PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jarosław Katulski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Chciałbym zacząć tak: Jako jeden z wielu lekarzy z oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia otrzymałem komplet umów do podpisania i do zwrotu do oddziału i jako jeden z większości lekarzy oczywiście nie podpisałem tej umowy, bo uważam, że nie po to zmienialiśmy ustawę, żeby teraz prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, były już prezes, sporządził nam takie zarządzenie, które z tą ustawą jest niezgodne. Zresztą dane, które otrzymaliśmy od pełniącego obowiązki prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, pokazują, że na dzień 11 czerwca nie jest tak dobrze, jak pan minister był łaskaw to przedstawić, bo są województwa, gdzie mniej niż 4% lekarzy podpisało te umowy, i to są duże województwa, a nie małe. Tak że jest niemożliwe, według danych na 11 czerwca publikowanych w oficjalnym dokumencie przez NFZ, żeby 30% umów zostało podpisanych. Uważam też, że to nie jest tak, że problem jest nieistotny, bo skala problemu jest mała. Otóż każdy pacjent ma prawo korzystać z opieki zdrowotnej tak, jak sobie życzy. Jeśli go stać na korzystanie z prywatnego gabinetu, to ma do tego prawo. Już pomijam fakt, że w ten sposób odciąża przeciążoną publiczną część opieki zdrowotnej i nie angażuje pieniędzy płatnika publicznego. Wydaje mi się, że to jednak jest poważny problem i pan doktor nauk medycznych Zbigniew Teter, który tę informację nam przesłał, jest chyba dzisiaj władny zmienić zarządzenie tak, żeby przed końcem czerwca, przed 30 czerwca lekarze mogli spokojnie podpisać takie umowy, które będą zgodne z duchem znowelizowanej przez nas - w grudniu jeszcze, przypominam - ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! W europejskim konsumenckim indeksie zdrowia, który jest międzynarodowym rankingiem badającym jakość usług, polski system ochrony zdrowia uznany jest za jeden z najgorszych w Europie, zajmuje przedostatnie miejsce. Chciałam zapytać, panie ministrze, jakie systemowe rozwiązania dotyczące kontroli jakości usług ochrony zdrowia wprowadzone są w związku z kończeniem właściwie tej reformy, która polega na urynkowieniu systemu? I pan, i ja dobrze wiemy, że w systemie niedoboru usług te mechanizmy rynkowe nie będą działały na rzecz poprawy jakości ochrony praw pacjenta. Zagregowana franszyza integralna nie uchroni też jakości usług ani praw pacjenta. To jest moje pierwsze pytanie. Jakie zatem mechanizmy państwo zamierzacie wprowadzić, aby podnosić jakość usług i zadbać o kontrolę jakości usług, bo takiej nie ma? Drugie moje pytanie dotyczy zmian w diagnozowaniu gruźlicy, jakie zamierza się wprowadzić w związku z sygnalizowanym wzrostem zachorowań na gruźlicę. Trzecie pytanie. W roku 2011 środowisko akademickie Warszawy, liczące ponad 100 tys. studentów, zostało w istocie pozbawione opieki medycznej. Pytałam o to już pół roku temu na posiedzeniu Komisji Zdrowia. Chciałam zapytać, co w tej sprawie ma do powiedzenia ministerstwo? Wreszcie wszyscy moi wyborcy pytają, jakie są rzeczywiste przyczyny odwołania prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W ostatnich latach zaobserwowaliśmy, że lawinowo narasta liczba procedur, które stosuje się w szpitalnictwie w postaci kodowej. Dlaczego liczba poszczególnych procedur nie jest płynna, w zależności od potrzeb, i dlaczego dyrektorzy szpitali z rocznym