PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Sławomir Neumann
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym jeszcze tylko dodać kilka rzeczy w ramach uzupełnienia słów pana ministra. Były zadawane także pytania dotyczące tego, ile podmiotów mogłoby się ubiegać o stworzenie instytucji centralnego kontrpartnera. Tak naprawdę jest nieograniczona liczba podmiotów, która mogłaby się pojawić, bo ten projekt ustawy nie ogranicza do jednego, tylko daje możliwość utworzenia takich instytucji. Problem jest oczywiście bardzo prozaiczny: wielkości kapitału i zaufania na rynku, ponieważ to partnerzy na rynku muszą wybrać takiego partnera do swoich operacji. Dzisiaj nie wydaje się raczej, żeby na rynku, poza jednym podmiotem z dominującym udziałem Skarbu Państwa lub instytucji Skarbu Państwa, była możliwość pojawienia się nowej formuły. Projekt ustawy nie zamyka takiej możliwości i jeżeli pojawiłby się inwestor czy instytucja, która miałaby wysokie kapitały, mogłaby taką funkcję przejąć. Co do strat budżetowych, to też warto o tym mówić. Pan minister Sekuła o tym też wspomniał. Na dzisiaj polska giełda jest jednym z bardziej istotnym elementów rynków finansowych Europy, rynków akcji. Jest bardzo prężnym miejscem, gdzie dokonuje się wiele transakcji. Tak samo obok giełdy działa rynek obrotu między instytucjami finansowymi, różnego rodzaju opcjami czy instrumentami finansowymi, które są w obrocie pozagiełdowym, a rozliczanym przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych. Jeżeli nie wprowadzimy instytucji centralnego kontrpartnera w Polsce, to zgodnie z rozporządzeniem EMIR, które najprawdopodobniej będzie opublikowane do końca czerwca i będzie wymuszało na partnerach transakcji korzystanie właśnie z takiego rozwiązania, po prostu cały obrót tymi instrumentami skieruje się poza granice Polski. To nie tylko strata finansowa, ale także prestiżowa na rynku finansowym Polski. Tak więc w interesie nas wszystkich jest to, żeby Polska miała centra rozliczeniowe, które będą znaczące w Europie. Co do głosów o niechlujności prawa, składam je na karb być może małego doświadczenia posłów, którzy je wypowiadali. Nie spotkałem się jeszcze w pracach parlamentarnych w komisjach z tym, żeby projekt, który do nich trafia, był akceptowany przez wszystkie instytucje rynków finansowych. Zawsze są rozbieżne interesy i gracze na rynkach czasami mają inne spojrzenie na niektóre rozwiązania. W tym przypadku moim zdaniem 95% projektu zostało uzgodnione ze wszystkimi graczami na rynku finansowym, i tymi publicznymi, i tymi prywatnymi, co jest rzeczą rzadko spotykaną. Jeżeli te 5%, budziło kontrowersje, to oczywiście wynika to już raczej z rozbieżnych interesów, także finansowych czy czasami nadzorczych. Tak że wydaje się, że najpierw podkomisja rzetelnie przepracowała ten projekt i naniosła poprawki, o których mówił pan minister Sekuła, a potem komisja dość spokojnie i merytorycznie przygotowała projekt, który można przedłożyć Wysokiej Izbie do zatwierdzenia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Killion Munyama
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska. W imieniu klubu oświadczam, że rządowy projekt ustawy o ratyfikacji zmian zakresu obowiązywania Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, sporządzonej w Paryżu dnia 29 maja 1990 r., druki nr 194 i 209, jest projektem zasługującym na pełne poparcie. Jest to oczywiście oczekiwanie większości krajów, które są członkami Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, zarówno po stronie tych, którzy wpłacają do tego banku, jak i tych, którzy korzystają z tego banku, czyli krajów, które są krajami operacji. Ustawa implementuje do prawa polskiego uchwałę Rady Gubernatorów EBOR z dnia 30 września 2011 r., której celem jest zmiana zakresu