PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego przedstawić stanowisko wobec projektu uchwały w sprawie upamiętniania dwusetnej rocznicy śmierci księcia Józefa Poniatowskiego. Padło tu wiele pięknych słów. Pozwolę sobie przedstawić jeszcze krótki zarys historyczny. Książę Józef Poniatowski urodził się 7 maja 1763 r. w Wiedniu. Po śmierci ojca Andrzeja nad przynależnością narodową księcia czuwał stryj, który pragnął, by bratanek króla polskiego był wychowywany jak Polak. Jeszcze przed ukończeniem 17. roku życia młody książę rozpoczął służbę w armii austriackiej. Jego wybitne zdolności i talent wojskowy, do wojskowego rzemiosła, owocowały bardzo szybką i spektakularną karierą. Już w roku 1792 książę ruszył na wojnę w obronie Konstytucji 3 maja, a wiosną 1794 r. dołącza do insurekcji kościuszkowskiej i walczy razem z powstańcami do samego końca. Po upadku powstania kościuszkowskiego zamieszkał w pałacu Pod Blachą. 19 grudnia 1806 r. na zamku warszawskim książę Józef Poniatowski wita cesarza Napoleona. Otrzymuje stanowisko naczelnego wodza armii Księstwa Warszawskiego, którego utworzenie obwieszczono w Dreźnie z końcem 1807 r. Zwycięstwo Napoleona w wojnie z Austrią oraz ofensywa armii polskiej pod dowództwem księcia Józefa zdecydowały o przyłączeniu do Księstwa Warszawskiego w 1809 r. ziem zaboru austriackiego z Krakowem, Sandomierzem, Lublinem. Miasto Kraków ofiarowało księciu na pamiątkę oswobodzenia Galicji chorągiew ze słowami hołdu, uszanowania i wdzięczności. W 1813 r. wyrusza on z Krakowa do Saksonii. Józef Poniatowski, kilkakrotnie ranny, w tym także najprawdopodobniej omyłkowo postrzelony przez Francuzów, zginął 19 października 1813 r. w trakcie bitwy pod Lipskiem, podczas przeprawy przez Elsterę. Jak pisał jego biograf Szymon Askenazy, przed śmiercią Poniatowski powiedział, że trzeba umrzeć mężnie, mówił także o Polsce i honorze. Przypisywane są mu już cytowane tu słowa: ˝Bóg mi powierzył honor Polaków. Bogu go tylko oddam˝. Śmierć księcia Józefa Poniatowskiego była tematem wielu obrazów i grafik. W 1817 r. Poniatowski został pochowany - jako pierwszy, który nie był monarchą - wśród królów, w podziemiach katedry na Wawelu. Wydarzenie to było początkiem kultu jego osoby. Książę Józef Poniatowski jest symbolem żołnierskiego męstwa i wierności, walki do końca i poświęcenia życia za ojczyznę. Projekt przedstawionej uchwały jest przypomnieniem i upamiętnieniem heroicznej śmierci księcia Poniatowskiego, która wpisuje się w romantyczny wzorzec umierania oraz odwołania się do nieprzemijającej wartości, jaką jest umiłowanie ojczyzny. (Dzwonek) Był Polakiem z wyboru, patriotą i przedstawicielem środowiska wielkiej... Jeszcze jedno zdanie, panie marszałku.
