PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ryszard Terlecki
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Mówimy tutaj o smutnym obrazie finansowej mizerii, a przede wszystkim o prawdziwym potopie biurokratycznej niekompetencji i niczemu niesłużącej sprawozdawczości. Ale ministerstwo szkolnictwa wyższego w ostatnich latach zapisało się także niestety niechlubnymi próbami ograniczenia wolności badań naukowych. Działo się tak, gdy pani minister groziła Uniwersytetowi Jagiellońskiemu po opublikowaniu pracy magisterskiej o Lechu Wałęsie czy gdy na stronie internetowej ministerstwa pozwalała sobie pani pouczać środowisko akademickie, czego nie powinno badać i czego nie powinno przekazywać studentom. Ostatnio - nie wiem oczywiście, czy to prawda, ale tak się powszechnie mówi - ministerstwo inspirowało skandaliczne wystąpienia czy oświadczenia dwóch rektorów odcinających się od swoich profesorów nie z powodu finansowych malwersacji czy ordynarnych wypowiedzi, co także ma niestety miejsce ostatnio, co się zdarza, ale z powodu prowadzonych przez nich badań naukowych. Czy pani minister - dowiadujemy się z mediów, że pani żegna się z resortem - ma świadomość faktu, że za jej kadencji ministerstwo zapisuje niesłychanie ponure, ciemne karty w historii polskiej nauki? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Łybacka
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Pełna zgoda co do pani założeń, że powinniśmy zapewnić masowość studiowania na poziomie licencjackim i równocześnie elitarność studiów na poziomie uniwersyteckim. Tyle tylko, że wymaga to zmiany sposobu finansowania, bo uniwersytety nie mogą być karane za trzymanie dobrego poziomu. Nie mogę również zgodzić się z taką powszechną tonacją, jaka panuje także na tej sali, że tylko oczekujemy innowacji, tylko oczekujemy zastosowań. Bez rozwoju nauk podstawowych nie będziemy umieli opisywać świata. Uniwersytety muszą - zgodnie zresztą z zasadą universitas - rozwijać wszystkie kierunki. W pełni zgadzam się z panią poseł Hrynkiewicz, która w formie implikacji powiedziała zdanie, które przytoczę. Jeżeli ambicją gospodarczą Polski będą hurtownie i montażownie, to nie znajdą pracy wysoko wyspecjalizowani absolwenci uczelni. Pełna zgoda. Uczelnie są od przygotowania do rynku, natomiast na uczelnie nie można nakładać obowiązku tworzenia miejsc pracy. Za to odpowiada strategia gospodarcza. Mam trzy pytania do pani minister. Pytanie numer jeden: Czy zamierza pani minister rozszerzyć katalog beneficjentów 1-procentowego odpisu CIT także o PWSZ, ponieważ one mają swoje lokalne mikropowiązania gospodarcze z wieloma podmiotami małymi, które być może nie są interesujące dla dużych uczelni, ale są niezwykle ważne dla PWSZ? Dwa pytania dość dziwnie zabrzmią, ale są bardzo istotne: Pani minister, jak możemy pani pomóc w trosce o to, aby z projektowanej ustawy zmieniającej ustawę o finansach publicznych wyrzucić zapis, który nakłada na uczelnie obowiązek prowadzenia rachunków bankowych (Dzwonek) w BGK, jak również przechowywania własnych środków, z wyjątkiem budżetowych, wyłącznie jako depozyt u ministra finansów? Przecież to zupełnie zagraża autonomii, ale także jest irracjonalne z punktu widzenia gospodarki. I jak mamy pomóc pani w drugiej sprawie, mianowicie aby utrzymać projektowaną przez panią minister wysokość kwoty wolnej od postępowania przetargowego w zamówieniach publicznych? Bo zdaje się, że w tej chwili jest powrót do kwoty zwalniającej 30 tys. euro, a to jest bardzo, bardzo niedużo. (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Z wyłączeniem nauki i kultury.)