obowiązywania Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju pozwalająca na geograficzne rozszerzenie regionu operacji banku o kraje południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego oraz jak najszybsze rozpoczęcie operacji na nowych obszarach. Wiadomo, że bank powstał po to, żeby odbudować kraje po komunistycznym reżimie, ale jednocześnie powstał po to, żeby pracować w innych regionach, nawet spoza Europy, tym bardziej że członkami tego banku są kraje takie jak Stany Zjednoczone, Japonia czy Kanada. Uchwała wypełnia zatem ideę powstania banku, którą jest popieranie przechodzenia wspieranych państw w kierunku otwartej gospodarki rynkowej i promocja prywatnej przedsiębiorczości. Wobec zachodzących w ostatnich latach dynamicznych przemian w krajach objętych rozszerzeniem za godne poparcia uznać należy wspieranie rozwoju rodzących się w nich mechanizmów demokracji. Nadto wsparcie to pozwoli przyczynić się do ich utrwalenia i wobec zapewnienia rozwoju w kluczowych segmentach gospodarki uchroni przed powrotem systemu opartego na władzy autorytarnej. Geograficzne rozszerzenie operacji EBOR odbędzie się bez nakładania na kraje członkowskie nowych obciążeń finansowych, a operacje banku będą przeprowadzane w pełnej koordynacji z działaniami innych instytucji finansowych. Koszt rozszerzenia terytorialnego zasięgu EBOR zostanie pokryty z wypracowanego przez bank zysku netto. Mając na względzie powyższe, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej winien w całości i bez zbędnej zwłoki poprzeć przedmiotowy projekt ustawy. Pamiętajmy bowiem, iż w ciągu nieco ponad dwóch dekad istnienia bank sfinansował niemal 3,5 tys. inwestycji za kwotę blisko 200 mld euro. Polska, będącą współzałożycielem banku, w niepewnych co do kształtu systemu politycznego czasach, tj. na początku lat 90., głosząc idee wsparcia swoich przemian demokratycznych, otrzymała potrzebne wsparcie z tej instytucji. Dzisiaj, gdy na naszych oczach rodzą się demokracje w takich państwach jak Libia czy Egipt, tylko dlatego, iż nasza demokracja okrzepła, nie możemy nie wspierać innych. W związku z tym Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska będzie popierał projekt ustawy o ratyfikacji zmian zakresu obowiązywania umowy o utworzeniu EBOR, sporządzonej w Paryżu 29 maja 1990 r. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Łopata
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam zaszczyt przedstawić naszą opinię i stanowisko w sprawie sprawozdania komisji o projekcie ustawy o ratyfikacji zmian zakresu obowiązywania Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, sporządzonej w Paryżu dnia 29 maja 1990 r. Wysoki Sejmie! Polska jest jednym z 39 krajów założycieli Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. Umowa o utworzeniu EBOR została zawarta, jak już mówiłem, 29 maja 1990 r. w Paryżu i weszła w życie 28 marca 1991 r. To już ponad 20 lat historii funkcjonowania tej ważnej instytucji finansowej, instytucji bankowej w Europie. Na chwilę obecną członkami są już 63 państwa, ale również Unia Europejska i Europejski Bank Inwestycyjny. Zmiana umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju wynika z uchwał Rady Gubernatorów w tym zakresie, uchwał nr 137 i 138. Jest ona kwalifikowana stosownie do ustawy o umowach międzynarodowych i związanie Rzeczypospolitej tymi poprawkami wymaga ratyfikacji zgodnie z trybem, który właśnie realizujemy. Co jest zawarte w tych uchwałach Rady Gubernatorów, przypominam, nr 137 i 138? Otóż poprawki do umowy wypełniają uzgodnienia poczynione na dorocznym spotkaniu EBOR w Astanie w maju 2011 r. w sprawie zwiększenia zasięgu geograficznego operacji banku oraz możliwie szybkiego uruchomienia środków finansowych przeznaczonych na operacje na tych właśnie nowych obszarach. I