PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Sylwester Chruszcz (tekst niewygłoszony)
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Przedstawiam stanowisko Koła Poselskiego Wolni i Solidarni w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o kierujących pojazdami. W obecnym stanie prawnym mamy w Polsce do czynienia z utrudnieniami w zakresie możliwości ubiegania się o prawo jazdy kategorii D1 lub D, czyli na autobusy, oraz C1 lub C, czyli na pojazdy o masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, przez osoby niepełnosprawne z całkowitym lub częściowym ubytkiem słuchu. W uzasadnieniu projektowanej ustawy słusznie zauważa się, iż: ˝Przy obecnym stanie techniki, także uwzględniając doświadczenia wielu państw w których osoby niesłyszące mogą być kierowcami ciężarówek i doświadczenia z polskich dróg, po których osoby jeżdżą prowadząc ciężarówki na zagranicznych tablicach rejestracyjnych - brak jest uzasadnienia do utrzymywania w Polsce obecnego zakazu, dyskryminującego pewną grupę osób niepełnosprawnych˝. O ile wada słuchu lub jego pełny ubytek mogą być przeciwwskazaniem do uzyskania prawa jazdy na autobusy, gdzie wymagany jest kontakt z pasażerami, o tyle ograniczenia w prowadzeniu ciężarówek przy dzisiejszym stanie techniki i medycyny są już nieaktualne. Szacuje się, że w Polsce brakuje około 100 tys. zawodowych kierowców. Włączenie osób niesłyszących do grona tych, którzy mogą zostać zawodowymi kierowcami, może być jednym ze sposobów na uzupełnienie braków kadrowych w branży transportowej. Warto dodać, iż projektowana ustawa jest reakcją Sejmu RP na petycje skierowane przez pana Mariusza Nowaka, mieszkańca Zawiercia, który zwracał uwagę na to, że obowiązujące przepisy zawierają niepotrzebne ograniczenia dla osób z dysfunkcją słuchu. To świadczy o tym, iż jest zapotrzebowanie społeczne na zmiany. Ponadto projektowana ustawa wprowadza zmiany związane ze sposobem zdawania egzaminu na prawo jazdy przez osoby z ubytkiem słuchu. Dzięki temu takie osoby będą miały możliwość skorzystania z pomocy tłumacza języka migowego podczas egzaminu - bez konieczności ponoszenia z tego tytułu dodatkowych opłat. W ten sposób zostaną wyrównane szanse wszystkich zdających egzamin na prawo jazdy. Dokładne brzmienie w art. 56 ust. 4: ˝Na wniosek osoby składającej egzamin, będącej osobą uprawnioną w rozumieniu przepisów o języku migowym, wojewódzki ośrodek ruchu drogowego zapewnia nieodpłatną pomoc tłumacza języka migowego podczas egzaminu państwowego na prawo jazdy˝. Projektowane przepisy podniosą konkurencyjność na rynku pracy osób z ograniczeniami słuchu. Dzięki temu będą oni mogli skutecznie integrować się ze społeczeństwem. Na zmianach zyska także polska gospodarka, ponieważ przybędzie osób, które będą mogły wykonywać zawód kierowcy. Dziękuję.
