Mówca: Finansów Jan Vincent-Rostowski
Data: 2012-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Ale musi to być przyjęte i nie przyjmę tego pana zakładu z bardzo prostej przyczyny. (Poruszenie na sali) Nie, nie, z bardzo prostej przyczyny. Musimy, aby opracować budżet, mieć założenia dotyczące kursu złotego, przeciętne założenia w ciągu roku, i wartość na koniec roku. Wszyscy jednak jesteśmy świadomi, i w żaden sposób tego nie ukrywamy, że to jest wartość najmniej przewidywalna ze wszystkich. I dlatego też niestety tego zakładu przyjąć nie mogę. Ale pan... (Głos z sali: Nie uprzedzajmy faktów.) Nie, bo próbujemy przyjąć założenie... Tzn. prędzej czy później prawdopodobnie macie nadzieję, że będziecie rządzili. Też będziecie musieli takie założenia czynić w kontekście... (Poruszenie na sali) Chciałbym jednak móc wyjaśnić, bo albo to jest poważna sprawa, albo to jest po prostu głupie gadanie. Jest więc konieczność, aby prognozować niektóre wartości i żeby te różne prognozy były jednak ze sobą spójne, aby przyjąć niektóre założenia dotyczące kursu. Jednak jesteśmy świadomi - istnieje gigantyczna literatura ekonomiczna w światowej literaturze ekonomicznej, która w sposób zupełnie bezsporny to udowadnia - że prognozowanie kursu w jakimś konkretnym horyzoncie, mówiąc delikatnie, jest bardzo trudne i że najlepsza prognoza kursu na jakiś dzień w niedalekiej przyszłości to obecny kurs. Dlatego też na koniec 2011 r. przyjęliśmy w projekcie budżetu kurs w momencie, kiedy rząd przyjął projekt budżetu, czyli we wrześniu, 4,35. Okazało się, że to nie bardzo odbiegało od tego, co w końcu mieliśmy. Jednak jesteśmy przekonani, że w sytuacji, w której są jakieś możliwości chociażby jakościowego ocenienia tego, co się dzieje w gospodarce i na rynkach walutowych, że jeżeli gospodarka europejska się względnie ustabilizuje, to raczej zarysuje się tendencja dla złotego w kierunku aprecjacji. Na tej zasadzie założyliśmy 4 zł na koniec tego roku, biorąc 4,35 na koniec 2011 r. i 4 na koniec 2012 - 4,17 średniorocznie. Ale oczywiście jesteśmy świadomi i ja jestem świadom tego, że ze wszystkich wartości zawartych w budżecie jest to najmniej pewne. Dlatego niestety chciałbym... Mogę panu posłowi, jakby z góry zakładając, że przegram, bo oczywiście też jest kwestia... (Wesołość na sali) Nie, ale też jest kwestia, w którą stronę, bo jest możliwe, że ten kurs byłby 3,90, a pan poseł chciał jednak, żeby to było precyzyjnie 4 zł. Mógłbym oczywiście, z góry zakładając, że nie będę miał racji, odstąpić cokolwiek, gdyby była stawka teoretycznego zakładu. Zresztą uważam, że w Sejmie nie powinniśmy się zakładać o cokolwiek. Mój zakład czy moja prośba dotyczyła tego, żeby pan poseł tutaj wystąpił i w niektórych kwestiach się wypowiedział. Kolejna sprawa, jeśli chodzi o OFE, która jest bardzo poważna. To znaczy podjęliśmy pewną decyzję, że część składki, która nadal będzie szła na OFE, będzie tą częścią, która dotąd była inwestowana w akcje. Argument tych, którzy... (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: W obligacje.) Nie, w akcje. W akcje, nie w obligacje. Argument tych, którzy uważają, że OFE się przyczyniają pozytywnie do rozwoju gospodarki polskiej, polegał właśnie na tym, że część tych środków jest inwestowana w akcje, które zasilają w kapitał spółki, które działają w Polsce. Myślę, że słuszne jest, skoro część ekspertów tak uważa, aby tę część, co do której jest szansa, że ona spełnia pozytywną funkcję, zostawić w OFE. Jeśli chodzi o drugą część, która była używana tylko i wyłącznie na zakup obligacji, która tak naprawdę tylko tworzyła dodatkowy dług publiczny, nie widzimy żadnego uzasadnienia i dlatego przesunęliśmy ją na specjalne konta, które są zresztą ewidencjonowane w ZUS tak samo jak konta na I filarze. Są tutaj dokładne zapisy i są one dostępne każdemu. I teraz już na końcu: jeśli chodzi o jeszcze jeden element z pierwszego wystąpienia pana posła, pan poseł też powiedział, że nie ma żadnego postępu, jeżeli chodzi o konsolidację finansów publicznych, że to, co tutaj piszemy, są to tylko przypuszczenia. Budżet zawsze dotyczy przyszłości, wobec czego dopiero na końcu będziemy mogli, tak jak proponowałem, sprawdzić. Chciałbym jednak powiedzieć: już dzisiaj możemy z dużą dozą pewności powiedzieć, że to, co przewidywaliśmy na 2011 r., czyli zejście z deficytem sektora finansów publicznych do 5,6% PKB z 7,8%, już się stało. Dziękuję bardzo.