PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Krzysztof Mieszkowski
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Nie będę się rozwodził nad tą ustawą, ponieważ jej kierunek jest absolutnie właściwy, i Nowoczesna poprze tę ustawę, właściwie tę nowelizację. Pewien problem, co było już tutaj wygłaszane z mównicy, wiąże się oczywiście z art. 107 i art. 108, które dotyczą karania osób za winy popełnione przez ludzi, którzy będą prowadzili konserwację zabytków. Oczywiście to jest zawsze największy problem. To jest zresztą coś, co jest negatywną częścią politycznej filozofii Prawa i Sprawiedliwości. Właściwie wszystkie dziedziny naszego życia są definiowane poprzez kary. Ten sposób sekularyzowania naszej rzeczywistości, kulturalnej w tym przypadku, jest jakimś problemem, który będzie tak czy siak budował system wartości społecznych. I ten system wartości społecznych jest niezwykle ważny dla naszej przestrzeni publicznej, dla naszej przestrzeni symbolicznej, a wszyscy jesteśmy świadomi tego, że zabytki nie są wyłącznie elementem kultury materialnej, bowiem w gruncie rzeczy jest to kultura symboliczna, jest to kultura, która uwiarygadnia sens duchowy naszego społeczeństwa. Zwracałbym też uwagę na to, że istotne jest równomierne rozłożenie pieniędzy na poszczególne obiekty, które będą podlegały konserwacji. I tutaj oczywiście istotna jest rola wojewody. Okazuje się, że wojewoda staje się tym elementem władzy publicznej, który coraz bardziej przejmuje plenipotencję i kompetencje samorządów, co jest dość groźne, również w ogólnej filozofii polityki, którą uprawia Prawo i Sprawiedliwość wobec samorządów, ograniczając rolę samorządów. Mając te wątpliwości i artykułując je, chciałbym jeszcze raz podkreślić, że Nowoczesna poprze ustawę o ochronie zabytków. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Meysztowicz
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W zasadzie ten projekt nie budził żadnych kontrowersji. Rzeczywiście dobrze jest, że ta zależność jest już ustalona jednoznacznie, że wojewódzcy konserwatorzy podlegają głównemu konserwatorowi. Rzeczywiście poprzednio mieli czasami rozdwojenie jaźni, bo nie wiedzieli, czyich poleceń słuchać i kto jest tak na dobrą sprawę ich zwierzchnikiem. Tak że to nie podlega dyskusji, że to jest dobry kierunek. Natomiast pewne wątpliwości - przynajmniej według mnie - budzi zapis ustawy, który dopuszcza możliwość, że główny konserwator zabytków może z urzędu wszcząć postępowanie, które albo unieważni decyzję, albo zmieni decyzję wydaną przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Dlaczego uważam, że to jest nie do końca bezpieczne? Otóż proszę sobie wyobrazić sytuację, kiedy inwestor, który podjął się odbudowy zabytków, wykonał pewną część pracy w oparciu o zezwolenie konserwatorskie uzyskane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, kontynuuje ten proces i nagle się okazuje, że główny konserwator ma inną koncepcję zagospodarowania tego zabytku albo inne metody konserwacji. Co wtedy? To jest rzeczywiście rzecz... Mam nadzieję, jeśli chodzi o wykorzystanie tego zapisu, że będzie on wykorzystywany bardzo rzadko, dlatego że dochodzi do pewnej niepewności w przypadku osób, które zajmują się odnową zabytków. Przede wszystkim chodzi mi tu o sprawy budowlane, które jednak wymagają dużych nakładów pieniężnych. Może właśnie dojść do takiej sytuacji, że pomimo że inwestor będzie realizował odbudowę czy rekonstrukcję zabytku zgodnie z zapisami, z pozwoleniem wojewódzkiego konserwatora, nagle okaże się, że ta decyzja zostanie zmieniona. Dziękuję bardzo.