wyprzedzeniem muszą zgłaszać kogo i na co będą leczyć? Jeżeli jesteśmy już przy leczeniu szpitalnym, mam do pana ministra pytanie odnośnie do finansowania. Jak dowiaduję się, w ciągu dwóch lat, w latach 2009-2010, kontrakty wzrosły wartościowo o 4,2%, natomiast, jak się okazuje, 83% wpływów, jakie szpitale mają z Narodowego Funduszu Zdrowia, przeznacza się na wypłatę wynagrodzeń kontraktowych, i nie tylko, jak również na pokrycie wcześniejszych zobowiązań szpitali. Moje pytanie jest następujące: Kiedy nastąpi konkretny wzrost, aby zapewnić pełną płatność za procedurę medyczną? Kolejną rzecz, o jaką chciałem pana ministra zapytać. Na jakim etapie legislacyjnym jest projekt rozporządzenia o sposobie i trybie kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych i kiedy się ukaże? Wrócę jeszcze do mojego województwa, woj. podkarpackiego, gdzie oddział Narodowego Funduszu Zdrowia wprowadził dość dziwne kwalifikowanie pacjentów, jeżeli chodzi o przyznanie zaopatrzenia ortopedycznego. Zdarza się, że część pacjentów, która ma wypisany wniosek na zaopatrzenie, na dysfunkcję stałą, jest to sprzęt, można powiedzieć, droższy, cięższy, w granicach 800 zł, czyli chodzi tutaj o wózek inwalidzki, chodzi o dofinansowanie do materacy przeciwodleżynowych, jest kwalifikowana w taki sposób, że musi oczekiwać na zgodę tego funduszu przez około pół roku, od 4 do 6 miesięcy. Czy podjęto jakieś działania w tym temacie, aby wyeliminować takie postępowanie, jeżeli chodzi o podkarpacki Narodowy Fundusz Zdrowia? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Ministrze! Nie będę krytykować podkarpackiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, jako że od 2009 r., po zmianie algorytmu, są to większe pieniądze, ale jednak niektóre zaszłości pozostają. Skupię się na tym, co dzisiaj jest tematem pytań zadawanych panu ministrowi. Chciałabym jedno wyjaśnienie. Myślę, że warto odczarować ten strach, który był kiedyś w mediach i telewizji, związany z tym, iż brakuje leków na choroby onkologiczne. Komisja Zdrowia odbyła posiedzenie wyjazdowe w Centrum Onkologii w Bydgoszczy. Dyrektor tego ośrodka powiedział o dwóch sprawach ważnych dla nas wszystkich. To podmiot, który zawiera taki kontrakt, musi zapewnić sobie zawarcie umowy na dostarczenie leków tak, aby mógł leczyć swoich pacjentów. W tym ośrodku nigdy nie było takiego problemu, a zawsze podmiot, który leczy, jest przygotowany, zawiera przynajmniej średniookresową umowę, w tym przypadku trzyletnią. Chciałabym zatem, przechodząc do dzisiejszej debaty, zapytać pana ministra, chciałabym, żeby pan minister powiedział, jakie będą dodatkowe programy lekowe, poza dotychczas obowiązującymi, bo pan minister powiedział, że zostanie wprowadzonych pięć nowych programów lekowych; aby pacjenci wiedzieli. Drugie moje pytanie związane jest z podpisywaniem umów dotyczących wystawiania recept. Pan minister powiedział, iż jest to proces o zaawansowaniu powyżej 40%. Jak wygląda jego mapa? W związku z pytaniem pana posła Katulskiego, czy, i jak, w związku z uwagami przez niego podniesionymi, przewidywane jest wspólne uzgodnienie ministra zdrowia i prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (Dzwonek), aby te umowy były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, bo to jest rzeczą niezwykle istotną, ważną dla pacjentów? Myślę, że po części, bo na tej sali sami się katujemy, w dużej części za sytuację, jeżeli jest kolejka, czy za