Mówca: Jan Ziobro
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Problem uczelni wyższych, problem szkolnictwa wyższego jest problemem przede wszystkim bardzo złożonym, bo również dotyka studentów, a przede wszystkim podejścia do tego, jak u studentów te pięć lat jest, można powiedzieć, odbywane. W obecnych czasach, w ostatnim czasie uczelnie raczej nastawiły się na bycie fabrykami, które produkują przede wszystkim studentów, oczywiście ludzi wykształconych, z tytułami, jednak zapotrzebowanie rynku jest zupełnie inne i nie odzwierciedla tego, co uczelnie robią. Masowy rozrost również uczelni wyższych prywatnych pokazuje dobitnie to, co tak naprawdę będzie działo się w przyszłości. Trzeba jednak w obliczu niżu demograficznego, który się zbliża, zadać sobie pytanie: Jak właśnie uczelnie prywatne będą w stanie sobie z tym poradzić? Czy będą konsolidowane? Czy one wyrażą w ogóle wolę konsolidacji? Bo to przecież już ich wewnętrzna sprawa, która będzie dotykała przede wszystkim problematyki związanej z ich funkcjonowaniem. I konkretne też pytanie do pani minister: Czy, pani minister, nie myślą państwo, aby podnieść środki przekazywane na szkolnictwo wyższe do ok. 2% PKB, jeżeli chcemy być innowacyjną gospodarką? Według global index jesteśmy na 50. miejscu, jeśli chodzi o innowacyjność, na sto czterdzieści kilka krajów. Może to nie jest wynik dobry, ale jest to wynik na pewno średni i przeciętny. Jeżeli chcemy być innowacyjną gospodarką, powinniśmy to zmienić, a przede wszystkim powinniśmy zmienić również model szkolnictwa wyższego, ale zwłaszcza samego funkcjonowania uczelni, które - podkreślam jeszcze raz (Dzwonek): zarówno uczelnie prywatne, jak i państwowe - stały się uczelniami fabrykami studentów, którzy nie są przygotowani do potrzeb rynku. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Kaźmierczak
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam dość konkretne pytania, ale pozwólcie państwo, że zacznę od osobistej refleksji. Mam nieodparte wrażenie, że wypowiedzi części moich szanownych przedmówców dotyczą innego świata nauki i szkolnictwa wyższego niż ten, w którym ja żyję od dawna. Zostałem zatrudniony w Politechnice Śląskiej w 1973 r., a więc już mija 40 lat. W związku z tym gorąca prośba: Jeżeli państwo mówicie o tym, czego środowisko naukowe oczekuje, co robi i jakie ma aspiracje, mówcie o części środowiska naukowego. Ja nie wykluczam, że jest taka część, natomiast generalnie w życiu współczuję czarnowidzom. Wydaje mi się, że znacznie łatwiej działać wtedy, kiedy po prostu wykorzystujemy możliwości, a nie narzekamy i biadolimy, i użalamy się nad sobą. To taka refleksja. A teraz dwa pytania. Pani minister, we wtorek odbyła się wizytacja Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju. Z informacji, które przedstawił nam pan dyrektor Kurzydłowski, przytoczę może dwie wielkości. Po pierwsze, całkowita wartość umów zawartych przez NCBiR na projekty badawcze znacząco przekracza 20 mld zł. Druga informacja: znaczącą rolę w tych projektach odgrywają w tej chwili nie pojedyncze instytuty badawcze, nie uczelnie, nie wydziały, nie katedry, ale konsorcja. Wydaje mi się, że to jest właśnie ten pozytywny element myślenia środowiska o tym, co dają nam wprowadzone przez panią rozwiązania, które Wysoka Izba zaakceptowała w latach 2010-2012. W związku z tym prośba o refleksję. Czy uważa pani, że jesteśmy na dobrej drodze, żeby przełamać tę niemożność, która jest zaszłością i wiąże się z tym, że dopiero uczymy się wdrażać wyniki badań naukowych do praktyki gospodarczej. Druga sprawa. Zakończyła się działalność związana z parametryzacją jednostek naukowych. Są różne opinie na ten temat, ale wydaje mi się, że zaszło bardzo wiele pozytywnych zmian. Po pierwsze, nareszcie parametryzacja zyskała twarz komitetu ewaluacji. Po wtóre, dobrowolność poddania się tej parametryzacji oznacza, że jednostki naukowe chcą być oceniane. Proszę o refleksję na temat tego przedsięwzięcia i ewentualnie o informację, co dalej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Mówiliśmy o tym, jak państwo przejdziecie do historii nauki jako