PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Sprawozdawca Alicja Dąbrowska
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Zdrowia o poselskim projekcie nowelizacji ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, druki nr 3254 i 3344. Marszałek Sejmu w dniu 23 kwietnia skierował projekt ustawy do Komisji Zdrowia. Komisja Zdrowia powołała podkomisję do prac nad projektem. Podkomisja obradowała w dniach 12 i 13 maja tego roku. W dniu 26 maja na posiedzeniu Komisji Zdrowia podkomisja przedstawiła sprawozdanie w formie tekstu jednolitego. Projekt nowelizacji ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta stanowi realizację postulatów zgłaszanych przez rzecznika praw dziecka, dotyczących dokumentowania świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez personel medyczny u dzieci. Projekt ustawy wprowadza rozszerzenie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w celu umożliwienia ministrowi zdrowia określenia wzorów dokumentów medycznych. Obecne brzmienie upoważnienia ustawowego stanowi podstawę do określenia rodzajów dokumentacji i zakresu informacji, jakie powinna ona zawierać, ale nie pozwala na określenie wzorów poszczególnych dokumentów. Mając na uwadze fakt, że ustalenie jednolitych formularzy jest niezwykle istotne dla szybkiego i skutecznego udzielania świadczeń zdrowotnych, zaproponowana zmiana jest zasadna i celowa. Nowelizacja będzie miała pozytywny wpływ na zdrowie, poprawi jakość i sprawność opieki zdrowotnej sprawowanej nad pacjentem. Dlatego też Komisja Zdrowia pozytywnie ocenia projekt i prosi o skierowanie go do trzeciego czytania. Dziękuję.
Mówca: Czesław Gluza
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko klubu Platformy Obywatelskiej w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Niniejszy projekt, jak już wspominała pani poseł sprawozdawczyni komisji, przewiduje zmianę art. 30 ust. 1 i 2 ustawy. Dotyczy on przede wszystkim zmiany upoważnienia ustawowego pozwalającego ministrowi zdrowia na określenie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w sposób pozwalający na określenie wzorów następujących dokumentów, była już o tym mowa, jeszcze przypomnę: karty przebiegu ciąży, karty obserwacji porodu, książeczki zdrowia dziecka, karty zlecenia wykazu zespołu ratownictwa medycznego, karty medycznych czynności ratunkowych oraz karty medycznej lotniczego zespołu ratownictwa medycznego. Projekt wpłynął do Sejmu 20 lutego br., druk nr 3254, i 18 marca został skierowany do pierwszego czytania do Komisji Zdrowia. 13 maja powołana podkomisja nadzwyczajna po rozpatrzeniu przedmiotowego projektu ustawy na posiedzeniach, o których już wspominała pani poseł sprawozdawca, przedłożyła sprawozdanie w formie jednolitego tekstu. Celem proponowanych zmian, o czym też już była mowa, jest realizacja zgłaszanego przez rzecznika praw dziecka postulatu dokumentowania świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez personel medyczny u dzieci. Zdaniem wnioskodawców projektu nowelizacja ustawy będzie miała pozytywny wpływ na zdrowie, ponieważ pełne udokumentowanie przebiegu działań profilaktycznych i leczniczych umożliwi szybkie odnajdywanie informacji istotnych dla dalszego toku leczenia, a także poprawi jakość i sprawność opieki zdrowotnej. Proponowane przez komisję zmiany polegają na upoważnieniu ministra zdrowia, o czym już mówiłem, do określenia wzorów tych sześciu dokumentów, a także, co jest istotne, doprecyzowaniu kryteriów ustalenia treści dokumentacji medycznej przez wskazanie, że powinna ona zawierać wyczerpujące informacje na temat działań profilaktycznych i leczniczych. Zdaniem klubu Platformy Obywatelskiej cele te zostały zrealizowane poprzez nowelizację wyżej wymienionej ustawy. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Kończąc, stwierdzam, że klub Platformy Obywatelskiej popiera poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Dziękuję.