może warto w tym miejscu poczynić uwagę, bo ten aspekt był właściwie jedynym, który rodził pytania i wątpliwości. Te wątpliwości, jak słyszeliśmy przed chwilą, są nadal, one pojawiały się na wspólnym posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych i Komisji Spraw Zagranicznych. Otóż poszerzenie obszaru działalności EBOR o kraje południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, czyli o państwa, które mają linię brzegową na Morzu Śródziemnym, a także Jordanię, wedle zapewnień nie będzie wiązało się z nałożeniem dodatkowych obciążeń kapitałowych, nie będzie również ograniczone finansowanie w odniesieniu do dotychczasowych krajów odbiorców, w tym oczywiście Polski. Operacje Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju będą przeprowadzane, będą w pełni skoordynowane z działaniami innych międzynarodowych instytucji finansowych. Warto również dodać, że uchwały, decyzje Rady Gubernatorów Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju jednoznacznie wpisują się w większe działania, przedsięwzięcia Unii Europejskiej i innych międzynarodowych instytucji finansowych, które działają na rzecz pomocy dla regionu południowego wybrzeża Morza Śródziemnego w związku z dynamicznie zmieniającą się tam sytuacją polityczną, społeczną i co za tym idzie - gospodarczą. Uznając, że akceptacja poprawek jest formalnym warunkiem wejścia w życie decyzji Rady Gubernatorów, informuję w imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, że będziemy wspierać proces ratyfikacji i jesteśmy za przyjęciem sprawozdania połączonych Komisji Finansów Publicznych i Komisji Spraw Zagranicznych w tej sprawie. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej w sprawie ratyfikacji zmian zakresu obowiązywania Umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, sporządzonej w Paryżu dnia 29 maja 1990 r. Przedmiotem ratyfikacji są dwie poprawki do umowy o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju wynikające z uchwał nr 137 i 138 Rady Gubernatorów z dnia 30 września 2011 r. Rada Gubernatorów oprócz tych dwóch uchwał podjęła wtedy w Astanie również uchwałę nr 139, komplementarną z nimi, ale niewymagającą zmian w umowie o utworzeniu Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. Zasadniczym celem tych zmian jest umożliwienie wsparcia krajów z południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego oraz Jordanii. W praktyce chodzi o kraje, które niedawno podjęły dzieło transformacji społeczno-ustrojowej. Kraje te wymagają szybkiego wsparcia na tym etapie. Intencją Rady Gubernatorów jest udzielenie właśnie takiego wsparcia z dochodu netto Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, a więc nie kosztem nowych obciążeń kapitałowych i nie kosztem środków, które do tej pory były przeznaczone dla krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Idea powołania tego banku, która zmaterializowała się w 1990 r., polegała na tym, aby udzielić wsparcia krajom wydobywającym się z okresu komunizmu, krajom Europy Środkowo-Wschodniej. Zakres geograficzny obowiązywania tej umowy zmieniał się. Początkowo było 39 krajów założycielskich, obecnie mamy już 63 kraje. I ta wschodnia granica Europy przesuwała się w sposób znaczący w kierunku Azji Środkowej, a nawet do Mongolii, bo zgodnie z wcześniejszą poprawką do umowy odbiorcą wsparcia banku może być również Mongolia. Wydaje się, że nie ma zasadniczych przeszkód, aby tym razem rozszerzyć obowiązywanie umowy na kraje południowego i wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego i udzielić im wsparcia w procesie przebudowy. W tym celu, oprócz zmiany zakresu geograficznego operacji banku, dokonuje się utworzenia de facto nowego statusu - potencjalnego kraju odbiorcy. W uchwale nr 138 Rada Gubernatorów proponuje, aby wprowadzić taki