organizację pracy tam, gdzie są pieniądze na leczenie i zawarto kontrakty... Jednak chcielibyśmy, żeby nie wszystko spadało na ministra zdrowia. Te placówki również odpowiadają za to, jak wygląda kolejka, jak są przyjmowani pacjenci, za cały proces leczenia. To nie minister i nie my na tej trybunie leczymy, a dla pacjentów powinniśmy zrobić wszystko, aby to leczenie było w znośniejszych warunkach, aby zawsze robiono to z dużą troską. Ostatnie pytanie. Panie ministrze, ile wydajemy na leki i jak wygląda refundacja leków w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia na dzień dzisiejszy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jolanta Szczypińska
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To dowiedzieliśmy się, że tak naprawdę Ministerstwo Zdrowia nie odpowiada za sytuację polskiego pacjenta, a przede wszystkim za sytuację pacjenta chorego onkologicznie, i to jest chyba odpowiedź dzisiejszej debaty. Mam pytanie. To, że sytuacja polskich pacjentów jest dramatyczna, to chyba każdy wie i nikt uczciwy temu nie zaprzeczy, ale sytuacja pacjentów onkologicznie chorych jest naprawdę tragiczna i dlatego w imieniu tych pacjentów, bo również do nich należę, apeluję do pana ministra o podjęcie natychmiastowych działań, niechowanie głowy w piasek, jak jest w pana zwyczaju i w zwyczaju tego rządu, i podjęcie takich działań, aby ten koszmar w szpitalach już się skończył. Panie ministrze, zresztą zwykle nieobecny, dzisiaj również, czy podjął pan jakiekolwiek działania w związku z sytuacją szpitali, np. w województwie pomorskim, bo urzędnicy Ministerstwa Zdrowia zostali o niej już dawno poinformowani, którym zabrakło leków dla chorych onkologicznie? Przypomnę, że również w słupskim szpitalu i gdańskiej klinice hematologii kończą się, to informacja z 29 maja, zapasy dwóch podstawowych leków onkologicznych, Alkeranu i Leukeranu, podstawowych w leczeniu przewlekłych form białaczki i szpiczaka. Gdy ich zabraknie, pacjentom, którzy je przyjmowali, grozi śmierć, przecież to jest oczywiste. Czy to oni mają zapłacić swoim życiem za to, że Ministerstwo Zdrowia nie wpisało tych leków na listę leków refundowanych, bo zabrakło wyobraźni? Panie Ministrze! Pod koniec maja w oddziale wewnętrznym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Słupsku, gdzie leczone są poważne schorzenia hematologiczne, były tylko dwa ostatnie opakowania Alkeranu i jedno już napoczęte opakowanie Leukeranu. Lekarze hematolodzy wprost wypowiadają się, że jest to skandal i nigdy z tak dramatyczną sytuacją się nie spotkali. To nie są żadne wyszukane specyfiki, ale dobre, skuteczne leki, które przedłużają pacjentom życie przynajmniej o kilka lat, dają nadzieję na doczekanie przeszczepu, stosowane są ambulatoryjnie... (Dzwonek) Już kończę. ...i dzięki nim pacjenci mogą w miarę normalnie funkcjonować w domu na co dzień. Tych leków brakuje nawet w klinice hematologii w Gdańsku, która zajmuje się leczeniem ostrych białaczek szpikowych i przeszczepami szpiku. Zostały tam dosłownie resztki tych leków, o czym informował już konsultant do spraw hematologii w województwie pomorskim. Leków brakuje również w największych ośrodkach onkologicznych, np. w przypadku Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Te leki kończą się w całej Polsce, a procedura wpisania ich na listę leków refundowanych trwa bardzo długo, zbyt długo dla pacjentów chorych onkologicznie, to po prostu oznacza dla nich wyrok śmierci. Panie ministrze, to pana resort odpowiada za to, że pacjenci po prostu nie doczekają już na kolejną listę leków refundowanych. Czy ma pan tego świadomość? (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Sztolcman
