PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawić stanowisko wobec druku nr 2369, a więc sprawozdania Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o senackim i poselskim projektach ustaw o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym. Sprawozdanie jest właściwie efektem wspólnej pracy podkomisji i komisji sprawiedliwości i kompilacją dwóch projektów, które dotyczyły jednej ustawy i nowelizacji art. 64 oraz art. 65. Pierwszy projekt, senacki, był rzeczywiście wynikiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 2012 r. mówiącego o tym, że niedopuszczalne jest, aby pewna procedura w sprawach o unieważnienie prawomocnych orzeczeń sądowych mogła być regulowana przez analogię w regulaminie nawet tak ważnej i istotnej instytucji jak Sąd Najwyższy. Powinno to mieć odzwierciedlenie w przepisach proceduralnych ustawy, co najmniej ustawy. Oczywiście do tej pory była praktyka - aż 14-letnia - stosowania odpowiednich przepisów K.p.c. i K.p.k. przez analogię na podstawie właśnie regulaminu Sądu Najwyższego, co jest niedopuszczalne w tego typu sprawach. Również projekt poselski, który wiązał się z tym projektem i który można było łącznie z nim rozpatrywać, bo nie miały jakiegoś znaczącego wpływu na siebie, dotyczył doprecyzowania przepisów o skierowanym wytyku Sądu Najwyższego do składu orzekającego sądu, w sytuacji kiedy rażąco naruszano prawo przy wydaniu orzeczenia, z zachowaniem prawa i możliwości ustosunkowania się do tego wytyku w ciągu 7 dni przez skład sędziowski. Sytuacja jest oczywista. Należy poprzeć tę nowelizację, która porządkuje, naprawia lukę, która istniała zbyt długo w polskim systemie prawnym, w którym praktyka przez analogię w sposób tak rażący kłuła zasady prawa, państwa prawa w tym zakresie. Nawet jeżeli nie doprowadziło to do jakiejś krzywdy, jakiegokolwiek orzeczenia, to reguł prawodawczych nie powinniśmy jednak naruszać. Dobrze, że to naprawiamy, chociaż rodzą się pytania, dlaczego tak długo tolerowano tego typu luki, przepisy. Można zadać pytanie: Gdzie było Ministerstwo Sprawiedliwości, żeby wyłapać takie rzeczy i już zawczasu przygotować odpowiednie nowelizacje i procedury? Rodzi się też pytanie, czy nie robimy po prostu łatek w sytuacji, kiedy coś wyskoczy, zaskoczy nas jakaś instytucja, typu Trybunał Konstytucyjny, która wskaże, że od lat jest, funkcjonuje przepis niekonstytucyjny. Dopiero wtedy łatamy. A może należałoby przejrzeć całość ustawy, może takich sytuacji jest więcej i nie powinniśmy po prostu ad hoc, wtedy kiedy jesteśmy pod ścianą, kiedy się już pali, szukać dopiero rozwiązania prowizorycznego i mnożyć tych nowelizacji? To jest taka uwaga ogólna. Natomiast rzeczywiście co do samego sprawozdania, co do samego druku i nowelizacji Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość jest za i tak będziemy również głosować. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Zych
