PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Artur Górski
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Jak to jest, że MSZ nie wie, co dzieje się w polskich konsulatach? Jakim cudem polscy dyplomaci na terenie konsulatu w Łucku mogli uprawiać działalność przestępczą? Czy tylko współpracowali z ukraińskimi przestępcami, czy może sami założyli zorganizowaną grupę przestępczą działającą pod kierownictwem konsula generalnego, podobno dawnego oficera służb PRL? Może czuli się bezkarni, bo wiedzieli, że nikt z Warszawy nie kontroluje ich pracy? Przypomnę, że ukraińskie organy ścigania już rok temu wpadły na trop kanału przerzutowego obywatelek Ukrainy do niemieckich domów publicznych. W latach 2010-2011 ukraińska grupa przestępcza wywiozła do Niemiec ponad 20 kobiet w wieku 18-25 lat przy współpracy z polskimi dyplomatami, którzy wydawali tym kobietom i ich konwojentom nierejestrowane wizy wjazdowe do Polski, na terytorium obszaru Schengen, na podstawie podrobionych zaproszeń. Już pięciu pracowników MSZ otrzymało zarzuty, ale to jeszcze nie koniec, zresztą nie ma pewności, czy ta przestępcza działalność ograniczała się wyłącznie do polskiego konsulatu w Łucku. Zdaniem prokuratury sprawa jest rozwojowa, gdyż - cytuję - chodzi nie tylko o jedną placówkę konsularną. Media wskazują także na polskich dyplomatów pracujących na Białorusi, którzy mieli uprawiać podobny proceder. Wiadomo, że nie chodziło tylko o wizy. Polscy dyplomaci mieli handlować nielegalnie także Kartami Polaka, które za odpowiednio wysoką opłatą, podobno sięgającą nawet kilkuset euro, załatwiali w tempie ekspresowym osobom nieuprawnionym. Zatem zapytuję, czy prawdą jest, że na podobnej zasadzie, przyjmując korzyści majątkowe, polscy dyplomaci pracujący na Ukrainie nielegalnie załatwiali wizy Schengen także obywatelom Iranu i Afganistanu, a tym samym stwarzali zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa polskiego. Czy prawdą jest, że dzięki współpracy zorganizowanej grupy przestępczej z polskimi dyplomatami na Ukrainie przez polską granicę przewożono nielegalnie także ukraińskie dzieci? Czy wiadomo, ile wiz i Kart Polaka zostało bezprawnie wydanych przez skorumpowanych dyplomatów pracujących na Ukrainie? I pytanie kluczowe: Dlaczego do tej pory nie zweryfikowano polskich dyplomatów pod kątem ich wcześniejszej współpracy ze służbami specjalnymi PRL? Pozwoliliście im uwić sobie ciepłe gniazdka w polskich ambasadach i konsulatach. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Pani Minister! Jestem trochę zaniepokojony pani odpowiedzią, bardziej nawet niż wtedy, gdy przychodziłem na tę salę, dlatego że z tego, co zrozumiałem, ten nielegalny proceder odbywał się pod okiem kontroli ministerstwa, która przyjechała do Łucka w 2010 r. Bo pani powiedziała, że dopiero potem, po doniesieniach medialnych, potrzebna była nagła interwencja, w wyniku której odwołano tych konsuli. To oznacza, że od 2010 r. trwała kontrola i pod okiem kontrolerów dochodziło do nielegalnego przerzutu ludzi, kobiet do domów publicznych w Niemczech. A więc to jest bardzo niepokojące. Druga rzecz. Jak pani minister słusznie powiedziała, to jest strategiczny obszar działania polskich służb konsularnych, dlatego że my wydajemy wizy schengeńskie, więc tym samym to, co się dzieje w Łucku, ma bezpośredni wpływ na wizerunek Polski w Unii Europejskiej i pewną gwarancję, którą Polska daje innym krajom członkowskim strefy Schengen, że my gwarantujemy jakość polskich prac konsularnych. A więc bardzo proszę także o to, żeby zwrócić szczególną uwagę na to, co dzieje się na Wschodzie. Stąd mam (Dzwonek) prośbę o to, żeby pani minister na piśmie przedstawiła nam te konkretne działania, które zostały podjęte, pani powiedziała, że jest ich szereg, teraz nie ma na to czasu. A pytanie szczegółowe brzmi: Jak zagwarantować dzisiaj w okręgu kaliningradzkim w przypadku bezwizowego małego ruchu granicznego, żeby