PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jerzy Kozłowski
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Kukiz’15 mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw. Wyżej wymieniona ustawa ma zapewnić przejrzystość procesu wydawania opinii przez wojewodów i ministra zdrowia o celowości inwestycji medycznych. Te opinie muszą realnie odpowiadać na istniejące potrzeby zdrowotne. Dlatego też mają one być wydawane przez wojewodów z uwzględnieniem map potrzeb zdrowotnych, regionalnych priorytetów polityki zdrowotnej oraz danych z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W lipcu 2015 r. został ogłoszony przez ówczesny rząd, i wymagany przez Komisję Europejską, dokument zwany policy paper. Wskazano w nim, że posiadanie pozytywnej opinii wojewody albo ministra zdrowia będzie miało wpływ na ocenę oferty świadczeniodawcy. Brak pozytywnej opinii będzie skutkować przyznaniem mniejszej liczby punktów. Siłą rzeczy podmiot nieposiadający pozytywnej opinii będzie musiał przedstawić ofertę znacznie korzystniejszą od ofert podmiotów, które uzyskały pozytywną opinię wojewody. Takie rozwiązanie spowoduje, że nowy system nie zablokuje dostępu do rynku nowym podmiotom, a z drugiej strony zapewni rozsądne podejmowanie inwestycji na obszarach, gdzie jest równowaga między popytem a podażą na świadczenia medyczne. Minister zdrowia będzie mógł określić takie kryteria wyboru ofert, które zapewnią właściwy wybór najlepszych świadczeniodawców. Jednym słowem, po wejściu w życie projektowanych przepisów na zawarcie przez świadczeniodawcę umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia będzie miała wpływ pozytywna opinia o celowości inwestycji. Również w przypadku przeprowadzania inwestycji ze środków własnych uzyskana opinia będzie stanowić ważną informację o zasadności podejmowanych działań. Można mieć nadzieję, że w ten sposób uniemożliwi się nieracjonalny rozwój rynku usług medycznych. Pozytywne opinie mają być wydawane, tylko gdy na podstawie map potrzeb zdrowotnych będzie można stwierdzić faktyczne braki zasobów. Przewiduje się, że dzięki wprowadzeniu ustawy będzie mniejsza ilość nietrafionych i wręcz nieprzemyślanych inwestycji dla systemu ochrony zdrowia. Wprowadzony system umożliwi realne wykorzystanie map potrzeb zdrowotnych oraz priorytetów dla regionalnej polityki zdrowotnej. Skutkiem tego będzie umożliwienie zrównoważonego rozwoju systemu ochrony zdrowia oraz przeciwdziałanie marnotrawstwu środków. W związku z powyższym Klub Poselski Kukiz’15 poprze wnioskowany projekt ustawy. Dziękuję.
Mówca: Marek Ruciński
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Poselskiego Nowoczesna mam przyjemność i zaszczyt przedstawić nasze stanowisko odnoszące się do projektu z druku nr 711. Kontrola Najwyższej Izby Kontroli z 2013 r. dotycząca zakupu i wykorzystania aparatury medycznej współfinasowanej ze środków regionalnych programów operacyjnych wykazała kilka istotnych nieprawidłowości, związanych m.in. z nieprzemyślanym planowaniem udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej przez szpitale, w tym z nieprzemyślanymi inwestycjami w sprzęt. Wnioski przedstawione w dokumencie pokontrolnym są oczywiście prawidłowe. Należy zgodzić się, że w wielu przypadkach świeżo kupiony sprzęt stoi nieużywany, a oferowane przez szpital świadczenia nie są w pełni realizowane. Rzetelna analiza potrzeb zdrowotnych określająca liczbę i rodzaj świadczeń zdrowotnych to podstawa, jednak recepty na rozwiązanie tego problemu zaproponowane w projekcie budzą moje wątpliwości. Jedynym rozwiązaniem, które ma zapewnić racjonalizację tych wydatków, jest przekazanie większych kompetencji