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego dokładnie zapoznał się zarówno ze sprawozdaniem komisji, jak i z projektami senackim i poselskim, druki nr 2055, 2120 i 2369, i oświadcza, iż te nowelizacje są w pełni uzasadnione i popiera je. Oczywiście można się także zastanawiać nad tym, czy - nawiązując do poprzednika - nie powinniśmy w szczególności zwracać uwagi na wszystkie przepisy dotyczące działalności sądownictwa i je wnikliwie analizować. Dziś będziemy jeszcze rozpatrywać dalsze projekty, m.in. prezydencki o Sądzie Najwyższym, a także o ustroju sądów, z których wynika, że takie różnego rodzaju cząstkowe regulacje czy nawet eksperymentowanie w ogóle nie wychodzą na dobre sądownictwu. Podzielam całkowicie pogląd kolegi z PiS-u, że w Sejmie zbyt łatwo przechodzimy nad różnego rodzaju uregulowaniami bez takiego interdyscyplinarnego spojrzenia, głębokiej analizy. Wynikiem tego jest właśnie to, że Trybunał Konstytucyjny bardzo często - to jest niebezpieczne - uchyla wyroki czy inne akty jako niezgodne z konstytucją. Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego, jak już mówiłem, będzie głosować za przyjęciem tych ustaw. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W przypadku procedowania w tej chwili nad tym punktem mamy ten komfort, że Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka praktycznie jednolicie, bez zastrzeżeń przyjęła połączone w jednym akcie dwa projekty ustaw odnoszące się do Sądu Najwyższego. W czasie głosowania nawet Biuro Legislacyjne nie zgłaszało uwag, nie mówiąc już o innych uczestnikach posiedzenia. Oznacza to po prostu tyle, że zaakceptowaliśmy wypracowany przez podkomisję projekt inspirowany przez Senat po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności § 104 regulaminu Sądu Najwyższego z art. 3 § 2 ustawy o Sądzie Najwyższym, co wcześniej już zostało dokładnie omówione przez pana posła sprawozdawcę. Dodanie do wymienionego projektu krótkiej nowelizacji traktującej o tym, że składy orzekające, którym Sąd Najwyższy wytyka oczywistą obrazę przepisów, będą mogły złożyć na piśmie wyjaśnienia, tak jak mogą to zrobić składy sądów niższej instancji wobec zarzutów sądu apelacyjnego, wydaje się rozwiązaniem zdecydowanie racjonalnym. Dlatego też Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie głosował za przyjęciem proponowanej nowelizacji. Na marginesie, po raz kolejny oczywiście, bo to się dzieje ciągle, muszę przyznać, że słowa, które padły z ust dwóch moich poprzedników, z pokorą powinniśmy wszyscy przyjąć, choć przyznam szczerze, że czasami myślę, jak to dobrze, że Trybunał Konstytucyjny wykonuje tak dobrą pracę, przynajmniej Senat ma robotę, bo inaczej miałabym wątpliwości co do pewnych prac wykonywanych właśnie przez Senat, a trybunał Senatowi tych prac dostarcza i to jest taki poważny sens istnienia Senatu. Oczywiście to jest trochę żartobliwe, ale coś na rzeczy jest i myślę, że państwo mają podobne przemyślenia w tym zakresie. Zatem to, że bardzo często odnosimy się do takich incydentalnych rozwiązań, nie przynosi nam chluby, taka jest prawda. Pan marszałek ma długi staż w parlamencie, ja mam krótki, ale jak widzę, opinię mamy taką samą. Ciągle się tak dzieje i nic się w tym zakresie nie zmienia, może kiedyś. Dziękuję bardzo.
Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Mam pytanie do Ministerstwa Sprawiedliwości właśnie o to, czy przy okazji tej sprawy zrobiono może całościowy przegląd ustawy o Sądzie Najwyższym, żeby właśnie w najwyższej instytucji wymiaru sprawiedliwości nie dochodziło już do takich sytuacji, że mamy wątpliwości, na jakiej podstawie prawnej pewne rzeczy proceduralne mogły się tam odbywać. Czy to właśnie nie dało ministerstwu pola do tego, aby zrobić głęboką analizę i właśnie nie nowelizować tego tylko tak punkcik po punkciku, ale może całościowo? Myślę, że byłoby to z większym pożytkiem dla społeczeństwa na lata. Dziękuję.
