Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2014-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji właściwie należy się medal. Otóż śmiem twierdzić, że jej członkowie i merytoryczni pracownicy, nieustannie wzywani w roku 2013 przez przynajmniej trzy komisje sejmowe - senackich nie liczyłam - przez te swoiste przesłuchania, w gruncie rzeczy jednotematyczne, spędzili w parlamencie więcej czasu niż niejeden poseł na tej sali. Co gorsza, nic konstruktywnego z tych spotkań nie mogło wynikać, bo atakujący z góry wiedzieli, jak jest, a wyjaśnienia i argumenty rozbijały się o niewzruszony mur ich wiedzy, która raczej nie zgadzała się z faktami. Klub Platforma Obywatelska, który mam zaszczyt reprezentować, nie jest ani specjalnie zakochany w krajowej radzie, ani wobec niej bezkrytyczny. Nie zawsze i nie we wszystkim zgadza się z jej decyzjami. Ot, choćby problem cyfryzacji radia. Nie podobało nam się i nie podoba, że odbyło się to tak po cichu, znienacka, bez ważenia racji, czy aby Polska musi się aż tak spieszyć z tą kolejną rewolucją technologiczną, która w sposób naturalny stawia w gorszym położeniu wielu mniejszych nadawców radiowych, a przecież Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji jest regulatorem dla wszystkich nadawców niezależnie od tego, jak stara się dbać o media publiczne. To jednak szczegół wobec przeprowadzonego i zakończonego powodzeniem w obrębie trzech naziemnych multipleksów procesu cyfryzacji telewizji. Widz, zwłaszcza ten korzystający z telewizji kablowych lub platform cyfrowych, ma prawo uważać, że niewiele się zmieniło, przynajmniej ilościowo. Ale dla 1/3 gospodarstw domowych korzystających uprzednio za pośrednictwem różnego rodzaju anten z oferty sześciu programów nadawanych w systemie analogowym zmiana jest kolosalna: jakościowa - dla wszystkich, i ilościowa, jako że dziś mamy do dyspozycji minimum 24 programy. No, tak już jest, że to, co jednych cieszy, innych oburza. Właśnie spór o obecność na multipleksie Telewizji Trwam rozpalił atmosferę wokół Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do białości. Najpierw była awantura o to, dlaczego Trwam nie dostało koncesji i wyroki sądów administracyjnych wszystkich instancji pozytywne dla krajowej rady skali oskarżeń nie ograniczyły. Potem, gdy formalnościom ze strony Fundacji Lux Veritatis, która się o koncesję starała, stało się zadość i Telewizja Trwam koncesję otrzymała, rozpoczęła się wojna o termin umieszczenia tego nadawcy na multipleksie pierwszym. Swoją drogę żałuję trochę, że tak pożądana przez miliony, sądząc z ilości podpisów pod pierwszymi protestami, stacja nie chce uczestniczyć w pomiarach oglądalności. Byłby to najlepszy dowód na to, że krajowa rada, udzielając koncesji, dokonała nie tylko słusznego, ale i pożytecznego ze wszech miar wyboru. Z ostatnich rozstrzygnięć koncesyjnych - wspominał zresztą o tym też pan przewodniczący - na szczególną uwagę zasługuje umieszczenie na multipleksie wyspecjalizowanych programów dla dzieci i młodzieży autorstwa telewizji publicznej i programu edukacyjno-poznawczego spółki komercyjnej. Brakuje czasu, by analizować kilkanaście innych zadań, z których krajowa rada wywiązywała się w roku 2013 z powodzeniem - zresztą większość z nich omówił pan przewodniczący - realizując strategię działania. Notabene rzekomy brak takiej strategii stanowił jeden z lejtmotywów totalnej krytyki, jaka, co przyznaję, podczas posiedzenia komisji miała miejsce, ze strony posłów Prawa i Sprawiedliwości. Nie pomogły wyjaśnienia, nie pomogło przekazanie stosownego dokumentu. Po prostu krytycy byli nieubłagani. Nie ma strategii i już. A jeśli nawet coś tam zapisano, to