Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Zacznę może od prośby do pana marszałka. Nie wiem, czy jest ona realna, ale dopóki nie wypowiem jej tutaj, z tej mównicy, na pewno nie będzie realna, ponieważ z reguły bardzo o to walczę. Otóż ta ustawa w trakcie prac podkomisji i komisji całkowicie zmieniła tytuł i charakter, notabene, żeby nie było wątpliwości, przy akceptacji Biura Analiz Sejmowych, bo nie podejmowałabym się jako przewodnicząca komisji takiej operacji, gdybym nie miała pewności, że jest to legislacyjnie i konstytucyjnie dopuszczalne. Czy wobec tego, panie marszałku, jest jakakolwiek możliwość, żeby w dokumentach sejmowych i przy głosowaniu Sejm nie głosował nad ustawą o zmianie ustawy o Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, bo takiej nie ma i nie będzie, tylko żeby Sejm głosował nad ustawą o ochronie Znaku Polski Walczącej? To jest dla mnie, a jak pan marszałek wie, długo jestem w Sejmie, po prostu niezrozumiałe i nie wiem, na czym to polega, ale zawsze tak jest. Zaczęłam od prośby, a teraz druga kwestia. Oczywiście nie przesądzam decyzji komisji, ale bardzo żałuję, że ta poprawka pojawiła się w tym momencie, bo to po prostu zwyczajnie, technicznie oznacza, że nie wiem, kiedy ta ustawa nabierze mocy prawnej, jeżeli oczywiście będzie zgoda Sejmu. Jest poprawka, więc musi się zebrać komisja. Dwie dusze trochę we mnie walczą, bo jestem i sprawozdawcą, i przewodniczącą komisji. Potem mamy bardzo długą przerwę w posiedzeniach Sejmu, później ta ustawa musi iść do Senatu, ewentualnie z Senatu musi wrócić do Sejmu. Jak znam kalendarze obu Izb, to się klei na to, że do 1 sierpnia tej ustawy by nie było. Dlaczego o tym mówię? Powtarzam, że nie odnoszę się w tej chwili do meritum tej poprawki, aczkolwiek klub Prawa i Sprawiedliwości obecny na posiedzeniu komisji wie, że padło pytanie i była próba rozszerzenia tej definicji o czasy powojenne. Pan profesor Kunert, sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, na to pytanie odpowiadał. Nie jestem historykiem, może to mój błąd, ale wydaje mi się czasem, że tu trzeba być i historykiem, i filologiem, i geologiem, i nie wiadomo, kim jeszcze. Jeśli chodzi o konieczność rozciągania tego znaku na czasy powojenne, powiedziałabym, że właściwie nie bardzo są na to dowody. Powtarzam jednak, że to nie jest krytyka samej poprawki. To jest tylko po prostu uświadomienie konsekwencji. Gdyby to padło wtedy, podczas tego posiedzenia komisji, być może byśmy to przyjęli i to sprawozdanie by dzisiaj wyglądało inaczej, ale nie padło. W tej chwili po prostu patrzę, jak mówię, w kalendarz i trochę się boję, że szlachetna intencja, a tak bardzo często bywa, że szlachetnymi intencjami piekło jest wybrukowane, obróci się przeciw. Nie będę się tu spierała, poprawka jest złożona. Nie wydaje mi się, by wnioskodawcy mieli ochotę ją wycofać. Dla mnie osobiście jest ona zupełnie niepotrzebna. Co by miała dać? Proszę jednak spojrzeć na artykuł, o którym w sprawozdaniu bardzo wyraźnie powiedziałam: kto publicznie znieważa. Przystępując do omówienia tej zmiany, powiedziałam też, że aby nie było sporu i walki o ten znak, oddajemy go wszystkim - to notabene też w związku z pytaniem o ministra kultury. Otóż to jest zupełnie inna konstrukcja. Nie, właśnie nie minister kultury, nie jakiś urząd. Minister to człowiek, urząd to jest zawsze człowiek, nigdy nie wiadomo, kto będzie, co będzie, jak będzie to traktował. Jest więc