Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2012-09-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mija dzisiaj kolejna rocznica urodzin Alfonsa Marii Liguori, człowieka, który jako święty wpisał się w historię naszej cywilizacji na chwalebnych kartach Kościoła powszechnego. Alfons Maria Liguori urodził się w 1696 r. w bogatej arystokratycznej rodzinie związanej z włoskim Neapolem. Jak mówią znawcy tematu, obdarzony był wybitnymi przymiotami umysłu i w wieku 16 lat ukończył studia w zakresie prawa cywilnego i kanonicznego. Był najzdolniejszym adwokatem neapolitańskiej palestry. Tak było do 1723 r. Widząc nagminne przekupstwa i niesprawiedliwość szerzącą się w środowisku prawniczym, porzucił swój zawód i mimo sprzeciwu ojca postanowił zostać kapłanem. Zdobył rozległą wiedzę teologiczną, a po przyjęciu święceń kapłańskich w 1726 r. rozpoczął działalność ewangelizacyjną i katechetyczną wśród najuboższych neapolitańczyków. Niezwykle cierpliwie uczył tych ludzi modlitwy, zachęcając jednocześnie do polepszenia swojego życia. Jak mówią źródła, ˝w najnędzniejszych dzielnicach miasta powstawało coraz więcej grup osób, które wieczorem zbierały się w prywatnych domach i warsztatach, by modlić się i rozważać Słowo Boże pod kierunkiem katechetów przygotowanych przez Alfonsa i innych kapłanów, którzy regularnie odwiedzali te grupy wiernych. Tak powstały tzw. wieczorne kaplice. Były one autentycznym źródłem wychowania moralnego, uzdrowienia życia społecznego, wzajemnej pomocy ubogich: kradzieże, pojedynki, prostytucja stawały się coraz rzadsze w Neapolu. Choć sytuacja społeczno-religijna w epoce św. Alfonsa była zupełnie inna niż w naszych czasach, 'wieczorne kaplice' mogą być wzorem działalności misjonarskiej, z którego również dzisiaj możemy czerpać inspiracje do 'nowej ewangelizacji', zwłaszcza najuboższych, i w budowaniu bardziej sprawiedliwego, braterskiego i solidarnego współżycia między ludźmi˝. Chęć głoszenia ewangelii poganom była u św. Alfonsa niezwykle silna, ale gdy spotkał się z prostymi ludźmi, którzy zamieszkiwali małe wioski i osady w jego kraju, kiedy stanął naprzeciw ich ignorancji i zaniedbania religijnego, zmienił zdanie. Narodziła się wtedy nowa idea, idea powołania zakonu Najświętszego Odkupiciela, zwanego dzisiaj redemptorystami. Słowo stało się ciałem w 1732 r., a pierwsi redemptoryści byli, jak mówią źródła, prawdziwymi wędrującymi misjonarzami. Ich bronią było głoszenie ewangelii poprzez misje i rekolekcje. Sam Alfons przyjął wtedy drugie imię, Maria, na cześć Bożej Rodzicielki. Trzydzieści lat po tym wydarzeniu został mianowany biskupem, a 1 sierpnia 1787 r. zmarł w Paganii i tam został pochowany. Był fenomenem swoich czasów, był malarzem, poetą, muzykiem, architektem, a z woli opatrzności został wybitnym kaznodzieją i jednym z największych teologów Kościoła. Symboliczne jest, że rok jego śmierci to rok narodzin Zgromadzenia Redemptorystów w Polsce obojga narodów. Potem razem z nią zgromadzenie dzieliło jej los, zawsze w służbie potrzebującym. Świadectwa dane własnym życiem przez Klemensa Marię Hofbauera czy sługę bożego ojca Bernarda Łubińskiego są tego namacanym dowodem. Redemptoryści starają się wprowadzić w czyn słowa Jezusa Chrystusa: Miłujcie się wzajemnie, jak ja was umiłowałem (Jan rozdz. 15 wers 12). Głównym celem zgromadzenia jest głoszenie obfitego odkupienia wszystkim ludziom, szczególnie biednym i ubogim, nie tyle materialnie, co duchowo. W Polsce redemptoryści prowadzą wiele parafii, m.in. w Bielsku-Białej, Paczkowie, Bardzie Śląskim, we Wrocławiu, Lublinie, Toruniu, Warszawie, Krakowie, Tuchowie, Lubaszowej, w moich Gliwicach, gdyż jestem z parafii redemptorystowskiej Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach. Wspomnę tu jeszcze o parafii w Brzegach na Podhalu. Redemptoryści również pracują misyjnie w wielu krajach świata: w Rosji, Kazachstanie, na Białorusi, Litwie, na Ukrainie, mimo straty, jaką poniesiono, mianowicie utracono najstarszą placówkę w Mościskach, nastąpiło to wraz ze śmiercią ostatniego posługującego tam zakonnika ojca Władysława Ziobry. Poza tym silne placówki redemptorystów są w Niemczech, również w Czechach, Austrii, Brazylii, Kolumbii, Wietnamie, Singapurze, na Wyspach Kanaryjskich, Wyspach Karaibskich, Filipinach, w Kamerunie, a także w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Święty Alfons uczył, by na miłość Boga odpowiedzieć świętością codziennego życia, że świętość jest powszechnym powołaniem wszystkich ludzi. Mówił: Jeśli ktoś nie pokocha Jezusa ukrzyżowanego, nie pokocha Go nigdy. Dziękuję.