Mówca: Jacek Kwiatkowski
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoki Sejmie! Pani Rzecznik! W imieniu Koła Poselskiego Ruch Palikota pragnę zaprezentować stanowisko wobec projektu będącego przedmiotem rozpatrywanego w tej chwili punktu obrad. Może pokrótce wypowiem się na temat tego, kim jest pacjent. Sprawdziłem definicję pacjenta. Pacjent to jest osoba korzystająca ze świadczeń opieki zdrowotnej niezależnie od tego, czy jest zdrowa, czy chora. Oczywiście sprawdziłem też na stronie rzecznika praw pacjenta, co należy do zakresu działania rzecznika. Tutaj takim punktem podstawowym jest prowadzenie postępowań w sprawie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Teraz, drodzy państwo, popatrzmy może, jak wygląda dzisiaj służba zdrowia. Dzisiaj każdy zwykły człowiek, który jest chory, idzie do lekarza rodzinnego, chce skorzystać z opieki specjalisty, powiedzmy, laryngologa, ortopedy czy jakiegokolwiek innego specjalisty. Oczywiście okazuje się, że w przychodni lekarz rodzinny przyjmuje go niemal natychmiast czy, powiedzmy, następnego dnia, w zależności od tego, czy jest jakaś epidemia grypy, czy nie. A więc raczej są szanse na dostanie się od razu do lekarza rodzinnego. Jeżeli zaś chodzi o specjalistę, najczęściej pacjent dowiaduje się, że może skorzystać z usług specjalisty w ciągu, powiedzmy, miesiąca, dwóch miesięcy czy kilku miesięcy, w zależności od tego, o jakiego specjalistę chodzi. Takiemu pacjentowi tak naprawdę proponuje się leczenie prywatne, w ramach którego ma zapłacić najczęściej 150-200 zł, żeby skorzystać z usług specjalisty. Sam niedawno chciałem skorzystać z opieki laryngologa. Oczywiście usłyszałem, że termin jest prawie półtoramiesięczny, ale mogę w trybie niemal natychmiastowym skorzystać ze świadczenia prywatnie. Tak naprawdę zatem nie wiem, czy rzecznik naprawia ten system, czy nie. W rzeczywistości dzisiaj nie mamy bezpłatnej służby zdrowia. To znaczy ona jest teoretycznie bezpłatna, bo pracodawca ma obowiązek zapłacenia składki w terminie. Jeżeli tego nie zrobi, po upływie terminu ma nałożone odsetki, a prawo do świadczeń często mu wygasa i musi pisać odwołania. To też jest naruszenie, bo odsetki pracodawca musi płacić, a prawo do świadczeń traci. W tej sprawie rzecznik też powinien reagować. Pani rzecznik, dla mnie jest to zupełnie niezrozumiałe, że pani nie reaguje na taką niesprawiedliwość, że po stronie pracodawcy jest obowiązek zapłacenia składki, a po stronie świadczeniodawcy, czyli lekarzy, nie ma wyznaczonych terminów działania, i tak naprawdę skazuje się pacjenta na płacenie dodatkowych pieniędzy, które, że tak się wyrażę, najczęściej wchodzą tam gdzieś bokiem. Dlatego my, Koło Poselskie Ruch Palikota, będziemy głosować za odrzuceniem tego projektu ustawy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Alicja Dąbrowska
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jako przewodnicząca podkomisji chciałabym serdecznie podziękować wszystkim kolegom z Komisji Zdrowia za pracę nad ustawą, zaś rzecznikowi praw dziecka, rzecznikowi praw pacjenta i Ministerstwu Zdrowia - za owocną współpracę. Odnosząc się do wystąpienia posła Chmielowskiego, muszę stwierdzić, że się z nim nie zgodzę, ponieważ prowadzenie dokumentacji medycznej to jeden z elementów leczenia pacjenta. Leczeniem jest nie tylko podawanie leków czy zastrzyków, ale także zapisana prawidłowa diagnoza. Owszem, zajmuje to dużo czasu, ale chroni i pacjenta, i lekarza. Myślę, że w najbliższym czasie doczekamy sytuacji, że lekarz będzie miał tzw. sekretarkę medyczną i zostanie odciążony, jeśli chodzi o takie zadania, jak wypełnianie dokumentacji, która jest, moim zdaniem, niestety, niezbędna. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Gos (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Panie Marszałku! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego przedstawię nasze stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, druki nr 3254 i 3344. Projekt dotyczy rozszerzenia zakresu upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobów jej przetwarzania poprzez określenie wzorów dokumentów stanowiących dokumentację medyczną, tj. karty przebiegu ciąży, karty obserwacji porodu, książeczki zdrowia dziecka, karty zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego, karty medycznych czynności ratunkowych, karty medycznej lotniczego zespołu ratownictwa medycznego. Wprowadzana zmiana ma na celu kompleksowe dokumentowanie informacji o świadczeniach zdrowotnych udzielanych dzieciom, profilaktyce i procesie leczenia pacjenta, a także usprawnienie realizacji prawa pacjenta do dostępu do dokumentacji medycznej. Komisja poza poprawkami o charakterze legislacyjno-redakcyjnym wniosła poprawki porządkujące. Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego opowiada się za przyjęciem sprawozdania komisji.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Projektowana ustawa ma na celu zmianę upoważnienia ustawowego pozwalającego ministrowi właściwemu do spraw zdrowia na określanie rodzaju i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania w sposób pozwalający na określenie wzorów następujących dokumentów stanowiących dokumentację medyczną: a) karty przebiegu ciąży, b) karty obserwacji porodu, c) książeczki zdrowia dziecka, d) karty zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego, e) karty medycznych czynności ratunkowych, f) karty medycznej lotniczego zespołu ratownictwa medycznego. Nowelizacja ustawy będzie miała pozytywny wpływ na zdrowie, bowiem ustanowienie wzorów dokumentacji medycznej istotnie poprawi jakość i sprawność opieki zdrowotnej sprawowanej nad pacjentami poprzez to, że umożliwi pełne udokumentowanie przebiegu działań profilaktycznych i leczniczych, szybkie odnajdywanie informacji istotnych dla dalszego toku leczenia oraz zachowanie wiarygodności tych informacji. Pytania: Czy i kiedy zostanie wydane stosowne rozporządzenie dotyczące powyższej kwestii? Od kiedy konkretnie nowe wzory wymienionej dokumentacji medycznej zostaną wprowadzone do obiegu?
Mówca: Elżbieta Achinger
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska wobec komisyjnego projektu ustawy o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym, druk nr 3325. Omawiany przez nas projekt dotyczy spraw ustrojowych, jeżeli chodzi o Sąd Najwyższy. W projekcie proponuje się wprowadzenie kadencyjności odnośnie do stanowisk funkcyjnych prezesów Sądu Najwyższego kierujących pracą poszczególnych izb tego sądu oraz wprowadzenie zmiany, zgodnie z którą sędzia po ukończeniu 70. roku życia nie będzie mógł zajmować w Sądzie Najwyższym stanowisk funkcyjnych, takich jak: prezes Sądu Najwyższego, kierujący izbą i przewodniczący kierujący wydziałem izby Sądu Najwyższego. W związku z tym wydłużenie okresu zajmowania stanowiska sędziego Sądu Najwyższego będzie dotyczyło wyłącznie czynności orzeczniczych, a nie czynności zarządzających. Uzasadnieniem proponowanych w projekcie zmian jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2009 r., w którym trybunał stwierdził, że wprowadzenie kadencyjności w odniesieniu do stanowisk funkcyjnych przeciwdziała naturalnej tendencji do absolutyzacji posiadanej władzy i utrudnia jej monopolizację, z czym oczywiście absolutnie należy się zgodzić, gdyż kadencyjność funkcji kierowniczych w sektorze władz publicznych jest już standardem współczesnych ustrojów