Mówca: Urszula Pasławska
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ustawa zakłada utworzenie Narodowego Funduszu Ochrony Zabytków oraz zwiększenie wpływu ministra kultury i generalnego konserwatora zabytków na działalność wojewódzkich konserwatorów zabytków. Zapisy pozornie brzmią niewinnie, ale warto zastanowić się nad niektórymi konsekwencjami procedowanej ustawy. Nasze zastrzeżenia budzi przede wszystkim plan wprowadzenia bardzo wysokich kar administracyjnych, głównego źródła dochodu Narodowego Funduszu Ochrony Zabytków, w wysokości nawet 500 tys. zł nie tylko za prowadzenie bez pozwolenia badań konserwatorskich, archeologicznych czy prac restauratorskich, ale także w przypadku wykonania ich niezgodnie z zakresem lub warunkami określonymi w pozwoleniu. Natomiast maksymalna kara za niepowiadomienie o zgłoszeniu zniszczenia czy uszkodzenia zabytku wynosi 2 tys. zł. Nadmierny fiskalizm zawsze stanowi pole do nadużyć. Nietrudno sobie wyobrazić taką sytuację, że właściciel zabytków w obawie przed rujnującą karą administracyjną nie będzie podejmował nawet koniecznych robót konserwatorskich czy napraw. Nawet jeśli zabytek zniszczeje, ryzykuje zdecydowanie mniej, bo przecież lepiej jest zapłacić 2 tys. zł niż 500 tys. zł. Ponadto duże wątpliwości budzą rozpiętość kar i ich uznaniowość. Szanowni państwo, w latach 2008-2016 wydawaliśmy corocznie ze środków publicznych ok. 1 mld zł na ochronę zabytków, na rewitalizację zabytków. Były to środki pochodzące z budżetu państwa, środki europejskie, pochodzące z programów operacyjnych, Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich czy instrumentów norweskich. Nigdy wcześniej w historii nie zrobiono tyle dla zabytków, ile właśnie w tych latach. Było to możliwe dzięki oczywiście pieniądzom, ale również bardzo sprawnym służbom konserwatorskim. Ogólnoświatowe trendy wskazują, że najskuteczniejszy system wsparcia zabytków to, po pierwsze, finansowanie ze środków publicznych i sprawne służby konserwatorskie. Dzisiaj mamy taką sytuację: 26 maja minął termin przygotowania rozporządzenia regulującego tryb i zasady wydawania zezwoleń konserwatorskich. Dziś służby konserwatorskie działają bez rozporządzenia i nawet niektórzy konserwatorzy nie wydają stosownych zezwoleń. Do tego wprowadza się moim zdaniem jednak opresyjne prawo działania konserwatorów, bo jeśli staną się oni poborcami finansowymi, to jaki będą mieli autorytet? Tworzycie państwo Narodowy Fundusz Ochrony Zabytków i zgadzam się z tym, że jest to bardzo dobra inicjatywa, ale winna ona być wspierana ze środków budżetu państwa, ze środków publicznych. Dlatego klub Polskiego Stronnictwa Ludowego wyraża zaniepokojenie tym, czy nowelizacja ustawy o ochronie zabytków będzie faktycznie chronić dobro kultury, czy raczej jest szukaniem nowych metod służących większym wpływom do budżetu państwa oraz silniejszej centralizacji administracji, w związku z czym nie będzie głosował za przyjęciem ustawy. Dziękuję.
Mówca: Ewa Tomaszewska
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Proszę o informację, w jakiej wysokości szacowane są roczne wpływy do funduszu ochrony zabytków. Czy omawiana ustawa wpłynie na zablokowanie nieuzasadnionych wyburzeń zabytków? Takie zagrożenie dotknęło budynek w Warszawie na rogu ul. Podwale na Starówce, budynek wpisany na listę UNESCO, dotknęło również wiele kamienic na Pradze. Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Furgo
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Zadam pytanie w imieniu tzw. poszukiwaczy skarbów, bo do mojego biura poselskiego trafia dosyć liczna korespondencja. Zacytuję: Od lat trwa w Polsce nagonka na poszukiwaczy skarbów. Jednak najnowszy projekt ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przeszedł najśmielsze oczekiwania. Obecny kształt ustawy mimo niedoskonałości krytykowanych przez środowisko przewiduje konieczność pozyskania zgody na poszukiwanie zabytków od wojewódzkiego konserwatora zabytków. Poszukiwanie zabytków bez wymaganego zezwolenia w świetle obowiązującej ustawy jest wykroczeniem ze stosownymi sankcjami: areszt, ograniczenie wolności lub grzywna. Większość eksploratorów traktuje spacery z detektorem w kategoriach rozrywki i hobby. Poszukiwacze skarbów w Polsce to grupa, proszę państwa, ok. 100 tys. osób. Dlaczego mają być traktowani jak groźni przestępcy? Proszę państwa, poszukiwacze są nieszkodliwi, a wręcz mają korzystny wpływ na społeczeństwo: propagują zdrowy tryb życia wśród znajomych i rodziny, wiedzę historyczną wśród najbliższej społeczności (Dzwonek), a nierzadko łączą się w grupy i tworzą stowarzyszenia, zakładają izby pamięci, prywatne muzea oraz interesują się zabytkami.
