Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2013-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jedną z najbardziej charakterystycznych metod antypatriotycznej pedagogii koalicji rządzącej PO-PSL jest brutalne sondowanie, ile jeszcze można amputować drogą decyzji administracyjnych z obszaru narodowej tożsamości kolejnych jej segmentów, czy to w postaci kolejnej próby usunięcia historii z programów szkolnych - czemu przynajmniej w pewnym stopniu zapobiegli polscy patrioci, uczestnicy protestów głodowych w 2012 r. - czy też, jak to miało miejsce kilkanaście dni temu, poprzez wycięcie z narodowego kanonu lektur szkolnych kolejnych arcydzieł: ˝Konrada Wallenroda˝, ˝Pana Tadeusza˝, Trylogii. Że są to działania celowe, strategiczne, mające swe wielorakie, także obce, zewnętrzne uwarunkowania, niech posłużą za dowód dwa przykłady. Kiedy po 1990 r. na samym początku transformacji zaczęliśmy otrzymywać pewne fundusze europejskie, to w strukturze ich podziału pojawiła się od razu pewna charakterystyczna prawidłowość. Otóż na restrukturyzację wszystkich przedsiębiorstw przemysłowych w Polsce, hut: Katowice, Częstochowa, Sendzimira, wszystkich tych już dzisiaj legendarnych Cegielskich, Zamechów, Pafawagów, Ursusów i stoczni, Zachód przeznaczył 50 mln ECU, a na reformę polskiej oświaty aż 70 mln ECU, pod dwoma wszakże warunkami. Pierwszy - drastyczne ograniczanie, rugowanie z programów nauczania przedmiotów humanistycznych: języka polskiego i literatury polskiej oraz historii. Warunek drugi - przygotowywanie kolejnych roczników polskiej młodzieży do jak najwcześniejszego osiągnięcia zdolności produkcyjnych i wejścia na rynek pracy. I dlatego nie dziwi, choć jest wyjątkowo perfidne, to, że tymi dotacjami dla polskiej oświaty nie interesowały się ministerstwa edukacji Niemiec, Francji czy Anglii, lecz Bank Światowy i inne banki kontrolowane przez największe potęgi Zachodu. Cel był jeden. Zlikwidować dotychczasową ewidentną przewagę intelektualną i osobowościową polskiej młodzieży nad równolatkami z państw Unii Europejskiej i przeznaczyć kolejne roczniki młodych Polaków na długie dekady do podrzędnej, niekierowniczej i nietwórczej roboty na rzecz prosperity niemieckiej Europy. Nic się pod tym względem nie zmieniło. Międzynarodowe ośrodki nadal trzymają poprzez ministerstwo deblistek Hall - Szumilas pieczę nad polską oświatą. Jest taki ministerialny Instytut Badań Edukacyjnych, gorliwy i wyróżniający się uczestnik międzynarodowej struktury organizacyjnej pod nazwą CLIO. To nie sympatyczny francuski samochodzik, lecz prawdziwy buldożer przewracający do góry nogami polską oświatę. To właśnie eksperci rządowego Instytutu Badań Edukacyjnych z nadania i natchnienia ponadnarodowej kosmopolitycznej organizacji CLIO ordynują ministerstwu edukacji i premierowi Tuskowi m.in. taką dyrektywę i wykładnię, iż patriotyzm, interes narodowy, tożsamość narodowa nie mogą być jakąkolwiek wskazówką, jakimkolwiek paradygmatem nauki historii w szkołach. I to się dzieje, bo to tutaj właśnie bije jedno ze źródeł inspiracji i jednocześnie decyzji minister Szumilas i premiera Tuska o kolejnych rugach polskich arcydzieł literackich z polskich szkół. Ta ostatnia, dotycząca ˝Konrada Wallenroda˝, ˝Pana Tadeusza˝ i Trylogii, wywołała już gromkie larum polskich patriotów. Gremialnie w obronie polskiej kultury i tożsamości narodowej i w obronie swoich wychowanków wystąpili poloniści, nauczyciele języka polskiego i literatury polskiej, ze wszystkich typów szkół. Im zatem z szacunku, w nagrodę i dla wspomożenia ducha zadedykujmy piękny i mądry wiersz śp. Andrzeja Waligórskiego pod tytułem ˝List w sprawie polonistów˝. ˝Polonista to nie zawód, lecz hobby,/Polonistą być - nie życzę nikomu./Polonista po godzinach nie dorobi,/Choćby zabrał robotę do domu./Polonista nie wędruje po mieszkaniach,/Nie odzywa się wchodząc ze dworu:/- Bardzo ładnie rozbieram zdania,/Czy jest jakieś stare zdanie do rozbioru?/Choćby szukał, racji i pretekstów/I tak zawsze pozostanie na uboczu./Mniej się ceni analizę tekstu/ Od banalnej analizy moczu.../Cera blada, na portkach łaty,/Rozmaite braki w kondycji,/Oświeceniem nie oświecisz sobie chaty,/Pozytywizm nie poprawi twojej pozycji./Poloniście sterczą chude żebra/jak sztachety mizernego płotu,/ Gdy się jeden raz u Zuzi rozebrał,/To się składał z orzeczenia i z podmiotu./A jak inny zleciał kiedyś z ławki,/ Bo był gapa wyjątkowa i niezguła,/To zostały zeń cztery przydawki,/Dwa zaimki i partykuła.../Polonista, niepoprawny romantyk,/Nie największym się cieszy mirem,/Ale ja mu - laury i akanty,/ (Dzwonek) Ale ja mu - kadzidło i mirrę!/Ale ja go całuję w ramię,/Ale ja go podziwiam i cenię,/A ty przed nim na kolana, chamie,/Cały w złocie i volkswagenie!/Bo jeżeli jesteś i ja jestem,/To dlatego, że stojący na warcie/ Polonista znużonym gestem/Karty książek wertował uparcie,/za kaizera i za Hitlera,/i za cara, i za innych carów paru,/I dlatego właśnie nie umiera/Coś ważnego, co nazywa się Naród./Więc zamieszczam na końcu listu/ja, satyryk, błazen i ladaco,/Zdanie proste: - Kocham polonistów! Rozwinięcie zdania:/ - ...bo jest za co!˝ Dziękuję uprzejmie.