Mówca: Tomasz Latos
Data: 2015-10-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawić opinię na temat dokumentu, jakim jest sprawozdanie z realizacji ˝Narodowego programu zwalczania chorób nowotworowych˝ i od razu powiem w imieniu klubu, że cieszę się z deklaracji pani minister, aczkolwiek bardzo spóźnionej, że ten program będzie kontynuowany. Pani minister, parokrotnie mówiliśmy o tym i pytaliśmy na posiedzeniu komisji o to, kiedy przedstawicie państwo program, harmonogram działań dotyczących kontynuacji tego zadania. Robiliśmy to ponad podziałami politycznymi, w pełnej zgodzie, mając świadomość, jak ważne to są zagadnienia. Ale jednocześnie również ponad podziałami byliśmy krytyczni wobec niewystarczających efektów realizacji tego programu. Bo co się udało przez te już sporo lat zrealizować? Niewątpliwie poprawiła się jakość sprzętu. Niewątpliwie poprawiło się nasycenie tym sprzętem. Pani podawała przykład chociażby z ostatniego roku, bo tego dotyczy to sprawozdanie, zakupu tego sprzętu. Ja nie dalej jak w tym tygodniu byłem na otwarciu kolejnej pracowni rezonansu magnetycznego. Proszę sobie wyobrazić: wielki szpital, nawet z szyldem akademickim, uniwersyteckim, a jeszcze niedawno nie miał własnego rezonansu magnetycznego. Teraz dzięki państwu, również dzięki programom z RPO ma aż dwa bardzo nowoczesne aparaty i to niewątpliwie pomoże w diagnostyce, zresztą nie tylko onkologicznej, bo ten rezonans będzie przecież służył nie tylko tym pacjentom. Niemniej jednak jest w dalszym ciągu niepokojąca kwestia 5-letnich przeżyć. Ja znowu wczoraj z kolei uczestniczyłem w innej debacie onkologicznej i tam od profesorów onkologii słyszałem o tym, czego się nam nie udało w ciągu tych kilku lat osiągnąć. Nie udało się to, żeby osiągnąć zdecydowany, duży postęp, jeżeli chodzi o kwestię 5-letnich przeżyć, a w wielu przypadkach tego postępu praktycznie w ogóle nie ma. Pani podała wprawdzie jeden przykład, że mamy poprawę w zakresie 5-letnich przeżyć, ale relacjonując zadania na przyszłość, sama pani pokazała, że właśnie tutaj jest to słabe ogniwo. Stąd też oczekiwaliśmy na posiedzeniach komisji i oczekujemy w dalszym ciągu tego, aby nowy program nie był na zasadzie: kopiuj-wklej, pewnej kontynuacji tego, co jest do tej pory. My jako komisja już w tej kadencji nie będziemy mogli ocenić tych państwa propozycji, ale w takim razie proszę i apeluję, abyście państwo szukali właśnie takich rozwiązań, które spowodują, że dokonamy tutaj pewnego przełomu. Jeżeli rozmawiamy o tej tematyce, to, szanowni państwo, Wysoka Izbo, pani minister, nie sposób nie odnieść się do pakietu onkologicznego. Wielkie zapowiedzi, dyskusja już niejednokrotnie w Sejmie, czy to na sali plenarnej, czy na posiedzeniach komisji, natomiast efekt tak naprawdę mocno niewystarczający. Mocno niewystarczający, dlatego że, o paradoksie, pakiet onkologiczny w zasadzie wprost nie dotyczy pacjentów onkologicznych. Dotyczy on pacjentów z podejrzeniem choroby nowotworowej, tych, w przypadku których to podejrzenie wystąpiło i teraz trzeba tę szybszą ścieżkę uruchomić. Natomiast poza pakietem są właśnie pacjenci z już zdiagnozowanym nowotworem, są również ci pacjenci, w przypadku których jest wysokie prawdopodobieństwo nowotworu ustalone na podstawie innych badań, ale którzy trafili do specjalisty, a nie do lekarza rodzinnego, i wtedy też jest blokada, jeżeli chodzi o możliwość wydawania karty DiLO. Jest również wiele innych nieprawidłowości, często, przyznam, absurdalnych, bo jeżeli w hematoonkologii, gdzie