PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Paweł Sajak
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jako poseł bez doświadczenia mogę już dzisiaj powiedzieć zupełnie szczerze i otwarcie, że wcale mnie nie dziwi sytuacja w naszym kraju, skoro tak traktujemy poważne sprawy, skoro dopuszczamy do tego, żeby dla korzyści wyborczej pominąć projekt obywatelski, ponad 130 tys. podpisów, a przepchnąć własny pomysł, własną inicjatywę, własną propozycję. Wcale mnie to już nie dziwi. Chociaż nie, dziwi mnie tylko jedna rzecz - że pomimo tych wszystkich przytoczonych tutaj przez mojego przedmówcę przykładów dotyczących odrzuconych projektów obywatelskich, obywatele w dalszym ciągu, w nadziei na to, że są w stanie jeszcze wpłynąć na nas, parlamentarzystów, występują w ogóle z propozycjami projektów. Tutaj przedstawiciel Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej wyrażał żal na temat tego, w jaki sposób ten projekt ustawy był traktowany. Mam nadzieję, że zbyt wiele osób przed telewizorami tego nie słuchało, ponieważ byłyby one przerażone, bo właśnie w podobny sposób traktowana jest większość naszych projektów ustaw, większość obywatelskich projektów ustaw. Dla przyzwoitości nie odrzuca się ich w pierwszym czytaniu tylko po to, żeby to umarło gdzieś w komisji, żeby zostało znowu zamrożone, a nuż, widelec uda się to przy okazji przemycić, wykorzystać w trakcie kolejnej kampanii, przy kolejnej okazji, chcąc ugrać coś dla siebie. Projekt ustawy, który był tutaj omawiany, mimo że przedstawiciel komitetu inicjatywy nie chciał już za bardzo po raz kolejny tego rozwijać - i wcale mu się nie dziwię - jest bardzo dobry. Co prawda ma może pewne luki i niedociągnięcia, ale to nie był powód, żeby go tak od razu kasować i zamrażać. Jako Klub Poselski Ruch Palikota będziemy jak najbardziej za tym, żeby ta ustawa trafiła do dalszych prac w komisjach, ponieważ jest szansa na to, ażeby przywrócić konstytucyjną równość - bez rozgraniczenia, dlaczego student, a nie osoba niewidoma, gdzie mamy inne grupy uprawnione, które mogłyby być uprawnione do tych zniżek. Za chwilę będzie podnoszone larum, że nie mamy na to pieniędzy, bo przecież pieniążki, które były przeznaczone na finansowanie skutków tej ustawy, to miała być ta różnica z podatku. Ale niestety w 2011 r. wprowadziliśmy zmianę podatków, więc nie jesteśmy w stanie pozyskać środków. Ale gdyby się tak rozejrzeć dookoła, to te środki mamy. Dlatego Klub Poselski Ruch Palikota będzie za tym, ażeby ustawa trafiła do dalszych prac w komisjach. Może uda się wspólnymi siłami w tych komisjach wypracować rozwiązania, które pozwolą w równy sposób traktować wszystkie grupy społeczne, jak również zabezpieczyć te grupy społeczne, które już prawa nabyły, żeby tych praw nie straciły. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Patryk Jaki
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Cała ta sprawa to historia pewnej miłości. Otóż jak państwo bardzo dobrze wiecie, Platforma kocha młodzież, a młodzież tę miłość odwzajemniała, więc w 2009 r. złożyła projekt ustawy mający ponad 100 tys. podpisów pozwalający jej korzystać z komunikacji publicznej na takich samych zasadach, na jakich korzystają z niej jej rówieśnicy w innych krajach europejskich. PO jednak tak kochała tę młodzież, że podczas wprowadzania tego projektu ustawy przyszła ją wysłuchać w liczbie ok. 4 posłów. Miłość ta jednak rozkwitała i w ramach tego Platforma Obywatelska postanowiła wyrazić swoje uczucia nie tylko w formie poruszania się po sali, ale również w formie semantycznej. Tak więc jej przedstawiciele w iście walentynkowym stylu zaczęli mówić do swojej miłości. Po pierwsze, w imieniu klubu Platformy głos zabrała poseł Szydłowska, cytuję: W poczuciu odpowiedzialności musimy wnioskować o odrzucenie tego projektu. Ciekawa odpowiedzialność w stosunku do swojej miłości. Swoje uczucia rozwinął również wiceminister infrastruktury z Platformy Obywatelskiej, który powiadał, że niedopuszczalne jest, aby kochać tylko tę grupę, bo kochać trzeba wszystkie grupy społeczne, a kochanie akurat tej grupy jest wyjątkowo drogie. Synteza tej miłości, proszę państwa, doprowadziła do omyłkowego głosowania blisko 200 posłów Platformy, którzy ten projekt zamrozili. Potem Platforma dała swojej narzeczonej kosza. Narzeczona została samotna, ale podstępny były partner wykradł jej dorobek i w czasie kampanii wyborczej przedstawił jako swój. W takim razie można zadać pytanie: Co robimy dzisiaj na tej sali? Otóż, panie i panowie posłowie, narzeczona podniosła głowę, żałuje, że kochała, i przypomina o zdradzie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mariusz Antoni Kamiński