widocznie same ogólniki, by zacytować jedną z posłanek, która nie czytała, a była uprzejma podjąć się roli recenzenta. Nie wiem, czy niechęć do czytania w ogóle nie przeszkodzi niektórym w ocenie tego, co dzieje się w sferze usług audiowizualnych na forum Unii Europejskiej. Byłby kłopot, bo na przykład szykuje się tam niezła rewolucja, jak donoszą ostatnio media. Trwają prace nad nową dyrektywą ujednolicającą przekazy cyfrowe na terytorium całej Unii, co oczywiście będzie wymagało od polskiego regulatora wzbogacenia ogólnych założeń strategii o szczegółowe propozycje rozwiązań. Osobiście z wielką nadzieją przyjęłam silnie akcentowane zainteresowanie w sprawozdaniu, a także w wystąpieniu pana przewodniczącego przekazami reklamowymi, zwłaszcza adresowanymi do najmłodszej widowni. Z tym naprawdę, proszę państwa, musimy coś zrobić. Reklamodawcy starają się, jak mogą, by sobie wychować przyszłych konsumentów i klientów, ale jest coś takiego jak interes publiczny i naprawdę nie ma powodu, byśmy bezwolnie godzili się na upowszechniane przez reklamy wzorce i nawyki, szkodzące zarówno zdrowiu, jak i rozwojowi psychofizycznemu małoletnich. Dorosły kieruje się w swoich wyborach emocjami, doświadczeniem i wiedzą, dziecko - wyłącznie emocjami. Wysoka Izbo! Nie jestem naiwna i wiem, że ta debata w jakiejś znaczącej części będzie dotyczyła mediów publicznych, a właściwie telewizji publicznej. Rzeczywiście byłoby o czym dyskutować, bo sytuacja finansowa jest daleka od ideału, właśnie rozpoczęła się wielka i - co tu ukrywać - eksperymentalna operacja wyprowadzenia usług dziennikarskich poza firmę na zasadach outsourcingu, wreszcie każdy jest widzem, więc każdy na telewizji zna się najlepiej. Tyle że ta dyskusja wymagałaby pewnej rzetelności i szacunku dla faktów, tymczasem zamiast rzetelności mamy ideologię, a zamiast faktów - półprawdy bądź wręcz kłamstwa. Przykład pierwszy z brzegu. Zarzuca się telewizji publicznej brak pluralizmu i chodzenie na pasku rządzących. Gdy w odpowiedzi zarząd prezentuje dane ilustrujące udział przedstawicieli poszczególnych ugrupowań na antenach i okazuje się, że w roku 2013 można było mówić o identycznej prawidłowości jak ta odnotowana w roku 2006, czyli o rzeczywistej dominacji ugrupowania rządzącego, to w odpowiedzi słyszymy, że to kpina. A to nie kpina, tylko sposób liczenia. Inną sprawą jest to, czy nie dałoby się tego zmienić, ale wtedy liczono tak jak teraz. Każda wypowiedź członka rządu bądź jego wysokich urzędników liczy się podwójnie, jako członka rządu i jako członka partii koalicyjnej. Kpiną jest co innego, otóż protestują ci, którzy rządząc w roku 2006, znacznie gorzej traktowali opozycję - co widać na słupkach, te słupki były ogólnodostępne, można je było obejrzeć na posiedzeniu komisji - niż ci, którzy rządzili w roku 2013. Oczywiście zdaniem protestujących rząd powinien siedzieć cicho, wspierający go posłowie zejść do podziemia, a Sejm przenieść się do sali nr 118, w której np. dziś odbywało się alternatywne posiedzenie we własnym, owładniętym misją sprawowania władzy mimo przegranych wyborów, gronie. Można i tak. Już raz jednak odwojowano telewizję publiczną, zmieniając w 48 godzin ustrojową ustawę o radiofonii i telewizji, i starczyło tego paliwa na dwa lata rządów. Nie ryzykowałabym powtórki z rozrywki. Nie ryzykowałabym powrotu prezesów telewizji i radia z czasów, gdy krajową radę dzierżyły w swoich rękach Prawo i Sprawiedliwość, Samoobrona, Liga Polskich Rodzin. To już nie byłaby powtórka z rozrywki, to byłby horror. A co by o tym powiedzieli widzowie, to wiemy, bo wiemy, co mówili wtedy, gdy tak się działo. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)