ministrowi zdrowia oraz wojewodom w zakresie wydawania decyzji o celowości inwestycji. Jednocześnie zapewnia się, że decyzja ta będzie wydawana na podstawie informacji przedstawionych we wniosku przez podmiot czy mapy regionalnej albo mapy ogólnopolskiej. Na kształt map będzie miał jednak niebanalny wpływ sam minister zdrowia, co podkreślają państwo w uzasadnieniu projektu. Jaki jest sens takiej regulacji? Skąd u państwa pewność, że minister zdrowia, który najpierw sam będzie modyfikował mapy, zrobi to na tyle rzetelnie, że decyzja dotycząca celowości inwestycji, wydana w oparciu o takie mapy znowu przez ministra lub wojewodę, zapewni racjonalizację wydatków czynionych przez wnioskodawców? Pomimo zapewnienia, że opisana decyzja będzie wydawana kaskadowo, proponują państwo wyłączenie wydania stanowiska przez dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ, które - co oczywiste - nie będzie dla wojewody ani ministra wiążące. Naszym zdaniem jedynym rozwiązaniem zmierzającym do naprawy funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej jest jego kompleksowa reforma. Proponowana nowelizacja w swoim założeniu zmierza we właściwym kierunku, niestety razi brakiem systemowych, spójnych i trwale uzdrawiających polską służbę zdrowia instrumentów. Projekt przedstawiony przez rząd doprowadzi w toku jego wdrażania do pełnej centralizacji i spowoduje w krótkim okresie chaos decyzyjny, który uderzy bezpośrednio w pacjentów. Zdaniem Nowoczesnej kluczowa dla podstaw skutecznego funkcjonowania służby zdrowia jest wycena świadczeń, która powinna być oparta na czynnikach ekonomicznych oraz rynkowych. Szanowni państwo, z uwagi na fakt, że ciężko jest przewidzieć realne skutki proponowanych zmian, klub Nowoczesnej podjął decyzję, iż w tym konkretnym przypadku wstrzyma się od głosu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Kazimierz Kotowski
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jesteśmy dzisiaj na kolejnym etapie procedowania projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw - tak brzmi tytuł tego aktu prawnego. Pragnę zauważyć, że w treści mamy do czynienia z dwoma aspektami - z aspektem racjonalnego, praktycznie potrzebnego, dobrze rozłożonego w skali regionu czy kraju inwestowania w placówki służby zdrowia, mamy tu na myśli szpitale, a z drugiej strony mówimy o finansowaniu procedur medycznych, które jest realizowane, póki co i w najbliższym roku tak będzie, przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Mówimy także o włączeniu administracji rządowej, wojewody do przyjęcia i podjęcia decyzji o uruchomieniu finansowania tam, gdzie jest to wspierane, finansowane ze środków publicznych, a szczególnie przy wsparciu finansowania środkami unijnymi. Dochodzi w takim razie dodatkowe ogniwo. Myślę, że samo założenie, aby bardzo racjonalnie i z rozwagą inwestować środki, które mają służyć społeczności w najbliższym czasie, jest dobre, tylko czy wyciągając wnioski z tych doświadczeń, które mamy z ostatniego okresu programowania, 2007-2013 i jeszcze wcześniej, na tym etapie, w dniu dzisiejszym, w połowie roku 2016, kiedy już możemy mówić o pewnym opóźnieniu w realizacji programu 2014-2020, ponieważ wiemy, że środki z regionalnych programów operacyjnych ani też z programów wdrażanych na szczeblu centralnym, które mogą być inwestowane w obszarze służby zdrowia, nie są uruchomione, nie mamy bowiem decyzji komitetu sterującego... W tym momencie dochodzi nam konieczność uzyskania pozytywnej opinii wojewody. W przedstawionych zapisach ustawy mamy wymienione poszczególne etapy, warunki, które winien spełnić beneficjent czy podmiot, aby taką opinię uzyskać. Powoduje