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nie tak dawno mieliśmy do czynienia z doniesieniami medialnymi, ale też z dramatycznymi apelami opozycji, że zabraknie leków onkologicznych, że pacjenci chorzy onkologicznie wręcz będą umierali pod drzwiami szpitali. Te doniesienia oczywiście nie miały wiele wspólnego z rzeczywistością i opozycji zależało tylko na dramatyczności, na podniesieniu dramatyczności tych doniesień. Wiem, że ta sytuacja jest wyjaśniona, ministerstwo podjęło stosowne kroki. Prosiłbym ewentualnie o informacje, na jakim to jest etapie i ilu to dotyczyło przypadków. Wiem, że to były pojedyncze przypadki związane głównie z niepublicznymi zakładami opieki zdrowotnej i wynikało to po prostu - nazwijmy to - z nieudolności zarządzających tymi zakładami. Pytam o to dlatego, że w tej chwili mamy, no ja mam poczucie deża wu... (Głos z sali: Déj? vu.) Déj? vu, bardzo dziękuję. Mamy teraz podobną sytuację, za pomocą głosów opozycji, niektórych ekspertów ponownie próbuje się rysować wręcz dramatyczny obraz polskiej onkologii. Boję się, że za chwilę znowu usłyszymy, że pacjenci będą umierać pod drzwiami. (Gwar na sali) (Poseł Tomasz Latos: Zadzwoń do szpitala.) Panie ministrze, ja bardzo proszę, żeby pan uspokoił, nie mnie, bo jestem spokojny, ale przede wszystkim pacjentów i opozycję, że żaden pacjent leczony onkologicznie, czy to w programach terapeutycznych czy terapią niestandardową, z dniem 1 lipca tej możliwości nie utraci. Dziękuję.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Dwie kwestie. W odpowiedzi na pytania w swojej pierwszej wypowiedzi wyraźnie poinformował pan opinię publiczną, że jest pan w zasadzie bezradny, a wszystko, co złe, to Narodowy Fundusz Zdrowia. Chciałbym przypomnieć, że to minister zdrowia odpowiada konstytucyjnie za zdrowie Polaków, i w związku z tym jakaś odpowiedzialność jednak na panu ciąży. Informował nas pan tutaj, że nie ma problemów z tymi programami lekowymi, one są rozwiązywane, a przecież zawsze było tak, że nawet po terminie były kontraktowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Panie ministrze, niech pan się postawi w sytuacji pacjenta, którego pod koniec czerwca poinformują, że nie jest on objęty programem lekowym i że dotychczasowa terapia zostanie przerwana. Pan poseł Latos mówił o jednej z chorób, że na 450 pacjentów według warunków, które sformułował NFZ, tą terapią lekową może być objętych 2 pacjentów. Co w takim ma zrobić razie tych 448? Zaleca pan spokój, że być może za parę miesięcy dojdziemy do tego, że i oni zostaną tym objęci. Panie ministrze, chodzi o zdrowie i życie ludzi, nie można tak do tego podchodzić. Druga rzecz, związana z tymi umowami refundacyjnymi. Pan ni mniej, ni więcej, tylko poinformował nas o tym, że resort zdrowia chciał realizować ustawę, a prezes był innego zdania i w związku z tym na razie stanęło na decyzji prezesa. Zobaczymy, jak to będzie, jak rozumiem, po wyborze nowego prezesa. Panie ministrze, odnoszę wrażenie, że państwo konsekwentnie, od momentu kiedy zaczęła się ta druga kadencja, rękami lekarzy chcecie ograniczyć wydatki refundacyjne na leki. Czyli chcecie w ten sposób doprowadzić do tego, żeby to lekarze oszczędzali na