Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2013-02-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Po raz pierwszy w dziejach Polska ma obfitość zasobów pracy ludzi młodych, kreatywnych, wykształconych. W dekadach poprzedniej i obecnej mogła ona dzięki temu istotnie zmienić swoją gospodarkę i administrację. Tymczasem polski rząd już szósty rok beztrosko trwoni największy kapitał narodowy, jakim są obfite zasoby pracy wysoko wykwalifikowanych młodych ludzi. (Oklaski) Wszystkie wskaźniki opisujące rynek pracy w Polsce trzeba ocenić negatywnie: wysoka stopa bezrobocia, w grudniu 13,4%, czyli prawie 2400 tys. bezrobotnych, około 2200 tys. emigrantów za granicą, ukryte bezrobocie w rolnictwie na poziomie 1 mln, nieznana liczba ludzi bez pracy, którzy nie rejestrują się jako bezrobotni. Faktycznie niewykorzystane zasoby pracy w Polsce wynoszą ponad 5300 tys. osób. Współczynniki zatrudnienia, tj. wykorzystania zasobów pracy, w okresie narodowego spisu powszechnego w 2011 r. wynosiły 46,4%. Liczba pracujących w bieżących rejestrach i w narodowym spisie powszechnym różni się o około 1,5 mln. Na przykład stopa bezrobocia na Podkarpaciu w marcu 2011 r. wynosiła 13,4%, a według narodowego spisu powszechnego - 17,9%. Różnica wynosi prawie 5 punktów procentowych. Bezrobocie to dziś klęska narodowa Polski. Dotyczy wielu grup wiekowych, grup społecznych, zawodowych, środowisk lokalnych, całych regionów. Bez pracy pozostają głównie ludzie młodzi. Bezrobocie w najmłodszej grupie pracowników przekroczyło 25%. Nie pracuje, w zależności od regionu, co trzeci lub co czwarty, a nawet co drugi młody człowiek. W wieku 50 lat i więcej pracę ma tylko co trzecia osoba. Bezrobocie w wielu powiatach i regionach przekroczyło 20%. W wielu podregionach przekroczyło ponad 25%. Nie są odosobnione przykłady powiatów, gdzie bezrobocie przekroczyło 30%: Szydłowiec, Pisz, Radom, Bartoszyce, Kętrzyn, Węgorzewo. Co robi rząd w takich umierających dziś powiatach? Nic nie robi albo likwiduje miejsca pracy, jak ma to miejsce w Kętrzynie, gdzie za 6800 tys. sprzedano zakłady Warmia, uzyskując za to 700 następnych bezrobotnych. Z trudem wystarczy to na zasiłki dla zwolnionych po 800 zł brutto przez 1 rok. Jaki sens ma taka nieustająca likwidacyjna prywatyzacja, gdy człowiek zdolny do pracy, zamiast zapłaty za wykonaną pracę, pobiera nędzny zasiłek dla ubogich? Jak wielkiej trzeba bezmyślności i pogardy dla tych biednych, ciężko doświadczonych ludzi, żeby podejmować takie nieodpowiedzialne decyzje? A ma to przecież miejsce nie tylko w Kętrzynie. Przykłady można mnożyć. W regionach i powiatach z masowym, utrwalonym, strukturalnym bezrobociem nie wystarczają stosowane dotychczas działania markujące, a nie rozwiązujące problemy. Co zatem proponuje rząd, aby skutecznie zmienić sytuację na rynku pracy w tych środowiskach, gdzie bezrobocie przekracza ponad 20-25%, a nawet 30%, a więc jest trzykrotnie niekiedy wyższe niż przeciętnie w Polsce? Czy ma zostać tak, jak jest dotychczas? Czy w ocenie rządu sytuacja sama się rozwiąże? Co rząd ma do powiedzenia tym osobom i rodzinom, które cierpią skrajne ubóstwo z powodu braku pracy i dochodu? To w rodzinach bezrobotnych z dziećmi ubóstwo jest największe i najgłębsze. Ponad 33% takich rodzin żyje w skrajnym ubóstwie. Fundusz Pracy. Jak wielki i bezwzględny musi być cynizm rządu, żeby zabrać środki Funduszu Pracy na zmniejszenie długu publicznego, zamiast przeznaczyć na walkę z bezrobociem. W 2010 r. dysponentem Funduszu Pracy został minister finansów. Odpowiedzialnym za rynek pracy jest nadal minister pracy. Gdy jednak minister pracy chce użyć środków Funduszu Pracy na zadania przypisane mu ustawą, musi zwrócić się z prośbą o środki do ministra finansów. Wzbierająca od początku 2011 r. fala bezrobocia to nie przypadek, lecz konsekwentnie (Dzwonek) zamierzony skutek wywołany niecelową, nieskoordynowaną, wręcz bezrozumną i nieudolną polityką gospodarczą i społeczną. Przynosi to dramatyczne skutki w postaci masowego bezrobocia, ubóstwa, wykluczenia społecznego wielu rodzin i środowisk lokalnych.