PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Sprawozdawca Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Dokładnie dzisiaj, co do dnia, przypada 100. rocznica urodzin bohatera uchwały, którą mam zaszczyt prezentować w imieniu Komisji Kultury i Środków Przekazu, prof. Stanisława Fijałkowskiego, wybitnego malarza, grafika, pedagoga. Można by się w tym zbiegu dat dopatrywać wręcz jakiegoś znaku, jakiegoś mistycyzmu, podkreślającego ważność naszej inicjatywy uchwałodawczej. Bo ten nie tak częsty zbieg dat jest dość nietuzinkowy, ale chyba nic dziwnego, bo i mówimy o artyście nietuzinkowym. Najlepiej chyba go określimy, cytując zdanie krytyka: Zwykle jednak obrazy Fijałkowskiego urzekają nawet niewtajemniczonego odbiorcę ascezą środków malarskich, skupieniem wynikającym z umiejętnego harmonizowania postawy emocjonalnej z intelektualną, intuicji ze świadomością, ekspresji indywidualnej z treściami powszechnymi, zgodnie zresztą z oczekiwaniami samego artysty. Poruszając się ciągle jeszcze w tym kręgu pewnego symbolizmu, można by powiedzieć, że Stanisław Fijałkowski w jakimś sensie... Nie powiem, że to zaprojektował, ale urodził się 4 listopada i zmarł 4 listopada. 2 lata temu straciliśmy mistrza. I to znów jest jakby realny odpowiednik tego nieustannego poszukiwania idealnej, oszczędnej, ale niedopowiedzianej formy. Z tego słynął, z tego słynęła twórczość Stanisława Fijałkowskiego. Uczeń a następnie asystent Strzemińskiego. Związany profesurą z łódzką Akademią Sztuk Pięknych. Uwielbiany przez studentów, szanowany przez łodzian, zdecydowanie wyrastał ponad lokalny, a także krajowy horyzont sztuki. Ponad 700 wystaw krajowych i zagranicznych, liczne nagrody i trwała obecność jego dzieł w galeriach i zbiorach prywatnych na całym świecie. Z pracami Stanisława Fijałkowskiego możemy spotkać się w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Tate Modern w Londynie, Państwowej Galerii Trietiakowskiej i Muzeum Sztuk Pięknych im. A.S. Puszkina w Moskwie, by wymienić tylko te najważniejsze. W 2013 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, otrzymał oczywiście także złotą Gloria Artis. I tak jak powiedziałam: uznanie świata sztuki, krytyki, ale też po prostu uznanie widzów, odbiorców jego dzieł. Mam to szczęście, że jako poseł sprawozdawca komisji mogę całą uwagę poświęcić postaci Stanisława Fijałkowskiego, ponieważ na posiedzeniu komisji 27 października nie było sporów, polemik, złych emocji. Uchwałę przyjęliśmy przez aklamację, z niewielkimi korektami formalno-stylistycznymi. To cieszy, a mnie jako łodziankę, która znała nie tylko dzieła prof. Fijałkowskiego, cieszy podwójnie. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Sławomir Skwarek
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość pragnę, a w zasadzie mam zaszczyt, przedstawić stanowisko wobec projektu uchwały w sprawie upamiętnienia profesora Stanisława Fijałkowskiego w 100. rocznicę urodzin, druk nr 2705. Dokładnie dziś, tak jak powiedziała pani poseł, 4 listopada, przypada 100. rocznica urodzin tego wybitnego malarza i grafika. Urodził się na ziemiach dawnej II Rzeczypospolitej, na Wołyniu, w Zdołbunowie. Z jego biografii warto podkreślić, że profesor przebywał na robotach przymusowych w Królewcu. W 1946 r. rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Z tą uczelnią, obecnie Akademią Sztuk Pięknych, jak i z Łodzią był w zasadzie związany do końca życia: jako student, pracownik, profesor, a także doktor honoris causa. Należał do grupy awangardzistów, oczywiście jak na ówczesne czasy, skupionych wokół malarza i wykładowcy Władysława Strzemińskiego. Jego talent został doceniony podczas wielu wystaw i konkursów, także międzynarodowych. Dzieła mistrza prof. Stanisława Henryka Fijałkowskiego znajdują się dzisiaj w muzeach i galeriach całego świata, a także cieszą oczy - a mówiąc językiem