ekipa rządząca. Na pewno przejdziecie do historii jaki ci, którzy stworzyli jedną z najbardziej niesamowitych, superzbiurokratyzowanych koncepcji podnoszenia jakości kształcenia, która nazywa się KRK. Pani minister, łączy nas fakt, że jesteśmy członkami Stowarzyszenia Edukacji Administracji Publicznej. Nie wierzę, że pani, która jest specjalistką od administracji publicznej, ocenia system KRK jako system wydajny i właściwy z punktu widzenia administracyjnego i biurokratycznego. Nie wierzę w to, bo to jest nie do obrony z punktu widzenia organizacji, zarządzania i wiedzy o administracji publicznej i biurokracji. To jest nie do obrony. W efekcie jest tak, że tysiące naukowców w Polsce zamiast prowadzić badania naukowe wypełniają tabelki, w których mają dopasować swoje wykłady do urzędniczych pomysłów. Ja także wypełniam tabelki i wiem, o czym mówię, bo akurat mój zespół, mój instytut dostał od pani minister nagrodę za KRK. Na pewno robiliśmy to bardzo dokładnie. Polega to na tym, że musiałem dopasować, jaki procent mojego wykładu to będzie pogadanka z demonstracją, a jaki demonstracja z pogadanką. To jest kompletnie absurdalne. Nie rozumiem, dlaczego urzędnicy wymyślili, że np. o historii abolicji w Stanach nauczę lepiej, kiedy odegram scenkę, w której Lincoln rozrywa kajdany Kunta Kinte, a nie kiedy powiem to studentom w trakcie wykładu. W efekcie jest tak, że wypełniliśmy te tabelki, ale mówimy tak, jak od 600 lat mówiliśmy na Uniwersytecie Jagiellońskim, czyli w relacji mistrz - uczeń, a te tabelki poszły do was trzema tirami. Państwo macie teraz w swoim ministerstwie trzy tiry papieru w piwnicy. Moje pytanie do pani minister: Czy ktoś to wszystko czyta? Czy ktoś realnie te rzeczy przerabia, te trzy tiry gnijącego u was w piwnicach papieru z tabelkami wypełnionymi przez naukowców po godzinach pracy? Po co? Jedyna moja nadzieja jest taka, że może ktoś na ten temat zrobi przynajmniej habilitację albo ze trzy doktoraty, bo to będzie taki pozytywny efekt tych tabelek. To w ogóle nie ma nic wspólnego z jakością kształcenia. Proszę powiedzieć jak administratywista administratywiście, czy to w ogóle ma sens. Dziękuję.
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Jeśli jest tak dobrze, jak mówią pani minister i Platforma Obywatelska, to czemu jest tak źle? Dlaczego najlepszy polski uniwersytet jest w czwartej setce uniwersytetów na świecie, a w dziedzinie badań praktycznie się nie liczymy, bo tych badań jest bardzo niewiele, a o wdrożeniach w ogóle możemy zapomnieć. Jeśli jest tak dobrze, to czemu jest tak źle, pani poseł? Pani wspominała o tym, że w zasadzie to społeczeństwo jest winne temu, że mamy do czynienia jednak z upadkiem szkolnictwa wyższego i polskiej nauki. (Poseł Urszula Augustyn: Niczego takiego nie powiedziałam.) Wyciągnęłam taki wniosek z pani wypowiedzi i pytam w tej chwili, czy wierzy pani w to, co pani przed chwilą powiedziała w ramach tejże dyskusji. Pani minister, jeśli nie ma kierunków rozwoju kraju, to nie ma także kierunków rozwoju nauki i nie ma kierunków rozwoju szkolnictwa wyższego. Mam wrażenie, że senaty uczelni, proponując określone kierunki studiów, w zasadzie nie mają żadnego rozeznania, jeśli chodzi o późniejsze możliwości uzyskania pracy przez absolwentów. Dlaczego ministerstwo nie robi tego typu badań ani nie wskazuje uczelniom, którzy absolwenci których dziedzin studiów są oczekiwani? Prawda jest taka, że uczelnie bardzo często oferują kierunki, które są po prostu tanie, które nie generują kosztów, a niekoniecznie te, które są potrzebne polskiemu społeczeństwu i polskiej gospodarce. (Dzwonek) Czy pani spotkała się z problemem tzw. oscylatorów kadrowych, jeśli chodzi o władze polskich uczelni? Mam sygnały, że są takie środowiska, w których poszczególne funkcje na uczelni są przydzielane osobom należącym do określonego grona. Oczywiście mam świadomość, że są konkursy, ale jakoś tak się dziwnie składa, że ciągle ci sami zawiadują uczelnią. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Kidawa-Błońska
