Mówca: Jarosław Urbaniak
Data: 2018-09-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Quidquid agis, prudenter agas et respice finem. Mądrość Solona od prawie 3 tys. lat przypomina nam, że nasze działania powinny być celowe, a dążenie do celów - roztropne. Ale gdy zadamy sobie pytanie, w jakim celu przedstawiono ten projekt ustawy, to trudno szukać odpowiedzi na nie w uzasadnieniu, które zostało przedstawione przez rząd. Można się jej tylko domyślać. Bo cóż widzimy w uzasadnieniu? Uzasadnienie zaczyna się od enumeratywnego wymienienia ogromnej liczby ustaw, które ten projekt zmienia, a nie znajdujemy odpowiedzi, w jakim celu je zmienia. Przyjrzyjmy się temu, co ten projekt ustawy zmienia. Po pierwsze, likwiduje Urząd Komisji Nadzoru Finansowego. Co powołuje? Nowy, w nowej formie prawnej Urząd Komisji Nadzoru Finansowego. Jest to manewr, który znamy, od 3 lat trenowany przez PiS. Chciałbym zacytować jedno zdanie z uzasadnienia: Należy podkreślić, że wszyscy pracownicy urzędu komisji, w nowej formie prawnej, na mocy ustawy staną się pracownikami nowego urzędu komisji. Chciałbym powiedzieć, że wiarygodność PiS-u w tym zakresie jest zerowa, bo można by mnożyć przykłady, że tak nie było, ale tutaj, gdy mówimy o obszarze finansów publicznych, najprostszym, najjaskrawszym przykładem jest reforma systemu skarbowości. Tu PiS zapewniał, minister Banaś osobiście tu zapewniał, że wszyscy pracownicy instytucji skarbowości znajdą pracę w Krajowej Administracji Skarbowej. I co się stało? Nie znaleźli. Ci, którzy PiS-owi się nie podobali, tej pracy nie znaleźli. Co jest efektem? Efektem są liczne procesy i, co więcej, procesy wygrywane przez byłych urzędników skarbowych, co oczywiście naraża Skarb Państwa na pewne koszty. To jest typowy zapis trenowany przez PiS: przyjdą na nowe miejsca Misiewicze. Będzie pewnie gorzej niż było. Druga sprawa to finansowanie. Mówił pan minister i mój poprzednik mówił o tym, że finansowanie teraz ma być bezpośrednio z opłat, ze składek i z kar nakładanych przez komisję. Nie trzeba dużej wyobraźni albo wielkiego doświadczenia, żeby wiedzieć, że jeżeli to nie będzie w gorsecie budżetu, tylko komisja będzie dysponować pieniędzmi, które będą pochodzić z kar przez nią nakładanych, to jest najlepsza motywacja dla urzędników Komisji Nadzoru Finansów, aby te kary były liczne i wysokie. A to przecież, według mnie, myślę, że nie tylko według mnie, bardzo zła wiadomość dla rynku finansowego, bardzo zła wiadomość dla całej polskiej gospodarki. Trzecia sprawa, bardzo ważna, to zaprogramowany w tym projekcie ustawy, zaprojektowany faktyczny wzrost działania, funkcjonowania KNF-u i Urzędu KNF-u. A czemu tak? W ocenie skutków regulacji czytamy, że dotychczasowo finansowanie było zawsze neutralne wobec deficytu budżetowego. Co to oznacza? To znaczy, że składki, opłaty, kary w każdym roku budżetowym były wyższe niż koszty funkcjonowania urzędu KNF. A teraz, jeżeli KNF będzie dysponował całością składek, opłat, kar, to znaczy, że ten projekt ustawy tak naprawdę zwiększa koszty działania. Kolejny obszar to zwiększenie liczby stołków. Zupełnie niezrozumiałe jest to, że trzeba rozszerzyć liczbę członków KNF-u o kolejnych przedstawicieli ministerstw, w momencie kiedy na pieciu członków KNF aż trzech to przedstawiciele ministrów, jeden to przedstawiciel Narodowego Banku Polskiego, a jeden to przedstawiciel prezydenta. Na koniec chciałem powrócić do pytania, które postawiłem na samym początku: Po co to wszystko? Częściowo odpowiedź jest prosta - nowe stanowiska, nowe rady, nowe, większe fundusze, rozmyte cele tego nowego Funduszu Edukacji Finansowej, ale tak naprawdę wydaje się, że główny powód przedłożenia tego projektu ustawy jest z wyższego poziomu. Głównym celem tego projektu jest stworzenie wrażenia, że dotychczasowe prawo o nadzorze finansowym było niedoskonałe i ta niedoskonałość była powodem ostatnich afer finansowych, z których PiS nie umie się wytłumaczyć. (Dzwonek) Można by przytoczyć stare powiedzenie o leczeniu pryszcza pudrem, gdyby nie fakt, że afera GetBack to nie pryszcz, to nawet nie choroba weneryczna, która występuje w bardziej ostrej wersji tego powiedzenia. GetBack to wielkie zaniechania. To nie jest niedoskonałość prawa, tylko niedoskonałość ludzi, którzy to prawo stosowali. GetBack to ślamazarność służb, które w tej chwili badają tę aferę. GetBack to ślamazarność służb, które nie umieją wyjaśnić przyczyn wadliwych decyzji w KNF. GetBack to ślamazarność wymiaru sprawiedliwości, który nie umie wyjaśnić prostej sprawy ludzi, którzy twierdzą, że nie podpisywali żadnych umów, nie kupowali żadnych obligacji GetBack, a teraz są ich właścicielami. GetBack to więcej niż pryszcz i wy tej afery nie przypudrujecie. Dziękuję bardzo.