Mówca: Kazimierz Michał Ujazdowski
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jest kilka cech polityki rządu w tej sferze. Pierwsza jest sprzeczna z kulturą umysłową Europy, to znaczy z empiryzmem i z racjonalnością. To jest myślenie magiczne. Właściwie Donald Tusk nie powiedział nam, co jest przedmiotem ustaleń szczytu Rady Europejskiej i na co gotowy jest zgodzić się polski rząd. Trochę przybliżył tę materię pan poseł Rosati, ale nie jest to wypowiedź w imieniu rządu. Znamy mechanizm pożyczkowy, który w moim przekonaniu jest całkowicie sprzeczny z polskim interesem, a także z doktryną, w której byliśmy zgodni, że rezerw banku narodowego nie narusza się dla celów niezasadnych. Dlaczego tak się dzieje? Dzieje się tak, dlatego że rząd w tej sprawie właściwie nie ma zadnia. To znaczy podąża on za inwencją tych, którzy zdanie mają, głównie inwencją Francji i Niemiec. Na tydzień przed szczytem Rady Europejskiej pan minister Dowgielewicz był bezradny, nie potrafił odpowiedzieć, jakie stanowisko przygotował rząd na szczyt Rady Europejskiej, podczas gdy politycy dojrzałych państw europejskich takich odpowiedzi w parlamentach udzielali. Oczekuje się od nas, że będziemy popierać właściwie każdą formę integracji europejskiej, bo w wypowiedziach Donalda Tuska nie postawiono żadnej granicy, nie określono, jakie jest jądro suwerenności, które nie podlega przeniesieniu. Notabene pan poseł Dariusz Rosati nie ma racji, kiedy mówi, iż współczesne rozumienie suwerenności polega na tym, że dowolny jej zakres może być przeniesiony na organizację międzynarodową, byle czynić to swobodnie. Jest takie pole suwerenności, które nie ulega transferowi. Jedyną znaną wypowiedzią rządu jest wypowiedź pana ministra Sikorskiego w Berlinie. Jeśli ją czytać literalnie, jako wiążącą, jest to wypowiedź uchylająca prymat polskiej konstytucji i jest to zapowiedź pełnej federalizacji polityki gospodarczej, poza podatkami dochodowymi, chociaż w tej sprawie wypowiedź pana ministra była niejasna. A więc chcę powiedzieć, że ci, którzy tak łatwo powiadają: więcej Europy, wypowiadają słowa zgody na federalizację polityki gospodarczej, otwierają drogę do wyższych podatków i wyższych kosztów pracy w Polsce. Ja nie rozumiem, dlaczego opozycja lewicowa tak bezrefleksyjnie popiera rząd w tej sprawie. Federalizacja polityki gospodarczej to mniej miejsc pracy i wyższe podatki - i tego żądają od nas te kraje, które rozpoznają swoje interesy należycie. To jest polityka niekonstytucyjna, właściwie zaciągacie państwo zobowiązania, które są sprzeczne z art. 90 konstytucji, który nie pozwala na przekazywanie dowolnego zakresu suwerenności, ale także z zapisami rozdziału dotyczącego finansów publicznych, które definiują budżet jako instytucję narodową i nie pozwalają na ingerencję jakichkolwiek struktur międzynarodowych w proces kształtowania budżetu. Jeśli chcecie to zrobić, to najpierw trzeba zmienić polską konstytucję, która notabene także nie pozwala na to, by jakakolwiek danina podatkowa miała podstawę inną niż ustawa. Ale rozumiem to stanowisko, bo to przecież na polecenie Donalda Tuska Grzegorz Schetyna nie poddał pod głosowanie projektu nowelizacji konstytucji, który dawał polskiemu parlamentowi uprawnienia takie, jakie mają parlamenty we Francji i w Niemczech, uprawnienia do aktywnego korzystania z mechanizmów lizbońskich. Dlaczego tak robicie? Dlatego że chcecie robić politykę po kryjomu - po kryjomu, jeśli chodzi o opinię publiczną. Nie chcecie definiować swojego stanowiska, zanim zdefiniują je prawdziwi aktorzy polityki europejskiej, unikacie parlamentu - nie było takiego wydarzenia w historii wolnej Polski, żeby w exposé premiera nie pojawiła się koncepcja polskiej polityki zagranicznej - i obawiacie się nacisku opinii publicznej. Uważacie, że obywatele nie mają prawa korzystać z prawa do zgromadzeń publicznych w sprawach istotnych dla Polski. Ale tak jest dziś (Oklaski) - dzisiaj to nacisk opinii publicznej jest tym czynnikiem, który może wymóc powrót polskiej polityki zagranicznej do podmiotowości. I to nie jest prawda, panie pośle - zwracam się do pana prof. Rosatiego - że nie było takiego momentu w historii wolnej Polski po wejściu do Unii czy w momencie wchodzenia do Unii, w którym nie było konsensusu. Był konsensus, ale to był konsensus w latach 2003-2005 w sprawie podmiotowej roli Polski w Unii Europejskiej, w sprawie aktywnej roli Polski w Europie Środkowej, która nie jest alternatywą dla Unii Europejskiej, ale jest istotnym obszarem naszej polityki, i w sprawie strzeżenia dziedzictwa chrześcijańskiego i wyłączenia prawodawstwa Unii w obszarze podstawowych kwestii dotyczących moralności i światopoglądu. I ten konsensus został przez Platformę Obywatelską złamany (Oklaski), a powrót do tego konsensusu nie jest możliwy bez aktywizacji opinii publicznej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)