Mówca: Małgorzata Zwiercan
Data: 2017-03-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Koła Poselskiego Wolni i Solidarni przedstawię stanowisko w sprawie sprawozdania komisji o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Procedowana właśnie ustawa zakłada reorganizację całego systemu świadczeń opieki zdrowotnej. W zgodzie z nią zmieni się system opieki szpitalnej, ale jak wszyscy mamy nadzieję, poprawi się jakość i szybkość leczenia polskich pacjentów. Dotychczasowy system finansujący usługi szpitali nie działa właściwie i chyba nikt nie ma w tej kwestii żadnych wątpliwości. Procedury konkursowe wyłaniania poszczególnych szpitali nie działają, a obecne umowy czasowe zawierane z poszczególnymi placówkami są po wielokroć aneksowane. Problemem obecnie jest system aneksowania umów, który sprawia, że szpitale nie są w stanie planować długotrwałej polityki kadrowej czy większych inwestycji. Przyczyna jest prosta: nie wiedzą, czy nadal będą miały zapewnione finansowanie i na jakim poziomie. Procedowana ustawa z pewnością to zmieni. W obecnym systemie nikt w zasadzie nie koordynuje kompleksowego leczenia pacjenta i całego cyklu dochodzenia do zdrowia. Wprowadzenie nowych rozwiązań sprawi, że opieka nad pacjentem będzie zdecydowanie bardziej skoordynowana. Lekarz będzie tym samym bardziej skoncentrowany na potrzebach zdrowotnych pacjenta, a nie na opłacalności poszczególnych elementów jego leczenia. Sprzyja temu wprowadzany ustawą system podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, w ramach którego wyodrębniono sześć poziomów systemu zabezpieczenia świadczeń, do których szpitale będą klasyfikowane raz na 4 lata. Warto podkreślić, że w ustawie umożliwia się również aneksowanie umów z Narodowym Funduszem Zdrowia tym podmiotom, które nie wejdą do sieci szpitali. Umowę dla szpitala w drodze indywidualnej decyzji ma prawo zainicjować dyrektor oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, który po otrzymaniu pozytywnej opinii ministra zdrowia będzie mógł włączyć ten szpital do sieci w swoim regionie. W ustawie ministerstwo zaplanowało ryczałtowe finansowanie świadczeń, które umożliwi bardziej racjonalne wydatkowanie uzależnione od potrzeb na danym obszarze. Oczywiście nie da się nie zauważyć mankamentów ustawy. Ja widzę trzy podstawowe. W opinii Biura Analiz Sejmowych czytamy, że nie da się przewidzieć skutków wprowadzenia ustawy w życie. Ministerstwo przygotowuje tę ustawę długo, ale czy uniknie negatywnych skutków jej oddziaływania? Po drugie, martwi mnie los pracowników szpitali, którzy nie wejdą do sieci i nie otrzymają kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia w drodze konkursu. W tej sprawie niestety nie usłyszałam ze strony ministerstwa, jakie są plany rozwiązania tej sytuacji. Na koniec zostawiłam kwestię najważniejszą: polskich seniorów. Podczas prac w komisji pan minister stwierdził, że geriatria to nie sposób rozwiązywania problemów. Oczywiście, że umieszczanie osób starszych w szpitalu nie może być sposobem na sprawowanie opieki przez ich najbliższych. I zgadzam się także z panem ministrem, że osoby starsze powinny szpitali unikać, ale niestety często jest to niemożliwe. Obawiam się, że nowy system niewystarczająco zadba o tę grupę społeczną i nie zabezpieczy jej prawa do opieki i godnego leczenia. Liczę na to, że w sieci szpitali znajdzie się jedyny w kraju Szpital Geriatryczny w Katowicach. Mimo wielu niepokojów, jakie na tym etapie prac budzi procedowany projekt, mam nadzieję, że jego ostateczna wersja i rozporządzenia do niej będą powodem zadowolenia polskich pacjentów. Dziękuję.