to określony upływ czasu. Możemy zatem zapytać, w jaki sposób wprowadzenie na tym etapie, w roku 2016, tej decyzji wpłynie na opóźnienie inwestowania. Ponadto możemy postawić sobie pytanie: Która decyzja będzie ważniejsza? Czy opinia wojewody, czy decyzja komitetu sterującego? Myślę, że wszystko to wymaga wyjaśnienia, i jestem przekonany, że na kolejnym etapie pracy w komisji będziemy mogli te drobne niuanse wyjaśnić. Drobne, mówiąc w cudzysłowie, bo moim zdaniem są to bardzo ważne, istotne elementy całego procesu przygotowania inwestycji, o którym wiemy, jak jest długi. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nie ulega wątpliwości, że kwota środków na inwestycje w służbie zdrowia jest znacząca. Mówiąc o inwestycjach w służbie zdrowia, mam tu na myśli nie tylko inwestycje budowlane, ale i dosprzętowienie. Kwota 12 mld jest wysoka. Myślę też, że musimy mieć na uwadze to, że w 2018 r. będziemy również oceniani na półmetku pod kątem zainwestowania czy zagospodarowania tych środków. Dołóżmy więc starań, żeby na tym etapie można było jak najszybciej rozpocząć inwestowanie. Przede wszystkim potrzebne nam są mapy potrzeb zdrowotnych. (Dzwonek) Myślę, że pan minister zechce później w swojej wypowiedzi poświecić dwa zdania tej kwestii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Zwiercan
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Koła Poselskiego Wolni i Solidarni przedstawiam stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw. Ustawa z dnia 22 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw wprowadziła obowiązek wydawania przez wojewodów opinii o celowości inwestycji w sektorze zdrowia. Celem procedowanych regulacji jest dostarczenie wojewodom narzędzia do efektywnego wypełniania zapisów tej ustawy. Potrzeba zwiększenia przejrzystości i zracjonalizowania inwestycji w sektorze zdrowia wskazana została zarówno w dialogu z Komisją Europejską, jak i w raporcie NIK dotyczącym zakupu i wykorzystywania aparatury medycznej współfinansowanej ze środków regionalnych programów operacyjnych. Projektodawcy omawianej nowelizacji, mając na celu zminimalizowanie ryzyka złego wydatkowania, proponują wprowadzenie Instrumentu Oceny Wniosków Inwestycyjnych w Sektorze Zdrowia. Wykorzystywanie tego instrumentu, uwzględniającego mapy potrzeb zdrowotnych, priorytety dla regionalnej polityki zdrowotnej oraz dane z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, przyczyni się do konstruktywnego wydatkowania środków oraz zwiększenia liczby inwestycji wynikających z rzeczywistego zapotrzebowania poszczególnych regionów. Podczas pierwszego czytania projektu ustawy w Komisji Zdrowia podniesiona została kwestia, czy w świetle informacji dotyczących zamierzenia likwidacji Narodowego Funduszu Zdrowia, biorąc pod uwagę rolę przyznaną mu w omawianym projekcie, jest to na pewno odpowiedni moment na wprowadzanie takich zmian. Nie uważam, żeby bezczynność w tym obszarze była lepszym pomysłem. Konieczne jest szybkie działanie, aby nie przedłużać obecnego stanu i jak najszybciej uzyskać efekty, do jakich dążymy. Zgadzam się jednak z opinią, że procedowany projekt ma zbyt duże uszczegółowienie ustawowe oraz że być może warto jest zastanowić się nad przeniesieniem niektórych kwestii technicznych do rozporządzeń ministra do spraw zdrowia. Takie rozwiązanie ułatwiłoby wprowadzanie późniejszych zmian, wynikających z dotychczasowej oceny działania tego narzędzia. Koło Poselskie Wolni i Solidarni będzie głosować za przedstawionym projektem ustawy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Cicholska
