Mówca: Adam Szejnfeld
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Historia lubi się powtarzać - jest takie powiedzenie - i mam wrażenie, że dzisiaj ona się powtarza, dzisiaj podczas debaty na tej sali, ale dzisiaj w sensie okresu, w którym żyjemy, dzisiaj, gdy słyszymy wypowiedzi przedstawicieli prawej strony naszego parlamentu, przypominają się wypowiedzi, postulaty, hasła, straszenie, budzenie niepokoju społecznego w Polsce sprzed 2004 r. Przypomina się debata o wejściu Polski do Unii Europejskiej. Przypominają się cytaty ludzi, którzy mówili, że Polska straci wolność, suwerenność. Dzisiaj mówicie państwo to samo. Przypominają się głosy twierdzące, że upadnie polska kultura, zatraci się polska tradycja, zbankrutuje polskie rolnictwo, a zachodnioeuropejski przemysł zaleje polski rynek konsumencki, zbankrutują polskie firmy, szczególnie zaś małe i średnie przedsiębiorstwa. I de facto, gdyby wsłuchiwać się w tamte głosy, należałoby sądzić, że Polski dzisiaj w ogóle nie ma, że właściwie nie wiadomo, po co państwo dzisiaj kruszycie kopie, bo wolnej i suwerennej Polski nie ma, ona została zniszczona w 2004 r. w postępującym procesie destrukcji. I teraz Anno Domini 2011 jesteśmy w jakimś punkcie geograficznym, w jakimś miejscu, które państwo nazywacie Polską, ale tego kraju nie ma, on został wcielony w coś, co się nazywa Unią Europejską, dla was świat wrogi, nieprzyjazny, z którym chcielibyście toczyć wojnę, tylko sił wam nie starcza. Chciałbym więc przypomnieć, co ta integracja z Unią Europejską Polsce dała, i zastanowić się nad tym, czy faktycznie Polska istnieje dzisiaj jako suwerenny, niepodległy, ale przede wszystkim gospodarczo, ekonomicznie silny kraj, czy jest tak, jak państwo mówicie. Podam tylko kilka przykładów, bo czas debaty, mimo że to jest debata długa, nie daje szansy na przytoczenie wszystkich informacji i danych. Zacznijmy od wskaźnika, który jest najpowszechniej używany, czyli produktu krajowego brutto. Od czasu wejścia Polski do Unii Europejskiej skumulowany wzrost produktu krajowego brutto wynosi 30%. W porównaniu do średniej Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę 27 krajów razem z nami, to jest 6%, a w przypadku piętnastki unijnej - tylko 5%. W 2010 r. różnica wzrostu produktu krajowego brutto w Polsce wynosiła 3,8%, a średnia unijna - 1,7%. Czy gdybyśmy nie wstąpili do Unii Wolności (Wesołość na sali), do Unii Europejskiej - przypomina się historia - to mielibyśmy tak silnie i dynamicznie rozwijającą się gospodarkę, która osiągnęłaby podwójny wzrost gospodarczy w porównaniu z całą silną Unią Europejską? W żadnym wypadku nie. Warto też wziąć pod uwagę to, co dla was zawsze jest przedmiotem zainteresowania, czyli żywy pieniądz, bo wy w ogóle nie dostrzegacie wszelkich innych wskaźników cywilizacyjnego rozwoju, rozwoju kulturalnego, dostrzegacie żywy pieniądz. Wobec tego weźmy pod uwagę żywy pieniądz. Jeśli chodzi o transfery finansowe Unia Europejska - Polska w latach 2004-2011, czyli w czasie, w którym Polska jest członkiem wspólnoty, otrzymaliśmy z Unii Europejskiej w sumie 49,9 mld euro. Do Unii Europejskiej w ramach naszych składek i zobowiązań przekazaliśmy 20,4 mld euro. Bilans netto wynosi dla nas prawie 30 mld euro. Trzeba to jeszcze przeliczyć na złote. Gdybyśmy to przedstawili w