PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Pierwsza kwestia - będę tu kontynuował wątek podniesiony przez panią poseł Małgorzatę Gosiewską. Otóż, sam pan powiedział: około pół miliarda środków pochodzących od podatników, duża część zaadresowana do kilku największych organizacji. Są tu jeszcze środki pochodzące ze spółek Skarbu Państwa. Są to więc olbrzymie pieniądze publiczne, trafiające do organizacji pożytku publicznego, ale tych największych - ta sprawa była już podnoszona - mocniejsi stają się jeszcze mocniejsi, bo mają środki na reklamę, na perswazję. Kiedy będzie projekt rządowy, który zakaże reklam organizacjom pożytku publicznego? Pytam, bo moim zdaniem byłaby wtedy szansa na jakieś elementarne wyrównanie możliwości. Panie ministrze, drugi wątek, jeżeli pan pozwoli, to nadzór sprawowany przez pana resort. Otóż, jak rozumiem, wszystkie te organizacje składają sprawozdania. Chciałbym zapytać, czy państwa nadzór i kontrola ograniczają się tylko do oglądania tych sprawozdań, czy też decydujecie się państwo na wszczęcie procedur kontrolnych? Ile takich procedur czy postępowań kontrolnych zostało wszczętych choćby w roku 2013? Skądinąd wiemy, w odniesieniu do najgłośniejszej organizacji pożytku publicznego, że dopiero po długich staraniach Sądowi Rejonowemu w Złotoryi udało się przymusić tę organizację do zaprezentowania ksiąg rachunkowych. A więc, panie ministrze, ponieważ - jak sam pan stwierdził - część tych organizacji dysponuje zasadniczą częścią pieniędzy publicznych, chciałbym pana zapytać, czy właśnie te czołowe organizacje są przez państwa szczegółowo kontrolowane. Ile pieniędzy poszło na rzeczywistą działalność o charakterze społecznym, a ile na pokrycie kosztów tej działalności? Do kogo trafiają środki związane z kosztami? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rozmawiamy dzisiaj o wrażliwości Polaków na cierpienie i potrzeby drugiego człowieka. Polacy wykazują się niezwykłą hojnością nawet w czasach kryzysu gospodarczego. Mam na myśli i te spektakularne akcje, i te ciche, bez większego rozgłosu realizowane przez różne stowarzyszenia i organizacje. Jak pan minister wykazał w swojej relacji, w swoim sprawozdaniu, pomoc szeroko rozumianego państwa w tym kontekście jest naprawdę duża i wielowarstwowa: 1% podatku, prawie 0,5 mld zł, funkcjonowanie wielomilionowego Funduszu Inicjatyw Obywatelskich, wzmacnianie organizacji pozarządowych przez samorządy terytorialne, które zasilane są swoistą rezerwą wtedy, kiedy trzeci sektor pozyska środki z innych źródeł zewnętrznych, zlecanie zadań przez administrację rządową, a także przez administrację samorządową organizacjom społecznym, np. prowadzenie domów dziecka, domów pomocy społecznej, domów opieki, ˝Rządowy program współpracy z Polonią i Polakami za granicą˝, pomoc w organizacji spółdzielni socjalnych oraz to, co jeszcze dzisiaj nie było w ogóle poruszane, zniesienie od 2010 r. podatku VAT od SMS-ów na cele dobroczynne. W jednym z wystąpień pani poseł prof. Hrynkiewicz wyraziła taką teorię, że organizacje trzeciego sektora tak naprawdę powinny działać poza zadaniami administracji publicznej, i nawet użyła takiego sformułowania, że administracje rządowa i samorządowa wysługują się trzecim sektorem. Chciałbym jednak powiedzieć, że pani profesor jest w wielkim błędzie, bo - jak pan minister mówił - administracja rządowa przeznacza 4 mld zł na realizację umów z trzecim sektorem. Rzeczywiście realizuje on zadania publiczne, ale realizuje te zadania publiczne (Dzwonek) zdecydowanie lepiej niż sama administracja rządowa. Chodzi też o 4 mld zł administracji samorządowej. A więc myślę, że powinniśmy się trzymać nie teorii przedstawionej przez panią posłankę Hrynkiewicz, ale raczej tej, że organizacje trzeciego sektora realizują także zadania administracji publicznej na podstawie umów, bo zdecydowanie lepiej je realizują niż sama administracja. Dziękuję. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk)
