Mówca: Ludwik Dorn
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Premierze! Moje wystąpienie będzie zawierać bardzo twardą i stanowczą krytykę linii politycznej rządu i pewnej koncepcji, którą przedstawił tutaj pan premier. Niemniej chciałbym zacząć od wyrazów pewnego uznania, bo to będzie krytyka mocna, twarda i zdecydowana, ale nie będzie to krytyka ślepa, to nie jest tak, że uważamy, że Solidarna Polska uważa, iż w polityce europejskiej rząd na każdym odcinku robi wszystko źle. Nie, bo tak nie jest. Chciałbym złożyć wyrazy uznania za stanowisko, jakie konsekwentnie rząd zajmuje w sprawie polityki klimatycznej, a szczególnie za decyzję i postawę rządu i ministra Korolca podczas rozmów na temat wspólnego stanowiska Unii Europejskiej przed konferencją klimatyczną w Dosze. Tak, to było stanowisko, którego myśmy oczekiwali, i każdy z tym się zgodzi, mając na uwadze jednogłośnie przyjętą uchwałę Sejmu w sprawie pakietu klimatycznego i polityki klimatycznej, mając na uwadze to, że na innym odcinku, Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej Stop Pakietowi, wszystkie siły polityczne, poza Ruchem Palikota, w Sejmie to wsparły, a rząd, co odnotowuję, odnosi się do tego z życzliwą neutralnością. I nie mam pretensji o neutralność, bo rząd ma inną pozycję. 14 listopada odbędzie się w Katowicach konwencja związana z tą inicjatywą. Ale to są jedyne wyrazy uznania, jakie mogę złożyć rządowi i panu premierowi, ponieważ w tym, co pan premier mówił o budżecie i pakcie fiskalnym, o nowej architekturze władzy w Europie, o możliwych sojusznikach, zawiera się pewna zasadnicza niespójność. Innymi słowy, owszem, na niektórych odcinkach, np. klimatycznym, rząd prowadzi rozsądną, racjonalną sektorową politykę, ale jednocześnie opowiada się za takimi rozwiązaniami dotyczącymi nowego systemu władzy w Unii Europejskiej. Pan premier o tym mówił. Mówił o wzrastającej roli egoizmów narodowych najsilniejszych. A te wzrastające egoizmy narodowe najsilniejszych przybierają pewną formę polityczno-traktatową. To jest właśnie Euro Plus, który pan podpisał, a Sejm niestety zaakceptował, to jest pakt fiskalny, to są kolejne kroki, to jest kontrowersja wokół budżetu, co więcej, będę o tym mówił, to są kontrowersje związane z tym, jak te ewentualne kwoty będzie się wykorzystywać. Na czym to polega, poza ogólnym stwierdzeniem o wzroście egoizmów narodowych najsilniejszych i najbardziej wpływowych, bo to są jednocześnie płatnicy netto do budżetu Unii Europejskiej? Na tym, że instytucje wspólnotowe, które przed wybuchem kryzysu, i to jest zasadnicza zmiana, moderowały, skutecznie, w miarę, na tyle, na ile można, te egoizmy, zaczynają stawać się pewną fasadą, pewnym woalem, zaczynają je podważać i przenikać hierarchiczne stosunki władzy i wpływu. Na tym polega to, co się rodzi, na tym polega sygnał, jakim jest pakt fiskalny, i Polska, panie premierze, nie ma żadnego interesu w tym, by wspierać te rozwiązania, bo działa przeciwko sobie, nawet jeśli pański rząd na tym czy innym odcinku prowadzi politykę rozsądną i zgodną z polskim interesem narodowym. Innymi słowy, trochę pan z wielkim zapałem i hasłem: Europa, Polska w centrum Europy, podcina gałąź, na której nie tylko pan siedzi, ale siedzimy my wszyscy, ten Sejm, ale przede wszystkim nasz naród, nasza gospodarka. Otóż ta niespójność jest dosyć oczywista. Można by powiedzieć, że mogą stać za tym racje pragmatyczne. Na przykład wpisujmy się w ten główny nurt z powodu nowych wieloletnich ram finansowych, perspektywy budżetowej, bo