Mówca: Tomasz Latos
Data: 2016-06-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym bardzo podziękować panu ministrowi za bardzo szczegółowe wyjaśnienia. Zresztą na posiedzeniu komisji również pan bardzo merytorycznie i szczegółowo odpowiadał na pytania. W znacznym stopniu wyręczył mnie pan z obowiązku i konieczności odnoszenia się do wielu zagadnień, które były tu poruszane. Ja zresztą starałem się zawsze, ilekroć występowałem jako sprawozdawca komisji, nie wchodzić w rolę obrońcy takich czy innych racji, jak to się czasami zdarza, ale ta dzisiaj, bardzo gorąca i, nie będę komentował, jaka jeszcze dyskusja, spowodowała, że nieco jednak odstąpię od tego mojego zwyczaju. Szanowni państwo, podkreślę jeszcze raz, może się zdarzyć, że w całej Polsce samorządy na leczenie, a nie na programy profilaktyczne, przekażą 0 zł. Tak może się teoretycznie zdarzyć, dlatego że nie ma tu jakiegokolwiek obowiązku, aby te świadczenia były realizowane z pieniędzy samorządowych. Może być tak, jak jest to robione w tej chwili, i doprawdy nie ma w tej ustawie zapisanego żadnego przymusu. Dalej, druga rzecz, o której też mówił pan minister, a tutaj wieszczono swoisty Armageddon. Wracamy do tych zapisów, które były kiedyś, i z tego powodu nie było żadnej katastrofy w roku 2010, w roku 2009, kiedy państwo rządziliście, czy też w ogóle wcześniej, przed rokiem 2011, kiedy ustawa o działalności leczniczej weszła w życie. A więc nie wróżcie państwo upadku szpitali, podając nawet procenty, można by zapytać, na jakiej podstawie i w jaki sposób wyliczane. Nie mówcie też państwo, że jacyś biedni chorzy będą musieli dojeżdżać kilkaset kilometrów do najbliższego szpitala, bo to by oznaczało, że wszyscy polscy pacjenci, którzy mieszkają w centrum Polski, musieliby się leczyć za granicą, bo mamy kraj takiej, a nie innej wielkości. Krótko mówiąc, było w tym wszystkim bardzo dużo populizmu i demagogii. Ja sobie cenię w tym, co państwo tu mówili czy mówili na posiedzeniu komisji, pewną dyskusję, nie tylko polityczną, bo, umówmy się, było tu przede wszystkim dużo polityki, ale też potraktujmy to jako pewne wyzwanie intelektualne, na zasadzie różnego spojrzenia na ustawę ze względu na to, kto jest w opozycji, a kto jest koalicji. Jednak w ramach tego dyskursu politycznego starajmy się trzymać pewnych faktów. My oczywiście możemy się różnić, i z pewnością się różnimy. Nie chcę tu przywoływać przykładów prywatyzacji czy planów prywatyzacyjnych i odpowiedzialności takich czy innych osób za to, bo to... (Poseł Elżbieta Radziszewska: Proszę je przywołać.) Pani poseł, bardzo bym prosił, żeby pani nie przeszkadzała. Ma pani taki nieładny zwyczaj, że komentuje pani na okrągło... (Poseł Elżbieta Radziszewska: Ale proszę przywołać te plany prywatyzacyjne.) ...wystąpienia, ktokolwiek tutaj przemawia. Nie jest to naprawdę elegancka forma, pani poseł. (Poseł Elżbieta Radziszewska: Łatwo oskarżać.) Dlatego też (Dzwonek) nie oskarżam i zostawmy to na inną dyskusję, chętnie z panią w taką polemikę wejdę. (Poseł Elżbieta Radziszewska: Proszę teraz powiedzieć głośno.) Natomiast, szanowni państwo, z pewnością nie jest eleganckie i nie jest nowoczesne, trzymając się pewnego nazewnictwa, mówienie nieprawdy, ponieważ wszyscy samorządowcy, którzy chcieli zabrać głos w dniu dzisiejszym, głos zabrali. W ogóle przyjęcie pewnego stylu... Powiem tak, uważam, odkąd tutaj jestem, że są pozytywne i negatywne wzorce, tak jak i w życiu, tak jak i w życiu prywatnym. I warto, szanowny panie pośle, czerpać jednak z tych pozytywnych wzorców, które są może mniej spektakularne... (Poseł Elżbieta Radziszewska: Pani marszałek...) ...i dużo rzadziej trafiają do mediów i przebijają się w takiej czy innej formie. (Poseł Elżbieta Radziszewska: Co to za pouczanie posłów?) Pozwoliłem sobie na ten komentarz, ponieważ pani marszałek udzieliła mi wcześniej takiego prawa, mówiąc, że będę mógł się do tego, co się tu wydarzyło, odnieść na końcu. (Poseł Elżbieta Radziszewska: Nikt panu nie daje tego prawa.) Dziękuję wszystkim państwu za dyskusję. Żałuję, że są takie osoby, które, jak widzę, nie potrafią pohamować się, aby cały czas nie prowadzić dyskusji z osobą przebywającą na mównicy. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Elżbieta Radziszewska: Bo pan nie jest superposłem.)