PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Krzysztof Borkowski
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Chcę zwrócić uwagę i zadać pytanie - bo pan mówi o konkurencyjności, o poprawie efektywności ekonomicznej - ile etatów będzie skasowanych i jakie działania będą podjęte w czapach, czyli w centrali, w oddziałach, bo myślę, że tam trzeba szukać oszczędności, a nie na polskiej wsi. My jako klub Polskiego Stronnictwa Ludowego - rozmawiałem z posłami - w zdecydowany sposób protestujemy przeciwko temu. Polskich obszarów wiejskich nie można do końca zaorać. To jest instytucja zaufania publicznego i na to się nie zgadzamy. Mówię to w imieniu pracowników Poczty Polskiej i obywateli, którzy tam mieszkają, dlatego że kolejno, punkt po punkcie, kasujemy tam instytucje, które obsługują obywateli, a środków oszczędnościowych, poprawy konkurencyjności trzeba szukać w zarządzaniu tą firmą. Mam pytanie i chciałbym uzyskać odpowiedź, ile oszczędności, jeszcze raz z całą stanowczością i mocą mówię, jest robione w centrali i w oddziałach, czy to wojewódzkich, czy innych, nie wiem, jak to (Dzwonek) w tej chwili jest zorganizowane. Tam warto poszukać oszczędności. Następna jeszcze, ostatnia rzecz. Czy nie idzie to w takim kierunku jak w przypadku Telekomunikacji Polskiej, że chcemy restrukturyzować, zmieniać, a potem obcy rząd kupił Telekomunikację Polską i dzisiaj musimy aplikować środki z Unii Europejskiej, przeznaczać na Internet i łaskawie... Bo telekomunikacja, poprzednio polska, a dzisiaj Orange, nie interesuje się tym, natomiast my po raz kolejny, Polska, Polacy, musimy łożyć na to środki finansowe. Oby tak się nie stało z Pocztą Polską. Szukajmy oszczędności gdzie indziej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Artur Ostrowski
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Tegoroczny Marsz Niepodległości ochraniała kilkusetosobowa grupa narodowców, nacjonalistów z całego kraju. Ta straż marszu, jak zapewniali ci narodowcy, miała za zadanie chronić uczestników pochodu i wyłapywać z tłumu policjantów po cywilnemu. Straży marszu pomagały różne organizacje nacjonalistyczne, paramilitarne spod znaku falangi. Te paramilitarne jednostki, nacjonalistyczne, tak to można nazwać, są umundurowane na wzór SA, a ich członkowie, jak sami twierdzą, szkolą się w walce wręcz i w strzelaniu. Są one zorganizowane na wzór armii amerykańskiej, to znaczy pewne oddziały, które szkolą się w zakresie działania w szyku zwartym, działania w tłumie, panowania nad tłumem itp., przechodzą szkolenia. Według organizatorów marszu ma to być taki bufor pomiędzy Policją a uczestnikami marszu, z tym że organizatorzy twierdzą, że Policja kompletnie nie radzi sobie z tłumem w takich sytuacjach i konieczna jest straż marszu, aby chronić jego uczestników i również panować nad bezpieczeństwem. Chciałbym zwrócić panom ministrom uwagę na taki oto fakt, tutaj zacytuję organizatora straży marszu: W realizacji programów szkoleniowych istotną rolę odgrywają nasi wolontariusze, którzy mają duże doświadczenie, jak na przykład służba w jednostkach GROM, francuskiej Legii Cudzoziemskiej. On tutaj nie podaje - z oczywistych przyczyn, jak twierdzi - konkretów w tej sprawie. (Dzwonek) Z różnych informacji wiemy, że szkolą ich również inni funkcjonariusze, m.in. byli funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu lub służb specjalnych. Pytam panów ministrów: Czy monitoruje się byłych żołnierzy Legii Cudzoziemskiej, którzy przebywają na terenie Rzeczypospolitej? Co z byłymi żołnierzami GROM i byłymi funkcjonariuszami Biura Ochrony Rządu czy służb specjalnych? Jakie są ich losy po ukończeniu służby? Czy ktoś pomaga tym byłym żołnierzom, funkcjonariuszom, zajmuje się nimi, czy też zostali zostawieni samym sobie i m.in. szkolą grupy nacjonalistyczne, paramilitarne, wykorzystując swoje doświadczenie, kompetencje, wiedzę? Jeśli tak jest, to niedopuszczalne jest, żeby po pierwsze, państwo polskie zostawiało tak doświadczonych żołnierzy i funkcjonariuszy samym sobie, a po drugie, czy rząd, czy odpowiednie służby i resort monitorują to, co dzieje się w tych paramilitarnych, nacjonalistycznych, powiedzmy to sobie, oddziałach. Co się tam dzieje? Jak oni się szkolą? Kto ich szkoli?