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! To, co się stało z tym obywatelskim projektem, pokazuje tak naprawdę patologię polskiego systemu parlamentarnego i pokazuje brak szacunku nas, posłów, do prawa, które sami uchwalamy. Ten projekt został przetrzymany w zamrażarce tzw. podkomisji przez ponad 2,5 roku. Komisja zebrała się tylko raz, nie obradowała nad tym projektem. W związku z tym jest nowa kadencja i ten sam projekt mimo uchwalenia rządowego projektu ustawy nadal musi być przedmiotem obrad. To pokazuje - i to jest, panie marszałku, uwaga do pana jako wicemarszałka, jako członka Prezydium, ale też do pani marszałek Kopacz - że warto zastanowić się nad wprowadzeniem w regulaminie Sejmu takich zmian, które nie będą dopuszczały do tego typu złych praktyk. A to nie dotyczy tylko i wyłącznie tego projektu. Tak się stało z ustawą o otwarciu zawodów prawniczych, tak się stało z wieloma ustawami socjalnymi zgłaszanymi przez klub Prawa i Sprawiedliwości, które nie zostały odrzucone przez klub Platformy Obywatelskiej, ale tylko z tego powodu że... właściwie nie znam powodu, dlaczego przetrzymywano je ponad 2 lata. Tak stało się z wieloma projektami. Zaproponowaliśmy konkretne zmiany w regulaminie Sejmu, na przykład aby jeżeli podkomisja się nie zbiera, jeżeli przewodniczący nie zgłasza inicjatywy pracy nad ustawą, w trybie art. 152 ust. 2 jedna trzecia członków komisji mogła zgłosić wniosek o nadzwyczajne posiedzenie. Ale też, panie marszałku, warto, aby w takich przypadkach reagowało właśnie Prezydium Sejmu. Marszałek Sejmu ma prawo zwołać posiedzenie komisji, podkomisji, wyznaczyć do tego odpowiedniego wicemarszałka w swoim zastępstwie, aby nadać dalszy tok tym pracom. I warto to zrobić. Tak samo jak być może warto znowelizować ustawę o wykonywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli. Panie ministrze, na końcu do pana mam pytanie, bo pamiętam tę debatę, o której mówił przedstawiciel wnioskodawców. Pan wtedy powiedział - to jest prawie dokładny cytat - że koszty tej ustawy, jeżeli wejdzie w życie, będą ogromne, gigantyczne (Dzwonek), że to będzie liczone w setkach milionów złotych. W związku z tym chciałbym zapytać: Jaki był koszt zmian ustawowych i wprowadzenia tej ulgi w 2011 r.? Ile Skarb Państwa musiał do tego dopłacić? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ja chciałabym zwrócić uwagę na społeczny wymiar projektowanych zmian i na to, jak duże koszty dla młodych rodzin, dla młodych ludzi stanowią czasami właśnie koszty zakupu biletów komunikacji kolejowej. Panie ministrze, ponieważ znamy już stanowisko rządu i wiemy, że w zasadzie na kolejny system jakichś ulg możemy liczyć w cyklu wyborczym, a więc za najbliższe 3 czy 4 lata, rozumiem, że jeśli nie mogę dzisiaj zapytać o to, czy będą te ulgi, czy nie, bo państwo jesteście za odrzuceniem tego projektu, to pytam się o jakość usług, z których korzystają Polacy, o czas przejazdu, standard i ocenę. Bardzo często korzystam z nich i dojeżdżam z odległego Gorzowa, bardzo często jeżdżę też z Poznania różnego typu pociągami w warunkach urągających naprawdę czasom, w których żyjemy. Płaci się za to, jak Cygan za matkę. To nie są tanie przejazdy. Pociągi są często spóźnione, przeładowane niemożliwie, linie niezelektryfikowane na wielu odcinkach. Proszę powiedzieć Polakom: Skoro odrzucacie system ulg, który pozwoliłby na to, żeby za takie warunki płacić niższe ceny biletów, kiedy w takim razie możemy liczyć na to, że warunki podróży w komunikacji będą lepsze? A przy okazji, skoro tak dużo mówimy ostatnio o demografii, o systemie wsparcia, o sytuacji budżetowej, o sytuacji społecznej, dlaczego państwo tego elementu ulg nie wprowadzicie w system prorodzinnej polityki (Dzwonek), na którą Polacy naprawdę zasługują, a której do tej pory nie przygotowano? Dziękuję.
