PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Adam Abramowicz
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! W ostatnich latach nastąpiła modernizacja linii kolejowej z Warszawy do Terespola, na którą wydano ok. 1,5 mld zł. Po zakończeniu prac czas podróży na tym odcinku znacznie się skrócił. Wydawać by się mogło, że po takim wysiłku inwestycyjnym nastąpi poprawa w połączeniach kolejowych południowego Podlasia z resztą kraju. Niestety z powodu likwidowania kolejnych pociągów na tej trasie przez PKP InterCity mieszkańcy nie mogą w pełni korzystać z wykonanej inwestycji. Trudną sytuację pogłębia brak bezpośrednich połączeń z Warszawą realizowanych przez Koleje Regionalne z powodu przebiegu tej trasy kolejowej przez dwa województwa: lubelskie i mazowieckie, a także decyzji samorządów tych województw o realizacji połączeń wyłącznie na swoim terenie. Tymczasem PKP InterCity zamiast zwiększyć liczbę pociągów na zmodernizowanej trasie chce zlikwidować kolejne połączenie: międzynarodowy pociąg relacji Warszawa - białoruski Mińsk, zatrzymujący się w Mińsku Mazowieckim, Siedlcach, Łukowie, Międzyrzecu, Białej Podlaskiej i Terespolu, argumentując to dostosowaniem wielkości oferty przewozowej dofinansowywanej w 2015 r. przez ministra właściwego do spraw transportu do możliwości finansowych budżetu państwa. Jaki sens ekonomiczny ma inwestowanie ogromnych sum pieniędzy podatników w infrastrukturę kolejową, która później nie jest w pełni wykorzystywana? Dlaczego chce się zlikwidować pociąg, który odjeżdżając z Warszawy ok. godz. 21, umożliwiał wielu osobom skomunikowanie z pociągami przyjeżdżającymi z różnych kierunków Polski? Czy na pewno zachęci to pasażerów do korzystania z usług PKP InterCity? Dlaczego rząd chce pozbawić mieszkańców południowego Podlasia możliwości dojazdu i powrotu do stolicy oraz łączności z innymi regionami Polski? Taka sytuacja jest całkowicie nienormalna. Dlatego kieruję w imieniu mieszkańców apel do władz o zmianę decyzji o zlikwidowaniu tego pociągu, uruchomienie przez PKP InterCity nowych połączeń oraz spowodowanie, aby po wyremontowanych torach zaczęły jeździć między Terespolem a Warszawą bezpośrednie pociągi linii regionalnych. Polska nie jest bogatym krajem, nie stać nas na marnowanie z takim trudem zarobionych przez Polaków pieniędzy, nie stać nas na to, aby inwestować ogromne pieniądze w coś, co później nie będzie służyło mieszkańcom. Jest to całkowicie niezrozumiałe i nie powinno mieć miejsca, dlatego te decyzje powinny zostać podjęte jak najszybciej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie zakończenia strajku w JSW. Wczoraj, tj. 17 lutego 2015 r., Rada Nadzorcza Jastrzębskiej Spółki Węglowej SA przyjęła rezygnację złożoną przez dotychczasowego prezesa. Przedstawiciele komitetu protestacyjno-strajkowego przyjęli tę wiadomość i uznali, że spełnione zostały warunki wynegocjowane przez strony w ubiegły piątek. Ogłosili też zakończenie strajku. Rząd się cieszy, pożar w JSW ugaszono, górnicy znowu fedrują, spółka nie traci już dziennie ok. 27 mln PLN z powodu przestoju. Powoli już też rusza sprzątanie po strajku - pierwsze wnioski o nielegalność strajku już wpłynęły do prokuratur. Z dużym zainteresowaniem czekam na dalszy rozwój wypadków i zastanawiam się, po co zwlekano aż tyle czasu z przyznaniem racji stronie protestującej. I ciekaw jestem, czy już wkrótce nie usłyszymy o strajku w Katowickim Holdingu Węglowym. Po Kompanii Węglowej i JSW teraz KHW powinien mieć swoje pięć minut. Dlaczego? Bo problem górnictwa nie został w żaden sposób rozwiązany. Wszystkie dotychczasowe działania rządu mają charakter doraźny i adaptacyjny. Nie ma pomysłu na branżę górniczą w tym rządzie. Od siedmiu lat politycy PO i PSL nie byli w stanie wymyśleć polskiego górnictwa na nowo, z pełnym wykorzystaniem potencjału czarnego złota. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Przed wielu laty powszechne oburzenie wywołało zachowanie I sekretarza KC PZPR, który po zwycięstwie polskiej reprezentacji bokserskiej nad reprezentacją ZSRR nie podał naszym zawodnikom ręki. Kilkanaście dni temu podobne emocje u wielu Polaków wzbudziła konferencja prasowa zorganizowana po przylocie do kraju naszej reprezentacji piłkarzy ręcznych. Brązowy medal polskich szczypiornistów to ogromny sukces. Mamy piłkarzy ręcznych najwyższej klasy, którzy zasłużyli na najwyższe wyróżnienia. Jednak po ich poniedziałkowym przylocie powiało trochę PRL-em, ponieważ na konferencji prasowej za stołem prezydialnym usiadł minister Andrzej Biernat, obok niego usiedli działacze sportowi i tylko jeden zawodnik, natomiast pozostali piłkarze zostali usadzeni w kącie sali. To nasi szczypiorniści są bohaterami tamtych mistrzostw, to oni dostarczali emocji Polakom i bez wątpienia ich miejsce nie jest w kącie sali, gdy miejsca prezydialne rezerwują dla siebie minister i działacze. Takie postępowanie to przykład mogący świadczyć nie tylko o braku zwyczajnej kindersztuby, ale może być ono interpretowane także jako próba wykorzystania tego wielkiego sukcesu polskich sportowców, by ugrać coś dla siebie. Zdarzył się temu rządowi sukces, co prawda sportowy, ale dużej miary, lecz nawet w takich okolicznościach, jak widać, nasi decydenci po prostu nie potrafią się zachować.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie XXVIII Bieszczadzkiego Biegu Lotników Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 8 lutego 2015 r. w Ustjanowej k. Ustrzyk Dolnych w powiecie bieszczadzkim blisko 200 narciarzy i narciarek rywalizowało na trasach XXVIII Bieszczadzkiego Biegu Lotników. Rywalizacja przebiegała na trasach narciarskich z homologacją FIS, które prowadzą zalesionymi stokami pasma Żukowa. Organizatorzy podjęli bardzo wielki wysiłek, aby bieg, który był już dwukrotnie przekładany z powodu braku śniegu, mógł się odbyć. Jednym z celów zorganizowanego biegu było złożenie hołdu zmarłemu niedawno tragicznie Stanisławowi Nahajowskiemu. Tuż przed startem odsłonięto specjalną tablicę i nadano trasom imię ich tragicznie zmarłego twórcy. Odsłonięcia dokonała wdowa po Stanisławie Nahajowskim i burmistrz Ustrzyk Dolnych. Pan Stanisław był człowiekiem instytucją, nauczycielem, trenerem, narciarzem, kolarzem, a także człowiekiem pracy. Swoje ostatnie chwile życia spędził na trasie biegowej pod Żukowem w Ustjanowej, gdzie zorganizowano bieg lotników - trasie, na której przez wiele lat spędził setki godzin, stale przygotowując ją do kolejnych edycji Bieszczadzkiego Biegu Lotników, Pucharu Bieszczadów i wielu innych odbywających się tam imprez narciarskich. W zawodach jako kibice wzięli udział przedstawiciele Podkarpackiego Okręgowego Związku Narciarskiego, Podkarpackiej Federacji Sportu i urzędu marszałkowskiego. Organizatorzy biegu stawiają sobie za cel popularyzację biegów narciarskich, współpracę międzynarodową Polski, Ukrainy i Słowacji oraz promocję regionu Bieszczadów i Ustrzyk Dolnych. Niniejszym oświadczeniem chcę podziękować wszystkim osobom odpowiedzialnym za organizację tego biegu za dbałość o dobrą atmosferę i pamięć o ludziach, dzięki którym ten bieg powstawał. Dziękuję także za zaangażowanie w promocję regionu, a także za stanięcie na straży wartości rodzinnych i podjęcie się promocji aktywnego spędzania czasu. Wasze starania są dostrzegane i cieszą się bardzo dużym uznaniem wśród społeczności lokalnej.