PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Moje pytania będą dotyczyły dwóch kwestii. Pierwsza kwestia jest związana z programem wspierania jednostek samorządu terytorialnego w budowaniu lokalnego systemu opieki nad dzieckiem i rodziną. Taki program powstał w 2006 r., za rządów Jarosława Kaczyńskiego, gdy był on premierem. Program był kontynuowany w 2011 r. Mam pytanie: Jak jest realizowany ten program, m.in. w zakresie wspierania rozwoju rodziny i pieczy zastępczej. Takie programy są wdrażane w różnych samorządach. Tutaj ważne jest współdziałanie pomiędzy resortem polityki społecznej ai resortem zdrowia, bo słyszymy wiele głosów o braku współdziałania pomiędzy ochroną zdrowia a polityką społeczną. Ten program obejmował taką korelację, którą można było wdrażać. I druga kwestia. Korzystając z obecności pani minister Seredyn chcę zadać pytanie dotyczące opiekunów osób niepełnosprawnych, zarówno dzieci, jak i dorosłych. Ta kwestia w dalszym ciągu jest nierozwiązana. Przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego dla opiekunów osób dorosłych w kwocie 520 zł i jeszcze wprowadzenie kryterium dochodowego powoduje, że te osoby nie mogą skorzystać z takiej opieki. Przypominam, że opiekunowie muszą zrezygnować z pracy lub jej nie podejmować. Lepszym rozwiązaniem byłoby przyznawanie specjalnego zasiłku opiekuńczego czy przywrócenie świadczenia pielęgnacyjnego, a nie oddawanie takiej osoby do domu pomocy społecznej. Koszt utrzymania takiej osoby przekracza niejednokrotnie kwotę 3 tys. zł. Co dalej się dzieje z tą sprawą? Były zgłaszane różne propozycje, miało to być rozwiązane systemowo, do dzisiaj nie jest. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Lenz
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Zgłosiłem się do zadania tylko jednego pytania, ale zasadniczego i ważnego, dotyczącego dzieci w szkołach. W jaki sposób możemy zapewnić to, aby dzieci w polskich szkołach miały ciepły posiłek? Jak wiemy, rząd robi wiele w tej sprawie, aby pomóc, aby wesprzeć w trudnej sytuacji także rodziny, które nie dają sobie rady z tym problemem na co dzień. Chciałbym zapytać o jedną zasadniczą rzecz. Czy w przypadku, gdy nauczyciel bądź dyrektor, bądź pedagog w szkole stwierdzi, że dziecko przyszło do szkoły niekoniecznie wyposażone w kanapkę, niekoniecznie rodzice odpowiednio się nim zaopiekowali, zadbali o to, żeby dziecko miało ciepły posiłek w czasie śniadania, dyrektor, szkoła albo pedagog może podjąć decyzję, że dziecko, które nie znajduje się pod opieką społeczną, to znaczy nie jest pod opieką ośrodka pomocy społecznej, może otrzymać ekstraposiłek w szkole decyzją dyrektora, decyzją nauczyciela? Wtedy takie dziecko rzeczywiście może otrzymać pomoc, która jest niezbędna w sytuacji, w której w sposób niespodziewany nie zostało wyposażone w drugie śniadanie bądź nie otrzymało śniadania w domu. To jest bardzo ważna rzecz i chciałbym się dowiedzieć, czy rząd przewiduje taką możliwość. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ważnym zadaniem państwa jest jego troska o ludzi starszych w ramach polityki senioralnej. Z opracowania na temat sytuacji osób starszych w Polsce przygotowanego przez prof. Piotra Błędowskiego z Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych SGH wynika, że sytuacja życiowa ludzi starszych ulega szybkiemu pogorszeniu po 80. roku życia. Dlatego podkreślono w tym opracowaniu konieczność rozszerzenia zakresu świadczeń o charakterze profilaktycznym i przygotowanie do starości. Podkreślono konieczność zapewnienia osobom starszym silniejszej pozycji na rynku pracy, środków na wszechstronną opiekę zdrowotną nad seniorami, świadczeń opiekuńczych oraz prowadzenia przez państwo i samorząd terytorialny zdefiniowanej polityki wobec procesu starzenia się osób starszych. W założeniach zawartych w ˝Rządowym programie na rzecz aktywności społecznej osób starszych˝ jest mowa o