artystów: zapewne i dusze - licznych kolekcjonerów prywatnych. Został wyróżniony medalami i odznaczeniami, w tym resortowym medalem ˝Zasłużony Kulturze Gloria Artis˝ i państwowym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Dzisiejsza data, 4 listopada, to rocznica nie tylko urodzin, ale również śmierci. Stanisław Fijałkowski zmarł 2 lata temu w Łodzi. Niech ta rocznicowa uchwała, poparta jednogłośnie, jednomyślnie przez wszystkich członków Komisji Kultury i Środków Przekazu, będzie okazją do większego wyeksponowania tego znamienitego artysty i spopularyzowania jego dzieł. To zadanie dla jego macierzystej uczelni - Akademii Sztuk Pięknych, miasta Łodzi, ale też Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. My, wysoka komisja, Wysoki Sejm, swoje zadanie już wykonaliśmy. Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość oczywiście będzie za przyjęciem uchwały w sprawie upamiętnienia prof. Stanisława Fijałkowskiego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Piątkowski
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! To jest uchwała dla mnie bardzo ważna i szczególna - nie dlatego że jestem autorem jej tekstu, ale dlatego że miałem zaszczyt i wielką przyjemność znać prof. Fijałkowskiego osobiście. Był bowiem, i ciągle jest, nie tylko jednym z najwybitniejszych artystów współczesnych, ale także wielkim autorytetem i prawdziwą ikoną w mojej Łodzi, mieście awangardy. Jak już tu powiedziano, urodził się na Wołyniu, ale koniec końców to właśnie Łódź wybrał na swoją drugą małą ojczyznę. Bohater uchwały był uczniem i asystentem Władysława Strzemińskiego. Notabene chciałbym niejako na marginesie tej uchwały przypomnieć, że już niebawem, 26 grudnia tego roku, będziemy obchodzić okrągłą, 70. rocznicę śmierci Strzemińskiego, a w przyszłym roku - także okrągłą, 130. rocznicę jego urodzin. Stanisław Fijałkowski poszedł własną drogą artystyczną, tworząc sztukę skupioną bardziej na zadawaniu pytań i szukaniu znaczeń niż na udzielaniu odpowiedzi. Sam mówił, że niektórzy ludzie niepotrzebnie dopatrują się w jego sztuce sensu. Zwykł mówić: ja nie mam nic do przekazania, chcę tylko otwierać na nowy wymiar życia duchowego. I otwierał, nie tylko swoją twórczością, był bowiem także wybitnym pedagogiem. Przez blisko pół wieku był pracownikiem łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych, a potem doktorem honoris causa tej uczelni. Wychował kilka pokoleń młodych artystów. Szanowni Państwo! Pewną ciekawostką z życia mistrza Fijałkowskiego jest fakt, że najbliższym sąsiadem i przyjacielem artysty przez wiele lat był malarz i teolog greckokatolicki, Rusin z pochodzenia, Jerzy Nowosielski, który pomógł mu zrozumieć ikonę jako inkorporację świętości w obrazie. Mówię o tym, ponieważ wspomniany Jerzy Nowosielski decyzją Wysokiej Izby stał się patronem roku 2023. Stanisław Fijałkowski był - choć czas przeszły ciągle brzmi absurdalnie w odniesieniu do profesora, który wydawał się wieczny - przy tym człowiekiem niezwykle miłym i skromnym, o czym wielokrotnie miałem możliwość się przekonać podczas osobistych z nim spotkań i rozmów. Prof. Fijałkowski zmarł nad ranem w środę 4 listopada 2020 r., jak już tu powiedziano, dokładnie w dniu swoich 98. urodzin. Ciągle trudno pogodzić się z tym, że profesora już nie ma, ciągle chce się wierzyć, że śmierć w dniu urodzin - to symboliczne zatoczenie koła - była tylko kolejnym przejawem jego sztuki konceptualnej, ale mamy pewność, że tej sztuce będzie towarzyszył zawsze i przetrwa w swoich dziełach, które znajdują się w kolekcjach wielu renomowanych galerii i muzeów w Polsce i na świecie, począwszy od mojego miasta, Łodzi, poprzez Warszawę, Kraków, skończywszy na Londynie, Moskwie i Nowym Jorku. Podobnie przetrwa w dziełach swoich uczniów. Bardzo się cieszę, że w uznaniu wartości dzieł prof. Fijałkowskiego i jego wkładu w dziedzictwo kulturowe Polski i świata klub Koalicji Obywatelskiej, a także inne bez żadnych wątpliwości poparły tę uchwałę. Bardzo proszę Wysoką Izbę o jej przyjęcie. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Prokop-Paczkowska
