PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Stanisław Lamczyk
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! W miksie energetycznym w krajach Unii Europejskiej zwiększa się ilość energii z OZE. Dlatego kraje Unii Europejskiej robią restrukturyzację w sieciach. Nie tylko budują nowe, ale też robią restrukturyzację. W Polsce również jest ona potrzebna, tym bardziej że Polska była zarządzana w sposób scentralizowany. Wiem, że jak w 1990 r. robiono pierwszą restrukturyzację, to było to pojęcie semantyczne, ponieważ nie było wtedy możliwości cyfryzacji sieci. Dlatego, panie ministrze, czy śladami innych krajów wydzielimy też od właściciela ten właśnie czynnik, rynek techniczny? To jest jedno pytanie. Drugie pytanie - schodzimy niżej - jest mianowicie o dystrybucję. W dystrybucji przede wszystkim mamy architekturę, która jest nie do przyjęcia, ponieważ architektura dystrybucji jest otwarta i różnice wypływają do sieci przesyłowych. Jest galimatias i należy to wszystko uporządkować. Mam pytanie: Jak pan widzi uporządkowanie sieci dystrybucyjnych, a przede wszystkim zagospodarowanie 260 tys. transformatorów średniego i niskiego napięcia, które są do zagospodarowania? Czy przewiduje pan przekazanie linii sieci właśnie niskiego i średniego napięcia spółdzielniom energetycznym, samorządom czy spółdzielniom mieszkaniowym? Jak uporządkować budynki w taksonomii negatywnej? Z danych wynika, że jest 18 mln odbiorców w budynkach wielorodzinnych, a wiemy, że jest 7 mln. Tutaj należy to wszystko uporządkować. To są właśnie pytania do pana. Dziękuję bardzo
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Ministrze! Dziękuję za tę wypowiedź. Widzę, że ministerstwo w tej chwili pracuje bardzo intensywnie. To chociażby przesłana do Sejmu ustawa związana z uwolnieniem możliwości przesyłowych, ale także transparentności w poszczególnych OSD, możliwości przyłączeniowych w zakresie poszczególnych wniosków. Ta transparentność jest bardzo ważna. Ale proszę, panie ministrze, odpowiedzieć: Jak w tej chwili wygląda dekompozycja w zakresie właśnie uelastycznienia w poszczególnych OSD, uelastycznienia rynku energii, dostępu do rynku energii? Czy to jest w jakiś sposób skodyfikowane, czy też poszczególne OSD mają swoje osobne praktyki i na podstawie tych osobnych praktyk dopiero jakiś kodeks elastyczności systemu zostanie wypracowany? To po pierwsze. A po drugie, jednak nadal cały czas jako prosumenci, jeśli nie mamy magazynu energii, jesteśmy w takiej sytuacji (Dzwonek), że odbiór energii często jest blokowany. Czy w tej sprawie coś ministerstwo robi? Dziękuję bardzo.
Mówca: Energii Miłosz Motyka
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jeżeli chodzi o kodeks elastyczności, wytyczne dotyczące tego zostały opracowane przez PSE, zostały przedstawione przez PSE. Jeszcze nie ma umocowania tego w ustawie, o czym za moment powiem, ale już dzisiaj widzimy, że ta integracja i większa transparentność miała miejsce. Jednak konieczne są zmiany w prawie w zakresie stworzenia scentralizowanych platform, gdzie będzie wskazane, gdzie i jak szybko można się o warunki przyłączenia ubiegać, gdzie są zablokowane moce. Co utrudnia rzeczywistość w tej sprawie, o którą pan poseł pyta? Zablokowane moce przyłączeniowe, nierealizowane przez lata. Szacujemy, też poprzez naszą analizę, że wszystkie OSD mają 150 GW mocy w ramach wydanych warunków przyłączenia, nierealizowanych przez lata, a szereg podmiotów, które chciałyby np. lokalnie się bilansować, nie jest w stanie dzisiaj ubiegać się o te warunki. Stąd ustawa całkowicie czyszcząca te projekty zombie, które przez lata nie były realizowane i nie będą realizowane, wszystko na to wskazuje. Stąd kolejkowanie tych projektów, co jest już stałą praktyką w prawie unijnym. Kto jest bardziej gotowy, ten będzie pierwszy. Nie pod względem siły, wielkości, kapitału, tylko pod względem gotowości projektu. To jest bardzo ważne i to warto powiedzieć. Ta ustawa dotycząca Prawa energetycznego nie będzie faworyzowała wielkich