzicielska to strategia sądowa skrytykowana przez wszystkie światowe gremia prawnicze i psychiatryczne ze względu na jej wstępne założenie: jeśli rodzic, zwykle matka, zgłasza przemoc seksualną wobec dziecka, to należy uznać, że kłamie, i natychmiast odebrać jej dziecko i przekazać rodzicowi posądzonemu o przemoc. Zakładam, że stąd też te ogromne emocje społeczne, gdy mówi się o samym terminie alienacji rodzicielskiej, zapewne stąd też otwarte wsparcie dla ruchów alienowanych ojców ze strony Konfederacji, która, przypomnę, głosowała przeciw ustawie kamilkowej, która chroni dzieci przed przemocą, także seksualną, także ze strony niestety rodziców. Konfederacja głosowała przeciwko ustawie o natychmiastowej izolacji sprawcy przemocy domowej czy przeciwko ustawie zmieniającej definicję zgwałcenia, która zakładała świadomą zgodę. (Poseł Marcin Józefaciuk: Przecież to nie jest na temat.) Często jednak alienacja rodzicielska w Polsce jest rozumiana, w oderwaniu od Gardnerowskiej definicji, jako ograniczanie kontaktu z dzieckiem przez skonfliktowanych ze sobą rodziców. Czy jest to duży problem? Konflikty zdarzają się przy większości rozstań, bo jeśli ludzie się kochają, to się nie rozstają. Proste, prawda? W ilu przypadkach dzieci są ofiarami manipulujących nimi rodziców? Tego niestety nie wiemy. Ale wiemy, jak często stosowana jest wspomniana już instytucja kary finansowej nakładanej na rodzica utrudniającego kontakty dziecka z drugim rodzicem. Ile jest rocznie takich zasądzonych kar? 600 w całej Polsce. A wiedzą państwo, ilu jest rodziców nierealizujących wyroków o alimentacji? To prawie 300 tys. osób, które nie płacą alimentów na milion swoich dzieci. A zadłużenia alimentacyjne sięgają astronomicznej kwoty 17 mld zł. Projekt Konfederacji odpowiada na problem dotyczący realnie, zgodnie ze statystykami, kilkuset osób... (Dzwonek) (Poseł Marcin Józefaciuk: A skąd pani wzięła statystyki?) ...i próbuje wprowadzić dodatkową karę więzienia dla rodzica utrudniającego kontakty. Chciałam tylko powiedzieć na koniec, że Prokuratoria Generalna wystawiła projektowi ocenę jednoznacznie negatywną. Dziękuję.