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Są wśród nas ludzie wrażliwsi, są ludzie, którzy czują więcej. To artyści. Dziś podmiotem naszych rozważań jest zmarły 2 lata temu malarz, grafik, pedagog i teoretyk sztuki Stanisław Henryk Fijałkowski. Pochodził z Wołynia. W czasie niemieckiej okupacji był na robotach w Królewcu, ówczesnym Königsbergu, ale większość życia spędził w Łodzi. Tam ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych, której potem został wykładowcą. W 1983 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Na początku twórczości pozostawał pod wpływem unizmu Władysława Strzemińskiego, był jego studentem, a potem asystentem. W drugiej połowie lat 50. do języka geometrii włączył ideę surrealizmu, inspirował się Picassem. Był zafascynowany pismami teoretycznymi Kandinsky’ego, które przetłumaczył na język polski, a także Jungiem. Publikował, co rzadkie wśród malarzy, komentarze do własnej twórczości. Jego obrazy to abstrakcje budowane z powtarzających się elementów - linii, kół, sześcianów. Jak piszą krytycy, lapidarne w formie dzieła przepełniają harmonia, duchowość, symbolika, mistycyzm. Fijałkowski mówił, że w swojej twórczości próbuje pogodzić aspekt emocjonalny i intelektualny. Artysta posługiwał się ubogą paletą malarską, stosował głównie barwy chłodne. Mimo to z monotonii udało mu się wydobyć napięcie. Twierdził, że nierzeczywisty kształt ma w obrazie rację bytu wówczas, gdy zostaje nasycony sensem. Stanisław Fijałkowski zyskał uznanie za życia. Jego prace znajdujemy w najważniejszych galeriach sztuki współczesnej Europy i świata. Był nagradzany i honorowany, pełnił zaszczytne funkcje w europejskich uczelniach i organizacjach artystycznych. Osiągnął to, co dla artysty najważniejsze: odrębność języka malarskiego, czyli potocznie mówiąc - własny styl. Pozostawił nam swoje dzieła. Ryszard Kapuściński odczytywał je tak: Spokój jego obrazów jest mylący, ich cisza pozorna i złudna. Oglądajmy zatem jego dzieła, obcujmy z nimi. Na sztuce nie trzeba się znać, ale trzeba z nią obcować, żeby być człowiekiem inteligentnym i wrażliwym. Niestety polska szkoła od lat tego (Dzwonek) nie uczy. W szkole Czarnka nie ma wyjść do galerii sztuki współczesnej. To jeszcze jeden powód, dla którego Czarnek musi odejść. Klub Lewicy oczywiście popiera uchwałę upamiętniającą artystę. Dziękuję.
Mówca: Bożena Żelazowska
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Polskie Stronnictwo Ludowe jeszcze. Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! W imieniu klubu Koalicji Polskiej - Polskiego Stronnictwa Ludowego, przedstawiając stanowisko klubu wobec procedowanej uchwały, krótko tylko odniosę się do życiorysu artysty, ponieważ wspominali go pięknie moi przedmówcy, natomiast na ile czasu mi wystarczy, przytoczę kilka cytatów mocno obrazujących osobę i twórczość Stanisława Fijałkowskiego. Stanisław Fijałkowski urodził się w 1922 r. Po wojnie studiował w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych pod skrzydłami słynnego Władysława Strzemińskiego. Przez lata Fijałkowski wystawiał swoje obrazy w galeriach i wykładał na uczelniach na całym świecie. Jest doktorem honoris causa łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych i wiceprezydentem Międzynarodowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Drzeworytników Xylon. Jego prace można oglądać m.in. w prestiżowej londyńskiej Tate Gallery, nowojorskim Museum of Modern Art czy Muzeum Narodowym w Pradze. W Polsce dzieła Fijałkowskiego prezentowane są w Muzeum Narodowym i w wielu innych placówkach na terenie Polski. Abstrakcja to drugie imię Stanisława