Mówca: Tadeusz Zwiefka
Data: 2021-05-20 (Sejm RP, kadencja 9)

(Wypowiedź posła jest wyświetlana na telebimach) Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wyrażam duże zadowolenie z powodu faktu, iż nastąpiło przedłożenie ze strony Komisji Ustawodawczej projektu w tak istotnej kwestii jak uznanie i konsekwentne wdrożenie legislacyjne orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 2015 r. w sprawie, która jest istotna dla wielu indywidualnych obywateli, ale także dla podmiotów gospodarczych funkcjonujących w naszym kraju. To już trzecie podejście, trzecia próba załatwienia tej kwestii. Pierwsza miała miejsce w roku 2016, kiedy Komisja Ustawodawcza polskiego Senatu podjęła prace w tej właśnie kwestii, ale one niestety nie zakończyły się powodzeniem. Później była próba generalnego podejścia do reformy Kodeksu postępowania administracyjnego - również zakończona niepowodzeniem. I tym razem - mam nadzieję, że zgodnie ze staropolskim powiedzeniem: do trzech razy sztuka - po raz trzeci tym razem Sejm podejmuje prace, by wypełnić orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. Orzeczenie, które tak naprawdę nie zmienia niczego w istniejącym porządku prawnym, wskazuje wszakże na lukę, która w nim się znajduje, mówimy tutaj o art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zasadzie w pełni mogę zgodzić się z uzasadnieniem, które zostało przedłożone przez Komisję Ustawodawczą. Natomiast z wnioskami, które zostały wyciągnięte w tej kwestii - już niekoniecznie. Otóż wydaje się, że zaproponowany termin na ewentualne zamknięcie kwestii związanych z wydaniem naruszającej prawo decyzji administracyjnej, termin 30-letni, to termin zbyt długi. Przywołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oczywiście są istotne. Brakuje mi wszakże opinii tegoż sądu. Nie wiem, czy zwróciliśmy się o taką opinię, czy też powinniśmy to zrobić w najbliższej przyszłości, kontynuując prace nad tym projektem. Moje rozmowy z praktykami, a także z organami samorządu terytorialnego, a tam wydawane są decyzje administracyjne, pokazują, że ten 30-letni termin wydaje się zbyt długi z wielu powodów. Uzasadnienie jego przyjęcia kwestią dotyczącą zasiedzenia nieruchomości w złej wierze nie do końca mogę przyjąć jako właściwe, ponieważ w tej samej sprawie, czyli zasiedzenia nieruchomości, ale na podstawie wadliwie wydanej czy obarczonej błędem prawnym decyzji administracyjnej, obowiązuje już tylko 10-letni termin przedawnienia. A zatem, zwracając uwagę na fakt, iż niezbędne są pewność prawna dla indywidualnych obywateli, pewność obrotu prawnego, pewność funkcjonowania podmiotów gospodarczych, ale także wewnętrzna spójność już istniejących przepisów, skłaniałbym się do skrócenia tego terminu, być może do 10 lat, tak jak jest to w niektórych przypadkach enumeratywnie wyliczonych w § 1 art. 156, być może nieco dłuższego terminu. Ale po to, by znaleźć właściwe rozwiązanie, niezbędne są dalsze prace. Chciałbym również zwrócić uwagę na fakt, że nie do końca mogę się zgodzić z propozycją, aby sprawy, które są już w toku, ale nie zakończyły się ostateczną decyzją, były po wejściu w życie tej ustawy rozstrzygane w oparciu o te nowe przepisy. Wydaje mi się, iż niewłaściwe jest rozpoczynanie procedury prawnej w jednym porządku prawnym, a kończenie jej w innym porządku. Zatem sugerowałbym, abyśmy te nowe przepisy odnieśli do spraw, które rozpoczną się po wejściu w życie ustawy bądź które nie zostały rozpoczęte przed jej wejściem w życie. I trzecia kwestia, dotycząca vacatio legis. Pani poseł Bartuś stwierdziła, że ten krótki okres kilkutygodniowy jest wystarczający. Wydaje się, że aby właściwie przygotować się do stosowania tego nowego przepisu, lepszy byłby jednak okres kilkumiesięczny (Dzwonek), przynajmniej 3-miesięczny, by wszyscy rzeczywiście zdążyli się z tym nowym prawem zapoznać. To także pozwoliłoby ewentualnie osobom zainteresowanym, które mogłyby sprawę rozpocząć...