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Formalnie podstawowym źródłem finansowania organizacji pozarządowych są składki członkowskie. Następnym źródłem finansowania działalności organizacji tzw. trzeciego sektora są dotacje, czyli bezzwrotna pomoc finansowa otrzymywana od donatora na cel zgodny ze statutem danej organizacji pozarządowej. Dotacji mogą udzielać instytucje Unii Europejskiej, samorządy wszystkich szczebli, organy administracji rządowej, firmy prywatne oraz inne organizacje społeczne. Kolejnymi źródłami pozyskiwania środków finansowych na działalność organizacji pozarządowych są darowizna oraz sponsoring, czyli odpłatne przysporzenie majątkowe wyrażone w pieniądzach, rzeczach lub usługach dokonywane przez sponsora na rzecz sponsorowanego. W związku z tą mnogością źródeł finansowania organizacji trzeciego sektora zwracam się do pana ministra z pytaniami dotyczącymi zakresu finansowania tych organizacji z poszczególnych źródeł. Czy pan minister może podać szacunkowe dane dotyczące wysokości środków finansowych przeznaczanych rocznie na rzecz organizacji pozarządowych z budżetu państwa, a więc nie tylko z tego 1%, ale z całego budżetu państwa? Które organizacje otrzymują największe dofinansowanie z budżetu państwa w skali roku? Proszę podać pierwszą dziesiątkę tych organizacji. Jak procentowo kształtuje się finansowanie organizacji pozarządowych z poszczególnych wymienionych przeze mnie źródeł finansowania? Ile środków finansowych otrzymują rocznie organizacje pozarządowe ze wszystkich źródeł finansowania? Jak te kwoty kształtowały się w okresie ostatnich pięciu lat? Wiem, że te pytania są szczegółowe i pan minister może nie jest przygotowany do podania tych danych, bardzo więc proszę o podanie ich na piśmie. Bardzo dziękuję.
Mówca: Joanna Bobowska
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! O wątpliwościach co do sposobu podziału 1% już wiele powiedziano, podzielam to zdanie. Natomiast tylko, a może nawet niespełna połowa pieniędzy z odpisów 1% dla organizacji pożytku publicznego jest dedykowana przez podatników organizacjom należącym do trzeciego sektora. Czy ta pozostała część pieniędzy nie powinna być przeznaczana w drodze konkursów związanych z dotacjami organizacjom pozarządowym, szczególnie tym, które są poza rejestrem organizacji pożytku publicznego, np. w ramach takich projektów jak Fundusz Inicjatyw Obywatelskich lub program aktywizacji społecznej osób starszych? Czy prowadzone są w tym zakresie rozmowy z Ministerstwem Finansów? Drugie moje pytanie dotyczy problematyki przedsiębiorczości społecznej i ekonomii społecznej. Podmioty ekonomii społecznej realizują zadania z zakresu reintegracji społecznej - mówiąc krótko, pomagają bezrobotnym w odnalezieniu się na rynku pracy - które niewątpliwie mają charakter społecznie użyteczny, czyli pożytku publicznego. Czy są one i w jakim zakresie finansowane z budżetu państwa jako działalność na rzecz tzw. osób defaworyzowanych? Czy taką rolę polegającą na wsparciu osób zagrożonych wykluczeniem będą mieć przedsiębiorstwa społeczne, które są definiowane w przygotowanym przez rząd projekcie ustawy o przedsiębiorstwie społecznym? (Dzwonek) Na koniec chciałabym zapytać: Jakie są losy projektu tej ważnej ustawy o przedsiębiorstwie społecznym? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać o możliwość skrócenia okresu, który jest wymagany w przypadku działalności organizacji pozarządowych chcących aplikować o środki w ramach programów i konkursów. Dzisiaj fundacja albo stowarzyszenie chcące pozyskiwać środki na działalność w ramach konkursów bądź programów musi wykazać się co najmniej roczną działalnością. Czy zważywszy na to, że fundacje i stowarzyszenia zakładane są właśnie z myślą o pozyskiwaniu środków na szczytną działalność dla społeczeństwa, nie można by tego okresu skrócić do 9 bądź 6 miesięcy? Wiele stowarzyszeń przez pierwsze 12 miesięcy nie podejmuje działalności statutowej, tylko oczekuje na czas, kiedy będą mogły aplikować o środki w ramach konkursów. Wydaje się, że dla nowej organizacji pozarządowej ten czas oczekiwania jest czasem niepotrzebnie straconym. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Renata Butryn
