PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Miron Sycz
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Proszę wybaczyć mi spóźnienie, ale biegłem. Może to dobrze, że moja wypowiedź została przesunięta na zakończenie wystąpień przedstawicieli klubów i mogłem w ten sposób odpocząć, ale że mam 3 minuty, mogłem sobie pozwolić i na ten tekst. (Poseł Piotr Zgorzelski: Już tylko 2,5 minuty.) Drodzy państwo, ograniczę się do tej części poprawek, które zaproponował Senat, a które rozpatrzyła sejmowa Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Stwierdzam, że popieramy jednomyślnie stanowisko komisji, a to oznacza, że opowiadamy się za przyjęciem poprawek od 1. do 4. oraz odrzucenie poprawek od 5. do 7. W trakcie posiedzenia senackiej Komisji Środowiska pewne wątpliwości budziły zapisy art. 25 przyjęte przez Wysoką Izbę w dniu 10 maja 2013 r. Senat zaproponował rozszerzenie listy podmiotów, które mogą zawierać dobrowolne porozumienia w zakresie zagospodarowania wielomateriałowych odpadów opakowaniowych oraz odpadów opakowaniowych po środkach niebezpiecznych. Uważamy, iż zapis o możliwości zawierania takich porozumień przez organizacje samorządu gospodarczego jest wystarczający i nie powinien być poszerzany o inne podmioty prawne. Pragnę też podkreślić, że organizacje samorządu gospodarczego nie są powołane do osiągania zysków w przeciwieństwie do innych podmiotów gospodarczych, a celem działania organizacji samorządu gospodarczego jest osiągnięcie celów przy możliwie najniższych kosztach. Członkowie tych organizacji nie mają prawnych możliwości partycypowania w ewentualnych przychodach z działalności tych organizacji, a jedynym obowiązkiem organizacji samorządu gospodarczego jest realizacja działań na rzecz przedsiębiorców. Po analizie liczby istniejących organizacji samorządu gospodarczego możemy stwierdzić, że nie ma obawy, aby te organizacje nie podołały realizacji dobrowolnych porozumień w zakresie zagospodarowania wielomateriałowych odpadów opakowaniowych oraz odpadów opakowaniowych po produktach niebezpiecznych. W imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska popieram stanowisko przedstawione w sprawozdaniu Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Będziemy głosować zgodnie z przedłożonym Wysokiej Izbie sprawozdaniem komisji zawartym w druku nr 1454. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Edward Czesak
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zmiana, jaką zaproponował Senat w art. 25 ust. 1, miała poszerzyć, a raczej stworzyć korzystniejsze możliwości zawierania porozumień przez inne podmioty nieobjęte zapisami w uchwalonej 10 maja ustawie. Zgodnie z zapisami ustawy porozumienie z marszałkiem województwa w zakresie utworzenia i utrzymania systemu zbierania, transportu i odzysku lub unieszkodliwiania odpadów opakowaniowych zawierać może organizacja samorządu gospodarczego reprezentująca grupę przedsiębiorców wprowadzających produkty w opakowaniach, w tym środki ochrony roślin. Panie ministrze, czy fakt, że nie udało się stronie rządowej znaleźć kompromisu, nie spowoduje ponownego wprowadzenia tą ustawą ograniczeń dla części podmiotów chcących prowadzić działalność w systemie gospodarki opakowaniami i odpadami opakowaniowymi? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Poślednia