Mówca: Grzegorz Furgo
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Zwracam się z ogromną prośbą. Być może warto byłoby jeszcze nad tym się zastanowić. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zgodnie z proponowanymi zmianami wojewódzkiego konserwatora zabytków będzie powoływał przedstawiciel rządu, czyli wojewoda, na wniosek centrali, czyli ministra, a nie za jego zgodą. Ten z kolei będzie powoływał szefów organów terenowych. Ustawa daje wyłączność ministrowi w zakresie doboru wojewódzkich konserwatorów zabytków według własnego uznania. Wymiana jak zwykle, tradycyjnie na Pisiewiczów wręcz niezbędna dla tej właśnie ustawy. Dlaczego? To już stało się tradycją ze strony PiS-u. Rząd chce stworzyć Narodowy Fundusz Ochrony Zabytków, który będzie miał dochody z kar administracyjnych. Jego dysponentem też będzie minister. Jakich wpływów spodziewa się rząd z tego tytułu? Na jakich zasadach fundusz ten będzie rozdysponowywany? (Dzwonek) Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bogusław Sonik
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Zwracam się z pytaniem: Jak powołanie Narodowego Funduszu Ochrony Zabytków wpłynie na działalność i istnienie krakowskiego Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa, który został powołany w 1985 r. i dzięki swojej działalności może każdego roku finansować prace w ponad 100 obiektach wpisanych do rejestru zabytków? Należy pamiętać, iż Stare Miasto wraz z niektórymi dzielnicami jest pomnikiem historii o niepodważalnej wartości narodowej oraz że jest wpisane na listę UNESCO. Dzięki funduszom przekazywanym przez Kancelarię Prezydenta RP zagwarantowana jest stabilność finansowa i organizacyjna w celu ratowania i odnowy Krakowa, którego to procesu z uwagi na skalę krakowskiego dziedzictwa - 1200 obiektów wpisanych do rejestru zabytków, 5 tys. innych budynków o wartości zabytkowej - nie da się zakończyć w ciągu kilkudziesięciu lat. I kończąc, jeszcze jedną uwagę chciałem przedstawić. Należy podnieść pensje pracownikom (Dzwonek) zajmującym się tym, służbom konserwatorskim. (Oklaski)
Mówca: Paweł Papke
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Pytania moje dotyczą planowanego powstania Narodowego Funduszu Ochrony Zabytków. Po pierwsze, ile nowych osób ministerstwo planuje zatrudnić do obsługi tak dużego funduszu, tak znaczącego dla naszych zabytków i ochrony dziedzictwa? Pytanie drugie: Jakie będą procedury przy sięganiu po środki z funduszu przez właścicieli prywatnych, czy też przez samorządy? I przede wszystkim jakie państwo przewidują kwoty z tytułu kar pieniężnych, które będą pobierane, biorąc pod uwagę lata poprzednie? Jakie państwo mają wyliczenia? Bo rozumiem, że to będą wielo-, wielomilionowe kwoty. W jakiej wysokości państwo to planujecie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym wrócić do sprawy środków, którymi dysponują wojewódzcy konserwatorzy zabytków. Na posiedzeniu komisji ogólnie wszyscy praktycznie, łącznie z panią minister, stwierdzali, że są to środki niewystarczające. Stąd pytanie do ministerstwa - co prawda nie jest to bezpośrednio związane z samą ustawą: Jakie działania ministerstwo będzie chciało podjąć, aby te możliwości finansowe wojewódzkich konserwatorów zabytków zdecydowanie zwiększyć? Bo słyszeliśmy na posiedzeniu komisji, że rozbieżność między poszczególnymi województwami to jest wielokrotność. Drugie pytanie nawiązuje do sprawy kar administracyjnych, nowego instrumentu w rękach wojewódzkich konserwatorów zabytków. Tam jest ogromna rozpiętość, od kilkudziesięciu złotych do kilkuset tysięcy. Stąd pytanie do ministerstwa i generalnego konserwatora zabytków: W jaki sposób będą chcieli ujednolicić orzecznictwo w tej sprawie, tak aby nie było zbyt dużych dysproporcji pomiędzy poszczególnymi województwami i nie narazić tych decyzji o karach administracyjnych w postępowaniu odwoławczym? Dziękuję bardzo.