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, po pierwsze, chciałabym zaznaczyć, tak jak mój przedmówca, pan poseł Orzechowski, że nie zgadzam się z panią poseł Hrynkiewicz, z jej wypowiedzią, ponieważ trzeci sektor rzeczywiście znakomicie uzupełnia działania rządowe, mało tego, podejmuje zadania, które być może byłyby wręcz niewykonalne dla administracji, bo państwo musi działać na większym poziomie ogólności, a organizacje pozarządowe znajdują bardzo ciekawe, kreatywne rozwiązania problemów lokalnych. Taki właśnie jest sens działania również tych mniejszych organizacji pozarządowych. Po drugie, nie zgadzam się również z panią poseł Gosiewską, która mówiła, że my, politycy, wspieramy tylko i wyłącznie duże organizacje, pewnie miała na myśli Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. Co do tego przedsięwzięcia nie mamy żadnych oporów moralnych, ale ja jako polityk wspieram małe, lokalnie działające organizacje, uważając, że oddziałują one na społeczeństwo w sposób bardzo pozytywny, budują społeczeństwo obywatelskie w moim regionie. Chciałabym uczynić to punktem wyjścia do pytania i propozycji, które kieruję do pana ministra. Mianowicie małe organizacje bardzo często są też podwykonawcami pewnych zleceń wydawanych przez duże organizacje, którym łatwiej pozyskać środki. Czy nie warto byłoby zastanowić się nad specjalnym sposobem finansowania takich organizacji, które tworzą sieć współpracy na zasadzie partnerstwa, gdzie partner jest równy partnerowi, bardzo dobrze i dokładnie wykonują zadania, rozliczają się, przedstawiając sprawozdanie? Gdybyśmy poszli w tym kierunku, to myślę, że częściowo rozwiązalibyśmy też problem związany właśnie z finansowaniem, z łatwiejszym pozyskiwaniem środków przez duże organizacje, które do propagowania swojej działalności zatrudniają firmy marketingowe, piarowskie. (Dzwonek) Chciałabym jeszcze zwrócić uwagę na jedną rzecz. Bardzo często jest tak, że jest już zakończona akcja zbierania pieniędzy na operację dla danego dziecka, ale informacja o tym nie znika z Internetu. Pieniądze, które spływają po wykonaniu zadania, są przeznaczane przez duże organizacje na cele statutowe. Zgłaszają to mniejsze organizacje. Jest to według nich nieuczciwe i niesprawiedliwe. Czy nie można byłoby sporządzić takiego zapisu, żeby te pieniądze, które wpłyną już po wykonaniu operacji, zakończeniu leczenia, przeznaczać na jakieś...
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec projektu zmiany ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych oraz ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (druk nr 2088). Na początku - oczywiście, po wysłuchaniu pana doktora przed chwilą - chciałbym wyrazić swoje uznanie za zebranie 150 tys. podpisów pod projektem, który jest inicjatywą obywatelską. Chcę również zaznaczyć, że jednym z tych podpisów jest podpis mojej żony... ...więc nie ma najmniejszej wątpliwości, że tego typu pomysł uregulowania wydaje mi się niezmiernie istotny. Kwestia odpowiedzialności za wypisywanie recept i uwzględniania w nich refundacji jest niezmiernie istotna. Należy tylko ubolewać nad tym, że pomysł ten jest pomysłem obywateli, a nie Ministerstwa Zdrowia. Te sprawy już dawno można było uregulować przy pomocy rozporządzeń czy w ogóle pomysłów, jeżeli chodzi o kwestię refundacji. Chcę również przypomnieć - mam to w domu - że lekarze w województwie śląskim otrzymali ponad 100-stronicową książeczkę w postaci broszury, z której mogli się dowiedzieć, pod