Mówca: Antoni Macierewicz
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Pośle Sprawozdawco! Bardzo dziękuję za zreferowanie przebiegu posiedzenia komisji w tej części, w której niestety nie mogłem brać udziału. To, co zrelacjonował pan poseł, trochę zmieniło moje nastawienie do całej kwestii i w jakiejś części przywróciło wiarę w stanowisko Sejmu. Nie żebym się łudził, pani marszałek i Wysoka Izbo, co do ostatecznego głosowania. Nie mam specjalnych złudzeń politycznych już od 40 kilku lat. Nie mam ich także w związku z przebiegiem wydarzeń w ciągu ostatnich 31 miesięcy. A w związku z tym przyjmuję do wiadomości, iż decyzje będą podejmowane w ramach pewnego układu politycznego i pewnej determinacji, żeby za wszelką cenę - nawet za cenę uczciwości, honoru, sprawiedliwości, prawdy - wykazać, że stan spraw społecznych dzisiaj w Polsce mierzony będzie i jest tym poziomem, który prezentuje pan Marek Dochnal. Oczywiście nie tylko on, to nie jest nic nowego. A ta gama, zespół ludzi, którzy dyktują normy moralne dzisiaj w Polsce, którzy dyktują etykę w biznesie, w polityce zagranicznej, w stosunku do pracobiorców, w etyce zawodowej, a także w Sejmie... Ten poziom znamy nie tylko z debat sejmowych, bo tutaj czasami jeszcze przebija się głos tradycyjnej, nie tylko chrześcijańskiej, ale po prostu ogólnoludzkiej, naturalnej etyki i uczciwości. Ale już w relacjach społecznych wygląda to zupełnie inaczej. Dlatego też powiadam, wielkich złudzeń w tej materii nie mam, ale sądzę jednak - bardzo długo się nad tym zastanawiałem - że nie zrzeknę się immunitetu i będę prosił pana posła, pana posła, państwa, także moich kolegów z Prawa i Sprawiedliwości o podjęcie decyzji w formie głosowania. Ono ma tę zaletę w polskim Sejmie, że jest imienne i pozostaje. I będzie przyczynkiem, oczywiście, nie najważniejszym, tutaj działy się w ciągu ostatnich 31 miesięcy rzeczy tysiąckrotnie straszniejsze i poważniejsze nieporównanie, takie, które przejdą do historii narodu polskiego, będzie tylko malutkim przyczynkiem, ale będzie. I dlatego też chcę - sądzę, że tak będzie dobrze - może słowo ˝chcę˝ nie jest tu właściwe, będę prosił Wysoką Izbę, by opowiedziała się, czy w Polsce ma funkcjonować etyka wywiedziona właśnie z tego środowiska, które reprezentuje pan Marek Dochnal, z pewnością bardzo zacny człowiek, któremu bardzo wiele zawdzięczamy. Będziemy o tym jeszcze mówili. Jest bardzo bogata lista jego spotkań, jego towarzyskich, biznesowych i innych relacji, stosunków. Część z nich, bardzo skrótowo, żeby nie męczyć pani marszałek i żeby nie zajmować czasu Wysokiej Izbie, postaram się tutaj zaprezentować, jak mówię. A więc czy będzie wyznaczał etykę Sejmu ten sposób działania, który prezentuje środowisko pana Marka Dochnala, to właśnie bardzo zacne, któremu tak wiele zawdzięczamy w polskim biznesie, w polskiej polityce, w polskim życiu, czy też jednak Sejm, przynajmniej Sejm, jeżeli już nie całe polskie życie społeczne. Ale jest pewna hierarchia. Sejm, który często jest postponowany, którym często się pomiata, który się często w najróżnorodniejszy sposób deprecjonuje, dla mojego pokolenia, dla pokolenia, które trochę zrobiło, znowu nie najwięcej, nie najwięcej w porównaniu z poświęceniem naszych rodziców - to jest w ogóle rzecz, można by nawet powiedzieć, zaniedbywalna - ale jednak trochę robiło, żeby on w ogóle istniał, żeby w miejsce zespołu ludzi, którzy wchodzili tutaj z nominacji sowieckiej, w miejsce tego, co nazywano Sejmem PRL, a co nie miało nic wspólnego ani z polskością, ani z państwowością, ani z niepodległością, lecz było narzędziem działania rosyjskiej, przepraszam, radzieckiej agentury, w to miejsce powstał rzeczywiście organ reprezentujący naród, i żeby przy wszystkich różnicach, brutalnych, ostrych, dramatycznych, wykonywał on wolę narodu. Otóż to działanie w jakimś sensie, w jakim zakresie zaowocowało tym, że możemy tutaj siedzieć. I dla szacunku dla tamtego wysiłku - ciągle mam nadzieję - zrobię wszystko, co możliwe, by stawiać każdemu z państwa, każdemu z was, bez względu na to, z jakiej jesteście formacji, z jakiej