tak, że każdy obywatel, powołując się na tę ustawę, zauważywszy coś, co jest jego zdaniem znieważeniem tego znaku, ma prawo złożyć zawiadomienie, a to zawiadomienie - będzie to już, że tak powiem, obszar poza Sejmem, obszar wymiaru sprawiedliwości - traktowane będzie albo tak, albo inaczej. A więc znieważenie też, gdyby ktoś czegoś tu się obawiał - mówił o tym pan poseł Łopiński. Ja co prawda w żaden sposób nie mogę pojąć, jak znak Polski Walczącej ma się do koszulek kibiców, ale się nie wtrącam. Powiedzmy, że może się nie znam na kibicach. Znieważenie - spalić, podeptać, podrzeć, opluć. Co dla mnie byłoby znieważeniem? Ano powiem. Nie wiem, czy to byliby kibice, czy to byliby patrioci, czy kto, ale gdyby biegała banda kompletnie pijanych i obdartych jakichś... nie wiadomo, jakich, pod taką flagą z tym znakiem Polski Walczącej, to bym zrobiła zdjęcie, złożyła zawiadomienie do prokuratury, bo uważam, że byłoby to znieważenie. Nie ma to nic wspólnego, jak mówię, żadna z grup tu nie jest wykluczona... (Głos z sali: Definicja...) Definicja jest chyba precyzyjna. To, że my pewne znaki przejmujemy i kultywujemy ich pamięć i znaczenie, to jeszcze nie znaczy, że one są jak guma do żucia. Ten znak powstał wtedy i jest symbolem takiej walki. A więc nie śmiem prosić, ale gdyby udało się przekonać klub Prawa i Sprawiedliwości, że tu nie ma żadnego niebezpieczeństwa ani dla tych kibiców - jakich, kogo to miało dotyczyć? Legii... (Poseł Cezary Olejniczak: Legii i Lechii Gdańsk.) Legii i Lechii, tak. (Poseł Ligia Krajewska: Polonia też jest warszawska.) No, też, nieważne. Tu nie ma takiego niebezpieczeństwa. Jeżeli będą z szacunkiem i godnością tym znakiem się posługiwali, to niby kto ma powiedzieć, że coś znieważyli? Chyba że, jak mówię, podepczą, spalą. Albo też nie będą to żadni kibice, tylko jakaś banda niewychowanych ludzi. Było pytanie pana posła - przepraszam, nie zapisałam nazwiska - czy na posiedzeniu komisji podawano przykłady. Nie podawano przykładów. Przyjęta konstrukcja o publicznym znieważaniu to jest konstrukcja naprawdę, tak mi się wydaje, w doktrynie prawnej bardzo czytelna. Tu nie trzeba podawać przykładów. Czy pierwotni inicjatorzy - bo tylko tyle mogę powiedzieć: pierwotni inicjatorzy, ale to nie oni w Sejmie przyjmują tę ustawę - chcieliby może jakoś zawęzić czy reglamentować używanie tego znaku. Może, ale z tym Sejm niekoniecznie musi się godzić. Przynajmniej powiedzmy im tyle, że mają rację i że ten znak jest wart szacunku. Niezależnie od tego, co tu wcześniej powiedziałam, chciałabym podziękować przedstawicielom wszystkich klubów za to, że w sumie, jak rozumiem, ten projekt już nie budzi emocji, które były i były dość niedobre przy takiej sprawie - mówiąc wprost i kolokwialnie. I także, korzystając z okazji, bo nie będę miała chyba innej możliwości, chciałabym podziękować Biuru Legislacyjnemu Sejmu, ponieważ co do art. 3 - muszę powiedzieć, że jako filolog różne pisałam warianty tego - trzeba było wpaść na takie rozwiązanie. Tutaj należy się podziękowanie dla Biura Legislacyjnego, które przejrzało to, sprawdziło i zrobiło tak, żebyśmy, daj Boże, nie mieli żadnych zastrzeżeń, bo byłoby niedobrze, gdyby ta ustawa była przedmiotem jakichkolwiek zastrzeżeń. A więc dziękuję podkomisji, komisji, Biuru Legislacyjnemu i oczywiście dziękuję wszystkim klubom, które były uprzejme wypowiedzieć się tutaj pozytywnie. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)