PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Bywały w starożytności barbarzyńskie ludy, które niepełnosprawne dzieci zrzucały w przepaść. Bywały w XX w. totalitaryzmy, które niepełnosprawnych skazywały na śmierć. Nawet dziś, w XXI w. pojawiają się na polskiej scenie politycznej tacy, którzy z pogardą odnoszą się do osób niepełnosprawnych. Mówicie o nas, dorosłych: ˝Gorszy sort˝. Pół biedy, pal sześć, przeżyjemy to, ale kiedy wprowadzacie to chore pojęcie w czyn, rozszerzając je na małe dzieci, nie możemy milczeć, dlatego występuję dziś w imieniu tych, którym możliwość wypowiedzi, ale i rozwoju zostały w konsekwencji reformy odebrane - w imieniu dzieci niepełnosprawnych. W nowej podstawie programowej dla przedszkoli zniknęły niemal wszystkie odniesienia do dzieci niepełnosprawnych, w tym do alternatywnych metod porozumienia, dzięki którym przy użyciu specjalnych programów komputerowych niemówiące dzieci uczyły się przekazywać m.in. opiekunom informacje o swoich potrzebach. Nie ma też w niej wzmianki o języku migowym. Te braki sprawią, że przedszkola nie otrzymają dodatkowych środków na odpowiednie programy, na szkolenie opiekunów, nie otrzymają też pieniędzy na terapeutów. A dzieci pozbawione szansy na rozwój zostaną odcięte od możliwości komunikowania się ze światem zewnętrznym. Dlatego pytam panią minister: Dlaczego w podstawie programowej dla przedszkoli zniknęły odniesienia do dzieci niepełnosprawnych i czy w związku z tą sytuacją, dramatycznymi apelami rodziców dzieci niepełnosprawnych oraz terapeutów przewiduje pani niezwłoczne wprowadzenie poprawek do podstawy programowej dla przedszkoli? Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Lidia Burzyńska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Przysłuchując się, właściwie szukam w głowie, w pamięci, jakiego określenia użyć, aby jako poseł, jako matka i jako nauczyciel nie rumienić się. Z tej mównicy padały dzisiaj względem uczniów niepełnosprawnych słowa: zamknąć, dyskryminować, godne traktowanie osób niepełnosprawnych. Proszę państwa, przytoczę teraz wykładnię encyklopedyczną nauczania indywidualnego. Ale państwo i tak swoje wiecie i tego, co każdy z nas, czytawszy, rozumie, nie przyjmiecie do swoich umysłów. Nauczaniem indywidualnym czy indywidualnym przygotowaniem przedszkolnym obejmuje się uczniów, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły. Pani wnioskodawczyni sięgnęła tutaj, wręcz wymachując nam nią, do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z 2006 r. Ja pójdę, proszę pani, jeszcze dalej. Nie wiem, czy państwo wiecie, ale w Salamance w Hiszpanii podpisano deklarację. Treść tej deklaracji mówi tak: Dokument ten wskazuje, że dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych muszą mieć dostęp - uwaga - do zwykłych szkół, które powinny przyjąć je w ramach nauczania stawiającego w centrum zainteresowania dziecko. Szkoły o tak otwartej orientacji są najskuteczniejszym środkiem właśnie zwalczania dyskryminacji, włanczania. (Poseł Elżbieta Radziszewska: Nic, tylko wprowadzać w życie.) Proszę pani, czy wystąpienie moje to jest polemika z panią? Jak pani mówiła, ja nie przeszkadzałam. Proszę mi powiedzieć... (Poseł Elżbieta Radziszewska: Ja mówię: Brawo!) ...w którym momencie dziecko mające możliwość uczenia się i chodzenia do szkoły (Dzwonek) ma być, jak wy uważacie, traktowane inaczej. Ma ono nie przebywać z rówieśnikami? Ma być izolowane? Nauczanie indywidualne jest potrzebne wtedy, kiedy nie może ono przyjść do szkoły. (Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka: Ale o czym pani mówi?) Pytanie, pani minister, jest takie: Czy działania Ministerstwa Edukacji Narodowej idą w kierunku pomocy właśnie tym dzieciom... (Poseł Urszula Augustyn: Panie marszałku, czas.) ...tak aby, tak jak to państwo bardzo... Czy pani pozwoli...
