Mówca: Zdrowia Bartosz Arłukowicz
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Premierze! Wysoka Izbo! Po raz kolejny staję w tym miejscu, aby rozmawiać o ustawie refundacyjnej, o ważnych systemowych zmianach, które od lat były w Polsce oczekiwane i wielu próbowało je wprowadzić, o zmianach, które Europa dawno już wprowadziła, o zmianach, które były zmianami jasno i klarownie zapowiadanymi od lat, nie tylko przez nasz rząd, rząd Platformy Obywatelskiej, ale przez wiele rządów, które sprawowały władzę wcześniej. Odpowiedziałem w tej sprawie już na tysiące pytań. Odbyłem setki spotkań w sprawie ustawy refundacyjnej i będę odbywał je dalej, dalej będę odpowiadał na wszystkie pytania, z determinacją, zgodnie z elementarnymi zasadami uczciwości. Ale w tej chwili muszę odpowiedzieć na wniosek o wyrażenie wotum nieufności, który złożyli posłowie Prawa i Sprawiedliwości. Starałem się zapoznać z tym wnioskiem, dokładnie przeanalizować przyczyny, odszukać racje do merytorycznej dyskusji. Ale ten wniosek złożony jest z dwóch akapitów, a dokładnie rzecz ujmując, z ośmiu zdań. W tym wniosku tak naprawdę wylewacie państwo krokodyle łzy, że podjąłem się trudnego wyzwania, że podjąłem się tego, aby zmieniać trudny system. Właściwie pójdźmy krok dalej, i jedno zdanie więcej... (Poseł Jolanta Szczypińska: A jak było z odwołaniem Zbigniewa Religi? Jednym zdaniem.) ...i moglibyście państwo uzasadnić swój żal, że w ogóle minister zdrowia w Polsce funkcjonuje. Kiedy przysłuchiwałem się tej dyskusji, zrozumiałem, że kompletnie odmiennie niż wielu z państwa, w szczególności pan poseł Dorn, rozumiem słowo odwaga. Jeśli odwagą nazwiemy to, aby chyłkiem wycofywać się z zapoczątkowanych zmian, to ja inaczej rozumiem odwagę. Jeżeli odwagą nazywamy to, aby w czasie pierwszej rozmowy z premierem na temat kształtu przyszłego rządu oczekiwać od premiera zgody na to, żeby się chyłkiem wycofywać z trudnych reform, to ja kompletnie inaczej pojmuję odwagę. (Poseł Jolanta Szczypińska: Chcieliśmy panu pomóc.) Tak, wielokrotnie rozmawialiśmy z panem premierem i z panią marszałek Kopacz. Tak, rozmawialiśmy... (Poseł Czesław Hoc: A wysłuchanie publiczne?) ...i wszyscy wiedzieliśmy, że ta ustawa jest trudną ustawą, że ta ustawa zmienia system, dokonuje głębokich zmian. Odwagą jest podjąć się dokonania zmian, odwagą jest podjęcie wyzwań, kiedy się wie, jakie trudności to niesie. Strach przed trudnościami nie może być elementem hamującym zmiany w państwie, a strach przed trudnościami towarzyszył temu, że państwa ustawa refundacyjna, o której mówiliście przez 2 lata, nigdy nie weszła w życie. Pytam: dlaczego? (Poseł Anna Paluch: Czemu tak późno?) Pytam, gdzie jest ta elementarna odwaga, skoro państwa ustawa refundacyjna, proponowana w roku 2005, także nie weszła w życie? Nigdy nie weszła w życie. Te ustawy nigdy nie weszły w życie. Pytanie, dlaczego? (Gwar na sali) Pytam, jakie jest uzasadnienie dla wniosku złożonego w ciągu 60 godzin od momentu, kiedy ustawa wchodzi w życie? 60 godzin, dokładnie 60 godzin trzeba było, żebyście państwo zorientowali się, że ustawa jest bardzo zła, że musicie natychmiast złożyć wniosek o wotum nieufności. Zastanawiam się, czemu ten wniosek miał służyć? Czy ten wniosek miał utrącić mnie, utrącić marszałek Kopacz? A może przyczyny tego wniosku są zupełnie inne? Może przyczyny tego wniosku tkwią w tym, że po prostu należało utrącić ustawę? Może pora zacząć mówić prawdę. (Oklaski) Zastanawiam się, kiedy słyszę pana przewodniczącego Piechę, który... (Poseł Anna Paluch: Trzeba zabrać się do pracy, zamiast zastanawiać się nad naszą psychiką.) ...otoczył