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

...i przedstawicielem środowiska wielkiej europejskiej arystokracji. To postać na skrzyżowaniu epok: klasycyzymu, sentymentalizmu i romantyzmu. Śmierć księcia Poniatowskiego przyczyniła się do narodzin jego wielkiej legendy. Jako bohater narodowy stał się on symbolem wierności i honoru, ideałem dla wielu pokoleń Polaków, szczególnie tych walczących o wolność w XIX w., a także podczas I i II wojny światowej. Książę Józef Poniatowski to postać, którą można podziwiać za niezwykle barwne wady i szanować za niekwestionowane zalety. Dlatego Klub Parlamentarny PSL przyczynia się do tego, aby upamiętnienie rocznicy jego śmierci zostało przyjęte przez aklamację. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Rzymianie mawiali: habent sua fata libelli, książki mają swoje losy, ale to powiedzenie klasyczne odnosi się przede wszystkim do ludzi. Ludzie mają swoje losy i ze względu na tę rocznicę, która jest rocznicą podwójną, Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej opowiada się za przyjęciem uchwały, która głównie jest poświęcona upamiętnieniu 200. rocznicy śmierci księcia Józefa Poniatowskiego. Przedstawiono tu jego życiorys dość szczegółowo. Jeden z wybitnych polskich pisarzy mawiał tak, że żeby naprawdę być czczonym, trzeba umrzeć młodo i ˝najlepiej˝ w tragicznych okolicznościach, podobnie jak z zupełnie innego pokolenia aktor Zbigniew Cybulski, wskakując do pociągu we Wrocławiu. Wtedy się jest zapamiętanym. I rzeczywiście Józef Poniatowski, o którym mówi się w projekcie uchwały, że był wybitnym polskim żołnierzem i dowódcą, bohaterem walk o niepodległość Rzeczypospolitej, był w istocie nie tylko, co tu już akcentowano, miłośnikiem pięknych kobiet, ale był przede wszystkim wybitnym dowódcą wojskowym, aczkolwiek bez formalnego przygotowania. On nie kończył szkół wojskowych, raczej rozwijał się w bojach, w bitwie pod Zieleńcami, bardzo ważnej, i rzeczywiście w powstaniu kościuszkowskim. Jest jeszcze jeden element, o którym tu nie mówiono w dyskusji, mianowicie był on człowiekiem wszechstronnym, między innymi dlatego że przyczynił się - chociaż nie był lekarzem - do powstania Szkoły Lekarskiej, która weszła później w skład Uniwersytetu Warszawskiego. Także w istocie on był spiritus movens ustawy, którą przygotował Hugo Kołłątaj, dotyczącej reformy Uniwersytetu Jagiellońskiego i w ogóle polskiego szkolnictwa wyższego. Zginął, jak wiadomo, tragicznie. Niektórzy biografowie przypominają, że w młodości Cyganka miała wywróżyć mu śmierć z powodu sroki, ponieważ die Elster po niemiecku oznacza nie tylko nazwę własną rzeki Elstery - ci, którzy byli pod Lipskiem, wiedzą, że to jest rzeka marna - ale również oznacza srokę. Był wybitnym Polakiem, chociaż urodził się w Wiedniu, w pałacu Kińskich, a zginął w Elsterze, czyli pod Lipskiem. Dobrze, że 9 października, a więc dwa tygodnie temu, Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety (Dzwonek): 200. rocznica śmierci księcia Józefa Poniatowskiego, o nominałach 200 zł - złota, 10 zł - srebrna i 2 zł - stop nordic gold. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska przedstawić nasze stanowisko dotyczące sprawozdania komisji o projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia 200. rocznicy śmierci księcia Józefa Poniatowskiego. Tak jak już tutaj przedmówcy nakreślili zarówno postać, jak i życiorys, książę Józef Poniatowski był, można powiedzieć, postacią niezwykle barwną. Był w tamtych czasach takim polskim Europejczykiem, ale bez wątpienia wielkim patriotą, dla którego honor, lojalność wobec ojczyzny były zawsze na pierwszym miejscu. Wybitny żołnierz, wybitny dowódca, wzór do naśladowania, który działał na rzecz uchwalenia Konstytucji 3 maja, a następnie walczył w jej obronie w wojnie z Rosją, brał udział w powstaniu kościuszkowskim, organizował także Księstwo Warszawskie. Podczas wyprawy na Moskwę w 1812 r. prowadził awangardę Wielkiej Armii, walcząc pod Smoleńskiem i Borodino. Zginął w nurcie Elstery. Śmierć, można powiedzieć, tragiczna, ale i śmierć piękna - najpiękniejsza dla wybitnego dowódcy, dla żołnierza. Tutaj już przedmówcy przytaczali te jego słowa: ˝Bóg mi powierzył honor Polaków, Bogu go tylko oddam˝. Żył barwnie, żył ciekawie, ale zawsze właśnie najważniejsza dla niego była ojczyzna i najważniejszy był honor. Klub Parlamentarny Solidarna Polska także rekomenduje przyjęcie tej uchwały przez aklamację. (Oklaski)
