PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Niedbała
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Interesuje nas problem potencjalnej niegospodarności w działalności spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe. Panie ministrze, jak liczny jest zarząd spółki? W jaki sposób przeprowadzono nabór do zarządu? W jaki sposób wynagradzany jest zarząd? Czy są to umowy kontraktowe, czy umowy o pracę i jaka jest wysokość uzyskiwanych przez członków zarządu wynagrodzeń? Jak liczna jest rada nadzorcza spółki, w jaki sposób wyłaniano jej członków i jakie są wynagrodzenia członków rady nadzorczej? Spółka funkcjonuje już od ponad roku. Prosimy zatem o podanie konkretnych danych dotyczących rocznych kosztów utrzymania zarządu spółki. Pan premier w swoim trzecim exposé roztoczył wizję, że m.in. dzięki Polskim Inwestycjom Rozwojowym nasza gospodarka, cytuję, poszybuje. Czy da się uchwycić jakieś wymierne efekty działalności spółki i jej wpływu na wzrost gospodarczy kraju? Czy rzeczywiście, jak przekonywał niedawno pan minister pracy i polityki społecznej, dzięki działalności spółki Polskie Inwestycje Rozwojowe spadło bezrobocie? Jeśli tak, to gdzie i o ile w skali kraju? Czy pan minister zechce twórczo rozwinąć myśl ministra Sienkiewicza ˝Ch..., d... i kamieni kupa˝, który tymi słowami określił funkcjonowanie spółki? Kto z rządu nadzorował inwestycje spółki Lotos na Morzu Północnym i dopuścił do inwestycji, która już przyniosła około miliarda złotych strat? Czy prawdą jest, że w tę nieudaną inwestycję ma się zaangażować spółka Polskie Inwestycje Rozwojowe? Jeżeli tak, to po co? Jakie potencjalne zyski zakładano przy inwestycji Lotosu na Morzu Północnym? I ostatnie pytanie. Jakie przewidywane skutki finansowe i gospodarcze dla całej polskiej gospodarki może wywołać podpisanie umowy przez spółkę Polskie Inwestycje Rozwojowe z firmą Hawe kontrolowaną przez niedawno zatrzymanego pana Marka Falentę? Dziękuję bardzo.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Spółka PIR miała bardzo trudny poród, bo pojawiła się formalnie, jak pan minister powiedział, dopiero w połowie roku 2013, a przypomnę, że pan premier w swoim exposé 1,5 roku czy ponad rok wcześniej zapowiedział: uruchomienie programu ˝Inwestycje polskie˝, który miał być kołem zamachowym polskiej gospodarki oraz źródłem nowych miejsc pracy i modernizacji kraju. Bardzo szczytny cel, który ma być realizowany przez spółkę PIR, która, jak powiedziałem, powstała dopiero 1,5 roku później. Chciałbym zapytać, jakimi aktywami dysponuje ta spółka. To jest spółka akcyjna, zgodnie z Kodeksem spółek handlowych ustanowiona jest po to, żeby mieć zwroty z zainwestowanych przez akcjonariuszy pieniędzy. Jakimi aktywami dysponuje? Czy nie jest tak, że ta spółka staje się kolejnym przedsięwzięciem czy kolejną firmą, która będzie prywatyzować przynajmniej część polskiej gospodarki poza ministrem skarbu państwa (Dzwonek), bowiem tymi aktywami są aktywa, które należą czy należały do Skarbu Państwa? Jakie planuje się zwroty z tychże inwestycji, czy w ogóle kiedykolwiek będą jakiekolwiek zwroty? Czy nie ma zagrożenia, że będą tutaj tzw. inwestycje niewypały? Tego typu przykładów mamy kilka, choćby ze Stanów Zjednoczonych, przy realizacji podobnych przedsięwzięć. Dziękuję.