refundacji, czyli mówiąc inaczej przerzucali ciężar leczenia na pacjentów, ich kieszenie. (Dzwonek) Z uporem godnym lepszej sprawy państwo to kontynuujecie. Ustawa została zmieniona pod tym względem pod presją opinii publicznej, ale teraz NFZ robi swoje. Mam nadzieję, że doprowadzimy do tego, że na tej sali odbędzie się na ten temat poważna debata, żeby pokazać, jak wyglądały wydatki refundacyjne w NFZ za I połowę tego roku. Śmiem twierdzić, że 400 mln zł więcej, które mają zapłacić za leki, co było przewidywane jeszcze na początku tego roku, to będzie znacznie większa kwota. I tak już wydatki refundacyjne w Polsce są na najwyższym poziomie w Europie. Państwo tymi dodatkowymi decyzjami i nicnierobieniem chcecie doprowadzić do tego, żeby rzeczywiście pacjenci przeznaczali na leki jeszcze więcej niż do tej pory. Panie ministrze, ta bezradność jest zadziwiająca. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jadwiga Wiśniewska
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Sytuacja w polskiej służbie zdrowia jest bardzo zła. Wśród 34 państw europejskich poddanych ocenie w rankingu systemów zdrowotnych przeprowadzonych przez Europejski Konsumencki Indeks Zdrowia Polska zajęła bardzo słabe 27. miejsce. I to są fakty, a nie polityka czy populizm. W kolejkach do specjalistów czeka się miesiącami, a nawet latami, a zdarza się również, że pacjenci czekają w długich kolejkach nawet po receptę. Fatalnie wygląda również dostęp do leków, w tym eksperymentalnych terapii nowotworowych. Sytuacja osób chorych na raka w Polsce jest dramatyczna. Pacjenci muszą zmierzyć się z wciąż pogarszającym dostępem do leczenia, brakiem programów terapeutycznych, nieustannymi problemami z listą leków refundowanych czy też szokującym w ostatnim czasie niedoborem tzw. cytostatyków. Niezadowalający jest również dostęp do bezpłatnych badań profilaktycznych. Narodowy Fundusz Zdrowia obniżył również fundusze na opiekę paliatywną dla chorych w stanie terminalnym. W Polsce 2,5 mln osób choruje na cukrzycę i Polska jest, proszę państwa, jedynym krajem w Unii Europejskiej, w której nie refunduje się podstawowego leku, czyli długo działających insulin analogowych. Zła sytuacja jest również w przypadku ludzi chorujących na łuszczycę. Brakuje krajowego programu leczenia łuszczycy, na którą choruje ponad milion osób. Pomimo składanych w ubiegłym roku przez byłą minister zdrowia panią Ewę Kopacz obietnic program leczenia łuszczycy plackowatej lekami biologicznymi nie został podpisany. Dodatkowo pojawia się w ostatnim czasie problem z wprowadzeniem nowych programów lekowych. Moi wyborcy pytają, panie ministrze, kiedy wreszcie w Polsce poprawi się jakość i dostęp do usług medycznych. (Dzwonek) Kiedy wreszcie chorzy na cukrzycę, łuszczycę, stwardnienie rozsiane, nowotwory będą mieli dostęp do nowoczesnych metod leczenia? Rządzicie państwo ponad 5 lat. Proszę powiedzieć, jak w ciągu tych 5 lat poprawił się dostęp do usług medycznych w Polsce. I niestety prawdą jest, że ludzie w kolejkach umierają, czekając na poradę lekarza onkologa. (Oklaski) (Poseł Krystyna Skowrońska: Nieprawda, pani poseł kłamie.)