Fijałkowskiego. Stosuje ją w swoich grafikach i malarstwie. Im bardziej skromna, oszczędna jest u niego forma, tym bardziej otwarta i niedopowiedziana. Jego obrazy nie potrzebują ram, bo autor i tak każdy zamyka własnym malowanym obramieniem. To podkreślenie, że malarstwo jest inną niż rzeczywista materialnością. Stanisław Fijałkowski stawia na prostotę w formie. Jego typowymi narzędziami w obrazach czy grafikach są geometria czy cyfry. Nie jest też rozrzutny w kwestii barw. Większość jego dzieł to kompozycje skonstruowane na prostej zasadzie jednolitego kolorystycznie tła z elementami przypominającymi figury geometryczne czasem o zaokrąglonych krawędziach, co buduje mistyczny klimat. Niektóre obrazy mają zdecydowane barwy i niekiedy jakby wciągają w swą otchłań bezkres naszych marzeń, tęsknot i pragnień. Szukał czegoś na pograniczu abstrakcji i realności, aż stworzył własny styl pełen uduchowienia z szacunkiem dla symbolu, koloru i linii. Choć jest tradycjonalistą, nie boi się nowych wyzwań. Grafikę (Dzwonek) komputerową traktuje równie poważnie jak tradycyjną. Nie przytoczę wszystkich cytatów, ale chcę powiedzieć, że klub Koalicji Polskiej - Polskiego Stronnictwa Ludowego jest oczywiście za przyjęciem tej uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Michał Urbaniak
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Upamiętniamy dzisiaj wybitnego artystę Stanisława Fijałkowskiego. Jego prace są szeroko komentowane w Polsce i nie tylko, o czym już wiemy. Wiemy, że w jego twórczości mniej znaczy więcej, co też trzeba docenić. To przy okazji skłania nas do refleksji w ogóle nad stanem polskiej kultury, polskiej sztuki w naszym państwie. Trzeba sobie to powiedzieć wprost i myślę, że to też jest dobry moment na takie stwierdzenie, że ostatnie rządy niestety, ale w tej kwestii nie stworzyły wiele dla alternatyw z popkultury, tego, co dzisiaj możemy nazywać kulturą postmodernizmu, permisywizmu, którą dowozi nam często ten już tak często nazywany zgniły Zachód. Tak, użyłem tego stwierdzenia specjalnie, ponieważ kiedy mówimy dzisiaj o sztuce, to nie ma dobrej kontrkultury, nie ma kultury, którą państwo wspierałoby w sposób właściwy, która pokazywałaby dobre wzorce też dla młodych ludzi, którzy powinni z tą kulturą obcować. Bo jak możemy na to spojrzeć inaczej, jeśli widzimy, że np. dotowany jest krakowski MOCAK, który twierdzi, że Kościół katolicki jest odpowiedzialny za Holokaust - z takimi informacjami np. młodzi ludzie mogą się tam zapoznać - czy dotowane są takie gnioty jak ˝Kryptonim Polska˝? Kiedyś Henryk Elzenberg powiedział, że kultura to taki zespół działań, które mają spróbować zmusić dzieje, by służyły wartościom. Ja mam wątpliwości, czy chociaż takie działania są podejmowane przez ten rząd. Myślę, że to musi tutaj dzisiaj paść z tej mównicy. Mam jeszcze taką refleksję na temat naszego ostatniego posiedzenia komisji. Faktycznie to było dobre posiedzenie komisji, to było posiedzenie komisji, na którym zgodziliśmy się co do postaci pana prof. Fijałkowskiego, ale była jedna zabawna rzecz, czyli próba przegłosowania, w zasadzie przegłosowanie tego, czy mówimy ˝na Ukrainie˝, czy ˝w Ukrainie˝. Stało się to przedmiotem sporu politycznego na tym posiedzeniu komisji. Jak widzimy, nawet poprawność języka polskiego może być w Polsce przedmiotem sporu politycznego. Dziękuję.
Mówca: Grzegorz Braun
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Procedowanie nad uchwałą na cześć śp. prof. artysty, abstrakcjonisty, konceptualisty Stanisława Fijałkowskiego chciałem wykorzystać, dyktując do protokołu sejmowego, że w moim pojęciu nie ma niczego bardziej pretensjonalnego od XX-wiecznej awangardy. Nie wiem, co może pobić ten rekord. Być może w parantelę wchodzić mogą wystąpienia posłów, którzy tutaj zachowywali się, jakby zdawali (Dzwonek) jakiś szkolny, maturalny egzamin.