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Zanim przejdę do mego pytania, chciałabym odpowiedzieć panu profesorowi Bernackiemu. Gdyby w taki sposób podchodzić do tytułów naukowych i do ścieżki naukowej, to jeden z największych naukowców, którego rok obchodzimy w tym roku, czyli Jan Czochralski, nie miałby szansy zostać profesorem, prowadzić swoich badań naukowych ani mieć kontaktu ze studentami, a po Marii Curie-Skłodowskiej i Koperniku jest najbardziej rozpoznawalnym polskim naukowcem na świecie. Mam pytanie z trochę innej dziedziny. Niedawno opublikowano badania dotyczące kompetencji osób dorosłych od 16. do 65. roku życia. Wolałabym, żeby te badania dotyczyły również osób w późniejszym wieku, bo jednak wiek aktywności ludzi zdecydowanie się wydłużył. Te badania pokazały, że w Polsce takie zadania jak czytanie ze zrozumieniem, zadania matematyczne czy komunikacyjne są najsłabiej wykonywane przez osoby starsze. To rzeczywiście nie są dobre wyniki, tym bardziej że tylko 19% tych osób posiadało umiejętności związane z wykorzystaniem informacji, komunikacji elektronicznej na wysokim poziomie, a 6,5% w ogóle nie miało doświadczenia w pracy z komputerem. Chciałabym się zapytać, jakie działania podjęto, żeby tej grupy nie wykluczać, jeżeli chodzi o dostęp do wiedzy i informacji. To także jest bardzo ważne zadanie zarówno dla uniwersytetów, uczelni, jak i dla ministerstwa. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani minister, zwrócę uwagę na jeszcze jedno zagrożenie. Chodzi o trudności finansowe, z którymi borykają się uczelnie. Skupię się na środkach związanych z dydaktyką. Te środki powinny pozwolić na finansowanie etatów naukowo-dydaktycznych oraz naukowo-technicznych, a także na odtwarzanie potencjału dydaktycznego i naukowego jednostki, to znaczy na bieżące utrzymanie aparatury badawczej, remonty sal dydaktycznych itp. Te środki są stanowczo za niskie, taka jest opinia wszystkich rektorów. Przy ciągle rosnących kosztach uczelnie od lat zmuszone są do poszukiwania oszczędności. Jedną z metod oszczędzania jest podnoszenie pensum pracownikom naukowo-dydaktycznym, w tym profesorom - znam uczelnię, która podniosła pensum profesorskie o 60 godz. - a także zwiększanie liczby studentów w grupach dziekańskich, co oczywiście przekłada się na liczbę etatów na uczelni. W sytuacji gdy na uczelnie wchodzą pokolenia niżu demograficznego, okazuje się, że młodzi naukowcy, adiunkci, osoby stojące u progu swojej kariery zmuszeni są do odejścia z uczelni z uwagi na brak godzin dydaktycznych i brak możliwości uzyskania pensum. Taka sytuacja może w dłuższej perspektywie doprowadzić do powstania luki pokoleniowej, jeżeli chodzi o polską kadrę naukową. Brak godzin dydaktycznych będzie także skutecznie blokować możliwość rozpoczynania studiów doktoranckich, gdyż doktoranci powinni prowadzić zajęcia dydaktyczne ze studentami. W sytuacji gdy zwiększone jest pensum profesorów, w niektórych przypadkach zwiększa się także pensum adiunktów i asystentów, nie starczy godzin dla potencjalnych kandydatów na studia doktoranckie. Dlatego pytam: Czy ministerstwo dostrzega ten problem i monitoruje go? Pani minister, jakie jest pani zdanie, jeżeli chodzi o zwiększanie pensum, godzin dydaktycznych dla profesorów? To na pewno odbywa się kosztem prowadzenia przez nich badań naukowych. Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo, aby przeciwdziałać zjawiskom, które tu opisałam? Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Mam pytania dotyczące zadłużania się uczelni: Jak to na obecną chwilę wygląda? Chodzi mi o uczelnie państwowe, uniwersytety. Jaka jest skala zadłużenia? Co ministerstwo będzie robiło w kierunku oddłużenia uczelni, jakie w tej kwestii będzie wsparcie finansowe w najbliższych latach? Co z profesorami i naukowcami, którzy stracą pracę z powodu niżu demograficznego? Czy będą jakieś programy, dzięki którym będzie można wykorzystać ich wiedzę, żeby pozostali jednak przy nauce? Jak pani ocenia słowa, że coraz częściej uczelnie stawiają na te kierunki, które są dla nich tańsze, a niekoniecznie na te, które są potrzebne na rynku? Nawet jeżeli studenci chcą iść na te konkretne kierunki, zamyka się je ze względu na koszty.