wspieraniu i rozwoju poradni opieki geriatrycznej. Jednocześnie według Najwyższej Izby Kontroli problemem w Polsce jest brak geriatrów i pielęgniarek o profilu geriatrycznym. Według prof. Tomasza Grodzickiego, krajowego konsultanta do spraw geriatrii, rolą geriatrii jest skoordynowanie opieki i leczenia całościowego, a w Polsce takiego systemu do tej pory nie ma. W Polsce jest około 300 geriatrów, z których część nie pracuje w zawodzie, bo im się to po prostu nie opłaca. Dlatego zwracam się z pytaniem do rządu. Czy Ministerstwo Zdrowia podejmuje działania skoordynowane z wyższymi uczelniami medycznymi w celu poprawy stanu geriatrii w Polsce, w tym zwiększenia liczby kształconych geriatrów? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ja również chciałbym rozpocząć moją wypowiedź od zadania pytania. Jakie działania podejmuje rząd w celu zwiększenia dostępności miejsc w instytucjach opieki nad dziećmi w wieku do lat trzech? Chciałbym również zapytać, jakie kwoty zostały zaplanowane w programie ˝Maluch˝ edycja 2015, a przede wszystkim jak wygląda jego realizacja, na ile cieszy się on powodzeniem, jeśli chodzi o liczbę zgłoszonych wniosków. Są miejscowości i miasta, z reguły te mniejsze, które mają miejsca w przedszkolach, a nie posiadają żłobka. W związku z tym zwracają się do Ministerstwa Edukacji Narodowej o wyrażenie zgody na eksperyment pedagogiczny pod nazwą ˝Od malucha do zucha˝. Te programy są z reguły planowane na 3-4 lata i są kierowane do dzieci w wieku od 2 do 3 lat. Wiem, iż zgodę na takie eksperymenty uzyskują. Chciałbym w związku z tym zapytać, czy w tym zakresie jest jakaś koordynacja tego programu, czy jest wiedza, ile dzięki temu pozyskuje się w skali kraju dodatkowych miejsc opieki i na jakich zasadach takie projekty są finansowane. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Zacznę od słów podziękowania, szczególnie za tę kompleksowość, o której pani mówiła na wstępie, co prawda tylko w imieniu swojego resortu, ale zwracając uwagę także na zaangażowanie innych, czyli Ministerstwa Finansów, Ministerstwa Edukacji Narodowej, a także wszystkich innych w możliwym zakresie. Co prawda powiedziała pani na wstępie przede wszystkim o dzieciach, ale rozumiem, że w dalszej części powie pani trochę więcej o polityce wobec osób starszych, również dzięki pytaniom, które zadamy. Moje także będzie dotyczyło osób starszych, a szczególnie programu aktywizacji osób starszych, owego programu ASOS, o którym tyle tu mówiono. Jako że program ten realizowany jest już od 2012 r. czy 2013 r., chcę zapytać o to, co z niego wynika. Chciałbym też podzielić się pewną obawą, chodzi o to, czy czasem nie petryfikuje on pewnych zaszłości, pewnych uwarunkowań, bo beneficjentami owego programu aktywizacji społecznej osób starszych są przede wszystkim mieszkańcy województw: mazowieckiego, małopolskiego, dolnośląskiego, śląskiego, wielkopolskiego, do tego pomorskie tu się z lubelskim ostatnio wymieniło, a najmniej z tego programu korzystają, najmniej jest ofert i środków kierowanych do województw: opolskiego, świętokrzyskiego, lubuskiego, podlaskiego, kujawsko-pomorskiego i zachodnio-pomorskiego, z którego jestem. Chciałbym zapytać o to, czy nie niepokoi to państwa w kontekście pewnej zasady, konstytucyjnej zasady równomiernego rozwoju? Chciałbym na koniec już poprosić o wsparcie, być może pewną zmianę kryteriów programu ASOS, które warto przemyśleć, kryteriów udzielania tych dotacji na projekty z takich miast, w których jedynym uniwersytetem jest Uniwersytet Trzeciego Wieku, takich miast jak: Wałcz, Szczecinek - tam, w zachodniopomorskim najdłużej działa taki uniwersytet, już od 15 lat - czy nawet Borne Sulinowo, kilkutysięczne miasto, gdzie założono Uniwersytet Trzeciego Wieku. Tam po prostu trudniej pisać takie ambitne projekty, jakie piszą w Warszawie czy w Krakowie. Może zatem warto to uwzględnić w kryteriach? Dziękuję bardzo.
