PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Janina Okrągły
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska dotyczące sprawozdania Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Proponowane zmiany dotyczą tworzenia i prowadzenia rodzin zastępczych zawodowych, rodzinnych domów dziecka oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego na terenie innego powiatu. Według aktualnie obowiązujących przepisów przewidziana jest taka możliwość, ale tylko dla rodzin zastępczych zawodowych i rodzinnych domów dziecka tworzonych przez powiat. Oczywiście konieczne jest w tych przypadkach porozumienie między starostami obu powiatów. Możliwości takiej nie ma wobec placówki opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego i rodzinnych domów dziecka prowadzonych przez podmioty, którym powiat zlecił realizację tego zadania. Taka sytuacja budziła wątpliwości i ze strony organizacji pozarządowych, i ze strony samorządu. Przypomnę, że część rodzinnych domów dziecka tworzona jest przez fundacje czy stowarzyszenia i realizuje zlecenia powiatu. Natomiast potrzeba zorganizowania pieczy zastępczej na terenie innego powiatu dotyczy szczególnie powiatów sąsiednich, często grodzkich i ziemskich. Przedstawiany projekt ustawy wprowadza możliwość organizowania na terenie innego powiatu rodzinnych domów dziecka prowadzonych przez podmioty, którym powiat zlecił realizację tego zadania, oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych typu rodzinnego. Dodatkowo poszerzono zapis dotyczący porozumienia między starostami. Zmiana dotyczy art. 54 ustawy matki. Aktualnie zadania związane z funkcjonowaniem rodziny zastępczej zawodowej, rodzinnego domu dziecka czy też placówki typu rodzinnego ma wykonywać powiat, na terenie którego się one znajdują. Budziło to i budzi w niektórych przypadkach duże kontrowersje i opory, szczególnie ze strony powiatu, na terenie którego taki podmiot, tzn. rodzina zastępcza czy rodzinny dom dziecka, miał funkcjonować. Proponowany zapis daje starostom możliwość ustalenia w zawieranym porozumieniu, który z powiatów będzie wykonywał zadania związane z funkcjonowaniem rodziny zastępczej zawodowej, rodzinnego domu dziecka czy też placówki typu rodzinnego. Wysoka Izbo! Proponowane zmiany wynikają z bieżącego monitorowania i z bieżącej oceny funkcjonowania ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Przyczynią się do prostszego, bardziej elastycznego organizowania opieki nad dziećmi potrzebującymi, pozbawionymi opieki rodziców. Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska rekomenduje przyjęcie stanowiska połączonych komisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Leszek Dobrzyński
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Prawa i Sprawiedliwości wobec omawianego projektu. Chcę powiedzieć, że z tym problemem spotykamy się w zasadzie od zarania istnienia rodzicielstwa zastępczego, mówię tutaj oczywiście już o nowych czasach, po 1989 r., bo trzeba stwierdzić, że nadal w rodzicielstwie zastępczym odczuwamy brak kadr, mówiąc brzydko, a mówiąc ładnie, odczuwamy brak ludzi, którzy chcieliby się angażować w organizację różnych form rodzicielstwa zastępczego. Tych ludzi wciąż brakuje, wciąż brakuje rodziców zastępczych chętnych do prowadzenia rodzinnych domów dziecka czy też do prowadzenia pogotowia opiekuńczego. Tych ludzi wciąż brakuje i wciąż oni są na wagę złota. Ten projekt, o którym dzisiaj rozmawiamy, rozszerza rzeczywiście katalog tych form i ludziom, którzy chcieliby takie formy rodzicielstwa zastępczego zakładać w innym powiecie, ułatwi pracę, ułatwi im działalność, przyczyni się też na pewno do tego, że zwiększy się liczba rodziców zastępczych. Pytanie, dlaczego oni nie mogą realizować się we własnym powiecie, to jest troszeczkę jakby odrębny temat, ale świadczy to o tym, że często jeszcze w Polsce na danym terenie jakiegoś powiatu jego władze nie dostrzegają potrzeby, żeby zakładać, promować różne rodzinne formy. Często jest to tłumaczone brakiem funduszy, czasami też, nie ma, co ukrywać, występują inne zależności, na przykład, nie wiem, znajduje się duży dom dziecka, jest pewna liczba ludzi, którzy tam pracują, są swoiste lokalne przyzwyczajenia, układy, zaszłości, mówiąc krótko, idea rodzicielstwa zastępczego nie zawsze jeszcze dociera do wszystkich miejsc w Polsce. Ta ustawa, o której dzisiaj będziemy mówić, zmieni ten stan, pozwoli tym powiatom, które bardziej przykładają wagę do prowadzenia rodzinnych form, rodzicielstwa