PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Henryk Kowalczyk
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Nie mogę się zgodzić z tym, że Narodowy Fundusz Zdrowia, w tym szczególnie mazowiecki oddział, wykorzystywał środki, które były niewykonane czy pochodziły z innych źródeł. Na przykład w ubiegłym roku wydatki Narodowego Funduszu Zdrowia, chodzi o refundację leków, jeżeli chodzi o niewykonanie, prawie 2 mld zł, nie zostały rozdzielone. Te pieniądze zostały zaoszczędzone, w cudzysłowie, przez Narodowy Fundusz Zdrowia, co mogłoby znakomicie uprościć zmianę planu finansowego, jeżeli chodzi o nadwykonania, które są wielkim problemem na Mazowszu. Oczywiście Pułtusk jest przykładem, gdzie te problemy są najbardziej widoczne, ten szpital już zadłużony na kilkanaście milionów złotych, choć oczywiście różne czynniki się na to złożyły, zdaję sobie z tego sprawę. Natomiast faktycznie te nadwykonania zostały zrealizowane, opłacone w bardzo niewielkiej części. Dlatego też apeluję o to, aby mazowiecki oddział otrzymywał te środki na lecznictwo szpitalne, ponieważ dotychczas otrzymywał mniejsze, nominalnie mniejsze niż w latach poprzednich. Oczywiście, szpital pułtuski, gdzie jest 5 mln z tytułu nadwykonań, jest takim przykładem drastycznym. Starosta podpisał ugodę, postawiony pod ścianą z przyłożonym pistoletem do skroni, co do 1 mln zł, ale 4 mln zostały. Garwolin, przypomnę, poszedł do sądu, a Wołomin protestował, w Radomiu - problemy te same, nawet w przywoływanym Wyszkowie, panie ministrze, też nadwykonania mają, straty mają i nie zapłacono za to. Tak więc to nie jest problem odosobniony, Pułtuska czy Garwolina, tylko te dwa szpitale w najbardziej dramatycznej sytuacji się znalazły, szczególnie Pułtusk. I stąd uważam, że te pieniądze, które zostały zaoszczędzone na refundacji leków, powinny być uruchomione na chociażby znaczną część tych nadwykonań, a nie, tak jak do tej pory, ich część bardzo symboliczną. Dziękuję.
Mówca: Bożena Kamińska
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Od dłuższego czasu docierają do mnie niepokojące sygnały od rolników z mojego okręgu wyborczego z województwa Podlaskiego dotyczące przyszłości produkcji ziemniaków w Polsce. Choć faktem jest coraz większa efektywność upraw, to i tak z 24 mln t zbieranych jeszcze w 2000 r. zostało nam dzisiaj 9 mln t. A liczba ta zdaniem ekspertów dalej będzie maleć. W dalszym ciągu uprawa ziemniaka stanowi w Polsce ważne miejsce w strukturze rolnictwa, w szczególności dotyczy to Polski wschodniej, obszarów o słabych jakościowo glebach i jednocześnie słabo zurbanizowanych i uprzemysłowionych, gdzie trudno jest znaleźć pracę i utrzymanie poza rolnictwem. Ostatnią nadzieją i szansą dla rolników producentów ziemniaków była uprawa ziemniaków z przeznaczeniem na skrobię. Tutaj pojawia się kolejny problem, dotyczy on kondycji polskiego przemysłu skrobiowego. Na tle konkurencji z Unią Europejską polski przemysł skrobiowy jest bardzo rozdrobniony, co negatywnie odbija się na jego kondycji i możliwości konkurowania z zachodnimi spółkami. Aby utrzymać tę gałąź, konieczne jest stworzenie warunków pozwalających polskim przedsiębiorstwom konkurować na silnym europejskim rynku. Obawy rolników wynikają z braku informacji o planach resortu rolnictwa dotyczących uprawy ziemniaka w Polsce i polityki wobec zakładów producentów skrobi, czyli odbiorców ich towarów. Szczególnie zaniepokojeni są ci rolnicy, którzy nastawili się na uprawę ziemniaków i muszą spłacać wieloletnie kredyty inwestycyjne. Jak podkreślają rolnicy, w produkcji skrobi ziemniak wypierany jest przez kukurydzę, która w przeciwieństwie do ziemniaka jest wysoko zmodyfikowana genetycznie, powoduje zubożenie gleby i wymaga zastosowania dużej ilości środków ochronnych i nawozów mineralnych, co nie pozostaje bez wpływu na ludzi i środowisko. Wobec powyższego proszę pana ministra o odpowiedź na następujące pytania: Jakie są plany Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi odnośnie do przyszłości uprawy ziemniaka w Polsce? I czy ministerstwo przewiduje akcje promujące ziemniaki i produkty z nich wytworzone, w tym skrobię ziemniaczaną? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zofia Ławrynowicz
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Ministrze! W pana wypowiedzi usłyszałyśmy częściową odpowiedź na nurtujące nas pytanie, więc chciałabym je uzupełnić. Jakie jest stanowisko ministerstwa w kwestii koncepcji powołania jednego holdingu producentów skrobi w Polsce na wzór Polskiego Cukru, który mógłby skutecznie konkurować na rynku Unii Europejskiej?