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Postępujący proces starzenia się polskiego społeczeństwa wymaga różnorodnych działań wielu instytucji państwowych, samorządowych i pozarządowych. Ze starością związana jest mniej lub bardziej nasilona niesamodzielność. Większość osób starszych ma zapewnioną opiekę w warunkach domowych przez najbliższą rodzinę, jednak rodzina, najbliżsi najczęściej są czynni zawodowo i wymagają wsparcia w tej opiece, wsparcia państwa. Taką formą pomocy mogą być m.in. dzienne domy pomocy medycznej, zapewniające osobom starszym i niedołężnym stosowną fachową opiekę lekarską, pielęgniarską i wszechstronną rehabilitację. W trakcie realizacji jest właśnie program pilotażowy Ministerstwa Zdrowia, wątpliwości jednak budzi zbyt mała liczba tych domów oraz sposób ich finansowania. Mam pytanie. Czy nie byłoby zasadne tworzenie domów pomocy medycznej w tych ośrodkach, w których istnieją już podmioty świadczące usługi medyczne i opiekuńcze dla seniorów, takie jak oddział geriatryczny, zakład opiekuńczo-leczniczy, dom opieki społecznej, poradnia geriatryczna? Ale przede wszystkim pragnę zapytać, w jaki sposób będzie zapewnione finansowanie dziennych domów pomocy medycznej przez cały okres pilotażowy. Jeszcze jeden bardzo ważny problem, podnoszony tu już przez pana posła Szlachtę, to liczba lekarzy geriatrów. Jest ich coraz mniej. Ja jestem z Gorlic, ja mam to szczęście, że u nas w szpitalu publicznym jest oddział geriatryczny i to nawet bardzo wysoko oceniany w różnych rankingach. Ale nie wszystkie osoby starsze mają takie szczęście, że w ich powiatach są oddziały geriatryczne czy w ogóle lekarze geriatrzy (Dzwonek), którzy specjalizują się w leczeniu osób starszych, a jest to specyficzna dziedzina. Dziękuję bardzo.
Mówca: Magdalena Gąsior-Marek
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Pani Minister! Wysoka Izbo! W ciągu ostatnich 4 lat, jeżeli chodzi o szeroko pojętą politykę prorodzinną i wsparcie rodziny, dokonano bardzo dużo, mam na myśli nie tylko zmiany legislacyjne, ale też instrumenty przekazane zarówno samorządom, jak i różnym instytucjom, rodzicom, które to podmioty mogą z nich skorzystać. To są np. urlopy rodzicielskie, z których mogą skorzystać zarówno mama, jak i tata, to są urlopy ojcowskie, to jest świadczenie rodzicielskie, które ostatnio wprowadziliśmy, to także wprowadzona w 2013 r. możliwość opłacania ubezpieczenia za osoby przebywające na urlopie wychowawczym, które wcześniej takiego ubezpieczenia nie miały, to także Karta Dużej Rodziny, to także przedszkole za złotówkę, to także szeroko pojęta ulga prorodzinna na dzieci w corocznym rozliczeniu. Te wszystkie działania wpisują się w politykę prorodzinną oraz wsparcie polskiej rodziny. Ja w swojej wypowiedzi chciałabym się skoncentrować na seniorach, ponieważ uważam, że te instrumenty, o których mówimy, i to wsparcie przyczyniają się do tworzenia jak najwyższych standardów, jeżeli chodzi o prowadzenie polityki prorodzinnej. Został zainaugurowany i wprowadzony program ˝Senior-WIGOR˝, który wspiera naszych seniorów. Chciałabym zapytać o zainteresowanie samorządów tym programem. Istnieją też inne formy wsparcia, jeżeli chodzi o seniorów, takie jak domy pomocy społecznej, dzienne domy pomocy społecznej, możliwa jest także pomoc i opieka domowa. Pani minister, chciałabym zapytać o statystyki Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Jak wielu seniorów