Mówca: Marek Wojtkowski
Data: 2012-03-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Tematem dzisiejszej debaty jest kluczowy projekt dla przyszłości naszego kraju, projekt podniesienia, a także zrównania wieku emerytalnego dla kobiet i mężczyzn. Szanowni państwo, jest to projekt dla nas wszystkich trudny, ale wydaje się, że z perspektywy przyszłości Polski i konsekwencji społeczno-gospodarczych i społecznych niezbędny dla dalszego funkcjonowania naszego kraju. Wydawałoby się, że my wszyscy zgromadzeni w tej Izbie jako klasa polityczna w sposób szczególny powinniśmy odczuwać brzemię odpowiedzialności za sprawy naszego kraju i powinniśmy być szczególnie zdeterminowani, by bez podziałów politycznych poprzeć ten kluczowy projekt. Wydaje się, szanowni państwo, że wszyscy mamy tego świadomość, bo wynika to z licznych rozmów, które prowadzimy, rozmów prywatnych, również z wieloma posłami opozycji, którzy także mają taką świadomość. Jednak polityka, proszę państwa, ma to do siebie, że wyznacza inne trendy. Bardzo często, proszę państwa, polityka nie oznacza odpowiedzialności. Wydaje się, że politycy opozycji również zdają sobie sprawę z takiej konieczności. Przywołam tutaj chociażby fakty z 2008 r., kiedy to prezes Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński skierował list do premiera Donalda Tuska w sprawie reform emerytalnych. Również w tej Izbie przewodniczący Klubu Parlamentarnego PiS zabierał głos w sprawie konieczności kontynuacji reform emerytalnych. Pragnę także przywołać również omawiany już dzisiaj projekt reformy ministra Hausnera, który przecież za czasów rządów SLD zakładał przyjęcie projektu zmian ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dotyczącego podnoszenia od 2014 r. wieku emerytalnego kobiet do 65 lat. Projekt ten zakładał m.in. stopniowe zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn oraz możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę w wieku 62 lat, a także możliwość pobierania części emerytury i łączenia jej z pracą. Czyż nie był to projekt tożsamy z tym, o którym dzisiaj mówimy? (Głos z sali: Nie było takiego projektu.) Pozwolę sobie przytoczyć słowa, jakie w 2004 r. wypowiedział ówczesny premier Leszek Miller, cytuję: Byłoby fatalnym błędem, gdyby przy okazji zmiany rządu odejść od planu Hausnera. SLD nie powinien iść na kompromisy w tej sprawie. Przypominam o tych słowach panu przewodniczącemu Leszkowi Millerowi i posłom Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Szanowni państwo, wreszcie problem, który dzisiaj jeszcze nie był podejmowany, a wydaje się, że jest ważki. W toku dyskusji nad reformą systemu emerytalnego w Polsce w ostatnich dniach odnoszę wrażenie, że wydłużenie czasu pracy w Polsce jest traktowane jako opresja złego państwa wobec obywateli. Czy w takim razie konieczność dłuższej pracy należy traktować jako karę? Czy praca w ogóle jest karą? Przecież, proszę państwa, praca od wieków stanowi sens istnienia każdego człowieka. Daje radość życia, daje motywację do dbania o zdrowie, wygląd, poprawia samopoczucie i samoocenę. Praca, proszę państwa, jest miejscem nawiązywania kontaktów i więzi z innymi ludźmi. Ludzie definiują się dziś poprzez pracę. Dlatego też z perspektywy państwa są to ważne argumenty na rzecz dłuższej pracy. Aktywny tryb życia, w tym praca, przekłada się na lepsze zdrowie. A kiedy jesteśmy aktywni? Gdy pracujemy. Co więcej, przecież wielu z nas słyszało o przypadkach, gdy ludzie pełni sił i energii zaczynali słabnąć i chorować dopiero właśnie, kiedy przechodzili na emeryturę. Poprę, proszę państwa, tę tezę badaniami. Otóż w 2006 r. amerykańscy naukowcy z Harvard University przeprowadzili badania, które pokazały, że praca do późnych lat zmniejsza podatność na choroby i poprawia jakość życia. Dotyczy to zwłaszcza ludzi starszych, nawet jeśli ktoś nie pracuje w idealnych warunkach. (Głos z sali: Ooo...) Z kolei epidemiolodzy i psychologowie dowodzą, że każda forma aktywności społecznej - praca zarobkowa i charytatywna - poprawia zdrowie fizyczne i psychiczne. Polecam szereg artykułów na ten temat, które ukazały się w ostatnim czasie. Okazuje się więc, proszę państwa, że praca służy nie tylko zaspokajaniu potrzeb materialnych, a społeczna rola pracy wzrasta, co pokazują prognozy z ostatnich lat. Dziękuję bardzo. (Oklaski)