status i umożliwić odbiór wsparcia ze strony banku krajom, które jeszcze nie zmieniły statusu z kraju udziałowca na kraj odbiorcy. Taka zmiana statusu jest związana z jednomyślną ratyfikacją, a więc siłą rzeczy musiałaby trwać dłużej. Ideą Rady Gubernatorów jest to, aby tego wsparcia udzielić szybko. Wydaje się, że zasada solidarności powinna być również stosowana przez Polskę. Polska od 1991 r. może korzystać ze wsparcia Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, i tak robi. Wydaje się, że trzeba rozszerzyć działanie tej umowy międzynarodowej na kraje wymienione w projekcie ratyfikacji. Klub Sojusz Lewicy Demokratycznej wesprze w głosowaniu tę ideę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Killion Munyama
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Wydaje mi się, że chyba zaszło jakieś nieporozumienie. Mówimy o dochodzie netto EBOR, to znaczy, że EBOR pożycza i ma z tego dochód. W związku z tym, że ma dochód, może go skierować do krajów w różnych miejscach operacji. Nie jest to kwestia, powiedzmy, operacji tylko w niektórych krajach, które nie mogą mieć tych środków, tak jak Polska czy inne kraje. Chodzi o to, że po prostu ten dochód, który ma EBOR, może być skierowany do innych krajów operacji. Po drugie, trzeba pamiętać o tym, że kraje członkowskie EBOR, ustanawiając bank w 1990 r., ustaliły kapitał zakładowy, który wynosił wtedy 10 mld dolarów. Każdy kraj miał po prostu własny wkład do tego kapitału. Nie jest tak, że co chwila trzeba dopłacać, tak jak tutaj usłyszałem. W związku z tym ten aspekt po prostu jest jakby niezgodny z założeniami EBOR. Natomiast mam pytanie do pana ministra. Ile państw do dnia dzisiejszego ratyfikowało już tę ustawę? Z tego, co wiem, byłoby dobrze, żeby do 18 maja większość krajów mogła już to ratyfikować, aby uruchomić środki dla tych właśnie krajów, które będą nowymi krajami operacji. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam pytanie, czy polski rząd zabezpieczył nasze polskie interesy w świetle poszerzenia geograficznego EBOR. Szczególnie chodzi mi o pomoc dla krajów Europy Wschodniej. Jeśli zostały zabezpieczone, to w jaki konkretnie sposób? Jakie państwo czynili tutaj starania? Czy Polska jako beneficjent straci na tym poszerzeniu? Czy polski rząd pracuje obecnie nad projektami, dzięki którym wzrosłaby np. wymiana gospodarcza i technologiczna z nowymi beneficjentami?
Mówca: Józef Rojek
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju to piękna nazwa. Gdyby słuchał nas przeciętny obywatel Polski, sądziłby po tych naszych wypowiedziach, że z tego banku Polska i inne kraje otrzymują te pieniążki ot tak sobie. Pan poseł bardzo ładnie nam to wytłumaczył. To nie jest tak. Każdy kraj może tam sobie pożyczyć pieniążki, za które bank bierze dość duże odsetki. Mało tego, jako bank może on prowadzić działalność gospodarczą. Jak w swoim wystąpieniu zaznaczył już tutaj poseł Kuźmiuk, ten bank w przypadku Polski brał dość czynny udział w prywatyzacji. Tutaj jest moje osobiste pytanie. Nie wiem, czy jest możliwa odpowiedź. Jak Polska przez ostatnią kadencję rządów Platformy Obywatelskiej, przez te 4 lata, skorzystała ze środków, którymi dysponował ten bank, i jak Polska była aktywna? To jest bardzo istotne. My, Polacy, tak naprawdę po wojnie czekaliśmy na jakiś plan Marshalla. Każdy przeciętny Polak, kiedy rozmawiało się z ludźmi na spotkaniach, myślał, że Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju to jest taki dobry wujek, który przychodzi i wciska Polakom tę teczkę z pieniędzmi. To nie jest tak. Panie ministrze, prosiłbym o odpowiedź, jeżeli to możliwe, na pytanie, ile Polska z tego skorzystała i jak dużo trzeba było zapłacić, choć to można sobie wyczytać w Internecie, za to, że pożyczaliśmy te środki na naszą odbudowę. Dziękuję.
Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Mam kilka pytań. Pierwsze pytanie nawiązuje do mojego przedmówcy. To bank komercyjny, nie mamy złudzeń. Ponad wszelką wątpliwość zyski tego banku to m.in. odsetki. Fakt, że się pięknie nazywa, jeszcze o niczym nie świadczy, ale samo słowo ˝bank˝ dowodzi, że działa na rynku komercyjnym. W związku z tym, w aspekcie prowadzonej od dwóch lat postgraduacyjnej debaty czy dyskursu, mam pierwsze pytanie. Czy nie ma obaw, czy takie głosy się nie pojawiają, w związku z podwyższeniem kapitału banku, w związku z mandatem tegoż banku na kraje Afryki Północnej i Azji Przedniej? To jest pierwsze pytanie, bardzo istotne. Czy takie głosy się nie pojawiają? Drugie pytanie. Kiedy zakończy się procedura polityki postgraduacyjnej właśnie w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju? Czy dyskusja zmierza ku temu, żeby bank nadal inwestował, finansował niektóre inwestycje, czy w tej polityce postgraduacyjnej bank będzie nam służył tylko i wyłącznie w wymiarze doradczym i eksperckim? To jest drugie pytanie. Chciałbym jeszcze zapytać o jedną kwestię, ale uciekła mi ona z głowy. To jest problem, niestety, więc chyba już nie zdążę zapytać. Jak się nie zapisze, to się nie pamięta. W takim razie chciałbym, żeby pan minister odpowiedział na te dwa istotne pytania. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

W trybie sprostowania, panie marszałku.
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja nie uzyskałem odpowiedzi na moje pytanie podstawowe - czy jest zapisane w nowelizacji statutu EBOR-u, zagwarantowane to, o czym państwo piszecie w uzasadnieniu, że te pieniądze nie będą przenoszone kosztem obecnych beneficjentów, w tym naszych partnerów na Wschodzie. Czy to jest zapisane w statucie, czy też to, co jest napisane w uzasadnieniu, to jest państwa przypuszczenie, a nie obiektywna prawda prawna? Czy jest taki zapis w statucie EBOR-u? Dziękuję.
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Bardzo dziękuję panu ministrowi Sekule za nazwanie tej zmiany umowy o utworzeniu EBOR-u wielkim projektem solidarnościowym. W tej Izbie słowo ˝solidarność˝ nabiera szczególnego znaczenia. Chciałbym przypomnieć, o tym mówiłem w swoim początkowym wystąpieniu, że w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej głosował za przyjęciem wcześniej przedstawionych poprawek pan Marek Belka, prezes Narodowego Banku Polskiego, ale za tymi poprawkami także głosowali przedstawiciele wszystkich krajów, o które panowie tutaj się troszczycie. Te poprawki zostały przyjęte jednogłośnie, o tym warto wspomnieć. Krajami uczestnikami EBOR-u są wszyscy udziałowcy EBOR-u, to są 63 państwa plus Komisja Europejska i Europejski Bank Inwestycyjny. Pamiętajmy także, że udziałowcami EBOR-u są też Egipt, Jordania, Maroko i Tunezja, które dotychczas nie były krajami operacji, ale w obecnej sytuacji społeczno-politycznej mogą być takimi krajami operacyjnymi. Chodzi o sytuację, z którą mamy do czynienia w tym regionie. O tym warto pamiętać także ze względu na sytuację, o której mówił pan minister Sekuła, że Polska plasuje się na czwartym miejscu, jeśli chodzi o wielkość wsparcia udzielanego przez EBOR. Wydaje się, że Polska jako kraj, który kocha wolność, kocha demokrację, kocha wolny rynek, powinna tą wolnością, demokracją, wolnym rynkiem, ale także możliwościami rozwoju, dzielić się z innymi. W związku z powyższym chciałbym jeszcze raz podziękować wszystkim posłom uczestniczącym w pracach nad przedstawianą ustawą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Leszek Aleksandrzak
