Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2019-04-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam podobne odczucia, niestety, bo mimo że chciałam dokończyć pytanie, pani marszałek dyskutowała z salą i nie mogłam go dokończyć. Ale nie stało się nic złego, dokończę w trakcie oświadczeń. Debata, którą prowadziliśmy przed chwilą, była debatą bardzo ważną. Stąd tylko przykrość, że nie można było nawet sformułować pytań. Dwie kwestie. Pierwsza, której nie dokończyłam. Prosiłam, proszę i będę prosiła o to, byśmy w ramach takich debat dowiadywali się, jak rozwiązywane są problemy - problemy ważne dla seniorów, nie dla rządzących, nie dla parlamentarzystów. Dla seniorów. O takich trzech problemach chcę powiedzieć. Oczywiście mogę się zwrócić i zwrócę się z interpelacją, będę prosiła o odpowiedź, ale wydawało mi się, że to jest stosowne miejsce. Pierwsze pytanie dotyczy długiego oczekiwania na wizytę u lekarza. To pytanie zadałam, więc nie będę go powtarzała. Drugie pytanie dotyczyło sytuacji sędziwych chorych w szpitalach. Szanowni państwo, ta sytuacja wydaje się... Było onegdaj, bardzo dawno temu, takie powiedzenie, ukute chyba przez władze PRL-u: pomagajmy partii czynem, umierajmy przed terminem. Bardzo często ludzie, którzy przychodzą do mnie na dyżury czy dzwonią, płaczą, że są traktowani w szpitalu jak niepotrzebne, połamane krzesło czy inny sprzęt, a nie jak człowiek, człowiek stary, człowiek chory. Rozumiem, że szpital nie może nic na to poradzić, jeśli ma połowę składu medycznego, opieki medycznej, nie ma lekarzy. Cóż ma zrobić pielęgniarka? Dlatego chciałam zadać pytanie: Co robi się w tej kwestii? Nie interesują mnie dane statystyczne, interesuje mnie konkret. Pytam w imieniu starych ludzi, ludzi chorych. Wreszcie kolejne, trzecie i ostatnie pytanie. Dotyczy ono mieszkań zakładowych. Taka była rzeczywistość PRL-u: państwo budowało mieszkania zakładowe czy też zakłady budowały swoje mieszkania. W tych mieszkaniach ludzie mieszkają od 30, 40, 50, 60 lat. Ale teraz ci, którzy mieszkają w tych mieszkaniach 40 czy 60 lat, są wyrzucani na bruk lub sprzedawani, jak połamane krzesła, wraz z budynkiem. Dzieją się dwie straszne krzywdy. To przede wszystkim krzywda tych ludzi, którzy chyba zasłużyli na coś lepszego niż to, że ich się wyrzuca lub sprzedaje. Sprzedaje ich się razem z budynkiem. Kupuje to prywatny właściciel i on strasznie im dokucza albo cynicznie proponuje inne rozwiązanie: że da odszkodowanie w wysokości 40%, 50%, 60%, ale suma ta nie wystarczy na zakup mieszkania. Ci starzy, sędziwi ludzie mogliby wziąć kredyt, ale nie pozwala im na to niziutka emerytura. Dowiadywałam się o to i w stosownym ministerstwie odpowiedziano mi, że jest przygotowana ustawa. Chcę tylko spytać - i będę prosiła o odpowiedź na piśmie - czy ta ustawa wejdzie jeszcze do Sejmu i czy będziemy mogli nad nią procedować, bo ona jest niezmiernie ważna. Wydaje mi się, że dość jasno i niepolitycznie przedstawiłam problem, ale problem musi zostać rozwiązany przez rząd. Skoro jest ustawa, to kiedy będziemy nad nią procedować? Kiedy zostanie rozwiązana sytuacja tych ludzi, starych ludzi poniewieranych tylko z tego z powodu, że pracowali w jakimś zakładzie i stamtąd mają mieszkania? Jest jeszcze jeden problem. Te budynki często są kupowane za bezcen, ale potem, po wyrzuceniu tych ludzi, są sprzedawane za ho, ho wielkie pieniądze. Na tym niewątpliwie bardzo traci całe społeczeństwo, więc może warto uregulować także tę kwestię. Wierzę, że ona w owej ustawie również jest uregulowana. Zatem kiedy to będzie przedstawione nam, posłom? Dziękuję bardzo.