korzysta z tych różnych form pomocy? Gdzie w ostatnim czasie odnotowano największy wzrost zapotrzebowania na którąś z tych form? Czy dostęp seniorów do usług opiekuńczych jest taki sam w dużych miastach i w mniejszych miejscowościach? (Dzwonek) Jeżeli dzisiaj pani minister nie ma przy sobie tych danych, to jak najbardziej poprosiłabym o przekazanie ich na piśmie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. W wyniku zmian w strukturze demograficznej w dosyć dużym tempie rośnie udział osób starszych w Polsce w całej populacji, np. w 1988 r. ludność w wieku 60 lat i więcej stanowiła 14,5%, w tej chwili przekracza 20%, i ta tendencja będzie się utrzymywać. Chciałabym zapytać: Czy rząd, monitorując ten problem, analizuje sytuację osób starszych na terenach wiejskich? Udział osób starszych na terenach wiejskich w stosunku do młodych czy całej populacji jest również bardzo wysoki, a środowisko to ma swoją specyfikę - są tam gorsze warunki, jeśli chodzi o dostęp do usług opiekuńczych, wychowawczych, rehabilitacyjnych czy w ogóle medycznych, gorsza jest opieka socjalna. 40% społeczeństwa mieszka na wsi, a z tego aż ok. 60% żyje poniżej minimum socjalnego. Środowisko ludzi starszych na terenach wiejskich ma więc specyficzne cechy. Czy wobec tego rząd przeprowadza jakąkolwiek analizę, podejmuje jakiekolwiek działania wobec tej grupy społecznej, aby - mówiąc krótko - w tym środowisku życie na starość było także godne? Z przykrością stwierdzam, że bardzo dokładnie analizowałam założenia długofalowej polityki senioralnej na lata 2014-2020, a także ostatni komisyjny projekt ustawy o osobach starszych i naprawdę nie zauważyłam, żeby zarówno w programie, jak i w proponowanych rozwiązaniach dotyczących osób starszych na terenach wiejskich przewidziano jakąkolwiek analizę sytuacji i podjęcie działań. Dziękuję.
Mówca: Ewa Wolak
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! 1 stycznia 2016 r. wejdzie w życie ustawa o świadczeniach rodzinnych. Zmiany mają przyczynić się do usprawnienia procesu wnioskowania i przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podnoszenia jakości działań w przypadku orzekania o niepełnosprawności. Ważne jest, że na przyszły rok - 2016 r. - zabezpieczono na świadczenia rodzinne ponad 1 mld zł. Pani minister, mam pytanie: Jakie działania zamierza podjąć rząd w celu zwiększenia dostępności świadczeń dla rodzin o najniższych dochodach?
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Dyskutujemy o polityce wobec osób najmłodszych i starszych, które już są w drugiej części swego życia. Jest oczywiste, że właśnie te grupy są najbardziej zagrożone ubóstwem, wykluczeniem społecznym. Według danych, które ostatnio były publikowane, w 2014 r. 2,8 mln Polaków żyło w skrajnym ubóstwie. Przede wszystkim dotyka to ludzi starszych i ludzi najmłodszych. Jest też widoczny bardzo wyraźny podział geograficzny. Niestety od lat, jeżeli chodzi o wskaźniki ubóstwa, biedy, bezrobocia, zaniedbania, wschodnia Polska nadal jest w czołówce. Mało tego, województwo warmińsko-mazurskie od lat pełni rolę smutnego lidera. 