Mówca: Lidia Burzyńska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Czy pani mi pozwoli dokończyć? (Poseł Urszula Augustyn: Czas.) Gdyby panie nie przeszkadzały, toby tego nie było. Powtórzę. Czy działania Ministerstwa Edukacji Narodowej idą w kierunku pomocy dzieciom, tak aby, jak to mówią państwo z Platformy Obywatelskiej, ich nie zamykać, nie izolować, ale włanczać do grup rówieśniczych? Dziękuję bardzo. (Głos z sali: Włączać.) Włączać, przepraszam najmocniej. Włączać. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Furgo
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Pani Minister! Witam, droga młodzieży! Pani resort, pani minister, przedstawił zmiany w projekcie kształcenia indywidualnego. Projekt likwiduje możliwość nauki z nauczycielem sam na sam w szkole. Do tej pory istniała możliwość uczestnictwa w zajęciach w budynku szkolnym oraz w części lekcji. Taka forma pozwalała na naukę na miarę możliwości ucznia, ale jednocześnie umożliwiała uczniowi choćby minimalny, ale kontakt z rówieśnikami, umożliwiała budowanie relacji społecznych. Obecnie są cztery możliwości kształcenia dzieci z problemami: nauczanie indywidualne wyłącznie w domu, w domu i częściowo w szkole, nauczanie indywidualne w szkole oraz nauczanie indywidualne w szkole i częściowo na lekcjach. Dzieci korzystających, zgadzam się z panią, z indywidualnego nauczania według MEN jest 22 tys. Dzieciom z zespołem Aspergera czy autyzmem zajęcia częściowo indywidualne, a częściowo w grupie pozwalają na oswajanie się z rzeczywistością. Trzeba wykazać się empatią, żeby zaakceptować taką formę nauczania, i trzeba być jej całkowicie pozbawionym, żeby wykluczyć dzieci z grona rówieśników, zwłaszcza że w wielu przypadkach takie połączenie dwóch form nauczania ma prowadzić do pełnej integracji, w miarę możliwości oczywiście. Wyłączne nauczanie domowe dzieci skazuje je na osamotnienie, a rodziców ruguje z rynku pracy. Mam pytanie do pani minister. Czy pani zdaniem dziecko niedostosowane, jak nazywa je MEN, powinno kontynuować nauczanie w szkole specjalnej? I jakie kryteria Ministerstwo Edukacji Narodowej chciałoby zastosować w celu identyfikacji dzieci niepełnosprawnych? A na koniec powiem pani jedną rzecz, pani minister. (Dzwonek) Rodzice są już wystarczająco przestraszeni, a ta debata powinna służyć refleksji. O to prosimy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Wszyscy wiemy, że dla dzieci niepełnosprawnych pomimo ich dysfunkcji obecność w środowisku rówieśników, począwszy od wieku przedszkolnego, poprzez lata nauki, aż do pełnej dojrzałości, ma wielkie znaczenie dla kształtowania ich osobowości, nauki funkcji życiowych i dalszego sposobu bycia wśród ludzi. W moim przekonaniu to też niepowtarzalna lekcja dla dzieci pełnosprawnych, które już w szkole naocznie dowiadują się, że w ich gronie, a później w społeczeństwie istnieje grupa ludzi, którzy pomimo swoich dysfunkcji są pełnoprawnymi obywatelami - uczą się tym samym wrażliwości, solidarności i współpracy w dalszym współistnieniu. Dlatego chciałem zapytać panią minister, czy proponowane rozporządzenie, nad którym dziś debatujemy, może w jakimś stopniu zahamować ten naturalny proces budowania wzajemnej tolerancji, harmonii i solidarności społecznej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Lassota