tam nie dochodziło do rzeczy nieprawidłowych? Jak zwiększyła się kontrola nad konsulatami kaliningradzkimi, żeby zapewnić, aby z kolei tam nie było przerzutu? Bo to jest już kanał całkowicie otwarty, bo mamy ruch bezwizowy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowna Pani Marszałkini! Panie i Panowie Posłowie! Podczas obrad w Genewie Rada Praw Człowieka ONZ przedstawiła rekomendacje dla Polski dotyczące m.in. zintensyfikowania działań na rzecz przemocy wobec kobiet, legalizacji związków partnerskich, skuteczniejszej walki z rasizmem i dyskryminacją. Jednocześnie rada przedstawiła szereg rekomendacji, które jej zadaniem przyczyniłyby się do lepszego przestrzegania praw człowieka w Polsce. Podczas obrad w Genewie oceniła Polskę pod kątem przestrzegania praw człowieka w ramach tzw. powszechnego przeglądu okresowego praw człowieka. 20 września 2012 r. w Genewie na XXI sesji zwyczajnej Rady Praw Człowieka ONZ Polska będzie odpowiadać na ww. rekomendacje. W związku z tym zadaję panu premierowi pytanie. W jaki sposób rząd RP zrealizował ww. zalecenia i jakie stanowisko rządu RP w tej sprawie będzie prezentowane w Genewie? Bardzo proszę o odpowiedź również na piśmie i prosiłbym, aby to było przed datą posiedzenia Komisji Praw Człowieka, przed 20 września. Dziękuję.
Mówca: Anna Grodzka
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jeśli chodzi o zalecenia członków Rady Praw Człowieka skierowane do rządu polskiego w celu poprawy przestrzegania praw człowieka w Polsce, trzeba będzie odpowiedzieć na nie 20 września. W związku z tym moje pytanie jest takie: Jakie będzie stanowisko rządu polskiego i co zostanie oznajmione 20 września w sprawie objęcia zaleceniami orientacji seksualnej i tożsamości płciowej, chodzi o przepisy dotyczące mowy nienawiści, uznania tożsamości płciowej jako możliwej podstawy do dyskryminacji i przyjęcia regulacji pozwalających na uznanie praw par homoseksualnych lub osób samodefiniujących płeć? Właśnie takie jest pytanie. I bardzo proszę, żeby odpowiedź była udzielona na piśmie przed dniem 20 września. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Balt
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! W Polsce mamy ponad 4 mln osób niepełnosprawnych z aktualnym orzeczeniem o niepełnosprawności. Kilka dni temu skończyła się paraolimpiada. Polscy paraolimpijczycy zdobyli 36 medali, samych złotych medali jest więcej niż medali, które zdobyli nasi olimpijczycy. Na przygotowania paraolimpijczyków wydano niecałe 9 mln zł, większość pieniędzy, które paraolimpijczycy mieli do wykorzystania na swoje przygotowania, pochodziło tak naprawdę też od nich samych, bo te osoby bardzo często za prywatne pieniądze przygotowują się czy trenują, uprawiają swoje dyscypliny. Moje pytanie bierze się stąd, że rozporządzenia, w których przyznaje się nagrody dla olimpijczyków, dają olimpijczykom 14-krotność podstawy wynoszącej 2300 zł, czyli np. za złoto to jest 32 tys. zł. Jednak za złoto paraolimpijczycy dostają połowę tej kwoty, czyli 18 400 zł. Taka sama nierówność jest w przypadku srebrnych medalistów olimpiady i srebrnych medalistów z paraolimpiady, brązowych medalistów olimpiady i brązowych medalistów paraolimpiady. Te nagrody, które przyznaje rząd, są o połowę mniejsze dla paraolimpijczyków. Są też rozporządzenia ministra sportu w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej osób niepełnosprawnych i kadry paraolimpijskiej, które też są mniejsze dla osób niepełnosprawnych niż dla osób pełnosprawnych, dla sportowców pełnosprawnych. Według tego rozporządzenia np. członkowie kadry paraolimpijskiej dostają nagrody tylko do 3. miejsca, podczas gdy członkowie kadry olimpijskiej - aż do 8. miejsca. Tak że moje pytanie brzmi: Kiedy pani minister czy rząd zamierzają przygotować zmiany tych rozporządzeń, żeby nasi paraolimpijczycy czy sportowcy niepełnosprawni przestali być w taki sposób dyskryminowani? Dziękuję.