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Twój Ruch mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko w sprawie sprawozdania komisji o przedstawionym przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projekcie ustawy o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym. Nasz klub również zapoznał się z projektem jeszcze przed pierwszym czytaniem, przeprowadziliśmy dyskusję na temat tego projektu, dyskutowaliśmy także podczas prac nad projektem. Opowiadaliśmy się za kontynuowaniem prac nad tymi zmianami, biorąc pod uwagę przede wszystkim ogrom potencjału intelektualnego, jaki tkwi w sędziach Sądu Najwyższego, którzy oczywiście stanowią pewną elitę intelektualną wśród zawodów prawniczych, wśród sędziów w naszym kraju. Na pewno refleksja nad wiekiem ich przechodzenia w stan spoczynku jest bardzo ważna, ale mamy też wrażenie, że zmiany, nie tylko te proponowane przez pana prezydenta, ale generalnie zmiany proponowane w tym zakresie, są fragmentaryczne, bardzo często przypadkowe. Nie mamy tak naprawdę jednej wspólnej wizji tego, jak uporządkować te kwestie. Tutaj już było to mówione, zgadzam się z głosem pana marszałka Józefa Zycha - co z sędziami Trybunału Konstytucyjnego, co z innymi środowiskami sędziowskimi, które w tym przypadku są nierówno traktowane? Musimy się nad tym problemem zastanowić i pochylić także nad tym, jak uporządkować te kwestie. Być może w pewnym momencie stanie się tak, że nasze decyzje zostaną podważone przez Trybunał Konstytucyjny jako niekonstytucyjne. Zaczynamy traktować nierówno pewne grupy zawodowe i trzeba by było się zastanowić, jak to uporządkować, bo nie ma żadnego powodu, dla którego sędziowie Trybunału Konstytucyjnego mieliby być traktowani inaczej niż sędziowie Sądu Najwyższego. Przechodząc do kwestii poruszanych podczas tej debaty - z ubolewaniem przyjmuję, że są środowiska polityczne, które wykorzystują debatę dotyczącą podwyższenia wieku sędziów do wprowadzania jakichś innych elementów. Lustracja sędziów Sądu Najwyższego miała już miejsce, to jest jedno z niewielu środowisk, także prawniczych, które przeszły te procedury. O tym też wspominał pan minister podczas naszych debat. Sugerowanie tutaj, że ci sędziowie, którzy sądzą w Sądzie Najwyższym, poprzez swoje wcześniejsze doświadczenia mogą nie być niezwiśli, mogą nie być niezależni, jest, delikatnie mówiąc, kompletnie nierozsądne. Dorobek Sądu Najwyższego przez lata funkcjonowania i sama linia orzecznicza Sądu Najwyższego dowiodły, że ci sędziowie, jeśli chodzi o instrumenty, w jakie ich wyposażyliśmy, na pewno dowiedli tego, że są niezależni i niezawiśli. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Co pan robił w stanie wojennym?) A więc uważam... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Co pan robił w stanie wojennym?) ...że nie powinniśmy wprowadzać tych elementów do debaty i nie powinniśmy... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Co pan robił w stanie wojennym?)
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie powinniśmy, szczególnie jako osoby odpowiedzialne za stanowienie prawa, osoby, które zostały wybrane po to, żeby stać na straży prawa, w taki nieracjonalny sposób podważać niezawisłości i niezależności sędziów różnych sądów, nie tylko Sądu Najwyższego. W związku z tymi uwagami mamy tak naprawdę pewien dylemat, czy popierać ten projekt, ponieważ wiemy, że będzie on skutkował tym, że dyskusja nie zostanie zamknięta, że zaraz pojawią się kolejne środowiska, które słusznie, jeżeli przyjmiemy ten projekt, będą domagały się równego traktowania w tym zakresie. Uznając jednak, że naszym nadrzędnym celem jest tak naprawdę zachowanie elity sędziów, a sędziowie Sądu Najwyższego stanowią taką elitę, opowiemy się za przyjęciem prezydenckiego projektu. Serdecznie dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

W końcu po to tu jestem, panie pośle. (Poseł Jerzy Borkowski: Tylko spokojnie, pani poseł.) Chcę powiedzieć, że argumenty, którymi posługują się tutaj projektodawcy, a zwłaszcza mówienie o tym, że powinniśmy okazać jakieś współczucie dla starszych sędziów, jeśli chodzi o ich potrzebę aktywności w starszym wieku, są absolutnie nie na miejscu. Mamy do czynienia z instytucją, która rozwiązuje najważniejsze problemy prawne. Sprawność intelektualną trzeba mieć w każdym momencie. Nikt mi nie powie, że osiemdziesięcioletnia czy siedemdziesięciokilkuletnia osoba jest całkowicie sprawna intelektualnie i psychofizycznie. Ekspertyzy jednej pani profesor, nie pamiętam już nazwiska, które zostały dołączone do prac komisji, wyraźnie mówią, że to jest absolutnie za wysoko, że osoby w tym wieku mają już różnego rodzaju dolegliwości, problemy z koncentracją, problemy emocjonalne, układu krążenia - czy tego chcą, czy nie. Można mieć wewnętrznie dobre przekonanie o sobie, ale to nie jest dobre rozwiązanie. Państwo chcecie tutaj być tacy dobrzy i nowocześni, jeśli chodzi o starsze osoby. Ja też to wiem, jestem już na emeryturze, ale do głowy by mi nie przyszło, żeby sobie przedłużać wiek wykonywania niezwykle ważnej funkcji w czasie, w którym nie kontroluje się swojego zdrowia, nie kontroluje się swojej psychiki. Nie kontroluje się - tak mówią specjaliści. Opowiadanie tutaj o jakimś mitycznym potencjale intelektualnym jest nadużyciem. Człowiek z wiekiem tak samo się starzeje. Umysł sędziego Sądu Najwyższego nie jest wyłączony spod działania praw natury. To jest absolutnie zbędne. Chcę też powiedzieć panu posłowi Biedroniowi: niech pan jednak pomyśli, co pan robił w stanie wojennym. (Poseł Robert Biedroń: Do żłobka chodziłem.) Niech pan poczyta literaturę, panie pośle. Dowie się pan (Dzwonek), jak się zachowywali niektórzy posłowie. Panie pośle, do książek, do literatury cały czas Ruch Palikota.
