Mówca: Środowiska Marcin Korolec
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Chcę powiedzieć, że Polska jest aktywnym uczestnikiem debaty dotyczącej polityki klimatycznej czy na forum międzynarodowym, czy na forum europejskim, i że Polska nie jest, i zresztą nigdy nie była, przeciwna polityce klimatycznej. Dość powiedzieć, że podpisaliśmy, ratyfikowaliśmy protokół z Kioto i od tego czasu, od roku, od którego się liczy zobowiązania, czyli od 1988 r., Polska zredukowała emisję o 30%. Nie dość tego, nastąpił również w tym czasie bardzo znaczący wzrost produktu krajowego brutto, o ponad 50%. Myślę, że jesteśmy wzorem dla całego szeregu państw, zwłaszcza państw rozwijających się, w zakresie tego, w jaki sposób elementy polityki klimatycznej i elementy gospodarcze można by łączyć. Musimy wypracować możliwie najlepszy model zrównoważonego rozwoju. Nasze zasoby, nasze bogactwa naturalne nie są niewyczerpalne. Musimy dbać o to, żeby modelować politykę w taki sposób, aby dostosować ludzkość, aby dostosować ziemię do tego, żeby funkcjonowali na niej ludzie w liczbie 10 mld w najbliższej przyszłości, zwłaszcza żyjący w dużych miastach. To są wyzwania, przed którymi stoimy. Jeśli chodzi o europejską politykę klimatyczną, to chcę przypomnieć, że razem z panią komisarz do spraw klimatu w grudniu reprezentowałem Unię Europejską na konferencji w Durbanie. W trakcie tej konferencji ustaliliśmy pewną agendę polityki światowej razem ze 192 państwami, uczestnikami tej konferencji. Agenda z Durbanu przewiduje, że wraz z początkiem przyszłego roku rozpocznie się proces negocjacyjny, a wraz z rokiem 2015 prawdopodobnie nastąpi koniec negocjacji. Wydaje mi się, że nie jest najlepszą techniką rozpoczynania tych negocjacji obwieszczanie dzisiaj światu, jakie są parametry brzegowe stanowiska europejskiego, Unii Europejskiej. Ryzykujemy tym, że nasi partnerzy będą znali wszystkie sekrety naszego stanowiska negocjacyjnego, gdybyśmy dzisiaj jako Unia Europejska mieli przyjąć taką mapę drogową. Ta mapa drogowa jest bardzo ambitna, pan poseł o tym mówił. Na rok 2050 zaplanowana jest redukcja o 99% emisji z sektora energetycznego, czyli nie przewiduje się w sektorze energetycznym ani węgla, ani gazu. Sektor przemysłowy ma zredukować emisję o 87%, a sektor transportu o blisko 70%. To jest bardzo ambitna wizja, myślę, że to jest wspaniała wizja cywilizacyjna, środowiskowa, gospodarcza, geopolityczna, ale z określeniem szczegółów europejskiej polityki klimatycznej musimy poczekać do czasu określenia warunków światowych. Jeżeli pospieszymy się z naszymi własnymi celami, to spowodujemy podwójny kryzys, kryzys środowiskowy, bo te emisje nie tylko się przesuną do innych państw, w których te poważne reżimy środowiskowe nie obowiązują, ale zwiększymy emisję na świecie i stworzymy problem dla gospodarki europejskiej związany z likwidacją miejsc pracy na poziomie europejskim. Mówimy tu zwłaszcza o tym, co będzie się działo po roku 2020. W związku z tym rozpoczynamy debatę polityczną o tym, w jaki sposób europejska polityka klimatyczna powinna być kształtowana. Naszym zdaniem powinna być ona kształtowana w ten sposób, aby uwzględniać różne wrażliwości i różne punkty startowe poszczególnych państw członkowskich. Mamy już przyjętą legislację w odniesieniu do tego, co będzie się działo do roku 2020. Prawda? Musimy też poczekać na efekty tej polityki. W związku z tym dzisiaj w naszej ocenie przedwczesne jest definiowanie celów, określanie, jak ta polityka będzie się rozwijała po roku 2020. Pan poseł pytał o wiele spraw związanych z dyrektywą efektywności energetycznej. Chcę powiedzieć, że to są pytania prawidłowo kierowane do rządu, aby przedstawił stanowisko, ale tutaj właściwy jest minister gospodarki. Chcę powiedzieć, że co do zasady stoimy na stanowisku, że po prostu przedwczesne jest formułowanie polityki po roku 2020, skoro instrumenty do roku 2020 jeszcze nie rozpoczęły funkcjonowania, bo one rozpoczną funkcjonowanie wraz z 1 stycznia. Dziękuję bardzo. Spróbuję odpowiedzieć również na pozostałe pytania.