Mówca: Ryszard Wilczyński
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Platforma Obywatelska, panie marszałku. Moje pytanie dotyczy art. 108 ust. 1, który nakłada sankcję karną za to, że ktoś niszczy świadomie zabytek. Jednak mamy olbrzymią ilość sytuacji, kiedy po prostu zaniechanie, zwykłe zaniechanie, prowadzi do absolutnej dewastacji zabytków. Jako wojewoda zmagałem się wraz z moim konserwatorem zabytków z takimi sytuacjami, będąc kompletnie bezradnym, tym bardziej jeżeli de facto właściciela nie da się ustalić albo tym właścicielem jest syndyk masy upadłościowej, albo mamy to już rzeczywiście w gestii sądu. A więc jak te kwestie zamierzacie państwo regulować, skoro święte prawo własności spowodowało, że straciliśmy w III Rzeczypospolitej olbrzymią ilość zabytków, naprawdę olbrzymią, szczególnie na obszarach wiejskich? I czy nie należałoby się zastanowić nad formułą ograniczenia tego prawa własności i ustanowienia czegoś na kształt kurateli sądowej nad zabytkiem, który jest po prostu nieutrzymywany? (Dzwonek) Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Można powiedzieć, że dyskusja na sali plenarnej potwierdziła to, co się działo w komisji kultury. Praktycznie wszystkie kluby chcą, aby była większa możliwość ochrony zabytków. Mam nadzieję, że wyjaśnienia pani minister rozwiały część wątpliwości dotyczących stosowania kar administracyjnych, a poprawki, które zostały zgłoszone, pozwolą nam jeszcze doprecyzować i udoskonalić tę ustawę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Rady Mediów Narodowych Krzysztof Czabański
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rada Mediów Narodowych to jest pierwszy krok na drodze wzmacniania mediów publicznych w Polsce i ten krok był niezbędny do uczynienia ze względu na sytuację mediów publicznych. Otóż, jak państwo pamiętacie, media te były przez lata osłabiane i finansowo, i też w sensie politycznym, dlatego że poważne grupy społeczne zostały z tych mediów wykluczone, nie miały do nich dostępu, w debacie publicznej nie mogły zabrać głosu. W związku z tym trzeba było te media zacząć naprawiać. Ustawa z 22 czerwca powołująca Radę Mediów Narodowych, jak już mówiłem, jest pierwszym krokiem ku tej naprawie, a dobrym świadectwem intencji ustawodawcy jest zagwarantowanie w 5-osobowej radzie dwóch miejsc dla klubów opozycyjnych. Te miejsca gwarantują opozycji wgląd w to, co się dzieje w mediach publicznych, w każdej sferze działania tych mediów, również w sferze finansowej. Dostęp do informacji jest bardzo ważnym elementem pluralizującym media publiczne. Ale ten krok został uczyniony również w takiej intencji, że w naszym przekonaniu mocne media publiczne są dobrem niezbędnym dla społeczeństwa obywatelskiego. One są w społeczeństwie obywatelskim wręcz koniecznością. Dlatego powinniśmy od strony prawnej, tak jak już wspomniałem, gwarantować miejsce wszystkim grupom społecznym w debacie w tych mediach, ale również zagwarantować trwały, mocny fundament finansowy. Tym akurat Rada Mediów Narodowych się nie zajmuje. Tym zajmuje się Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ale my niewątpliwie w tej sprawie będziemy zabierać głos, zabieramy głos i podejmujemy działania na rzecz wzmocnienia finansowego mediów publicznych. Uważamy bowiem, że media te mają do spełnienia bardzo ważną funkcję w naszym społeczeństwie. Jest to funkcja dostarczania rzetelnych informacji, funkcja przeprowadzania głębokich, możliwie szerokich debat na najważniejsze tematy interesujące Polaków. Media publiczne w przeciwieństwie do mediów komercyjnych powinny się kierować polską racją stanu, a nie kierować się względami finansowymi, nie