partii i jakie mieliście korzenie, bo przecież nie zawsze odpowiadacie za swoje korzenie i nie zawsze odpowiadacie za swoich liderów, a już na pewno nie odpowiadacie za złe rzeczy, jakie oni robią czy mówią, a więc będę stawiał wam zawsze przed oczy ten punkt odniesienia - honor Polski niepodległej, etykę Polaka, etykę polską. I dlatego będę prosił także, by Sejm podjął decyzję w głosowaniu. Powtarzam raz jeszcze, nie uważam tego za rzecz najważniejszą na świecie, ale istotny przyczynek. W samej sprawie merytorycznej chciałbym prosić panią marszałek o umożliwienie mi powiedzenia kilku rzeczy następujących. Jest oczywiście nieprawdą, iż w jakimkolwiek wystąpieniu pomówiłem pana Marka Dochnala o współpracę ze służbami sowieckimi, radzieckimi czy rosyjskimi. Nic takiego nie miało miejsca. Za chwileczkę odczytam fragment, który jest przez pana Dochnala tutaj przedstawiony jako inkryminowany i jest mi zarzucany, i zobaczycie państwo, że nie ma tam ani słowa na ten temat. Ale w materiałach tej sprawy, i owszem, występuje dokument Urzędu Ochrony Państwa, który to expressis verbis stwierdza. To nie mój dokument. Ja w tej sprawie nie wyrażałem dotychczas ani publicznie, ani prywatnie, ani w żaden inny sposób zdania. Ale taki dokument istnieje i był przywoływany publicznie przez znaną pani marszałek, a zwłaszcza lewej stronie i Platformie Obywatelskiej... To się nazywa, o ile się nie mylę, ˝Gazeta Wyborcza˝. A autorem artykułu, w którym cytowany jest ten dokument, jest pan Czuchnowski. Będę go za chwileczkę w odpowiednim momencie cytował. Powtarzam jeszcze raz, w mojej wypowiedzi takiego odwołania nie było. Co zaś było? Ano, przywołuje pan Zawadzki, adwokat, w imieniu pana Marka Dochnala, że w jednej z audycji telewizyjnych powiedziałem, że pan Dochnal został stworzony przez generała Gromosława, który stworzył spółkę Proxy czy też to przykrył i dał jej możliwość funkcjonowania. Pan Gromosław, w domyśle, Czempiński dał możliwość funkcjonowania spółce Proxy. Stworzył im możliwość kontaktów z panem Putinem. To on umożliwił później wielką karierę Dochnala, pana Vogla, całej tej siatki, która tak zaowocowała aresztowaniami, które miały dziś - tutaj jest niedokończone, być może ˝miejsce˝, a może inne słowo, niestety nie wiadomo, jakie - i pana Siergieja Gawriłowa, który tutaj mógł zupełnie bezkarnie działać na terenie Polski, dopóki nie został wydalony pod koniec lat 90., i penetrować polski system bezpieczeństwa. Tak wyglądają słowa, które wypowiedziałem. Jak państwo widzicie, nie ma tam ani słowa o współpracy pana Dochnala ze służbami rosyjskimi. Jest pytanie: Czy takie sformułowanie, które zostało tutaj przytoczone, może naruszać dobre imię, może naruszać interesy, może wypełniać znamiona art. 212 Kodeksu karnego? W tej sprawie chcę powiedzieć rzecz następującą: Otóż reprezentuję tutaj zdanie, które wypowiedział kiedyś świętej pamięci ksiądz kardynał Stefan Wyszyński w jednym ze swoich kazań świętokrzyskich. Większość z państwa nie ma szans tego pamiętać z racji wieku. Mnie się tak zdarzyło, że miałem zaszczyt na tych kazaniach być, kiedy debatowano publicznie - w Sejmie czy też w tym organie, który się nazywał Sejm, to było niemożliwe - nad propozycją Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, nad dyktandem, nad dyktatem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, by podporządkować już formalnie, ustawowo, konstytucyjnie Polskę władzy sowieckiej. W ramach ówczesnych zmian konstytucyjnych ograniczono także prawa obywatelskie. Wtedy ksiądz kardynał w kościele św. Krzyża mówił tak: Nawet ten pijak, który leży pod płotem i może nie mieć świadomości, też ma swoją godność ludzką, która jest niezbywalna. Reprezentuję właśnie takie stanowisko. Tym bardziej oczywiście ma swoją niezbywalną godność pan Marek Dochnal, ale, Wysoki Sejmie, Sejm i posłowie, podobnie Senat i senatorzy, też mają swoją godność, a dokładniej swoje obowiązki, które im zostały poruczone przez naród. Nie ma już, jak wiadomo, instrukcji poselskich, które były w I Rzeczypospolitej. Jesteśmy, bez względu na to, kto nas wybrał, posłami