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Spokój społeczny jest skarbem. Bezpieczeństwo energetyczne jest bezcenne tak samo jak bezpieczeństwo militarne, żywnościowe i zdrowotne. Skoro jest bezcenne, czy to oznacza, że nie da się obliczyć jego wartości? Można to zrobić w bardzo prosty sposób. Trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, na jaki wydatek nas stać. Jeżeli zbyt długo się przepłaca, można popaść w ruinę. Wtedy niszczy się spokój społeczny, bezpieczeństwo militarne, żywnościowe, zdrowotne i energetyczne. Trzymam kciuki, aby w JSW nie doszło do ruiny. Z wielką troską patrzę na konflikt, który zakończył się strajkiem. Nie martwię się o to, co stanie się na początku lutego 2015 r. Bez względu na sposób załatwienia postulatów górniczych nic się nie stanie. Natomiast martwią mnie efekty, które zobaczymy za rok i dwa o tej porze. Nie wiem, dlaczego zapanował zwyczaj oceniania sytuacji w górnictwie na podstawie doraźnych rozwiązań. Ostatnio wiele rozmawiałem na ten temat z górnikami z kopalń JSW i z kopalni Marcel To właśnie oni powiedzieli mi, że polityka może wiele w górnictwie zniszczyć, ale jeszcze nigdy niczego nie naprawiła. Panie pośle, tu trzeba zapieprzać, a nie kombinować. Trzeba tyrać po to, aby można było kupić maszyny, robić nowe rozcinki, uruchamiać ściany. W kopalni jest podobnie jak na polu. Zanim się zbierze, trzeba orać i siać. A jak już są plony, to trzeba je korzystnie sprzedać - tłumaczyli mi górnicy. Zarządy zajęte utrzymywaniem spokoju społecznego milczą na temat niedoinwestowania górnictwa. Starzy górnicy wytłumaczyli mi, że rok wyborczy się skończy i wtedy wszyscy zobaczymy, jak bardzo zostały zaniedbane inwestycje. Dlatego uważam, że nie tylko w interesie zarządów, ale także załóg jest przypomnienie: pamiętajcie o inwestycjach, szukajcie na nie pieniędzy. Już wiele razy przerabialiśmy ten sam wariant, zaczynała się koniunktura, a kopalnie nie korzystały z niej, bo nawet nie odtwarzały mocy produkcyjnych. Z drugiej strony zawsze okazywało się, że nawet najlepsza koniunktura nie jest dobrą okazją do opracowania szczegółowego planu wykorzystania krajowych zasobów węgla kamiennego połączonego z budowaniem technologii i zasobów wiedzy opartych na tym surowcu. Wciąż nie jest określona rola węgla kamiennego w polskiej energetyce w perspektywie 2030 czy 2050 r. Zamiast tego mamy ogólne sformułowania o tym, że węgiel będzie podstawowym surowcem energetycznym.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie nieprawidłowości związanych z realizacją inwestycji infrastrukturalnych Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z pisma skierowanego przez rzecznika praw obywatelskich do ministra administracji i cyfryzacji wynika, że do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich wpływa duża liczba skarg dotyczących naruszenia praw i wolności obywatelskich w związku ze stosowaniem szczególnych regulacji prawnych odnoszących się do realizacji inwestycji infrastrukturalnych. Skarżący podnoszą zarzut przewlekłości postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zwracają uwagę na liczne nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów, a w szczególności dowodu w postaci operatu szacunkowego nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu. Również Najwyższa Izba Kontroli opublikowała informację o wynikach kontroli: ˝Nabywanie przez Skarb Państwa nieruchomości pod drogi krajowe objęte Programem Budowy Dróg Krajowych w latach 2008-2013˝. Z wyników tej kontroli wynika, że: ˝wojewodowie przekraczali terminy do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania należnego właścicielowi nieruchomości przejętej pod budowę drogi. Postępowania administracyjne w tym zakresie były wszczynane ze zwłoką i prowadzone w sposób przewlekły. Operaty szacunkowe nieruchomości nie były rzetelnie weryfikowane, ponieważ nie dokonywano prawidłowej oceny ich wartości dowodowej˝. Najwyższa Izba Kontroli oceniła negatywnie działalność wojewodów w tym zakresie. Ponieważ minister administracji i cyfryzacji wskazał, że przedstawione przez NIK zagadnienia pozostają w gestii ministra infrastruktury i rozwoju, kieruję do właściwego ministra pytania: Czy wszyscy wojewodowe popełniali błędy wskazane przez Najwyższą Izbę Kontroli? W ilu przypadkach przedmiotowych spraw wojewoda podkarpacki przekraczał terminy do wydania decyzji?