Mówca: Maria Zuba
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W połowie roku 2011 został ukończony i przygotowany do realizacji projekt pod nazwą ˝Budowa drogi ekspresowej S74 na odcinku południowej obwodnicy Opatowa i dwujezdniowej drogi nr 9 na odcinku zachodniej obwodnicy Opatowa˝. Już w październiku 2008 r. ten projekt uzyskał pozytywną decyzję środowiskową. W roku 2010 przeprowadzono szczegółowe pomiary i inwentaryzację wszystkich działek i posesji znajdujących się w korytarzu projektowanej obwodnicy. Była to szczegółowa inwentaryzacja, włącznie z dokumentacją fotograficzną. W korytarzu inwestycji znajduje się 36 gospodarstw zabudowanych przeznaczonych do wyburzenia, co wiąże się z wysiedleniem ludzi zamieszkujących dane posesje. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w Kielcach zapewniała, że wywłaszczenia nastąpią najpóźniej do końca 2011 r. Kolejną procedurą miało być wystąpienie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do wojewody świętokrzyskiego o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, co wiąże się z natychmiastowym wykupem nieruchomości przez Skarb Państwa. Decyzją Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 2011 r. procedury zostały nieoczekiwanie przerwane. Na podstawie przyjętego przez Radę Ministrów ˝Programu budowy dróg krajowych na lata 2011-2015˝ to zadanie zostało ujęte w ramach programu w załączniku nr 2 zawierającym inwestycje (Dzwonek), których realizacja zostanie rozpoczęta po roku 2013. Dotychczasowe praktyki pokazują, że inwestycje z załącznika nr 2 nie są realizowane. W chwili obecnej w resorcie transportu trwają prace nad ustaleniem listy projektów drogowych na lata 2014-2020. W imieniu mieszkańców Opatowa i posłów Prawa i Sprawiedliwości województwa świętokrzyskiego pytam pana ministra: W którym roku to zadanie będzie realizowane?
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Proceder fałszowania żywności stanowi poważny problem dla Polski, która jest jednym z największych krajów rolniczych generujących znaczący rynek konsumencki w kraju i poza jego granicami. Bardzo istotna jest jakość żywności trafiającej na rynek polski i zagraniczny rynek. Dobro konsumentów polskiej żywności, jak również polskiej gospodarki jest jednak narażone na straty z powodu fałszowania żywności przez niektórych nieuczciwych producentów i pośredników. Szacuje się, że skala tego negatywnego zjawiska sięga nawet 15% wszystkich produktów spożywczych dostępnych na polskim rynku. W tym momencie warto zwrócić uwagę na nagłośniony przez media proceder podawania zwierzętom hodowlanym antybiotyków stymulujących ich wzrost oraz przyrost masy ciała. Stosowanie antybiotyków do celów innych niż lecznicze jest w Unii Europejskiej zabronione. Poza tym w Polsce antybiotyki może zwierzętom podawać jedynie lekarz weterynarii. Konsumowanie mięsa zawierającego nierejestrowane antybiotyki stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia konsumentów, a zwłaszcza małych dzieci. Kolejnym problemem jest stosowanie i podawanie zwierzętom hodowlanym mączki mięsno-kostnej, której stosowanie jest w Polsce również zabronione, gdyż także zagraża to zdrowiu zarówno zwierząt, jak i ludzi. Konsekwencje tego, jak i innych procederów, są znacznie większe, gdyż dotyczą one utraty pozytywnego wizerunku Polski jako kraju wytwarzającego zdrową i wysokiej jakości żywność, co wiąże się z wymiernymi stratami dla polskiej gospodarki. Bardzo istotne w tym wszystkim jest to, iż informacje na temat fałszerstw żywności nie są powszechnie dostępne i transparentne dla konsumentów. Rozwiązaniem najbardziej oczekiwanym byłoby stworzenie państwowego centralnego rejestru producentów i pośredników fałszujących żywność, w formie wyszukiwarki internetowej. Niestety istniejąca możliwość, czyli informacje zamieszczane na stronie internetowej (Dzwonek) Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, nie spełnia oczekiwań konsumentów. Stworzenie takiego rejestru nie tylko byłoby pomocą dla konsumentów, lecz także stanowiłoby zarazem formę publicznego nacisku na nieuczciwych producentów i pośredników dotyczącego wycofania się z procederu fałszowania żywności. W związku z powyższym mam do pana ministra pytania: Jakie realne działania prowadzone są przez pana resort w celu ochrony konsumentów przed fałszowanymi produktami spożywczymi. Czy jest przewidziane stworzenie centralnego państwowego rejestru produktów i pośredników fałszujących żywność oraz czy służby zajmujące się kontrolą jakości żywności w naszym kraju zostaną wyposażone w dodatkowe narzędzia do walki z nieuczciwymi producentami i pośrednikami, tak aby ewentualne kary były zdecydowanie dotkliwsze i bardziej adekwatne do szkód wyrządzonych całemu polskiemu rolnictwu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Artur Dunin
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, bardzo serdecznie dziękuję. Panie ministrze, krótko: Czy dzisiejsze prawo jest na tyle dobrze skonstruowane, że złych producentów jesteśmy w stanie wyłączyć z rynku, czy ewentualnie to prawo trzeba poprawić, jak powiedziała koleżanka? Czy nie trzeba zaostrzyć sankcji finansowych, tak jak to właśnie ministerstwo założyło m.in. w ustawie? Chodzi o nieprawidłowe używanie mączki krzyżowej i ostre sankcje. Czy nie tak właśnie powinniśmy podejść do złych producentów? Platforma Obywatelska w tej chwili zbiera podpisy pod ustawą, która zakłada, że wszystkie inspekcje będą razem, tak żeby jedna inspekcja badała od pola do stołu. Czy taka ustawa, która, mam nadzieję, w piątek trafi do laski marszałkowskiej, nie poprawi stanu rzeczy? (Dzwonek) Mówię to jako wiceprzewodniczący komisji rolnictwa, bo wielokrotnie o tym rozmawiamy i faktycznie ministerstwo jest czujne na wszystkie sygnały co do złej produkcji. Natomiast mam czasami takie wrażenie, że troszeczkę jesteśmy bezsilni wobec złych producentów, którzy faktycznie czynią wiele szkód polskiemu rolnictwu, polskiemu rolnikowi, a w sumie i konsumentom, bo my to jemy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Kulesza
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Aktualne przepisy odnośnie do corocznego obowiązkowego ochronnego szczepienia psów przeciwko wściekliźnie zobowiązują posiadaczy psów do szczepienia psa przeciwko wściekliźnie w terminie 30 dni od ukończenia przez psa trzeciego miesiąca życia, a następnie nie rzadziej niż co 12 miesięcy od dnia ostatniego szczepienia. Od kilku lat m.in. w Niemczech przepisy dotyczące obowiązkowego szczepienia psów przeciwko wściekliźnie zostały zmienione i okres ten został wydłużony do 3 lat. Według polskiego prawa szczepienie jest ważne, jeśli jest zgodne z zaleceniami producenta szczepionki. Dlaczego więc w naszym kraju nie można byłoby skorzystać z takich szczepionek, jakie stosowane są na przykład w Niemczech i wielu krajach zachodnich? Rozwiązanie takie spowodowałoby obniżenie kosztów obowiązkowego szczepienia, co mogłoby zachęcić większą liczbę właścicieli psów do szczepienia swoich pupili. Zwracam się zatem do pana ministra z pytaniem: Czy istnieje możliwość zmniejszenia częstotliwości obowiązkowego szczepienia psów przeciwko wściekliźnie na przykład do 2-3 lat w związku z zastosowaniem szczepionek gwarantujących tak długą odporność na zarażenie wścieklizną? Chciałbym też zapytać: Dlaczego na terenach zagrożonych wścieklizną wprowadza się całkowity zakaz polowań indywidualnych? Przecież mimo tablic informacyjnych o terenie zagrożonym wścieklizną trwają prace agrarne, przemieszczają się turyści, ludzie zbierają runo leśne. Czy nie należałoby nawiązać ścisłej współpracy z Polskim Związkiem Łowieckim i z myśliwymi w celu wyeliminowania z takich obszarów zwierząt mogących potencjalnie roznosić wściekliznę, takich jak lisy i inne drapieżniki? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Ministrze! Panie Marszałku! Chciałbym zwrócić pana uwagę na to, że nasze pytanie dotyka również sfery społecznego życia wielu Polaków, bo według danych statystycznych w ok. 50% gospodarstw domowych są psy. Bardzo często właścicielami czworonogów są osoby starsze, w podeszłym wieku, emeryci i renciści, dla których coroczne szczepienie psa jest nie tylko kłopotliwe, ale stanowi pewien wydatek. Pan minister powie, że jest to wydatek niewielki, faktycznie nie są to kwoty, które zwalają z nóg, ale jednak mimo wszystko stanowią one ważną część budżetu emeryta. Chciałbym też zwrócić uwagę pana ministra na dane zawarte w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 kwietnia tego roku o programie zwalczania wścieklizny. Otóż jest tam przedstawiona mapa Polski, z której jednoznacznie wynika, że w 2011 r. wyłącznie ściana wschodnia była zarażona wścieklizną i głównie dotyczyło to zwierząt dzikich, przede wszystkim lisów. Proszę natomiast zwrócić uwagę na to, że cała Polska zachodnia, północna i centralna jest wolna od tej choroby (Dzwonek), należałoby więc zastanowić się, czy nie byłoby jednak zasadne, aby chociaż na tych terenach wprowadzić tę procedurę, chodzi mi o przykład przywołany przez pana posła Kuleszę, i wprowadzić tam okres trzyletni. Wspomniał pan również, panie ministrze, że od 2012 r. gminy mają obowiązek uchwalania programów opieki nad bezdomnymi zwierzętami. Jest to duży problem dla gmin, ponieważ bezpańskie psy i koty są szczególnie narażone na wściekliznę. Czy ministerstwo monitoruje, jak gminy radzą sobie z tym problemem i jaki stopień realizacji osiągnęło chipowanie psów w gminach? Wiem, że może nie odpowie pan teraz, ale prosiłbym o szczegółową odpowiedź na piśmie. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Kilka dni temu ogólnopolskie media obiegła informacja o aferze korupcyjnej w polskim wojsku. 18 września odbyły się pierwsze zatrzymania w 22. Bazie Lotnictwa Taktycznego w Malborku. Miało tam dochodzić do nadużyć, straty mogą sięgać nawet dziesiątków milionów złotych. W aferę może być zamieszanych nawet kilkanaście osób, głównie wojskowych z jednostki lotniczej w Malborku. Spośród sześciu zatrzymanych do tej pory większość to oficerowie. Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku prowadzi śledztwo, zaangażowanych w tę sprawę jest stu policjantów pomorskich, którzy wcześniej czy później muszą doprowadzić do dalszych zatrzymań. Chodzi o ustawianie przetargów na ochronę jednostek wojskowych. Komendant Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdyni podpułkownik Leszek Rusoń powiedział w Radiu Gdańsk, że prywatni przedsiębiorcy wręczali korzyści majątkowe przedstawicielom wojska, którzy doprowadzali do przygotowania i przeprowadzenia przetargów. Wikłali też te osoby bezpośrednio w powiązania majątkowe czy osobiste, np. zatrudniając znajomych wojskowych czy udostępniając firmowe samochody. Wojskowi mieli konkretną firmę, dzięki czemu zamówienie warte blisko 7 mln zł otrzymało przedsiębiorstwo, które nie spełniało odpowiednich standardów. W związku z tym mamy pytania do pana ministra. Czy Ministerstwo Obrony Narodowej miało wiedzę o sposobie przeprowadzania przetargów, wyłudzeniach oraz niedopełnianiu obowiązków i przekraczaniu uprawnień? Jakie czynności zostały podjęte w celu wyeliminowania takich czynności przy postępowaniach przetargowych? Czy Ministerstwo Obrony Narodowej ma wiedzę na temat tego, jak wyglądał mechanizm przestępstwa? Jakie czynności zostały podjęte w związku z ujawnionym przestępstwem dotyczącym tego konkretnego postępowania przetargowego? Kolejne pytanie: Kiedy po raz pierwszy służba kontrwywiadu informowała prokuraturę wojskową lub cywilną o nieprawidłowościach lub niedopełnieniach? Dziękuję.