warunkiem że ją przeczytali i zapamiętali, w jaki sposób należy wypisać receptę. Oczywiście całe to działanie przedłużało w nieskończoność kwestie związane z terapią, leczeniem, rozpoznaniem choroby, bo rzeczywiście lekarz musiał się nad tym zastanowić. W projekcie zawarte są również dwa może troszkę, powiedziałbym, kontrowersyjne uregulowania związane między innymi ze zwrotem produktów do hurtowni farmaceutycznych z aptek. Jak w tym wypadku widzimy, nad tego typu pomysłami niestety będziemy musieli popracować w komisji. I to jest nasze stanowisko, jeżeli chodzi o Sojusz Lewicy Demokratycznej, aby projekt ten, oczywiście w całości, trafił do dalszych prac w Komisji Zdrowia, a najlepiej w podkomisji powołanej do prac nad tym projektem. Wtedy będziemy mogli w pełni zapoznać się ze stanowiskiem przedstawionym przez wnioskodawców, jak również, mam nadzieję, wzbogacić ten projekt o przemyślenia posłów, którzy będą tam pracować. Dziękując za uwagę, chciałbym jeszcze raz podziękować panu doktorowi za przedstawienie swojego pomysłu i projektu inicjatywy ustawodawczej. Wydaje mi się, że jest niezbędne dalsze procedowanie nad tym projektem. Szkoda, że tak późno. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak będzie najlepiej. Kolejna sprawa, art. 9. Jeżeli już wrócimy, panie pośle, bo mówi pan do mnie, że... Może tak. Szanowni państwo, przeczytajmy, zobaczmy, jakie są różnice między dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym, i spójrzmy na skutki gospodarcze. Ja to przytoczę: ˝wejście w życie ustawy winno spowodować wzrost ilości sprzedawanych leków refundowanych oraz skuteczności leczenia, a w efekcie długofalowe korzyści dla całej gospodarki wynikające z tych faktów˝. Panowie, ja bym proponował nie naprawiać gospodarki kosztem kieszeni pacjenta. Dalej: ˝dodatkowym celem jest zwiększenie zyskowności branży aptekarskiej˝. Jeżeli tu czytamy o takich rzeczach, to warto by się zastanowić, o co tak do końca w tym zapisie chodzi. (Poseł Czesław Hoc: Wyciąga pan odwrotny wniosek.) Wyciągam bardzo dobre wnioski. Art. 9: ˝fundusz prowadzi stały monitoring całkowitej kwoty odpłatności za leki refundowane przez świadczeniobiorców w ciągu roku kalendarzowego˝. Tak, zgadzam się, tylko jest teraz kwestia tego typu. Jest tu mowa o równowartości trzykrotności minimalnego wynagrodzenia, ale jako wnioskodawcy nie określacie, czy dotyczy to wszystkich leków, czy dotyczy to leków, które są lekami oryginalnymi, niemających swoich tańszych odpowiedników. W tym przypadku może się pojawić takie zagrożenie, że niekiedy będzie to nadużywane i będą wypisywane droższe leki na zasadzie: a i tak fundusz na koniec roku ma szanse panu zwrócić, zwłaszcza że aby dokonać zwrotu tej kwoty, trzeba złożyć do funduszu odpowiednie oświadczenie, nie będzie się to działo automatycznie. Szanowni państwo, cenimy sobie projekty obywatelskie, cenimy sobie inicjatywę obywateli w tym temacie, w sprawie zmiany zdania, jesteśmy za tym, aby społeczeństwo stawało się coraz bardziej świadome tego, że ma możliwość i prawo zmiany pewnych działań, pewnych przepisów na swoją korzyść, cenimy sobie to, że te inicjatywy się pojawiają, ale jesteśmy zdania, że inicjatywa obywatelska powinna być jak najbardziej zrównoważona, szczególnie gdy chodzi o przepisy prawne dotyczące pacjenta, apteki, lekarza, bo wiadomo, że dobro pacjenta jest dobrem najwyższym. W związku z tym, że mamy możliwość poprawienia pewnych propozycji, które się tu pojawiły, pewnych rzeczy, które budzą mieszane odczucia, bo mamy możliwość poprawienia tego w komisji, Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego wnosi, aby ten projekt został skierowany do dalszych prac w komisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Przedstawiciele Obywatelskiej Inicjatywy Ustawodawczej! Wysoka Izbo! Praktycznie wszystkie kraje Europy Zachodniej od dawna mają tę wiedzę i