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałabym w tym miejscu bardzo serdecznie podziękować za pracę i współpracę w imieniu całej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Poprawki, które Senat zaproponował do ustawy przyjętej 10 maja, świadczą o tym, że nie było dużej potrzeby wprowadzenia poprawek. Jedna merytoryczna poprawka i kilka nieścisłości legislacyjnych świadczy o tym, że Sejm, uchwalił dobrą ustawę. Serdecznie dziękuję także wszystkim klubom parlamentarnym, które w tej chwili właściwie zgodnie poparły kwestię przyjęcia bądź odrzucenia poprawek Senatu. Myślę, że przyjęta i podpisana później przez prezydenta ustawa będzie jak najbardziej mogła służyć tym, którzy będą musieli działać zgodnie z jej przepisami, chociaż jest dość skomplikowana, ale przede wszystkim służyć będzie ochronie środowiska. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Jerzy Kozdroń
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach o uchwale Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił w dniu 10 maja 2013 r. ustawę o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego. Dla przypomnienia chciałbym państwu podać, że dotyczyło to przestępstw przeciwko wolności seksualnej. Chodziło tutaj o taką zasadę, że wprowadziliśmy publiczny tryb ścigania przestępstw bez konieczności składania wniosków o ściganie. Jednocześnie wprowadzono do procedury karnej szczególne wymogi w zakresie przesłuchiwania osób pokrzywdzonych i osób małoletnich będących ofiarami m.in. przestępstw przeciwko ich wolności seksualnej, jak i przeciwko wolności w ogóle czy też przestępstw przeciwko opiece i rodzinie. Do tej ustawy Senat w dniu 6 czerwca zgłosił dwie poprawki. Jedna dotyczy art. 147 § 2. Senat twierdzi, że jest to w zasadzie taka poprawka ujednolicająca, terminologiczna, i proponuje zastąpić w art. 147 § 2 K.p.k. słowo ˝niebezpieczeństwo˝ słowami ˝uzasadniona obawa˝, powołując się na to, że przecież w art. 185a, art. 185b i art. 185c używamy określenia stanowiącego, że zachodzi uzasadniona obawa. Dlatego żeby ujednolić terminologicznie Kodeks postępowania karnego, trzeba zastąpić słowo ˝niebezpieczeństwo˝ tym oto określeniem ˝uzasadniona obawa˝. Komisja Nadzwyczajna nie podzieliła stanowiska Senatu. Doszliśmy do wniosku, że to nie jest tylko ujednolicenie terminologiczne. Mamy tutaj do czynienia przede wszystkim z różną materią, to jest materia merytoryczna. Bo co mówi kodeks w art. 147 § 2? Mówi, że świadka lub biegłego można przesłuchać przy pomocy urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk, w sytuacji kiedy zachodzi niebezpieczeństwo, że powtórne przesłuchanie tego świadka będzie niemożliwe. O co więc chodzi? Chodzi o taką sytuację: świadek jest obłożnie chory, zachodzi realne niebezpieczeństwo śmierci i tego dowodu powtórzyć nie można, czyli to niebezpieczeństwo musi być realne. Natomiast uzasadniona obawa dotyczy takiej oto sytuacji: można przesłuchać tego pokrzywdzonego małoletniego na podstawie art. 185a, w warunkach wynikających z art. 185a czy art. 185b, czy art. 185c, tylko że przepisy proceduralne mówią, że będzie to szkodliwe ze względu na jego stan psychiczny. A więc niebezpieczeństwo braku możliwości przesłuchania nie zachodzi. W związku z tym mamy tutaj merytoryczne różnice w tym określeniu. Dlatego wnosimy o odrzucenie tej poprawki. Zgadzamy się natomiast, jeżeli chodzi o poprawkę 2., że jest ona taka dookreślająca. Skoro ten Senat jest już takim purystą, to niech mu będzie. W związku z tym przychylamy się do tego wniosku i wnosimy o uwzględnienie poprawki 2. Dziękuję serdecznie.