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W związku z tym, że pojawiły się informacje, panie ministrze, że leki sprowadzone ostatnio do kraju po wycofaniu się jednej z firm farmaceutycznych w ramach tzw. importu docelowego są wielokrotnie droższe, ich ceny są wyższe od cen dotychczas obowiązujących w kraju. Czy w ministerstwie są prowadzone prace nad rozwiązaniem tego problemu? Drugie pytanie. W jakich sytuacjach leki, które znajdują się na liście w obwieszczeniu Ministerstwa Zdrowia i zostały dopuszczone do obrotu określoną decyzją refundacyjną, tzn. mają cenę maksymalną, mogą być finansowane w ramach tzw. importu docelowego? Trzecie pytanie, również dotyczące onkologii. Rekonstrukcja piersi, niezależnie od tego, czy dotyczy to rekonstrukcji jednej, czy dwóch piersi, wyceniona jest jako jedna procedura. Czy istnieje możliwość rozważenia, aby w sytuacjach wyjątkowych, które się zdarzają, kiedy wymagana jest rekonstrukcja dwóch piersi naraz, można było tę procedurę wycenić nieco wyżej niż rekonstrukcję jednej piersi? Szpitale nie chcą bowiem wykonywać tego zabiegu, tylko rozkładają go na dwa etapy, co naprawdę jest dla niektórych pacjentek bardzo uciążliwe. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Polska służba zdrowia jest na 27. miejscu wśród 34 europejskich systemów zdrowotnych ujętych w corocznym rankingu Europejskiego Konsumenckiego Indeksu Zdrowia. Polska zdecydowanie potrzebuje gruntownej reformy służby zdrowia. Wśród koniecznych zmian wskazuje się reformę systemu ubezpieczeń oraz zaradzenie deficytowi nowoczesnych leków. Najgorzej Polska wypadła w kategoriach: czas oczekiwania na leczenie oraz dostęp do leków, w tym do eksperymentalnych terapii nowotworowych, czy leków stosowanych w leczeniu schizofrenii i choroby Alzheimera. W raporcie określa się, że niektóre systemy opieki zdrowotnej w Europie Środkowo-Wschodniej, szczególnie w Czechach i na Słowacji, radzą sobie zaskakująco dobrze, biorąc pod uwagę, że wydatki na ochronę zdrowia w przeliczeniu na jednego mieszkańca są tam znacznie niższe niż w krajach Europy Zachodniej. Niestety Polski to nie dotyczy. Dlaczego zatem, mimo że Ministerstwo Zdrowia otrzymuje coraz większe środki finansowe, to jakość usług wciąż pozostaje na fatalnym poziomie? Jakie decyzje, które zostały podjęte w ostatnich latach, spowodowały zapaść w systemie ochrony zdrowia? Następna sprawa. Dlaczego w aktualnym zarządzeniu prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia znowu znalazły się zapisy o karach dla lekarzy, które w styczniu usunięto z ustawy refundacyjnej? Czy takie działania są zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej? Jacek Paszkiewicz spisał nieomal słowo w słowo cały ust. 8 art. 48 ustawy refundacyjnej dotyczący kar dla lekarzy, który parlament usunął z niej po to właśnie, by NFZ nie mógł ich nakładać na medyków. (Dzwonek) Oburzone tym są nie tylko organizacje lekarskie, ale też konstytucjonaliści, którzy twierdzą, że prezes Narodowego Funduszu nie ma prawa wydawać aktów normatywnych, a takim jest wprowadzenie zapisu o karach do umowy. Skoro parlament nie chciał tych kar, nikt poza nim nie może ich nałożyć. Bardzo żałuję, że zabrakło mi czasu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przysłuchując się tej debacie, wynotowałem trzy postawione tezy, moim zdaniem fałszywe, m.in. o tym, że rynkowość w systemie ochrony zdrowia jest szkodliwa, o tym, że sytuacja polskiego pacjenta jest dramatyczna i że brak jest leków w szpitalach, a także o tym, że rękoma lekarzy realizuje się ustawę refundacyjną i zmniejsza się nakłady środków publicznych na refundację. Oczywiście to są, tak jak powiedziałem, fałszywe tezy. Jeśli bowiem nie wprowadzać rynkowości w ochronie zdrowia, to co? Dalej