Mówca: Sprawozdawca Bartłomiej Wróblewski
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Przedstawiam w imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka sprawozdanie o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Służbie Więziennej i ustawy Kodeks karny wykonawczy, druki nr 2290 i 2346. Sejm na 60. posiedzeniu w dniu 20 marca 2018 r. na podstawie art. 39 ust. 2 regulaminu Sejmu skierował powyższy projekt ustawy do Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka w celu rozpatrzenia. Posiedzenie komisji odbyło się tego samego dnia, tj. 20 marca 2018 r. W posiedzeniu wzięli udział m.in. sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Patryk Jaki wraz ze współpracownikami, zastępca dyrektora generalnego Służby Więziennej Marcin Strzelec wraz ze współpracownikami, a także gen. Paweł Nasiłowski - pełnomocnik ministra sprawiedliwości ds. wdrażania systemu dozoru elektronicznego. Założenia projektu przedstawił sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości minister Patryk Jaki. Projekt ma pozwolić na skuteczniejszy dozór nad skazanymi wykonującymi karę. Nastąpi to z jednej strony przez przejęcie przez państwo od firmy prywatnej nadzoru nad systemem dozoru elektronicznego, a z drugiej strony - przez rozszerzenie technicznych możliwości stosowania systemu dozoru elektronicznego. Dzięki przenośnym rejestratorom w ramach dozoru elektronicznego będzie m.in. możliwe bezpośrednie nawiązanie kontaktu ze skazanym oraz dokładniejsze zdiagnozowanie jego miejsca pobytu, co w dzisiejszym stanie prawnym nie jest możliwe. W czasie posiedzenia komisji wszystkie regulacje projektu zostały w sposób systematyczny omówione. Przyjęto poprawki redakcyjne zaproponowane przez Biuro Legislacyjne. Projekt został przyjęty przez komisję bez głosu sprzeciwu, trzech posłów wstrzymało się od głosu. W związku z tym Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka po rozpatrzeniu projektu ustawy wnosi, aby Wysoki Sejm uchwalić raczył projekt ustawy w brzmieniu zaproponowanym w sprawozdaniu komisji w druku nr 2346. Chciałbym podziękować za konstruktywną współpracę paniom i panom posłom, a także wszystkim uczestnikom prac komisji. W razie szczegółowych pytań pozostaję do dyspozycji Wysokiej Izby. Dziękuję.
Mówca: Bartłomiej Wróblewski
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Mam zaszczyt przedstawić w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość stanowisko wobec sprawozdania Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Służbie Więziennej i ustawy Kodeks karny wykonawczy. Jak wspomniałem w czasie pierwszego czytania, zgadzamy się z celami, które przyświecały Radzie Ministrów przy przygotowywaniu tego projektu. Są nimi zwiększenie kompetencji Służby Więziennej w ramach systemu dozoru elektronicznego, a także poszerzenie w tym systemie technicznych możliwości wykorzystania rejestratorów przenośnych. Pozytywnie oceniamy prace w komisji, przyjęte poprawki. W naszej ocenie nowelizacja daje szanse na nieprzerwane i sprawne wykonywanie kar w systemie dozoru elektronicznego. W efekcie nawet w przypadku wystąpienia poważnych zdarzeń krytycznych, kiedy zawiedzie upoważniony podmiot prywatny dozorujący wykonywanie kar w systemie dozoru elektronicznego, nowa regulacja umożliwi sprawne przejęcie realizacji tego przez Służbę Więzienną. Z kolei zaopatrzenie skazanego w rejestrator przenośny nie tylko umożliwi kontakt telefoniczny z organem dozorującym, ale też zapewni kontrolę miejsca jego pobytu w czasie rzeczywistym, nawet w przypadku wyczerpania się źródła zasilania w podstawowym urządzeniu technicznym, jakim jest nadajnik GPS. W naszej ocenie propozycje poprawią funkcjonowanie systemu dozoru elektronicznego, dlatego występując w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość, oświadczam, że klub popiera uchwalenie ustawy przez Sejm. Bardzo dziękuję.