Mówca: Jan Dziedziczak
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Postać księcia Poniatowskiego jest postacią wybitną w polskich dziejach. Jego licznych zalet nie będę już wymieniał, bo zrobili to moi przedmówcy, natomiast chciałbym podkreślić postawę służby, wyjątkowe, niezwykłe podejście do spraw honoru, patriotyzmu, wyboru dobra wspólnoty, nie dobra osobistego, czym wsławił się w polskiej historii książę Poniatowski. Ta postawa jest bardzo ważna także w dzisiejszych czasach. Nam, parlamentarzystom, przedstawicielom państwa polskiego powinno zależeć na tym, żeby ta postawa była powszechna w pokoleniu naszej młodzieży, w przyszłych pokoleniach. Chciałbym zapytać posła sprawozdawcę: Jak pan ocenia w tej chwili system edukacyjny, jak pan ocenia likwidację lektur właśnie kreujących tego typu postawę, ˝Konrada Wallenroda˝, ˝Pana Tadeusza˝, literatury romantyzmu, Trylogii Sienkiewicza? Czy myśli pan, że likwidowanie tych lektur przyczynia się do takiej postawy patriotyzmu i służby, czy wręcz przeciwnie? Jak pan ocenia likwidację historii? Jak pan w ogóle ocenia to, w jaki sposób w polskich szkołach czy w polskich mediach publicznych, jedynie z nazwy już teraz, jest przedstawiana ta rocznica i postać księcia Poniatowskiego? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Leszek Dobrzyński
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Książę Józef Poniatowski, jakże piękna i barwna postać, jakże pięknie i barwnie zapisana w naszej historii, ale także narodowej legendzie. Była tutaj mowa o tym, że był kawalerem Orderu Virtuti Militari - trzeba zaznaczyć, jednym z dwóch pierwszych kawalerów tegoż orderu obok Tadeusza Kościuszki. Pytanie do sprawozdawcy komisji, ale także do przedstawiciela wnioskodawców. Wiem, że jest późno, ale czy jeszcze nie dałoby się dopisać chociaż jednego zdania, krótkiego, właśnie na ten temat, że był jednym z dwóch pierwszych żołnierzy odznaczonych Orderem Virtuti Militari? Czemu to jest tak istotne? Bo Order Virtuti Militari jest znakiem pewnej ciągłości między żołnierzami i z czasów Rzeczypospolitej, i z czasów powstania kościuszkowskiego, i Księstwa Warszawskiego, z kampanii napoleońskiej, ale także z wojny polsko-bolszewickiej, potem z II wojny światowej, żołnierzami wyklętymi. To jest ten dosyć istotny symbol, dosyć istotne odznaczenie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Babinetz
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Zanim odpowiem na pytania, jeszcze taka refleksja. Owszem, patrząc z dzisiejszej perspektywy, można powiedzieć, że książę Józef Poniatowski zginął w młodym wieku, ale patrząc na to, jak to było faktycznie w jego przypadku, pamiętajmy, że na te 50 lat życia złożyło się kilkadziesiąt lat służby wojskowej, wiele kampanii, wielokrotne ryzykowanie życiem. A więc on był już człowiekiem, który przeszedł bardzo wiele, jeżeli chodzi o karierę polityczną i wojskową, ale przede wszystkim to było już kilkadziesiąt lat służby ojczyźnie. Zresztą na trudy jego życia złożyło się też to bardzo bogate życie towarzyskie. Natomiast co do Virtuti Militari, to jest to oczywiście bardzo cenna uwaga, cenne przypomnienie, też w nawiązaniu w tym szerszym kontekście do pewnej tradycji, w której mieszczą się też żołnierze niezłomni walczący po II wojnie światowej z okupacją komunistyczną, z okupacją sowiecką. A więc jest tutaj też jakby ten sam kierunek. Ale myślę, że to jest już pytanie ewentualnie do pana marszałka, czy jeszcze na tym etapie jest możliwe uzupełnienie tego projektu uchwały. I jeszcze sprawa systemu edukacyjnego. Tutaj już właściwie sam pan poseł wskazał - likwidowanie wielu cennych lektur, zmniejszanie liczby godzin historii na pewno jest bardzo złym