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W poprzedniej perspektywie finansowej 2007-2013 placówki ochrony zdrowia miały możliwość wsparcia w zakresie poprawy stanu technicznego czy też zakupu aparatury. Często te inwestycje były inspirowane ambicjami lokalnych polityków, a nie miały na względzie autentycznych potrzeb tych placówek. W związku z tym mam do pana ministra pytanie: Czy ta procedowana ustawa w pełni zabezpieczy racjonalność, celowość i transparentność wykorzystywania środków unijnych i czy wpłynie pozytywnie na pracę i funkcjonowanie placówek ochrony zdrowia? Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Szulowski
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedowana ustawa stwarza przejrzyste zasady wydawania opinii o celowości inwestycji w zakresie ochrony zdrowia i poprzez ich realizację tworzenia właściwych zasobów do świadczenia usług zdrowotnych. Bardzo istotnym jej elementem jest to, że pozytywne opinie będą podstawą do ubiegania się o finansowanie inwestycji ze środków unijnych. Zważywszy na ich wielkość, wszak to 12 mld zł na przestrzeni najbliższych lat, racjonalność ich wydawania jest bardzo ważna, co podkreślał pan minister Łanda w Komisji Zdrowia, wskazując, że złe ich zainwestowanie mogłoby czasami spowodować więcej szkód niż pożytku. Moje pytanie jest podobne do pytania poprzedniczki i dotyczy tego, co do niedawna działo się w naszej służbie zdrowia. Dlaczego w tym obszarze planowania inwestycji, często tworzenia nowych podmiotów od zera, zakupie drogiej, często kosztującej miliony złotych aparatury, która zalega w magazynach w opakowaniach, dochodziło do podejmowania tak wielu nieracjonalnych decyzji? Czy nie było mechanizmów, które zapobiegłyby wielu oczywistym patologiom? Dziękuję bardzo.
Mówca: Beata Małecka-Libera
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam trzy krótkie pytania. Po pierwsze, panie ministrze, chciałabym wiedzieć, kiedy poznamy nie tylko kompleksowy plan dotyczący inwestycji, ale w ogóle całą strategie dotyczącą polityki zdrowotnej w regionach. Drugie pytanie dotyczy już bezpośrednio tego projektu. Mianowicie chciałabym dopytać, ponieważ z opinii, z wniosków, które mają być opiniowane przez wojewodów, zwolnione są centra urazowe i SOR, czy także inne procedury ratujące życie, które są wykonywane np. w jakichś jednostkach monospecjalistycznych, również będą wykluczone z wnioskowania o wydanie takiego pozwolenia. Trzecia sprawa dotyczy inwestycji, które już są rozpoczęte, które są na różnym etapie. Niektóre są dopiero na etapie projektowania czy też rozpoczęcia budowy, a niektóre na ukończeniu. Co z tymi inwestycjami w świetle tejże ustawy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zofia Czernow
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Pozytywna opinia o celowości inwestycji będzie mieć strategiczne znaczenie. Będzie warunkiem formalnym uzyskania dofinansowania ze środków europejskich w ramach wszystkich programów operacyjnych. Po drugie, będzie elementem oferty podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie świadczeń z Narodowego Funduszu Zdrowia. Brak opinii, niższa punktacja oferty. Podkreślić jednak trzeba zagrożenia, jakie niesie za sobą ten projekt. Wprowadzone ograniczenia będą wpływać negatywnie na konkurencyjność podmiotów świadczących usługi lecznicze, jakość świadczonych usług - bardzo dużo w tym zakresie jest przecież do zrobienia - a także na dostępność do świadczeń. Tymczasem bardzo krótki, siedmiodniowy czas na uwagi do projektu nie mógł zapewnić szerokich konsultacji społecznych i wypracowania ocen w tej sprawie. Jest to ze szkodą dla tego projektu. Dlaczego tak szybkie tempo konsultacji i brak w ogóle vacatio legis? Dziękuję bardzo.