spółek, wielkich koncernów, tylko będzie dawała gwarancje tym, którzy mają projekty przygotowane do tego, że będą realizowane, i mamy na to konkretne dowody. Opieramy się także na sytuacjach z rynku brytyjskiego, gdzie została wprowadzona podobna reforma w zakresie kolejkowania, w zakresie przygotowanych i realizowanych wtedy projektów oraz wprowadzania kamieni milowych. Ona odblokowała możliwość integracji odnawialnych źródeł energii z siecią. Taki jest cel naszej zmiany, która poprawi elastyczność szczególnie w zakresie magazynów energii - to jest drugi bardzo ważny wątek, nad którym pracujemy - tak aby zwłaszcza w okresach dużego zapotrzebowania te magazyny w konkretnych miesiącach mogły być de facto rezerwuarem energii i mocy wprowadzanej do sieci, także dyspozycyjnej. Dzisiaj widzimy, że w zakresie planu rozwoju sieci przesyłowych rola magazynów energii do 2040 r. będzie istotnie większa: w samych magazynach prosumenckich, przydomowych będzie 4 GW mocy. Widzimy skalę, to jest niemal elektrownia Bełchatów. Chodzi o to, aby móc wtedy wprowadzać energię do sieci na rynku we współpracy z operatorem systemu dystrybucyjnego (Dzwonek) lub przesyłowego. Mamy takie założenia, pracujemy nad tym rozwiązaniem, technicznie trudnym ze względu na różne technologie, także magazynowania energii, dostępne na rynku i różnych operatorów. Takie funkcjonowanie magazynów energii, traktowanych jako źródło i jako miejsce odbioru energii, już dzisiaj jest obecne w niektórych państwach europejskich. Polska jest coraz lepiej przygotowana do tego, żeby taki mechanizm wdrożyć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Sawicki
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Jednym z działań rządu jest przeciwdziałanie wykluczeniu komunikacyjnemu. Narzędziem służącym likwidacji tzw. białych plam jest fundusz rozwoju przewozów autobusowych. W ubiegłym roku środki z funduszu zostały zapewnione wszystkim samorządom, co pokazało szybką i skuteczną reakcję rządu na zwiększone zapotrzebowanie na ten cel zgłaszane przez organizatorów publicznego transportu zbiorowego. Fundusz odgrywa istotną rolę w systemie finansowania publicznego transportu zbiorowego w całym kraju, w szczególności na obszarach o słabszym dostępie do połączeń komunikacyjnych. Liczba oraz zakres finansowy wniosków składanych przez jednostki samorządu terytorialnego potwierdzają, że ten instrument jest szeroko wykorzystywany i stanowi rzeczywistą odpowiedź na potrzeby lokalnych społeczności. Z informacji przekazanych przez samorządy wynika, że środki sukcesywnie trafiają na konta organizatorów, co umożliwia uruchamianie nowych połączeń. Dzięki temu mieszkańcy różnych regionów Polski mogą docierać do lekarzy, urzędów, szkół oraz innych miejsc, do których dotarcie środkami innymi niż transport zbiorowy jest utrudnione. W poprzedniej kadencji fundusz stał się orężem walki politycznej, a hasła niesione na sztandarach ówcześnie rządzących mówiły o bezprecedensowym wsparciu w zakresie organizacji publicznego transportu zbiorowego. Z informacji przedstawianych w Komisji Infrastruktury wynika jednak, że dopiero obecnie widoczne jest rzeczywiste zwiększenie zainteresowania funduszem, znaczący wzrost wydatków rządowych na te cele oraz bardziej konsekwentne podejście do jego roli. W efekcie można mówić o wyraźnej poprawie, jeśli chodzi zarówno o skalę zaangażowania państwa, jak i o realne możliwości wsparcia organizatorów publicznego transportu zbiorowego. W tym kontekście zwracam się do pana ministra z następującymi pytaniami: Jak w bieżącym roku oraz na przestrzeni ostatnich lat (Dzwonek) kształtował się budżet funduszu rozwoju przewozów autobusowych w zakresie środków faktycznie wydatkowanych? Jakie działania podejmowało Ministerstwo Infrastruktury w celu zapewnienia dostępu do środków z funduszu? Jakie działania podejmie Ministerstwo Infrastruktury w obszarze legislacyjnym, aby przeciwdziałać wykluczeniu komunikacyjnemu oraz skutecznie kierować środki funduszu na rozwój publicznego transportu zbiorowego?
