Mówca: Stefan Romecki
Data: 2017-07-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Mam zaszczyt i przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Poselskiego Kukiz’15 dotyczące sytuacji osób starszych w Polsce. Napoleon do wygrania wojny potrzebował trzech rzeczy: po pierwsze - pieniędzy, po drugie - pieniędzy, po trzecie - pieniędzy. Takiego samego myślenia wymaga zapewnienie spokojnej i dostatniej starości naszym seniorom, naszym ojcom i matkom. W Polsce nie wypracowano spójnej polityki senioralnej. Zastępujecie ją skandalicznie niskimi emeryturami, tasiemcową sprawozdawczością i statystyką oraz aktywizmem na pokaz. Wszyscy krzątają się wokół niemożliwego. Jedni udają, że płacą, inni - że pracują, wszyscy zaś jak ognia unikają kwestii podstawowej - pieniędzy. Ludzi starszych postrzega się jako problem społeczny, problem dla państwa, co oznacza, że nadal nie zerwaliśmy z duchem państwa absolutnego i wszechwładnego. Wyklucza się inwencję i odpowiedzialność dzieci za rodziców. Starsi częściej finansują dorosłe dzieci, niż dorosłe dzieci - starszych. Polityka senioralna w skali państwa nie powinna odczłowieczać, nie powinna pomijać międzyludzkich i międzypokoleniowych relacji. Nie może zwalniać dzieci z myślenia o swoich rodzicach, którzy na starość będą oczekiwali ich pomocy. Nie można osobistych relacji synowsko-ojcowskich czy matczyno-synowskich przekazać administracji państwowej czy zwykłej biurokracji. Wszyscy znamy przykazanie: czcij ojca twego i matkę twoją, a jednocześnie wszyscy zapominamy o drugiej części tego przykazania: abyś długo żył na ziemi, którą pan, Bóg twój, da tobie. Gdyby katolicy stanowiący bezwzględną większość w parlamencie poważnie potraktowali czwarte przykazanie Boże, to natychmiast dostrzegliby ścisły związek między troską o osoby starsze a długością i godnością ich własnego życia. Pan Bóg w swojej niewysłowionej mądrości nie przewidział istnienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zakładał natomiast istnienie więzi pokoleniowych i troski dzieci o swoich rodziców. Klub Kukiz’15 od początku proponuje proste rozwiązanie. Należy wprowadzić emerytury obywatelskie, równe dla wszystkich, tak jak w Kanadzie czy Nowej Zelandii. Po drugie, źródło finansowania szeroko rozumianej polityki senioralnej to emerytury pracownicze. Po trzecie, indywidualne składki. Właśnie ten trzeci filar powinien zapełnić się pomysłami łączenia inwencji obywateli z możliwościami państwa. Tutaj powinno znaleźć się miejsce na pomysł indywidualnych funduszy rodzicielskich lub też rodzinnych funduszy rodzicielskich. Młodzi ludzie, świadomi nadchodzących obowiązków wobec starzejących się rodziców, mogliby zacząć oszczędzać na ten cel pieniądze, na specjalnych kontach wspomaganych przez państwo oprocentowaniem wyższym o kilka punktów od przeciętnego. Zgromadzone fundusze podlegałyby dziedziczeniu i wspomagały finansowanie programów rządowych oraz regionalnych dla seniorów. To oczywiście tylko jeden z przykładów, ale w naszym przekonaniu w tym kierunku powinniśmy skierować nasze myślenie. Tego typu rozwiązania mają również inne, nie tylko finansowe zalety - tworzą autentyczne więzi pokoleniowe oparte na relacji miłości i rodzinnej wspólnocie życia, byłyby zachętą do rodzicielstwa, zmuszałyby dorosłe dzieci do poczucia odpowiedzialności za rodziców, a starszym zapewniłyby godną, radosną i aktywną jesień życia. W ten sposób powinniśmy im się odwdzięczyć za dar życia. Doceniając wysiłek sprawozdawców, apeluję, żebyśmy więcej energii i woli kierowali na rzeczywiste i śmiałe rozwiązania, które przełamują zbliżający się wielkimi krokami impas emerytalny i senioralny, a zarazem odtwarzają pozrywane więzi rodzinne, odrzucając antyrodzinną i niehumanitarną politykę zdejmowania z dorosłych dzieci odpowiedzialności za starzejących się rodziców. Dziękuję. (Oklaski)