14,8% osób w województwie warmińsko-mazurskim żyje w ubóstwie. To jest trzy razy więcej niż w województwie śląskim. Oczywiście to źle, że w województwie śląskim również są takie osoby, niemniej jednak ten rozdźwięk, ta trzykrotna różnica jest absolutnie nie do przyjęcia. Jeżeli spojrzymy jeszcze na dane, które dotyczą dostępu do usług, np. dostępu do lekarzy specjalistów, wykupywania lekarstw, dostępu do stomatologów, korzystania ze szpitali, poddawania się zaplanowanym zabiegom operacyjnym, to województwa wschodniej Polski są zawsze na szarym końcu rankingu, zawsze zajmują miejsca 14., 15., 16. Pani Minister! Czy stan, który się z roku na rok pogłębia, jest akceptowany przez rząd? Czy w związku z tym są podejmowane (Dzwonek) skuteczne środki, aby temu rosnącemu rozziewowi zapobiec? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Nie tyle chciałbym zadać pytanie, co zwrócić uwagę na pewien problem do rozważenia w dalszych pracach. Bardzo często media donoszą o różnych sytuacjach, które spotykają osoby starsze. Te osoby są naciągane za pomocą różnego rodzaju sposobów, np. na wnuczka czy na policjanta, czy też bardzo często przez różnego rodzaju, w cudzysłowie, firmy, które podsuwają jakieś oświadczenia, dążą do zawarcia umowy, co potem skutkuje tym, że ta osoba pozbawiana jest majątku. Sprawa bezpieczeństwa materialnego i finansowego jest więc niezwykle ważna. Oczywiście dopóki osoba jest w pełni świadoma i sprawna intelektualnie, to jakoś sobie radzi, chociaż szczególnie często osoby samotne są skłonne do ulegania takim działaniom, kiedy ktoś przychodzi z ofertą, deklarując fałszywą pomoc. Czy nie należałoby pomyśleć nad jakimś rozwiązaniem prawnym, które doprowadziłoby do tego, żeby osoby, które w pewnym momencie mają znacznie mniejszą sprawność intelektualną czy psychiczną, mogły jeszcze w stanie pełnej sprawności ustanawiać kogoś w rodzaju swojego pełnomocnika? W tym późniejszy czasie, gdyby ta osoba podpisała fałszywą umowę, to ta umowa mogłaby być z mocy prawa nieważna. To byłoby coś w rodzaju (Dzwonek) zabezpieczenia prewencyjnego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marcin Duszek
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! W kontekście dzisiejszej informacji bieżącej nasuwa się szereg pytań, które kieruję do pani minister. Co mam odpowiadać mieszkańcom mojego regionu, którzy na lodówce lub szafce każdego miesiąca zbierają recepty, których nie mają za co wykupić w aptekach? Co mam odpowiadać starszym ludziom, którzy po przeszło 40 latach pracy w wolnej Polsce otrzymują 1000-1100 zł miesięcznie na swoje wegetowanie, bo po opłaceniu wody, telefonu, prądu, mieszkania, często pieluch, gazu i najtańszego abonamentu trudno ich życie nazwać życiem. To jest wegetacja i dramat. Po odjęciu tych wydatków pozostaje im na żywność w ich starym, cienkim i zniszczonym portfelu maksymalnie 300 zł. Czy według pani minister dużo żywności można kupić za 300 zł? Czy można się nią najeść przez 31 dni, w ciągu miesiąca? Gdyby senior kupił zestaw w naszej stołówce, rano mógłby zjeść zupę, na obiad - kotleta z tego zestawu po podzieleniu go, a na kolację zostałby już tylko kompocik. Janusz Korczak pozostawił po sobie szereg cennych dzieł i dobrą pamięć. Kierował się w życiu wieloma wartościami, nazywał je po imieniu, wyrażał umiłowanie dla wartości samego życia. Pamiętamy go jako opiekuna dzieci i młodzieży. Ale jego zamiłowanie do ludzkiego życia obejmowało wszystkie etapy, także starość. Korczak podkreślał, że ludzie boją się śmierci, bo nie umieją cenić życia. Według mnie ludzie w Polsce już nie boją się śmierci, bo nie chcą tak żyć i wegetować do samej śmierci. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski) (Poseł Jan Rzymełka: Dlaczego bijecie brawo?) (Głos z sali: Bo możemy.)