Mówca: Bartosz Romowicz
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Pani Minister! Wysoka Izbo! Decyzje dotyczące zamykania oddziałów ginekologiczno-położniczych budzą wśród wielu kobiet uzasadniony niepokój i poczucie braku bezpieczeństwa. Decyzjom towarzyszą liczne doniesienia medialne, które potęgują obawy o realny dostęp do opieki okołoporodowej, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach i regionach o rozproszonej sieci szpitali, jak m.in. w Bieszczadach. Jednocześnie ministerstwo wskazuje, że decyzje podejmowane są przez podmioty prowadzące szpitale w związku z niską liczbą porodów, co może wpływać na utrzymanie odpowiednich kompetencji personelu oraz generuje wysokie koszty stałej gotowości zespołów specjalistycznych. W tym kontekście pojawiają się wątpliwości dotyczące rzeczywistej dostępności oddziałów położniczych w skali regionalnej, liczby zespołów ratownictwa medycznego dysponujących specjalistycznym sprzętem, a także czasu dojazdu pacjentek do placówek zapewniających opiekę okołoporodową. W związku z tym zwracam się do pani minister z pytaniami. Po pierwsze, jakie działania podejmuje Ministerstwo Zdrowia w celu zapewnienia pacjentkom odpowiedniej opieki w przypadku nagłych sytuacji związanych z ciążą w regionach, w których nie funkcjonują odpowiednie oddziały, np. w powiecie bieszczadzkim, leskim i sanockim? Po drugie, czy zlikwidowane oddziały są zastępowane przez izby porodowe, zaopatrzone w odpowiedni sprzęt specjalistyczny? Ile takich izb powstało? Po trzecie, jak ministerstwo ocenia obecny system opieki w przypadku porodów fizjologicznych bez powikłań w regionach bez oddziałów ginekologiczno-położniczych? I po czwarte, czy ministerstwo prowadzi prace nad długofalowymi rozwiązaniami systemowymi, takimi jak zmiana lokalizacji oddziałów ginekologiczno-położniczych lub nowy model ich rozmieszczenia, który pozwoliłby skrócić czas dojazdu pacjentek i zwiększyć bezpieczeństwo okołoporodowe w skali kraju? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Szymon Hołownia
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Proszę bardzo, ale chwilę. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia Katarzyna Kęcka: Incydentalne sytuacje związane z porodem w szpitalu czy w karetce czy też związane z tzw. porodem ulicznym występowały zawsze. W ubiegłym roku mieliśmy takich incydentalnych porodów dziewięć i były to porody, które zarówno były przyjmowane przez ratowników medycznych w karetkach, jak i zdarzały nam się faktycznie takie sytuacje w warunkach szpitalnych oddziałów ratunkowych. Tak naprawdę w skali kraju to są incydentalne sytuacje. Szanowni państwo, według danych ze stycznia 2026 r. w Polsce jest 2013 gmin, gdzie czas dojazdu do oddziału położniczego jest krótszy niż 30 minut. Kobiety zamieszkujące obszary tych gmin stanowią ponad 92% ogółu populacji kobiet w wieku rozrodczym w Polsce. Bardzo dziękuję.
