Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie z okazji 280. rocznicy urodzin Ignacego Krasickiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 3 lutego br. obchodziliśmy 280. rocznicę urodzin poety, dramaturga i publicysty, jednego z głównych promotorów polskiego oświecenia, współorganizatora i najprawdopodobniej uczestnika tzw. obiadów czwartkowych - Ignacego Krasickiego, zwanego przez sobie współczesnych księciem poetów polskich. Krasicki przyszedł na świat w Dubiecku nad Sanem, dzisiejsze województwo podkarpackie, w średnio zamożnej rodzinie szlacheckiej. Pierwsze nauki pobierał w domu swojej matki chrzestnej, u której mieszkał. W wieku 9 lat rozpoczął edukację w kolegium jezuitów we Lwowie. Następnie uczył się w Seminarium Misjonarzy św. Krzyża w Warszawie. W wieku 16 lat przyjął niższe święcenia duchowne, 8 lat później święcenia kapłańskie. Wtedy też wyruszył w dwuletnią podróż do Rzymu, by zgodnie z oświeceniową modą dopełnić w ten sposób swoją edukację. Po powrocie do kraju w czasie sejmu elekcyjnego został sekretarzem prymasa Władysława Łubieńskiego i zaprzyjaźnił się z młodym Poniatowskim - rzyszłym królem. Gdy Stanisław August został wybrany na króla, Ignacy Krasicki związał się z grupą reformatorów skupionych przy królu. Poparcie Stanisława Augusta sprawiło, że w 1765 r. Krasicki został prezydentem trybunału małopolskiego, a rok później biskupem warmińskim. Uzyskał wtedy tytuł książęcy oraz godność senatora Rzeczypospolitej. W czasie trwania konfederacji barskiej biskup warmiński, chcąc uniknąć zaangażowania, przebywał najpierw na Warmii, a potem za granicą. Krasicki protestował publicznie przeciw obcej interwencji. Chciał też uchronić Warmię przed wojną domową. Jednak po tym, jak Warmia została zagarnięta przez Prusy, Krasicki stał się poddanym pruskim. Stwarzało to sytuację trudną dla poety i biskupa, który zaprzyjaźniony z królem Polski był zmuszony do towarzyskich i administracyjnych kontaktów z królem Prus. Po rozbiorze Krasicki został pozbawiony dochodów z dóbr kościelnych, otrzymywał pensję, która jednak nie zaspokajała jego wygórowanych potrzeb, co doprowadziło go do poważnych kłopotów finansowych. Niedługo przed śmiercią został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim i przeniósł się do Skierniewic i Łowicza. Wtedy też przyczynił się do powstania Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie. Zmarł 14 marca 1801 r. w Berlinie. Pochowany został w podziemiach berlińskiego kościoła św. Jadwigi, jednak jego szczątki pozostały tam tylko do 1826 r., kiedy to dzięki staraniom Towarzystwa Przyjaciół Nauk zostały przeniesione do katedry gnieźnieńskiej. Na lata 1775-1786 przypadł rozkwit twórczości Ignacego Krasickiego. W tym czasie ciągle powstają nowe dzieła - poematy heroikomiczne, powieści, osławione bajki i satyry oraz komedie publikowane pod pseudonimem M. Mowiński. Krasicki był wybitnym reprezentantem polskiego oświecenia. Zadebiutował strofą ˝Hymn do miłości Ojczyzny˝, która przez lata była hymnem państwowym. Ukazał w niej uniwersalną ideę patriotyzmu wyrażoną stylem wysokim i wzniosłym tonem. Pisarz był otwarty na nowe gatunki literackie. Stworzył pierwszą polską powieść nowożytną ˝Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki˝. Uprawiał nie tylko literaturę piękną. Pisał także prace z zakresu homiletyki, teologii, heraldyki. Stworzył dwutomową encyklopedię, pisał artykuły do ˝Monitora˝ i własnej gazety ˝Co Tydzień˝. Krasicki jest z pewnością najbardziej znanym i lubianym z oświeceniowych poetów. Dzięki uniwersalnej wymowie większości jego dzieł wciąż budzi podziw u czytelników, od przeszło dwóch stuleci bawi i uczy kolejne pokolenia.