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Stanowisko klubu Platformy Obywatelskiej w tej sprawie jest następujące. Przyjmujemy do wiadomości to, że Ministerstwo Sprawiedliwości chce umożliwić Służbie Więziennej wykonywanie pewnych działań w ramach systemu dozoru elektronicznego. Według danych, które posiadamy, na dzień 31 stycznia 2018 r. w systemie dozoru elektronicznego wykonywanych było łącznie niecałe 5 tys. kar, środków karnych oraz zabezpieczających. Chciałbym powiedzieć, że system dozoru elektronicznego pozwala na stałe, ale dyskretne kontrolowanie zachowania osoby skazanej. Chciałbym powiedzieć, że również jesteśmy zwolennikami rozszerzania tej formy wykonywania kary pozbawienia wolności. Chcielibyśmy - i mam nadzieję, że minister sprawiedliwości będzie to monitorował - aby sądy penitencjarne z większą chęcią orzekały tę formę wykonywania kary. Ciekawią nas dane - i to będzie pytanie do ministra sprawiedliwości - dotyczące orzekania tej formy wykonywania kary pozbawienia wolności w przypadku przestępstw alimentacyjnych. Na tę kwestię, o czym już wcześniej mówiłem, zwracali uwagę rzecznik praw obywatelskich, jak również rzecznik praw dziecka. Chciałbym zwrócić uwagę, że generalnie wprowadzenie do polskiego systemu kar alternatywnych w stosunku do kary pozbawienia wolności odbywanej w zakładzie karnym jest obecnie szczególnie ważne, i to rozszerzenie katalogu kar i środków o charakterze nieizolacyjnym było zgodne i jest zgodne z rekomendacjami międzynarodowymi, takimi jak np. zalecenia Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz komitetu do spraw zapobiegania torturom. A więc przyjmujemy do wiadomości tę decyzję ministra sprawiedliwości. W głosowaniu nad tą nowelizacją ustawy o Służbie Więziennej wstrzymamy się od głosu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Waldemar Buda
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach rozpatrzyła projekt na posiedzeniach w dniach 6 i 21 marca 2018 r. Podczas prac komisji zaproponowano, złożono dwie poprawki. Pierwsza poprawka dotyczy uszczegółowienia i dodania jednego z wymogów do pozwu, ażeby w każdym przypadku sąd miał możliwość oceny, czy doszło czy nie do przedawnienia dochodzonego roszczenia objętego pozwem. Zatem jest propozycja zmiany art. 118 Kodeksu postępowania cywilnego, ażeby ten element był obligatoryjnym elementem pozwu. Druga poprawka, poprawka mająca charakter przejściowy, dotyczy informacji w rejestrze informacji gospodarczej. Konkludując, oczywiście komisja wnosi o przyjęcie projektu, łącznie z dwoma poprawkami przyjętymi w komisji, i dalsze prace nad nim. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Buda
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość chciałbym przedstawić stanowisko w całej rozciągłości popierające przedstawiony projekt. Jest to projekt przez wiele środowisk wyczekiwany. Jest to projekt, który tak naprawdę wynikał z propozycji społecznych. propozycji środowisk, które wskazywały na duży problem, problem polegający na nieuwzględnianiu przedawnienia z urzędu, nieuwzględnianiu przedawnienia w postępowaniu sądowym. Rodziło to wiele problemów polegających na tym, że brak aktywności po stronie dłużnika wielokrotnie doprowadzał do zasądzania należności przedawnionych. Społeczeństwo ma wiele wiedzy dotyczącej samych terminów przedawnienia, sposobu jego liczenia, natomiast bardzo mało pojawia się informacji, w jaki sposób bronić się przed przedawnionymi wierzytelnościami. Stąd było wiele dramatów i nieporozumień wynikających z tego, że bierność dłużnika mimo wszystko powodowała zasądzanie należności. Zatem kierunek ustawy jest jak najbardziej prawidłowy. To doprecyzowanie, które zostało zawarte w sprawozdaniu komisji, jest jak najbardziej słuszne, ponieważ dzisiaj już jest pełna jasność, że wierzyciel będzie musiał zawrzeć tę informację w pozwie. Sąd nie będzie miał żadnych wątpliwości, czy roszczenie jest przedawnione czy też nie, w związku z tym nie będzie musiał chociażby uzupełniać materiału dowodowego, a z urzędu byłby rzeczywiście z tym problem. Po drugie, nie uniemożliwi to wydawania nakazów zapłaty, a w tym zakresie były wątpliwości. Podsumowując, Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość oczywiście popiera projekt i wnosi o uchwalenie ustawy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Meysztowicz
