Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2017-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Oto kolejne moje oświadczenie. W ostatnich dniach, sprawując mandat poselski, miałem okazję wraz z Komisją Administracji i Spraw Wewnętrznych wizytować Szkołę Policji w Katowicach. Kilkoma impresjami z tej wizyty chcę się z państwem podzielić. Zdaję sobie sprawę, że wielu z was postrzega pracę policji przez pryzmat większej lub mniejszej irytacji związanej z tym, cytat, że się czepiają, że niby za szybko jadę, że przechodzę przez jezdnię na czerwonym świetle czy też popijam piwko pod chmurką. Nie ukrywam, że i mnie taka irytacja czasami nachodzi i zapominam lub ignoruję fakt, że aktywność policji jest uzasadniona naszymi przewinami i naruszeniami prawa. W czasie wizytacji w Szkole Policji w Katowicach spokorniałem i być może nauczyłem się dostrzegać aspekty służby, które są fundamentalne i o których warto mówić. Po pierwsze, szkolenie, szkolenie, szkolenie. Żaden funkcjonariusz nie wyjdzie w przestrzeń działań publicznych, dopóki nie zostanie do tego rzetelnie i merytorycznie przygotowany, przeszkolony. Miałem zatem okazję przyglądać się wysokospecjalistycznemu szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Chociażby intrygująca wizytacja w komisariacie autostradowym w Gliwicach - nie tylko wzbudziła ona we mnie respekt, ale i lęk, respekt wobec wyposażenia i sprawności działań policjantów z autostradowej drogówki, a lęk, że skoro są tak dobrze wyposażeni, to i ja nie mam szans uniknąć konsekwencji, gdy zawinię. Innym epizodem jest taka okoliczność, że uczestniczyłem w szkoleniu i egzaminie z ratownictwa medycznego, zarówno z pierwszej pomocy, jak i z zabezpieczania ofiar zdarzeń kryminalnych i wypadków. Niełatwa jest sytuacja, w której idziesz na zdarzenie i znajdujesz tam ofiarę z zadzierzgniętym w szyję nożem czy też ofiarę wypadku z okrutnie pokiereszowanymi kończynami. Zdarza się, że jesteś tam tylko z partnerem ze służby. Wszyscy inni albo zniknęli, albo gapią się lub filmują smartfonami, a ty musisz działać, podjąć właściwą decyzję, podjąć się ratowania człowieka. Rzadko o tym myślimy. Wykluczamy z pola możliwych działań policjantów, ale wy właśnie, funkcjonariusze, musicie to uwzględniać, zadziałać i ratować. Aspektów dotyczących waszego profesjonalizmu i fachowości jest wiele. Wyrażam wdzięczność wobec kadry szkolącej, oficerów, wykładowców we wszystkich szkołach policyjnych i jednostkach polskiej Policji za wasz trud szkolenia i właściwego przygotowania funkcjonariuszy do służby. Po drugie, etos propaństwowej służby w Policji i jej kultywowanie oraz respektowanie wspaniałej historii Państwowej Policji II Rzeczypospolitej wraz z gehenną i tragiczną śmiercią setek policjantów zamordowanych zarówno przez niemieckich faszystów, jak i przez Sowietów w Katyniu, Miednoje, Bykowni lub wywiezionych na daleką Syberię. Uwzględniając ten aspekt wrażliwości funkcjonariuszy wobec etosu służby i tożsamości z mundurem i formacją, musimy uwzględniać wystarczającą troskę instytucji państwa o nich i o nią. Takie skoncentrowanie starań, zarówno państwa jako takiego, jak i samorządów lokalnych, by to dobro wspólne, jakim jest polska Policja państwowa, funkcjonowało w jak najlepszych warunkach, jest niezbędne i oczekiwane. W imieniu dziesiątek funkcjonariuszy Policji o to proszę. Jednocześnie wyrażam wdzięczność i uznanie za to, co robicie, jakość waszej służby, mając nadzieję, że szacunek wobec państwa, jaki wyrażają obywatele, będzie przelewany na formację Policji, która jest jednym z elementów emanacji dostojeństwa i sprawności Rzeczypospolitej. Dziękuję. (Oklaski)