zastępczego, na to, że będą mogły organizować taką działalność także w powiecie sąsiednim lub w innym powiecie, oczywiście za porozumieniem z władzami tego powiatu. Sama ustawa jest raczej krótka, nie wzbudza większych obiekcji, tak że chyba zakończę na tym swoje wystąpienie, bo wiem, że Prawo i Sprawiedliwość poprze ten projekt. Tu też warto zauważyć, że jest to kolejna zmiana ustawy, która swojego czasu była przyjmowana mimo wszystko dosyć, nazwijmy to, szybko i dopychana kolanem. Szkoda, bo daje to pewne brzydkie pojęcie o jakości prawa uchwalanego w Polsce. Starajmy się może bardziej, żeby prawo, które w Sejmie jest uchwalane, było bardziej przemyślane, żeby nie trzeba było potem wprowadzać kilkudziesięciu poprawek, bo ta ustawa za nowej kadencji Sejmu poprawiana jest bodajże drugi czy trzeci raz. A więc dbajmy o jakość prawa. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska przedstawić stanowisko dotyczące ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Jak wiemy, ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej przewiduje możliwość tworzenia na terenie innego powiatu na zasadzie porozumienia starostów zawodowych rodzin zastępczych oraz publicznych rodzinnych domów dziecka. Jak życie pokazało, niestety błędem było to, że z możliwości tej wyłączone były niepubliczne rodzinne domy dziecka oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze typu rodzinnego. Budziło to liczne kontrowersje, zwracali nam na to uwagę zarówno przedstawiciele samorządów, jak i organizacji pozarządowych. Uważamy, że wprowadzona tu zmiana jest zmianą dobrą, logiczną, na pewno usprawni tworzenie takich placówek na zasadzie porozumień pomiędzy starostami. Dlatego też Klub Parlamentarny Solidarna Polska będzie wspierał i popiera te rozwiązania.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Ze wspomnianego przeze mnie przed chwilą raportu regionalnego ośrodka polityki społecznej na temat wdrażania ustawy wynika również to, że na zatrudnienie, co policzyły gminy, przewidzianej w ustawie sieci asystentów rodzinnych będą potrzebować ok. 300 mln rocznie. Wprowadzenie koordynatora rodziny to także duży wydatek dla powiatów, w szczególności dla małych gmin. Na nowe zadania w 2012 r. rząd przeznaczył ogółem dla gmin i powiatów 70 mln oraz 60 mln w ramach rezerwy celowej. To stanowczo za mało na realizację zadań określonych w ustawie. Stąd większość samorządów zapowiedziała - i to jest dla mnie bardzo niepokojące - że nie podejmie się zatrudnienia według przewidzianych w ustawie norm odpowiedniej liczby asystentów czy koordynatorów z uwagi na brak wystarczających środków budżetowych. Wobec powyższego mam pytanie. Jakie środki finansowe są zapewnione w budżecie na rok 2013? Czy opinie dotyczące wdrażania systemu pieczy zastępczej, przygotowane przez regionalne ośrodki polityki społecznej, będą brane pod uwagę przy konstruowaniu budżetu na rok 2014? Czy tu rzeczywiście przewiduje się zwiększenie środków finansowych po to, żeby wreszcie osiągnąć cele tej ustawy? Dziękuję.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Pani Minister! Szanowni Państwo! Sprawa, którą chcę podnieść, jest już znana zarówno pani poseł sprawozdawcy, jak i pani minister, gdyż zwracałem się z tym problemem. Otóż, wydaje mi się, że sytuacja, która ma miejsce akurat w Krakowie, gdzie działa Ośrodek Opiekuńczo-Wychowawczy ˝Dzieło pomocy dzieciom˝, nie jest odosobniona. Ten ośrodek, a myślę, że nie jest to jedyny przypadek w Polsce, ma swoje obiekty, filie w innych powiatach, w tym przypadku w powiecie limanowskim. Placówka, żeby sprawa była jasna, prowadzona jest w Krakowie, ale czasowo dzieci przebywają w tej filii, w obiektach, które są na terenie innego powiatu. Cały czas jest, moim zdaniem, jakieś niezrozumienie, że jeśli chodzi o część działalności, czasowy pobyt dzieci na terenie innego powiatu, również, także zdaniem pani poseł sprawozdawcy, wymagałoby to porozumienia ze starostą tego innego powiatu. Dzieci prowadzone przez placówkę w Krakowie są z terenu Krakowa, powiat Kraków finansuje całą tę działalność, natomiast tam tylko przyjeżdżają, czy to na wakacje, czy na, powiedzmy, miesiąc czy dwa miesiące... (Poseł Magdalena Kochan: Nie tylko, panie pośle.) ...ta część działalności prowadzona jest na terenie innego powiatu. Jeszcze raz pytanie (Dzwonek), bo ustawa mówi o prowadzeniu placówki, a nie prowadzeniu części działalności. Czy rzeczywiście to porozumienie między powiatami jest konieczne? Dziękuję bardzo.
