Mówca: Ludwik Dorn
Data: 2014-06-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Co poderwało to zaufanie? Pan premier mówił tylko o jednym aspekcie, że nagrywani wyrażali się nieobyczajnie. To jest bodajże pierwszy przypadek w znanej mi historii politycznej świata, kiedy prezes Rady Ministrów występuje z wnioskiem o wotum zaufania z tego powodu, że ujawniono, iż jego ministrowie w prywatnych rozmowach wyrażają się nieobyczajnie. Moim zdaniem to jest definicja sytuacji poniżej powagi sytuacji. Są kwestie dotyczące treści rozmów, o których dość obszernie mówił pan premier Miller, kwestia gazoportu, szereg innych kwestii, nie będę tego powtarzał. Skupię się jednak na trzech kwestiach - część z nich związana jest z nieracjonalnymi, moim zdaniem szkodliwymi reakcjami głównej partii opozycyjnej, które też tworzą pewną dynamikę - na trzech kwestiach, które mają charakter najpoważniejszy. Ważne jest, panie premierze, kto i po co nagrał. Ale równie ważne w kwestii nagrywania jest to, jak było możliwe kontynuowanie takiego procederu na taką skalę w ciągu półtora roku. Pan premier przyjął taką opcję - to znane powiedzenie z października 1956 r. - że naprawić zegarek mogą tylko ci, którzy go zepsuli, bo oni na pewno na zegarku się znają. No bo jeżeli ten proceder miał taką skalę, to jest jednak oczywiste, że zarówno politycznie odpowiedzialny za właściwe organy państwa pan minister Sienkiewicz, jak i szefowie tych służb będą mieli skłonność do tego, by powiedzieć: Działa się wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba. Prawda? Jest tutaj pewien element politycznego zainteresowania, bo inaczej musieliby cokolwiek zdezawuować siebie i swoje instytucje. I jest to kwestia pierwsza. Kwestia druga odnosi się nie do rządu, nie do poszczególnych ministrów, odnosi się jednak do prezesa Narodowego Banku Polskiego. Tutaj opozycja zachowuje się całkowicie nierozumnie. Przecież po pierwszej rozmowie z udziałem pana prezesa Belki prezydent oświadczył, że mamy do czynienia z kryzysem instytucjonalnym, a później, półtora dnia później, stwierdził, że ten kryzys trzeba rozwiązać, mając na celu zachowanie stabilności polskiej złotówki. To niekoniecznie musiała być obrona prezesa, który powiedział, że będzie podsypywał grosza pod potrzeby partii rządzącej. To było stwierdzenie: Załatwmy tę sprawę w sposób cywilizowany i po cichu, w jedną albo drugą stronę. A reakcją pana Kaczyńskiego było powiedzenie: Panie prezydencie, niech pan wystąpi przed Sejmem i powie, że jak Donald Tusk wraz z tą swoją sitwą nie chce iść... jeżeli pan tego nie powie, to pan też jest z tej sitwy. To jest niestety poziom myśli politycznej na poziomie internetowych trolli, które piszą: Dorwać ryżego i dowalić Komoruskiemu. (Oklaski) To jest poziom myślenia politycznego na poziomie autora znanego powiedzenia: dorżnąć watahę. Tylko to było mówione w kampanii wyborczej, a tu istniała szansa rozwiązania kryzysu instytucjonalnego. Ta szansa przepadła. No, panie posłanki i panowie posłowie z PiS, tak się polityki nie robi. Nie robi się polityki (Poruszenie na sali) na poziomie trolli. (Wesołość na sali) I kwestia, pani marszałek, Wysoka Izbo i panie premierze, trzecia. Ja jestem pierwszym, który by się cieszył z dymisji ministra Sikorskiego, ale nie za to, co powiedział. Bo kiedy, w sposób przesadzony, w styczniu on mówił to, co mówił, to miał do wiadomości jedną informację: udział Amerykanów w Steadfast Jazz, który był mikroskopijny. Przecież nie byłoby tego, co ogłosił prezydent Obama, European Reassurance Initiative, czyli europejskiej inicjatywy wzmocnienia zaufania, ponownego upewnienia, gdyby strona amerykańska nie wiedziała, że tutaj, na tym obszarze Europy, wszyscy są zaniepokojeni dotychczasowym niewielkim zainteresowaniem tym obszarem ze strony naszego najsilniejszego sojusznika. Treść także była przesadzona, nieadekwatna, ale rozumiem frustrację i rozżalenie w tamtym okresie każdego (Dzwonek) polskiego polityka. W związku z tym uważam - już kończę, pani marszałek - że dla celów taktycznych przez najbliższe miesiące należy ministra Sikorskiego, któremu dymisja za inne grzechy się należy, podtrzymywać, bo jak go teraz odwołamy, to ani w Ameryce, ani w Europie nikt nas szanować nie będzie. Zwłaszcza że stoimy przed kluczową decyzją wyboru oferenta na obronę powietrzną. A to jest decyzja, czy na przykład ma istnieć polska zbrojeniówka, czy nie, na światowym poziomie. I tępy proamerykanizm, i stygmatyzowanie antyamerykanizmem jest tutaj wbrew polskim interesom. Ja bym z chęcią, panie premierze, zagłosował za wnioskiem o wotum zaufania. Ale przez tę definicję sytuacji poniżej poziomu nie dał mi pan szansy i zagłosuję przeciw wnioskowi. (Poseł Sławomir Kłosowski: Wytłumaczył pan, wytłumaczył.)