zrozumiały, że państwo nie może szukać oszczędności w kieszeniach chorych pacjentów, bo jeśli pogorszy się ich zdrowie, to późniejsze leczenie i skutki choroby będą kosztowały więcej niż wynosiła początkowa oszczędność. Natomiast rząd PO i PSL nawet z dużym zadowoleniem jako swój wielki sukces ogłosił, że oto w roku 2012 zaoszczędzono 1,2 mld zł w wyniku ustawy refundacyjnej, co niestety w tłumaczeniu na okrutną rzeczywistość oznacza, że w tym roku co czwarty polski pacjent odszedł od okienka aptecznego i nie zrealizował recepty, bo nie było go na to stać. W państwach Europy Zachodniej o zastosowaniu danego leku decyduje lekarz w oparciu o najlepszą i aktualną wiedzę medyczną, tzw. EBM, czyli evidence-based medicine - medycyna oparta na faktach. W Polsce natomiast decyduje o tym urzędnik na podstawie rejestracji leków, czyli ChPL - charakterystyki produktu leczniczego, co w praktyce oznacza zwiększenie biurokratyzacji dla lekarza, a dla pacjenta większą liczbę leków z odpłatnością 100-procentową, czyli droższe leki. A zatem obywatelski projekt naprawia złe rozwiązanie w ustawie refundacyjnej, jest szansą dla pacjentów, lekarzy i aptek. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Paluch
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Rozumiem. Nie kwestionuję w żaden sposób kompetencji obecnego tutaj pana wiceministra, natomiast wyrażam żal, do czego mam prawo jako poseł. Jak to się woła na spektaklach: Autor! Autor! Od czasu tej nieszczęsnej ustawy z 12 maja 2011 r. gehennę przeżywają po prostu wszyscy uczestnicy procesu leczniczego, ponieważ ten zbiurokratyzowany, nieprzyjazny dla pacjentów, lekarzy i farmaceutów system wszystkie strony postępowania przyprawia o gorączkę, a zadowolony jest chyba tylko Narodowy Fundusz Zdrowia. Otóż chciałabym zwrócić uwagę, wyrażając szacunek dla autorów z Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej, na gehennę, istną gehennę, jaką przeżywają farmaceuci, aptekarze. Konsekwencjami najdrobniejszego błędu albo niezgodności - rozumiem, że pomyłki w PESEL-u teraz już można poprawiać - czy najdrobniejszego błędu formalnego popełnionego przez lekarza są dla farmaceuty nierozliczenie recepty, kara finansowa, którą go straszy fundusz, a w wypadku kilku takich sytuacji po prostu jednoznaczna groźba zerwania umowy o refundację. Taka sytuacja, w której jest jeden, że tak powiem, chłopiec do bicia w procesie leczniczym, jest po prostu sytuacją urągającą zasadom państwa prawa. (Dzwonek) Chodzi o pacjentów, na których się to skupia, i o systematyczny wzrost udziału pacjentów w odpłatności za leki - z 36,8% w roku 2011 do 40% w roku ubiegłym. To naprawdę urąga zasadom państwa demokratycznego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Moje pytanie kieruję do autorów inicjatywy ustawodawczej. Czy zapis w proponowanej zmianie dotyczący możliwości ordynowania leków pacjentom zgodnie z wiedzą i stanem klinicznym poza zapisem rejestracyjnym leków uchroni lekarzy przed konsekwencjami prawnymi w sytuacji wystąpienia działań ubocznych i powikłań polekowych, jeżeli w dokumencie rejestracyjnym nie będzie zapisana we wskazaniach jednostka chorobowa, na którą lekarz zlecił dany lek? Propozycja ta jest uzasadniona, ale myślę, że warto rozwiać wszelkie wątpliwości. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Rajmund Miller