demokratycznych. Wprowadzenie 5-letniej kadencji w odniesieniu do stanowiska prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracami izby ma silne uzasadnienie systemowe. Również przyjęty w projekcie przepis intertemporalny zabezpiecza prawidłowe funkcjonowanie Sądu Najwyższego i jego stabilizację w okresie przejściowym. Projektowane zmiany nie wymagają wyznaczenia dłuższego okresu przygotowawczego do ich wdrożenia, dlatego też zaproponowano, aby ustawa weszła w życie w możliwie najkrótszym terminie. Klub Platformy Obywatelskiej pozytywnie ocenia zarówno sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, jak i projekt i rekomenduje Wysokiej Izbie uchwalenie niniejszego projektu ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego po zapoznaniu się zarówno z projektem ustawy o Sądzie Najwyższym, jak i ze sprawozdaniem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka uznaje, że ta regulacja jest konieczna, i będzie głosować zgodnie z wnioskiem komisji. Ponieważ panie, które zabierały głos przede mną, omówiły wszystkie formalne problemy, chciałbym skoncentrować się na jednej kwestii. Mianowicie w moim przekonaniu sprawą najistotniejszą jest to, że stwarza się sędziom Sądu Najwyższego, którzy ukończyli 70 lat, możliwość udziału i wykorzystania ich wiedzy i doświadczenia w działalności sądów. Wiemy doskonale - a przekonały nas m.in. dwie konferencje ostatnio organizowane w Sejmie przy współudziale Ministerstwa Sprawiedliwości - że problem orzecznictwa Sądu Najwyższego jest sprawą bardzo istotną. Było to widoczne szczególnie w ostatnim czasie w związku ze stosowaniem art. 448 oraz art. 445 § 1 i art. 446 § 3 i 4 Kodeksu cywilnego, a więc w kwestiach tak istotnych jak ustalanie odszkodowań. Dzisiaj zarówno w sądownictwie, jak i poza nim oczekuje się powszechnie, że wobec braku precyzyjnych regulacji art. 445 i art. 446 § 4 odnoszących się do ustalania zadośćuczynienia istotną i najważniejszą rolę będzie odgrywać orzecznictwo sądowe. Oczywiście nie można wprost powoływać się na wyroki nawet w podobnych sprawach, niemniej jednak to stanowisko Sądu Najwyższego odgrywa bardzo ważną rolę. Okazuje się, że Sąd Najwyższy poza podejmowaniem uchwał w tych dziedzinach rozstrzyga także w wielu bardzo istotnych sprawach. Zatem umożliwienie udziału sędziów po ukończeniu 70. roku życia w kształtowaniu orzecznictwa Sądu Najwyższego jest sprawą bardzo ważną i w pełni tę zasadę popieramy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stanisława Prządka
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt zaprezentować stanowisko wobec sprawozdania Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o komisyjnym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym. Państwo posłowie występujący przede mną, a także pani poseł sprawozdawca szczegółowo omówili zakres zmian. Chcę powiedzieć tylko o tych zmianach, które są najistotniejsze i które mają na celu ujednolicić zasady obowiązujące w sądownictwie. Dzisiaj kadencyjność dotyczy Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale obejmuje również pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka zajęła się tym problemem w związku z wnioskami, w związku ze zgłaszaną taką potrzebą w trakcie prac komisji nad innymi zmianami dotyczącymi właśnie Sądu Najwyższego. Dlatego komisyjny projekt, tak jak mówiła pani poseł Iwona Arent, został dopracowany i bardzo solidnie przemyślany. Pierwsze propozycje zawarte w naszym komisyjnym projekcie zawierały nieco inne zapisy. Chodziło o to, że nie określały one liczby kadencji. Pisaliśmy o kadencyjności, ale nie zostało w sposób jasny doprecyzowane, czy to jest jedna kadencja, czy tych kadencji jest więcej. Propozycja