Mówca: Jan Rzymełka
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Wszyscy będziemy seniorami, wszyscy, którzy są na tej sali, będą seniorami. W związku z tym chciałbym popytać o konkrety. Jest piękny program ˝Senior-WIGOR˝, ładnie się nazywa, przewidujący 100 placówek dla osób 60+, ciepłe posiłki, Internet, aktywizację. To jest wspaniały pomysł rządu. Na ten program przeznaczono 370 mln. On zaczyna funkcjonować. Chciałbym zapytać o pewną konkretną sprawę. Czy utworzone, funkcjonujące w tym roku domy dzienne ˝Senior-WIGOR˝ w kolejnych latach otrzymają pieniądze na swoją bieżącą działalność? To jest bardzo istotne. Chciałbym, żeby pani minister to bardzo wyraźnie powiedziała, że w przyszłych latach bieżąca działalność tych domów będzie finansowana. Jako poseł ze Śląska, z Katowic, chciałbym zapytać o pewną kategorię populacji. My ich często nazywamy młodymi seniorami. To jest grupa osób nieaktywnych zawodowo, które najczęściej odeszły z górnictwa. Na Górnym Śląsku tych osób jest sporo i będzie ich coraz więcej. Czy rząd przewiduje jakieś metody, programy aktywizacji tych osób? To są często osoby o wysokich kwalifikacjach, pracujące w kopalniach, które w pewnym momencie będą jeszcze na tyle młode, że mogłyby podjąć pracę. Czy w perspektywie najbliższych lat rząd planuje pracować nad podobnym projektem, który wspomógłby samorządy? Dzisiaj samorządy dużo robią w tej materii, jednak pozostaje sprawa kosztów i aktywizacji zawodowej, czyli przekwalifikowania osób, które już osiągnęły wiek emerytalny, ale są młode i chętne do pracy. Czy państwo przewidujecie takie działania? Bo one na Górnym Śląsku byłyby bardzo przydatne. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ja nawiążę w swoich pytaniach do raportu Najwyższej Izby Kontroli dotyczącego systemu opieki nad osobami starszymi i przypomnę, co m.in. NIK stwierdziła. W Polsce nie ma systemu opieki medycznej nad pacjentami w podeszłym wieku, brakuje geriatrów, a specjalistycznych poradni i oddziałów szpitalnych jest jak na lekarstwo. NIK zwraca uwagę, że w Polsce liczba geriatrów znacznie odbiega od średniej europejskiej. NIK z uwagi na starzenie się społeczeństwa wskazuje na naglącą potrzebę budowania skutecznego systemu opieki nad osobami w podeszłym wieku oraz sieci wsparcia dla ich rodzin. Moje pytania są następujące. Jestem posłem z Chełma, reprezentuję Lubelszczyznę. Chciałabym wiedzieć, ile chociażby w moim okręgu - Zamość, Chełm, Biała Podlaska - jest specjalistycznych poradni i oddziałów szpitalnych, które są przeznaczone dla osób starszych. Kolejne pytanie. Czy i kiedy wobec prognoz zmian demograficznych rząd wprowadzi pełny system opieki zdrowotnej dla osób w podeszłym wieku? Czy, a jeśli tak, to kiedy, opieka zdrowotna adresowana do osób w podeszłym wieku będzie opierać się na założeniach wskazanych w programie ˝Długofalowej polityki senioralnej w Polsce na lata 2014-2020˝, a także kiedy będzie uwzględniać wnioski wynikające z kontroli NIK? Czy, a jeśli tak, to kiedy, wycena świadczeń w zakresie geriatrii zostanie tak skonstruowana, aby warunki finansowe umożliwiały tworzenie nowych placówek geriatrycznych? Ostatnia rzecz. Ministerstwo Zdrowia planowało utworzyć do końca kadencji narodowy instytut geriatrii. Co się dzieje w tym zakresie? W zasadzie mamy koniec kadencji, projekt rozporządzenia, z tego, co wiem, był przygotowany już w marcu, a do tej pory cisza na ten temat. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Robert Jagła
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Dzisiaj rozmawiamy o wsparciu rodziny. W nawiązaniu do tego tematu chciałbym zadać pytanie. To już drugi rok reformy podręcznikowej. 1 września 2014 r. bezpłatny podręcznik ˝Nasz elementarz˝ dostali uczniowie I klas szkół podstawowych. Szkoły dostały natomiast dotację celową na zakup ćwiczeń. W roku szkolnym 2015/2016 podręczniki są darmowe dla uczniów klas I, II i IV szkoły podstawowej oraz I klasy gimnazjum. Reforma prowadzona jest etapami. Do 1 września 2017 r. darmowe podręczniki i ćwiczenia dostaną uczniowie wszystkich klas szkół podstawowych i gimnazjów. Pani Minister! Moje pytanie brzmi następująco: Czy szkoła niepubliczna musi zapewnić uczniom bezpłatne podręczniki, tzn. czy organ prowadzący musi zakupić podręczniki i nie może pobierać od rodziców opłat za te książki oraz nakazywać ich zakupu? Jaki procent samorządów złożył już wnioski o dotacje i ile pieniędzy na podręczniki trafiło do samorządów? Wiem, pani minister, że to pytanie nie dotyczy zakresu działania pani resortu, proszę jednak o odpowiedź na piśmie. Dziękuję serdecznie.