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym przedstawić opinię klubu Nowoczesna wobec sprawozdania komisji o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, druki nr 2216 i 2321. To, że skraca się okres przedawnienia z 10 do 6 lat, wydaje się w zasadzie dobrym rozwiązaniem, tym bardziej że w wielu krajach ten okres przedawnienia w takich sytuacjach jest podobny. W art. 125 pierwszego Kodeksu cywilnego skraca się ten termin przedawnienia. Uważamy, że to jest słuszne. Natomiast nie będę ukrywał, że pewne kontrowersje i pewne nasze zastrzeżenia budzą zapisy art. 117 § 2 Kodeksu cywilnego, bo w naszej ocenie nie do przyjęcia jest wprowadzenie właśnie w art. 117 § 2 Kodeksu cywilnego zapisu nakładającego na sąd obowiązek badania z urzędu przedawnienia oraz ograniczenie planowanej regulacji wyłącznie do roszczeń przeciwko konsumentom. W uzasadnieniu projektu zapisano, że stosowanie przez sąd omawianej normy prawa materialnego zawartej w projektowanym art. 117 § 2 Kodeksu cywilnego nie może być utożsamiane z prowadzeniem przez sąd z urzędu postępowania dowodowego w procesie cywilnym mającym co do zasady charakter kontradyktoryjny i opartym na równości stron. Nie jest jednak prawdą, że sąd nie będzie brał pod uwagę z urzędu okoliczności, czy doszło do przedawnienia roszczeń przeciwko konsumentowi czy też nie, albowiem tego typu kategoryczne uregulowania sąd zawsze będzie brał pod uwagę z urzędu. Taka regulacja eliminuje podstawową zasadę procesu cywilnego, którą jest zasada kontradyktoryjności postępowania. W sytuacji kiedy sąd będzie mógł z urzędu stwierdzić zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego względem konsumenta, rola tak konsumenta, jak i ewentualnego pełnomocnika procesowego w procesie cywilnym zostanie stosunkowo mocno ograniczona. Ciężar dowodzenia w tej kwestii przeniesiony zostanie natomiast na przedsiębiorcę, który zobowiązany będzie wykazać, iż do przedawnienia jednak nie doszło. Dochodzi tu do naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratyczny państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Nie można będzie mówić o sprawiedliwości społecznej, jeżeli jedna ze stron stosunku zobowiązaniowego będzie nadal uprzywilejowana w stosunku do drugiej z nich. Co więcej, aktualnie w polskim porządku prawnym istnieje wiele przepisów chroniących konsumentów, jak np. ustawa o kredycie konsumenckim, która w swej regulacji zawiera wiele norm chroniących nie tylko prawa, ale też interesy majątkowo-ekonomiczne konsumentów. W związku z powyższym i z zastrzeżeniami co do konstytucyjności tej ustawy Nowoczesna nie będzie mogła poprzeć tej ustawy w takiej formie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W pierwotnej wersji zmian przewidziany był zaledwie 30-dniowy czas na wejście w życie tej ustawy. Chciałam zwrócić uwagę na fakt, iż spore trudności z jej wdrażaniem mogą mieć instytucje finansowe. Muszą one bowiem przystosować swoje systemy do nowych norm prawnych. Proces zajęć komorniczych w bankach jest całkowicie zautomatyzowany. Ich przedstawiciele zwracali uwagę na ten fakt w trakcie prac komisji. Była propozycja, aby vacatio legis wydłużyć do 6 miesięcy. Stanęło na tym, że ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że regulacje dotyczące roszczeń zamieszczone w art. 2-4 wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Chciałam zapytać, czy nie ma tutaj zagrożenia, czy ten czas nie jest jednak za krótki, by banki zdążyły dostosować swoje systemy teleinformatyczne do wprowadzanych zmian. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Mirosława Stachowiak-Różecka
