Mówca: Anna Paluch
Data: 2016-02-25 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przedstawiony poselski projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo łowieckie jest próbą zobiektywizowania procesu szacowania i wypłaty szkód łowieckich. Jak mówił wnioskodawca chwilę temu, projekt zmienia zapisy art. 46 i następnych Prawa łowieckiego, odnosi się w szczególności do szkód wyrządzanych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny. Nie od dziś wiadomo, że szkody łowieckie wywołują konflikty. Zgodnie z zapisami ustawy Prawo łowieckie są one szacowane obecnie przez podmioty prowadzące gospodarkę łowiecką w obwodach. Rodzi się jednak w tej sytuacji pytanie: które grabie grabią od siebie? Rolnicy znają odpowiedź na to pytanie, bo skarżą się, że oszacowania szkód łowieckich zazwyczaj są zbyt niskie, a wypłaty opóźnione. Z drugiej strony myśliwi tak robią, bo prawo im na to pozwala. Projekt ustawy zawarty w druku nr 219 wychodzi naprzeciw tym mankamentom, bo między dwie zainteresowane, a często zwaśnione strony wstawia arbitra - wojewodę właściwego ze względu na miejsce występowania tych szkód, który będzie odpowiedzialny za procedurę szacowania i wypłat szkód łowieckich. W przekazanych Sejmowi opiniach do druku nr 219 korporacje samorządowe, w szczególności Związek Powiatów Polskich, i niektóre województwa krytykują ust. 2 w art. 46 projektu stanowiący, że wnioski o dokonanie oględzin i oszacowanie szkód kieruje się do właściwego miejscowo wójta, burmistrza czy prezydenta. Zdaniem tych opiniodawców samorząd gminny pełni tu w zasadzie funkcję biura podawczego, a to przedłuża i opóźnia rozpoczęcie procesu szacowania szkody. Jak wiadomo, szkody powinny być oszacowane możliwie najszybciej, niezwłocznie, zanim znikną ślady zwierzyny, żeby było możliwe wierne dokonanie niezbędnych ustaleń. W tych opiniach podnosi się także nieuzasadnione rozdzielenie kompetencji pomiędzy wojewodę, zarząd województwa, Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe itd. Jak czytamy w opinii Związku Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej, zwierzyna łowna nie uznaje granic obwodów łowieckich i powoduje także szkody poza ich granicami. Padają także postulaty poszerzenia listy zwierząt, których szkody są szacowane, o muflony, bobry, dzikie ptactwo wędrujące itd. Kilkanaście opinii, multum postulatów. W opinii Sądu Najwyższego zwraca się uwagę na problemy, jakie rodzi rozstrzyganie spraw w zakresie szkód łowieckich w drodze decyzji administracyjnych w kontekście zapisu art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego, czyli że nie są rozpatrywane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Trudno się tu wgłębiać z uwagi na bardzo krótki czas, jaki mam do dyspozycji. Również możliwość kwestionowania wysokości odszkodowania w postępowaniu sądowym w kontekście zapisów art. 244 § 1 jest w tej opinii podnoszona. Z pewnością nie jest też realny proponowany termin wejścia w życie omawianych tu przepisów - 1 czerwca. Szanowni Państwo! Projekt zakłada udział państwa w specjalnie tworzonym funduszu odszkodowawczym. Propozycja jego utworzenia stanowi próbę przeciwdziałania sytuacji, w której dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz poszkodowani właściciele upraw i płodów rolnych nie dochodzą do porozumienia co do wysokości odszkodowania. Mamy tutaj do czynienia z narastającym konfliktem o wysokość szkód łowieckich, ale trzeba wnikliwie rozważyć wszystkie za i przeciw takiego rozwiązania. Dlaczego budżet państwa ma zasilać fundusz odszkodowawczy, skoro to właśnie państwo powierzyło Polskiemu Związkowi Łowieckiemu zorganizowanemu w koła łowieckie w drodze umów dzierżawy obwodów łowieckich cenny publiczny majątek, czyli prowadzenie gospodarki łowieckiej, która przecież przynosi dochody? Jakieś dochody z pewnością przynosi. Skąd wziął się narastający problem szkód łowieckich i konieczności wypłaty odszkodowań? Ano, proszę państwa, z nadmiernego rozrostu populacji niektórych zwierząt i z narastającego braku równowagi pomiędzy poszczególnymi gatunkami. I tutaj interwencja człowieka dla dobra całości naturalnego środowiska jest konieczna. Już dawno nie żyjemy w pierwotnym środowisku, które samo się reguluje. Tu potrzeba interwencji człowieka, a przede wszystkim potrzebny jest zdrowy rozsądek, racjonalna ocena zachodzących w przyrodzie zjawisk, a nie uleganie ideologii i emocjom. Tzw. ekolodzy, którzy usta mają pełne frazesów, niby-humanitarnych haseł, w rzeczywistości szkodzą naturze, ponieważ zniekształcają obraz rzeczywistego stanu naszej przyrody. Skoro zaś diagnoza jest zła, to również niewłaściwe są proponowane środki zaradcze. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiony projekt ustawy wychodzi... (Głos z sali: Pani marszałek.) Pani Marszałek! Przepraszam bardzo. Wysoka Izbo! Przedstawiony projekt ustawy wychodzi naprzeciw wielu postulatom kierowanym do ustawodawcy przez polskich rolników. I musimy z uwagą słuchać ich głosów. Polska wieś i tak ma już dosyć utrapień. (Dzwonek) Rolnik jest drenowany przez nieuczciwych kontrahentów wprowadzających na rynek płody rolne, jest narażony na niespodzianki kapryśnej aury, doświadczany nieustannie przez działanie klęsk żywiołowych. A zatem, proszę państwa, trzeba ulżyć gniotącym go ciężarom, przynajmniej w zakresie szkód łowieckich. Jednak liczne uwagi, które tu starałam się streścić...