Mówca: Marek Balt
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Minister! Wiem, że to pytanie uzupełniające pośrednio może być kierowane do pani. Telewizja publiczna transmitowała olimpiadę, zapewniając ok. 700 godzin transmisji. Z paraolimpiady nie było takiej transmisji. W mojej ocenie telewizja publiczna nie wypełniła swojej misji, bo wszyscy dobrze wiemy, że dla osób niepełnosprawnych sport jest również bardzo ważną formą rehabilitacji i pozytywnie wpływa na możliwość przywrócenia takich osób do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Promowanie, pokazywanie paraolimpiady, pokazywanie sportowców, którzy osiągają niesamowite wyniki, będąc osobami niepełnosprawnymi, z pewnymi upośledzeniami, w bardzo wielkim zakresie upowszechniłoby uprawianie sportu wśród osób niepełnosprawnych i pomogło im wyjść z domów. Natomiast ludziom pełnosprawnym pozwoliłoby spojrzeć na osoby niepełnosprawne w ludzki sposób. (Dzwonek) Będzie się zbliżała ocena sprawozdania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i moim zdaniem przy tym sprawozdaniu ze strony rządu powinna być dokonana odpowiednia ocena z punktu widzenia osób niepełnosprawnych, braku transmisji, problemów, które dotyczy ponad 4 mln naszych obywateli.
Mówca: Sportu i Turystyki Joanna Mucha
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, w pełni zgadzam się z pana oceną dotyczącą tej sprawy. Również bardzo żałuję, że transmisje startów naszych zawodników nie były udostępnione przez telewizję publiczną. Wielokrotnie apeluję o to, żeby media włączyły się w popularyzację sportu osób niepełnosprawnych, bo jeśli chodzi o sport powszechny, czyli sport, który jest najniżej, musimy włożyć najwięcej pracy, żeby aktywizować również osoby niepełnosprawne. Jutro jest spotkanie zawodników biorących udział w olimpiadzie i paraolimpiadzie i będę również przy tej okazji apelowała do mediów o to, żeby tego typu sytuacje więcej się nie powtórzyły. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jarosław Żaczek
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przez ostatnie kilka dni media alarmują o pomoc dla szpitala Pomnika - Centrum Zdrowia Dziecka. Dyrektor instytutu skierował list do premiera, ministra zdrowia, prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z prośbą o pomoc finansową dla instytutu, którego dług wynosi obecnie 200 mln zł. Sytuacja placówki od dawna jest dramatyczna. Pracownicy otrzymują swoje wynagrodzenia z opóźnieniem. Władze szpitala wielokrotnie już alarmowały resort zdrowia, niestety nie uzyskały żadnej odpowiedzi. Powodem tej tragicznej sytuacji są zbyt niskie wyceny procedur, jako że instytut leczy przypadki szczególnie ciężkie, co pociąga za sobą dużo większe koszty. Minister Bartosz Arłukowicz zareagował, bo zainteresowały się tym media. Zwołał konferencję prasową i powiedział, że zła sytuacja finansowa szpitala wynika ze złego zarządzania. Przytaczał dane z raportu NIK o liczbie łóżek i liczbie pracowników. Pomylił się jednak o prawie 60 łóżek. Mówił, że dynamika płac była zbyt duża w stosunku do wzrostu kontraktu, jednak nie odpowiedział, czy w innych szpitalach dynamika płac bardzo się różni. Minister oświadczył, że instytut powinien być dobrym szpitalem, ale nie powiedział, co dla tego szpitala zrobił. Z wypowiedzi ministra wynikało, że najprawdopodobniej dojdzie do zmiany dyrektora szpitala, który jest w Centrum Zdrowia Dziecka zaledwie od kilku miesięcy. Czy jedyną przyczyną jest to, że napisał list o dramatycznej sytuacji swojego szpitala i rozesłał go? Czy jest to jedyny pomysł ministra na przyszłość Centrum Zdrowia Dziecka? Czy szpital ma upaść, bo leczy najbardziej chorych? Czy ma upaść, bo pediatria w wycenach Narodowego Funduszu Zdrowia traktowana jest po macoszemu w porównaniu z innymi dziedzinami medycyny? Co pan minister zrobił, aby uratować ten szpital? Dlaczego Centrum Zdrowia Dziecka nie jest traktowane priorytetowo przez resort zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia? W końcu to jedyna tego typu placówka w Polsce świadcząca tak skomplikowaną pomoc medyczną. Dlaczego, panie ministrze, w sposób celowy doprowadza się do upadłości Centrum Zdrowia Dziecka? Dziękuję.