Mówca: Grzegorz Braun
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

To jest tak wzruszające, że uniemożliwia mi to odrzucenie projektu tej uchwały. Będę go popierał, ponieważ przyjemność słuchania... (Wicemarszałek wyłącza mikrofon, poseł przemawia przy wyłączonym mikrofonie)
Mówca: Hanna Gill-Piątek
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Łódź to miasto o innej, choć pięknej historii. Trudno opowieść o niej znaleźć w szkolnych podręcznikach, bo nigdy nie było tu królów czy bitew, a raczej ciężka praca w erze rewolucji przemysłowej i opór wobec wyzysku oraz zaborcy. Może dlatego Łódź była tak silnie związana z nurtem awangardy w sztuce. To tu tworzyli założyciele legendarnej grupy ˝a.r.˝ Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński. Stanisław Fijałkowski był uczniem i twórczym kontynuatorem dzieła Strzemińskiego. Po powrocie z przymusowych robót wojennych podjął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod jego kierunkiem. Później został jego asystentem, ale też kontestatorem, bo młodzieńcze nawiązanie do impresjonizmu było jawnym buntem wobec surowych zasad unizmu ustanowionych przez mistrza. Później w malarstwie Fijałkowskiego ten dialog ze Strzemińskim jest ciągle widoczny w grze ascetyczną formą z klimatem tajemnicy, którą odnalazł znowu u surrealistów. ˝Fijał˝, bo tak go nazywali studenci i współpracownicy, był też legendarnym pedagogiem łódzkiej PWSSP. Wykształcił dwa pokolenia artystów, a kiedy po 50 latach pracy odchodził w 1993 r. na zasłużoną emeryturę, w Łodzi wciąż panował twórczy ferment. Odbywała się właśnie Konstrukcja w Procesie, na której honorowym gościem była Emilie Benes Brzezinski, słynna rzeźbiarka, a prywatnie żona Zbigniewa Brzezińskiego i mama dzisiejszego ambasadora USA w Polsce Marka Brzezińskiego. Na Piotrkowskiej swoje performance’y pokazywała Wspólnota Leeeżeć, a grupa Łódź Kaliska bulwersowała mieszkańców nowymi fotomontażami. Kiedy 2 lata później, w 1995 r., rozpoczynałam studia w pracowni, którą pozostawił po sobie prof. Fijałkowski, jego dorobek długo jeszcze wyznaczał kierunek naszego kształcenia, nawet kiedy szkoła stała się Akademią Sztuk Pięknych w Łodzi. Jestem pewna, że bez jego osobowości i pracy Łódź nie byłaby tak piękna i twórcza, za co z tego miejsca duchowi pana profesora bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Senyszyn
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Wysoki Sejmie! Koło Parlamentarne Polskiej Partii Socjalistycznej oczywiście poprze uchwałę w 100. rocznicę urodzin prof. Stanisława Fijałkowskiego, malarza, grafika, osoby zasłużonej dla polskiej kultury. Nie będę tutaj powtarzać tego, co już przede mną wiele osób powiedziało. Tak że ograniczę się tylko do stwierdzenia, że popieramy tę uchwałę. Dziękuję.
Mówca: Grzegorz Braun
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Wracając do śp. Fijałkowskiego, niech mu ziemia lekką będzie, zaznaczę jeszcze raz dużymi literami: Nie ma niczego bardziej pretensjonalnego od XX-wiecznej awangardy. A pytanie kieruję do was koledzy, koleżanki, czcigodni posłowie, czyście chociaż rzucili okiem na to, co tutaj komentujecie. Kolega przytoczył, powołał się na osobistą znajomość z artystą, nieboszczykiem, więc nie wątpię, że wie, co spod jego ręki wyszło. Ale czyście rzucili okiem? Jeśli tak, to pytanie brzmiałoby: Co z tej bujnej twórczości, drzeworytniczej i malarskiej, tak usilnie kontynuowanej przez długie dekady w różnych tam państwowych i międzynarodowych instytucjach kultury, co byście powiesili u siebie na ścianie? Bo ja osobiście (Dzwonek) nie wybrałbym niczego, gdyż jest to właśnie nudne, nieciekawe i pretensjonalne. Ale jeśli ktoś chciałby mnie namawiać na awangardę, proszę o wejście w kontakt bezpośredni. (Oklaski)
Mówca: Mirosław Suchoń
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Oczywiście twórczość Stanisława Fijałkowskiego nie jest, powiedziałbym, prosta, więc pewnie wymaga pewnego namysłu, pewnego spotkania się wprost z obrazami, pewnej dozy wyobraźni. Myślę, że można tam odnaleźć wiele wartościowych treści, które z pewnością poszerzą horyzonty, choć oczywiście trzeba wykonać ten pierwszy krok, spróbować. Spróbować otworzyć się na piękno tej twórczości, otworzyć się na to, co artysta chciał przekazać, a być może odnaleźć też cząstkę tego w sobie i tym podążać. Myślę, że Fijałkowski jako znany i uznany artysta, nie tylko w Polsce, ale przede wszystkim na całym świecie, może być też dobrym ambasadorem Polski i polskiej kultury. Pytanie do rządu jest takie (Dzwonek), i proszę odpowiedzieć na piśmie: W jaki sposób rząd zamierza wykorzystać tę okoliczność 100. rocznicy, wykorzystać tę rocznicę do popularyzowania polskiej kultury? Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Michał Gramatyka: Brawo! Brawo!)