Mówca: Killion Munyama
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych dokonał parametryzacji wszystkich jednostek naukowych, przyznając kategorie A+, A, B i C. W jaki sposób parametryzacja przyczyni się do poprawy jakości kształcenia i badań naukowych na uczelniach? Drugie pytanie. Problemy w szkolnictwie wyższym to przede wszystkim efekt niżu demograficznego, o którym mówiliśmy wcześniej, liczby mówią same za siebie. W polskich szkołach wyższych studiuje procentowo najmniej zagranicznych studentów spośród wszystkich krajów unijnych - informuje ˝Dziennik Gazeta Prawna˝. Jedynie 1,4% osób studiujących na uczelniach w Polsce w roku akademickim 2011/2012 to obcokrajowcy. Jakie działania podejmuje ministerstwo, aby zmienić te tendencje? Czy jest jakaś współpraca z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, jeżeli chodzi o kwestie dotyczące uzyskiwania wiedzy przez studentów w naszym kraju? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ewa Malik
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Nowelizacja ustawy o szkolnictwie wyższym przynosi zmiany związane z odpłatnością za studia na drugim kierunku studiów, który podejmują studenci pragnący rozszerzyć wiedzę o nowe obszary nauki, co często jest powodowane koniecznością dostosowania wykształcenia do potrzeb rynku pracy. Według nowych przepisów osoba, która przekroczyła określoną liczbę punktów, zgodnie z normami punktacji ECTS, jeżeli chodzi o studia I stopnia jest to na przykład 180 plus 30 punktów - podaję przykład dotyczący punktów, żeby było bardziej obrazowo - nie może podjąć nowego kierunku studiów I stopnia bądź w trakcie takich studiów przenieść się na inne, bez wzięcia pod uwagę nowych zasad, które mówią o odpłatności za kolejne lata studiowania. Podobnie jest właśnie na studiach II stopnia po przekroczeniu limitu punktów. Często młodzi ludzie są zmuszeni zmienić kierunek studiów z racjonalnych powodów, a nie z powodu jakiegoś widzimisię, ale niestety wiąże się to z niemałymi opłatami, na co ta młodzież często nie jest przygotowana, głównie z powodu kryzysu i wysokiego bezrobocia w kraju. Chciałabym zapytać: Jakie jest uzasadnienie dla tej zmiany przepisów, wymuszającej na często zdolnej, ale niezamożnej młodzieży wysokie opłaty za studia, przy koniecznej niekiedy zmianie kierunku studiów, np. z powodu likwidacji kierunku? Jakie ministerstwo przygotowało dodatkowe narzędzia wsparcia materialnego i finansowego dla młodzieży, która z określonych powodów będzie się musiała przenieść na inny kierunek i czy jakieś gwarancje uzyskania pomocy finansowej, zwolnienia, nie wiem, ulgi w opłatach itd. (Dzwonek), są zapisane w ustawie czy leży to wyłącznie w gestii władz poszczególnych uczelni? Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Pani minister, bardzo dziękuję za to wyjaśnienie w pani wystąpieniu, za rozwianie tych czarnych chmur, że pracownicy naukowi po 35. roku życia nie mogą się starać o granty. W naszym Audytorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego powiało grozą, na szczęście nie jest to groza potrzebna, dziękuję raz jeszcze za to wyjaśnienie, ale fruwają jeszcze inne czarownice. Otóż spotkałam się z takimi niepokojami, że zapowiadana przez resort podwyżka dla pracowników nauki w związku z trudną sytuacją budżetu nie będzie realizowana. Bardzo proszę o odpowiedź. I pytanie dotyczące kondycji uczelni w kontekście często poruszanym przez moich poprzedników, sprawa niżu demograficznego. Moje pytanie będzie dotyczyło stypendiów dla Polaków, którzy mogą studiować w Polsce. Te stypendia kierowane są do tych Polaków, którzy przyjeżdżają głównie ze Wschodu i mogą studiować w Polsce lub studiować poza granicami w miejscu zamieszkania. Osobiście uważam, że sytuacją znakomicie korzystniejszą jest ta oto, aby ci młodzi ludzie otrzymywali stypendia w Polsce. Chciałabym jednakowoż poznać stanowisko pani minister, bo problem ciągle nie jest do końca rozwiązany. Mam świadomość argumentów świadczących za tym, aby to było miejsce zamieszkania, ale myślę jednak, że wobec zmniejszania się liczby studentów warto te pieniądze skierować tu, do Polski, i to myślę, że może nie tylko na stypendia na studia na poziomie licencjackim bądź magisterskim, ale także na studia doktoranckie, bowiem są to wybrani, ta młodzież to najlepsi z najlepszych, zatem chyba byłoby zasadne, aby studiowali w Polsce. Proszę o pani stanowisko. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Żyżyński