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Chciałem poruszyć sprawę, która akurat nie leży może w kompetencji pani minister, niemniej jednak jest związana merytorycznie z tym, o czym rozmawiamy, a więc z włączaniem. Dzisiaj rozmawiamy o włączaniu dzieci w środowisko rówieśnicze. Chciałbym również powiedzieć o warsztatach terapii zajęciowej. To dotyczy już starszej młodzieży, również dorosłych, ale ponieważ to jest jeden ciąg, ta sprawa, chciałem również tę kwestię poruszyć. Zadania warsztatów terapii zajęciowej to ogólne usprawnianie, rozwijanie umiejętności wykonywania czynności życia codziennego, przygotowanie do życia w środowisku społecznym, rozwijanie podstawowych umiejętności zawodowych. Mówię o tym dlatego, że dochodzą takie sygnały, że planuje się wprowadzić zmiany w tych zajęciach w taki sposób, żeby wypuszczać na rynek niepełnosprawnych, którzy przebywają w warsztatach terapii zajęciowej. Chcę przypomnieć, że warsztaty terapii zajęciowej są niekomercyjne, niedochodowe tak z założenia, ustawowo. Jeśliby rzeczywiście taki był zamiar, aby te osoby przygotowywać do wypuszczenia na rynek, to byłoby bardzo niedobrze, bo te osoby nie dadzą sobie rady. Dlatego zwracam się do pani minister, bo pewnie o tym też rozmawiacie w różnych gremiach rządowych, aby zwrócić uwagę na to, żeby nie mieszać w dotychczasowej działalności warsztatów terapii zajęciowej. Dziękuję.
Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W wielu sprawach w naszych wystąpieniach, opcji Prawo i Sprawiedliwość i opcji Platforma Obywatelska, pobrzmiewają te same nuty, ale w wielu - kompletnie różne. Muszę powiedzieć, że mamy prawo do różnicy poglądów, ale nie mamy prawa do obrażania się nawzajem. Tymczasem z tej mównicy państwo mówicie o manipulacji i włączaniu problemów dzieci do polityki, o kłamstwach, o wykorzystywaniu politycznym krzywdy. To nie jest dobry sposób dyskusji, w sytuacji gdy podobno wszystkim nam zależy na dobru dzieci, w tym dzieci z niepełnosprawnością. Ja bym nawet państwu uwierzyła, że wy chcecie naprawdę dobrze, gdyby nie taki fakt, który jest faktem bezspornym. Mamy 12 szkół przyszpitalnych w Polsce, to też jest włączająca edukacja tak naprawdę. Dziecko, które położone w szpitalu przez rok musi być poddawane leczeniu, może wrócić do swojej klasy, bo w tym szpitalu uczy się w szkole, uczy się po prostu i może zdać do następnej klasy, więc wraca do swoich rówieśników pomimo choroby. Tym szkołom obniżyliście finansowanie, zmniejszyliście je. Obniżacie państwo kwalifikacje osób - nauczycieli - które mają pracować z dziećmi specjalnej troski. Czy to jest droga do dbania o te dzieci? Moim zdaniem nie. Czy państwo w ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej proponowaliście oddzielenie dzieci ze świetlic środowiskowych od dzieci z domów pomocy społecznej, w tym szczególnie tych z niepełnosprawnością, uznając, że dzieci pełnosprawne w żadnym razie nie mogą się stykać z dziećmi niepełnosprawnymi? Wiele z tych rzeczy udało nam się zatrzymać. (Dzwonek) Powiem państwu tak: najtrudniejsze do zburzenia są bariery w naszych rozumach. Jeśli nam naprawdę chodzi o dobro dzieci, nie niszczmy tego, co przez 27 lat w różnych miejscach posłowie z empatią budowali. Nie niszczcie czegoś, co się udało, tylko dlatego że zbudowali to wasi poprzednicy. Naprawiajmy wspólnie. 15% osób niepełnosprawnych żyje wśród nas, dzieci są pełnoprawnymi obywatelami naszego kraju. Zadbajmy o nie wspólnie, nie obrażajmy się. I poprawcie państwo to, o co przed chwilą pytałam. I ostatnie pytanie: Czy pan Krzysztof Michałkiewicz, pełnomocnik rządu do spraw osób niepełnosprawnych, był pytany o ten państwa projekt rozporządzenia? Bo moim zdaniem pełnomocnik rządu do spraw osób niepełnosprawnych nie miał prawa w tej sprawie milczeć, tak jak nie milczał rzecznik praw dziecka. (Oklaski)