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Znowu mylę. Ależ ja mam kolegę. Proszę państwa, przeceny leków co dwa miesiące doprowadziły do tego, że indywidualni aptekarze w Polsce stracili w 2012 r. 80 mln zł, w 2013 r. - 60, nie mając za to żadnej rekompensaty, nawet możliwości odpisania tego od podatku. Czy ministerstwo przewiduje jakiś system zrekompensowania tego właścicielom indywidualnych aptek, ponieważ przedsiębiorstwa nie mogą ponosić konsekwencji narzucanych im administracyjnych decyzji? Chciałbym państwu powiedzieć, że te decyzje często powodują, że po przecenie apteka musi sprzedawać lek taniej niż zakupuje go w hurcie. Proszę państwa, chciałbym jeszcze państwu powiedzieć jedno, że średnia marża apteki to 4,11 zł. Marże liczy się nie od wartości leku, tylko od limitu, panie pośle, w związku z czym zestawienie tych dwóch sytuacji spowodowało, że większość aptek jest dzisiaj w bardzo kłopotliwej sytuacji. Apteki indywidualne, a jest ich ponad 10 tys., nie są w stanie nadrobić tego sprzedażą parafarmaceutyków, ponieważ nie są w stanie dorównać aptekom sieciowym, które zakupują je w bardzo wysokiej liczbie i mogą taniej sprzedać. Jakie są działania ministerstwa, żeby nie doprowadzić do upadłości polskich indywidualnych aptek? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Przedstawiciele Inicjatywy Ustawodawczej! Panie Ministrze! Właściwie wybrzmiało to już w pytaniach, dosyć szeroko mówiłam na ten temat również w swoim wystąpieniu klubowym i mam jeszcze w tym zakresie pytanie, ponieważ charakterystyka produktu leczniczego to niezmiernie ważna kwestia. Nie mówię o tym dlatego, że jestem przeciwna wprowadzeniu zmian, wręcz odwrotnie - jestem za zmianami, tylko trzeba zrobić to w taki sposób, żeby chronić bezpieczeństwo polskiego pacjenta i polskiego lekarza, który wykonuje zawód medyczny. Jeśli chodzi o zastosowanie danego leku bez przeprowadzenia odpowiednich badań klinicznych - mimo że jest on świetny, stosowany według wiedzy klinicznej, jest to nowość lub tradycja w leczeniu danej jednostki chorobowej - to czy w przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub niekorzystnego efektu leczniczego związanego ze stosowaniem tego leku nie będzie to miało później ciężkich implikacji prawnych dla lekarza stosującego to leczenie? Nie chodzi o wątpliwości, czy chcemy wprowadzić tę zmianę w ustawie. Chodzi o to, czy państwo macie przygotowaną analizę, czy ewentualnie są przygotowane dodatkowe zapisy, które zabezpieczyłyby tę kwestię poza tą jedną wprowadzaną zmianą? Pytanie to kieruję również do (Dzwonek) przedstawicieli ministerstwa. Czy ministerstwo jest na etapie prac mających na celu wprowadzenie właśnie tego zapisu, mając na uwadze bezpieczeństwo polskiego pacjenta i polskiego lekarza? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Przedstawiciele Inicjatywy Ustawodawczej! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Padło trochę ciepłych słów pod adresem inicjatorów tego projektu ustawy, pewnie słusznie, ale nie ustrzegliście się państwo fałszywych tez i iluzorycznych rozwiązań, które zawarte są w uzasadnieniu. Bo w uzasadnieniu projektu ustawy wyczytałem, że projekt rozwiązuje najistotniejsze bolączki i dotychczasowe problemy związane z rozwiązaniami refundacyjnymi, w tym m.in. rozprawia się ze znacznym spadkiem dostępności leków refundowanych i wzrostem kosztów leczenia dla pacjentów. W tym momencie pojawiają się dwa pytania. Po pierwsze: Jak zbadano, jakie liczby charakteryzują ten znaczny wzrost kosztów leczenia i spadek dostępności leków refundowanych? W moim przekonaniu jest zupełnie odwrotnie. Prosiłbym o odpowiedź na to pytanie i państwa, i przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia. Druga kwestia, która jest z tym związana. Jakie rozwiązania w tym projekcie zmniejszą czy rozwiązują tę bolączkę, o której państwo mówicie, a więc problem tego drogiego leczenia i mniejszej dostępności? Natomiast kolejna kwestia to ustanowienie górnej granicy wydatków pacjentów na leki. (Dzwonek) Zgodnie z państwa propozycją NFZ miałby refundować pacjentom wydatki na leki przekraczające trzykrotność najniższego wynagrodzenia. Mam pytanie zarówno do państwa inicjatorów tego projektu, jak i do ministra zdrowia: Czy państwo macie wiedzę, ile jest takich przypadków w Polsce rocznie? Jakich głównie leków to dotyczy? Czy jest w ogóle możliwe takie zużycie leków przez jednego pacjenta? Dziękuję. (Oklaski)