reprezentującymi cały naród, a nie tylko określoną grupę, określone środowisko czy określony obszar, teren, i mamy obowiązek strzec interesów całego narodu, po to jest immunitet. Nie po to, żeby nam było miło, sympatycznie i przyjemnie, nie po to, żeby załatwiać prywatne interesy, nie po to, żeby kraść, nie po to, żeby nadużywać różnorodnych przywilejów władzy, nie po to, żeby bezkarnie sprzedawać, wyprzedawać za nic majątek narodowy, tylko po to, żeby bronić najsłabszych, żeby bronić interesu narodowego. (Oklaski) Po to, żeby móc mówić to, o czym boją się mówić ci, których reprezentujemy. Wszyscy ci państwo, którzy jesteście posłami nie z Mokotowa, Ochoty, z całym szacunkiem dla mojego rodzinnego miasta, które kocham miłością pierwszą i najgłębszą, nie z wielkich miast, ale z miast 10-, 20-, 50-tysięcznych, ze wsi, widzicie, że tam ludzie po prostu się boją. Tam władza aparatu urzędowego jest dla ludzi władzą bezwzględną, która nad nimi dominuje i która sprawia, że nie są w stanie związać końca z końcem, a najczęściej nie są także w stanie obronić własnych rodzin. Otóż my mamy immunitet po to, by móc walczyć o ich interesy. Oczywiście ta walka często bywa mało skuteczna. Często bywa tak, że ogranicza się ona do słów. Bardzo często bywa tak, że ten aparat, wyrosły jeszcze z okresu komunistycznego, ten aparat, który uwłaszczył się na mieniu narodowym, ten aparat, który podszyty jest najczęściej ludźmi z dawnych służb specjalnych, specjalnie na te słowa nie zważa. Tak bywa. Ale czasem, raz na 10 lat, w jakiejś jednej czy dwóch sprawach uda się nie tylko powiedzieć prawdę, ale nawet ją obronić. I po to warto być posłem, i warto, żeby był immunitet, i warto stanąć teraz przed państwem, wysłuchiwać różnorodnych komentarzy, wysłuchiwać także później różnych oskarżeń, po to warto być Polakiem i polskim politykiem, właśnie po to. I dlatego, Wysoki Sejmie, uważałem, nadal uważam i nie sądzę, bym zmienił zdanie na skutek wydarzeń, które nastąpią, że obowiązkiem każdego posła jest publiczne mówienie prawdy na temat nieprawidłowości, z jakimi mamy w Polsce do czynienia. To jest jego pierwszym obowiązkiem. (Oklaski) (Poseł Tomasz Kulesza: No właśnie, a nie łgać.) I właśnie dlatego powiedziałem to, co powiedziałem. Kim jest pan Marek Dochnal? To miły, sympatyczny, znany powszechnie człowiek, gra w polo, miał nawet drużynę polo. Jest bliskim znajomym wybitnych ludzi i obracał - nie wiem, jak jest teraz, mam nadzieję, że mu się powodzi - bardzo dużymi środkami finansowymi. No ale tak się zdarzyło, że w ramach obracania tymi pieniędzmi, tymi środkami finansowymi robił to tak, że korumpował posłów, polityków, a także organy władzy. Co więcej... Ja już nie będę mówił o panu pośle Pęczaku, przewodniczącym komisji do spraw kontroli Sejmu Rzeczypospolitej, który został skazany właśnie za te relacje z panem Dochnalem na karę więzienia. Ale tak się też złożyło, że za korupcję, że właśnie za korupcję w tym roku, w roku 2012, po wieloletnim procesie pan Marek Dochnal został skazany na 2 lata i 10 miesięcy więzienia oraz grzywnę w wysokości 450 tys. zł. (Poseł Marek Rząsa: Wyrok jest nieprawomocny.) To jest wyrok pierwszej instancji, który zapadł po wielu, wielu latach, wielu latach procesowania się. Nie ma cienia wątpliwości, iż siły, które działały na rzecz obrony pana Marka Dochnala, miały duże możliwości, naprawdę duże możliwości, a prokuratura wielokrotnie borykała się z przeciwnościami i ostatecznie uznała za sukces ten właśnie wyrok. Czy ten wyrok nam coś mówi, czy on nic nie mówi? Czy z tego wyroku wynika cokolwiek na temat pana Marka Dochnala, czy też nie wynika? To pozostawiam do oceny Wysokiej Izby. Nadal będę przytaczał słowa samego pana Marka Dochnala. Bowiem, jak państwo zauważyliście na podstawie tego, co przeczytałem, moje sformułowania, które wobec niego zostały użyte, dotyczą dwóch kwestii. Kwestia nr 1 to jest rola pana Gromosława Czempińskiego w biznesowej karierze pana Marka Dochnala. Stwierdziłem, co podtrzymuję, że była ona istotna, że była ona bardzo duża, że bez tej roli rozwój tej kariery zapewne wyglądałby zupełnie