Mówca: Adam Szejnfeld
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Bardzo się cieszę, że prace zmierzają do końca. Chciałbym jeszcze, korzystając z tej okazji, zapytać o kilka kwestii, ponieważ ustawa wydaje się być dobra, jeśli oczywiście mamy na względzie kompromis. Natomiast jeszcze kilka kwestii budzi wątpliwości i wywołuje pytania, między innymi, po pierwsze, sprawa wdrażania ruchomego czasu pracy; po drugie, tematyka harmonogramu czasu pracy; po trzecie, kwestie związane ze zwrotem dnia wolnego za czas pracy w dni wolne od pracy i kwestie dotyczące świadczenia za pracę w niedziele i święta. Kluczową sprawą jest ruchomy czas pracy, dlatego że on jest niewątpliwie dobrodziejstwem dla pracowników i pracodawców. Natomiast wydaje się - chociażby na podstawie doświadczenia z czasów, gdy były stosowane elastyczne rozwiązania dotyczące czasu pracy, w latach 2009-2010, a więc w czasie pierwszej fali kryzysu - że jeżeli nie ma możliwości stosowania tych rozwiązań, gdy nie działa organizacja związkowa w firmie bądź gdy nie ma zgody tejże organizacji, to jest to fikcja. Dlatego podnoszone tutaj wypowiedzi, że wiele rozwiązań pierwotnych stosowanych podczas pierwszej fali kryzysu nie dało efektów (Dzwonek), m.in. są podyktowane tym, że nie było zgody po stronie pracobiorców na ich zastosowanie. Tak więc były dobrodziejstwem, ale jako litera prawa i możliwość na papierze, a nie praktyka. Ruchomy czas pracy na pewno jest rozwiązaniem bardzo dobrym, ale jeżeli nie będzie mógł być wprowadzany na innych zasadach, niż określono to w projekcie, to moim zdaniem w przytłaczającej większości przedsiębiorstw absolutnie nie będzie stosowany, a więc nie da nam tego efektu, o który chodzi. Pozostałe kwestie, jeżeli chodzi o harmonogram czasu pracy, dzień wolny, świadczenia za święta i niedziele, ze względu na brak czasu pozostawiam panu ministrowi i rządowi pod rozwagę. Rząd wie, o co chodzi. Rozmawialiśmy o tym w komisjach i te sprawy moim zdaniem powinny być rozwiązane, szczególnie jeśli chodzi o harmonogram czasu pracy. To jest niewymagana ani polskim, ani międzynarodowym, ani unijnym prawem totalna, olbrzymia biurokracja. Ta biurokracja nie jest potrzebna polskim przedsiębiorstwom. Wprowadzamy ją, oczywiście po pracach w komisji bardzo mocno zostaje zmniejszona dolegliwość tej biurokracji, ale zapytuję, czy ona jest w ogóle konieczna, potrzebna. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wiesław Janczyk
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Myślę, że moje wystąpienie nie zajmie aż 3 minut. Chciałbym wyrazić stanowczy sprzeciw wobec tej zuchwałej propozycji zmiany Kodeksu pracy, jakże cynicznej propozycji względem ludzi ciężkiej pracy. To swoista próba zdehumanizowania relacji pracodawca - pracownicy, to próba zastąpienia jednym pracownikiem dwóch i wykonywania przez niego obowiązków, które do tej pory wymagały pracy na dwóch etatach. Sprawdziłem, projekt obywatelski podpisało 60 posłów Platformy Obywatelskiej. (Głos z sali: Poselski.) Projekt poselski, przepraszam, podpisało tylko 60 posłów Platformy Obywatelskiej, pretorianów Platformy Obywatelskiej. Chciałbym, aby mieli wystarczająco dużo odwagi, żeby na spotkaniach w swoich okręgach wyborczych stanąć twarzą w twarz z mieszkańcami, pracownikami, obywatelami. Niedawno byłem w Zakopanem, gdzie obradował sejmik studentów, i nie było tam przedstawiciela Platformy Obywatelskiej, pomimo że byli przedstawiciele innych ugrupowań. Brakuje odwagi do transponowania tych wspaniałych owoców pracy rządu i niektórych zespołów do opinii publicznej. Nie wolno się przed tym cofać. Trzeba wykazywać odwagę cywilną, zwłaszcza gdy wprowadza