Mówca: Tadeusz Tomaszewski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Do mojego biura poselskiego przychodzą matki samotnie wychowujące dzieci, które coraz częściej borykają się z problemem niealimentacji ze strony ojców. Pomimo zasądzonych alimentów ojcowie uchylają się od spłaty. Często zatrudniają się za granicą, co - jak twierdzą matki - skutecznie uniemożliwia wyegzekwowanie należności. Zdarzają się również przypadki, kiedy pracodawcy celowo zaniżają faktyczne wynagrodzenia swoich pracowników - dłużników alimentacyjnych, tylko po to, aby ci mogli się uchylić od obowiązku alimentacyjnego. Kolejny problem samotnych matek związany jest z funduszem alimentacyjnym. Jeśli ojciec dzieci jest nieosiągalny, można starać się o świadczenia z funduszu. Najbardziej problematyczną sprawą jest kryterium dochodowe. Pozostaje ono niezmienne od 2007 r., podczas gdy płaca minimalna przez te lata wzrosła z 936 zł brutto do 1750 zł brutto, czyli prawie dwukrotnie. Coraz mniej samotnych matek otrzymuje świadczenie z funduszu z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Jest to postrzegane jako krzywdzące dla samotnych rodziców aktywnych zawodowo. Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę pana ministra pracy i polityki społecznej o zajęcie stanowiska wobec powyższej sprawy.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ustawa ratyfikująca Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej mimo wielu sprzeciwów została uchwalona. Za wyrażeniem przez Sejm zgody na ratyfikację głosowało 254 posłów, przeciw było 175, w tym 127 posłów Prawa i Sprawiedliwości. Konwencja przemyca nowe treści ideologiczne, pod pozorem ochrony przed przemocą godzące w rodzinę i małżeństwo. Dokument ten jest więc sprzeczny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i wymierzony w polskie rodziny. Ostatnio w mediach Prawo i Sprawiedliwość kreowane jest na ugrupowanie przeciwne przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet, bo nie zagłosowało za ratyfikacją unijnej konwencji. Uchwalony niedawno dokument nie jest jednak instrumentem służącym zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet, bo nie przedstawia rzeczywistych jej źródeł. Twórcy konwencji przyjęli, że to różnice w pojmowaniu męskich i kobiecych ról społecznych, a nie np. uzależnienie od pracy, narkotyków i alkoholu są głównym źródłem agresji względem kobiet. Posłowie i senatorowie, czyli reprezentanci społeczeństwa, którzy powinni chronić wartości dla niego ważne, nie dostrzegają, że pod pozorem ochrony przed przemocą do naszych rodzin i domów przemycili właśnie szkodliwą ideologię gender. Ratyfikowaniem tego dokumentu wyrazili także pozwolenie na ograniczenie prawa rodziców do wychowywania swoich dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Artykuł 14 konwencji ustanawia bowiem nakaz, aby państwo ratyfikujące w programach edukacyjnych na każdym szczeblu promowało ˝niestereotypowe role społeczno-kulturowe˝. Niestereotypowe, czyli innymi słowy, całkowicie odmienne od wartości takich jak rodzina czy małżeństwo. Konwencja wprowadza także pojęcie tożsamości płciowej, które jest tylko wstępem do dekonstrukcji instytucji małżeństwa. Ustanowienie specjalnego organu, który ma monitorować jakiekolwiek przypadki wpływu religii, kultury i tradycji na przemoc, jest czymś absurdalnym w kraju, w którym te wartości są podstawą wychowania potomstwa. Zapisy konwencji spowodują wiele negatywnych konsekwencji dla tradycyjnego polskiego modelu rodziny, który należy chronić i wspierać, a nie podważać sens jego istnienia. Skoro w naszym kraju ratyfikowane zostały antyrodzinne zapisy, to jakie w takim razie zasady młodzi ludzie wyniosą z domów rodzinnych, jeśli będą wychowani zgodnie z tymi unijnymi zaleceniami? Czy prezydent Komorowski złoży podpis pod ustawą i narazi nasze państwo na negatywne wpływy Europy Zachodniej? Z dotychczasowych wypowiedzi prezydenta wynika, że po teatralnych gestach ją podpisze. Przebieg posiedzenia