Mówca: Bartosz Romowicz
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Pani Minister! Dziękuję za te statystyki, ale statystyki nie odbierają porodów w Polsce ani nie pomagają kobietom rodzić. Hipotetyczna sytuacja, która całkiem realnie może wystąpić: u mieszkanki powiatu bieszczadzkiego, gminy Lutowiska, o godz. 22 rozpoczyna się akcja porodowa, jedzie karetką bądź jedzie samochodem ze swoim partnerem, małżonkiem, ojcem dziecka do szpitala w Ustrzykach Dolnych, w którym okazuje się, że na dyżurze nie ma położnej na izbie przyjęć, nie ma także chirurgii ostrej, bo nie ma anestezjologa i sala operacyjna jest nieczynna. Okazuje się, że jest lekarz chorób wewnętrznych albo jakiejkolwiek innej specjalizacji. Podejmuje on decyzję o tym, że tego porodu nie da się odebrać w sposób naturalny, więc trzeba zawieźć tę pacjentkę karetką - a już upłynęła co najmniej godzina, jeśli nie dwie - albo do szpitala w Brzozowie, do którego jest 80 km, albo do szpitala w Przemyślu, do którego też jest 80 km, często w warunkach zimowych, co zajmuje ponad godzinę. Pytanie, czy chcemy dalej podawać statystyki, ile oddziałów było zamykanych w latach wcześniejszych, a ile obecnie. Czy dalej chcemy dawać narzędzia, z których jeszcze nikt nie skorzystał (Dzwonek), czy chcemy faktycznie pomóc mieszkankom powiatów takich jak powiat bieszczadzki? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! Dotychczasowe wątpliwości co do kwalifikowania pracy maszynistów kolei górniczych i ich pomocników jako pracy górniczej w rozumieniu art. 50c ust. 1 pkt 4 ustawy emerytalnej zostały rozstrzygnięte przez ustawodawcę poprzez wprowadzenie nowelizacji ustawy emerytalnej i wprowadzenie do niej definicji kopalni i odkrywki. Zmiana ta weszła w życie 18 października 2022 r. Ustawodawca, tworząc definicję odkrywki, nie przyjął kształtowanej w orzecznictwie zawężającej wykładni. Ustawodawca opowiedział się za szerszym wariantem interpretacyjnym pojęcia odkrywki znajdującym się w ustawie emerytalnej. Odkrywkowy zakład górniczy jako zespół powiązanych ze sobą ośrodków nie ogranicza się wyłącznie do czynności związanych z wydobyciem kopaliny, ale zajmuje się także jej transportem. Znajduje to potwierdzenie w rozporządzeniach regulujących funkcjonowanie ruchu odkrywkowych zakładów górniczych. Poprzednie wątpliwości co do kwalifikowania pracy maszynistów kolei górniczych jako pracy górniczej ogniskowały się w istocie na charakterze wykonywanej pracy, a nie na miejscu jej wykonywania, czyli poza odkrywką. Jak wynika z tej ustawy emerytalnej, za pracę górniczą uważa się m.in. pracę przy przewozie złoża. Z uwagi na odległość dzielącą elektrownię w Koninie i kopalnię tam ten przewóz następuje właśnie drogą kolejową. Praca maszynisty kolei górniczych i jego pomocnika (Dzwonek) była więc pracą przy przewozie złoża w rozumieniu art. 50c ust. 1 ustawy emerytalnej. Chciałbym zapytać pana ministra, na jakim etapie są prace nad przygotowaniem stosownych rozporządzeń m.in. obejmujących tę kwestię. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Od 2018 r. w Polsce prowadzony jest pilotaż centrów zdrowia psychicznego, które miały być fundamentem psychiatrii środowiskowej - bliżej pacjenta, szybciej, skuteczniej i taniej niż w modelu szpitalnym. Pilotaż ten kończy się 31 grudnia 1926 r., a więc Ministerstwo Zdrowia powinno dziś dysponować pełną, rzetelną oceną jego efektów. Koszty pilotażu są bardzo duże, łącznie ok. 8 mld zł, z czego 2 mld tylko w 2024 r. Jednocześnie centra zdrowia psychicznego leczą mniej pacjentów niż tradycyjny system publiczny. W dniu 30 września 1925 r. zakończył pracę Zespół do spraw zmian systemowych w centrach zdrowia psychicznego. Był to kolejny zespół w ramach trwającego pilotażu od 2018 r., który próbował przygotować rekomendacje zmian systemowych. W związku z tym mam pytania. Czy ministerstwo posiada dane pozwalające realnie ocenić skuteczność pilotażu po 8 latach? Jeśli tak, to jakie konkretnie? Ile zespołów powołanych formalnie, lub roboczych nieformalnych, pracowało w celu przygotowania zakończenia pilotażu CZP? Kto był członkiem tych zespołów? W kontekście ostatniego zespołu i jego raportu końcowego: Czy Ministerstwo Zdrowia przeanalizowało zbieżności i rozbieżności rozwiązań proponowanych przez poprzednie zespoły? Jeśli poprzednie zespoły wypracowały raporty końcowe, czy Ministerstwo Zdrowia może je upublicznić? Jeżeli tak, to jakie bariery spowodowały, że Ministerstwo Zdrowia nie wdraża proponowanych rozwiązań? Czy Ministerstwo Zdrowia ma świadomość barier mogących wystąpić aktualnie? Dziękuję.