kierować się komercją, nie kierować się zyskiem czy interesami grupowymi. Wiemy też dobrze, i nie mamy tutaj w tej sprawie złudzeń, bo ostatnie lata to wyraźnie pokazały, że są potężne grupy interesów i gospodarczych, i medialnych, ale też politycznych, które nie są zainteresowane mocnymi mediami publicznymi. Chcę państwu powiedzieć, że Rada Mediów Narodowych będzie robiła wszystko, co w jej mocy, żeby te media wzmacniać. Wszelkie informacje o półrocznym działaniu rady, bo rada powstała 2 sierpnia ub.r., znajdziecie państwo, macie państwo w druku sejmowym, więc nie będę ich powtarzał. Wnoszę o przyjęcie tej informacji przez Wysoką Izbę. Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Kultury i Środków Przekazu przedstawiam projekt uchwały w sprawie sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z działalności w 2016 r. Komisja na posiedzeniu 7 czerwca 2017 r. rozpatrzyła skierowane do niej przez marszałka Sejmu sprawozdanie krajowej rady wraz z informacją o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2016 r., druk nr 1458. Po przeprowadzonej debacie komisja jednogłośnie postanowiła przedłożyć Wysokiej Izbie uchwałę w brzmieniu: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjmuje sprawozdanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z działalności w 2016 r. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Świat
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Komisja Kultury i Środków Przekazu 7 czerwca br. rozpatrzyła informację o działalności Rady Mediów Narodowych w 2016 r. Ten obowiązek sprawozdawania nakłada na radę ustawa. W istocie sprawozdanie dotyczyło tylko 5 miesięcy, bo - jak wiemy - rada mediów została powołana, ukonstytuowała się dopiero 2 sierpnia. Komisja wysłuchała informacji przedstawionej przez przewodniczącego rady Krzysztofa Czabańskiego i większością głosów rekomenduje Wysokiej Izbie przyjęcie sprawozdania i podjęcie stosownej uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Lichocka
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Nie, nie będę oceniała samej siebie. Mówię o Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji. Na temat Rady Mediów Narodowych będzie mówił mój kolega Grzegorz Puda. Prawo i Sprawiedliwość jest za przyjęciem sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji za rok 2016. Jest za, dlatego że daje ono nadzieję na zmianę. W każdym razie wyraźnie akcentuje potrzebę zmiany prawa medialnego i informuje o podjętych działaniach na rzecz tej sprawy. Diagnozuje także bardzo niebezpieczny dla pluralizmu na polskim rynku medialnym układ sił. Koncentracja w rękach kilku zaledwie podmiotów wymaga podjęcia działań przez ustawodawcę. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w takie prace się zaangażowała. Problem, jaki sygnalizuje, jest bardzo poważny. O tym problemie do niedawna Polacy w ogóle nie wiedzieli, nie mieli prawa wiedzieć. W sprawozdaniu czytamy, że podmioty działające na polskim rynku w ogóle nie mają obowiązku publikowania struktury własności ani powiadamiania opinii publicznej o zmianach w tej strukturze. Także inne regulacje dotyczące koncentracji własności w mediach są niewystraczające. Prawo medialne oraz ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie określają progów, które zapobiegałyby powstawaniu znaczącej koncentracji. Główni właściciele mediów w Polsce obok Telewizji Polskiej, czyli Polsat, właściciel TVN-u, Agora, ZPR Media, Bauer Media czy Ringier Axel Springer, posiadają udziały w różnych sektorach przekraczające 70% rynku. Nie istnieje dotąd regulacja zapobiegająca koncentracji krzyżowej, stąd takie udziały. Jak mówiłam, potrzebę zmian