się tak daleko idące zmiany. Proponowane rozwiązanie bardzo surowo uderza w polską rodzinę. Skutkiem przyjęcia tego dokumentu będzie brak ekwiwalentu za pracę w nadgodzinach, brak możliwości zaplanowania urlopu i czasu wolnego. (Dzwonek) Mam następujące pytanie: Ile osób będzie zmuszonych podpisać nowe warunki rozliczeń czasu pracy, na ile tysięcy osób rząd szacuje wzrost liczby bezrobotnych po wejściu w życie tej ustawy i czy prawdą jest, że w ostatnim czasie, dokładnie w ciągu ostatniego roku, w przypadku 1/3 pracowników małych i średnich przedsiębiorstw tego sektora przekwalifikowano zatrudnienie z umów o pracę na umowy śmieciowe? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać inicjatorów tego projektu, tej nowelizacji Kodeksu pracy, nazywanej ustawą o elastycznym czasie pracy, o uelastycznieniu czasu pracy: Czy nie uważacie państwo, że to jest zwykły eufemizm, który ma za zadanie ukryć właściwe cele tej nowelizacji? A właściwym celem oczywiście jest pogorszenie warunków zatrudnienia w przypadku milionów Polaków. To po pierwsze. Po drugie, paradoksalnie ta zmiana wcale nie poprawia sytuacji pracodawców. Tutaj powtórzę pytanie, które zadałem w trakcie debaty podczas pierwszego czytania: Czy nie obawiacie się państwo, że te przepisy w dłuższej perspektywie czasu spowodują również pogorszenie sytuacji polskich pracodawców, ponieważ na tych warunkach, które państwo proponujecie, Polacy nie będą chcieli pracować? Chciałbym też zapytać, czy 2 mln osób, które pracują w tej chwili za granicą, to jeszcze mało? Czy oczekujecie tego, aby na uczciwych zasadach Polacy chcieli pracować w Wielkiej Brytanii, w Niemczech, tylko nie w Polsce? Bo taki będzie efekt wprowadzenia tych przepisów. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Według gospodarczej strategii rządu Platformy Obywatelskiej i PSL-u polska bieda ma dźwigać skutki kryzysu. VAT podniesiony do 23% najbardziej obciąża dziś biednych, praca przed pójściem na emeryturę w wieku 67 lat, bezrobocie, które wzrasta w sposób lawinowy. Dziś pracownik otrzymuje wypowiedzenie, jutro przedstawiane ma nowe warunki umowy ze znacznie obniżonym wynagrodzeniem. Tak wygląda obecnie nasza gospodarka, tak wygląda rynek pracy. Na skutek tego lawinowo spada popyt na rynku. Tutaj proponujecie państwo kolejne zmiany, które niestety obciążają najbardziej ubogą część naszego społeczeństwa. Lekceważąc sobie stanowisko Komisji Trójstronnej, w ogóle nie biorąc pod uwagę przesłanek, które kierowane są do państwa przez tę komisję, proponujecie państwo nam, posłom Prawa i Sprawiedliwości, abyśmy wyrazili zgodę na przedstawiane przez was rozwiązania, które będą powodowały dalszy wzrost bezrobocia. (Dzwonek) Dlaczego rząd nie bierze pod uwagę sygnałów płynących z dołu, głosów o tym, że wprowadzenie dwunastomiesięcznego okresu rozliczenia spowoduje wzrost bezrobocia? Mam prośbę, aby rząd przedstawił nam analizę, jakiej dokonał na okoliczność wprowadzenia tej konkretnej zmiany. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ja chciałabym zapytać o to, jakie było stanowisko rządu do poselskiego projektu ustawy. Gdyby pan był uprzejmy powiedzieć, to prosiłabym o to. To po pierwsze. Po drugie - w ustawie jest napisane, iż przedłużenie okresu rozliczeniowego ustala się m.in. w porozumieniu zawieranym z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy. Ja chciałabym prosić, aby pan mi wyjaśnić, co to oznacza, jaki to tryb, czy u każdego pracodawcy może być inny. Dlaczego o to pytam? Chodzi o to, aby uniknąć sytuacji, w której pracodawca wytypuje do takiej komisji swoich członków i to oni będą decydować o tym, jaki będzie ten okres rozliczeniowy. Kolejna