Mówca: Artur Ostrowski
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Do czego ma to w konsekwencji doprowadzić? Bo to jest bardzo groźne.
Mówca: Tomasz Kamiński
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Państwo Ministrowie! Po pierwsze, mam takie pytanie: Jakiej pomocy socjalnej i egzystencjalnej udziela polskie państwo byłym żołnierzom czy pracownikom służb, którzy zostali przez polskie państwo wyszkoleni za nasze pieniądze, za nasze podatki, czy zostali oni pozostawieni sami sobie? To pierwsze pytanie. Po drugie, panie ministrze, skoro wszyscy czytamy o tym w gazetach, dowiadujemy się o tym z mediów, iż byli żołnierze GROM-u szkolą jednostki paramilitarne, prawie faszystowskie, czy ministerstwo podjęło działania, aby sprawdzić ten sygnał? Czy jeżeli chodzi o organizacje paramilitarne, o których mogliśmy się dowiedzieć z ujawnionych rozmów na jednym z portali, od jednego z przywódców marszu, który niestety nazywa się Marsz Niepodległości (Dzwonek), iż budują jednostkę paramilitarną, która zmierza do zburzenia republiki, jest prowadzony monitoring tych organizacji, które współpracują z innymi neofaszystowskimi organizacjami z Węgier, z Ukrainy, z Norwegii? Czy ministerstwo podjęło takie kroki? Proszę o konkretną odpowiedź i proszę także o odpowiedź na piśmie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Domicela Kopaczewska
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Rok szkolny 2013/2014 to kolejny rok tworzenia systemu wspomagania szkół i placówek. Jego budowa ma się zakończyć z końcem 2015 r. Od 1 stycznia 2016 r. placówki doskonalenia nauczycieli, poradnie pedagogiczno-psychologiczne i biblioteki pedagogiczne mają być w pełni gotowe do wykonywania nowych zadań w zakresie wspierania pracy szkół, w tym do tworzenia sieci współpracy, samokształcenia dla nauczycieli i dyrektorów szkół. Nowy system wspomagania ma się opierać na ścisłej współpracy trzech wymienionych instytucji. Wspólnie mają one realizować działania związane z pomocą szkołom i placówkom, aby w sposób maksymalny wykorzystać swój potencjał i wprowadzić trwałe zmiany jakościowe w wybranych obszarach pracy szkoły. Konstruowanie oferty wsparcia ma się opierać na dogłębnej diagnozie potrzeb konkretnej szkoły czy placówki. Placówki doskonalenia nauczycieli, biblioteki i poradnie mają wesprzeć szkołę w przeprowadzeniu takiej diagnozy, ustaleniu możliwych sposobów działania, realizowaniu tych działań, a także w ocenie efektów i opracowywaniu wniosków. W związku z tym moje pytanie brzmi: Jakie prawne, organizacyjne i finansowe działania podejmuje Ministerstwo Edukacji Narodowej, aby te trzy wymienione instytucje były w sposób właściwy przygotowane do tworzenia tej oferty i jej realizacji, a także jak państwo oceniają funkcjonowanie pilotażowego programu skierowanego (Dzwonek) do samorządów lokalnych, powiatowych, czy na tym etapie mamy efekty monitoringu, czy monitorujemy ten program, czy będą wprowadzane do niego zmiany i jaka jest ocena tego projektu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Częściowo pani minister już odpowiedziała na to pytanie, ale pani minister pozwoli, że jeszcze dopytam. Ponieważ ustawa o systemie oświaty nakłada na poradnie psychologiczno-pedagogiczne, biblioteki pedagogiczne i placówki doskonalenia nauczycieli szereg nowych zadań związanych z formami pomocy szkołom, chciałabym zapytać: Czy i jakie formy doskonalenia były realizowane przez te placówki ze środków europejskich w perspektywie 2007-2013? Jakie zadania są przewidywane do realizacji w perspektywie 2014-2020? Czy już państwo macie rozeznanie, co chcielibyście w tej perspektywie zrobić? Czy przeprowadzono analizę dotyczącą wpływu tych form doskonalenia na poprawę pracy szkoły? Jakie są wyniki tej analizy? Kto realizował te programy i jak ministerstwo ocenia poziom realizatorów? Jakie środki z Unii Europejskiej zostały na ten cel wydatkowane w perspektywie 2007-2013? Pani minister już mówiła o poszczególnych kwestiach, ale chciałabym dopytać globalnie, jeśli takie dane w tej chwili ministerstwo ma. Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! W związku z wnioskiem o dokonanie rezerwacji częstotliwości prezes UKE ogłosił dostępność częstotliwości z zakresu 174-230 MHz. Dotyczy to tzw. ósmego multipleksu ogólnopolskiego naziemnej telewizji cyfrowej. W konsekwencji tego postępowania może zostać dokonana rezerwacja na rzecz podmiotu, który zostanie operatorem ósmego multipleksu. Co to oznacza? To kolejny multipleks do sprzedania po mobilnym, który w całości zakupiła, omijając proces koncesyjny, grupa Polsat, uzyskując tym samym możliwość nadawania łącznie trzynastu programów. Dzieje się to w sytuacji gdy, jak wiemy, o jedno z ośmiu miejsc na MUX 1 aplikowało kilka czy kilkanaście podmiotów. Na jedno z tych miejsc oczekuje Telewizja Trwam, która otrzymała częstotliwość, płaci za nią i nie może korzystać z prawa do nadawania. Telewizja Publiczna już zapowiedziała, że potrzebuje miejsca na kolejnych MUX-ach. Odbiorcy telewizji naziemnej w naszym kraju są pozbawieni dostępu do telewizji wysokiej rozdzielczości high definition. Widać wyraźnie, że zasoby częstotliwości są dalece niewystarczające. Oto efekty braku polityki audiowizualnej w Polsce, braku pełnej strategii wprowadzenia cyfrowej radiofonii i telewizji, która obejmie docelowy kształt rynku. Czy rząd przygotowuje taką strategię? Czy wykonano odpowiednie analizy? Czy ustalono, jakie są strategiczne cele i priorytety państwa? Zarówno widzowie, jak i przedsiębiorcy powinni mieć jak najwcześniej informacje pozwalające określić potrzeby i plany związane z cyfryzacją. Fakt, że termin 14 dni, zgodnie z Prawem telekomunikacyjnym, na ich określenie minął 19 listopada, urąga tej zasadzie. Suwerenność państwa na rynku medialnym sprowadza się tylko do emisji naziemnej. Tylko tu można zadbać o ochronę kultury narodowej czy języka, zagwarantować równowagę światopoglądową, miejsce dla poglądów wszystkich Polaków, zwłaszcza katolików. Jeśli rezerwacja częstotliwości na podstawie Prawa telekomunikacyjnego zastąpi w telewizji naziemnej postępowanie koncesyjne zgodne z ustawą o radiofonii i telewizji, to tę możliwość stracimy. Czy o to właśnie chodzi? Na czyją rzecz tym razem, panie ministrze, zamierzacie scedować polską suwerenność? Dziękuję bardzo.
Mówca: Barbara Bubula
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Oczywiście, panie marszałku. Chciałabym powiedzieć panu ministrowi, że ustawa o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej z 2011 r. stanowiła jedynie początek prawnych uregulowań w zakresie, o którym mówimy, i mówiła tylko o trzech pierwszych multipleksach. Tymczasem dochodzi w tej kwestii do faktów dokonanych. Takim faktem dokonanym jest ogłoszenie sprzed 14 dni, zamieszczone na stronach internetowych Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Obawy dotyczą tego, że poza regulacjami dotyczącymi radiofonii i telewizji w naszym kraju i poza konstytucyjnym prawem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a także Sejmu Rzeczypospolitej, który powinien o tym dyskutować i wiedzieć, w jakim kierunku zmierza pluralizacja bądź monopolizacja rynku telewizyjnego w Polsce, odbywają się na podstawie Prawa telekomunikacyjnego pewne procesy, które de facto przesądzą o rynku telewizyjnym w Polsce. Tym właśnie jest udostępnienie poszczególnych multipleksów poszczególnym podmiotom. (Dzwonek) W związku z tym pytanie, które zadajemy, jest zasadnicze. W jaki sposób rząd ma zamiar zadbać o pluralizm własnościowy i pluralizm treści na rynku telewizyjnym, skoro poza ustawą, która by te rzeczy regulowała, i poza regulacjami konstytucyjnymi, ustawowymi o radiofonii i telewizji odbywa się udostępnianie częstotliwości różnym podmiotom, całym MUX-om? I ostatnie zdanie: Czy nie jest tak, panie ministrze, że na podstawie Prawa telekomunikacyjnego może dojść do zmowy pomiędzy poszczególnymi uczestnikami rynku, którzy uzyskają poszczególne multipleksy, w ten sposób, że umówią się, że żaden z nich nie zgłosi się do kolejnego multipleksu? Dziękuję za uwagę.