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Mam zaszczyt w imieniu grupy posłanek i posłów przedstawić państwu projekt ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec byłych posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej skazanych w procesie brzeskim za działalność na rzecz demokratycznego Państwa Polskiego, druk nr 363. Panie i Panowie Posłowie! Celem ustawy jest pełne przywrócenie czci i godności posłom na Sejm II Rzeczypospolitej, represjonowanym za działalność na rzecz demokratycznej Polski przez obóz sanacyjny. Wyrazem tych represji był tzw. proces brzeski przywódców Centrolewu, przeprowadzony w dniach 26 października 1931 r. - 13 stycznia 1932 r., w którym skazano dziesięciu posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej na kary od 1,5 roku do 3 lat więzienia, po ich uprzednim aresztowaniu w nocy z 9 na 10 września 1930 r. Chodzi o następujących posłów: Wincentego Witosa, Kazimierza Bagińskiego, Norberta Barlickiego, Adama Ciołkosza, Stanisława Dubois, Władysława Kiernika, Hermana Liebermana, Mieczysława Mastka, Adama Pragiera oraz Józefa Putka. Projekt ustawy jest wykonaniem historycznego, moralnego i prawnego obowiązku demokratycznej III Rzeczypospolitej wobec tych posłów. Projektowana ustawa nie jest precedensem w najnowszej historii Rzeczypospolitej Polskiej. Poprzedziła ją ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Ustawa ta jest niejako pierwowzorem projektowanej ustawy, gdyż reguluje podobną materię. Nadto przy opracowywaniu projektu wzięto pod uwagę opinię Biura Analiz Sejmowych z dnia 11 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 10 lutego 2012 r., a także orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w przedmiotowej sprawie. Ustawa nie przewiduje odszkodowań, więc nie wskazuje organów, które miałyby orzekać w tej sprawie, i procedury w tym zakresie. Ustawa może generować wydatki ze strony budżetu państwa w przypadku ewentualnego zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów pokrycia w całości lub w części symbolicznego upamiętnienia posłów, ale są to niewielkie wydatki. Ustawa nie spowoduje innych wydatków z budżetu państwa, poza wyżej wymienionymi. Projekt tej ustawy nie jest objęty prawem europejskim. W związku z tym, panie i panowie, apeluję do wszystkich pań posłanek i panów posłów o zagłosowanie za tą ustawą, abyśmy dokonali historycznego dzieła przywrócenia godności i czci posłom II Rzeczypospolitej. Panie marszałku, dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moi poprzednicy zwrócili uwagę na istotną różnicę trzech władz w państwie demokratycznym, również zwrócili uwagę, że cała, sądzę, sala odwołuje się do historii II Rzeczypospolitej jako do historii państwa demokratycznego, w którym trójpodział władzy też był realizowany. W związku z tym faktycznie wstępowanie władzy ustawodawczej na miejsce władzy sądowniczej i orzekanie o nieważności decyzji, orzeczeń, wyroków tej władzy raczej nie jest właściwe. Myślę, że dwaj poprzedni koledzy posłowie jednoznacznie pokazali, że Sejm chyba nie powinien tej ustawy przyjmować. Natomiast chciałbym swoją drogą zrozumieć kolegów projektodawców tej ustawy. Rzeczywiście to zdarzenie historyczne, obojętnie jak będziemy chcieli je przedstawić, nastąpiło i swoje konsekwencje miało. Można by było w inny sposób to w Wysokiej Izbie ocenić, może z wykorzystaniem innej formuły, formuły uchwały, w jakiś sposób uwypuklić tę ideę, którą chcieliście koledzy przedstawić. Mam tu też i taką myśl. Kolega mówił o przeszłości, o historii. Ja mam myśl o przyszłości. Nasze działania mają również swoją edukacyjną moc i jeżeli nawet w dobrej intencji, z dobrego serca podejmujemy pewne działania, to jednak zawsze warto chwilę się zastanowić i posłuchać również rozumu, czy nie za bardzo serce wygrało. A to, co przekazujemy naszymi działaniami, szczególnie dla przyszłości, a więc w celu uczenia młodych pokoleń między innymi tej ważnej zasady trójpodziału władzy i starania się, żeby nie przekraczać tych granic, które sobie wyznaczyliśmy, aby właśnie naszymi działaniami nie pokazywać, że można dość ważną, fundamentalną umowę społeczną przekraczać, nawet tak przez serce podpowiadane dobre uczynki niestety nie są uzasadnione. Dlatego podobnie jak moi koledzy będziemy wnioskowali, aby odrzucić ten projekt ustawy. Dziękuję. (Oklaski)