Mówca: Aleksandra Trybuś
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Obowiązkiem właścicieli aptek jest zapewnienie pacjentom dostępu do leków, których potrzebują. Niestety do mojego biura poselskiego zgłaszają się właściciele aptek, farmaceuci, którzy alarmują, że mają coraz większe trudności z zakupem tychże leków. Są zaniepokojeni pojawiającymi się trudnościami w zakupie określonych rodzajów lekarstw. Problem dotyczy tych leków, które dostępne są wyłącznie w hurtowaniach koncernów farmaceutycznych. Coraz częściej zdarza się, że te hurtownie wprowadzają limity sprzedaży danego leku. Prowadzi to do sytuacji, w których właściciele aptek nie są w stanie zamówić dla potrzebujących pacjentów leku, ponieważ, jak informowani są w hurtowaniach, ich miesięczny limit na dany lek został wyczerpany. Proceder potwierdzają izby aptekarskie, to, że firmy farmaceutyczne ograniczają sprzedaż niektórych farmaceutyków, szczególnie tych, które wywożone są masowo za granicę. W związku z powyższym kieruję do pana ministra następujące pytania. Czy Główny Inspektorat Farmaceutyczny sygnalizował panu ministrowi występowanie tego typu sytuacji? Czy w związku z tym ministerstwo dostrzega problem? Jakie kroki są podejmowane w celu przeciwdziałania takim praktykom hurtowni koncernów farmaceutycznych? Dziękuję.
Mówca: Janina Okrągły
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Bardzo dziękuję za tę odpowiedź. Bardzo się cieszę, że zostaną podjęte działania legislacyjne, które będą zapobiegały takim procederom. Tak jak pan powiedział, handel równoległy, o którym tu mówimy, jest po prostu wynikiem swobodnego przepływu towarów. Nie możemy tego kwestionować. Nieprawidłowe i nieprawne u nas jest hurtowe sprzedawanie leków przez apteki. Handel równoległy, wywóz i przywóz leków występuje we wszystkich krajach Unii, nie jest to nasz wyjątkowy polski problem. Handel opiera się na różnicach cen i różnicach kursu walut. Różne kraje zastosowały w związku z tym różne rozwiązania, m.in. pozwalając aptekom na wywóz leków, ale oczywiście przy wydawaniu odpowiednich decyzji i pod nadzorem. Czy mógłby pan powiedzieć więcej o tych rozwiązaniach, które będą przyjęte u nas, w Polsce? (Dzwonek) Słyszę, że ministerstwo przygotowuje już projekt ustawy o refundacji leków, gdzie będzie to ujęte.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Od 1 stycznia 2010 r. Państwowa Inspekcja Sanitarna została podzielona między ministra zdrowia a administrację terenową. Państwowy wojewódzki inspektor sanitarny stał się organem rządowej administracji zespolonej w województwie, a państwowy powiatowy inspektor sanitarny stał się organem rządowej administracji zespolonej w powiecie. Wyniki kontroli Najwyższej Izby Kontroli, jak i wyniki misji Komisji Europejskiej oraz Światowej Organizacji Zdrowia potwierdziły, że efektywność działania inspekcji wiąże się z pionową strukturą działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Od ponad dwóch lat, a może nawet dłużej, prowadzone jest systemowe ograniczenie zatrudnienia i zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W tej sprawie wielu posłów wnosiło zapytania i interpelacje dotyczące łączenia funkcji powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych, zmniejszenia zatrudnienia, niskich wynagrodzeń pracowników sanepidu. W poprzednim okresie posłowie poruszali także sprawy dotyczące likwidacji laboratoriów, które zostały gruntownie zmodernizowane i wyposażone za środki publiczne w nowoczesny sprzęt i urządzenia. Moje pytanie do pana ministra jest następujące: Jak Ministerstwo Zdrowia ocenia zmiany w strukturze Państwowej Inspekcji Sanitarnej wprowadzone 1 stycznia 2010 r. pod względem kosztów działania, zatrudnienia i realizacji zadań ustawowych? Następne pytanie: Czy proces systematycznego ograniczania działalności Państwowej Inspekcji Sanitarnej pozostaje w związku z poselskim projektem ustawy o Państwowej Inspekcji Weterynarii i Żywności wniesionym przez posłów koalicji rządzącej? (Dzwonek) Projekt ten wraz z wniesioną w czerwcu poprawką istotnie ogranicza zakres i kierunki działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Mówca: Ligia Krajewska
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Pani Minister! Kiedy składaliśmy to pytanie, jeszcze nie wiedzieliśmy o tym, że jeśli chodzi o prace nad zmianami w ustawie i wykonaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jest to już w tej chwili przekazane do konsultacji. Niemniej jednak chciałabym zapytać panią minister, po pierwsze, dlaczego jest to na okres przejściowy, po drugie, dlaczego nie dotyczy to całego pakietu samorządów. Wiemy, że w postanowieniu sygnalizacyjnym dotyczącym powiatów i gmin, które wydał Trybunał Konstytucyjny, były wskazania, które powinny być również uwzględnione. Dlatego też oczekuję odpowiedzi. Dlaczego to jest na dwa lata i dlaczego nie dotyczy wszystkich jednostek samorządu terytorialnego?