inaczej. Czy to jest stwierdzenie, które uwłacza człowiekowi skazanemu za korupcję? Może tak, może rzeczywiście to uwłacza. Ale czy to jest stwierdzenie, które może, tak jak mówi art. 212, zagrozić jego pozycji zawodowej? Czy stwierdzenie tego, że miał wsparcie pana Gromosława Czempińskiego w swojej karierze biznesowej może utrudnić mu jego rolę, jego dalsze funkcjonowanie, zmienić jego miejsce w biznesie? Czy może utrudnić to funkcjonowanie człowiekowi, który został skazany za korupcję? Może tak. Jeżeli mamy kochających inaczej, to mamy także myślących inaczej. W tej sytuacji pozostaje mi tylko, że tak powiem, skłonić głowę przed tak szczególnym myśleniem. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mówię o tym, bo mam takie wrażenie, nie tylko przez obserwację codzienną, ale także ze względu na stanowisko wielu posłanek i posłów, że tutaj w ogóle nie chodzi o pana Marka Dochnala, że w ogóle nie chodzi o art. 212. Rzecz w ogóle nie dotyczy zniesławienia czy działania na szkodę kogokolwiek. W ogóle nie o to chodzi. Za to być może chodzi o to, żeby zademonstrować właśnie ten stosunek do moralności publicznej, żeby pokazać całej Polsce, jakie normy będą obowiązywały, co w Polsce będzie nagradzane, a co będzie karane, jak należy postępować w życiu publicznym, a jak postępować nie wolno. To jest, myślę, istotą tego problemu, przed którym Wysoka Izba, głosując, odnosząc się do tego problemu, stanie. (Oklaski) Kariera życiowa, dorobek życiowy pana Marka Dochnala jest długi, nie będę całego tutaj streszczał, żeby Wysokiej Izby nie zanudzać. W różnorodnych materiałach sięga się jeszcze do roku 1990, gdy pan Dochnal był asystentem, stażystą zatrudnionym w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego i gdy stał przed komisją dyscyplinarną dla nauczycieli akademickich. To są stare, niedotyczące nas dzieje, które zapewne będą przedmiotem dyskusji w sądzie. Ważniejsze jest to, co się zaczęło w roku 1991. Znowu tylko starsi z państwa mogą tamten czas pamiętać, ale są tacy, którzy pamiętają firmę Proxy. Są tacy, którzy pamiętają rząd pana Czesława Bieleckiego... (Głos z sali: Pana Jana Krzysztofa Bieleckiego.) ...i funkcjonującą wówczas... Przepraszam bardzo, Jana Krzysztofa Bieleckiego. Bardzo Sławka Bieleckiego, czyli Czesława Bieleckiego, za tę pomyłkę przepraszam. Naprawdę serdecznie przepraszam. Oczywiście mówię o panu premierze Janie Krzysztofie Bieleckim. Przy panu Czesławie Bieleckim, coś takiego, o czym będą za chwilę mówił, w żadnym wypadku nie mogłoby mieć miejsca, dlatego raz jeszcze go za tę mimowolną pomyłkę przepraszam. Mowa o panu premierze Janie Krzysztofie Bieleckim, mowa o Kongresie Liberalno-Demokratyczym i mowa oczywiście o reprezentacji parlamentarnej tego kongresu, tegoż ugrupowania. Otóż wtedy powstała firma o nazwie Proxy. Firmie Proxy, za sprawą pani minister Bochniarz, po dzień dzisiejszy czynnej w biznesie, w życiu publicznym, kandydującej w swoim czasie do najwyższych stanowisk, a więc za jej sprawą i za sprawą tamtejszego rządu powierzono nieznanej spółce Proxy zadanie zweryfikowania, sprawdzenia polskiej struktury obronnej, polskiego systemu gospodarki obronnej. Miałem zaszczyt w tym czasie być ministrem spraw wewnętrznych. I właśnie wtedy, gdy w grudniu 1991 r. zostałem ministrem spraw wewnętrznych, doszła do mnie informacja, że oto w przemyśle obronnym, a zwłaszcza w fabrykach tego przemysłu, w polskich zakładach przemysłowych zajmujących się zbrojeniówką działa firma Proxy i że niestety tak się złożyło, że działa ona, nie mając zezwolenia na dostęp do informacji niejawnej, ale ktoś sprawia, że ona może funkcjonować, ktoś gwarantuje jej możliwość dostępu do tajemnic państwowych, ktoś trzyma nad nią opiekuńczą rękę. Potem jeszcze okazało się, że wynagrodzenie, jakie ta firma otrzymała za materiał, jaki miała sporządzić z analizy polskiego przemysłu zbrojeniowego, przekraczało wszelkie dopuszczalne granice. Tak przynajmniej twierdzi Najwyższa Izba Kontroli. Oczywiście Najwyższa Izba Kontroli tamtego okresu też może być uznana za równie stronniczą, jak być może uznacie państwo