jak się nie wpiszemy, to nasze korzyści będą z tego powodu mniejsze. Ale to jest, okazuje się, całkowicie nieskuteczne, ponieważ to przenikanie hierarchicznych stosunków władzy i wpływu i koncentracja najsilniejszych wokół interesu ratowania euro wniknęły już w politykę wspólnotową. Jest to kwestia niesłychanie poważna, nowego pakietu rozporządzeń dotyczącego polityki spójności i wykorzystania funduszy regionalnych, funduszy rolnych. Przecież wszystko to... Rząd zgłosił zastrzeżenia, i słusznie. Za mało, nie dość głębokie, ale dobrze, że zgłosił. Tylko cała konstrukcja w ramach tego wzrostu egoizmów narodowych najsilniejszych polega na tym, by nawet po przyznaniu określonych alokacji kwot kopert narodowych móc przerzucać środki z kwot przede wszystkim państw słabiej rozwiniętych gospodarczo, w tym Polski, na ratowanie strefy euro. Ten nowy kształt polityki spójności, który się rodzi wbrew naszym interesom, to jest w sposób oczywisty ukryte zasilanie - naszym kosztem, kosztem nowej Europy, słabiej rozwiniętej - strefy euro będącej w kryzysie. Na tym polega ta niespójność. Nie wymieniam tutaj narzędzi, jakie Komisja Europejska na życzenie Francji i Niemiec wymyśliła w Brukseli, ale tam nie stosuje się do porzekadła: Bo kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera, tylko do porzekadła: Bo kto daje i odbiera, ten pożytki z tego zbiera. I to jest oczywiste. Niestety, pośrednio, popierając tę nową architekturę władzy, żywiąc się złudzeniem, że Polska będzie w klubie najsilniejszych, decydujących, pan to wspiera. A tutaj trzeba poszukiwać innych sojuszy. W związku z tym ten oportunizm nie ma wymiaru pragmatycznego. Nie podejrzewam pana premiera o romantyzm oportunizmu. W związku z tym jest pytanie: Gdzie jest źródło inspiracji? Myślę, że ono jest w pewnym wspólnym myśleniu, które łączy pana bardzo głęboko z panem prezesem Kaczyńskim i PiS-em, łączy Platformę z PiS-em. Odwołam się do wywiadu, jakiego niecały rok temu udzielił ˝Gościowi Niedzielnemu˝ pan Kaczyński, gdzie mówił: Jesteśmy za Europą, która będzie posiadała własne silne i sprawne Siły Zbrojne, podlegające prezydentowi Unii Europejskiej. Jeżeli chodzi o federalizm, to nikt pana prezesa Kaczyńskiego i PiS-u nie przebił, prawda, nawet minister Sikorski w swoim nieszczęsnym referacie berlińskim, ze swoim podpisem pod grupą refleksyjną. W związku z tym, panie premierze, niech pan się nie ściga z panem prezesem Kaczyńskim na federalizm, bo on już pana dawno zostawił, w blokach startowych tak naprawdę. To była pewna zgryźliwość, ale rzecz jest poważna. Otóż zarówno pan, jak i pan prezes Kaczyński, PO i PiS myślą dawnymi kategoriami, że instytucje wspólnotowe będą moderować egoizmy. Otóż w tym projekcie federalistycznym instytucje federalistyczne, wspólnotowe mają realizować egoizmy. To jest ta nowa rzeczywistość Europy w kryzysie. Teraz, panie premierze, chciałbym zaprezentować postulaty europejskie Solidarnej Polski, bo przychodzi na to czas. To jest pewna zwarta koncepcja, alternatywna wobec rządowej, ale zawierająca także pewną propozycję dla rządu szukania porozumienia, tak, co do możliwości współdziałania. Po pierwsze, jeżeli chodzi o pakt fiskalny, to rozczarował mnie pan. Bo pamiętam pańską wypowiedź z pierwszej dekady października tego roku, kiedy pan mówił, że rząd jest za ratyfikacją paktu fiskalnego, ale jest otwarty także na inne sugestie i propozycje. Z tej trybuny pan się z tego wycofał, mówiąc o szybkiej ratyfikacji paktu fiskalnego. Oczywiście Solidarna Polska będzie przeciw, ale