Mówca: Marcin Kierwiński
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Pani Minister! W takim razie mam pytanie, kiedy państwo, Ministerstwo Finansów, przewidujecie, że będą przygotowywane te ostateczne regulacje, bo mówi pani o dodatkowych analizach. Ale czy w ogóle rozpoczęto je, czy jakiekolwiek kierunki zmian w tej całościowej nowelizacji są już zakreślone, przygotowane? Zwracam uwagę na jeszcze jedną rzecz: postanowienie sygnalizacyjne dotyczące miasta Krakowa i miasta stołecznego Warszawy wprawdzie nie stwierdzało niekonstytucyjności, natomiast znalazło się tam takie zdanie, że aktualne przepisy mogą w przyszłości rodzić niekonstytucyjność, co w kontekście późniejszego wyroku dla województw może skutkować tym, że już wkrótce możemy spodziewać się kolejnego wniosku do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie gmin i powiatów. Po prostu nie możemy już z tym czekać. Kiedy Ministerstwo Finansów rozpocznie prace nad całościową zmianą ustawy o janosikowym albo jeżeli rozpoczęło te prace, kiedy zamierza je skończyć? (Dzwonek)
Mówca: Zbigniew Girzyński
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pół roku temu z trzyletnim opóźnieniem uzyskała przejezdność, bo nie została jeszcze oddana do całkowitego użytku, autostrada między Toruniem a Włocławkiem, część autostrady A1. Stała się wówczas rzecz kuriozalna, ponieważ istniejący dotychczas węzeł na autostradzie A1, nazwany Czerniewice, został de facto zamknięty czy też przekształcony w taki sposób, że nie można tam wjechać na autostradę A1, można tylko i wyłącznie zjechać na drogę S10. To powoduje, że jadąc do Torunia, są tak naprawdę tylko trzy możliwości wjazdu: albo w Ciechocinku i jechać ponad 20 km trasą nr 91, albo zjechać w Czerniewicach na trasę S10, nadłożyć 10 km i przejechać potem przez cały Toruń, albo nadłożyć kolejne 10 km, jechać dalej na Gdańsk, na zjeździe w Lubiczu zjechać dopiero do Torunia, znów nadłożyć 10 km i przejechać przez całe miasto. Wystarczyłoby albo odtworzyć węzeł Czerniewice, aby można było na tym węźle wjeżdżać do Torunia, tak jak to było możliwe wcześniej, albo, co byłoby rzeczą jeszcze lepszą, na trasie poligonowej, czyli na trasie S10, na wysokości obecnie oddanego już do użytku nowego mostu drogowego przez Wisłę w Toruniu zrobić krótki łącznik i zjazd, który spowodowałby, że w zasadzie w warunkach drogi ekspresowej można byłoby zjechać z autostrady nieomal na toruńską starówkę. Jest to rozwiązanie tanie, bardzo praktyczne, na które czekają i mieszkańcy Torunia, i mieszkańcy województwa kujawsko-pomorskiego, także mieszkańcy Bydgoszczy, które udrożniłoby komunikację między tymi miastami. (Dzwonek) Jakie jest stanowisko pana ministra i ministerstwa w tej sprawie?
Mówca: Krzysztof Tchórzewski
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Chciałbym zwrócić uwagę pana ministra na dodatkowy problem - nie techniczny - związany z nazwami węzłów, który obejmuje dwa aspekty. Po pierwsze, nazwy te wprowadzają pewne zamieszanie wśród podróżnych, tym bardziej że wcześniej są węzły Włocławek Północ, Włocławek Zachód, w Internecie jest stosowane nazewnictwo Toruń Wschód jako węzeł Lubicz, Toruń Północ jako węzeł Czerniewice. To są nazwy, które funkcjonują w Internecie. Tymczasem Czerniewice są już dzielnicą Torunia, Lubicz prawie że jest na granicy Torunia, więc w moim przekonaniu te nazwy powinny być zmienione na - tak jak przyjęto w Internecie - Toruń Wschód, Toruń Południe, dlatego że nawet internauci podają, iż nazewnictwo zjazdów jest naprawdę ważne. Moja znajoma przegapiła zjazd właśnie ze względu na nieprecyzyjne oznakowanie, a więc zwracam na to uwagę. Drugim aspektem tego jest kwestia konfliktogenna: przy dwóch nazwach węzłów Włocławek, Toruń nie ma węzłów. Jest to z punktu widzenia mieszkańców w pewnym sensie obniżenie rangi miasta. To jest, wydałoby się, banalne, ale jednak z punktu widzenia mieszkańców jest to ważne, prestiżowe. Dziękuję.