rzecz, o którą chciałabym zapytać, to jest to, czy pan minister zna dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Myślę, że tak, ale przypomnę, że mówi ona m.in. o tym, iż zezwala na odstępstwo od okresu rozliczeniowego pod warunkiem przyznania pracownikom odpowiednich równoważnych wyrównawczych okresów odpoczynku, a gdy nie jest to możliwe, właściwej rekompensaty. Chciałabym, aby pan wszystkim dokładnie wyjaśnił, jakie to będą rekompensaty, w jakim okresie przyznawane i czego w zamian za to pracownicy mogą się spodziewać. (Oklaski)
Mówca: Anna Paluch
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ja mam pytanie do rządu. Dlaczego rząd chce w tak drastyczny sposób zwiększyć dysproporcje na rynku pracy, dysproporcje w sytuacji uczestników tegoż rynku pracy? Przecież oczywiste jest, że omawiana zmiana Kodeksu pracy w istocie jest przerzuceniem kosztów kryzysu gospodarczego na najsłabszych, na tych najgorzej zarabiających. Ja przypomnę, panie ministrze, z jednej strony rząd w ciągu ostatnich 5 lat wydaje 531 milionów zł na nagrody w ministerstwach, a z drugiej strony nakłada nowe ciężary i uciążliwości na najuboższych, najsłabszych uczestników rynku pracy. Przypomnę wam coś, czego wy po prostu nie lubicie, do czego nie chcecie wracać. Marcin Rosół, asystent jednego z waszych kolegów ministrów, takie jednoosobowe biuro pośrednictwa pracy. Przypomnę materiały analizowane przez komisję hazardową, która w trybie przyspieszonym skończyła swoje zajęcia pamiętną mową do krzeseł pewnie m.in. po to, żeby te materiały i te e-maile pana Rosoła nie ujrzały światła dziennego. A pan Rosół działał jako jednoosobowe biuro pośrednictwa pracy z propozycjami zatrudnienia z pewnością nie za najniższe wynagrodzenie krajowe, tylko za jego wielokrotność, z propozycjami zatrudnienia dla zauszników platformianych notabli. Taka jest sytuacja jednych na rynku pracy, a z drugiej strony jest omawiana dzisiaj ustawa, która wprowadza kastę współczesnych niewolników (Dzwonek), bo wyeliminowanie możliwości wypłaty ekwiwalentu za godziny nadliczbowe z jednej strony doprowadzi do pauperyzacji osób pracujących mających najniższe zarobki, a z drugiej strony do zwiększenia bezrobocia. Rekapitulując moją wypowiedź, kieruję do rządu pytanie. Czy wasz cel był właśnie taki, żeby zwiększyć dysproporcje na rynku pracy i zwiększyć bezrobocie? Czy rząd oszacował, bo to jest przecież podstawowy wymóg przy omawianiu ustaw, jakie będą skutki w postaci wzrostu bezrobocia, o ile wzrośnie bezrobocie w wyniku tych złych przepisów, które dzisiaj próbujecie przepchnąć kolanem? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ja chciałbym zapytać pana ministra, czy to sprawozdanie jest rzeczywiście próbą wprowadzenia do Kodeksu pracy już na stałe regulacji, które znalazły się w ustawie z 1 lipca o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. Jeżeli tak, bo wszystko wskazuje na to, że tak, w szczególności chodzi o wydłużenie okresu rozliczeniowego czasu pracy do 12 miesięcy, to chciałbym zapytać, czy w ministerstwie dokonano jakichkolwiek analiz skutków tychże regulacji, czy to pozytywnych, czy to negatywnych, tego, jak one wpłynęły na rynek pracy, ile z tytułu tych regulacji zachowano albo stworzono nowych miejsc pracy. Chodzi o to, żeby to był jakiś argument, dowód na to, że to rozwiązanie się sprawdziło i trzeba je teraz usankcjonować, na trwałe wprowadzić do Kodeksu pracy. To po pierwsze. Po drugie. Czy rząd ma jakieś inne inicjatywy oprócz tej, która jest tu tak powszechnie napiętnowana, jeśli chodzi o aktywizację rynku pracy, jeśli chodzi o wspomaganie pracodawców, przedsiębiorców, a nie obciążanie