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Bardzo dobrze się stało, że pan prezydent Rzeczypospolitej Polskiej zadbał o środowisko najbardziej zasłużonych i doświadczonych sędziów, doceniając ich wkład w judykaturę i kreowanie orzecznictwa w Polsce. Jednak pozwolę sobie z tej trybuny zapytać: Czy przy okazji tzw. regulacji wiekowej sędziów nie należało pomyśleć o podobnej regulacji w odniesieniu do prokuratorów Prokuratury Generalnej? Jest tam obecnie zatrudnionych wielu zaangażowanych, z ogromnym bagażem doświadczenia, oddanych państwu polskiemu prokuratorów. Czy zatem zamiast różnicować te tak bardzo zbliżone środowiska prawnicze nie należałoby przy okazji zrównać ich uprawnień pod względem wiekowym, nad czym dzisiaj procedujemy?
Mówca: Michał Szczerba (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam przyjemność w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska przedstawić naszą opinię o sprawozdaniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o przedstawionym przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projekcie ustawy o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym (druk nr 1591). Sejm na 47. posiedzeniu, w dniu 30 sierpnia 2013 r., na podstawie art. 39 ust. 2 regulaminu Sejmu skierował powyższy projekt ustawy do Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka w celu rozpatrzenia. Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka, po rozpatrzeniu tego projektu ustawy na posiedzeniach w dniach 22 października i 3 grudnia 2013 r. oraz 19 marca i 7 maja 2014 r., wnosi o uchwalenie projektu. Zgodnie ze sprawozdaniem sędzia Sądu Najwyższego przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 70. roku życia, chyba że nie później niż na sześć miesięcy przed ukończeniem tego wieku oświadczy pierwszemu prezesowi Sądu Najwyższego wolę dalszego zajmowania stanowiska i przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego. W razie złożenia przez sędziego oświadczenia i przedstawienia zaświadczenia, o których mowa w § l, sędzia może zajmować stanowisko nie dłużej niż do ukończenia 72. roku życia. Sędzia ten może w każdym czasie przejść w stan spoczynku, składając odpowiednie oświadczenie pierwszemu prezesowi Sądu Najwyższego. Oświadczenia pierwszego prezesa Sądu Najwyższego oraz zaświadczenie składane są prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Celem tej ustawy jest umożliwienie sędziom, którzy posiadają ogromną wiedzę prawniczą oraz doświadczenie niezbędne do wykonywania pracy na tym stanowisku, dalszego pełnienia służby dla dobra państwa i społeczeństwa. Należy podkreślić, że jest to zbieżne z aktualną polityką rządu zmierzającą do wydłużenia okresu aktywności zawodowej Polaków. Sędziowie kończący obecnie 70 lat wykazują się w ogromnej większości pełną sprawnością psychofizyczną oraz intelektualną, nie wydaje się zatem słuszne i celowe, aby ich uposażenia pobierane w stanie spoczynku obciążały budżet państwa, kiedy mogą oni jeszcze piastować urząd i efektywnie wykonywać przypisane do niego obowiązki. Projekt nie niesie ze sobą zagrożenia dla należytego wykonywania obowiązków służbowych. Wejście w życie projektowanej ustawy nie spowoduje dodatkowych wydatków z budżetu państwa ani budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiot projektowanej regulacji nie jest objęty prawem Unii Europejskiej. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Józef Zych
