Mówca: Jarosław Katulski
Data: 2012-01-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Myślę, że zostanę przy tradycyjnej formie przywitania. Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Dzisiaj zajmować się będziemy dwoma tematami z zakresu ochrony zdrowia. Otóż Prawo i Sprawiedliwość złożyło wniosek o informację prezesa Rady Ministrów o sytuacji w ochronie zdrowia w związku z wprowadzeniem ustawy refundacyjnej, a także wniosek o odwołanie ministra zdrowia, czyli udzielenie wotum nieufności ministrowi zdrowia. Sami więc postawiliście diagnozę i od razu znaleźliście gotową receptę. Debata w tym punkcie właściwie mogłaby już zostać zakończona. No bo jeśli drugi punkt zostanie zrealizowany zgodnie z waszą koncepcją, to moglibyśmy już nad pierwszym nie dyskutować. Myślę jednak, że koniecznie chcecie zapoznać nas z obszernym opisem sytuacji wojennej, jaki pewnie za chwilę usłyszymy w waszych wypowiedziach. A słuchając waszych opinii, widzimy wirtualny obraz wielkiej tragedii narodowej, widzimy chorych umierających na progu zamkniętych aptek albo w gabinetach przy lekarzach, którzy przez godzinę wypisują recepty - dokładnie przez 45 minut, jak był łaskaw powiedzieć na posiedzeniu Komisji Zdrowia jeden z posłów Solidarnej Polski. Na szczęście w tej waszej operetce nie wzięli udziału ani lekarze, poza ok. 20% z nich, którzy uczestniczyli w tzw. proteście pieczątkowym, ani też aptekarze, którzy protestowali dokładnie przez 3 dni po godzinie dziennie, i to nie wszystkie apteki wzięły w tym udział, tak że pacjenci praktycznie nie odczuli wejścia w życie ustawy refundacyjnej. No i w tym miejscu należałoby powiedzieć, jakie właściwie są cele wprowadzenia w życie ustawy refundacyjnej. Najważniejszy i podstawowy cel to zwiększenie dostępności farmakoterapii, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyrobów medycznych przez system refundacyjny mający na celu zmniejszenie udziału pacjentów w kosztach leczenia. To jest najważniejszy cel ustawy refundacyjnej. Następny to jest zapewnienie odpowiedniej jakości leków. Kolejny to zagwarantowanie dostępu do leków już na etapie dopuszczania ich do obrotu, a także, co bardzo ważne, stworzenie czegoś w rodzaju kotwicy wydatkowej, czyli ograniczenie do 17% budżetu Narodowego Funduszu Zdrowia środków wydatkowanych na leki, tak aby zaoszczędzone pieniądze można było na inne rodzaje terapii przeznaczyć, o czym już słyszeliśmy przed chwilą w wypowiedzi jednego z ministrów. Wreszcie chcemy mieć cywilizowany rynek leków, gdzie eksperci będą decydować o tym, które leki i za jaką cenę będą dostępne, a nie sprzedawca z firmy farmaceutycznej, w porozumieniu z lekarzem lub z aptekarzem, wprowadzając tzw. lek za grosz, czyli w efekcie za pieniądze nas wszystkich, podatników. Dziwne, że kiedy Prawo i Sprawiedliwość było w koalicji rządzącej, to wtedy główny dziś przeciwnik ustawy refundacyjnej pan przewodniczący Piecha chciał wprowadzić własne regulacje rynku leków i mówił: Chcemy chronić pacjentów i budżet Narodowego Funduszu Zdrowia przed nieuzasadnionymi wydatkami. Skorzystają też lekarze, bo, przepisując lek, nie będą posądzani o sympatyzowanie z jakąś firmą farmaceutyczną. Tak tłumaczył Bolesław Piecha i to jest cytat z roku 2006. I następny cytat, bardzo ciekawy: Apteka to nie kawiarnia czy sklep z bułkami. Aptekarze walczą o pieniądze pochodzące z refundacji leków. To ponad 6 mld zł rocznie. - Dzisiaj, przypomnę, ponad 8. - Wolny rynek w tej branży stwarza wielkie pole do nadużyć. Dochodzi do tego, że niektóre apteki dopłacają pacjentom za realizowanie u nich recept. Kończy się to tak, że pacjenci kupują więcej lekarstw, niż potrzebują. Poza tym jesteśmy przeciwnikami powstawania sieci aptek, które kreują własną politykę lekową. To uderza w farmaceutów, którzy prowadzą małe rodzinne apteki. Pacjentom konkurencja na rynku może się wydawać dobra, ale w efekcie za wszystko płaci państwo. Nie może być wojny cenowej w tej branży. To były cytaty z wypowiedzi pana przewodniczącego Piechy. Właściwie, jak to obserwujemy od czterech lat, każda próba reformy ochrony