Mówca: Dariusz Bąk
Data: 2021-12-08 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Każda okrągła rocznica, tak jak ta, która przypomina nam, że 40 lat temu ogłoszono stan wojenny, aby zdusić ˝Solidarność˝, przynagla nas do głębszej refleksji nad tym, co było, ale też nad obecnym stanem polskich serc. Ten dramatyczny czas - dziś tak określany - to był bezduszny akt przemocy władzy ludowej wobec własnego narodu. Trzeba nas było kolejny raz zdeptać, poranić, upodlić, próbować złamać, trzeba było zamknąć usta prawdziwie polskim poetom, pieśniarzom, artystom, aby nie porywali tłumów serc na ulicy, gdzie pieśń i równy krok prowadziły ku przemianom, ku upragnionej wolności. Czołgi, okrucieństwo, pałki, świst kul, posiniaczone plecy pobitych, płacz kobiet, strach dzieci i śmierć niewinnych ludzi - oto żniwo tamtego czasu. Oznaczało to kolejne trudne święta Bożego Narodzenia w naszej historii, bez radosnego kolędowania, bez nadziei, bez wolności. Wszystko przepadło? Pytaliśmy samych siebie. Nie przyjdzie świt? Obozy internowanych będą przepełnione? W więzieniach nie otworzą bram? W takiej chwili zawsze pomaga pieśń, na nowo pozwala uwierzyć, że, cytuję: orzeł biały jeszcze raz skrzydła rozwinie, jeszcze zerwie pęta z nóg gotów do lotu. Koniec cytatu. I ci, którym połamano skrzydła, na nowo zaczynają śnić wolną Polskę, jak ojcowie, którzy zostawili nam swoje pieśni i serdeczny przykaz: nigdy nie wolno się poddać. Trzeba czuwać, aby na dźwięk złotego rogu być gotowym. Zaczynali solidarni śpiewać też własne pieśni, bo to była ich historia, dzieje na nowo pisane krwią, bolesnymi ranami i bliznami, które pozostają na zawsze. Ważne jest też, aby pamiętać o tamtych dniach, o wydarzeniach, przeżyciach, cierpieniu upokorzonego narodu i bezduszności, niezrozumiałym okrucieństwie władz i hańbie zdrady. Ważne jest też, czy tamte dni nas czegoś nauczyły, czy mury, które miały runąć, znowu będą rosnąć i czy po dwóch stronach murów będzie: to oni, a to my, a nasz stosunek do ojczyzny... Kto i dla kogo chce otworzyć na oścież drzwi naszego kraju? Solidarni w swoim hymnie śpiewali, cytuję: a jeśli ktoś nasz polski dom zapali, to każdy z nas gotowy musi być, bo lepiej, byśmy, stojąc, umierali niż mamy, klęcząc, na kolanach żyć. Ci, co śnili wolną Polskę - w każdym okresie dziejowym - wiedzieli, że wolnej Polski granic polski żołnierz musi strzec i dochować musi wiary tym, co dali za nią krew. Nieść wysoko ich sztandary i pamiętać tamten śpiew. Póki Polska żyje w nas, póty nie zginie. Koniec cytatu. Nie zginie. Głęboko w to wierzę, bo przeżyłem tamten czas przed 40 laty jako ten, któremu władza komunistyczna nie ufa, którego pozbawia pracy za nadmiar honoru, którego smaga jak wszystkich działaczy ˝Solidarności˝. Dzisiejsze kłamstwa wylewane na głowy wiernych ojczyźnie patriotów mają nas pogrążyć, oddalić w zapomnienie bohaterstwo ˝Solidarności˝ i zepsucie czerwonych działaczy komunistycznych. Dziś na nowo lewica chce mieć decydujący głos. Czy uda się jej stłamsić ducha narodu? Nasze orle skrzydła, choć tyle razy połamane, wciąż grają, jeszcze polskie pieśni znają. Cytuję: A te skrzydła jak sztandary niepodległej, starej wiary jeszcze mają blask. Choć zmalały, spopielały, jeszcze siły nie straciły, jeszcze są, jak dawniej były, jeszcze skrzydła dawnej chwały mogą unieść nas. I uniosą, byle razem nieść ojczyznę ku przyszłości - rozumnie, po swojemu, po polsku. A tym, którym przeszkadzają nasi żołnierze na wschodniej granicy, przypomnę słowa Henryka Sienkiewicza, autora ˝Trylogii˝. Cytuję: Oddałbym cały mój talent, gdybym mógł włożyć mundur żołnierza polskiego. Mogą burzyciele świata gubić narody i niszczyć księgi, ale nie stłumią nigdy w ustach ojców naszych pieśni, którymi przypominają dzieciom, że miały ojczyznę. Koniec cytatu. My ją jeszcze mamy i gwiazda Polski nie zgasła. Dziękuję. (Oklaski)