Mówca: Marek Krząkała
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Tutaj, pani marszałek. Szanowny Panie Ministrze! Kwestia właściwego zabezpieczenia marszów, zgromadzeń czy imprez masowych z udziałem dużych skupisk ludności jest niezwykle istotna z punktu widzenia poczucia bezpieczeństwa obywateli oraz sprawnego funkcjonowania służb mundurowych. Było wiele wydarzeń wskazujących na niedostateczną walkę państwa z tego typu negatywnymi zdarzeniami. Przykładem może być pobicie przez pseudokibiców meksykańskich marynarzy w sierpniu ubiegłego roku czy zachowania o charakterze rasistowskim na stadionach polegające na wywieszaniu obraźliwych transparentów czy na stosowaniu wyzwisk. Co niepokojące, z czasem tego typu przejawy agresji i nietolerancji przenoszą się stopniowo na lokalne klubowe podwórka. Pilnowanie szalikowców po zakończonych rozgrywkach piłkarskich kosztowało śląską Policję w ostatnim roku ponad 3 mln zł. Wszystkie te przykłady wskazują na konieczność analizy dalszych rozwiązań, które gwarantować powinny bezpieczeństwo i pokojowy przebieg wszelkiego typu zgromadzeń i imprez. Istotne są również działania zmierzające do prewencyjnego przeciwdziałania wandalizmowi oraz wszelakiej agresji. Incydenty te skutkują bowiem narażeniem życia i zdrowia uczestników imprez masowych i znacznymi stratami materialnymi, a także rzutują na to, jak Polska postrzegana jest w innych krajach. W związku z tym chciałbym zapytać pana ministra: Jakie koszy ponoszą służby mundurowe w Polsce z tytułu zabezpieczania imprez masowych, szczególnie tych o charakterze piłkarskim? Chodzi o koszty związane z pilotowaniem autobusów, monitorowaniem trasy przejazdu pociągów, przeprowadzaniem kibiców z dworców na stadiony itd. Jak na tle krajów Europy Zachodniej wyglądają rozwiązania przyjęte w tym zakresie w Polsce, w tym zakaz zakrywania twarzy podczas zgromadzeń i imprez masowych? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! W swojej końcowej wypowiedzi mówił pan o skuteczności. Chciałbym nawiązać do tej skuteczności i zapytać: Jak z pana punktu widzenia wygląda ta ocena skuteczności ścigania naruszeń prawa podczas imprez masowych i co ewentualnie w tym zakresie można zmienić? Mówię o tym z punktu widzenia kibica, osoby często goszczącej na stadionach i oglądającej te różne zdarzenia. Wspominał pan również o kwotach, zwłaszcza dotyczących imprez piłkarskich. Druga kwestia. Dwie podstawowe ustawy, o których pan wspominał, to Prawo o zgromadzeniach i ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych. Wspominał pan o nowelizacji przygotowanej przez pana prezydenta w zakresie zakrywania twarzy. Czy mógłby nam pan powiedzieć: Czy w najbliższym czasie są przewidywane inne zmiany w tych dwóch ustawach? Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Tak jak pani powiedziała, dotyczy to osób zaginionych, których liczba rośnie co roku. To jest ok. 17 tys. osób, z czego 13%, a więc ok. 2 tys. osób, jest trwale, przez dłuższy czas poszukiwanych. To jest bardzo szeroki temat, więc chciałabym go ograniczyć tylko do pewnych kwestii. Chciałabym spytać o osoby zaginione za granicą, ale myślę nie o tych osobach, które wyjechały i rodzina zgłasza zaginięcie, tylko o takich przypadkach, o osobach, które mieszkają w Polsce, wyjechały, zaginęły. Wówczas zaangażowane są również służby dyplomatyczne. Na ile jest skuteczna - skuteczność zależy oczywiście od wielu czynników - i systemowo zorganizowana ta pomoc? Dam przykład alpinistów. Taka sprawa w tej chwili się toczy. Od roku poszukiwany jest młody człowiek, który zginął w górach Kazachstanu. Poszukuje go już tylko rodzina, bowiem wszystkie możliwości są wyczerpane. Chciałabym się dowiedzieć: Jakie są te możliwości? A więc pytanie ściśle dotyczy osób zaginionych poza granicami i współpracy MSW