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz o zmianie innych ustaw (druk nr 181). Przedmiotem projektowanej ustawy są zmiany w Kodeksie postępowania administracyjnego polegające na uproszczeniu procedury, a uproszczenie to ma polegać przede wszystkim na możliwości zamiany obowiązku przedkładania zaświadczeń w postępowaniu administracyjnym na obowiązek złożenia oświadczenia przez stronę postępowania. Ja chciałbym przypomnieć, że podobne propozycje w poprzednich kadencjach składał klub Prawa i Sprawiedliwości. W tej sytuacji, w związku z tym, że projekt przewiduje uproszczenie i ta propozycja w sposób oczywisty będzie zmierzała do uproszczenia postępowania administracyjnego, uważamy, że jest to regulacja, nad którą warto się pochylić, którą warto rozważyć. Oczywiście ta zamiana będzie się wiązała z licznymi uwarunkowaniami. I tutaj jest właśnie pytanie, bo diabeł zawsze tkwi w szczegółach. W jaki sposób te propozycje wprowadzić do systemu prawnego, aby one nie spowodowały szkody miast korzyści? I nad tym, myślę, będziemy dyskutowali już w trakcie prac w komisji sejmowej. W tej sytuacji w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę o przekazanie projektu do dalszych prac legislacyjnych we właściwej komisji do spraw zmian w kodyfikacjach. Dziękuję.
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, którym dzisiaj się zajmujemy, przewiduje dość istotne zmiany, które zgodnie z intencjami projektodawcy mają na celu usprawnienie postępowań administracyjnych przed organami administracji publicznej. Nie sposób jednak nie zauważyć pewnych niedociągnięć, które cel ten skutecznie mogą zniweczyć. Chodzi mi tu przede wszystkim o proponowany art. 217a, wprowadzający termin ważności zaświadczeń, który w obecnym stanie prawnym nie funkcjonuje. W moim przekonaniu zmiana ta nie znajduje uzasadnienia wobec faktu, że zgodnie z linią orzeczniczą NSA zaświadczenia mogą być w każdym czasie zmienione. Ponadto proponowana zmiana nie upraszcza postępowania, ale wręcz przeciwnie - zaciemnia zasady wydawania zaświadczeń, ich zmiany oraz posługiwania się nimi przed organami administracji publicznej. Proszę więc projektodawcę o wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowano się, wprowadzając do nowelizacji przywołany przepis, oraz o uzasadnienie konieczności zmian Kodeksu postępowania administracyjnego w kierunku proponowanym treścią dodawanego art. 217a K.p.a.
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W wystąpieniu klubowym nie chciałem wskazywać słabych stron tego projektu, bo o tym będziemy dyskutowali już w trakcie prac komisji, ale zgadzam się z posłem Andrzejem Derą, że rzeczywiście projekt ma dosyć dużo tych słabych punktów. Chciałbym się zapytać, jak państwo wyobrażacie sobie procedurę sprawdzania prawdziwości oświadczeń, bo jeżeli decyzja administracyjna zostanie wydana w oparciu o nieprawdziwe oświadczenie, rzeczywiście będzie kłopot. Co prawda odnosicie się do tego, że tę nieprawidłową będzie można uchylić, ale w istocie najpierw trzeba będzie dojść do tego, czy oświadczenie było prawdziwe, czy nieprawdziwe. Jaka tutaj będzie procedura, o tym projekt ustawy już milczy. A z jakimi będzie się to wiązało kosztami, uciążliwościami? To jest kolejne pytanie. Prosiłbym, żebyście państwo ustosunkowali się do tego. Dziękuję.