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Jest jeszcze dość istotny problem, który dotyczy ślubowania. Proszę zauważyć, co jest napisane: Ślubuję uroczyście jako asesor sądowy służyć wiernie Rzeczypospolitej, stać na straży prawa, obowiązki asesora sądowego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie, według mego sumienia. Wysoki Sejmie, bezstronność i poglądy czy odczucia własnego sumienia mogą być bardzo różne. Mógłbym tu cytować wiele sytuacji z Sejmu, jeżeli chodzi o to, gdzie jest obiektywizm, jaki powinien być, a jakie są moje osobiste odczucia. Sądzę, iż przy tym projekcie, bardzo potrzebnym, będziemy mieć trochę pracy w komisjach. Wobec tego popieramy wniosek o skierowanie projektu do dalszego procedowania. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Bętkowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nawiązując do prezydenckiego projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, pragnę odnieść się w szczególności do proponowanego brzmienia art. 21 § 1a ustawy i zapytać: Czy zmiana treści istniejącego art. 21 § 1a ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w ten sposób, że powołanie dyrektora w sądzie rejonowym byłoby uzależnione od funkcjonowania tam co najmniej 10 stanowisk sędziowskich i asesorskich, jest zasadna, skoro dotychczasowy stan prawny w powyższym zakresie mówił tylko o sędziach? Przecież zrównując w opisanym zakresie funkcję sędziego i asesora, trzeba mieć na uwadze różnorodność ich pozycji zawodowej oraz znacznie mniejsze doświadczenie zawodowe asesorów w stosunku do sędziów danego sądu. Poza tym co w sytuacji przeniesienia/oddelegowania asesora sądowego do pracy w innym sądzie? Przecież wtedy ogólna liczba sędziów i asesorów ulegnie zmianie. Czy proponowany zapis będzie miał zastosowanie także w opisanej sytuacji, gdy łączna liczba sędziów i asesorów będzie fizycznie mniejsza niż 10? Czy twórcy projektu przewidzieli taką sytuację?
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

1. Proszę o odpowiedź na zasadnicze pytanie: Czy asesura ma być instytucją odrębną od instytucji sędziego, na co zwrócił szczególną uwagę pierwszy prezes Sądu Najwyższego? 2. Czy Konstytucja RP daje podstawy do precyzyjnego rozgraniczenia klas sędziów od niesędziów lub quasi-sędziów? 3. Czy ustawodawca zwykły może zakreślić prezydentowi RP ramy czasowe powołania sędziego na próbę oraz czy nie zdeformuje to instytucji sędziego? 4. Prerogatywy prezydenta RP nie podlegają wykładni rozszerzającej, a zatem: Czy prezydent RP mógłby, uznając asesora za sui generis sędziego, powołać go na czas oznaczony? 5. Czy w świetle przedłożonej nowelizacji byłoby możliwe powołanie na stanowisko asesora sądowego np. prokuratora, notariusza czy adwokata? Pytam, gdyż projektowany art. 133c ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych działa zawężająco. 6. Jak będzie wyglądał problem łączenia okresu zatrudniania na stanowisku asystenta z zatrudnieniem na stanowisku referendarza sądowego?