Mówca: Tomasz Szymański
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska dotyczące uchwały Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego, zawartej w druku nr 1419. 10 maja 2013 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego, załączoną do sprawozdania Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego, zawartym w druku nr 532, poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, zawartym w druku nr 757, oraz poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego, zawartym w drukach nr 998 i 1277. 6 czerwca 2013 r. Senat podjął uchwałę w sprawie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego, którą do uchwalonej przez Sejm ustawy wprowadził dwie poprawki. I tak pierwsza poprawka, o czym poseł sprawozdawca wspomniał, dotyczy zastąpienia wyrazu ˝niebezpieczeństwo˝, znajdującego się w art. 2 pkt 2 lit. a, w § 2, wyrazami ˝uzasadniona obawa˝. Zdaniem Senatu wprowadzenie tejże poprawki spowoduje ujednolicenie terminologii ustawy, w której w przepisach o podobnym kontekście ustawodawca posługuje się wyrażeniem ˝jeżeli zachodzi uzasadniona obawa˝. Ponadto w opinii Senatu proponowane wyrażenie wydaje się trafniejsze. W opinii z kolei Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska poprawka ta, tak jak słusznie zauważył poseł sprawozdawca, nie ma tylko wymiaru redakcyjnego i nie oddaje istoty nowelizacji tegoż artykułu. Jej merytoryczny aspekt dotyczy niebezpieczeństwa niemożliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w dalszej fazie postępowania ze względu, tak jak tutaj zostało wspomniane wcześniej, na przykład na bardzo zły stan zdrowia świadka bądź biegłego. Druga poprawka dotyczy zmiany brzmienia § 1 znajdującego się w art. 2 w pkt 4, w art. 185d. Zgodnie z brzmieniem zawartym w uchwale Senatu rozszerzona zostaje możliwość przesłuchiwania pokrzywdzonych i świadków w pomieszczeniach znajdujących się poza siedzibą sądu. Intencją Senatu przy formułowaniu tejże poprawki było wytworzenie podczas przesłuchania atmosfery zaufania i otwartości, którą zapewnić mogą mniej sformalizowane, mniej oficjalne warunki, w których odbywa się rzeczone przesłuchanie. Zdaniem Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska pierwsza poprawka, nie oddając istoty i ducha noweli art. 147 § 2, nie zasługuje na akceptację, natomiast druga wpłynie pozytywnie na atmosferę, w której przesłuchiwani będą pokrzywdzeni i świadkowie, zwłaszcza małoletni. Warto dodać, iż rozszerzenie możliwości przesłuchiwania tychże osób poza siedzibą sądu spotkało się z pozytywną opinią (Dzwonek) środowisk sędziowskich. Mając na uwadze powyższe, Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska będzie głosował za odrzuceniem poprawki nr 1 Senatu i przeciw odrzuceniu poprawki nr 2. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak, jasne.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pan poseł podkreślił bardzo ważną rzecz, nie tylko dotyczącą przestępstw gwałtu, czyli wymiar sprawiedliwości i orzeczenia polskiego wymiaru sprawiedliwości niekiedy kompletnie nieadekwatne do popełnionego czynu. Albo jest to zbrodnia, a kara jest znikoma, albo jest to, można powiedzieć, występek, a kara jest ponad to. Ostatnimi czasy jesteśmy świadkami takich właśnie zachowań w polskim wymiarze sprawiedliwości. Co do zasady nie jestem zwolennikiem represyjności, a poprawka zgłoszona przez Prawo i Sprawiedliwość jakby zmierza w stronę jeszcze większej represji. To jednak nie zmienia faktu, że Wysoka Izba powinna się na tym skupić i rozwiązać ten problem, bo każdy z nas widzi pokazywany