Mówca: Łukasz Krupa
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Warto przypomnieć, że tuż przed objęciem funkcji ministra zdrowia Bartosz Arłukowicz miał już ministerialną przygodę w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jako sekretarz stanu w utworzonym specjalnie dla niego urzędzie do spraw wykluczonych. Trudno to nazwać inaczej niż przygodą, bo jedyne, z czego zasłynął przyszły minister zdrowia, to - podobnie jak obecnie - niezrealizowane pomysły. Urząd ten po 6 miesiącach zlikwidowano, a Bartosz Arłukowicz awansował na stanowisko ministra zdrowia. Przez ponad 2 lata urzędowania obecny minister zdrowia przyzwyczaił nas również do tego, że jak mówi, że zrobi, to tylko mówi, i że nikt nigdy nie zrobi dla polskiej służby zdrowia tyle, ile Bartosz Arłukowicz nam obieca. (Oklaski) Słyszeliśmy o planach zmian i wprowadzeniu nowych ustaw - m.in. w kwestii zdrowia publicznego, dobrowolnych dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych - o planach wprowadzenia Centralnego Wykazu Ubezpieczonych, o zmianie przepisów dotyczących kształcenia lekarzy, wprowadzeniu ustawy o badaniach klinicznych, o zmianach w geriatrii. Zapowiadano również standaryzację i wycenę świadczeń medycznych oraz zmiany Prawa farmaceutycznego. A na słynnej konferencji prasowej w Ministerstwie Zdrowia 22 marca 2013 r. minister zdrowia Bartosz Arłukowicz i sekretarz stanu Sławomir Neumann zaprezentowali założenia do projektu ustawy o podziale NFZ. Zapowiedziano wtedy likwidację centrali, powstanie 16 wojewódzkich autonomicznych oddziałów, utworzenie centralnego urzędu ubezpieczeń zdrowotnych, który miałby nadzorować, monitorować i wyceniać procedury medyczne oraz promować kompleksową opiekę, czy wreszcie zapowiedziano tworzenie przez wojewodów map potrzeb zdrowotnych. Jednocześnie jednak zaznaczono, tu cytat, że: Nie będziemy się spieszyć z tak ważną reformą, i zaplanowano jej wdrożenie na koniec 2015 r. Można zatem uznać, że nikt w ogóle nie zamierzał jej wprowadzać, co zresztą potwierdziła zdymisjonowana niedawno była szefowa NFZ pani Agnieszka Pachciarz. Generalnie większości z wielu zapowiedzi ministra nawet nie zaczęto realizować, a bodaj żadnej nie przeprowadzono kompleksowo i do końca. Nie wprowadzono nawet gotowych projektów ustaw, które zostały przygotowane przez Rządowe Centrum Legislacji, a które zostawiła po sobie ustępująca ze stanowiska pani minister Ewa Kopacz. Pamiętam, że kiedy był pan w SLD, często krytykował pan swoją poprzedniczkę, twierdząc, że była najgorszym ministrem zdrowia w historii. Dziś wiele osób sądzi tak właśnie o panu. Pamiętamy wystąpienie Donalda Tuska jako premiera, który - po pierwszych 100 dniach swojego rządu - oceniając ministra Arłukowicza, powiedział, że jest to właściwy człowiek na właściwym miejscu i że ocenia jego wysiłki bardzo pozytywnie, i że jako minister będzie musiał to wszystko wziąć na klatę. Poprzedni minister zdrowia, obecna marszałkini Sejmu Ewa Kopacz też lojalnie trzymała kciuki za Bartosza Arłukowicza i powtarzała, że to właściwy człowiek na trudne czasy. Realia po 2 latach urzędowania obecnego ministra są zaś takie, że to pacjenci i pracownicy służby zdrowia biorą wszystko na klatę, a muszą brać (Oklaski), nie mają wyjścia, bo obecny system staje się coraz bardziej odhumanizowany na skutek działań publicznego płatnika i decydentów. W tym systemie pacjent oznacza problemy i straty dla placówki, która go leczy. W tym systemie, aby zmniejszyć deficyt, trzeba utrudniać choremu dostęp do leczenia, a pielęgniarce i lekarzowi - niesienie pomocy. Leczenie zgodne ze sztuką lekarską i kodeksem etyki staje się niezgodne z oczekiwaną polityką. Dyrektorzy szpitali, zamiast kłaść główny nacisk na jakość leczenia, mają z tyłu głowy limity, procedury, biurokrację i inne ograniczenia. Panie ministrze, doprowadził pan do sytuacji, w której w publicznych placówkach wysoki standard