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ochrona dziedzictwa narodowego to oczywiście jedno z podstawowych zadań państwa. Dotyczy to spuścizny znajdującej się zarówno w naszej ojczyźnie, jak i za granicą, zgromadzonej często w instytucjach przez lata tworzonych przez polską emigrację i przez te właśnie instytucje otoczonej opieką. Na mocy obowiązującego prawa oczywiście instytucje te mogą ubiegać się o środki finansowe czy to w programach, czy to w konkursach, jednak jest jasne, że niestety nie są one wystarczające, a przede wszystkim nie dają pewnej stabilizacji, jakże ważnej dla tego typu działalności. Celem tej ustawy jest zapewnienie stałej pomocy finansowej dla polskich instytucji kultury znajdujących się za granicą, stworzenie po prostu ram instytucjonalnych umożliwiających zapewnienie stałych źródeł finansowania. Komisja Kultury i Środków Przekazu na posiedzeniu w dniu 20 marca wyraziła poparcie dla projektu ustawy o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Powodem zmiany ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej jest konieczność usunięcia przeszkód prawnych dla zapewnienia stałej pomocy finansowej dla polskich instytucji kultury, które znajdują się za granicą, a których ranga i charakter nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zaangażowania państwa polskiego w zagwarantowanie ich trwałości, sprawowania nad nimi opieki i udostępniania ich zasobów zarówno społeczeństwu polskiemu, jak i społeczności zagranicznej. Taka jest istota konieczności zmian w rzeczonej ustawie wskazana w uzasadnieniu projektu Senatu. Istotnie owe pamiątki i ślady po wyzutych z ojczyzny Polakach, bohaterskich powstańcach i wszelakich pracownikach narodowej sprawy skazanych przez najeźdźców, okupantów i zaborców na wygnanie i emigrację stanowią bezcenne narodowe dobro i bardzo często świadczą o wielkim polskim wkładzie w cywilizacyjny dorobek państw i społeczeństw na całym świecie. Dlatego polska racja stanu i polski interes narodowy wymagają, by trwać wiernie przy owych pamiątkach i śladach polskości, kultywować je i trwale, czyli instytucjonalnie, zabezpieczyć ich recepcję. To oczywisty wymóg patriotyzmu czynnego, którego konstytutywnym czynnikiem zawsze pozostaje narodowa duma. Jednocześnie wszystkie te historyczne ślady polskości rozsiane po całym świecie całkowicie kompromitują i dezawuują wszelkie próby etykietowania patriotyzmu tą szarańczą przymiotników - antyeuropejski, proeuropejski, nowoczesny, otwarty, zamknięty, prywatny, zaściankowy itd. - bo wszyscy ci wielcy polscy wygnańcy, choć czasami tak bardzo się między sobą różnili, pojmowali gorąco i nieomylnie tylko jeden patriotyzm: polski. Z tych właśnie ideowych powodów procedowana zmiana ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej wprowadza możliwość finansowania działalności w zakresie kultury i ochrony dziedzictwa narodowego poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w ramach sektora finansów publicznych, czyli z budżetu państwa, włącznie z możliwością udzielania doraźnej pomocy finansowej. Wysoki Sejmie! To moje uzasadnienie przedstawione Wysokiemu Sejmowi oznacza jednoznaczne poparcie klubu Prawa i Sprawiedliwości w głosowaniu nad przyjęciem proponowanych zmian. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Małgorzata Kidawa-Błońska