w telewizji i różnego rodzaju przekazach pewnego rodzaju problem w polskim wymiarze sprawiedliwości. Nie chciałbym tutaj podawać przykładów, ale ostatni przykład młodego chłopaka, który poszedł do więzienia, a tak naprawdę jego stan psychiczny i fizyczny na to nie pozwalał, daje nam do myślenia i chciałbym, żeby to był jakiś początek zmian w wymiarze sprawiedliwości. Natomiast jeśli chodzi o meritum i o to sprawozdanie, Klub Poselski Ruch Palikota podczas prac w komisji głosował za odrzuceniem 1. poprawki i za przyjęciem 2. Tak samo będziemy głosować w bloku głosowań. Jeszcze raz zaznaczę, że jesteśmy otwarci na zmiany wymiaru sprawiedliwości. Możemy polemizować z tym, czy to musi być tak, jak to proponuje Prawo i Sprawiedliwość, ale na pewno warto sprawdzić, co nie gra. Pan poseł Duda mówił tutaj o karach, które dotyczą przestępstw gwałtu, ale również w przypadku innych przestępstw niestety kary pozostawiają wiele do życzenia. Myślę, że to jest początek pewnego rodzaju zmian. Mam nadzieję, że jeszcze w tej kadencji będziemy mogli usprawnić polski wymiar sprawiedliwości. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Zych
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego zapoznał się ze sprawozdaniem Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach odnoszącego się do poprawek Senatu zgłoszonych do nowelizacji Kodeksu karnego i Kodeksu postępowania karnego. Uznając stanowisko komisji za zasadne, głosować będziemy zgodnie z jej rekomendacją. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Po przeanalizowaniu treści poprawek zaproponowanych przez Senat do ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego, druki nr 1419 i 1429, Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej akceptuje poprawkę nr 2 odnoszącą się do rozszerzenia możliwości przesłuchiwania świadków i pokrzywdzonych w bardziej komfortowych dla nich warunkach, a więc poza siedzibą sądu, natomiast poprawka nr 1 nie może być przez nas przyjęta i będziemy głosować za jej odrzuceniem, ponieważ zgadzamy się ze stanowiskiem, że pojęcia ˝niebezpieczeństwo˝ i ˝uzasadniona obawa˝ w przypadku tych przepisów nie są tożsame, a zatem nie powinny być traktowane jako wzajemnie zastępowalne. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie pośle. Zakończyliśmy wystąpienia klubowe i przystępujemy do pytań. Czy ktoś chciałby dopisać się jeszcze do listy pytań, zanim ją zamknę? Jeśli nie, to uważam listę za zamkniętą. Ustalam czas na zadanie pytania na 1,5 minuty. Jako pierwszy pytanie zada pan poseł Andrzej Romanek z Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska. Bardzo proszę.
Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam do pana takie pytanie. Otóż art. 147 w wersji dzisiaj obowiązującej brzmi w ten sposób, że to obligatoryjne protokołowanie, znaczy obligatoryjne utrwalanie czynności protokołowanych poza protokołem, oczywiście poprzez dźwięk i obraz, jest, było uzależnione od technicznego wyposażenia sądu. Teraz mamy taką sytuację, że art. 147 uległ zmianie i obligatoryjne przesłuchanie świadka lub biegłego utrwala się za pomocą urządzeń rejestrujących, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo, że przesłuchanie tej osoby nie będzie możliwe w przyszłości. To przesłanka wynikająca z art. 396. Mam zatem pytanie. Poprzednio było to uwarunkowane względami technicznymi, które nie powinny stać na przeszkodzie, żeby taką czynność utrwalania obrazu lub dźwięku można było przeprowadzić. Przecież to nie dotyczy tylko przesłuchania świadka czy biegłego, ale też innych czynności, które