Mówca: Kazimierz Ziobro
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Powiem tak troszeczkę o sobie. Miałem okazję przebywać na terenie Stanów Zjednoczonych i tam, jeśli chodzi o oświadczenia, jest to temat ogólnie znany i respektowany, oczywiście w określonym wąskim zakresie. Przejdę do meritum sprawy. Zmiany ustawy Kodeks postępowania administracyjnego są zasadne i oczekiwane, jednak w zmianach zaproponowanych w projekcie przedłożonej ustawy poselskiej w mojej ocenie nastąpił przerost formy nad treścią. Dlatego pytam, czy zasadne jest respektowanie oświadczeń w przypadku np. danych dotyczących tożsamości, danych, które są zawarte w podstawowych dokumentach obywatela, takich jak dowód osobisty, prawo jazdy, paszport itp., które to dane są wyszczególnione w art. 64b § 1, m.in. data urodzenia, PESEL, adres. Mówię o tym, że te dokumenty podstawowe zawierają już takie dane. A więc po co oświadczenia? Kolejne pytanie. Czy nie należałoby zawęzić respektowania oświadczeń w miejsce dotychczasowych zaświadczeń do sytuacji, kiedy wydawana decyzja administracyjna nie pociąga za sobą przyznania petentowi świadczeń materialnych obciążających finansowo budżet państwa lub samorządu, a także jeżeli nie stwarza to zagrożenia naruszeniem istotnego interesu prawnego osób trzecich? (Dzwonek) I ostatnie pytanie. Czy bardziej bezpieczne i wiarygodne w postępowaniu administracyjnym nie byłoby respektowanie kopii zaświadczeń potwierdzonych przez osoby upoważnione jak oświadczeń? Ogólnie rzecz ujmując, proponowany kierunek zmian jest właściwy, ale nie tak daleko idący i bardziej spójny z innymi aktami prawnymi. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Duda
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z uwagą przeanalizowałem przedłożenie wnioskodawców, zawierające propozycję zmian w Kodeksie postępowania administracyjnego, w związku z tym chciałbym zadać kilka pytań dotyczących proponowanych rozwiązań. Otóż między innymi przewidujecie państwo w swoim projekcie możliwość składania oświadczenia na okoliczność niekaralności wnioskodawcy, w tym za przestępstwo popełnione umyślnie i przestępstwo skarbowe. Pytanie jest następujące: Czy zastanawialiście się państwo nad niebezpieczeństwem, jakie to rozwiązanie niesie dla obywatela? Chciałbym zwrócić uwagę, że informacja o karalności zostaje wpisana do Krajowego Rejestru Karnego i uzyskanie zaświadczenia z rejestru zapewnia obywatela o tym, jaka jest rzeczywiście jego sytuacja. Karalność nie kończy się z momentem opuszczenia zakładu karnego, tu problem jest inny, panie pośle. Mianowicie jest instytucja tzw. zatarcia skazania i dopiero w tym momencie ktoś może mówić o tym, że jest niekarany. W związku z tym stawiacie państwo obywatela w niebezpieczeństwie, że będąc przeświadczonym, że już zrealizował karę, czy to poprzez zapłatę grzywny (Dzwonek), czy poprzez zakończenie odbywania wyroku, czy nawet poprzez to, że okres zawieszenia kary upłynął, okaże się, że zatarcie skazania jeszcze nie nastąpiło. Mimo to, że będzie przeświadczony, że karę już odbył czy też w jakiś sposób ją zrealizował. To jest pierwsza sytuacja. Druga sytuacja, jeżeli obywatel będzie miał świadomość tego, że jest pewien okres, przez który skazanie się zaciera, może mieć obawę, czy rzeczywiście do zatarcia skazania już doszło, i w sytuacji, kiedy nie będzie musiał, będzie oświadczał, że był karany. Dlaczego? Dlatego, że jeżeli złoży fałszywe oświadczenie, to z kolei będzie karany za złożenie fałszywego oświadczenia. Więc pytanie, czy rzeczywiście dbacie państwo o interes obywatela, czy nie stwarzacie dla niego niebezpieczeństwa. Druga sprawa, problem decyzji odmownej. Decyzja odmowna to określenie, które dzisiaj nie funkcjonuje w Kodeksie postępowania administracyjnego. Mamy tylko pojęcie postanowienia o odmowie wznowienia w art. 149 § 3 K.p.a. Pytanie, czy słusznym rozwiązaniem jest wprowadzanie tego pojęcia. To jest kwestia legislacyjna, którą należy rozważyć na etapie prac w komisji.