dzisiaj wielką opieką pacjentów, który od wielu dni z troską mówi o pacjentach, o tym, że ustawa im szkodzi. Pytam, gdzie był przewodniczący Piecha przez ostatnie pół roku? Prace legislacyjne nad ustawą refundacyjną zakończyły się w czerwcu. Od czerwca do grudnia roku 2011 odbyło się 13 posiedzeń Komisji Zdrowia. Przewodniczącym Komisji Zdrowia jest pan przewodniczący Piecha, który nawet jeden raz nie postanowił, aby ustawa refundacyjna stała się tematem obrad Komisji Zdrowia. Ani jeden raz nie przyszło do głowy przewodniczącemu Piesze, by poddać projekt tej ustawy pod debatę. Przyszło mu to do głowy 30 grudnia, na dwa dni przed jej wprowadzeniem. Jakie intencje towarzyszą rozpoczynaniu debaty nad ustawą nad dwa dni przed jej wejściem, kiedy było na to pół roku? Przejrzeliśmy bardzo dokładnie wszystkie dokumenty pana przewodniczącego Piechy: ani jednej interpelacji, ani jednego zapytania, ani jednego dokumentu w sprawie ustawy refundacyjnej do dnia 30 grudnia, kiedy to, na dwa dni przed wejściem ustawy w życie, postanowił zająć się pacjentami (Gwar na sali), po czym po dwóch dniach postanowił złożyć wniosek o wotum nieufności. Oto cały wkład Prawa i Sprawiedliwości w ustawę refundacyjną. (Gwar na sali) Bo odwagi do tego, żeby wprowadzić swój dokument, nie wystarczyło. (Oklaski) Zastanawiam się nad trudnym do komentowania pewnego rodzaju stylem debaty politycznej proponowanym przez Ruch pana posła Palikota. Z szacunku do pana posła nie będę się odnosił do niektórych wypowiedzi, aczkolwiek cieszę się, że zainteresował się pan ustawą refundacyjną i że pana formacja postanowiła wziąć czynny udział w debacie. Trudno, co prawda, odnieść się do niej merytorycznie, ale cieszę się, bo w poprzedniej kadencji w sprawie ustaw zdrowotnych zabrał pan głos raz, dokładnie 21 października 2008 r. Parlament dyskutował wtedy o poselskim projekcie ustawy o akredytacji w ochronie zdrowia. Pan Palikot raz w czasie całej kadencji zabrał głos - poprosił o 5 minut przerwy. (Wesołość na sali, oklaski) Kiedy państwo składaliście te dwuakapitowe wnioski o odwołanie, kiedy postanowiliście wdrożyć w życie swoje merytoryczne poprawki, a mianowicie 3 stycznia, dzień później byliśmy umówieni z wszystkimi środowiskami: lekarzy, aptekarzy, pacjentów po to właśnie, żeby uzgodnić zakres nowelizacji ustawy. Zaś w uzasadnieniu, dzień wcześniej, piszecie, że należy odwołać ministra, ponieważ z uporem godnym lepszej sprawy nie zdecydował się na nowelizację. Czemu taki wniosek miał służyć? Czy on poprawiał debatę między środowiskiem lekarskim, aptekarskim a pacjentami na dzień przed debatą, która była zapowiedziana kilka tygodni wcześniej? Czy to są czyste intencje? Czy wy się kierujecie tak naprawdę interesem pacjentów, czy tym, żeby w sposób chaotyczny zbudować jakąś mikrowieżę z elementów politycznej, partyjnej walki? (Gwar na sali) Podejmując się tego trudnego zadania, nie mówiłem, że będzie łatwo. Dzisiaj także nie mówię, że będzie łatwo. Po dwóch miesiącach trudnej pracy, spotkań z wieloma środowiskami: pacjentów, lekarzy, aptekarzy, chciałbym z tego miejsca podziękować wszystkim tym, którzy w tych pierwszych dniach podjęli się tej dużej odpowiedzialności, żeby trud wprowadzania tej wielkiej zmiany obciążony był jak najmniejszymi kosztami społecznymi. (Oklaski) Z tego miejsca chcę podziękować środowisku aptekarskiemu. Z tego miejsca chcę podziękować, mimo wielokrotnej rozbieżności postaw, środowisku lekarskiemu, bo ze środowiskiem lekarskim dyskutowaliśmy o zmianach merytorycznych. My naprawdę spieraliśmy się o to, co ma być w tej ustawie. (Poseł Anna Paluch: Aptekarze nie są