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Przemiła i Szanowna Pani Minister! Chciałem pani powiedzieć, że niestety mamy taki problem, że w pani ministerstwie pracują ludzie, którzy nie mają pojęcia o tym, jak funkcjonuje nauka, naprawdę, na czym polega w świecie nauka. To jest naprawdę działanie bez pojęcia. Mówi pani tak: ankiety, krajowe ramy kwalifikacyjne, mówi pani: musimy mieć weryfikowalne dane. Nie musicie mieć, szanowna pani, nauka się rozwija bez takich biurokratycznych pomysłów, jest to szkodliwe dla nauki, to już było wielokrotnie mówione. Powiem o trzech sprawach. Mówiła o tym koleżanka Malik, dyskryminacja najzdolniejszej młodzieży. Mamy młodzież, która studiowałaby na dwóch, nawet trzech kierunkach, żeby się rozwijać. Przez wprowadzenie tych biurokratycznych restrykcji ograniczacie rozwój najzdolniejszej młodzieży. Druga sprawa. Dyskryminacja młodych pracowników nauki. Młodzi pracownicy nauki funkcjonują jako doktoranci, funkcjonują bez możliwości gromadzenia swojego kapitału emerytalnego, nad doktoratem często pracują faktycznie jako asystenci i nie mogą zbierać swojego kapitału emerytalnego, są wobec tego dyskryminowani jako pracownicy, bo faktycznie pracują, a nie są pracownikami. Wreszcie, oczywiście, nakłady na naukę się zmniejszają, mamy rozdział 73005: Działalność statutowa i inwestycyjna - nakłady inwestycyjne się zmniejszają, Narodowe Centrum Badań i Rozwoju - nakłady się zmniejszają, tzw. taksa NCN - nakłady się zmniejszają. Mówi się wręcz, że spowoduje to bardzo poważne napięcia w funkcjonowaniu jednostek naukowych i dojdzie do zwolnień pracowników. Przytoczę następujące dane, o których może pani nie wie. Otóż faktem symbolicznym jest to, że w 2007 r. najlepsza polska uczelnia, Uniwersytet Jagielloński, była pierwsza w rankingach, miała (Dzwonek) 275. pozycję, w roku 2012 - 398. Nie wyciągacie z tego wniosków, wyciągacie fałszywe wnioski. Proszę państwa, jeszcze jedno krótkie pytanie.
Mówca: Jerzy Żyżyński
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Co z odpisem na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych? Otóż ograniczacie ten odpis. Związki zawodowe alarmują, że ograniczacie odpis na fundusz, który tak naprawdę służy wspomaganiu najbiedniejszych pracowników. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Uzasadnienie wniosku o przedstawienie przez minister nauki i szkolnictwa wyższego informacji o sytuacji w szkolnictwie jest, jak zwykle zresztą w przypadku takich wniosków składanych przez PiS, takim zbiorem półprawd, przeinaczeń, mrzonek i pobożnych życzeń. (Poseł Krzysztof Szczerski: To jest debata, gratulacje.) Jaki poziom wiedzy zapewniają siedzący tutaj panowie profesorowie przyjeżdżający raz lub dwa razy w miesiącu do Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu i prowadzący wykłady i seminaria w kilkugodzinnych blokach od samego rana do wieczora? Jaki poziom? Miałem przyjemność uczestniczyć w kilkunastu inauguracjach roku akademickiego w różnych typach szkół wyższych, zawodowych i nigdzie nie słyszałem takich głosów czarnowidztwa, jak we wniosku i w pytaniach posłów opozycji. Na uczelniach nie ma hurraoptymizmu, ale panuje pełne przekonanie, że tylko ciężką, solidną pracą... (Poseł Krzysztof Szczerski: Uczelnie razem z partią...) ...solidną pracą, efektywnością...