Mówca: Marek Krząkała
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Do zadań własnych gminy należy m.in. tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb, jakie zgłaszają gospodarstwa o niskich dochodach. W celu realizacji tego zadania gminy mogą tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy, zaś ich rady zobligowane są ustawowo do uchwalania wieloletnich programów gospodarowania własnym zasobem mieszkaniowym oraz zasad wynajmowania lokali. Reguły, jakimi powinny kierować się zakłady gospodarki mieszkaniowej poszczególnych gmin, określane są zatem w obrębie poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, co na obszarze kraju niejednokrotnie prowadzi do znacznego zróżnicowania przepisów w tym zakresie. Trzeba zauważyć, że czasem brak takiego ujednolicenia zasad wynajmowania lokali przyczynia się do dyskryminacji pewnych grup społecznych na terenie niektórych gmin. Dla przykładu podać można obowiązujący w wielu miastach Polski wymóg przedłożenia z wnioskiem o najem lokalu dowodu potwierdzającego zameldowanie na terenie gminy. Dane te pozwalają ocenić potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy, ale stanowią jednocześnie znaczącą barierę m.in. dla osób, które pracują w danej gminie i w związku z tym chcą przeprowadzić się do niej lub już zamieszkują nieformalnie u najbliższych. Dlatego, panie ministrze, mam do pana następujące pytania. Jakie jest stanowisko ministerstwa wobec przedstawionego problemu i czy zostaną podjęte działania zmierzające do zmiany przepisów celem zlikwidowania tych barier w uzyskaniu mieszkania z zasobu gminnego osobom najniżej sytuowanym? Drugie pytanie: Czy zamiast wykazania stałego zameldowania na terenie gminy wnioskodawcy nie powinni uwiarygadniać swojej przynależności do danej wspólnoty samorządowej poprzez inne kryterium, np. takie jak praca czy wykazanie, że centrum życiowe znajduje się na terenie gminy? Bardzo dziękuję.
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie ministrze, powiedział pan, że nie są planowane zmiany w tych przepisach. Ja mimo wszystko chciałbym wrócić do dość istotnej kwestii. Jak pan doskonale zdaje sobie sprawę, lokale komunalne należą do mieszkaniowych zasobów gminy i podlegają przydziałowi osobom najbardziej potrzebującym. Jednak gminy nie są w stanie zapewnić w rozsądnym terminie mieszkań ponad 80% rodzin, które są w trudnej sytuacji życiowej. Tak wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli, z którym ministerstwo na pewno się zapoznało. Z roku na rok oczekujących na te mieszkania jest więcej. W 2011 r. było to ponad 48 tys. rodzin więcej niż w latach poprzednich, a rocznie gminy przyznawały lokale zaledwie 16% starających się o najem. Pozostali czekają na to ok. 6 lat. Czy i jakie zmiany planuje wprowadzić ministerstwo, by skrócić czas oczekiwania na mieszkania komunalne osób z niskimi zarobkami? Czy gminy będą mogły weryfikować dochody najemców w trakcie trwania umowy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Mukowiscydoza jest najczęściej występującą chorobą genetyczną u ludzi. Przebieg tej choroby jest bardzo różny zarówno pod względem ciężkości, jak i objawów klinicznych. Jak dotąd jest to choroba nieuleczalna. Statystycznie w Polsce mukowiscydozę diagnozuje się u jednego dziecka na 4 tys. urodzonych. Eksperci alarmują, iż brak kompleksowej opieki, złe warunki hospitalizacji, niedostateczna refundacja leków i innych metod terapii oraz rehabilitacji sprawiają, że chorzy na mukowiscydozę żyją w Polsce kilkanaście lat krócej niż pacjenci w Europie Zachodniej. Podczas licznych debat, konferencji i szkoleń