z MSZ, ze służbami dyplomatycznymi. Drugie pytanie będzie dotyczyło pomocy psychologicznej. Takiej systemowo udziela organizacja Itaka. Robiła to i robi dzięki temu, że do obecnego roku miała z Unii Europejskiej pomoc finansową, która skończy się w przyszłym roku. Moje pytanie dotyczyłoby tego, czy resort przewiduje znaczące wsparcie, tak aby mogło być uruchomione czy też kontynuowane udzielanie przez Itakę pomocy w formie telefonu zaufania i wszelkiej, ogromnej, niezastąpionej pomocy. (Dzwonek) Ostatnie pytanie dotyczy ustawy. Czy przewidujecie państwo zamieszczenie w ustawie o Policji zapisu o pozyskiwaniu śladów do badań DNA osób zaginionych i niezidentyfikowanych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo proszę, panie ministrze. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Piotr Stachańczyk: ...to najczęściej oczywiście, zwłaszcza jeśli chodzi o kraje Unii Europejskiej, odbywa się w formie bezpośrednich kontaktów właściwych służb. Jeżeli natomiast mamy do czynienia z krajami poza Unią Europejską, to rzeczywiście do nawiązania kontaktu, do poszukiwań są wykorzystywane służby dyplomatyczne, które pomagają nam, działają, apelują do miejscowych władz o udzielenie pomocy. Przypadek jednak, o którym pani poseł wprost powiedziała, jest dość specyficzny. Mogę tutaj odwołać się nie tyle do wiedzy związanej z obecną pracą, ile raczej do swojej przeszłości jako dyrektora Departamentu Konsularnego w MSZ. Zaginięcia ludzi w górach to dość specyficzna sytuacja, różnie regulowana w różnych krajach. Są np. takie kraje, gdzie organizacje będące odpowiednikami polskiego TOPR czy GOPR w zasadzie nie rozpoczną akcji ratunkowej czy nie rozpoczną akcji poszukiwawczej osoby zaginionej, co do której są pewni, że jest nieżywa, jeżeli ktoś nie zobowiąże się do pokrycia kosztów, niekiedy bardzo wysokich, a środki finansowe MSZ na pomoc obywatelom polskim są dość ograniczone. W tego typu sytuacjach rzeczywiście najczęściej apelowano do rodziny albo do grupy przyjaciół, aby oni zorganizowali tego typu środki. Jest to dość specyficzna sytuacja, bo tutaj wiemy, gdzie ta osoba zaginęła, wiemy, kto ma jej szukać. To nie my będziemy jej szukać ani nie miejscowa Policja, tylko miejscowe służby w rodzaju GOPR i TOPR. Trzeba też pamiętać, że oni mają swoje algorytmy poszukiwań, tak jak ma je nasz TOPR. Jeżeli po przeszukaniu odpowiedniej części masywu, gdzie ta osoba miała się udać, osoba się nie odnalazła, to poszukiwań tak naprawdę dalej się nie prowadzi. To znaczy prowadzi się je przy okazji. Jeżeli patrolują tę część gór, to zwracają uwagę, czy nie ma śladów po zaginionym. Po upływie pewnego czasu, który jest określony przez ich wewnętrzne regulaminy, wewnętrzne ustalenia, jeżeli nie odnajdują osoby zaginionej w górach, to kończą akcję ratowniczą, przechodzą do innych zadań. Odnotowują, że ta osoba jest zaginiona, i jeżeli pojawi się jakaś nowa okoliczność, np. rzeczy tej osoby, jakieś nowe ślady, jakiś świadek, który gdzieś tę osobę widział, wtedy wraca się do akcji ratunkowej, co nie zmienia faktu, tak jak mówię, że być może wtedy znowu pojawi się prośba, aby ktoś tę operację sfinansował. Niestety, tak wyglądają realia w wielu górach świata i z tym się trzeba liczyć. Jedyne rozwiązanie, które podpowiadają środowiska alpinistyczne, jest takie, żeby mimo kosztów, jakie to pociąga, jeżeli ktoś chce się wspinać i mieć gwarancję, to powinien się ubezpieczyć w ramach specjalnego ubezpieczenia dla osób uprawiających sporty ekstremalne, które obejmuje także akcję ratunkową, a w najbardziej dramatycznej sytuacji, niestety, także poszukiwania zwłok i ich transport do kraju. Jednak wykracza to zdecydowanie poza działania, o których wcześniej mówiłem, czyli poszukiwania osób zaginionych przez polską Policję we współpracy z innymi policjami.