Mówca: Artur Dębski
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Jednak muszę dopytać o tę ostatnią kwestię, jeżeli chodzi o Służbę Kontrwywiadu Wojskowego. W ostatnich doniesieniach, również prasowych, mówi się o tym, że Służba Kontrwywiadu Wojskowego nie dopilnowała tej kwestii. Chciałbym wiedzieć - nie oczekuję odpowiedzi teraz, jeżeli pan nie jest przygotowany - czy i od kiedy wiadomo było prokuraturze wojskowej bądź cywilnej o sytuacji w Malborku i w Pruszczu Gdańskim i czy Służba Kontrwywiadu Wojskowego informowała prokuraturę cywilną i wojskową o tej historii, która się tam odbywa. To akurat ma dość duże znaczenie dla naszego pytania, bo chcielibyśmy wiedzieć, ile czasu prokuratura zajmowała się kwestią przekazywania sobie spraw między wojskową a cywilną, jeżeli coś takiego (Dzwonek) miało miejsce, i dlaczego, jeżeli oczywiście SKW informowało prokuraturę, dopiero po jakimś określonym czasie zostały podjęte czynności. To jest według mnie kluczowe dla sprawy malborskiej. Bardzo dziękuję.
Mówca: Magdalena Gąsior-Marek
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rola ministerstwa, jeżeli chodzi o aktywną politykę rynku pracy i łagodzenie skutków bezrobocia, jest nieoceniona. Aktywna rola na rynku pracy i wspomaganie zależą od dwóch czynników - przede wszystkim od środków, które są na to przeznaczane, a po drugie o tego, czy są efekty, czy działania, które są wprowadzane, przynoszą określony skutek i czy nie są pozorowane. Cieszę się, że w 2013 r. środki na ten cel zostały zwiększone, i cieszę się, że dzisiaj możemy dyskutować nad założeniami reformy urzędów pracy. Tak jak pan minister powiedział, liczba doradców pracujących bezpośrednio z osobami bezrobotnymi zwiększy się. Chciałabym zapytać: W jaki sposób zamierza się zwiększyć liczbę tych doradców i jakie planuje się w tym zakresie zmiany? I na czym będzie polegać rekrutacja doradców, którzy będą pracować z osobami bezrobotnymi? Drugim ważnym elementem proponowanej reformy będzie profilowanie bezrobotnych, tak jak pan minister powiedział. I tutaj moje pytanie: Czy były testy próbne w urzędach pracy robione? Jeżeli tak, to jakie były wyniki, efekty profilowania osób bezrobotnych i czy ministerstwo zamierza rozszerzyć katalog profili osób bezrobotnych? Panie ministrze, chciałabym zapytać jeszcze o osoby, które przychodzą do urzędu pracy nie po to, żeby znaleźć pracę, tylko po to, żeby mieć ubezpieczenie. Czy będzie tutaj jakiś rozdział tych działań aktywnych urzędów pracy od działań pasywnych? Pan minister wspomniał także o grancie na telepracę. Jest to bardzo interesujące i chciałabym, żeby pan minister troszeczkę więcej o tym powiedział. I pytanie: Od kiedy będzie można już skorzystać z tych grantów? Dla mnie też bardzo ważna jest sytuacja osób młodych. Jak wygląda w Polsce sytuacja tych bezrobotnych na tle Unii Europejskiej i czy są przez ministerstwo kierowane do ludzi młodych instrumenty specjalne (Dzwonek), odrębne, żeby łagodzić skutki bezrobocia. I króciutko powiem, panie ministrze, że spotkałam się z dyrektorami powiatowych urzędów pracy u mnie, na Lubelszczyźnie, i mam szereg - nie wiem, jak można to nazwać - czy to uwag, czy pewnych sugestii, które chciałabym później po debacie panu ministrowi przekazać. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że na początku tej dyskusji warto sobie jedną rzecz uświadomić i powiedzieć - że urzędy pracy w Polsce nie odpowiadają za wysokie bezrobocie, odpowiada za to państwo, obecnie, od sześciu lat, rząd Platformy Obywatelskiej i PSL. Dzisiaj mamy problem w dalszym ciągu z tym, jak urzędy pracy mają w Polsce funkcjonować. Był taki okres, kiedy przekazaliśmy zadania związanie z funkcjonowaniem urzędów do samorządu. Ja byłem zdecydowanym przeciwnikiem takiego rozwiązania. Z drugiej strony mamy państwo, czyli ministerstwo, które zarządza środkami, a nad tym wszystkim jest minister finansów, który tak naprawdę trzymie klucze do finansowania, jak choćby w przypadku słynnych 500 mln zł, o które minister pracy co roku występuje i które po jakichś tam przepychankach dostaje albo których nie dostaje. Druga rzecz, wielokrotnie zastanawialiśmy się - nowelizowaliśmy ustawy - jak poprawić funkcjonowanie urzędów pracy. W 2009 r. wprowadziliście państwo centra aktywizacji zawodowej. Pytanie, panie ministrze: Jak to funkcjonuje? W urzędach pracy one działają. Czy to zafunkcjonowało czy nie zafunkcjonowało? Raczej z tym jest dosyć skromnie. I teraz już przechodzę do tego, co państwo proponujecie. Pan minister wspomniał o programie pilotażowym ˝Partnerstwo dla pracy˝ realizowanym w trzech województwach. Środki to 30 mln, czyli średnio 10 mln na jedno województwo. Założyliście państwo, że skuteczność tego programu będzie wynosiła 70%, jeżeli chodzi o tych, którzy znajdą pracę, 74%, jeżeli chodzi o tych, którzy pracę utrzymują przez pierwsze cztery miesiące, a to bardzo wysoka skuteczność działania. Koszta takiego jednego miejsca pracy to 10 tys. 10 tys. przez 4 miesiące - można się zastanowić, czy ten mechanizm zadziała. W tym projekcie, który państwo przedkładacie, proponujecie również aktywizację. Wydaje mi się, że to nie będzie skuteczne. Jeżeli 2% środków chcemy przekazać na skuteczne poprawienie (Dzwonek) działalności urzędów pracy, to będzie o to bardzo trudno. Oczywiście dyskutować będziemy już nad konkretnymi projektami, które państwo przedstawią. Ale mit, że zmiana w urzędach pracy poprawi sytuację na rynku pracy, akurat tutaj jest tylko mitem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zofia Popiołek
Data: 2013-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To bardzo dobrze, że wreszcie problem urzędów pracy, które są mało efektywne, został poruszony i że rząd to zauważył. Natomiast wydaje mi się, że szereg rozwiązań, które zaproponowało ministerstwo, również na nic się nie zda ze względu na to, że my się obracamy wokół tego, a wiadomo, że przyczyną bezrobocia jest brak rozwoju gospodarki, urzędy pracy zaś niejako są wtórną rzeczą, bo gdyby praca była, to byłyby i oferty pracy. Natomiast to, że urzędy pracy w dzisiejszym wydaniu są mało mobilne - zarzuca się bezrobotnym małą mobilność, ale urzędnicy w urzędzie pracy siedzą i w zasadzie nie przejawiają aktywności, żeby oferty pracy bezrobotnym znaleźć - to jest prawda oczywista. Mnie niepokoi - i omówię to na podstawie jednego przykładu - taki regionalizm przy poszukiwaniu pracy. Podam przykład bardzo zdolnej studentki wydziału biochemii z Gdańska, która pochodzi z Rzeszowa. Ona, żeby skorzystać ze stażu, musi znaleźć miejsce pracy gdzieś w okolicach Rzeszowa, bo tam podlega urzędowi pracy, w swoim miejscu zamieszkania, podczas gdy w Gdańsku ma możliwość robienia dalszej kariery zawodowej, bo ma propozycję zrobienia doktoratu. Jest to bardzo zdolna osoba. I dlatego wydaje mi się, że takie ścisłe sprowadzenie tego jedynie do regionalizmu przy skupianiu się na pewnych problemach rynku pracy nie jest właściwe, powinna być międzyregionalna współpraca, tym bardziej że rozwój następuje w różnych dziedzinach, ludzi kształcą się na różnych kierunkach i tych kierunków... (Dzwonek). W każdym razie na to proszę zwrócić uwagę.Wydaje mi się również, że na bieżąco, nawet przy okazji tych opracowanych projektów, należy monitorować skuteczność działania, gdyż, mówię, także szkolenia są czasami robione fikcyjnie, niezgodnie z potrzebami rynku. Dlatego dobrze, że w ogóle ten temat podejmujemy. Dziękuję.