moje stanowisko w tej materii. Podobnie można uznać za stronniczą ówczesną prasę, a także stanowisko pana senatora Zbigniewa Romaszewskiego, który publicznie oskarżył Proxy o powiązania z różnymi niejasnymi strukturami. Służby specjalne uważały wówczas, że jeśli chodzi o możliwość penetracji polskiego przemysłu zbrojeniowego przez firmę, w której pracowali ludzie, co do których nie było jasności, czy nie mają związków z zewnętrznymi służbami specjalnymi - akurat nie chodziło o rosyjskie, żeby było jasne, tylko z zupełnie innego kierunku - jest to niewłaściwe, że prawo jest prawem, a bezpieczeństwo bezpieczeństwem i chociaż rzeczywiście kryzys zbrojeniówki był bezsporny, to nie znaczy jeszcze, żeby na temat tego przemysłu ocenę wydawała i miała dostęp do wszystkich tajemnic tego przemysłu firma, która nie ma certyfikatu, dostępu do informacji niejawnej, a której urzędnicy są podejrzewani przez służby specjalne o pracę dla obcych wywiadów. Nie określam strony, powtarzam, nie chodziło akurat w tym wypadku o wywiad rosyjski. Gdy zostałem ministrem spraw wewnętrznych, rozpoznałem tę sytuację, wyciągnąłem z tego konsekwencje. Urzędnicy, którzy tolerowali to, zostali usunięci. Niestety, nie wiedziałem wtedy jeszcze - o tym dowiedziałem się dużo później z zeznań pana Dochnala złożonych przed komisją orlenowską, w której miałem zaszczyt brać udział - że tą osobą, którą wówczas poznał pan Dochnal i dzięki której te działania były możliwe, był ówczesny zastępca szefa wywiadu, Urzędu Ochrony Państwa, długoletni, zasłużony i bardzo szanowany z pewnością funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa pan Gromosław Czempiński. Z tym panem była swego czasu taka wymiana zdań, ponieważ on podkreślał - i słusznie oczywiście - że jest generałem mianowanym przez niepodległą Rzeczpospolitą. Ja przypomniałem mu także, że poza tym wydawał ludzi i między innymi składał donosy na księdza kardynała Karola Wojtyłę, co jest udokumentowane. Mówię o tym nie dlatego, żeby powiedzieć coś brzydkiego o tym szanowanym, miłym, sympatycznym, inteligentnym, choć znowu stojącym pod oskarżeniem prokuratury funkcjonariuszu Służby Bezpieczeństwa, później Urzędu Ochrony Państwa, jakim jest pan Gromosław Czempiński, tylko żeby pokazać Wysokiej Izbie, w jakiej to wszystko działo się atmosferze. A więc właśnie, jak mówił pan Dochnal w swoich zeznaniach przed komisją orlenowską, poznał wówczas pana Czempińskiego i pan Czempiński umożliwił mu później funkcjonowanie, tak jak całej firmie Proxy. Ta firma zresztą nie poprzestała na penetracji polskiego przemysłu zbrojeniowego, ale zajęła się również rynkiem rosyjskim. I znowu, jeżeli Wysoka Izba pozwoli, przywołam relację samego pana Marka Dochnala jako człowieka bezpośrednio zainteresowanego, bo to ona jest tutaj niesłychanie istotna, jeśli chodzi o tę materię. Pan Dochnal mówił, że wtedy, na przełomie lat 1992/1993, miał zaszczyt poznać jednego z urzędników w magistracie petersburskim. Ten urzędnik nazywał się Putin i właśnie dzięki znajomościom z panem Putinem poznał szersze grono ludzi. To są zeznania pana Dochnala złożone 5 marca 2005 r. To szersze grono ludzi, które on wymienił, to pan Chodorkowski, pan Oleg Deripaska, pan Bierezowski, pan Bławatnik, pan Ałganow. Jak łatwo państwo zauważycie, wśród tego szacownego i niewątpliwie godnego najwyższego szacunku grona znajdują się także ludzie, którzy pracowali kiedyś w rosyjskich służbach specjalnych, a nawet pracowali w nich później. Sam pan Dochnal mówi: ja ich traktowałem raczej jako ludzi Kremla, ale dopytany przez pana Konstantego Miodowicza - też przecież bardzo szanownego i świetnie znającego tę problematykę posła Platformy Obywatelskiej, a wiem to z okresu 1991-1992, gdy jako szef kontrwywiadu podlegający ministrowi spraw wewnętrznych miał olbrzymie kłopoty z funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa, którzy robili mu psikusy, wyśmiewali go, mówili, że jest niekompetentny, a przecież to wszystko nieprawda; on dopytał pana Dochnala w sprawie jego znajomości - Dochnal przyznał: no tak, to są ludzie Kremla, ale tak naprawdę