można utrwalać za pomocą obrazu i dźwięku. To jest rzecz oczywista. W związku z powyższym mam pytanie. Czy polskie sądy przy takim skonstruowaniu tego przepisu, zmienionego przepisu art. 147 § 2, są w istocie rzeczy, mówię o wszystkich sądach, przygotowane do tego, ażeby właśnie te czynności były utrwalane, poza oczywiście protokołem czy stenogramem, za pomocą obrazu lub dźwięku, kiedy przepis nakłada na sąd ten obowiązek jako obligatoryjny, a nie fakultatywny. Dotychczas to było co prawda obligatoryjne, ale było uzależnione od wyposażenia technicznego sądu. (Dzwonek) Pytanie najprostsze. Czy jest możliwe, że są w Polsce sądy, które tego przepisu, mówiąc wprost, nie zastosują, bo warunki techniczne im na to po prostu nie pozwolą? Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Andrzej Duda
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam do pana ministra jedno, bardzo zasadnicze pytanie, bo sprawa karania sprawców gwałtów, surowego karania sprawców gwałtów, chciałbym to bardzo mocno zaznaczyć, leży mi bardzo na sercu. W związku z tym mam do pana ministra takie zupełnie poważne pytanie. Proponowaliśmy w naszym odrzuconym projekcie rzeczywiście od 3 lat za gwałt w typie podstawowym, od 5 lat za gwałt kwalifikowany, tj. dokonany wspólnie z inną osobą, wobec małoletniego poniżej 15. roku życia lub gwałt kazirodczy i od 8 lat pozbawienia wolności za gwałt ze szczególnym okrucieństwem. Nie mam żadnych wątpliwości, panie ministrze, że istnieje absolutna konieczność podwyższenia kar za gwałt ze szczególnym okrucieństwem i kar za gwałt kwalifikowany, ten pierwszy, czyli dokonany wspólnie z inną osobą, a więc gwałt zbiorowy wobec małoletniego poniżej 15. roku życia i gwałt kazirodczy. Nie mam tu żadnych wątpliwości. Proszę zwrócić uwagę na to, że jeżeli sprawca gwałtu ze szczególnym okrucieństwem zostanie skazany na 5 lat pozbawienia wolności - to jest dolna granica kary - to on tak naprawdę po 2,5 roku ma szansę wyjść na wolność. Co to jest za kara za gwałt ze szczególnym okrucieństwem, jeżeli on się dobrze sprawuje w więzieniu i zostaje warunkowo, przedterminowo zwolniony. To nie jest tak naprawdę żadna kara. Natomiast chciałbym zapytać o ten gwałt podstawowy. Tu jest taki zapis: Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego. Czy pan minister, czy Ministerstwo Sprawiedliwości byłoby skłonne (Dzwonek) przychylić się jednak do podwyższenia kar za gwałt również w typie podstawowym. Nie wiem, gdyby dokonać np. rozdzielenia tego i podwyższyć kary za gwałt sensu stricto, czyli gwałt z użyciem przemocy, dzięki groźbie bezprawnej. Natomiast jeżeli chodzi o gwałt dokonany podstępem, a więc bez użycia przemocy fizycznej, to byłoby to jednak łagodnie traktowane - powiedzmy, tak jak jest dzisiaj, karą od 2 lat pozbawienia wolności. To jest kwestia niezwykle istotna, bo jest ewidentna blokada związana z podwyższeniem tych kar. Podajecie państwo argument, którego nie jestem w stanie przyjąć, tzn. że kara jest adekwatna. Ona w moim przekonaniu nie jest adekwatna, zwłaszcza w odniesieniu do gwałtów, gdzie mamy do czynienia z przemocą fizyczną, ze straszliwą traumą, jakiej doświadcza taka osoba, a przecież później ta trauma w niej zostaje. W związku z tym to jest poważne pytanie o to, czy ministerstwo w ogóle rozważa tego typu działania i czy byłoby w stanie zaakceptować taki sposób zmierzania w kierunku tego, aby te kary za gwałty - powtarzam jeszcze raz - zwłaszcza z użyciem przemocy fizycznej, gwałty kwalifikowane, a przede wszystkim gwałty ze szczególnym okrucieństwem, przyjąć. Dziękuję bardzo.