mamy pewien postulat korekty czy modyfikacji tego stanowiska. Panie premierze, pan jest generalissimusem obozu władzy. Niech pan z tego stanowiska dowodzenia ratyfikacją paktu fiskalnego ustąpi i powierzy je najbardziej doświadczonemu generałowi, jakiego każdy polityk ma na podorędziu. Imię jego - generał czas. Po co się spieszyć? Nie widzę tutaj powodu. Minister Rostowski zapewnia pana i nas - nadzieje są słabe, ale może - że w 2014 r. okaże się, że strefa euro wychodzi z kryzysu. Może zaczekać z ratyfikacją paktu fiskalnego do tego czasu? Pakt fiskalny i tak zacznie obowiązywać bez naszej ratyfikacji. Po co? Po drugie, Solidarna Polska stwierdza bardzo jasno: żadnych europejskich podatków. A to, co się dzieje... Bo władztwo podatkowe to kolejny, obok wspólnej armii, która musi być z czegoś finansowana, element federalizmu. Z tym hasłem będziemy szli do wyborów do Parlamentu Europejskiego. Będziemy szli jeszcze z jednym przesłaniem, hasłem. Tu jest między nami największa kontrowersja. Otóż przystępowaliśmy do Europy jako instytucjonalnie zabezpieczonej strefy spokoju, rozwoju, bezpieczeństwa i stabilizacji. Strefa euro stała się głównym źródłem niepewności i ryzyka, które, poprzez egoizmy narodowe, koszty i zagrożenia związane z tymi ryzykami, eksportuje ze swojego niemieckiego czy niemiecko-francuskiego centrum na peryferia, także do nas. Na tym polega w tej chwili funkcjonowanie Europy, pod szantażem strefy euro. To jest tak, że kanclerz Merkel, a za nią minister Rostowski, mówiąc o zagrożeniu wojną w przypadku pogłębiania się kryzysu strefy euro, mówią jak pazerni bankierzy. Owszem, bankrutujemy, ale jesteśmy ˝too big to fall˝ - zbyt duzi, żeby zbankrutować. (Głos z sali: OK.) Prawda? Otóż jeżeli strefa euro ma kłopoty, niech wychodzi z nich i pomóżmy jej w tym, ale na własny koszt, bez eksportu ryzyk i kosztów do nas. Innymi słowy, naturalne jest wyprowadzenie strefy euro poza Unię Europejską, czyli zmiana traktatowa. I tu trzeba szukać sojuszników. Z tym przesłaniem pójdziemy do wyborów europejskich. To po prostu trzeba zrobić. Trzeba powiedzieć: oddajcie nam naszą Europę. I jak, negocjując rabat brytyjski, mówiła Margaret Thatcher: I want my money back - oddajcie nam nasze pieniądze, tak Polska powinna zacząć mówić: oddajcie nam naszą Europę. Po trzecie, cenimy aktywność rządu jeżeli chodzi o klub przyjaciół spójności i kwoty. Tak, to jest to, co trzeba robić. Domagamy się od rządu, by kwestie pakietu rozporządzeń dotyczących realizacji polityki spójności, także w nowej perspektywie, stanęły na porządku dnia, aby Polska próbowała zbudować wokół tego koalicję, by uniemożliwić tę wpisywaną już w prawo europejskie procedurę dawania i odbierania w trakcie, po przyznaniu kwoty, bo kwota może zostać przyznana, tylko realizacja będzie wielokrotnie, nie, nie wielokrotnie, tylko istotnie mniejsza. Tego po prostu domagamy się od rządu i jeżeli chodziłoby o wykorzystanie narzędzi polityki parlamentarnej, to w obu sprawach, kwoty i oporu wobec tego pakietu rozporządzeń, Solidarna Polska jest gotowa do współdziałania. Następnie, panie premierze, dwa postulaty z dziedziny polityki wewnętrznej. Rzeczywiście, jak poseł Szczerski zauważył, do 20 minuty nie stosował pan tego narzędzia przeciwstawiania - choć różnice są istotne - polityki europejskiej jako kija bejsbolowego, którym obóz władzy wali po głowie opozycję, ale potem pan nie wytrzymał. (Dzwonek) Już kończę, pani marszałek. Chciałbym jeszcze, żeby potraktowała mnie pani tak, jak pana posła Szczerskiego.