ludzie służb specjalnych. Mówię o tym tylko dlatego, że problematyka służb specjalnych została poruszona przez pana posła, chociaż nie była poruszana przeze mnie, powtarzam - nie była poruszana przeze mnie w żaden sposób. Wśród tych ludzi są także tacy, których organa ścigania uważają za przestępców, ale to już jest inna materia. Ponieważ jednak ta kwestia jest niesłychanie istotna, przypomnijmy, że po firmie Proxy pan Dochnal zaangażował się w firmę bank Leonard i kupił akcje tego banku, a następnie odsprzedał je panu Gawriłowowi. Niestety pan Siergiej Gawriłow kilka lat później przez polskie służby specjalne, wtedy pod kierownictwem ministra koordynatora, został uznany za rosyjskiego agenta, i to jeszcze do tego wywiadu wojskowego, który nazywa się GRU. Nie wiem, czy Wysoka Izba zdaje sobie sprawę, ale nie ma zmiany nazwy. O ile FSB jest nową nazwą KGB, a przedtem jeszcze było NKWD, to GRU jest tą służbą, która od początku istnienia Związku Sowieckiego po dzień dzisiejszy utrzymała kadry, nazwę i sposób działania, Wysoka Izbo. Polacy zawsze muszą o tym pamiętać. Jeżeli Polak zapomina, co zrobiło GRU, to powinien bardzo głęboko zastanowić się nad tym, jak się zachowuje, co robi i kim jest, bo GRU nie jest zwykłą służbą i nigdy nie było zwykłą służbą, zwłaszcza dla Polski. (Oklaski) Otóż, tak się złożyło, że pan Gawriłow został uznany właśnie za agenta GRU, kupił akcje banku Leonard od pana Dochnala, a następnie kupił także udziały w jego nowo powstałej, założonej firmie, która się nazywa, po dzień dzisiejszy, Larchmont Capital. Kupił je i stał się udziałowcem. W obu wypadkach, jak twierdzi pan Dochnal w swoich zeznaniach, na wszystkich tych operacjach zarobił naprawdę dobre pieniądze pan Gawriłow i nie powinien na to narzekać. Twierdzi także, że w jego sejfie w jego domu jest świadectwo tego, iż za 100 tys. dolarów zostały te akcje sprzedane. Czy był ten dokument w sejfie, czy nie, ja nie widziałem, nie oglądałem tego, tak zeznawał 5 marca pan Dochnal. Mówię o tym dlatego, że wydaje się, że pewien krąg znajomych został zdefiniowany przez niego w sposób wystarczający. Jeżeli chodzi z kolei o znajomość z panem Ałganowem, to pan Dochnal w swoich zeznaniach podkreśla szczególną rolę niejakiego Jarosława Drozda, swojego przedstawiciela na Rosję, przedstawiciela swojej firmy Larchmont Capital na Rosję. Poprzez Jarosława Drozda miał poznać pana Ałganowa i nawiązał z nim tak bliskie stosunki, Wysoka Izbo, tak bliskie stosunki, że - już zaraz to Wysokiej Izbie przedstawię - gazeta, jedna z gazet o idącym w setkach tysięcy egzemplarzy nakładzie, uznała za stosowne napisać tak: ABW, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego - to jest artykuł, Wysoka Izbo, z 1 kwietnia 2005 r. - ABW sporządziła opinię, i tutaj cytat z tej opinii, opinii ABW, tak twierdzi ta gazeta: Analizując pozycję i dotarcia, jakie posiadał Jarosław Drozd, niewykluczone, że powiązany jest on z rosyjskimi służbami specjalnymi, które za jego pośrednictwem kontrolowały poczynania Marka Dochnala. To Jarosław Drozd nakreśla Markowi Dochnalowi kierunki działania, przekazuje informacje, umawia spotkania i za pośrednictwem Marka Dochnala realizuje działania biznesowe zbieżne ze strategicznymi interesami Federacji Rosyjskiej. Tak twierdzi notatka ABW cytowana w tej gazecie. Ja wtedy nie byłem... nie nadzorowałem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, byłem skromnym posłem Sejmu Rzeczypospolitej, który w ramach komisji orlenowskiej wysłuchiwał, przesłuchując tych ludzi, ich relacji. I mówię to nie dlatego, żeby oskarżać pana Dochnala na podstawie tego dokumentu, że miał jakieś związki z rosyjskim wywiadem, tylko żeby potwierdzić moje sformułowanie, którego użyłem wówczas w tamtym programie, że istniała pewna sieć powiązań. W ramach tej sieci powiązań występował pan Ałganow, występował pan Drozd, występował pan Gawriłow, występowali także inni ludzie. Otóż kim są ci inni ludzie? Wśród tych innych ludzi warto przypomnieć człowieka, który odgrywał pośrednio, ale pewną rolę w Sejmie. Myślę o panu Voglu, może lepiej powiedzieć: panu