jedną z podstawowych spraw oprócz leczenia chorych, podawania chemii są też transfuzje krwi, bo trzeba w przypadkach chorób krwi stosować tego typu zabiegi medyczne, a jednocześnie w pakiecie nie uwzględniono tego faktu, jednocześnie są limity na przetoczenia, to w jaki sposób my mamy czy lekarze onkolodzy mają skutecznie podchodzić do terapii? Przyznam szczerze, że nie mam nawet do państwa aż tak wielkich pretensji o to, że coś nie gra w tym pakiecie, choć środowisko onkologów prosiło, aby wysłuchać ich opinii, aby realizować ich postulaty, a nie pomysły urzędników - tu ponownie zacytuję jednego z profesorów: 4% ich propozycji państwo wzięliście do pakietu - ale największe pretensje mam do państwa o to, że wiedząc już w marcu, co w pakiecie nie działa, państwo nie reagowaliście. Powołany zespół pod kierownictwem dr. Pawłowicza pracował od czerwca, skończył prace w lipcu i teraz też tej reakcji nie ma. Państwo mówią: w listopadzie coś tam poprawimy, zmienimy rozporządzenia, będą nowe. Ale przepraszam, to będzie już po wyborach. A poza tym zostawmy te wybory. Pacjenci czekają na to, żeby te zmiany były jak najszybciej. Środowisko onkologów dokumenty dotyczące tego, co nie gra, pokazywało już w marcu. Czemu państwo tak długo czekacie? Te prace zespołu nie pokazały tak naprawdę niczego nowego. Pokazały to, co już było wiadomo wcześniej. Rozporządzenie nie jest aktem prawnym wyższego rzędu niż ustawa, która rzeczywiście wymaga skorzystania z drogi legislacyjnej. To zależy wyłącznie od dobrej woli ministra, od chęci działania na rzecz pacjentów, a nie od ciągłego gadania i opowiadania, że coś się zmieni. Dlaczego do dzisiaj nie wdrożyliście, pani minister, choć paru spraw z postulatów zgłaszanych przez środowiska pacjentów, środowiska onkologów czy nawet szerzej: całe środowisko lekarskie? Naprawdę tydzień, dwa tygodnie powinny wystarczyć. Jeżeli było o tym wiadomo na wiosnę, w czerwcu, lipcu, to trzeba było wydać nowe rozporządzenie. My tutaj we wrześniu czy nawet na początku października powinniśmy dyskutować na temat zmiany ustawy, bo to przecież na tej sali odbyła się wielka, medialnie spektakularna, dyskusja na temat pakietu onkologicznego. Rozumiem, że ustawę trzeba było zmieniać nieco później i w nieco innym trybie, ale nie rozporządzenie. Państwo ustawy w ogóle nie chcecie dotykać, jesteście z niej zadowoleni, nie rozumiem dlaczego, ale takie są fakty, natomiast rozporządzenie - proszę państwa o to w imieniu polskich pacjentów - zmieńcie, nie czekajcie do listopada, zmieńcie jeszcze w przyszłym tygodniu, jeśli jutro nie zdążycie, niech to dotyczy chociaż części zagadnień. To samo dotyczy prezesa NFZ, który państwu podlega. To minister Arłukowicz, który zapowiadał podział NFZ, scentralizował, podporządkował sobie całą strukturę. Zróbcie to w końcu, wydajcie polecenie prezesowi, jeżeli on sam nie potrafi podejmować decyzji, by zmienił swoje rozporządzenia. Cóż jest w tym tak skomplikowanego? My w Sejmie możemy państwu służyć pomocą Biura Analiz Sejmowych, legislatorów, ekspertów, którzy zapewne będą mogli pomóc w przygotowaniu rozporządzenia, jeżeli biuro prawne ministerstwa z tym sobie nie radzi. To jest postulat, pani minister, który trzeba zrealizować, i szczerze mówiąc, jeżeli państwo tego nie potraficie bądź nie chcecie zrobić, to trudno wierzyć, że nowy program będzie lepszy, będzie wdrażany, że coś dobrego z tego nowego programu państwo chorym zaproponujecie. To tyle z mojej strony. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)