Mówca: Sprawozdawca Borys Budka
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka mam zaszczyt zaprezentować sprawozdanie tej komisji. Otóż całe szczęście, na wczorajszym posiedzeniu większość komisji przychyliła się do uchwały Senatu i rekomenduje Wysokiej Izbie poparcie tej uchwały, czyli odrzucenie w całości ustawy, która została uchwalona, czyli przyjęcie uchwały Senatu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Robert Kropiwnicki
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Platformy Obywatelskiej z pewną radością mogę stwierdzić, że wczoraj komisja podzieliła pogląd klubu Platformy Obywatelskiej, który Senat podzielił wcześniej, czyli żeby nie psuć ustroju sądów powszechnych, żeby ustrój sądów rozumieć tak, jak rozumie to Trybunał Konstytucyjny, tak, jak znaczna część doktryny prawa, nie psuć systematyki poprzez wyrywkowe zabranie kawałka regulacji ustroju sądów do władzy parlamentarnej. Słuchałem z uwagą poglądów chociażby posła Piotrowicza, kolegi, który mówił o tym, czy to jest źle, jak władza parlamentarna zabiera część uprawnień władzy wykonawczej. Powiem: zazwyczaj nie, zazwyczaj rzeczywiście władza parlamentarna powinna regulować ustawą ważne sprawy. Ale w każdej ważnej sprawie jest szereg elementów technicznych, które władza parlamentarna, ustawodawcza powinna zostawić władzy wykonawczej. Moim zdaniem takim elementem jest regulacja rejonów i okręgów sądowych, że ustrój sądów, czyli sądy rejonowe, okręgowe, apelacyjne, pozostają bez zmian. Tutaj absolutnie władza parlamentarna powinna mieć prymat nad władzą wykonawczą, ale jeżeli chodzi o to, które sołectwo powinno być w jakim sądzie, w której miejscowości powinien być oddział sądu, a w której powinien być sąd, to należy zostawić władzy wykonawczej. Do kolegów, którzy będą występowali, apeluję o przemyślenie tego. Bo rzeczywiście, rozumiem i szanuję inicjatywę obywatelską, szanuję ruch społeczny, który wokół tego się pojawił, ruch samorządowców, którzy bronią sądów w swoich miejscowościach, ale naprawdę naczelną wartością powinna być skuteczność wymiaru sprawiedliwości. W moim odczuciu trochę większe sądy będą miały lepszy wpływ na skuteczność. Pół roku działa to rozporządzenie i trzeba powiedzieć, że subiektywnie, może niektórzy uważają, że jest gorzej, ale obiektywnie, w skali całego kraju, nic złego się nie stało, a jest większa mobilność sędziów, większa możliwość zastępowalności sędziów i uważam, że dlatego to rozwiązanie jest skuteczne. Powinniśmy pozostawić władzy wykonawczej możliwość regulowania kwestii siedzib poszczególnych sądów. Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2013-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Prawo i Sprawiedliwość rzeczywiście dostrzega potrzebę reformy wymiaru sprawiedliwości. Musi ulec zmianie szybkość rozpoznawania spraw w sądach, ale likwidacja 79 sądów w Polsce wcale temu nie służy, wręcz przeciwnie - zlikwidowano sądy, które funkcjonowały najsprawniej. Przeniesienie materii z rozporządzenia do ustawy jest ze wszech miar pożądanym trendem w państwie demokratycznym. Z oburzeniem przyjąłem informację senatora na posiedzeniu komisji sprawiedliwości, że Senat jest przeciwny betonowaniu struktury sądowej w Polsce, czyli przeniesienie uprawnień ministerialnych do parlamentu Senat w większości parlamentarnej Platformy Obywatelskiej uznał betonowaniem systemu wymiaru sprawiedliwości. Prawo i Sprawiedliwość nie może przejść obojętnie obok tego, że odrzucona została inicjatywa obywatelska, że zlekceważono głos wielu samorządów, że nie liczono się z opinią publiczną, że nie liczono się z tym, iż społeczności sprzeciwiają się temu, bo mają teraz utrudniony dostęp do sądu. Nie uwzględniono również tych argumentów, że oto teraz wydłuży się czas postępowania, bo obieg dokumentów będzie następujący: do sądu macierzystego, a z sądu macierzystego do ośrodka zamiejscowego - wzrosną koszty i wydłuży się czas postępowania. Gdy słyszę o większej mobilności sędziów, to powiem sarkastycznie - pojawiło się to kiedyś na posiedzeniu komisji - że rzeczywiście minister mógł powołać jeden sąd w Warszawie, a w całej Polsce ośrodki zamiejscowe. Wtedy faktycznie miałby w dyspozycji wszystkich sędziów w Polsce. Oczekujemy reformy wymiaru sprawiedliwości i oczekiwaliśmy, że minister sprawiedliwości przedstawi parlamentowi projekt ustawy, która kompleksowo regulowałaby te kwestie. Tymczasem nie doczekaliśmy się tego. W zaciszu gabinetu ministerialnego odrzucono głos opinii publicznej, ruch, który w nazwie ma: obywatelski, wystawił obywateli do wiatru. Dlatego klub Prawa i Sprawiedliwości jest za odrzuceniem uchwały Senatu. Dziękuję bardzo.