Mówca: Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Otóż mamy do czynienia obecnie z taką sytuacją, w sprawie umowy z krajami Mercosur, że mamy rezolucję Parlamentu Europejskiego, w wyniku której Parlament zwraca się do Trybunału o opinię na temat zgodności tej umowy z traktatami. Ale jednocześnie Komisja Europejska ogłosiła już decyzję, że nie będzie czekała na rozstrzygnięcie tego sporu pomiędzy Parlamentem i Komisją, a umowa będzie realizowana w sposób tymczasowy. Rzeczywiście taką możliwość daje decyzja Rady Unii Europejskiej z 9 stycznia tego roku, aby w sytuacji, kiedy umowa zostanie podpisana, mogła być realizowana w sposób tymczasowy, a jedynym warunkiem jest jej akceptacja przez jeden z krajów Mercosuru. Wszystko wskazuje, że w marcu zdecyduje się na to, czy ratyfikuje ją, Paragwaj. Zatem wszystkie warunki związane z decyzją z 9 stycznia zostaną spełnione. Przygotowaliśmy projekt uchwały i dzisiaj będzie on procedowany na komisji rolnictwa o godz. 17. Mam nadzieję, że dojdziemy do porozumienia, aby zobowiązać rząd do przygotowania skargi na decyzję z 9 stycznia, aby umowa nie mogła być stosowana w sposób tymczasowy. Chodzi także o to, aby zwrócić się do TSUE o tzw. zabezpieczenie, aby uniemożliwić stosowanie tej umowy. Ze względu na to, że przygotowanie takiego wniosku do Trybunału przez rząd jednak wymaga czasu, chciałbym zapytać panią minister, czy prace w resorcie już trwają. Pan minister wielokrotnie (Dzwonek) zapewniał Wysoką Izbę, że jest przeciwny umowie i że Rada Ministrów jest gotowa zwrócić się w tej sprawie do TSUE. Czy w tej sprawie trwają przygotowania? Jeszcze raz powtórzę: mam nadzieję, że dzisiaj na komisji dojdziemy do porozumienia i taka uchwała Sejmu zostanie przyjęta. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Ciecióra
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Tyle tych pytań, a jedna minuta. Faktycznie w sprawie Mercosuru w zasadzie gdybyście słuchali tego, co mówiliśmy wam rok temu, półtora roku temu, to byśmy może uniknęli tej dramatycznej sytuacji, w jakiej się dzisiaj znajdujemy, bo ten scenariusz jest realizowany. Dzisiaj jedyne, o co was prosimy, czego od was wymagamy, to jest to, żebyście złożyli tę skargę do TSUE jako polski rząd. Możecie to zrobić. Nie zasłaniajcie się głosowaniem w Parlamencie Europejskim, bo tamto głosowanie dotyczy procedury. My chcemy, żebyście zaskarżyli polskie konsekwencje, konsekwencje polskich rolników w stosunku do tej umowy. Możecie to zrobić. Zostało 25 dni. Dzisiaj na posiedzeniu komisji rzeczywiście będziemy debatować, będziemy was zachęcać, mobilizować do tego, żebyście złożyli tę skargę, bo jest to tak naprawdę kluczowe, aby tę umowę zatrzymać. Wie pani, co mówią ludzie ze środka, z Komisji Europejskiej, z Unii Europejskiej? Że w związku z tym wnioskiem, który został przegłosowany w Parlamencie, TSUE za chwilę szybciutko się zbierze i zrobi dokładnie to, co chce Komisja Europejska, czyli Berlin i Bruksela. A więc naprawdę to nie ma żadnego znaczenia i wy dobrze o tym wiecie. (Dzwonek) Przestańcie tworzyć sprzeciw, który jest tylko sprzeciwem fantomowym, urojonym, który tutaj wyrażacie, bo on nie ma żadnego wpływu na politykę Unii Europejskiej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Wałęsa
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Przez lata słyszeliśmy huczne zapowiedzi potęgi morskiej Polski, które w rzeczywistości maskowały brak efektywności i stagnację. W tzw. najlepszych latach rządów PiS zyski netto naszych kluczowych portów oscylowały wokół skromnych 200-250 mln zł. Zamiast realnego rozwoju mieliśmy do czynienia z bizantyjskim zarządzaniem i projektami, które częściej niż w portfelach Polaków lądowały na propagandowych slajdach. Ówczesna władza potrafiła chwalić się przeładunkami węgla wynikającymi z kryzysów, nie budując trwałej wartości dodanej ani nowoczesnej infrastruktury kontenerowej, która jest krwiobiegiem