środowiska lekarzy i pacjentów apelowały o stworzenie wieloletniego planu leczenia tej choroby, tej grupy chorych, może tak powiem. Jak oceniono, jest on warunkiem niezbędnym do tego, aby żyli oni tak samo długo i byli w tak dobrym stanie jak osoby chore na mukowiscydozę w Europie Zachodniej. Plan pomógłby również znacznie zmniejszyć koszty opieki nad tą grupą chorych. Zwrócono także uwagę na to, że polskie szpitale specjalistyczne nie zapewniają bezpiecznych warunków leczenia chorym na mukowiscydozę, bowiem pacjenci powinni być izolowani od siebie i od osób, od których mogą zakazić się bakteriami groźnymi dla swojego układu oddechowego. Chorzy na mukowiscydozę muszą mieć dostęp do opieki wielodyscyplinarnej, zarówno ambulatoryjnej, jak i szpitalnej. Powinna ona obejmować także poradnictwo żywieniowe i psychologiczne. Konieczne jest zatem stworzenie programu terapeutycznego, który zapewniałby im taką holistyczną opiekę. W przypadku tej choroby najważniejsza jest walka o to, aby płuca osoby chorej mogły prawidłowo pełnić swoją funkcję. W tym celu pacjenci muszą przyjmować leki upłynniające wydzielinę. (Dzwonek) Problemem jest to, że nie wszystkie leki są refundowane chorym na mukowiscydozę. Zakup 100% leków stanowi spore obciążenie budżetu chorych, biorąc pod uwagę przewlekły charakter choroby. Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą szacowało, że koszty leczenia i rehabilitacji chorego, w zależności od stopnia zaawansowania choroby, wynoszą średnio od 1 tys. nawet do 5 tys. zł miesięcznie, co często przekracza możliwości finansowe chorych i ich rodzin. Wpływa to niestety na skrócenie czasu przeżycia chorych. W związku z tym zwracam się do pana ministra z następującym pytaniem: Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby poprawić kompleksową opiekę nad osobami chorymi na mukowiscydozę? Dziękuję bardzo.
Mówca: Aleksandra Trybuś
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Działające w Polsce Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą zwraca szczególną uwagę na poprawę jakości życia chorych na mukowiscydozę. Poprzez swoje działania dąży do tego, aby chorym na tę genetyczną chorobę żyło się jak najlepiej, aby system leczenia w Polsce był coraz bardziej zbliżony do standardów europejskich, a także zwraca uwagę przedstawicieli systemu zdrowia na problemy chorych i ich rodzin. Mimo wielu działań, o których tutaj usłyszeliśmy, jakie podejmuje ministerstwo zdrowia, do rozwiązania wciąż pozostaje wiele problemów, które zgłasza towarzystwo. Na przykład, pomimo obowiązkowych badań przesiewowych i wczesnego wykrywania choroby, wciąż wiele diagnoz stawianych jest nietrafnie. Zdaniem towarzystwa narodowy fundusz przeznacza wciąż niewystarczające limity na refundację, tylko na podstawowy sprzęt do inhalacji. Pozostały sprzęt jest pełnopłatny, a jak mówią niektóre źródła, aby utrzymać przy życiu dziecko z mukowiscydozą we względnie dobrej formie psychofizycznej, te koszty wynoszą do trzech tysięcy złotych. (Dzwonek) Mając na względzie to, że chorych na mukowiscydozę w Polsce jest około 1400 osób, dziękując jednocześnie za wszystkie działania, o których mówił pan minister, pragnę dopytać: Czy Śląskie Centrum Chorób Serca ma szansę na lepsze warunki lokalowe, indywidualne sale dla podopiecznych z mukowiscydozą? Chciałabym zapytać również, jak zaawansowane są prace, aby w Polsce mogły zostać przeprowadzone operacje przeszczepu płuc chorym na mukowiscydozę. Chcę również zapytać, czy Ministerstwo Zdrowia planuje, że w najbliższym czasie powstanie klinika mukowiscydozy odpowiadająca europejskim standardom. Dziękuję bardzo.