Mówca: Paweł Sajak
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Słysząc niektóre oświadczenia bądź pytania, aż się boję, że w którymś momencie, nawet w niedługim czasie usłyszę z tej mównicy, że wprowadzamy godzinę policyjną albo tworzymy państwo policyjne. Z tego, co zrozumiałem, czytając ten projekt ustawy, raczej nie mieliśmy pomagać urzędnikom i administracji, tylko zwykłemu, szaremu obywatelowi. Dlatego proszę posła sprawozdawcę, żeby potwierdził, czy rzeczywiście celem regulacji jest to, żeby zdjąć obowiązek z obywatela, a przenieść go na urzędnika, skoro nie wierzy się obywatelowi, skoro przenosi się to z instytucji a do instytucji b, de facto państwowej, niech się sami kontaktują ze sobą i sprawdzają, czy rzeczywiście ustawa ma na celu usprawnienie życia zwykłego, szarego obywatela, a nie urzędnika, który 5 godzin pije kawę w biurze. Dziękuję.
Mówca: Dariusz Joński
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Możliwość stosowania oświadczeń zamiast zaświadczeń daje już dzisiaj art. 220 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks stanowi w tym artykule generalną zasadę, nieograniczoną żadnymi wyłączeniami, natomiast projekt Ruchu Palikota zawiera zamknięty katalog sytuacji, w których takie oświadczenie zamiast konieczności zdobycia zaświadczenia będzie mogło być zastosowane. Skoro tak, to czy projekt przedstawiony przez projektodawcę jest potrzebny? Czy ta zmiana jest potrzebna, skoro już art. 220 K.p.a. przy jego należytej interpretacji i rozsądnym stosowaniu spełnia wszelkie cele i założenia? Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do posła sprawozdawcy. Czy przewidzieli państwo procedurę sprawdzającą? Chodzi mi szczególnie o przypadek, gdyby ktoś uzyskał takie zaświadczenie, a skłamałby i na przykład w następstwie tej decyzji zostałyby naruszone dobra osób trzecich. Czy później jakoś byłoby to odwrócone i na jakich zasadach? Pytam także, skąd wziął się okres 6 miesięcy? Niech państwo mi wytłumaczą, dlaczego jest okres 6 miesięcy, a nie na przykład 3 czy 10 miesięcy. Co będzie, jeśli zaświadczenie straci moc prawną, bo na przykład zmieni się stan prawny po 3 miesiącach, a ktoś mimo to wykorzysta je i uzyska jakieś dobra? Co będzie w takim wypadku? Kolejna sprawa. Państwo poruszają to, czy ktoś może uzyskać zaświadczenie, że nie jest prowadzone wobec wnioskodawcy postępowanie karne. Ktoś może tak myśleć, a czasami może nawet o tym nie wiedzieć. Co w takim przypadku, jeżeli złoży oświadczenie, a stan faktyczny będzie inny?