Mówca: Łukasz Borowiak
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowny Panie Ministrze! Z informacji zamieszczonej na stronie Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz z przedstawionych przez lokalne samorządy informacji dotyczących zasad postępowania w przypadku procedury weryfikacji dostępu do bazy danych systemu informacji oświatowej wynika, że wytyczne zawierają również wymóg osobistego stawiennictwa prezydenta, burmistrza, wójta w kuratorium jako siedzibie organu upoważniającego celem potwierdzenia tożsamości. Jednostki samorządu terytorialnego zwracają uwagę, że w dobie istnienia ustaw o informatyzacji i podpisie elektronicznym oraz planie informatyzacji państwa, kiedy każdy urząd w Polsce posiada w zasobach elektronicznej platformy usług administracji publicznej unikatową skrzynkę podawczą jednoznacznie identyfikującą ten urząd, wzywanie do osobistego stawiennictwa wójtów, burmistrzów i prezydentów w kuratoriach oświaty wywołuje liczne negatywne komentarze. Przedstawiciele samorządów zwracają uwagę, że powyższa sytuacja zaprzecza istnieniu idei elektronicznego urzędu i w tej sytuacji przekreśla formę identyfikacji elektronicznej. W związku z powyższym proszę pana ministra o odpowiedź na temat aktualnie obowiązującej procedury weryfikacji dostępu do bazy danych SIO. Dziękuję.
Mówca: Ewa Malik
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, pani marszałek. Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Zakładowa Organizacja Związkowa NSZZ ˝Solidarność˝ działająca przy Urzędzie Skarbowym w Sosnowcu poinformowała mnie, prosząc jednocześnie o podjęcie interwencji w tej sprawie, o zamiarze dokonania przez naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu rozwiązania stosunku pracy z pracownikami będącymi członkami związku zawodowego ˝Solidarność˝, w tym członkami zarządu zakładowej organizacji związkowej, w trybie art. 52 § 1 Kodeksu pracy. Według relacji związku zamiar rozwiązania stosunku pracy z członkami NSZZ ˝Solidarność˝ w trybie dyscyplinarnym jest bezprawny i bezpodstawny - bezprawny, gdyż pracodawca nie uzyskał wymaganej zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikami podlegającymi szczególnej ochronie w zakresie trwałości stosunku pracy, a bezpodstawny, gdyż zarzuty mające być podstawą rozwiązania umów o pracę nie odpowiadają prawdzie, są formułowane w sposób ogólny, a w szczególności nie mogą uzasadniać twierdzenia o ciężkim naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych. Działanie pracodawcy jest ciosem wymierzonym w zakładową organizację związkową, który ma ją osłabić. Zdaniem związku zawodowego postępowanie naczelnika urzędu jest odwetem za działalność związkową, a przede wszystkim za piętnowanie wszelkich nieprawidłowości występujących w placówce. Pan minister powinien zainteresować się sprawą bezpodstawnych zwolnień pracowników Urzędu Skarbowego w Sosnowcu, tym bardziej iż to właśnie z tym urzędem skarbowym, a nie innym, ma związek zdarzenie, o którym głośno informowały ogólnopolskie media, chyba w lipcu tego roku, w związku z odnalezieniem na przystanku autobusowym dokumentów kontroli skarbowej. Także to tutaj podobno w lutym 2012 r. z sekretariatu urzędu zaginęły dokumenty zawierające chronione dane osobowe podatników. (Dzwonek) W związku z tym zadaję pytanie, biorąc powyższe pod uwagę, panie ministrze. Czy jest to szersza akcja wymierzona w związki zawodowe, czy za pana wiedzą i przyzwoleniem wyprowadza się przedstawicieli związku zawodowego ˝Solidarność˝ z urzędów skarbowych? Czy zbada pan tę sprawę dokładnie, a w szczególności wyjaśni prawdziwe przyczyny przeprowadzonych zwolnień? Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Pan doskonale wie, że to nie dotyczy zwykłych członków związku, tylko działaczy związkowych, którzy są na czele organizacji związku zawodowego ˝Solidarność˝, bo tutaj mówiliśmy o przypadku w Sosnowcu. A jeszcze większym, bardziej znaczącym przypadkiem szykanowania jest zwolnienie dyscyplinarne Tomasza Ludwińskiego, przewodniczącego Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych, którzy podlegają bezpośrednio panu i sprawa jest panu doskonale znana. Wyraźnie widać, że jest to szykanowanie związków zawodowych w pana resorcie, w resorcie ministra finansów, bo do tego można dołożyć przypadek pana Sławomira Siwego, przewodniczącego Związku Zawodowego Celnicy PL. Te osoby są zwalniane z przyczyn dyscyplinarnych. Nie ma w kraju przypadków, żeby szefowie krajowych struktur byli zwalniani dyscyplinarnie. Jest tak tylko w resorcie ministra finansów, a szczególnie w pana działce, jakim są urzędy skarbowe. Stąd jeszcze pytanie dotyczące pana Tomasza Ludwińskiego. Czy pan minister włączy się w rozwiązanie tego problemu? (Dzwonek) Jak również proszę o odpowiedź na piśmie na pytanie, ile w tym okresie było zwolnień dyscyplinarnych w stosunku do funkcyjnych działaczy związkowych i inspektorów skarbowych. Dziękuję.
Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Obserwujemy narastanie zjawiska żebractwa. Według szacunków policyjnych w Polsce obecnie funkcjonuje ok. 200 tys. żebraków. W naszym przekonaniu żebracy dzielą się na trzy zasadnicze grupy. Pierwsza grupa to są ludzie biedni, zagubieni, bezradni. Druga grupa to są ludzie, którzy znaleźli sposób na cwaniackie, wygodne zarabianie na swoje życie. Natomiast trzecia grupa to są ci, którzy wykorzystują, przymuszają innych, wykorzystują w szczególności dzieci, by czerpać zyski. W naszym przekonaniu tej pierwszej grupie w oczywisty sposób trzeba pomagać. Jest to przede wszystkim zadanie służb socjalnych i organizacji pozarządowych prowadzących działalność pomocową, charytatywną i opiekuńczą. Wobec drugiej grupy należy prowadzić działania zniechęcające, należy różnymi środkami pewnie przeciwdziałać takiemu cwaniactwu, które może bardzo kompromitować inne działania pomocowe. Natomiast wobec trzeciej grupy trzeba prowadzić stanowcze działania zwalczające, gdyż wiemy o wręcz okrutnych przypadkach wykorzystywania innych ludzi, by poprzez nich osiągać zyski, i to w organizacjach o charakterze mafijnym. Stąd nasze pytanie: Na ile działania w tym zakresie mają charakter ponadresortowy i są ponad różnymi podziałami administracyjnymi i kompetencyjnymi, gdyż nie mamy wątpliwości, że potrzeba tu współpracy służb rządowych, instytucji samorządowych, a także organizacji pozarządowych, na ile mamy rozpoznane to zjawisko, na ile nasza wiedza jest pełna, a zatem czy potrafimy w odpowiedni sposób reagować na to zjawisko, wreszcie, czy podejmowane działania mają charakter stały, konsekwentny, czy też jedynie akcyjny, kampanijny, krótkotrwały? Pytanie to kierujemy w szczególności do ministra spraw wewnętrznych, gdyż uważamy, że wbrew takiemu pierwszemu odczuciu jest to nie tyle kwestia działań socjalnych, tych oczywistych, ile przeciwdziałania temu cwaniactwu czy wykorzystywaniu innych ludzi do czerpania korzyści. Dziękuję.
Mówca: Izabela Katarzyna Mrzygłocka
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Szczególnie stanowcze działania należy podjąć, aby przeciwdziałać wykorzystywaniu w tym procederze dzieci. Współczesne żebractwo to także wykorzystywanie przez świat przestępczy, możliwość łatwego zarobku, ale gorsze i bardziej przerażające są zorganizowane gangi przestępcze, które kupują lub wypożyczają dzieci od rodziców lub opiekunów, aby następnie wykorzystać je do żebractwa. Dziecko na rękach osoby żebrzącej wzbudza współczucie, a to przekłada się na datek. Wobec dzieci często stosowana jest przemoc, a nawet przymus i brutalna przemoc. Podawane są im środki uspokajające, aby mogły wytrzymać cały dzień bez ruchu, siedząc przy osobie dorosłej. Dzieci są również głodzone, aby wyglądały na (Dzwonek) chore, aby uwiarygodniały tezę o zbieraniu pieniędzy np. na operację. Tego typu sytuacje wymagają szybkiej i stanowczej reakcji zarówno funkcjonariuszy Policji, jak i straży miejskiej oraz pracowników socjalnych i sądów rodzinnych. Stąd pytanie: Jakie działania podejmowane są w celu zmniejszenia wykorzystywania dzieci do żebractwa? Czy te działania mają charakter stały i systemowy? Ile takich spraw zostało przeprowadzonych na wniosek Policji? Jest to zatrważające tym bardziej, że ciągle obserwujemy wzrost tego zjawiska wśród dzieci.
Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, bardzo nam zależy na prawdziwych liczbach, ile w sądach rodzinnych, zwłaszcza z inicjatywy Policji, podjęto działań, które sądy rodzinne mogą je podejmować z urzędu, tak aby chronić dzieci przed takimi sytuacjami, aby zabierać dzieci do pogotowia opiekuńczego, do rodzin zastępczych i aby te dzieci nie były używane właśnie w tym procederze. To budzi nasze przerażenie i patrzymy na taką trochę bezradność państwa wobec tego zjawiska. Widzimy, że to są biedni ludzie, i wydaje się, że tylko im pomóc, ale ta przykrywka tak naprawdę przykrywa okrutne działania, przestępcze, zwłaszcza z wykorzystaniem dzieci. Chcielibyśmy poznać prawdziwe liczby, na ile Policja naprawdę zna to zjawisko, na ile Policja umie walczyć z tym zjawiskiem. Przepraszam.
Mówca: Krystyna Sibińska
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek, dziękuję, panie ministrze. Szybka sonda przeprowadzona wśród kolegów posłów, zwłaszcza wywodzących się z samorządów i mających stały kontakt z samorządami, pokazała, że temat jest bardzo aktualny i bardzo ważny dla samorządów. Panie ministrze, przechodząc do meritum, bardzo dziękuję, że będziemy mogli usłyszeć odpowiedź na pytania, które chcemy zadać. Zapewne znany jest panu ministrowi fakt, jak wielkie trudności mają gminy z wypełnieniem nałożonych na nie ustawowo obowiązków związanych z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych swoich obywateli, szczególnie osób i rodzin najuboższych, a także obowiązków związanych z wykonywaniem wyroków eksmisyjnych. Skalę niezaspokojonych w tym zakresie potrzeb mieszkaniowych potwierdza w swoich raportach Najwyższa Izba Kontroli. Nadzieję na znaczącą poprawę tej sytuacji daje realizacja ˝Programu wspierania budownictwa socjalnego˝, który pozwala samorządom uzyskać częściową pomoc na budowę mieszkań dla rodzin najuboższych. W tym kontekście chciałabym zapytać, jak gminy radzą sobie z wykorzystaniem środków dostępnych na ten cel w funduszu dopłat, jak również czy kierowany przez pana ministra resort przewiduje podjęcie prac zmierzających w kierunku zwiększenia zainteresowania samorządów realizacją budownictwa komunalnego, w tym socjalnego.
Mówca: Maria Małgorzata Janyska
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Na moje pytanie, które chciałam zadać, właściwie w dużej części już pan odpowiedział, ponieważ miało dotyczyć właśnie przewidywanego poziomu wydatków z budżetu państwa na kolejne lata na dofinansowywanie budownictwa socjalnego, niemniej w oparciu o informacje, które pan przedstawił, mam pytania następujące. Czy w związku z przewidywaną sytuacją niewykorzystania w całości środków przeznaczonych na dofinansowanie budowy lokali socjalnych przewidujecie państwo zmianę zasad dofinansowania, szczególnie wysokości kwoty dofinansowania, a także kiedy będziecie państwo konfrontowali wyniki badań Banku Gospodarstwa Krajowego z państwa badaniami, aby uzyskać odpowiedź na pytanie, jaką strategię przyjąć na lata kolejne w zakresie tego dofinansowania i jakie mogą być przyczyny tak niewysokiej na razie w odniesieniu do tej kwoty akceptacji i skali wykorzystywania tego przez samorządy? Dziękuję.
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2012-09-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy zleciłby pan wykonanie domu osobie, która zadeklaruje, że zrobi to za 50% ceny, którą pan sobie sam założył. Myślę, że nie. Nawet gdyby pan miał taki pomysł, to pewnie żona by panu nie pozwoliła. Tymczasem z uporem maniaka Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad stosuje kryterium ceny jako jedyne rozstrzygające przy wielkich budowach, wielkich przetargach. Dzisiaj zastanawiamy się, dlaczego firmy schodzą z placów budów, dlaczego bankrutują, dlaczego podwykonawcy nie otrzymują pieniędzy. Otóż to jest jedna z przyczyn. Bardzo proszę, panie ministrze, żeby pan do tej sprawy się ustosunkował. Czy nadal generalna dyrekcja zamierza jako główne i jedyne kryterium rozstrzygania przetargów stosować kryterium ceny?