Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-03-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przed dwoma tygodniami, 24 lutego 2013 r., w powiecie dębickim z inicjatywy Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej - Środowiska 5 Pułku Strzelców Konnych AK zainicjowano całotygodniowy program obchodów święta państwowego - Narodowego Dnia Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝. Pierwszym akcentem tych obchodów był niezwykły koncert patriotyczny z udziałem młodzieży z grupy SAFO w Dębicy pod kierunkiem pani Izabeli Ceglarz oraz współczesnego barda poezji niepodległościowej Andrzeja Kołakowskiego. Myślą przewodnią tego koncertu były intrygujące słowa pochodzące z więziennych grypsów podpułkownika Łukasza Cieplińskiego - ˝Sny niespełnione powstaną z mogił˝. W swoim oświadczeniu, nawiązując do tych słów dających wiele do myślenia oraz będących inspiracją dla współczesnych, poszukujących odpowiedzi na pytanie o sens i cel walki żołnierzy wyklętych, pragnę przedstawić postać niezłomną, bohatera Rzeszowszczyzny, ikony w panteonie bohaterów podziemia niepodległościowego, a zarazem autora tych słów - Łukasza Cieplińskiego. Urodził się 26 listopada 1913 r. w Kwilczu w Wielkopolsce. Był synem Franciszka i Marii z d. Kaczmarek. Ukończył szkołę powszechną w Korpusie Kadetów w Rawiczu, a następnie Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej. Przed wojną służył w stopniu podporucznika w 62. pułku piechoty w składzie 15. Dywizji Piechoty. Dowodził kompanią przeciwpancerną. W kampanii wrześniowej walczył w słynnej bitwie nad Bzurą, w Puszczy Kampinoskiej oraz w obronie stolicy. Za zniszczenie 6 niemieckich czołgów i walkę został odznaczony na polu przez generała Tadeusza Kutrzebę Orderem Virtuti Militari. Znana jest historia, że generał odpiął ze swojej piersi medal, który następnie przypiął Łukaszowi Cieplińskiemu w dowód uznania za jego bohaterską postawę w obliczu wroga. Po zakończeniu walk wrześniowych podjął dalszą walkę o wolną ojczyznę. Zdołał przedostać się na Węgry, gdzie po przeszkoleniu podjął próbę powrotu do Polski. Aresztowany przez ukraińską policję dostał się w ręce Niemców i został osadzony w więzieniu w Sanoku. W maju 1940 r. zdołał zbiec z więzienia i przedostał się do Rzeszowa, gdzie rozpoczął organizację struktur Organizacji Orła Białego. Po scaleniu tej organizacji ze Związkiem Walki Zbrojnej został komendantem obwodu ZWZ w Rzeszowie. W 1941 r. otrzymał awans na stopień kapitana i objął funkcję inspektora rejonowego ZWZ, a później AK, w Rzeszowie. Swoją funkcję pełnił do czasu rozwiązaniu Armii Krajowej w 1945 r. W konspiracji posługiwał się pseudonimem ˝Pług˝. Brał udział w wielu akcjach na terenie całego inspektoratu, w skład którego wchodziły obwody w Dębicy, Kolbuszowej i Rzeszowie. Zasługą Łukasza Cieplińskiego oraz jego podkomendnych z dębickiego obwodu AK jest zdobycie cennych informacji oraz materiałów dotyczących niemieckich prób z bronią V-l i V-2 na poligonie rakietowym w Bliźnie na przełomie 1943 i 1944 r. W okresie akcji ˝Burza˝, latem 1944 r., dowodził grupą operacyjną 24. Dywizji Piechoty AK. W październiku 1944 r. dowodził nieudaną akcją odbicia więźniów, żołnierzy AK, z rzeszowskiego zamku Lubomirskich. W związku z licznymi aresztowaniami żołnierzy AK na Rzeszowszczyźnie przeniósł się do Krakowa, a następnie do Zabrza. W tym czasie pełnił m.in. funkcję szefa sztabu krakowskiego okręgu ˝NIE˝, organizacji mającej budzić ducha oporu wobec sowieckiej okupacji. Następnie pełnił funkcję komendanta podokręgu Delegatury Sił Zbrojnych w Rzeszowie, będąc jednocześnie szefem sztabu okręgu DSZ w Krakowie. Wraz z rozwiązaniem struktur DSZ otrzymał awans na stopień podpułkownika. Kiedy powstało zrzeszenie ˝Wolność i Niezawisłość˝ we wrześniu 1945 r., został pierwszym prezesem okręgu WiN w Krakowie. Następnie od stycznia 1946 r. pełnił funkcję kierownika obszaru południowego WiN. Po rozbiciu przez bezpiekę III Zarządu Głównego WiN Łukasz Ciepliński z grupą współpracowników z Rzeszowszczyzny na spotkaniu w Krakowie podjął decyzję o kontynuacji działań organizacji i powołaniu IV Zarządu Głównego WiN. Był to najbardziej heroiczny okres historii tego zrzeszenia, który przypadł na czas załamania się postawy społeczeństwa po sfałszowanych wyborach. Ponadto funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa stosowali coraz większe represje wobec społeczeństwa i opozycji. Gehenna Łukasza Cieplińskiego oraz innych członków IV Zarządu Głównego WiN rozpoczęła się z chwilą aresztowania. Cieplińskiego ujęto 27 listopada, dzień po skończeniu 34. roku życia. W kazamatach UB przeszedł okrutne śledztwo, po którym zazwyczaj nie wracał do celi o własnych siłach, najczęściej był nieprzytomny i cały zbroczony krwią. Po trzyletnim śledztwie w procesie IV Zarządu Głównego WiN 14 października 1950 r. został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na karę śmierci. Stracony l marca 1951 r. w więzieniu na Rakowieckiej. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bestie, jak określa się niekiedy katów z Urzędu Bezpieczeństwa, chciały za wszelką cenę skazać na zapomnienie Łukasza Cieplińskiego i innych bohaterów podziemia antykomunistycznego. Ich bliskim nie pozwolili nawet zapalić symbolicznego znicza pamięci na ich mogiłach, bowiem w większości przypadków miejsca ich pochówku do dziś nie są znane. Dlatego do nas należy dziś troska o pamięć oraz prawdę o ich bohaterskiej i niezłomnej postawie. Nawiązując do wspomnianego na początku mojego oświadczenia koncertu patriotycznego w Dębicy, należy za Andrzejem Kołakowskim powtórzyć: ˝Nam nie wolno zawrócić i na pewno dojdziemy, byle pamięć od śmierci uchronić˝, by sny, o których pisał Łukasz Ciepliński, dzięki nam mogły powstać z mogił.