kierunkiem i trzeba zadbać o to, aby tę sytuację odwrócić. Tu warto nawiązać do tego, co działo się w historii Polski. Z okazji stulecia śmierci księcia Józefa Poniatowskiego odbywały się w Polsce wielkie uroczystości, którym przewodził marszałek Józef Piłsudski. Szkoda, że w tej chwili ta rocznica mija w dużej mierze w ciszy. Może nasza uchwała, uchwała Sejmu, wzmocni pamięć o księciu Józefie Poniatowskim. Na przykładzie księcia Józefa Poniatowskiego widzimy, jak cenna jest polska literatura, jak bardzo mocno dociera ona do świadomości Polaków. Pamiętam, że pod koniec bodajże lat 70. w popularnej publikacji zacytowany został fragment bardzo wybitnej, słynnej biografii księcia Józefa Poniatowskiego, napisanej przez Askenazego, który w sposób bardzo plastyczny i piękny przedstawił ostatnie dni życia księcia Józefa Poniatowskiego, jego bohaterską walkę i śmierć w bitwie pod Lipskiem. Po przeczytaniu tych słów nie można było już do końca życia zapomnieć o księciu Józefie Poniatowskim. Aby powiedzieć coś pozytywnego w kontekście tych troszkę smutnych refleksji, chcę stwierdzić, że bardzo ważne jest to, iż w tej chwili stoi na Krakowskim Przedmieściu pomnik księcia Józefa Poniatowskiego i przestrzega rządzących, aby zawsze dbać o honor Polski, honor Polaków, o niepodległość naszej ojczyzny. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Dziedziczak
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam wrażenie, że pan poseł nie do końca przedstawił, to znaczy prosiłbym, aby pan poseł uzupełnił swoją odpowiedź. Czy dobrze zrozumiałem pana słowa, że w 1913 r., a więc w okresie zaborów, obchody rocznicy, o której mówimy, były w Rzeczypospolitej bardziej huczne i bardziej patriotyczne niż dzisiaj, w czasach rządów pana prezydenta Komorowskiego i pana premiera Tuska? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Babinetz
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Myślę, że odpowiedź będzie dwuczęściowa. Rzeczywiście pan poseł ma sporo racji. Jeśli chodzi o zabór austro-węgierski, to w 1913 r. obchody rzeczywiście były bardzo znaczące. Tworzące się wówczas związki strzeleckie, polowe drużyny sokole nawiązywały do księcia Józefa Poniatowskiego, do jego walki o niepodległość, jak również przyjmowały imię księcia Józefa Poniatowskiego oraz w rocznice związane z jego walką organizowały różne przemarsze, szkolenia wojskowe. W ten sposób bardzo szeroko trafiało to do świadomości młodych Polaków na terenie Małopolski. Z drugiej strony chodziło mi też o rocznicę może nie setną, ale sto dziesiątą, czyli o rok 1923, kiedy marszałek Józef Piłsudski już w okresie niepodległej Polski bardzo doniośle uczcił - i ówcześni Polacy - księcia Józefa Poniatowskiego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przypadł mi w udziale zaszczyt przedstawienia stanowiska mojego klubu wobec projektu uchwały w sprawie uczczenia sierżanta Józefa Franczaka ˝Lalka˝, ostatniego żołnierza antykomunistycznego podziemia, w 50. rocznicę śmierci. Wysoka Izbo! Rok 1963 obfitował w wiele wydarzeń. W Arabii Saudyjskiej zniesiono niewolnictwo, w Stanach Zjednoczonych zginął w zamachu prezydent John Fitzgerald Kennedy, w Związku Radzieckim w kosmos wzleciała pierwsza kobieta - Walentyna Tierieszkowa. W Polsce nasi koszykarze zdobyli wicemistrzostwo Europy, a piłkarze pokonali Norwegię 9:0. W tym meczu pierwszą bramkę zdobył 16-letni Włodzimierz Lubański. Tym żył świat, jak powiedzieliby dzisiaj redaktorzy Programu 3 Polskiego Radia. Zdarzenie, o którym mowa w omawianym dziś projekcie uchwały, fakt śmierci sierżanta Józefa Franczaka w obławie ZOMO i SB w małej wsi w woj. lubelskim, nie było szerzej znane. Niczym upadek Ikara na obrazie Bruegla, bo przecież, jak mawiają Flamandowie, żaden oracz nie przerwie pracy z powodu śmierci człowieka, tak właśnie, jak na tym obrazie. Jednak w naszym kraju zrobiono więcej. Nie chodziło tylko o to, by takie fakty ukrywać lub bagatelizować. To zapewne przypadkowa koincydencja, że na ekrany kin, także w 1963 r., wchodzi film ˝Skąpani w ogniu˝, w którym, podobnie jak w kilku