Mówca: Jan Szopiński
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym w pełni poprzeć inicjatywę poselską. Pan prof. Stanisław Fijałkowski dał się poznać nie tylko jako wybitny artysta, a również jako światły i otwarty na świat pedagog. Chciałbym przywołać słowa profesora: ˝Coraz śmielej starałem się dochodzić do formy nienarzucającej jednej interpretacji, lecz pozostawiającej widzowi pełną swobodę sięgania do jego własnego świata nieuświadomionych lub przygłuszonych prawdziwych treści jego osobowości˝. To bardzo światłe zdanie i nie chciałbym porównywać go do niektórych działań w naszej przestrzeni publicznej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Piątkowski
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Dwa zdania na temat jednego z największych talentów, ale nie malarskiego, prof. Fijałkowskiego. Był rzeczywiście wybitnym intelektualistą, bardzo mądrym człowiekiem i wielkim erudytą. Anda Rottenberg twierdziła nawet, że był najwybitniejszym wśród współczesnych artystów erudytą. I pewnie gdyby dzisiaj żył, odpowiedziałby panu posłowi Braunowi, że wcale mu nie przeszkadza to, że myśli o jego sztuce i jego dziełach właśnie to, o czym raczył wspomnieć z tej mównicy. Pewnie by się uśmiechał do pana posła Brauna. Bardzo dziękuję. (Oklaski) (Poseł Grzegorz Braun: I nawzajem.)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Stanisław Fijałkowski to bez wątpienia postać wyjątkowa - malarz, grafik, nauczyciel akademicki i pedagog. To człowiek, który zasłużył się Polsce, przyczyniając się do rozwoju sztuki, ale i wprowadził w świat tej sztuki kilka pokoleń młodych artystów, za co należą się mu wyrazy najwyższego uznania. Dzisiaj przypominamy tę postać i jestem przekonana, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wspólnie uczci jego pamięć, podejmując przez aklamację stosowną uchwałę. Niech pamięć o tym wspaniałym człowieku będzie zawsze żywa oraz stanowi wzór dla nas i przyszłych pokoleń. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Olichwer
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Stanisław Fijałkowski - znakomity malarz, grafik oraz profesor. To nie przypadek, że dokładnie dzisiaj, w 100. rocznicę jego urodzin oraz drugą rocznicę śmierci, przyjmujemy tę uchwałę. Obrazy Fijałkowskiego, jak ktoś pięknie napisał, urzekają nawet niewtajemniczonego odbiorcę - ascezą środków malarskich, skupieniem wynikającym z umiejętnego harmonizowania postawy emocjonalnej z intelektualną, intuicji ze świadomością, ekspresji indywidualnej z treściami powszechnymi, zgodnie zresztą z oczekiwaniami samego artysty. Jego dzieła prezentowane na ponad 700 wystawach krajowych i zagranicznych są również niezwykle cenione przez środowiska artystyczne, także na moim Śląsku. Dziękuję z tego miejsca panu posłowi (Dzwonek) Krzysztofowi Piątkowskiemu za przygotowanie tej jakże cennej uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zdzisław Wolski
Data: 2022-11-04 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Malarz i grafik prof. Stanisław Fijałkowski był nie tylko przez dziesięciolecia ważną składową życia kulturalnego Łodzi, jego rozwoju. Wykładał i prezentował swoje prace w wielu muzeach świata, ale również pełnił ważne funkcje. Był członkiem Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk Pięknych w Salzburgu, również był członkiem belgijskiej Królewskiej Akademii Nauk, Literatury i Sztuk Pięknych w Brukseli. Mówię to dlatego, że przez bardzo wiele lat sławił i popularyzował nasz kraj. Dziękuję bardzo.