szczegółach, to polityka spójności dała Polsce 29,4 mld euro. W ramach wspólnej polityki rolnej polscy rolnicy dostali do kieszeni, w większości w formie żywej gotówki, 16,4 mld euro. Państwo w sposób szczególny ciągle bronicie polskiej wsi. Wobec tego odpowiedzcie na pytanie. Każdy z nas pamięta polską wieś sprzed 10 lat. Jak wyglądałaby ona dzisiaj, gdyby rolnicy nie dostali 16 mld euro? (Poruszenie na sali) Pozostałe przepływy stanowią kwotę 4,1 mld. (Głos z sali: A gdyby wieś miała więcej?) Weźmy pod uwagę politykę spójności, fundusze strukturalne i Fundusz Spójności. W sumie w latach 2004-2006 była to kwota 13,9 mld euro, w latach 2007-2013, czyli w tej perspektywie, przypomnę państwu - 67,3 mld euro. Razem to jest 81,2 mld euro. Gdyby to przeliczać według wartości obecnej złotówki, wobec relacji złotówki do euro, to byłoby to 365 mld zł - budżet państwa polskiego. Jak wyglądałby nasz kraj dzisiaj? Czy byłyby boiska, szkoły, przedszkola? Czy byłyby obiekty użyteczności publicznej, drogi, autostrady, koleje, gdyby nie te 300 mld zł, które otrzymaliśmy tylko dlatego, że jesteśmy w Unii Europejskiej, której tak nienawidzicie? I najchętniej chcielibyście, żeby Polska z niej wystąpiła. Jednak to są nie tylko pieniądze, które otrzymujemy na infrastrukturę i inne zadania. Weźmy pod uwagę sprawy, które przejawiają się w mniejszych wartościach. Ale czy nie są one dla nas ważne? Na przykład Europejski Fundusz Społeczny udzielił pomocy ponad 700 tys. bezrobotnych i dzięki temu ponad 400 tys. osób otrzymało w Polsce pracę. Osoby te do dzisiaj byłyby bezrobotne i pozostawałyby na garnuszku budżetu państwa. Oczywiście państwo podnieślibyście podatki po to, żeby mieć środki na utrzymywanie bezrobocia w Polsce, tak? Innym przejawem rozwoju Polski dzięki temu, że jesteśmy w Unii Europejskiej, jest wzrost napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski. Przypomnę, że ich skumulowana wartość na koniec 2010 r. wyniosła 144,6 mld euro. Powtórzę tę kwotę: ponad 144 mld euro. Tylko w roku minionym napływ tych inwestycji wyniósł 7,3 mld euro. 82,6% tego napływu - ponad 80% - pochodzi z krajów Unii Europejskiej. Czy ten proces istniałby, gdyby Polska nie była członkiem Unii Europejskiej, gdybyśmy nie byli krajem wiarygodnym politycznie i gospodarczo? To jest pytanie retoryczne. Podobnie przedstawia się sprawa bezpośrednich inwestycji polskich przedsiębiorstw za granicą. Wynoszą one 27,6 mld euro, ale 83% stanowią inwestycje w krajach Unii Europejskiej. Dlaczego? Dlatego, że jesteśmy członkiem Unii Europejskiej. Czy byłoby prawie 30 mld euro inwestycji, gdyby Polska nie była członkiem Unii Europejskiej? Nie byłoby. Podobnie przedstawiają się kolejne dane. Jeśli chodzi o przepływ prywatnych środków finansowych dzięki obecności Polski w Unii Europejskiej, to w latach 2004-2010, a więc w okresie członkostwa we Wspólnocie, wyniósł on 28,7 mld euro, ponad 130 mld zł. Tylko w minionym roku było to ponad 4,2 mld euro, a więc prawie 20 mld zł. Czy byłyby te pieniądze, gdybyśmy nie byli w Unii Europejskiej? Mieliśmy jedną z największych w historii Polski powodzi. Czy gdybyśmy nie byli w Unii Europejskiej, dostalibyśmy 105 mln euro pomocy z Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, prawie 0,5 mld zł, na wsparcie ludzi w tej tragedii związanej z