Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2013-10-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wielokrotnie sprawozdawca komisji na rozmaite sposoby wymieniał to, co postanowił niemiecki Trybunał Konstytucyjny. Nie mam nic przeciwko temu, że korzysta się z doświadczeń innych państw, bo trzeba i należy to czynić, ale nie sposób oprzeć się refleksji, jaka to szkoda, że z doświadczeń niemieckich nie korzysta się chociażby w sferze obrony interesów państwowych, w sferze ochrony rodzimej gospodarki, ale to tak na marginesie. Drodzy Państwo! Trzeba wrócić do tego, co było impulsem, jeśli chodzi o projekt tejże ustawy. Impulsem niewątpliwie było to, że oto z różnych przyczyn znaleźliśmy się w takiej oto sytuacji, że niebawem na wolność mają wyjść najgroźniejsi przestępcy, którzy zagrażają życiu i zdrowiu obywateli, i trzeba temu zapobiec. Oczywiście wiadomo jest, że do tej sytuacji doszło na skutek zamiany kary śmierci na najsurowszą wówczas karę 25 lat pozbawienia wolności. Nie było wówczas, w tamtym czasie kary dożywotniego pozbawienia wolności. Przyznam, że z pełną akceptacją i aprobatą przyjęliśmy ten projekt, dlatego że trzeba znaleźć takie rozwiązanie, które uchroni społeczeństwo. Co prawda pojawiały się głosy, że te rozwiązania mogą być niekonstytucyjne, bo są prawa i wolności osób skazanych itd., itd., ale przecież jest też druga wartość konstytucyjna - prawo obywateli do ochrony życia. Jedna zasada konstytucyjna nie może eliminować drugiej zasady konstytucyjnej, co do tego była pełna zgoda, ale z drugiej strony uważaliśmy jako klub Prawa i Sprawiedliwości, że istnieje doraźna potrzeba rozwiązania tego nabrzmiałego problemu, bo jeżeli chodzi o stany przyszłe, to przecież są rozwiązania już funkcjonujące w Kodeksie karnym, w szczególności art. 95a, który przecież mówi w ten sposób: Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w związku z zakłóceniem jego czynności psychicznych o podłożu seksualnym innym niż choroba psychiczna, sąd może orzec umieszczenie sprawcy po odbyciu tej kary w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne. A zatem mamy rozwiązania na dziś i na przyszłość. Chodziło o to, jak rozwiązać problem, który zrodził się nieco wcześniej. W związku z tym rodzą się też obawy. Dlaczego ta ustawa nie ogranicza się tylko do rozwiązania nabrzmiałego problemu, ale wybiega również w przyszłość. Nie chodzi mi o to, że w wybieganiu w przyszłość jest jakiś negatyw. Z uwagi jednak na ograniczoność czasu swoje wystąpienie ograniczę tylko do najistotniejszej kwestii, nie będę poruszał innych wątpliwości, o których mowa w ustawie. W szczególności obawą napawa mój klub redakcja art. 1, możliwość zbyt szerokiego stosowania tego artykułu na przyszłość. W szczególności nie wynika z tego zapisu, abyśmy mieli do czynienia z kategorią najgroźniejszych sprawców przestępstw, a w całej opinii publicznej huczy o tym i określa się tę ustawę w tenże oto sposób, że ona dotyczy tych najgroźniejszych przestępców. Tymczasem art. 1 mówi, że odbywają oni prawomocnie orzeczoną karę pozbawienia wolności wykonywaną w systemie terapeutycznym itd., itd. Nie ma mowy o tym, ażebyśmy mieli do czynienia z groźnymi przestępcami, bo przecież tę groźbę zazwyczaj odzwierciedla surowość kary. Tutaj nie ma wzmianki o tym, o jakich to przestępców chodzi. A zatem ta ustawa może dotyczyć również sprawcy drobnego przestępstwa, wobec którego wymierzono karę kilku miesięcy pozbawienia wolności. Obawiamy się, powiem wprost, pewnych nadużyć. Mam świadomość tego, że mogę wierzyć słowu tego czy innego ministra, ale czasy się zmieniają, ustawa pozostaje ustawą. (Dzwonek) Obawiam się nadużyć, obawiam się zbyt szerokiego stosowania tego przepisu. Jednym słowem, obawiam się, żeby czasami niewygodni obywatele nie byli umieszczani w psychuszkach. Panie marszałku, już kończę. W związku z tym, żeby ograniczyć zakres przedmiotowy niniejszej ustawy do tych sytuacji, o które głównie nam chodzi, pozwalam sobie przedstawić dwie poprawki. Pierwsza mówi o tym, że ustawa dotyczy tych osób, wobec których zastosowano zamianę orzeczonej kary śmierci na karę 25 lat pozbawienia wolności, a zatem będzie dotyczyła tych najgroźniejszych przestępców. Druga poprawka brzmiałaby w ten sposób, że ustawa dotyczy osób odbywających prawomocnie orzeczoną karę w wymiarze co najmniej 10 lat pozbawienia wolności. W pozostałej części zapisu ta poprawka jest tożsama z pkt 1 art. 1, natomiast jest dodane, że musi tu chodzić o karę co najmniej 10 lat pozbawienia wolności. W zależności od rozpatrzenia tych poprawek przez Wysoką Izbę klub Prawa i Sprawiedliwości podejmie decyzję co do swojego stanowiska, jak będzie głosował w sprawie tej ustawy. Powiem jednoznacznie: jesteśmy za tym, żeby ochronić społeczeństwo przed groźnymi przestępcami, ale boimy się nadużyć wynikających z tej ustawy z różnych względów. Dziękuję bardzo. (Oklaski)