Filipczyńskim, bo pod takim nazwiskiem się urodził i pod takim nazwiskiem spędził pierwszą część, zresztą tragiczną, a nawet dramatyczną, swojego życia, bo, jak Wysoka Izba może słyszała, zakończyła się ona morderstwem. Pan Filipczyński zamordował starszą panią i następnie musiał uciekać z Polski, Polski stanu wojennego. Jakoś tak się stało, że dostał paszport, wyjechał. Co więcej, jakoś tak się stało, że później na jego wniosek pan prezydent Kwaśniewski zezwolił mu na powrót i odzyskanie możliwości działania w Polsce. To są rzeczy, które są zapewne kuchnią, do czego nie chcę teraz wracać. Istota rzeczy polega na tym, że miał on krewnych w aparacie Wysokiej Izby, w aparacie marszałkowskim. Tak to niestety było, co więcej, to byli ludzie, którzy pracowali swego czasu jako najbliżsi współpracownicy pana Czempińskiego. Tak to właśnie wyglądało. Tak się złożyło, że ten pan Vogel stał się głównym skarbnikiem Coutts Banku w Szwajcarii. Są tacy, którzy nawet nazwali go skarbnikiem lewicy. Są tacy, którzy nawet uważają, że to właśnie tam deponowane były łapówki, jakie pobierano za każdą decyzję biznesową. Miał się tym, według zeznań pana Dochnala oczywiście, bo przecież ja nie wiem, jak było, ale według zeznań pana Dochnala miał się tym zajmować najbliższy współpracownik ówczesnego ministra pana Kaczmarka. Nie myślę o ministrze sprawiedliwości, bo rzecz dotyczy oczywiście lat 90. i początku lat dwutysięcznych, mowa o ministrze gospodarki, później ministrze skarbu. Tak miało to być. Pan Dochnal mówi, że ja to wiem, bo mnie kazano taką łapówkę zapłacić za prywatyzację polskich cementowni... Ożarów, o ile się nie mylę. Może się mylę, ale wydaje mi się, że nazwa brzmi: Ożarów. O tyle jest prościej, że z tych cementowni po eksperymentach tamtej epoki niewiele zostało, w zasadzie nic nie zostało. Nie mamy cementowni, nie mamy stoczni, nie mamy 90% polskiego przemysłu na skutek właśnie takich działań, które tutaj były, są opisywane. Pan Vogel stał się także głównym skarbnikiem firmy i działania pana Dochnala. Istnieje bardzo bogata, proszę państwa, Wysoka Izbo, korespondencja - kilkadziesiąt wzajemnych... dokumentująca wzajemną wymianę dokumentów między panem Voglem i panem Dochnalem. Nie ma wątpliwości, że był to najbliższy współpracownik biznesowy pana Dochnala. Oczywiście, można uważać, że fakt, że pan Dochnal współpracował biznesowo z panem Gawriłowem, współpracował z panem Ałganowem, współpracował z panem Putinem, współpracował z panem Voglem, współpracował z panem Czempińskim, to nie jest powód, żeby mówić, że tutaj istnieje jakaś sieć powiązań. Może nie. Mnie się jednak wydaje, że Wysoka Izba powinna się nad tym przynajmniej pochylić. Czy jest, pani marszałek, Wysoka Izbo, czy nie jest w interesie publicznym pokazywanie takich struktur i takich sytuacji? Czy jeżeli polski przemysł obronny jest przez takich ludzi penetrowany i później wystawiany na sprzedaż, czy jeżeli polski przemysł petrochemiczny, polski przemysł naftowy, polskie hutnictwo, wszystkie te dziedziny są przez takich ludzi penetrowane, a następnie poddawane, powiedzmy, jak to się nazywa, nieekwiwalentnej wymianie - o tak by to trzeba było nazwać: nieekwiwalentnej wymianie, to mówienie o tym jest w interesie publicznym, czy może mówienie nie jest w interesie publicznym? Uważam, że to jest, Wysoka Izbo, w interesie publicznym. Uważam, że ktoś, kto zostaje posłem i nie ma odwagi, żeby o tym powiedzieć, chociaż to wie, nie jest godny tego imienia i siedzi tu tylko po to, żeby robić prywatne interesy, a nie po to, żeby służyć narodowi. (Oklaski) Wysoka Izbo! Na koniec już chyba, bo mam wrażenie, że zarówno rola pana Czempińskiego, z całym szacunkiem, powtarzam, dla tego szlachetnego, dzielnego człowieka, jak i rola pana Dochnala, który godny jest najwyższego szacunku tej większości komisji regulaminowej, która uznała, że należy mnie za to postawić przed sądem, tej większości komisji regulaminowej - nie komisji regulaminowej, ale tych posłów, którzy uważali, że za pokazanie tego, tej sieci powiązań poseł Rzeczypospolitej powinien odpowiadać karnie przed