zdrowia spotyka się z totalną krytyką opozycji, której jednocześnie brakuje własnych propozycji. Krytykujecie też system niezreformowany. Chyba czas się wreszcie zdecydować - reformujemy system ochrony zdrowia, czy też nie reformujemy. My mieliśmy odwagę wprowadzić bardzo trudny pakiet dotyczący całego systemu ochrony zdrowia, i społeczeństwo to doceniło, ponownie obdarzono nas mandatem zaufania. Ustawa refundacyjna jest ważnym, ale jednym z wielu elementów większej zmiany w systemie ochrony zdrowia, w której wprowadzeniu również olbrzymi udział miała siedząca za moimi plecami pani marszałek Sejmu. To dziwne, ale ta właśnie ustawa wywołuje u was największe emocje. Powstaje pytanie: Co opozycji przeszkadza najbardziej? Czy to, w jaki sposób będą teraz wprowadzane leki na listę refundacyjną - przez ekspertów, przy jasnych i transparentnych procedurach, a nie przy kawiarnianym stoliku? Czyj interes jest tu chroniony? Histeria, którą wywołaliście pod koniec grudnia i która zapędziła zdezorientowanych chorych do kolejek w aptekach, to była wasza wina, wyłącznie wasza wina. To skandaliczne wykorzystanie niepokoju pacjentów wprowadzonych w błąd przez nieodpowiedzialne środowiska. Chyba trzeba tutaj powiedzieć trochę o kalendarium prac nad ustawą refundacyjną. Nie zajmę tyle czasu, ile ministrowie, którzy bardzo precyzyjnie to omówili. Jest to istotne w zestawieniu z tym, że ta histeria została wywołana w ostatnich dniach grudnia. Otóż prace nad ustawą refundacyjną rozpoczęły się w 2009 r., a skończyły w maju 2011 r. podpisaniem ustawy przez prezydenta Rzeczypospolitej. Następnie do 29 grudnia ub.r. zapadały ostatnie decyzje Komisji Ekonomicznej zgodnie z harmonogramem wynikającym z przepisów prawa. Dlaczego wcześniej albo nie zgłaszaliście zasadniczych uwag, albo zgłaszaliście je tak, by były niesłyszalne? Członkowie Komisji Zdrowia z Platformy Obywatelskiej zdawali sobie sprawę, że regulacja ustawowa obszaru refundacyjnego jest bardzo skomplikowana i spowoduje wiele problemów po wejściu w życie. Wiedzieliśmy, że niektóre zapisy będą wymagały nowelizacji. Pokażcie mi, proszę, ustawę tak obszerną i zasadniczą, która po wejściu w życie nie była nowelizowana. Awantura o słynne już poprawki dotyczące lekarzy i aptekarzy, które wprowadziliśmy, gdyż uznaliśmy, że spełnią oczekiwania środowisk medycznych, ale jednocześnie nie zrujnują celów i pożądanych efektów ustawy, też była zupełnie niepotrzebna i wyłącznie wy byliście jej autorami. W archiwum prac Komisji Zdrowia bardzo trudno znaleźć zgłaszane przez opozycję poprawki o tej właśnie treści, które w tej chwili stały się dla was tak ważne. To jak? Czy wtedy nie widzieliście tego, że jest potrzeba wprowadzenia takich rozwiązań? Czy wtedy nie widzieliście tego, że brakuje laptopa dla pana doktora Radziwiłła? Jak przekonacie mnie, że dla waszych ugrupowań najważniejsze jest dobro pacjenta, a nie polityczna zawierucha? Ten temat wybrzmiał już na poprzednim posiedzeniu, odbyła się debata i wszystkie wasze argumenty już padły. Czy powinniśmy zajmować się tym ponownie? Czy nie szkoda naszego czasu? Przecież to jest problem już rozwiązany? Większość waszych argumentów okazała się chybiona, co wykazali przemawiający przede mną ministrowie. Leki są dostępne, mają tańsze odpowiedniki, słynne już paski cukrzycowe są dostępne w różnych cenach i różnych rodzajach i najważniejsze: teraz lista refundacyjna będzie uaktualniana nie według widzimisię ministra, tylko ustawowo co dwa miesiące. Co dwa miesiące nowe leki mają szansę pojawiać się na liście refundowanej. Pozytywne efekty, jak wiem, już są. Firmy farmaceutyczne zgłaszają się z propozycjami niższych cen leków. Oceńmy sytuację pacjentów w tym zakresie za mniej więcej 6 miesięcy. Zobaczymy wtedy, czy opozycja złoży wniosek o informację w tym zakresie, czy też wymyśli nowy dramat dla pacjentów. W tym to jesteście dobrzy, ale my będziemy dalej konsekwentnie reformować system ochrony zdrowia dla polskich pacjentów. Teraz wy musicie wybrać: albo będziecie to robić z nami, albo my będziemy to robić sami. Dziękuję bardzo.