Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Został przedstawiony projekt, którego tytuł brzmi pięknie. Kiedyś, wiele lat temu, będąc przez wiele lat samorządowcem, propagowałem kampanię ˝Pomagajmy dobrze˝. Słowo ˝pomagać˝ wydaje się w tak oczywisty sposób dobre samo z siebie. Czy zatem w ogóle można mieć wątpliwość, czy można pomagać źle? Ano, można pomagać źle. Pokazują to choćby przykłady źle udzielonej pierwszej pomocy. Żeby naprawdę pomóc człowiekowi będącemu w kłopotach, trzeba wiedzieć, jak to zrobić dobrze, jak to zrobić kompetentnie. A pomoc udzielona emocjonalnie, spontanicznie może przynieść skutki dokładnie odwrotne do zamierzonych. Może człowieka, któremu deklarujemy pomoc, okazujemy życzliwość, bardzo skrzywdzić. Nie ma wątpliwości, że rodzina to rodzaj wspólnoty, której wartość jest nie do przecenienia. Jeśli rodzina funkcjonuje sprawnie, to jej członkowie żyją dobrze, a zwłaszcza dostają wsparcie w różnego rodzaju kłopotach bezrobotni, starzy, niepełnosprawni. Jak rodzina się rozsypuje, jak rodzina słabnie, to wszyscy jej członkowie doświadczają kłopotów, a jeszcze te kłopoty rozlewają się na otoczenie. Bez wątpienia rodzina potrzebuje wsparcia, żeby móc sprawnie funkcjonować. Ale trzeba pomagać dobrze, bo jak się pomaga źle, to dopiero zaczynają się kłopoty. Dlatego w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej wobec tych dwóch projektów: ustawy o Rzeczniku Praw Rodziny i uchwały w sprawie zmiany regulaminu Sejmu, wnoszę, byśmy nie ulegali iluzji, że poprzez tworzenie kolejnego urzędu, któremu damy kolejne miliony złotych - jakkolwiek statystycznie będziemy się zabawiali, że są to maleńkie pieniądze, a są to koszty zatrudnienia kolejnych urzędników, przejazdów, wynajmu biur, pocztowe i telefoniczne - tak naprawdę pomożemy rodzinie. Zakładając dobre intencje wnioskodawców, a nie zamiar propagandowy czy ideologiczno-polityczny, trzeba wskazać zasadnicze, konkretne wady tej propozycji, chociaż wydawałoby się, że ten projekt tak mocno bazuje na ustawie o Rzeczniku Praw Dziecka, jak to pokazano w opinii Sądu Najwyższego, nawet powstał trochę na takiej zasadzie kopiuj - wklej. Jednak te wady legislacyjne są oczywiste i to pokazuje, jak niekompetentnie ten projekt został przygotowany. Pojawiają się w tym projekcie pojęcia całkowicie niejasne, nigdzie niezdefiniowane, to nawet nie są pojęcia abstrakcyjne, bo takie funkcjonują również w porządku prawnym, ale pojęcia nie do wyjaśnienia. Na przykład: rzecznik stoi na straży naturalnych praw, określonych także w dokumentach niepodlegających ratyfikacji, czyli co, rzecznik sobie wybiera, w oparciu o co, skąd, co to za dokumenty? Albo rzecznik, mając na uwadze obecne i przyszłe dobro państwa oraz, uwaga, dobro ludzkości w ogóle - co to jest za pojęcie: dobro ludzkości w ogóle? - troszczy się o rodzinę, ochronę jej praw i o umacnianie instytucji rodziny w Polsce i za granicą. Rzeczywiście, powiedziałbym, globalna wizja, globalna idea. Rzecznik podejmuje różnorodne działania w celu zapewnienia pełnego i harmonijnego rozwoju. Przy tak oczywistych i zasadniczych błędach błędy z zakresu techniki legislacyjnej należałoby pominąć, chociaż już na pierwszy rzut oka widać, że jeżeli ktoś nie ma pojęcia o konstrukcji jednostek redakcyjnych ustawy, to trzeba ciężko wątpić w jego kompetencje do przygotowania projektu ustawy i przedłożenia go Sejmowi. Nie będę tego rozwijał. Zasadnicza wada to wada kompetencyjna. Konflikt kompetencyjny jest wpisany w akt założycielski tej instytucji. Pokazuje to bardzo wyraźnie opinia Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zainteresował się, zwrócił szczególną uwagę na pojęcie ˝podmiotowość rodziny˝. Projekt ustawy, jak to napisane jest w opinii Sądu Najwyższego, używa określenia ˝podmiotowość rodziny˝... (Dzwonek) Panie marszałku, jeszcze kilka zdań i już kończę.