Mówca: Anna Białkowska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Suweren, na którego pani partia tak często się powołuje, w większości nie godzi się na reformę edukacji, która jest aktualnie wprowadzana. A tu kolejne bulwersujące opinię publiczną w ostatnich dniach informacje o założeniach edukacji uczniów niepełnosprawnych wypływające z kierowanego przez panią ministerstwa każą postawić pytanie o pryncypia, które państwem kierują. Jest oczywiste, że edukacja dzieci niepełnosprawnych jest trudna i wymaga poważnego wysiłku oraz zwiększa koszty. Czy można jednak cofnąć się do czasu sprzed dwóch co najmniej pokoleń, kiedy dzieci niepełnosprawne były wstydem dla rodziców, gdy ukrywano je w domach, gdy forma ich edukacji eliminowała je na zawsze z życia wspólnoty? Przecież chodzi o prawie 200 tys. dzieci, o dzieci z upośledzeniem umysłowym, ale też o dzieci słabosłyszące, słabowidzące, niepełnosprawne ruchowo czy autystyczne. W imię jakich wartości mamy odejść od integracji i walki z wykluczeniem społecznym? Jakie są zasady edukacji dzieci niepełnosprawnych, które pani resort zamierza realizować, wydając rozporządzenia wykonawcze do obowiązujących ustaw? Rada Ministrów przyjęła w grudniu program ˝Za życiem˝, w którym podkreśla się rolę edukacji osób niepełnosprawnych. Które zatem ze stanowisk jest tym właściwym? Czy państwa pomoc dla matek, które decydują się na urodzenie dziecka niepełnosprawnego, ograniczać się będzie tylko do przelewu 4 tys. zł i ewentualnych kilku groszy więcej później? Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Anna Wasilewska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Pani Minister! W projekcie rozporządzenia w sprawie indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży zrezygnowano z zapisu dającego możliwość organizowania indywidualnego nauczania w szkole. Zgłaszają się do mnie rodzice z prośbą o interwencję i pomoc, gdyż uważają, że wprowadzone zmiany są krzywdzące dla dzieci niepełnosprawnych fizycznie, ale przede wszystkim dla upośledzonych umysłowo, niedowidzących, niedosłyszących i dla dzieci z niepełnosprawnością sprzężoną. Rodzice boją się izolacji od rówieśników i regresu ich rozwoju. Bardzo cenią sobie dotychczasowe nauczanie włączające, które jest niezwykle ważne w nauczaniu dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Ponadto podnoszą problem finansowy swojej rodziny. W takiej sytuacji, jeżeli dziecko ma mieć nauczanie indywidualne tylko w domu, jedno z rodziców musi zrezygnować z pracy w celu opieki nad dzieckiem. A co będzie z dziećmi upośledzonymi umysłowo w stopniu głębokim? Przecież one też są uczniami szkoły. Warto podkreślić, że praca z takimi osobami wykonywana przez nauczycieli w szkole przynosi pożądane efekty w postaci zdobywania przez uczniów nowych kompetencji funkcjonalnych. Pani minister, dlaczego autorzy projektu rozporządzenia nie uwzględnili opinii rodziców, którzy w sposób jednoznaczny przeciwstawiają się proponowanym zmianom? Bardzo proszę o powtórne przeanalizowanie zmian i proszę, aby nie zmieniać tego, co dobrze funkcjonuje. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bożena Kamińska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Pani minister, mam pytanie, które dotyczy pozbawiania orzecznictwa poradni psychologiczno-pedagogicznych. Dlaczego pani chce pozbawić te poradnie, które zatrudniają fachowców, psychologów, diagnostyki i orzecznictwa, przekazując je nauczycielom i dyrektorom szkół? Czy to teraz matematyk, nauczyciel wychowania fizycznego czy fizyk będzie stanowił zespół orzecznictwa? Potrzeby dzieci i specyfika nauczania są różne, a zaburzenia to nie tylko niepełnosprawność ruchowa wśród dzieci, ale również inne niepełnosprawności, które są ukryte, i zamykanie w domach tych dzieci na pewno nie pomoże im w socjalizacji i integracji ze środowiskiem. Dlaczego pani minister chce izolować i skazać te dzieci na nauczanie tylko i wyłącznie w domach? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zofia Czernow
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Zmiany wprowadzane rozporządzeniem są bardzo szkodliwe przede wszystkim dla chorych dzieci i ich rodzin, którym to dzieciom nie tylko zmniejsza się liczbę godzin nauki, ale też pozbawia się ich kontaktów z rówieśnikami. Rodziców dodatkowo pozbawia się możliwości aktywności zawodowej. Szkodliwość tego rozporządzenia ma znacznie szersze oddziaływanie społeczne i wychowawcze. Zamykając przed chorymi dziećmi przedszkola i szkoły i izolując je od swoich rówieśników, nie uczymy dzieci tolerancji, akceptacji choroby, niepełnosprawności czy jakiejkolwiek inności. A to pierwszy krok do stygmatyzacji, do wykluczenia społecznego. Dzieci powinny wzrastać w swoim środowisku, bez eliminowania kogokolwiek. Dlaczego pani minister nie bierze pod uwagę zagrożenia nietolerancją i wykluczeniem jako skutków tego rozporządzenia? Proszę o odpowiedź. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Prawo i Sprawiedliwość dalej chce dzielić Polaków. Po wprowadzeniu zakazu współistnienia placówek opiekuńczych dla osób starszych i dzieci teraz PiS chce dzieci chore i niepełnosprawne oddzielić od swoich rówieśników, nie dając im możliwości integracji. (Poseł Dariusz Piontkowski: Gdzie jest taki zapis, pani poseł?) Brak możliwości indywidualnego kształcenia w ramach szkoły czy przedszkola będzie powodować zmiany w życiu całej rodziny. Nauczanie indywidualne w domach trwa krócej niż nauka w szkole. Kto zagwarantuje tym dzieciom opiekę w przypadku pracujących rodziców? Zostawcie decyzję, gdzie ma się uczyć chore dziecko, specjalistom i rodzicom. Dlaczego znowu psujecie indywidualne nauczanie, które dobrze funkcjonuje w placówkach? Mam nadzieję, że wycofacie się z tych błędnych decyzji krzywdzących dzieci niepełnosprawne. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Robert Winnicki
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rzeczywiście słuszne jest, by ministerstwo edukacji wyjaśniło wszelkie wątpliwości dotyczące indywidualnej edukacji. Natomiast szczerze powiedziawszy, czuję duży wstręt, słysząc wystąpienia pań posłanek i posłów z Platformy Obywatelskiej, którzy dzisiaj wycierają sobie usta dziećmi niepełnosprawnymi (Oklaski), a w październiku tak heroicznie walczyli, walczyły o aborcję eugeniczną ze względu na niepełnosprawność, o to, by nienarodzone dzieci niepełnosprawne były zabijane. (Poseł Magdalena Kochan: To nieprawda, pan doskonale o tym wie.) (Poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka: Jedno wielkie kłamstwo. Gdzie pytanie jest?) Dziękuję, panie marszałku. (Głos z sali: Matko Boska!)