komisji mówiła też o tym przejściowym okresie dla pełniących obecnie funkcje prezesów Sądu Najwyższego, a jednocześnie funkcje przewodniczących poszczególnych izb. Była mowa o 6-miesięcznym okresie, bo z tą datą miały ustawać obowiązujące dzisiaj powołania. Dyskutując w komisji, ale także wysłuchując pierwszej prezes Sądu Najwyższego, analizując głosy innych uczestników posiedzenia i dyskusję na tym posiedzeniu, uznaliśmy za zasadną propozycję, żeby ten okres wydłużyć do 12 miesięcy, i tak też w omawianym dzisiaj sprawozdaniu zostało to zapisane, przy czym uwzględnialiśmy ważny element, że ten okres 12 miesięcy pozwoli pierwszemu prezesowi Sądu Najwyższego swobodniej przygotować zmiany, tak aby Sąd Najwyższy w sprawach organizacyjnych nie poniósł żadnego uszczerbku, żeby nie było żadnego zamieszania. Ten okres pozwala na przygotowanie się i na dobre zorganizowanie pracy Sądu Najwyższego. Oczywiście podnoszono aspekt, o którym chcę tylko wspomnieć, że prezesi sądu te funkcje będą mogli pełnić do ukończenia 70. roku życia, po którym to okresie, jeśli wyrażą na to zgodę, będą mogli pracować i czynnie orzekać do 72. roku życia, jeśli uznają, że są w stanie i że będą chcieli nadal służyć swoim doświadczeniem, swoją wielką wiedzą w kwestiach orzecznictwa. (Dzwonek) Dlatego ten projekt spełnia, myślę, oczekiwania środowiska sędziowskiego, ale jednocześnie, jak już tutaj powtarzałam, jest projektem dobrym. Chciałabym podziękować wszystkim członkom Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka za bardzo rzetelną, merytoryczną pracę. Dziękuję też pani poseł sprawozdawcy, bo jest to nasz wspólny dobrze przygotowany projekt. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej oczywiście będzie popierał te rozwiązania i będzie głosował za przyjęciem projektu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Zjednoczona Prawica mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko wobec propozycji zmiany ustawy o Sądzie Najwyższym. Rzeczywiście Sąd Najwyższy był jedną z nielicznych instytucji, w których funkcje kierownicze, funkcje prezesów nie były funkcjami kadencyjnymi. To trzeba było zmienić i ta ustawa wprowadza kadencyjność. Skoro w sądownictwie administracyjnym, w sądownictwie powszechnym, w administracji kadencyjność stała się dzisiaj standardem, to trudno sobie wyobrazić, aby tak istotna instytucja z punktu widzenia polskiego wymiaru sprawiedliwości, jaką jest Sąd Najwyższy, nie była tej zasadzie poddana. Zatem samo przywrócenie kadencyjności jest jak najbardziej słuszne, zasadne, ale przypomnę, że istotą tych zmian było to, co zrobiliśmy wcześniej, czyli podniesienie wieku, w którym sędziowie mogą orzekać, do 72. roku życia. Tu też trzeba było zapewnić, że podniesieniu wieku nie wiąże się z utrzymywaniem funkcji czy stanowisk, tylko chodzi o możliwość aktywnego orzekania w sądzie, w Sądzie Najwyższym. Stąd zapis stanowiący, że takie osoby nie mogą pełnić funkcji, jeżeli przekroczą 70. rok życia, jest przepisem jak najbardziej zasadnym, bo przyczyną wprowadzenia wcześniejszych zmian, czyli wydłużenia okresu orzekania przez sędziów Sądu Najwyższego, była chęć sprawienia, aby ci rzeczywiście doświadczeni, będący w sile wieku, bardzo sprawni i na bardzo wysokim poziomie orzeczniczym sędziowie orzekali, a nie pełnili funkcji. To się udało zrobić w tej nowelizacji. Dlatego nasz klub w pełni popiera to rozwiązanie, będziemy głosowali za jego przyjęciem. Oby jak najszybciej weszło ono w życie, bo na pewno tego typu rozwiązania podniosą sprawność wymiaru sprawiedliwości, a o to tak naprawdę w naszym reformowaniu państwa, w reformowaniu wymiaru sprawiedliwości w głównej mierze chodzi. Dziękuję bardzo.