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. List pani minister edukacji narodowej Joanny Kluzik-Rostkowskiej skierowany do dyrektorów szkół publicznych w sprawie organizowanych przez Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej warsztatów ˝Zrozumieć media˝ jest skandaliczny, jest jawną szykaną uczelni. Jest to próba wywarcia nacisku na dyrektorów. To jest jasny przekaz: Zabrania się wam organizowania warsztatów medialnych w szkołach. To nieuprawniona ingerencja. Pytam więc, dlaczego minister edukacji narodowej przeszkadzają warsztaty ˝Zrozumieć media˝. Czy minister edukacji narodowej obawia się, że liczne grono młodzieży będzie potrafiło odnaleźć się w tym chaosie informacji medialnej, że będzie potrafiło wyłowić prawdziwy, często ukryty, sens przekazów informacyjnych, że będzie odporne na manipulacje, tak często obecne w mediach, że stanie się po prostu krytycznymi obserwatorami i świadomymi obywatelami? Dlaczego w działaniach minister edukacji narodowej nie ma równowagi, współmierności? Minister edukacji narodowej piętnuje Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej, bo ta wychodzi ze swoich murów, wychodzi do młodzieży, uczy, kształci, rozwija, otwiera oczy. Minister edukacji narodowej nie pisała natomiast listów do dyrektorów, żeby przestrzec ich przed szkodliwą działalnością tzw. seksedukatorów. Minister Kluzik-Rostkowska nie reagowała na alarmy rodziców, którzy protestowali, mówili, że nie zgadzają się na deprawację swoich dzieci, nie interweniowała, kiedy do szkół i przedszkoli wpychana była ideologia gender. Tym listem minister Kluzik-Rostkowska wpisała się w kolejną nagonkę na Radio Maryja i wszystkie dzieła przy nim wyrosłe. To już kolejna szykana. Ile jeszcze ich będzie? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maciej Małecki
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Minister! Informuję panią, że w swojej wypowiedzi nie przedstawiła pani całej prawdy. Proszę mi odpowiedzieć, czy takie działania, jak te podejmowane przez dyrektorów szkół związane z organizowaniem warsztatów ˝Zrozumieć media˝, mieszczą się w podstawie programowej wiedzy o społeczeństwie. Proszę odpowiedzieć, czy jest pani również tak samo pryncypialna, kiedy młodzież wychodzi w godzinach lekcyjnych do kina, teatru czy na spotkania poza szkołą. Czy wtedy również przestrzega pani dyrektorów, grozi im w związku z tym, że nie realizują podstawy programowej w zakresie fizyki, chemii i innych przedmiotów? Proszę wyjaśnić, według jakich procedur postąpiła pani, wysyłając list do szkół. List nie jest formą instruowania dyrektorów, list jest formą szykanowania i napiętnowania jednej konkretnej uczelni. Proszę o kopię korespondencji z uczelnią z Torunia, korespondencji wyjaśniającej tę sprawę, czy próbowała pani dotrzeć do prawdy po drugiej stronie. Czy były działania także w tych przypadkach, o których wspomniała pani poseł Sadurska, a których pani do tej pory nie wyjaśniła?