sądem... Słusznie. Słusznie, niech zapanuje etyka Dochnala. Słusznie, tak powinno się kształtować Rzeczpospolitą. Otóż myślę, że zarówno jeśli chodzi o pana generała Gromosława Czempińskiego, jak i o powiązania pana Dochnala ze szlachetnymi ludźmi typu Deripaska, Bławatnik, Ałganow, Gawriłow rzeczy zostały mniej więcej powiedziane. Oczywiście nie wątpię, że Sejm mi umożliwi także przedstawienie tego przed sądem, nie mam cienia wątpliwości w tej sprawie. Słucham, widzę, naprawdę doceniam, tak. (Poseł Jerzy Borkowski: W sądzie pan powie, panie pośle.) Nie mam w tej sprawie wątpliwości i będę to szerzej sądowi przedstawiał na pewno, jeżeli będzie to konieczne. Ale Sejm weźmie na siebie na zawsze odpowiedzialność za to, że przekształca się w narzędzie, które ma upowszechniać w Polsce etykę na takim właśnie poziomie, na poziomie Marka Dochnala. Ale chciałbym tylko na koniec jeszcze powiedzieć, że jest szereg osób i będę prosił, żeby w tym sądzie one wtedy stanęły. Niestety, pan przewodniczący między innymi uniemożliwił mi dokonanie tego podczas posiedzenia komisji regulaminowej. Wnioskowałem o to, by komisja regulaminowa zechciała wysłuchać chociażby pana Dochnala, żeby mogła wysłuchać chociaż pana Czempińskiego, a także innych osób. Niestety, nie było to możliwe. Ale przed sądem, mam nadzieję, że będzie możliwe wysłuchanie opinii pana premiera - dzisiaj premiera - Donalda Tuska, by opowiedział o swoich spotkaniach z panem Dochnalem w latach 1992-1994. (Oklaski) Są one liczne, odnotowane, nie ulegają wątpliwości i na pewno będzie to bardzo istotne i ważne. Będzie niezbędny wniosek o to, żeby sąd wtedy zniósł klauzulę tajności, panie pośle, bo widzę zainteresowanie na pana twarzy, chciałby pan poznać te zeznania. Sądy obradują w takiej sytuacji niestety tajnie, więc jakoś trzeba będzie to załatwić, ale wierzę w państwa możliwości. Na pewno ważne będzie też zeznanie pana Jana Krzysztofa Bieleckiego, liczę na to, bo też jego spotkania liczne są odnotowane, i oczywiście pana Balcerowicza. Bez pana Balcerowicza nie wyobrażam sobie (Poruszenie na sali), żeby można było prowadzić tę rozprawę, a także bez pani Bochniarz. (Głos z sali: Stawią się na pewno.) Nie, bardzo wysoko szanuję pana premiera Balcerowicza. Oczywiście pan Czempiński tam się na pewno stawi, jeżeli tylko sąd przychyli się do wniosku mojej obrony, a także szereg innych osób, które utrzymywały bliski kontakt z panem Dochnalem. Lewej stronie powiem, że wówczas wśród nich na pewno - albo przynajmniej mam nadzieję, że na pewno - znajdą się także ich bliscy politycy (Poruszenie na sali) i osoby, które oni znają, szanują i na pewno z nimi współpracują. Wysoka Izbo, myślę, że to by zamknęło moją wypowiedź, gdyby nie to, że jeszcze tutaj, widzę, jest zeznanie pana Zdzisława Montkiewicza, bardzo szanowanego funkcjonariusza II zarządu sztabu generalnego okresu komunistycznego... (Poseł Jerzy Borkowski: Niemożliwe.) Nie, komunistycznego, proszę pana. ...a także oczywiście bardzo szanowanego później przedsiębiorcy państwowego, prezesa Ciechu i różnych innych rzeczy, który w swoich zeznaniach przed komisją orlenowską pod przysięgą, Wysoka Izbo, uznał, że pan Dochnal powoływał się na swoje wpływy u niejakiego Gromosława Czempińskiego, wówczas już, wyobraźcie sobie, szefa Urzędu Ochrony Państwa, i mówił, że tutaj właśnie spotyka się i reprezentuje siłę, która ma za sobą takie właśnie wsparcie. Przypominam o tym nie dlatego, żebym sądził, że poprzednie moje wywody i argumenty nie przekonały Wysokiej Izby, bo na pewno przekonały, niewątpliwie, tylko po to, żeby Wysoka Izba zobaczyła, jak naprawdę wyglądają moje słowa i materiał dowodowy dotyczący zakresu działania pana Marka Dochnala. Myślę, Wysoka Izbo, że my się jeszcze z tym człowiekiem i z ludźmi, z którymi on jest związany, będziemy często spotykali. Tym częściej, im częściej ta strona sali, przed którą stoję, i ta strona sali będą decydowały o polskiej gospodarce i polskim życiu publicznym, ale mam nadzieję, że to już niedługo. Dziękuję bardzo. Dziękuję, pani marszałek. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)