Mówca: Adam Rybakowicz
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Na początku odniosę się do wypowiedzi posła Szymańskiego z Platformy Obywatelskiej, który zapytał o kwestię sprawdzania stanu faktycznego, jaki ma miejsce przy złożeniu oświadczenia przez obywatela. Od tego jest urzędnik, żeby taką wymianę pomiędzy urzędem stworzył, aby ten stan faktyczny mógł sprawdzić. Nie obywatel ma latać przy tak rozbudowanym w Polsce systemie administracyjnym, jaki mamy. Takie obowiązki powinno się zrzucić na urzędnika, a nie na obywatela. Zawsze wymiana dokumentów pomiędzy urzędem a urzędem i urzędem a obywatelem w przypadku relacji urząd a urząd jest szybsza. Jeżeli chodzi o sprawę zaświadczenia, to zaświadczenie jest bezterminowe tylko w przypadku, kiedy stan faktyczny, którego dotyczy zaświadczenie, nie zmienia się. Jeżeli stan faktyczny się zmienia, to razem ze zmianą stanu faktycznego oczywiście zaświadczenie traci ważność. (Głos z sali: Gdzie?) (Poseł Andrzej Duda: Na tym polega cały problem. Jeśli jest ważne 6 miesięcy, to jest ważne 6 miesięcy.) Ale w tym wypadku nie obowiązuje Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku złożenia... (Poseł Andrzej Duda: Właśnie nie.) Ale przepraszam, w przypadku złożenia nieprawidłowego oświadczenia, niezgodnego z prawdą, obowiązuje Kodeks karny, tak? (Głos z sali: To i to.) Oczywiście, ale jeżeli mamy zaświadczenie wydane na okres 6 miesięcy i przez te 6 miesięcy stan faktyczny, którego dotyczy zaświadczenie, nie zmienia się, to z czystym sumieniem... (Głos z sali: A jeśli się zmienia?) Jeśli się zmienia, to zaświadczenie traci ważność. (Poseł Andrzej Dera: Ale wcześniej pan powiedział...) Jednak wtedy świadomość... (Poseł Andrzej Duda: Właśnie tak...) Ale jak... (Głos z sali: No nie ma.) Nie, nie. Wprowadzamy kwestię podstawową. Podstawową kwestią jest zaufanie do obywatela, tak? Jeżeli mamy zaufanie do obywatela, to musimy też ufać obywatelowi, że jeżeli składa dane oświadczenie, to oświadczenie to jest ważne i potwierdza stan faktyczny. Wtedy obywatel składa zaświadczenie. Nikt świadomie nie złoży... to znaczy mam taką nadzieję. I trzeba wierzyć, od tego jesteśmy, żeby ufać naszym obywatelom, ufać Polakom. To, że panowie mają mandat poselski, to jest tylko wynik zaufania obywateli do panów. A więc takim samym zaufaniem należy obdarzyć również obywateli. To jest proste. Przechodzimy dalej. Myślę, że panu Marianowi Cyconiowi już odpowiedziałem. Na większość pytań już odpowiedziałem. Przede wszystkim liczy się zaufanie. Jeżeli nie nauczymy się nowego spojrzenia politycznego, nie tego... Mamy XXI wiek, a często zachowujemy się, jakbyśmy byli w XIX wieku. Nie mamy za grosz zaufania do obywateli, a to właśnie obywatele wybrali nas, żebyśmy tutaj reprezentowali ich interesy i... (Głos z sali: I odwrotnie.) Nie odwrotnie, nie, nie. My mamy reprezentować interesy obywateli. Sekundę, ja jeszcze zerknę... Nie, widzę, że pytania, które były zadawane, praktycznie w większości dotyczyły tych samych kwestii, dotykały tych samych problemów, i mam nadzieję, że podczas tej dość krótkiej wypowiedzi na nie odpowiedziałem. Jeżeli nie, to proszę o kolejne.
Mówca: Andrzej Bętkowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nawiązując do omawianego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz o zmianie innych ustaw, pragnę odnieść się do treści zmian proponowanych przez twórców projektu w § 2 dodanego art. 64 lit. c w związku z treścią proponowanego art. 64 lit. b § l pkt 19 i zapytać: Skąd organ administracji publicznej może posiadać informacje o tym, że wnioskodawca był skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości lub wiarygodności dokumentów (o czym mowa w § 2 w art. 64 lit. c), jeżeli uprzednio na mocy art. 64 lit. b § l pkt 19 złożył oświadczenie zastępujące zaświadczenie, które (zgodnie z logiką projektodawców) byłoby równorzędne z przedstawieniem zaświadczenia właściwego organu administracji publicznej w zakresie potwierdzenia następujących faktów lub stanu prawnego o niekaralności wnioskodawcy, w tym za przestępstwo popełnione umyślnie? A przecież przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości lub wiarygodności dokumentów mogą być popełnione wyłącznie umyślnie. Czy twórcy projektu nie dostrzegają w powyższej sytuacji pewnej wewnętrznej sprzeczności wskazanych przepisów? Dlaczego projektodawcy sugerują w art. 5 tak długi termin vacatio legis ustawy (aż 12 miesięcy od dnia ogłoszenia)? Czy projektodawcy sami nie są pewni ˝solidności˝ proponowanych zmian i tego, że trudno będzie je wprowadzić w życie?