Mówca: Mirosław Pampuch
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Większość szpitali jest prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego. Wprowadzacie państwo tą ustawą kolejny podmiot, tym razem wojewodę, bo nie macie państwo wpływu na jednostki samorządu terytorialnego. Mam również pytanie do pana ministra, bo bardzo ważnym elementem w zakresie ochrony zdrowia są mapy potrzeb zdrowotnych. Kiedy te mapy potrzeb zdrowotnych się ukażą? Dzisiaj rozpisanie konkursu z regionalnych programów operacyjnych jest uzależnione właśnie od tychże map potrzeb zdrowotnych. I kolejne pytanie. Czy nie obawiacie się państwo, że wprowadzenie wojewody w ten proces decyzyjny, jak również szczupłość środków finansowych i etatów właśnie w tymże urzędzie nie spowoduje znacznego wydłużenia procedur związanych z pozyskaniem funduszy unijnych w ramach programów operacyjnych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Raczak
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przez wiele lat pełniłem funkcję konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie kardiologii w województwie pomorskim. Po objęciu mandatu musiałem zrezygnować z tego obowiązku, ale przez wiele lat byłem takim konsultantem. Jako konsultant opiniowałem wiele pomysłów, inwestycji w zakresie ochrony zdrowia w naszym województwie i bezsilnie patrzyłem później, jak pojawiają się różnego typu działania, które kompletnie nie były z tym zgodne, bo opinia nie była w niczym wiążąca. Wojewoda, mój przełożony jako konsultanta tłumaczył mi, że on nie ma żadnych prawnych możliwości powstrzymywania różnych rzeczy. I po prostu istniało takie poczucie beznadziejności. Dlatego ten pomysł - możliwość zastosowania takiej skali, jaką pan minister proponuje - jest naprawdę godny wielkiej uwagi. To jest coś, co może poprawić, uzdrowić nasz system. Bardzo się z tego cieszę. (Oklaski)
Mówca: Monika Wielichowska
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ma na celu przesunięcie o rok terminu wejścia w życie niektórych przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Wprowadza również zmiany w niektórych przepisach przejściowych o publicznym transporcie zbiorowym, które konsekwentnie będą przedłużać lub przesuwać obowiązywanie tychże regulacji o rok. Pierwotnie nowela ustawy miała wejść w życie 1 stycznia 2017 r. Okazało się jednak, że nie wszystkie samorządy, nie wszystkie jednostki samorządu terytorialnego przygotowały się do zmian w przepisach. Duża część pasażerów mogła stracić z tego tytułu tego dnia ulgi. Wyznaczone vacatio legis nie wystarczyło, aby do zmian dobrze się przygotować. A zatem ze względu na to, że nie wszystkie jednostki samorządu terytorialnego przygotowały organizację publicznego transportu zbiorowego i nie wszystkie stworzyły plany transportowe w celu uniknięcia trudności, które są związane z potencjalną utratą ulgowych biletów dla pasażerów, Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska będzie głosował za zmianami zaproponowanymi w senackim projekcie, aby przesunąć termin wejścia w życie przepisów na dzień 1 stycznia 2018 r. Uważamy, że wydłużenie okresu przewidzianego na wprowadzenie zmian będzie wystarczające, i mamy nadzieję, że pozwoli to uniknąć wszelkich trudności i niedogodności przede wszystkim i nade wszystko dla pasażerów. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Sitarski
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Kukiz’15 przypadł mi zaszczyt przedstawienia stanowiska klubu wobec senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Projekt wpłynął do Sejmu 8 lipca, a 7 dni później został skierowany do komisji w celu pierwszego czytania. Trzeba zatem omówić zmiany proponowane w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Art. 78 ust. 1 i 2. Przewoźnicy świadczący usługi regularnego transportu osób mogą je wykonywać do końca 2017 r., z uwzględnieniem faktu, iż termin upływu ważności zezwoleń na przewóz osób też zostaje przesunięty o rok względem obecnych przepisów. Zmiany w art. 80, 81, 82, 85, 87 i 90 dotyczą tego, że przedsiębiorca wykonujący przewóz