Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję panu marszałkowi. Wyrażam ubolewanie, że pan poseł Mularczyk jak zwykle, zadając pytanie, nie oczekuje na nie odpowiedzi. A szkoda, bo chciałabym powiedzieć, że trzeba dużo złej woli, bardzo dużo złej woli - zaryzykuję twierdzenie, że także dobrego wychowania zabrakło panu posłowi Mularczykowi - żeby oceniać z pozycji posła prace innego parlamentarzysty. Nie wolno nam tego robić. Z pracy, jaką wykonujemy, rozliczą nas nasi wyborcy. To jest pierwsza sprawa. Druga sprawa to nieskuteczność pana posła Piechoty i nieskuteczność Komisji Polityki Społecznej i Rodziny od dwóch kadencji. Pierwsza ustawa - robiona wspólnie z opozycją, wniosek poselski SLD, śp. poseł Izabela Jaruga-Nowacka - to wspólnie przeprowadzony przez Sejm projekt ustawy o psach przewodnikach i psach towarzyszących. Dzisiaj nikogo z państwa nie dziwi w Sejmie obecność osoby niedowidzącej lub też mającej kłopoty w poruszaniu się z psem przewodnikiem. Nikogo w teatrze, nikogo w szpitalu, nikogo w żadnej instytucji państwowej nie dziwi taka obecność. Zaręczam państwu, że przeprowadzenie tego przez Sejm wcale prostą rzeczą nie było, było wspólnym działaniem rządzących i opozycji zakończonym sukcesem. Pamiętam opory sanepidu, pamiętam opory, jeśli chodzi o kwestie przeciwpożarowe, i mnóstwo takich rzeczy, które tkwią w naszych umysłach, bariery, których usunięcie z tychże umysłów jest rzeczą najtrudniejszą do zrobienia. Udało się. Zaraz potem była sprawa języka migowego. Przypomnijcie sobie państwo - i uświadamiam to tym, którzy może tego nie wiedzą - że dzisiaj drugim językiem urzędowym w Polsce jest język migowy. Każdy urząd ma obowiązek mieć tłumacza języka migowego, po to żeby osoba niedosłysząca lub niesłysząca mogła swoje sprawy załatwiać sama przy pomocy tłumacza języka migowego. Ordynacja wyborcza, zgodnie z którą każdy samorząd, każdy organizujący komisję wyborczą ma obowiązek zapewnić osobom z niepełnosprawnością dostęp do takiego lokalu wyborczego, w którym cztery schodki nie będą przeszkodą dla kogoś, kto jeździ na wózku inwalidzkim albo podpiera się kulami, kiedy chodzi, ale także karty do głosowania dla osób niewidzących, odpowiednie przygotowanie komisji do tego, żeby udzielić daleko idącej pomocy, głosowanie korespondencyjne i głosowanie przez pełnomocnika. Pan poseł Mularczyk może o tym nie wiedzieć, bo sprawami związanymi ze środowiskiem osób niepełnosprawnych zajmuje się wtedy, kiedy błyszczy, przed kamerami najlepiej. Kolejna ustawa, którą przeprowadzaliśmy przez Sejm, bardzo trudna, to było usunięcie wszystkich barier dla tych, którzy chcą być zatrudnieni i spełniają warunki pracy w najwyższych urzędach państwa, w korpusie służby cywilnej. To bardzo trudna ustawa, taka, która dając szansę, nie daje pierwszeństwa. To się także udało. Nie mówię już o tym, że Sejm jest jak na razie jedyną instytucją - najważniejszym w Polsce organem państwowym, ustawodawcą - dostosowaną w pełni do potrzeb osób z niepełnosprawnością, zaczynając od tego, że moi koledzy, pan poseł Sławomir Piechota, Marek Plura, wcześniej Filip Libicki i parlamentarzyści, którzy mieli kłopot, mogą mówić do nas, nie widząc naszych pleców, a nasze twarze. Nie wiem, jak państwo, ale ja z tego jestem ogromnie dumna, bo to robiliśmy ponad podziałami. Teraz mówicie: politycznymi podziałami. Ja uważam, że nie, politykę tu mamy uprawiać, to jest najbardziej polityczne z upolitycznionych miejsc w Polsce, Sejm Rzeczypospolitej. Tu poglądy polityczne muszą się ścierać, tu uprawiamy politykę i tak powinniśmy się zachowywać. Ale nie wolno nam uprawiać politykierstwa. To są dwie różne rzeczy. W związku z czym nie mówcie państwo: nie upolityczniajmy. Upolityczniajmy, bo rozwiązujemy wspólny problem, jakim jest problem świadczeń - jednego elementu systemu, trzeba mieć bardzo dużo złej woli, żeby go nie zobaczyć - i ich wysokości. Mówicie państwo o uzawodowieniu, ale w środowisku osób, rodziców wykonujących opiekę całodobową nad swoimi dziećmi nie ma jednoznacznej zgody na uzawodowienie tej opieki. Państwo, którzy protestują w Sejmie, uważają, że tak. W naszych biurach poselskich spotykam się z tymi, którzy w żadnym razie tego nie chcą. Przypomnę Kodeks pracy, panie pośle: 8 godzin, 5-dniowy tydzień pracy. A co zrobić z 24 godzinami opieki nad dziećmi? Może inny sposób - nie uzawodowienie, ale wspieranie i sięganie po te instytucje, które wesprą państwa. Ja ich rozumiem, często nie trafili tam, gdzie trzeba, często nikt im nie powiedział, nie trafili do logopedy, kogoś, kto ma specjalizację w pomaganiu dzieciakom z niedoborami albo z dysfunkcjami - trzeba być specjalistą, żeby pomóc dziecku to rozwiązać. Rozumiem ich protest, ale proszę nie mówić, że nikt w Sejmie nie zaproponował im innych warunków niż te, które mają tutaj. Pan minister Kosiniak-Kamysz zaproponował pokoje. Pani marszałek proponowała zupełnie inne rozwiązanie. To jest państwa wybór. Warunki, w jakich państwo spędzają noce, są państwa wyborem. I ostatnia rzecz, proszę państwa. To nie są proste sprawy, sprawy, odnośnie do których możemy pstryknąć palcem i powiedzieć: niezałatwione, rząd paskudny, nic nie chce, PSL z Platformą Obywatelską, jakby mogły, zamknęłyby wszystkich z niepełnosprawnością w klatkach i powiedziały: siedźcie tam, bo to najtaniej. To absolutna nieprawda. Proszę was o rzetelne, obiektywne oceny tego, co się stało w naszym kraju od początku naszej wolności, od lat 90. do dzisiaj. Na ile mogliśmy w czasie spowolnienia gospodarczego wesprzeć rodziny, które tego potrzebują (Oklaski), na tyle, z pełną odpowiedzialnością, je wspieramy. Łatwo opozycji, bez ponoszenia odpowiedzialności i konsekwencji podejmowanych decyzji, wskazywać łatwe źródła finansowania różnych rzeczy. Jest to sfera, która wymaga naszej uwagi, troski, empatii najzwyczajniej w świecie... (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Której wam brakuje.) ...ale przypomnę, że my wspomagamy, a nie załatwiamy spraw życia. Dziękuję.