współczesnego handlu. Dziś, po zaledwie 2 latach rządów obecnej koalicji, liczby mówią same za siebie i są bezlitosne dla naszych poprzedników. W 2024 r. zyski netto trzech największych zarządów portów wzrosły o ponad 1/4, a w 2025 r. padł historyczny rekord - 650 mln zł czystego zysku. To niemal trzykrotnie więcej niż w szczytowym okresie PiS. To nie są zyski z przypadku. To efekt profesjonalnego zarządzania i odblokowania gigantycznych inwestycji. Nakłady z budżetu państwa zwiększyliśmy z miliarda złotych do poziomu 3 mld zł rocznie. Polska stała się prawdziwym hubem energetycznym i kontenerowym Bałtyku, bijąc rekordy przeładunków paliw płynnych i drobnicy, co realnie zasila budżet państwa miliardami złotych z ceł i podatku VAT. Panie ministrze, pytanie jest proste: Gdzie tkwi tajemnica tego sukcesu? (Oklaski)
Mówca: Piotr Głowski
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Będzie oczywiście pytanie, ale na początek słowa podziękowania, bo w Polsce rzadko mówimy: dziękuję, raczej ganimy. Tym razem jest okazja do tego, żeby faktycznie powiedzieć, że zmiana kadr, którą możemy obserwować też podczas prac Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, gdzie widzimy, jak fachowi ludzie przyjeżdżają na te spotkania, z jaką wiedzą i doświadczeniem, do tego sposób zarządzania, zupełnie inny sposób, niezwiązany z ideologią, ale związany z rachunkiem ekonomicznym, że to powoduje gigantyczne zmiany w naszym krajobrazie nadmorskim. Pan minister już powiedział o tych 3 mld inwestycji. Chciałbym dopytać, bo trochę zabrakło czasu, o kolejne plany w tym zakresie, a jednocześnie spytać o to, co będzie działo się na śródlądziu, bo mamy jeszcze (Dzwonek) Odrę, o której wielokrotnie słyszeliśmy, że kiedyś było dobrze, a teraz podobno to zaniedbano. Z tego, co wiem, są nowe informacje. To jest świetny moment, żeby o tym powiedzieć. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wiesław Krajewski
Data: 2026-02-12 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Minister! Sytuacja powiatowych urzędów pracy w zakresie realizacji ustawowych form aktywizacji zawodowej jest dramatyczna, katastrofalna, można wręcz powiedzieć. Przyjęcie ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia miało stanowić nowe otwarcie dla realizacji przez powiatowe urzędy pracy zadań w obszarze rynku pracy. Rząd zapowiadał reformę rynku pracy jako realne wsparcie dla bezrobotnych, przedsiębiorców i pracodawców. Tymczasem z dokumentów Związku Powiatów Polskich i konwentów dyrektorów powiatowych urzędów pracy wynika, że w 2026 r. powiaty nie mają realnych środków na wykonywanie ustawowych zadań. Limity Funduszu Pracy na aktywizację zawodową spadają: z 3,1 mld w roku 2025 do 1,7 mld w obecnym 2026 r., czyli o 44%. Jednocześnie powiaty muszą w ramach tych samych środków zabezpieczyć ok. 1 mld na projekty Europejskiego Funduszu Społecznego+. W praktyce oznacza to realizację ustawowych form pracy poza FS+. W całej Polsce pozostaje ok. 680 mln, co przy ok. 800 tys. bezrobotnych daje ok. 850 zł na osobę na rok. Co istotne, nie wynika to z braku środków z Funduszu Pracy. Jego stan na koniec 2026 r. ma wynieść 27,8 mld, a same odsetki to ok. 420 mln zł. Pani Minister! Powiatowe urzędy pracy realizują zadania rządowe finansowane z Funduszu Pracy, a limity tych środków są ustalone decyzją ministra rodziny, pracy i polityki społecznej. (Dzwonek) Czy minister rodziny, pracy i polityki społecznej planuje w 2026 r. zwiększenie limitów środków Funduszu Pracy przeznaczonych dla powiatowych urzędów pracy na realizację ustawowych form aktywizacji zawodowej, w szczególności w kontekście obniżenia limitów na aktywizację z 3 mld na 1,7 mld w 2026 r., obowiązku zabezpieczenia przez powiaty ok. 1 mld zł na projekty FS+, znaczącego rozszerzenia katalogu objętych wsparciem na mocy nowej ustawy o rynku pracy? Czy powiaty mają realizować nowe obowiązki bez realnego wsparcia finansowego? Dziękuję.