zachwyceni tą ustawą.) Dyskutowaliśmy o tym, jak ma wyglądać system refundacji w Polsce. W czasie tych rozmów nie spotkałem wśród nich przedstawicieli lewej strony, nie spotkałem tam przedstawicieli prawej strony, ale spotkałem zatroskanych lekarzy, aptekarzy i pacjentów, którzy dzień w dzień przychodzili i dyskutowali o tym, jak ma wyglądać refundacja. Bo ci ludzie rozumieją istotę zmian i wiedzą, że rynek refundacji, który dzisiaj opiewa na kilka miliardów złotych, to rynek wielkiej odpowiedzialności. Dzisiaj będziemy w dalszym ciągu skoncentrowani na zmianach. Kiedy wy pisaliście te ośmiozdaniowe wnioski, my wprowadziliśmy refundację i rozmawialiśmy o kompetencjach polskich pielęgniarek w Unii Europejskiej, a jednocześnie podpisywaliśmy umowy międzynarodowe dotyczące transgranicznych regulacji na temat ratownictwa. Tym się zajmowaliśmy i ani razu mimo licznych zaproszeń nie spotkałem nikogo z państwa w naszym resorcie. Zbliżając się do końca, chciałbym rozwiać pewne wątpliwości i mity. Mam przed sobą załącznik do rozporządzenia nr 43 z dnia 4 lipca 2007 r., ujmując rzecz prostymi słowami - umowę, jaką zawiera NFZ z lekarzem. W 2007 r. jeszcze czynnie pracowałem w szpitalu i z uwagą obserwowałem zmagania pana ministra Piechy wprowadzającego ustawę refundacyjną. Wtedy pan minister Piecha zaproponował nam, żebyśmy jako lekarze podpisali pewną umowę. Pozwolicie, że przeczytam § 5: Lekarz zobowiązany jest do zwrotu oddziałowi funduszu kosztów refundacji leków i wyrobów medycznych realizowanych na podstawie recept zawierających dane lekarza w przypadku wystawienia recepty niezgodnie z przepisami określonymi w § 4, braku pełnych danych odnośnie do wystawionej recepty w dokumentacji medycznej pacjenta, braku albo błędnych danych dotyczących pacjenta, na rzecz którego wypisana została recepta. To kto zaczął karać lekarzy? To jest rozporządzenie z 2007 r., w którym bardzo dokładnie opisujecie, że lekarza należy karać dokładnie za to, co przeczytam. Mianowicie pkt 4 mówi, że lekarza należy ukarać za wystawienie recepty na rzecz osób nieobjętych ubezpieczeniem zdrowotnym. Takie są fakty. (Oklaski) Jeśli mówicie wciąż o karaniu lekarzy, to zastanawiam się, gdzie jest ten prawdziwy PiS. Czy prawdziwy PiS to jest ten PiS walczący, składający 3 stycznia 2-, 8-zdaniowe wnioski o odwołanie, czy prawdziwy PiS to jest ten PiS 16 dni później w czasie obrad Senatu, kiedy toczy się merytoryczna, odpowiedzialna dyskusja, kiedy senatorowie Prawa i Sprawiedliwości zabierają bardzo merytorycznie głos, proponują zmiany, dyskutują, omawiają konsekwencje, jednocześnie nie podważając istoty sprawy? Gdzie jest prawdziwy PiS? PiS walczący 3 stycznia czy PiS merytoryczny w Senacie 16 stycznia? Możecie powiedzieć o tej ustawie wszystko, możecie zagłosować przeciwko mnie, zniosę to z pokorą. Ale głosując przeciwko pewnym rozwiązaniom, opowiadacie się przeciwko temu, by powołać radę przejrzystości, żeby trafiły na listę te leki, o których przed chwilą mówiliście. W ten sposób będziecie głosowali przeciwko uchyleniu art. 48 ust. 8, które nieśliście na sztandarach. Głosując przeciwko tej ustawie, głosujecie przeciwko marżom na leki importowane i przeciwko aptekarzom, bo oni uzyskali możliwość odwołania się od decyzji kontrolera NFZ. Aptekarze uzyskali abolicję, podobnie jak lekarze. Głosując przeciw tej ustawie, głosujecie przeciwko samym sobie i przeciwko temu, co mówiliście od lat. I pewnie tak już będzie, że będą tacy, którzy będą wciąż składać wnioski, będą tacy, którzy będą palić kadzidełka (Wesołość na sali, oklaski), a my z Platformą będziemy zmieniać system. Dziękuję bardzo.