Mówca: Witold Pahl
Data: 2014-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rzeczywiście pan minister wyręczył mnie z obowiązku udzielenia odpowiedzi na szereg pytań, ale warto rzeczywiście zwrócić uwagę na ten ostatni element wypowiedzi pana ministra, który w trakcie przedstawiania projektu także chciałem mocniej uwypuklić. Chodzi o kwestię aktywności stron. Rzeczywiście chodzi o kwestie dotyczące kontradyktoryjnego charakteru postępowań i tych obowiązków informacyjnych, które zostały w tym projekcie nałożone na sąd. To sąd będzie obowiązany pouczyć stronę, w jaki sposób zamierza przystąpić do uzasadnienia, czy będzie ono ustne, a w konsekwencji skierować uwagę zainteresowanych stron na ewentualne dalsze postępowanie w sprawie. Jest to bardzo istotny element. Oczywiście pozostaje kwestia dotycząca odpowiedzialności za słowo i pewnego sceptycyzmu co do skali tych uzasadnień, który przejawiał tutaj w pytaniach i towarzyszył nam już w 2010 r. Sędziowie bardzo wyraźnie podkreślali brak uzasadnienia takiej formuły kończenia sprawy. Doświadczenia, które są szczególnie udziałem apelacji dolnośląskiej, gdzie właściwie już wszystkie instancje, jeśli chodzi o procedurę cywilną, ten e-protokół stosują, pozwoliły nam na pełne przekonanie, że w sprawach prostych, niezawiłych, gdzie rzeczywiście często jest tożsamość prawna przedmiotu sporu, chociażby w sprawach o zaległości czynszowe, w sprawach lokalowych, a więc tych sprawach, które mają stosunkowo prosty charakter faktyczny i prawny, nie ma żadnego problemu. Właściwie każda sprawa jest podobna do innej, różnią się tylko nazwiskiem strony powodowej lub pozwanej. Z tego tytułu należy uznać, że w tej części wprowadzenie takiej formuły w sposób znaczący przyspieszy postępowania, szczególnie w dużych sądach. Mam tutaj na myśli przede wszystkim sądy warszawskie. Jeśli chodzi o kwestię wyroku reformatoryjnego, chciałbym zwrócić uwagę na brak obowiązku sporządzania uzasadnienia z urzędu w przypadku wydawania tego typu wyroku. Jest to z pewnością temat do dyskusji na poziomie prac w podkomisji. Jest również postulat, który, jak wspomniał pan minister Królikowski, wynika z oceny dokonanej przez ministerstwo. Nie obawiałbym się tej powagi rzeczy osądzonej. W dalszym ciągu uważam, że kwestia większej aktywności stron w tym zakresie w żaden sposób tego nie ogranicza ani nie stoi w sprzeczności z zasadą dostępności sądu, tym bardziej że dalej istnieje możliwość wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie takiego uzasadnienia z urzędu. Ostatnia kwestia, która rzeczywiście może budzić wątpliwości i której może pan minister tak szeroko nie omówił, podnoszona przez Naczelną Radę Adwokacką i z pewnością również przez rzeczników patentowych, dotyczy dóbr osobistych, czyli obrazu z posiedzenia. Tutaj oczywiście jesteśmy otwarci na argumenty, na dyskusję, ale proszę zauważyć, że zagadnienie ważnego interesu publicznego lub prywatnego ma już swoje utarte znaczenie również w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Często jest to podstawą do tego, aby sąd mógł decydować o tym, w jakim trybie prowadzić postępowanie. A więc tymi samymi przesłankami będzie kierował się sąd przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym odmówieniu wydania zapisu obrazu i dźwięku. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Myślę, że wypowiedź pana ministra, jak również moje odpowiedzi na państwa pytania stanowią bardzo dobrą podstawę do rozpoczęcia prac w Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach i wnoszę o skierowanie do niej tego projektu. Bardzo dziękuję. (Oklaski)