wcześniejszych i kilku późniejszych filmach, wdeptuje się w ziemię pamięć o żołnierzach niepodległościowego, antykomunistycznego podziemia, fałszując historię i przydając im miano bandytów, kryminalistów, morderców czy zdrajców. Taki był PRL, moglibyśmy powiedzieć. Było i, słusznie przecież, minęło, ale te filmy wyświetlane są w Telewizji Polskiej do dziś. Myślę, że upamiętniając dziś żołnierzy wyklętych, stawiając im pomniki, odsłaniając pamiątkowe tablice, powinniśmy coś jeszcze wspólnie zrobić - zaapelować do osób odpowiedzialnych za emisję tych oszczerczych filmów, by poniechały tych praktyk, by zaprzestano wreszcie fałszować w świadomości zbiorowej obraz tamtych dni i prawdę o ich bohaterach. To o nich upomniał się Zbigniew Herbert w wierszu ˝Pan Cogito o potrzebie ścisłości˝: Jak trudno ustalić imiona wszystkich tych, co zginęli w walce z władzą nieludzką (...), a przecież w tych sprawach konieczna jest aktualność, nie wolno się pomylić, nawet o jednego. Tym jednym z nich, ostatnim, jest sierżant Józef Franczak ˝Lalek˝, a jego śmierć pośród milczenia i braku zainteresowania świata i Polski pół wieku potem staje się symbolem. Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska poprze ten projekt uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To zaszczyt w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość przedstawić stanowisko wobec projektu uchwały w sprawie legendarnego ˝Lalka˝, ˝Lalusia˝, to jest sierżanta Józefa Franczaka, jednego z najważniejszych symboli podziemia antykomunistycznego na Lubelszczyźnie. Sejm poprzedniej kadencji w lutym 2011 r. przyjął ustawę o ustanowieniu 1 marca Narodowym Dniem Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝, czyli świętem państwowym. Projekt tej ustawy przedłożył Sejmowi 26 lutego 2010 r. ówczesny prezydent Rzeczypospolitej Polskiej profesor Lech Kaczyński. Jak głosi preambuła do ustawy, święto to ustanowiono w hołdzie bohaterom antykomunistycznego podziemia, którzy w obronie niepodległego bytu państwa polskiego, walcząc o prawo do samostanowienia i urzeczywistnienia dążeń demokratycznych społeczeństwa polskiego, z bronią w ręku przeciwstawili się sowieckiej agresji i narzuconemu siłą reżimowi. ˝Żołnierze wyklęci˝ - to określenie żołnierzy podziemia niepodległościowego i antykomunistycznego, żołnierzy tzw. drugiej konspiracji, stawiających opór zbrojny próbie sowietyzacji Polski, którzy walczyli w latach powojennych, weszło już do polskiej tradycji historycznej. Władze PRL starały się wymazać tych bojowników z pamięci społecznej, zniszczyć ich legendę. Prawda o nich mogła ujrzeć światło dzienne dopiero w ostatnich latach dzięki pracy Instytutu Pamięci Narodowej, inicjatywom prezydenta Lecha Kaczyńskiego, działaniom historyków, fundacji i stowarzyszeń pozarządowych, dzięki ludziom dobrej woli. Również na nas, na Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej, spoczywa obowiązek pracy nad przyznaniem żołnierzom wyklętym właściwego miejsca w polskiej historii i kulturze. Ostatni żołnierz wyklęty Józef Franczak ˝Lalek˝, ˝Laluś˝ z oddziału kapitana Zdzisława Brońskiego ˝Uskoka˝ zginął w obławie pod Piaskami k. Lublina 21 października 1963 r., 24 lata po wojnie. ˝Lalek˝ był ostatnim poległym w boju partyzantem polskiego podziemia niepodległościowego. Ideały, którym służył, wyrażały się w przysiędze: W obliczu Boga Wszechmogącego przysięgam być wierny Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej. Nieugięcie stać na straży jej honoru... Zapłacił za to najwyższą cenę, tak jak Zdzisław Broński ˝Uskok˝, Hieronim Dekutowski ˝Zapora˝, Marian Bernaciak ˝Orlik˝, Józef Kuraś ˝Ogień˝, Danuta Siedzikówna ˝Inka˝, Zygmunt Szendzielarz ˝Łupaszko˝, Edward Taraszkiewicz ˝Żelazny˝, Leon Taraszkiewicz ˝Jastrząb˝, Witold Pilecki ˝Witold˝ i wielu, wielu innych. Powtórzę ostatni akapit projektu uchwały: ˝Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, oddając cześć sierżantowi Józefowi Franczakowi, ostatniemu Żołnierzowi Wyklętemu, przypomina tragiczną i bohaterską ofiarę polskiej krwi złożoną na ołtarzu Niepodległej w walce z sowiecką agresją i komunistycznym zniewoleniem˝. