Mówca: Paweł Szałamacha
Data: 2011-11-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie! Lektura exposé premiera Tuska potwierdza, że prowadzi nas tą samą drogą, którą przeszły inne kraje. Pierwszy etap tej drogi to wiele lat kiepskiego rządzenia. Drugi etap to pojawiające się problemy i pierwsze zapewnienia o tym, że jest dobrze. W tym etapie pojawia się też szukanie winnych. Europejczycy wskazują na Amerykanów, Amerykanie na Chińczyków i kurs waluty chińskiej. W trzecim etapie są pakiety oszczędnościowe i recesja. W czwartym etapie jest odejście, często odejście w niesławie. Tę drogę przeszedł pan Berlusconi, tę drogę pojutrze zakończy pan Zapatero. Tą drogą prowadzi nas także szef Platformy Obywatelskiej. Gdy zaprowadzi nas tam, gdzie jego koledzy, to wskaże winnych i odejdzie na jakieś inne stanowisko. Jednak czynniki zewnętrzne, które są tu wskazywane jako powód polskich problemów, stanowią tylko jedną czwartą prawdy. Jest to tylko jedna czwarta prawdy. Pozostałe trzy czwarte, które można bezwzględnie przypisać obecnemu rządowi, stanowią trzy czynniki: pierwszy - słodkie nicnierobienie, czyli dolce far niente przez cztery lata, drugi - zawinione działania na niejako szkodę interesu państwowego, publicznego, trzeci - błędy. Każdy z nich można egzemplifikować. Słodkie nicnierobienie. Premier był autorem bon motu o nowej klasie próżniaczej, a cała Polska wiedziała, że jego tydzień pracy wynosi 3,5 dnia. (Poruszenie na sali) Powołał dwóch ministrów w kancelarii premiera, którzy nic nie zrobili, i w najistotniejszych sprawach nie zajmuje stanowiska. (Głos z sali: Dajcie spokój. Do rzeczy.) Do rzeczy - słodkie nicnierobienie. Przedstawiliśmy stanowisko wobec szczytu unijnego, który miał uratować euro. Uratował na dwa dni. Prawo i Sprawiedliwość zaproponowało redukcję całego długu greckiego o 65% i opcję dla tego kraju powrotu do drachmy. Zapytaliśmy, jakie jest stanowisko rządu w tej sprawie. Premier Tusk milczy, milczy jego minister finansów. Jeżeli zinterpretujemy to milczenie, to nicnierobienie, to znaczy, po pierwsze, że uważają, iż to nie wpłynie na naszą sytuację, po drugie, iż nie są w stanie stworzyć realnej koncepcji, nie mają kompetencji ekonomicznej, po trzecie, że czekają na decyzję dysponenta politycznego w Unii Europejskiej. Nie wiemy, jaka jest przyczyna. Czyny zawinione. Wiosna 2008 r. - urzędujący prezes Rady Ministrów mówi o haraczu w kontekście abonamentu radiowo-telewizyjnego. Nie znam takiej sytuacji, ażeby urzędujący prezes Rady Ministrów dawał sygnał obywatelom, że można nie utrzymywać własnego państwa, można nie płacić danin publiczno-prawnych. (Poseł Anna Paluch: No właśnie.) Następna sytuacja, bo Polacy to zrozumieli, to stagnacja dochodów z akcyzy w roku 2008 pomimo wzrostu sprzedaży paliw silnikowych i bardzo niewielki wzrost wpływów z VAT. Nie mówię o wpływach z podatków dochodowych, bo wówczas Polacy po raz pierwszy odliczyli ulgę rodzinną. To są owe czyny zawinione. I błędy, błędy czasami zbyt proste, takie jak zwrot w polityce wschodniej i atlantyckiej, deklaracja przystąpienia do strefy euro, błędy premiera i jego ministrów, chociażby dotyczące autostrady A2, roczne negocjacje z koncesjonariuszem zakończone fiaskiem, następnie błąd w wyborze firmy i taki rezultat, że najprawdopodobniej do maja przyszłego roku autostrada nie dotrze do Warszawy. Błąd ministra skarbu, który w styczniu 2010 r. sprzedawał 10% akcji Polskiej Miedzi po około 100 zł za akcję. Nawet dzisiaj, po dużych spadkach, ta cena wzrosła niemal dwa razy i wynosi około 160 zł. Na tej transakcji Skarb Państwa