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Przepraszam, pani minister. Proszę zatrzymać pomiar czasu. Chciałbym uprzejmie prosić panią poseł Sadurską i pana posła Małeckiego, by umożliwili pani minister udzielanie odpowiedzi. Dziękuję bardzo. Widzę po twarzach, że państwo spełnicie moją prośbę. (Poseł Małgorzata Sadurska: Ale my chcemy wiarygodnej odpowiedzi.) Dziękuję państwu serdecznie. Rozumiem, że teraz tym milczeniem stwarzacie państwo możliwości udzielenia dalszej części odpowiedzi. Proszę włączyć pomiar czasu. Proszę panią minister o kontynuowanie odpowiedzi. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Joanna Berdzik: Dyrektor szkoły, podejmując decyzję o tym, z jakimi instytucjami, z jakimi stowarzyszeniami współpracuje, jakie inicjatywy wspiera, musi, po pierwsze, porozmawiać na ten temat z rodzicami i nauczycielami i, po drugie, zorganizować to tak, aby nie było żadnych wątpliwości, czy te zajęcia są zorganizowane w sposób właściwy. Akurat w tym przypadku takie wątpliwości były. Dlatego też, jak powiedziałam wcześniej, list ministra edukacji narodowej spowodowany był interwencją rodziców. Powtarzam jeszcze raz, to dyrektor szkoły decyduje, czy określone warsztaty wspomagają proces edukacyjny realizowany przez niego, czy nie. Pani minister edukacji narodowej ma prawo w każdym momencie wystosować list do dyrektorów szkół i to oni są jej partnerami w tej rozmowie, dlatego że to oni są właściwi do tego, aby organizować pracę szkoły. Oczywiście powinni to robić w sposób autonomiczny, ale szanując prawa uczniów i rodziców do współdecydowania o tym, co się w szkole dzieje. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Łopata
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Problem, jaki chcemy dzisiaj poruszyć, początkowo dotyczył województwa lubelskiego, a obecnie, jak słyszę, objęło to cały kraj. Mówię to po to, aby zauważyć, że jest to problem nie jednostkowy, ale systemowy, jak się wydaje, i trudno też nie zgodzić się z przedstawicielami samorządów powiatowych, których on dotyczy, a którzy uważają, że jest to zsynchronizowana akcja dyskredytowania samorządów i, jak to nazywają, wyciągania z nich pieniędzy. A teraz o szczegółach. Otóż urzędy kontroli skarbowej przeprowadzają kontrole naliczania i przekazywania subwencji oświatowej i w wielu przypadkach kwestionują stan faktyczny, przywołując i interpretując po swojemu przepisy Ministerstwa Edukacji Narodowej. Bo w omawianym przeze mnie przypadku, konkretnie - powiatu lubelskiego, wszyscy uczniowie posiadali orzeczenie o niepełnosprawności, która jest przecież stanem, podkreślam, stanem, a nie chorobą, z której można się wyleczyć, zaś kwestionowano orzeczenia wydane po kluczowej dacie 30 września, tu akurat 30 września 2009 r. Mogłoby to być orzeczenie z 1 października, dzienniki lekcyjne potwierdzają obecność ucznia, a niestety całość jest do zwrotu. A przypomnijmy, że to rodzice są odpowiedzialni za dostarczenie tego orzeczenia, to rodzice mają ten obowiązek. Tutaj powiat o tym przypominał, ale ta skuteczność jest w wielu przypadkach niemożliwa do wyegzekwowania. Inna kwestia to zapisy dotyczące orzeczenia o niepełnosprawności sprzężonej. W sentencji orzeczenia określono jedną niepełnosprawność, zaś w uzasadnieniu są wymienione pozostałe. To również jest kwestionowane. Panie ministrze, dwie minuty to krótki czas, żeby poruszyć cały ten problem. Wiem, że do ministerstwa docierają takie sygnały. Jeszcze bardziej kuriozalną sytuacją można by nazwać (Dzwonek) sytuację w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych, chociażby w powiecie puławskim, gdzie kwestionowana jest decyzja prawna sądu rodzinnego. Panie ministrze, coś z tym trzeba zrobić. Dziękuję, panie marszałku, i przepraszam za te 13 sekund.
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2015-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, miałbym taką propozycję, niech pan poseł Kasprzak zada drugie pytanie i później, jeśli jeszcze będzie potrzeba przyznania dodatkowego, ponadregulaminowego czasu, to pan minister będzie kontynuował. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej Tadeusz Sławecki: Bardzo dziękuję, panie marszałku, bo sprawa jest istotna, bardzo ważna. Będę miał propozycje...