pracowników, biednych, coraz biedniejszych pracowników, bo choćby w poprzednim roku płace realne spadły. Mamy przecież ponad 7 mld zł zamrożonych w Funduszu Pracy, one nie pracują, a powinny pracować na rynku pracy. Mamy ponad 2 mld zł zamrożonych w Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, to są pieniądze, które mogłyby pracować na rzecz pracodawców, bo też uważam, że pracodawcy na rynku pracy powinni mieć w okresie kryzysu wspomaganie ze strony swojego państwa. (Dzwonek) A więc czy skutkami kryzysu mają być obciążani biedni, coraz biedniejsi pracownicy? Pani marszałek, jeszcze sekundkę. Myślę, że biedni przy tej regulacji będą jeszcze bardziej biedni, mając nawet zatrudnienie, mając nawet pracę; niekoniecznie w takim przypadku praca czyni wolnym. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Babalski
Data: 2013-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Komisja rolnictwa zleciła Biuru Analiz Sejmowych taki oto temat: Diagnoza zjawiska bezrobocia w Polsce w latach 2003-2013 z uwzględnieniem bezrobocia na wsi. Pozwolę sobie zacytować dwa fragmenty. Uwagi ogólne. Od początku przemian ustrojowych, czyli od początku lat dziewięćdziesiątych XX w., w Polsce pojawiło się nieznane wcześniej zjawisko bezrobocia. Trwająca od ponad 20 lat sytuacja na rynku pracy stała się zjawiskiem utrwalonym, a w ostatnich latach - dotkliwie pogłębiającym się. Szeroko rozumiane bezrobocie powinno być jednym z ważniejszych zagadnień w polityce społecznej państwa - ukłon w stronę pana ministra. Liberalizm gospodarczy oraz doktrynalna i mało efektywna prywatyzacja doprowadziły do nieodwracalnej dewastacji gospodarki kraju. Zniszczono wiele sztandarowych fabryk, zakładów pracy (stocznie, cukrownie, cementownie, przemysł lekki), a zatem zniszczono całe gałęzie gospodarki. Polityka liberalna wyprodukowała setki tysięcy bezrobotnych obywateli. Jeszcze jeden cytat, bezpośrednio związany z elastycznym rynkiem pracy, elastycznymi formami zatrudnienia, jest to tutaj krótko opisane. Zacytuję jeden fragment: Elastyczne formy zatrudnienia. Odrębnym czynnikiem i problemem bezrobocia jest nadużywanie przez pracodawców elastycznych form zatrudnienia. (Dzwonek) Oznacza to zatrudnienie na czas określony oraz umowy zlecenia czy umowy o dzieło. W Polsce odbywa się to w sposób niekontrolowany, ze szkodą dla pracobiorców i budżetu państwa. Elastyczne formy zatrudnienia nie zwiększają liczby miejsc pracy, są nadużywane i tworzą liczną grupę osób zagrożonych bezrobociem. Ta opinia jest do pobrania w Biurze Analiz Sejmowych, więc każdy z posłów może tę opinię wziąć i zapoznać się z nią. Możemy o niej dyskutować, czy ona jest trafna, czy nie, ale panie ministrze, dzisiaj w Polsce nie potrzeba elastycznych form pracy, potrzeba miejsc pracy. Region warmińsko-mazurski to dzisiaj obszar strukturalnego bezrobocia, ponad 23%. Ci ludzie nie rozumieją, co to znaczy elastyczny rynek pracy. Oni po prostu oczekują mocnych działań, chociażby tego, o czym mówił mój poprzednik, uruchomienia zamrożonych pieniędzy, które po prostu są odłożone w kasie, zamiast pracować, żeby to bezrobocie w jakiś sposób zmniejszać, nie poprzez kolejne wymyślone formy dotyczące elastycznego rynku pracy. Kończę, przepraszam, pani marszałek, ale ten region rzeczywiście jest dotknięty w sposób bardzo tragiczny, jeśli chodzi o miejsca pracy. Panie ministrze, jest zasadnicza sprawa. Kiedy zostaną uruchomione pieniądze, które nie są własnością budżetu państwa, a własnością pracodawców, bo to oni odkładają te pieniądze, żeby w trudnych chwilach mogły one pracować na tworzenie nowych miejsc pracy? Dziękuję bardzo. Przepraszam, że tak przedłużyłem.