Mówca: Brygida Kolenda-Łabuś
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Zanim podziękuję serdecznie wszystkim uczestniczącym w tym doskonaleniu, o którym pani poseł Arent i pani poseł Prządka mówiły, pierwotnych zapisów projektu komisyjnego - naprawdę wszystkim serdecznie dziękuję, to rzadkie momenty, kiedy tak zgodnie zmierzamy do wytyczonego celu - chciałabym zadać pytanie. Wprawdzie powinnam to pytanie zadać pani pierwszej prezes, ale skoro jej nie ma, a pan minister być może... (Poseł Iwona Ewa Arent: Jest pan minister Kozdroń.) Jest pan minister Kozdroń. Być może pan minister Kozdroń potrafi odpowiedzieć na to pytanie, a jeżeli nie, to poproszę o odpowiedź na piśmie. W przepisie przejściowym, w tym, który przedłożyłam w sprawozdaniu komisji, okres, w którym wygasają automatycznie jednocześnie wszystkie powołania prezesów Sądu Najwyższego, wydłużyliśmy do 12 miesięcy. Ale w tejże ustawie wprowadzono również zapis uniemożliwiający pełnienie funkcji osobom, sędziom, którzy ukończyli 70 lat. Moje pytanie dotyczy tego - pytam, bo nie znam danych personalnych obecnych prezesów Sądu Najwyższego - czy w ciągu tych 12 miesięcy, kiedy powołania wszystkich pozostałych prezesów zostaną wygaszone, będzie taka sytuacja, że któryś z prezesów w sposób naturalny w wyniku działania tej ustawy będzie musiał zrezygnować z funkcji prezesa i pełnić tylko funkcje orzecznicze ze względu na ukończenie 70 lat. To jest moje pytanie. Jeżeli pan minister tego nie wie, bo przecież też nie musi znać życiorysów wszystkich prezesów sądu, nawet Sądu Najwyższego, to poproszę o odpowiedź na piśmie. Jeszcze raz serdecznie wszystkim klubom dziękuję za zgodną pracę, która doprowadziła do przedłożenia do trzeciego czytania dobrej ustawy, ustawy będącej na dodatek projektem komisyjnym. Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Celem projektowanych w ustawie o Sądzie Najwyższym zmian jest wprowadzenie zasady kadencyjności stanowisk funkcyjnych prezesów Sądu Najwyższego kierujących pracą poszczególnych izb Sądu Najwyższego. W aktualnym stanie prawnym są to stanowiska niekadencyjne, w przeciwieństwie do stanowiska pierwszego prezesa Sądu Najwyższego, którego powołuje się na sześcioletnią kadencję. Pytanie: Czy stanowiska wiceprezesów Sądu Najwyższego kierujących pracą poszczególnych izb Sądu Najwyższego także będą kadencyjne?
Mówca: Andrzej Czerwiński
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wykorzystuję tryb sprostowania również jako okazję do przeproszenia, że mówiłem z ław poselskich, ale pan poseł Jędrysek zwracał się do mnie bezpośrednio, więc starałem się z uszanowania dla pana profesora odpowiedzieć na jego pytania. W trybie sprostowania chcę panu powiedzieć, że to, co pan mówił, było tak emocjonalne, że w najmniejszym stopniu nie trzymało się zasad logicznego myślenia. Pan mówił, że ktoś coś wynegocjował, zrobił, ale teraz poruszamy się na realnym gruncie prawnym. To ten rząd - ta koalicja - wynegocjował derogację, wynegocjował możliwości zainwestowania w modernizację i zejścia z płatności za emisję. To ten rząd wynegocjował możliwość udziału (Dzwonek) w dodatkowych uprawnieniach i to ten rząd - pani marszałek, już kończę - wprowadził nową ustawę o OZE, ograniczającą wydatki. I jeszcze na koniec powiem, że to nie wszystko. To duży krok, ważny, ale niekończący sprawy, bo ten proces będzie trwał co najmniej do 2050 r.
Mówca: Mariusz Orion Jędrysek
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, pan mnie źle zrozumiał. Proszę zwrócić uwagę, że pan chyba mówi o czym innym. W 2020 r., a najdalej w 2022 r., polskich cementowni, cementowni w Polsce nie będzie, one nie będą w stanie tego udźwignąć. Wy nie rozumiecie stechiometrii reakcji chemicznych, jeśli chodzi o emisję. Pan mówi: w 2050 r. Wtedy nie będzie w Polsce kopalni węgla kamiennego, chyba że muzealne. My nie będziemy z tego korzystać. Jeżeli nie pójdziemy w innowacje, w odpisy innowacyjne, jeśli chodzi o efektywność spalania, o pochłanianie, o carbon capture and reuse, to nie przeżyjemy tego jako państwo. I to jest ważne. (Oklaski) (Poseł Andrzej Czerwiński: Tym razem to pan mnie nie słuchał.)