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt rekomendować państwu przyjęcie ustawy o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Rzeczywiście na terenie Europy, całego świata istnieją fundacje, organizacje, instytucje prowadzone przez osoby prywatne, zabezpieczające archiwa, biblioteki i dzieła sztuki i kultywujące polską tradycję narodową, które rzeczywiście mają utrudniony sposób działania. Państwo polskie zapewniło im możliwość finansowania przez inne instytucje działające na terenie naszego kraju, ale to było finansowanie przeznaczone na konkretne zadania, konkretne wystawy, konkretne cele. Te instytucje mają poważny problem z takim bieżącym funkcjonowaniem i wprowadzenie tej ustawy umożliwi zabezpieczenie im normalnego funkcjonowania. Mam nadzieję, że ta ustawa, działanie tej ustawy pozwoli na takie już zupełnie normalne, bez dbania, bez takiego walczenia o dzień następny, funkcjonowanie tych instytucji, które są dla nas ważne. Ważne są instytucje w Londynie, w Paryżu. Każdy Polak wie o istnieniu polskiej biblioteki, ale też wiemy, z jakimi trudnościami mimo dużego wsparcia ze strony państwa polskiego te instytucje się borykają. Ta ustawa pozwoli im działać w taki sam sposób jak instytucje działające w Polsce, będzie to bardzo duże wzmocnienie. Mam nadzieję, że to wsparcie będzie przeprowadzone w sposób bardzo czytelny, będziemy o tym wiedzieli, i że to przyczyni się do rozwoju polskiej kultury na świecie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Urszula Pasławska
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Mam przyjemność przedstawić stanowisko klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego - Unii Europejskich Demokratów. Oczywiście zgadzamy się z intencją projektodawców i popieramy założenia procedowanej ustawy. W jubileuszowym roku 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości należy kłaść szczególny nacisk na propagowanie polskiej kultury zarówno w kraju, jak i za granicą. Nie mamy wątpliwości, że przyjęcie tej ustawy będzie miało bardzo pozytywny wymiar, nie tylko symboliczny. Istnieją jednak pewne zastrzeżenia dotyczące ewentualnych skutków praktycznych. O co dokładnie chodzi? O zbyt dużą autonomię Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przyznawaniu pieniędzy, brak jasnych kryteriów precyzujących, jaki podmiot będzie mógł otrzymać dofinansowanie i w jakiej maksymalnej wysokości. Praktyka pokazuje bowiem, że samodzielnie decyzje ministra kultury bywają, nazwijmy to delikatnie, kontrowersyjne. Chodzi tu przede wszystkim o precedens związany z zapłaceniem fundacji Czartoryskich 0,5 mld zł z publicznych pieniędzy za kolekcję, która i tak mogła być chroniona ustawą przeprowadzoną w poprzedniej kadencji. Wystarczyło wpisać kolekcję Czartoryskich na Listę Skarbów Dziedzictwa. Wniosek jest taki, że dysponowanie publicznymi pieniędzmi na dofinansowanie polskich instytucji kultury za granicą powinno być obwarowane większymi zabezpieczeniami, przykładowo może przyznawanie dotacji przez rząd powinny opiniować inne niezależne polskie fundacje, ale tak jak powiedziałam, co do zasady idea jest słuszna i na pewno nie będziemy głosować przeciwko procedowanej ustawie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że pomoc organizacjom i osobom poza granicami Polski w propagowaniu polskiej kultury jest jak najbardziej szczytnym celem. Taki pomysł, taka idea są, uważam, jak najbardziej dobre. Mam od razu pytanie do pana ministra, bo może nie doczytałam: Czy to finansowanie będzie 100-procentowe, czy dana organizacja, dany podmiot będą musiały mieć wkład własny? I czy to będzie rozliczane np. rocznie, czy w zależności od projektu? Dziękuję serdecznie.
Mówca: Agnieszka Kołacz-Leszczyńska
Data: 2018-04-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ten projekt to oczywiście słuszna inicjatywa, która będzie dotyczyła instytucji kultury tworzonych i prowadzonych poza granicami naszego kraju, które chronią nasze dziedzictwo czy też prowadzą badania lub wydają publikacje. Chcę zapytać o to, czy mamy wykaz instytucji kultury poza granicami naszego kraju, które ewentualnie będą mogły liczyć na takie wsparcie. I pytanie o to, czy myśląc o instytucjach kultury poza granicami naszego państwa, możemy być spokojni o nasze polskie instytucje. Czy są one w dostateczny sposób zabezpieczone? Myślę o ich finansowaniu. Dziękuję bardzo.