Mówca: Dorota Niedziela
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Platforma Obywatelska mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu wobec obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o ochronie zwierząt (druk nr 2349). Celem projektowanych zmian jest dopuszczenie wykonywania uboju według szczególnych metod wymaganych przez obrzędy religijne oraz wprowadzenie restrykcyjnych rozwiązań z zakresu ochrony zwierząt podczas uboju poprzez zakaz stosowania systemów krępowania bydła w odwrotnym położeniu, tak zwanych klatek obrotowych. W dniu 27 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 8 ust. 2 rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 9 września 2004 r. jest niezgodny z art. 34 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, a przez to niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis tegoż rozporządzenia stracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2012 r. W związku z tym orzeczeniem oraz zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r. od dnia 1 stycznia 2013 r. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje zakaz uboju zwierząt bez ogłuszania. W naszym ustawodawstwie obowiązuje zatem wyższy standard ochrony zwierząt podczas uboju niż określony w rozporządzeniu Rady Wspólnoty Europejskiej nr 1099 z 2009 r. Zgodnie z art. 35 ustawy o ochronie zwierząt prowadzenie uboju bez ogłuszania jest przestępstwem podlegającym karze pozbawienia wolności do lat dwóch. Wnioskodawca w uzasadnieniu podaje takie argumenty, iż wprowadzenie ograniczeń dotyczących możliwości przeprowadzania uboju bez ogłuszenia pogorszyło warunki prowadzenia działalności gospodarczej przez podmioty, w których pozyskiwano mięso zgodnie z zasadami wymaganymi przez obrzędy religijne. Biorąc pod uwagę ogromny sprzeciw społeczny, z jakim mieliśmy do czynienia podczas omawiania w tej Izbie rządowego projektu ustawy, i zgoła odmienne stanowiska, jak i obywatelski charakter tego projektu ustawy, klub Platforma Obywatelska rekomenduje przesłanie go do prac i zapoznanie się z opiniami i stanowiskami w rozpatrującej projekt komisji. Rekomendujemy przesłanie projektu do komisji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie, Panowie Posłowie! Pani Minister! Szanowni Goście! Dyskutujemy na temat ustawy, która umożliwiłaby na terenie naszego kraju dokonywanie uboju metodą tzw. uboju rytualnego, który był dokonywany do 31 grudnia 2012 r. Tutaj w czasie dyskusji były przedstawiane różne aspekty sprawy. Chciałbym się dowiedzieć, co mają powiedzieć hodowcy bydła, i to nie tylko bydła mięsnego, którzy na skutek takiego rozwiązania stracili z dnia na dzień od 1000 do 1500 zł na sztuce. Co prawda padały tutaj pewne sugestie, że to wynik rozbójniczej działalności Polskiego Stronnictwa Ludowego powiązanego z koalicjantem, ale tego to już w ogóle nie rozumiem. Biorąc pod uwagę aspekty fizjologiczne z uwagi na to, że w przeszłości zajmowałem się tymi sprawami, wiem, że podcięcie aorty, pozbawienie dopływu krwi do mózgu, a zatem i tlenu, jest najszybszym i najbardziej humanitarnym zabiegiem uśmiercania. Żadne dodatkowe bodźce nie docierają. Organizm, mózg pozbawiony dopływu tlenu zapada w sen. A tutaj dowiaduję się, że to są jakieś bestialskie metody. Myślę, że można tu takie kwestie podnosić, tym bardziej że podczas ubiegłorocznych wakacji spotkałem się z moimi kolegami z Francji, którzy śmiali się ze mnie, że nasi lobbyści, którzy mieli właśnie zablokować sprawę dotyczącą uboju rytualnego, wydatkowali tylko 30% przygotowanych środków, bo tak łatwo im to tutaj u nas w kraju poszło, że bardzo duża ilość środków została. I teraz się tak zastanawiam, kto należy do tej grupy lobbystów. Czy rolnicy? Na pewno nie. Tutaj na sali są pewne grupy posłów, którzy obstają za takim, a nie innym rozwiązaniem, ale myślę, że nie będziemy się rozwodzili na ten temat. Ważną kwestią, sądzę, dla naszej gospodarki jest to, żeby były mechanizmy napędzające. Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat popełniliśmy pewne błędy, przypomnę chociażby z końcówki lat dziewięćdziesiątych sprawę tzw. stłuszczonej wątroby u drobiu, u nas zostało to zakazane, a w Europie do tej pory utrzymywana jest hodowla na tzw. stłuszczone wątroby. My straciliśmy ok. 10 tys. miejsc pracy w tamtym okresie, a w Europie ta hodowla jest utrzymywana. Ba, wielu z nas, uczestnicząc w Strasburgu w posiedzeniach Rady Europy, chętnie zajada się tzw. pasztecikami strasburskimi, nie wiedząc, że są one sporządzane właśnie z tych stłuszczonych wątrób. Szanowni Państwo! Wiele takich kwestii, gdzie wskazujemy, że to jest dla dobra zwierząt, że to jest niehumanitarne, przechodzi, a my tracimy miejsca pracy, tracimy dochody, bo te 1000 zł na jednym buhaju to nie tylko jest 1000 zł dla rolnika, ale z tego ten rolnik zainwestowałby jeszcze w swoje gospodarstwo, odprowadziłby od tego podatki pośrednie, z tytułu tych podatków gmina też miałaby dodatkowe korzyści. Dlatego też cisną się na usta słowa jednego z amerykańskich prezydentów: gospodarka, głupcze!