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie głosować za przyjęciem projektu uchwały i wnosi o przyjęcie go przez aklamację. Polska potrzebuje pamięci o tych, którzy o nią walczyli. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Napoleon mawiał celnie, że historię piszą zwycięzcy, a Maria Dąbrowska, wybitna polska pisarka zauważyła, że historia ma mało wspólnego z elegancją. Otóż losy Polski i Polaków w okresie II wojny światowej i później były dramatyczne, były często tragiczne. I to, co się stało z Polską, z naszym losem w rezultacie tej wojny, decyzji, które podejmowali sojusznicy w Teheranie, w Jałcie, Poczdamie, było przez jednych Polaków przyjęte, rezultaty tego zwycięstwa, ale przez innych nie. Trzeba rozumieć rozmaite motywy, które były pojmowane jako sposób rozumienia patriotyzmu. Wielu oczekiwało na III wojnę światową, wielu nie chciało uznać tej rzeczywistości. Sejm zbyt dużo przyjmuje uchwał historycznych, często kontrowersyjnych, zajmujących się oceną poszczególnych formacji. Mieliśmy tak dyskusyjne uchwały, jak dotyczące Żołnierzy Wyklętych, Narodowych Sił Zbrojnych etc., etc. Otóż powinniśmy raczej dążyć do rozumienia patriotyzmu w takim sensie, o jakim mówił wybitny publicysta Karol Irzykowski: Co prawda każde nowe pokolenie ma prawo do bezwzględnej rewizji wartości patriotycznych, w ten sposób odradza się patriotyzm, ale też nie można tego robić ahistorycznie. Otóż w tym przypadku Polska nie może być traktowana i losy Polski po 1944-1945 r. nie mogą być traktowane jednolicie. Bohater tej uchwały w okresie już destalinizacji nie zaprzestał walki mimo ogłoszenia amnestii, co więcej, wykonywał wyroki na wielu milicjantach, i nie tylko na milicjantach, także prowadził działalność, którą, nie chcę używać zbyt ostrych słów, ale dzisiaj, wtedy nie używało się tego pojęcia, można było ocenić nawet jako terrorystyczną, dlatego chociażby że dokonywano napadów na cywilnych urzędników tamtejszej Polski, napadano na kasy, na przykład na kasę spółdzielni w Piaskach, etc. Ja podchodzę do tego bardzo spokojnie, bo należy uznawać, powtarzam, wybory, ale wydaje się, że kreując nowych bohaterów, warto też zachowywać pewną ostrożność. Klub Poselski SLD nie może poprzeć tej uchwały. Chciałbym przypomnieć słowa Hegla - jednego z najwybitniejszych filozofów niemieckich, który mówił, że historia dowodzi, że narody niczego nie uczą się z historii. I chciałbym, żeby (Dzwonek) właśnie tak się nie działo, żebyśmy my zamiast dzielić, łączyli, zamiast jątrzyć, szukali pewnego porozumienia, a nie spierali się o wydarzenia sprzed wielu lat. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2013-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Jego ciało zabrano do prosektorium Zakładu Medycyny Sądowej w Lublinie. Tam przeprowadzono sekcję zwłok, a następnie złożono je w bezimiennym grobie na cmentarzu komunalnym przy ul. Unickiej, gdzie wcześniej chowano straconych w więzieniu na lubelskim zamku. Dzięki pomocy pracownika cmentarza rodzinie udało się ustalić miejsce pochówku. W 1983 r. siostra ˝Lalka˝ Czesława Kasprzak uzyskała pozwolenie na pochowanie ciała, pozbawionego przez oprawców głowy, w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Piaskach. ˝Poświęcił życie za wolność ojczyzny, której nie doczekał˝ - brzmi napis umieszczony na grobie partyzanta. Józef Franczak ˝Lalek˝ od dawna funkcjonuje w świadomości historycznej Polaków jako jeden z najdzielniejszych żołnierzy wyklętych i ostatni partyzant. Walka, której się podjął, wymagała od niego wielu wyrzeczeń i poświęcenia, które ofiarował w imię walki o wolność naszej ojczyzny. Postawa, którą prezentował, była oparta na wartościach wychowania patriotycznego wyniesionego z rodzinnego domu. Ogromne przywiązanie do Polski sprawiło, że przelał krew za wartości, którym był wierny do końca. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego uważa za zasadne oddanie uchwałą Sejmu RP należnego hołdu Józefowi Franczakowi pół wieku po jego bohaterskiej śmierci. Dziękuję. (Oklaski)