godzić się z tym, tak jak w ciągu ostatnich 20 lat, że na oddłużenie bądź restrukturyzację poszło ponad 20 mld zł ze środków publicznych, z budżetu państwa? I dalej mamy to finansować? Przecież 20 mld zł to jest 1/3 wydatków Narodowego Funduszu Zdrowia na leczenie. Rzeczywiście szkoda byłoby tych pieniędzy. Tak więc ta teza jest, moim zdaniem, fałszywa. Mechanizmy rynkowe powinny być wdrażane także w ochronie zdrowia. Kolejna sprawa, stan ochrony zdrowia i usług medycznych. Otóż, na przestrzeni ostatnich 20 lat zaszły zdecydowane zmiany i w onkologii, i w kardiologii, i w wielu różnych innych dziedzinach. Tylko w ciągu ostatnich 7-8 lat nakłady na ochronę zdrowia w NFZ zwiększyły się dwukrotnie i łącznie z wydatkami budżetowymi wynoszą 70 mld rocznie. W porównaniu do budżetu państwa, 300 mld wydatków, to naprawdę nie są małe środki. Kolejna teza, która również się pojawiła, formułowana przez izby lekarskie, otóż że pacjenci przed 1 lipca powinni jak najszybciej wykupić na zapas leki refundowane, bo lekarze stracą prawo do wypisywania recept na te leki. Oczywiście, że nie stracą prawa, bo lekarze ubezpieczenia zdrowotnego nie są obciążani tymi karami, o których tutaj mówimy, i ta skala jest naprawdę niewielka, tak jak mówił pan minister. Jednak rzeczywiście warto zastanowić się nad tym (Dzwonek), czy nowelizacja ustawy refundacyjnej rzeczywiście nie wprowadziła zniesienia tych kar także dla lekarzy, którzy wypisują leki w gabinetach prywatnych, czy dla siebie, czy dla rodziny. Ta kwestia wymaga uregulowania. Konstytucjonaliści twierdzą, że prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie ma takich uprawnień stanowiących, aby te kary wprowadzać. I jeszcze jedna kwestia. Otóż w przypadku chemioterapii brak jest pozwoleń na dopuszczenie do obrotu na terenie Rzeczypospolitej leków zawierających 10 substancji, jak tu wyczytałem. Chciałbym zapytać pana ministra, z czego to wynika. Czy z braku wniosków, czy z jakichś przewlekłych procedur? Czy w najbliższym czasie ta sytuacja może się zmienić? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Jaworski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie mogę zgodzić się z moim przedmówcą, dlatego że rzeczywiście sytuacja w służbie zdrowia jest fatalna, panie pośle, fatalna jest także sytuacja, jeżeli chodzi o leki. Być może rzeczywiście lekarze mają rację, mówiąc pacjentom, że powinni wykupywać leki na zapas, ponieważ one ciągle drożeją, a pacjenci mają coraz większe problemy z ich wykupieniem. Ja ograniczę się tylko do jednego konkretnego przykładu. W Polsce jest około 400 tys. osób chorych na padaczkę. Wiele z tych osób jest chorych na padaczkę lekooporną. Mają one największy problem z dostaniem pracy. Trudno jest znaleźć pracodawcę, który chce zatrudnić tego typu osobę. Mamy taką sytuację, że jeszcze w zeszłym roku podstawowy zestaw leków można było kupić dla takiego chorego właściwie za kilka złotych, a w tym roku co kwartał, co kilka miesięcy te leki drożały. Dzisiaj podstawowe leki, Keppra, Topamax, potrzebne do leczenia tych ludzi, kosztują ponad 230 zł miesięcznie. Jeżeli mamy w tej chwili zapowiedzi, że te leki będą jeszcze droższe od 1 lipca, to pytam, skąd ci ludzie mają mieć pieniądze, aby te leki kupować. W jaki sposób mamy tych ludzi leczyć? I to jest problem. To jest jeden z konkretnych przykładów problemu chorej służby zdrowia w Polsce i problemu pacjentów w naszej ojczyźnie. Dziękuję. (Oklaski)