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! W ostatnim czasie nasz kraj zobowiązał się do skuteczniejszego wspierania osób z niepełnosprawnością w realizacji przysługujących im praw. Dla osób z niepełnosprawnością kwestią fundamentalną jest powszechny dostęp do wyrobów medycznych oraz środków pomocniczych. Obecnie dostępność tego sprzętu jest limitowana, a limit refundacji zależy od rodzaju niepełnosprawności. Dla przykładu - podam tylko jeden ze względu na ograniczony czas - choremu ze stomią nieodpłatnie przysługuje do 90 jednorazowych worków samoprzylepnych. Niestety, kwota refundacji nie była waloryzowana od 2004 r. W międzyczasie cena sprzętu stomijnego znacząco wzrosła. To oznacza, iż limit 90 worków nie ma przełożenia na rzeczywistą cenę rynkową. W zdecydowanej większości krajów Unii Europejskiej dostęp do bezpłatnego sprzętu stomijnego nie jest limitowany. Natomiast brak nowoczesnego sprzętu w ilości gwarantującej minimum komfortu powoduje społeczną izolację pacjentów ze stomią. Osoby z niepełnosprawnością z wielką uwagą podeszły do projektu rozporządzenia przygotowanego przez ministerstwo, ponieważ wiele zmian będzie miało bezpośredni wpływ na komfort ich życia. Mamy świadomość, że zmiany w tym zakresie są oczekiwane od kilkunastu lat. Rozporządzenie, do którego się odnoszę, które obecnie obowiązuje, zawiera wiele braków, jeżeli chodzi o wyroby funkcjonujące współcześnie, jak również wiele archaizmów. Środowisko osób niepełnosprawnych zwraca również uwagę na fakt, iż w wielu przypadkach proponowane zmiany nie odzwierciedlają obecnych realiów ekonomicznych. Z całą mocą należy podkreślić, iż limity dofinansowania na wiele wyrobów medycznych bądź środków pomocniczych nie uległy zmianie, a w niektórych przypadkach wręcz zostały obniżone. Dotyczy to m.in. wyrobów stomijnych, wyrobów do cewnikowania, środków absorpcyjnych oraz wózków inwalidzkich. W związku z powyższym proszę uprzejmie pana ministra o odpowiedź na następujące pytania. (Dzwonek) Czy w związku z przeprowadzonymi konsultacjami społecznymi, które trwały do 31 października br., ministerstwo przewiduje możliwość wprowadzenia ewentualnych zmian w zapisach projektu rozporządzenia, z uwzględnieniem zgłaszanych uwag? Czy planowane są dalsze prace nad projektem rozporządzenia ministra zdrowia? Jakie propozycje w terminie wskazanym przez ministerstwo składały podmioty zainteresowane zmianami w proponowanym projekcie rozporządzenia ministra zdrowia? Które z tych propozycji zostaną przyjęte, a które z nich nie będą uwzględnione i dlaczego? Dziękuję pięknie.
Mówca: Marek Plura
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W uzupełnieniu pytania koleżanki poseł Ewy Kołodziej chciałbym jeszcze wrócić do kwestii wózków inwalidzkich, zawartej w projekcie rozporządzenia, nad którym się pochylamy. W szczególności chciałbym poznać opinię pana ministra na temat zmiany obniżającej limit dofinansowania do wózków standardowych, tych najbardziej zwykłych. Ta obniżka jest znacząca, a jednocześnie w zakresie tego asortymentu przybyło zobowiązanie, że ten wózek standardowy ma być wyposażony w poduszkę ortopedyczną, o ile się nie mylę. Stąd pytanie moje, ale też środowiska osób z niepełnosprawnością: Czy nowe warunki nie spowodują, że dostępny będzie tylko sprzęt najniższej klasy? Z drugiej strony bardzo ważną, dobrze przyjętą propozycją zmiany (Dzwonek) jest wprowadzenia wózka specjalnego, w tym może to być wózek z napędem elektrycznym lub inny. Czy w takim razie ten zbyt tani wózek zwykły nie będzie często zamieniany w zleceniach na ten wózek specjalny, o wiele droższy? Dziękuję.