Mówca: Wojciech Ziemniak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Każdego roku poszukuje się coraz większej liczby dzieci zaginionych w kraju, a w przypadku zagranicy często chodzi o polowania bądź odbieranie dziecka przez współmałżonków. Czy Policja, o której pan minister wspomniał, podejmując poszukiwania, często skutecznie, prowadzi rejestr powodów takich zachowań dzieci, jakie z tego wyciąga wnioski i komu je przekazuje? Czy w tej sprawie Policja współpracuje np. z Ministerstwem Edukacji Narodowej i Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej? Dodatkowe pytanie dotyczy Centrum Poszukiwań Osób Zaginionych, o którym pan minister również powiedział. Gdzie ono jest umiejscowione i kto je nadzoruje? Chciałbym jeszcze wspomnieć o Fundacji Itaka. Jak już tutaj wspomniała pani poseł, kończą się jej pieniądze. Czy fundacja może liczyć na wsparcie na większym poziomie ze strony MSW? Dziękuję.
Mówca: Tomasz Kulesza
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W ostatnich latach wykonano gigantyczną pracę na rzecz pomocy dla osób niepełnosprawnych. Niemniej jednak obok niewątpliwych sukcesów można zauważyć pewne zagrożenia. Moim zdaniem dużym zagrożeniem dla pomocy udzielanej pracodawcom na zatrudnianie osób niepełnosprawnych były proponowane przez Komisję Europejską nowe przepisy w zakresie pomocy publicznej, chodzi między innymi o zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Panie ministrze, chciałbym zapytać: Jaki mamy obecnie stan prawny w tym zakresie i czy obawy pracodawców dotyczące drastycznego ograniczenia tej pomocy są nadal aktualne? Bardzo dziękuję.
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rzeczywiście na wczorajszym posiedzeniu Komisji Polityki Społecznej i Rodziny mieliśmy okazję zapoznać się z projektem, o którym dzisiaj mówimy, jednakże rząd przedstawił w nim wyłącznie opis przepisów istniejących w Polsce oraz zestawił różne niepowiązane ze sobą programy. Przedstawiciele osób niepełnosprawnych słusznie podkreślali, że dokument ten nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 35 konwencji, o którym była tutaj mowa, a który zobowiązuje państwa strony do przedłożenia szczegółowego sprawozdania dotyczącego środków podjętych w celu realizacji zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji oraz na temat postępu dokonanego w tym zakresie. Zatem czy to oznacza, że nie mamy postępów w zakresie realizacji konwencji? Czy te postępy ograniczyły się tylko do dostosowania polskich przepisów? Chciałabym również uzyskać wyjaśnienie, odpowiedź na pytanie: Dlaczego nie ratyfikowano dotychczas protokołu fakultatywnego, który ustanawia procedurę skarg indywidualnych do komitetu praw osób z niepełnosprawnością? Panie ministrze, co do zespołu, o którym pan mówił, który został powołany - przypomnę tym, którzy o tym nie wiedzą - miesiąc po tym, jak rzecznikowi praw obywatelskich odpowiedzieliście, że on w ogóle nie jest potrzebny - skoro on już jest, to pytam: Jaka jest jego rola i co on zrobił? Jakie są efekty monitorowania tej konwencji i kto ją w ogóle generalnie wdraża? Ze sprawozdania nie dowiemy się też o sprawach, o które zapytam. Mianowicie kiedy będzie możliwe odstąpienie w kwestii ubezwłasnowolnienia i małżeństw osób z niepełnosprawnością, o których pan wspomniał? Jak zmieniają się wskaźniki w zakresie edukacji włączającej? Jak w tej dwuletniej perspektywie wygląda usuwanie barier architektonicznych oraz barier dla osób z niepełnosprawnością sensoryczną? A skoro są uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej, to zapytam: Kiedy wreszcie warsztaty - i czy mogą na to liczyć - dostaną większe dofinansowanie na funkcjonowanie w przyszłym roku? Dziękuję.