powodzią? Nie dostalibyśmy. A jak przedstawia się polski eksport w porównaniu z okresem sprzed wejścia do Unii Europejskiej? Przypomnę państwu: 2003 r. - 47,5 mld euro, 2010 r. - 117,4 mld euro, ponad dwukrotny wzrost. Twierdzę, natomiast nie stawiam tezy, że jest tak dzięki temu, iż jesteśmy wiarygodnym, dobrze rozwijającym się krajem Unii Europejskiej. Wejście do Unii Europejskiej w aspekcie bilansu eksportu i importu dało nam także szansę zlikwidowania ujemnego salda. Dzisiaj mamy nadwyżkę, coś, o czym 7 lat temu chyba w życiu nie marzylibyśmy. I jest to nadwyżka w wysokości nie kilkuset milionów, ale ponad 15 mld euro. Oczywiście jesteśmy w sytuacji, w której musimy liczyć się ze skutkami kryzysu w niektórych krajach strefy euro. Te skutki kryzysu mogą nas dotknąć. Dlatego właśnie polski rząd nie tylko w ramach polskiej prezydencji, ale w ogóle w ramach wzmacniania oddziaływania Polski na sytuację w Unii Europejskiej, prowadzi działania na rzecz uzdrowienia sytuacji. Przypomnę, co do tej pory już osiągnięto: wzmocniono Pakt Stabilności i Wzrostu, zmodernizowano i dofinansowano Europejski Mechanizm Stabilności, powołano Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego, uchwalono tzw. sześciopak. Teraz przed nami najważniejsze zadanie: unia fiskalna, wprowadzenie sankcji półautomatycznych i innych rozwiązań. Na koniec, skoro mówiliśmy o przeszłości i o teraźniejszości, pomyślmy o przyszłości. Co byłoby, gdybyśmy posłuchali państwa, państwa reprezentujących antyunijne stanowisko na polskiej prawej stronie politycznej? (Głos z sali: Katastrofa.) Tak, to byłaby katastrofa. Byłaby to kompletna katastrofa i dla Polski, i dla polskiego społeczeństwa, nie tylko dla Unii Europejskiej. (Poruszenie na sali) Pierwsza i najdrobniejsza sprawa, jaką można byłoby tu przytoczyć, to wzrost kosztów kredytu, droższe kredyty. Jak by to wyglądało? Można by to syntetycznie opisać: złoty traci na wartości, frank pnie się w górę, jego wartość wzmacnia się, drożeją kredyty i biznesowe, czyli dla przedsiębiorców, i konsumenckie, w tym oczywiście hipoteczne. Jaki byłby tego skutek? Załamałby się rynek kredytowy w Polsce. Jaki byłby efekt tego załamania? Efektem byłoby zmniejszenie dostępności pieniądza, zaostrzenie wymagań banków wobec kredytobiorców, spadek płynności finansowej przedsiębiorstw i obywateli, wzrost stóp procentowych pożyczek kredytowych, a więc kosztów kredytu. Jaki jest efekt tych dwóch kryteriów? Po prostu następuje coś, co się nazywa, nie wiem, czy wszyscy państwo rozumieją, recesja, załamanie koniunktury w Polsce, wzrost zatorów płatniczych wśród przedsiębiorców, wzrost liczby bankructw firm, wzrost kosztów importu, w tym importu inwestycyjnego, wzrost cen towarów i usług. Co to pociąga? (Głos z sali: Katastrofa.) Wzrost inflacji, spadek siły nabywczej konsumentów, spadek optymizmu inwestycyjnego i konsumenckiego, w końcu załamanie się popytu, inwestycji, recesję, krach, bezrobocie. Jeżeli chcecie państwo w Polsce bezrobocia, jeżeli chcecie państwo, żeby gospodarka, polscy przedsiębiorcy nie byli w stanie tworzyć nowych miejsc pracy, ba, nawet utrzymać istniejących miejsc pracy, to nawołujcie do tego, żeby Polska nie działała na rzecz uzdrowienia sytuacji w Unii Europejskiej, a najlepiej żeby z niej wystąpiła. Dziękuję bardzo. (Oklaski)