leczenia po prostu przestał się opłacać. Nie sposób przy tej okazji nie poruszyć jeszcze kilku ważnych kwestii, na przykład sprawy in vitro. Faktycznie wprowadzono program, dzięki któremu chociaż te 15 tys. par, które z niego skorzysta, dostanie szansę na upragnione dziecko, ale nie zmienia to faktu, że słaby minister Arłukowicz, podobnie jak cała słaba Platforma Obywatelska, nie był, jak dotąd, w stanie przeprowadzić przez Sejm ustawy regulującej w Polsce stosowanie metody in vitro oraz wprowadzić do polskiego prawa unijnych dyrektyw dotyczących tzw. ustawy tkankowej. Komisja Europejska już skierowała do Trybunału Sprawiedliwości wniosek o ukaranie Polski milionowymi karami za opóźnienia w implementacji - opóźnienia, uwaga, od 2006 r. Kolejny temat i - w cudzysłowie - kolejny sukces ministra Bartosza Arłukowicza to nieprzygotowanie implementacji dyrektywy transgranicznej, która weszła w życie 25 października 2013 r., za co również Unia Europejska, Komisja Europejska, może nałożyć na Polskę karę finansową w wysokości od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy euro dziennie. Pieniądze na tę karę pójdą oczywiście z kieszeni podatników, a nie z pieniędzy Bartosza Arłukowicza. Jak widzimy, przez swoją opieszałość, niekompetencję i brak działań pan minister nie tylko nie dba o polskich pacjentów, lecz także naraża budżet państwa na wielomilionowe straty, nie szanuje przy tym europejskiego prawa, które nasz kraj zobowiązał się przestrzegać, przystępując do Unii Europejskiej. Bardzo ważna sprawa, przy załatwianiu której po raz kolejny wybrano drogę na skróty, to kwestia kontraktów na 2014 r. Zamiast przeprowadzić normalne konkursy i podpisać nowe umowy, weryfikując tym samym realne potrzeby poszczególnych placówek, ograniczono się jedynie do aneksowania starych umów. Zamknięto nowym podmiotom szansę na uzyskanie kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia, przez co świadomie ograniczono rozwój rynku w tej branży. Wyeliminowano również potencjalnych nowych świadczeniodawców, czym zamknięto drogę do zwiększenia dostępności służby zdrowia w najbliższych latach. Pomimo tych wszystkich porażek szumnie przeprowadzona ostatnio rekonstrukcja rządu Donalda Tuska nie objęła, ku zdumieniu większości Polaków, ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza. Tymczasem według różnych badań odsetek Polaków źle oceniających jego pracę jako ministra waha się od 50% do 72%. Zbliżając się do końca, muszę zwrócić uwagę na naiwność wnioskodawców, bo przecież posłowie z tak doświadczonego klubu jak Prawo i Sprawiedliwość doskonale zdają sobie sprawę, że składanie kolejnego wniosku o wotum nieufności dla tego ministra to tak naprawdę ochrona jego stanowiska. Przecież żaden rząd ani żaden premier, mając parlamentarną większość (Oklaski), nie pozwoli sobie na to, aby opozycja odwoływała jego ministrów. Pogadamy sobie dzisiaj, wytkniemy ministrowi wszystkie jego grzechy, a następnie armia Donalda Tuska w głosowaniu obroni ministerialny fotel dla Bartosza Arłukowicza. I na koniec w imieniu klubu Twój Ruch ponawiam nasz apel do premiera Donalda Tuska. Panie premierze, czas na odwagę, pora przyznać się do personalnego błędu i zdymisjonować ministra Arłukowicza. Nie ma już sensu dawać mu szansy przez kolejne trzy miesiące. Jedyne, co w tym czasie może zrobić w kwestii skrócenia kolejek, to zalecić pacjentom, żeby stawali bliżej siebie (Wesołość na sali). Nic więcej (Oklaski) Bartosz Arłukowicz zrobić w tej kwestii nie zdoła, bo po prostu nie nadaje się na ministra zdrowia. Powszechny, dostępny i równy system opieki zdrowotnej to konstytucyjne prawo każdego obywatela i żaden konstytucyjny minister nie może tego prawa ograniczać (Dzwonek) przez swoją niekompetencję. Klub Poselski Twój Ruch będzie oczywiście głosował za wnioskiem o wyrażenie wotum nieufności wobec ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza. Dziękuję.