w tym względzie w polskim prawie Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji silnie w sprawozdaniu akcentuje i energicznie się w prace legislacyjne włącza. Taki projekt dekoncentracyjny jest opracowywany obecnie w ministerstwie kultury. Sprawozdanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji za rok 2016 obejmuje specyficzny czas. Do września trwała kadencja rady w składzie wyznaczonym pod patronatem byłego już na szczęście prezydenta Bronisława Komorowskiego przez koalicję PO-PSL-SLD. Skład ten przez całe lata zdawał się dbać przede wszystkim o to, by pluralizm na polskim rynku był jak najwęższy, przekaz największych mediów jednorodny i oczywiście taki, jaki sprzyjał interesom partii, z których wtedy członkowie krajowej rady się wywodzili. Drastyczne zabiegi było widać w mediach publicznych, gdzie cały przekaz był kontrolowany wyłącznie przez ludzi zaufanych PO, PSL i SLD. Obowiązywały zapisy na nazwiska ekspertów, publicystów, pisarzy, poetów i artystów nie naszych, nie z Platformy, nie z PSL-u, nie z SLD, nie z postkomuny. Po prostu się ich nie zapraszało. Wyrzucono wszystkich dziennikarzy, którzy mieli odwagę otwarcie krytykować rządy Tuska czy Kopacz. Upartyjniono anteny, redakcje i programy. Osłabiono też pozycję dziennikarzy, którzy się politycznie nie wychylali. Wyleasingowano ich, nie mieli umów o pracę, byli w leasingu. (Poseł Sławomir Nitras: To jest sprawozdanie za tamten rok?)
Mówca: Grzegorz Puda
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie informacji o działalności Rady Mediów Narodowych w 2016 r. Mimo że pojęcie mediów narodowych nie doczekało się do tej pory ustawowej definicji, to jednak można stwierdzić, że pojęcie mediów narodowych obejmuje wszystkie spółki publicznej radiofonii, telewizji oraz Polską Agencję Prasową SA. Stan prawny przed wejściem w życie ustawy o Radzie Mediów Narodowych nie sprzyjał współdziałaniu ze sobą poszczególnych spółek publicznej radiofonii i telewizji oraz PAP. Konsekwencją tego było niejednokrotnie marnowanie sił i środków na powtarzanie różnych inicjatyw, a nawet była współpraca z mediami komercyjnymi, które na rynku stanowiły konkurencję dla mediów publicznych. Warto jeszcze zaznaczyć, że po raz pierwszy w historii opozycja sejmowa ma gwarantowane ustawowo dwa miejsca w 5-osobowym składzie, co zapewnia pluralizm i gwarantuje opozycji dostęp do informacji o działalności rady. (Głos z sali: Ha, ha, ha!) W związku z powyższym, mając na uwadze fakt, że działalność Rady Mediów Narodowych uwzględniona w informacji dotyczy półrocznego okresu, klub Prawo i Sprawiedliwość pozytywnie ocenia podjęte działania i będzie głosował za przyjęciem informacji o działalności Rady Mediów Narodowych w 2016 r. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Rafał Grupiński
Data: 2017-06-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mamy dwa sprawozdania dwugłowej hydry, jaką stworzył rządzący obóz, Prawo i Sprawiedliwość z przystawkami, sprawozdania, które nie są, mówiąc najdelikatniej, poważne i nie powinny być w ogóle rozpatrywane przez Wysoką Izbę. Stała się rzecz dla publicznych mediów straszna: zakończyły właściwie swój żywot. Nie ma dzisiaj publicznej telewizji, nie ma publicznego radia, są tylko ludzie, którzy udają dziennikarzy, ludzie, którzy udają redaktorów... (Głos z sali: Proszę nie obrażać dziennikarzy.) ...ludzie, którzy pełnią tam rolę często pałkarzy politycznych, a nie obiektywnych komentatorów życia politycznego czy publicznego w Polsce. I to przede wszystkim... (Poseł Joanna Lichocka: Tak było. Teraz proszę nie obrażać dziennikarzy.) ...i to przede wszystkim... (Wypowiedź poza mikrofonem)