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Twórca i zawiadowca gabinetu cieni Grzegorz Schetyna przedstawił w Sejmie 7 kwietnia 2017 r. w imieniu Platformy Obywatelskiej pomysł na Polskę skonstruowany z trywialnie użytych demoliberalnych schematów, kalk i szablonów. Demoliberalizm Schetyny i PO zadaniowany przeciw Polsce wywodzi swój źródłosłów z połączenia dwóch wyrazów: liberalizm i demolka. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)
Mówca: Bożena Kamińska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Swoje dzisiejsze oświadczenie chciałabym poświęcić bardzo dotkliwej sprawie, która dotknęła środowisko suwalskie, a mianowicie sprawie nieobecności służb mundurowych podczas obchodów świąt narodowych w Suwałkach - obchodów Święta Konstytucji 3 Maja i Narodowego Dnia Zwycięstwa 8 maja. 3 Maja jest w Polsce świętem narodowym od 1919 r. W PRL-u świętowanie tego dnia było zabronione, publiczne obchody powróciły dopiero w 1990 r. Tego dnia obchodzi się rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Dokument był pierwszą konstytucją w nowożytnej Europie, ale drugą po amerykańskiej na świecie. Na oficjalnych uroczystościach 226. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja w Suwałkach zabrakło pocztów sztandarowych i kompanii reprezentacyjnej państwowych służb mundurowych, takich jak wojsko, Policja czy Państwowa Straż Pożarna. Jest to pierwszy taki przypadek w Suwałkach po 1990 r. Na obchodach w imieniu pana ministra Jarosława Zielińskiego jego reprezentant pan Leszek Dec poinformował, że pan minister Zieliński przebywa na uroczystościach w Łomży. Jest on posłem z województwa podlaskiego, któremu podlegają służby mundurowe, stąd ich obecność tam, gdzie jest minister, który za nie odpowiada. Ale przecież Państwowa Straż Pożarna i Policja są również w Łomży. Nie trzeba było tych służb zabierać z Suwałk albo zakazywać im uczestnictwa w obchodach państwowych. Dnia 8 maja, podczas 72. rocznicy zakończenia II wojny światowej, również zabrakło reprezentacji państwowych służb mundurowych: wojska, Policji, Państwowej Straży Pożarnej. Obok pół godziny wcześniej została przeprowadzona konkurencyjna impreza, w której uczestniczyły same służby mundurowe, na placu apelowym na terenie jednostki wojskowej w Suwałkach. I same sobie odczytywały apel poległych, bez uczestnictwa mieszkańców, którzy za ogrodzeniem pół godziny później obchodzili to święto z kombatantami, młodzieżą i harcerzami. Państwo polskie powołuje do życia państwową Policję, wyposaża ją w szereg uprawnień i przywilejów, umożliwiając jej realizację zadań i obowiązków. Jednym z obowiązków jest uczestnictwo w świętach narodowych, takich jak obchody święta Konstytucji 3 maja. Ponadto w rozdziale 7 ustawy o Policji art. 63 mówi, że Policja nie jest polityczna, policjant nie może być członkiem partii politycznej, a jest ona wykorzystywana, niestety, politycznie, jak teraz obserwujemy. Moim zdaniem decyzje o absencji służb państwowych podczas najważniejszych obchodów mają charakter na pewno tylko i wyłącznie polityczny. Czy partia rządząca chce narzucić swoją narrację oraz zawłaszczać historię? Z powyższym pytaniem zwracam się do pana ministra, który personalnie odpowiada za służby mundurowe: Kto odpowiada za niestawiennictwo służb mundurowych podczas obchodów świąt państwowych w Suwałkach? Kieruję to pytanie do ministra obrony narodowej pana Antoniego Macierewicza, ale również do ministra spraw wewnętrznych pana Mariusza Błaszczaka. Dziękuję bardzo. (Oklaski)