otrzymuje rekompensatę za przewozy objęte taryfikatorem ulg. Rozwiązanie to jest korzystne dla pasażerów, m.in. dla studentów. Finansowanie ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego będzie odbywało się w oparciu o przepisy dotychczasowe. Prawo do rekompensaty z tytułu stosowania ulg należy się tylko operatorom. Zmiana terminu obowiązywania ustawy o rok daje możliwość jednostkom samorządu terytorialnego m.in. na przeprowadzenie przetargów na realizację transportu zbiorowego obywateli. I tutaj nasuwają się pytania: Które linie komunikacji publicznej będą klasyfikowane jako przeznaczone do ulgowych przejazdów? Można też zapytać, ilu przewoźników podpisze umowy z organizatorem, czyli, mówiąc krótko, z samorządem, na przewozy. Co stanie się z niezabezpieczonymi zapotrzebowaniami na przewozy drogowe i kolejowe w poszczególnych gminach i powiatach? Nowelizacja ustawy wymaga kompleksowej rewizji zapisów. Potrzeba jasnych przepisów, które określą sposób finansowania linii deficytowych i dyskontowania przychodów z linii rentownych, pomogą zapewnić komunikację do małych ośrodków miejskich, słabo zurbanizowanych, dopuszczą małych przewoźników do obsługi przewozów dotowanych przez samorząd. Tutaj należy wspomnieć, że mali przewoźnicy często walczą o przetrwanie na rynku przewozów, wymagane są tu odpowiednie świadectwa kwalifikacji, odpowiednia kadra, również w małych firmach, odpowiednie zaplecze, też transportowe. To wszystko składa się na to, że mali przewoźnicy jednak powinni mieć tutaj też wsparcie, przynajmniej ustawowe. Klub Kukiz’15 jest za dalszym procedowaniem nad ustawą w parlamencie. Jesteśmy przeciw opieszałości w kwestii przewozów publicznych i wzywamy Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa do unormowania tej sytuacji. Na inwestycje infrastrukturalne w drogi, kolej, nawet lotniska transferowane są olbrzymie środki finansowe. Jest także próba przywrócenia żeglugi śródlądowej. Transport publiczny na ten moment w wielu rejonach Polski jednak kuleje, brakuje organizacji, elastyczności, komunikacji i zróżnicowania połączeń. Tylko duże ośrodki miejskie, takie jak Warszawa, mają zróżnicowaną ofertę komunikacji publicznej. Należałoby się tutaj spytać: Co z resztą Polski? Czy można ten element po prostu przełożyć na mniejsze miejscowości? Dziękuję bardzo.
Mówca: Kazimierz Kotowski
Data: 2016-07-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedowany dziś senacki projekt ustawy o zmianie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wychodzi naprzeciw oczekiwaniom, sugestiom samorządów i przewoźników, którzy praktycznie, mimo okresu, wydawałoby się, i tak to oceniamy, wystarczająco długiego, bo 6 lat, nie zdołali w przeważającej mierze uporać się z tym problemem. Z informacji, z materiałów możemy wyczytać i dowiedzieć się, że tylko bardzo mała, nieliczna grupa samorządów zrealizowała te spoczywające na nich obowiązki. A zatem utrzymanie tego projektu pierwszego, zakładanego, daty 1 stycznia 2017 r., stworzyłoby dość złożoną sytuację. Stąd pozytywnie oceniamy inicjatywę Senatu i jako klub będziemy głosować za przyjęciem tego rozwiązania. Natomiast jestem przekonany, że samorządy nie będą teraz dalej zwlekać z rozwiązaniem i wyłonieniem operatorów świadczących usługi, że obie strony dołożą starań, abyśmy znów za rok nie musieli debatować i pochylać się nad wyszukiwaniem rozwiązania. Myślę, że ministerstwo i pan minister również dołożą starań, aby to uregulować w ten sposób, abyśmy ten okres, czas wykorzystali do dobrego przygotowania się i rozważenia jeszcze, jak to rozwiązać czy jak wskazać wyjście z tych sytuacji, które tu dzisiaj były podnoszone, jak uwzględniać i widzieć rozwiązanie problemu nie tylko w miastach, bowiem ta kwestia była podnoszona, ale jak skomunikować, jak umożliwić korzystanie z transportu zbiorowego mieszkańcom małych miejscowości i tych miejscowości, które są oddalone od znaczących szlaków komunikacyjnych. Stąd, jak powiedziałem, deklarujemy współpracę i głosowanie za przyjęciem tego projektu ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)