Mówca: Robert Winnicki
Data: 2021-06-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Marszałku Terlecki! Hipisie, opozycjonisto, historyku, naukowcu, profesorze, pośle, marszałku, karząca ręko Jarosława Kaczyńskiego skierowana na odcinek sejmowy, mistrzu bezemocjonalnej impertynencji. Będziemy głosowali za pańskim odwołaniem. Będziemy głosowali za pańskim odwołaniem, ale nie tylko ze względu na ową bezemocjonalną impertynencję, która niestety ma niekiedy tendencję do przeradzania się również na tej sali, również w sprawowaniu tej funkcji w bucowatość. (Poseł Barbara Bartuś: Dlatego że współpracujecie z Platformą, będziecie głosować za odwołaniem marszałka.) Ale, panie marszałku, będziemy głosowali, ponieważ pańskie sprawowanie tej funkcji jest najlepszą miarą tego, jak fasadowy stał się ten parlament, jak fasadowe stało się obradowanie w tym parlamencie, w którym najważniejsze tematy państwa, najważniejsze tematy, wokół których powinna się koncentrować debata, albo nie są poruszane, albo są przepychane kolanem. Ten parlament, w którym oczywiście standardy, przepraszam za wyrażenie, chamstwa już dawno zostały bardzo wysoko postawione, a ustanowił je... (Poseł Sławomir Nitras: Jest 2:2.) (Głos z sali: Brawo!) A ustanowił je... 2:1? (Głos z sali: 2:2.) 2:2... Przepraszam. (Głos z sali: Jeszcze jeden.) Ustanowił je, przepraszam państwa, nie kto inny, jak wicemarszałek tego Sejmu Stefan Niesiołowski z Platformy Obywatelskiej. I ten poziom chamstwa będzie ciężko przebić, naprawdę, nawet marszałkowi Terleckiemu. (Poseł Barbara Bartuś: Ale pan chce do koalicji z Platformą.) Więc to, co dzisiaj jest tutaj wypowiadane, tyle słów ze strony Platformy Obywatelskiej, naprawdę jest dosyć daleko posuniętą hipokryzją. (Poseł Robert Telus: Jeszcze jeden.) Ale, ale proszę państwa, to parlament, który nie potrafi podjąć realnej debaty, takiej wieloaspektowej, nad kierunkiem polskiej transformacji energetycznej, parlament, który jest traktowany przez rządzących jak maszynka do głosowania, również parlament, w którym nie ma żadnego sensownego namysłu nad polską polityką zagraniczną. Bo gdyby był taki namysł i gdyby była taka przestrzeń do debaty, której państwo nie stwarzają - podobnie jak poprzednicy, ale to nie jest żadna zasługa, że nie jest się lepszą jakością - to ten parlament również oceniłby naszą politykę od 30 lat wobec Białorusi, wobec państwa białoruskiego. Ta polityka wobec państwa białoruskiego od - dajmy nie 30, a 20-25 ostatnich lat, czyli rządy Łukaszenki - to jest wszystko krew w piach zarówno jeśli chodzi o popieranie opozycji, jak i jeśli chodzi o te momenty, w których czy to Sikorski, czy to Karczewski lecieli, chcieli się dogadywać z Łukaszenką. To tak samo było krew w piach - i jedno, i drugie. Dlaczego? Dlatego że Polska nie ma rozstrzygających argumentów wobec sytuacji na Białorusi: gospodarczych, politycznych ani militarnych. Prawda jest taka, szanowni państwo, że nadmierne inwestowanie w taką czy inną ekipę na Białorusi przez ostatnie 25 lat po prostu się nie sprawdziło, po prostu poniosło porażkę. Tym bardziej, jeśli słyszymy - w sierpniu ubiegłego roku, w apogeum protestów - z wiarygodnych źródeł bardzo jasny przekaz płynący z Berlina, z Brukseli, z Waszyngtonu, że zależność, w jaką Łukaszenka wpędził Białoruś wobec Rosji, sprawia, że Zachód oczekuje od Moskwy, że to ona będzie rozwiązywała problemy na Białorusi, bo dzisiaj tak wielka jest zależność tego państwa od Moskwy. I jeśli to słyszymy i to wiemy, chodzi o te wszystkie czynniki, i mamy 25 lat doświadczenia w relacjach z tym państwem, to musimy sobie odpowiedzieć jedno: że jedynym możliwym do osiągnięcia priorytetem, który był w zasięgu ręki - pod warunkiem że jest najważniejszym priorytetem w naszych relacjach z tym państwem - jest walka o prawa kulturowe i oświatowe naszej mniejszości na Białorusi. To jest to, co jest w zasięgu i co pod stałą presją całej klasy politycznej, niezależnie od tego, jaki będzie rząd, jest możliwe do uzyskania, ale musi to być priorytetem numer jeden, bo żadnego innego nie jesteśmy w stanie zrealizować. Taka jest po prostu ponura prawda. Prawda jest też taka, szanowni państwo, że niektórzy z was mówią o tym, że jeśli dzisiaj będziemy inwestować w bardzo dobre relacje z opozycją białoruską, to jak oni kiedyś przejmą władzę (Dzwonek), to będą wobec Polski życzliwi. Kończę, pani marszałek, tylko parę chwil przedłużenia. Prawda jest taka, szanowni państwo, że najlepsi przyjaciele, którzy wobec nas zaciągną jak najlepsze zobowiązania, rządzący w innym państwie, będą się na nas orientowali i będą nasze interesy brali pod uwagę tylko pod jednym warunkiem: że będziemy czynnikiem siły. Najlepsi przyjaciele będą nas ignorowali, jeśli będziemy słabi, a najwięksi wrogowie będą musieli brać nas pod uwagę, jeśli będziemy silni. I przede wszystkim to - a nie sentymenty takie czy inne - powinno decydować o polityce wobec Białorusi. Solidaryzm narodowy wobec Polaków na Białorusi i budowa silnej, odpowiedzialnej polityki państwa polskiego i siły wewnętrznej państwa polskiego, która będzie promieniować na inne państwa. (Oklaski)