potencjalnie nie zrealizował dochodów rzędu 2 mld zł. Nie wiem, czy to był pech, czy był to wynik złej porady, którą uzyskał minister skarbu, ale ponosimy tego konsekwencje. Sprawa infrastruktury, która nie znalazła swojego miejsca w tym exposé, jest dobrą egzemplifikacją tej postawy. Wszystkich, przypuszczam, dziwi decyzja kadrowa dotycząca obsady tego stanowiska. Jestem przekonany, że nawet w zasobach koalicji jest przynajmniej jedna lepsza propozycja, chociażby dotycząca posła PSL. Nie wiemy, jakie powody przemawiają za wyborem pana posła Nowaka, być może po prostu fakt bliskich relacji i składania pewnych hołdowniczych adresów w stosunku do premiera. Jakie natomiast są podstawowe wyzwania? Rozumiem, że pan nie był w stanie powiedzieć o tych sprawach. Skoncentruję się tylko na kilku uderzeniowych kwestiach, poniekąd interwencyjnych. Kwestia wspomnianego transportu w związku z Euro 2012. Najprawdopodobniej nie powstanie już nic takiego, co zapewniałoby tę podstawową infrastrukturę. Pomiędzy Wrocławiem a Poznaniem nie powstanie droga S5, do Warszawy nie dotrze się autostradą. Proponowaliśmy w kampanii specjalną ofertę przewozową kolei, uruchomienie co najmniej 4 par dodatkowych pociągów pomiędzy głównymi miastami kraju i specjalną ofertę skierowaną do kibiców. To jeszcze można zrobić, jest jeszcze pół roku. W przeciwnym wypadku właśnie w okolicach Wrocławia i Poznania oraz na tych wszystkich drogach dojazdowych będą piekielne korki. W sobotę rano przejazd właśnie tą drogą, o której wspomniałem, zabiera trzy godziny. Druga kwestia interwencyjna to ryzyko utraty 1,2 mld euro na koleje. Chodzi o te środki, które są zabudżetowane i przeznaczone na kolej, ale polski rząd zawnioskował o przesunięcie ich na drogi. Jeżeli nic nie zrobimy, to 1 stycznia 2014 r. Komisja Europejska po prostu je zabierze. Proponujemy wyjście, czyli powołanie krajowej spółki taborowej wzorem rozwiązania przećwiczonego w Niemczech - land Dolna Saksonia powołał taką firmę - a następnie zakup za te prawie 5 mld zł taboru, który byłby następnie leasowany przewoźnikom, tak żeby stworzyć realny rynek taboru kolejowego w Polsce. To jest prawie 300 nowych składów, które można ulokować w polskich fabrykach i które zmienią zasadniczo obraz Przewozów Regionalnych. Trzeba naprawić błąd, trzeba się przyznać do tego błędu, którym było przekazanie spółki Przewozy Regionalne 16 marszałkom, co oznacza, że w zasadzie ta spółka nie ma właściciela. W ostatnim roku liczba pasażerów dramatycznie spada. Trzeba to z powrotem uskarbowić. System kolejowy musi działać właśnie jako system, a nie jako podzielona część sieci na terenie kraju, w której każde z województw zakłada własną spółkę, bo jest niezadowolone ze standardu świadczonego przez Przewozy Regionalne. Żeby to zrobić, oczywiście trzeba porzucić taką uproszczoną doktrynę liberalną i przyznać rację Prawu i Sprawiedliwości. Ostatnie wyzwanie, które jest do przeprowadzenia, to telefon 112. To zadanie dla ministra, który zajmie się informatyzacją i cyfryzacją. Telefon 112 pokazuje w pigułce filozofię rządu Platformy. Premier Schetyna zrezygnował z koncepcji wdrażanej przez Prawo i Sprawiedliwość, jeśli chodzi o realizację projektu telefonu 112 w 2007 r. Po dwóch latach minister Miller wrócił do koncepcji opracowanej przez PiS, ale już nie starczyło czasu, ażeby dokonać zmian ustawowych. To jest jedno z podstawowych wyzwań, ponieważ dysfunkcjonalny telefon 112 powoduje, że Polacy po prostu mają mniejszą szansę, ażeby po określonej liczbie minut na miejscu wypadku zjawił się ambulans. Dziękuję. (Oklaski)