Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W kolejnym społecznym, bardzo wrażliwym dla społeczeństwa, obszarze zatoczyliśmy koło. Po przeszło 22 latach transformacji ustrojowej wypełnionej niekończącym się ciągiem wyrzeczeń i marzeń o lepszym jutrze na nowo staje się aktualne hasło naszych ojców: popierajmy partię czynem, umierajmy przed terminem. Rząd premiera Tuska postanowił wydłużyć wiek emerytalny do 67 lat dla kobiet i mężczyzn. Oszczędności budżetowe wynikające z podniesienia wieku emerytalnego wyniosą do roku 2017 całe 18 mld zł, a do roku 2025 prawie 140 mld zł. Czy to jest dużo i czy wystarczy? Jest to dużo dla obywateli, dla rządu z pewnością nie. Przecież tylko w 2011 r. do budżetu państwa nie wpłynęło 28 mld zł z tytułu zaległości podatkowych oraz 3 mld zł z tytułu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Mimo to rząd nie zrobił nic, aby usprawnić działania administracji skarbowej. Wręcz przeciwnie, po przejęciu władzy odrzucił projekt reformy administracji skarbowej przygotowanej przez Prawo i Sprawiedliwość. W argumentach uzasadniających podwyższenie wieku emerytalnego rząd wskazuje znaczący wzrost deficytu funduszu emerytalnego. Rodzi się zatem pytanie: Gdzie się podziały środki z funduszu demograficznego? Proponowane przez rząd zmiany mają na względzie jeden cel - poprawienie sytuacji finansów publicznych dzięki obniżeniu wydatków emerytalnych za sprawą ograniczenia dostępności emerytury. To błąd. Lekarstwem dla tego chorego systemu winna być polityka nakierowana na rozwój społeczeństwa. Priorytetem winien być rozwój gospodarczy i walka z bezrobociem, nie zaś próby przypodobania się rynkom finansowym. Tymczasem zdaniem premiera głównym powodem wydłużenia wieku emerytalnego jest sytuacja demograficzna Polski. Przy tym rząd zdaje się zupełnie abstrahować od rzeczywistych możliwości zdobycia i utrzymania pracy przez starszych ludzi. A przecież żyjemy w systemie o znacznym poziomie bezrobocia. Dodatkowo warto pamiętać o tym, że sprawność fizyczna, a często i umysłowa maleje wraz z wiekiem. Czy zatem osoby po pięćdziesiątce, które już dzisiaj mają problemy z utrzymaniem się na rynku pracy, znajdą zatrudnienie w sytuacji wydłużenia wieku emerytalnego? Trzeba przy tym zauważyć, że podniesienie wieku emerytalnego spowoduje wzrost wydatków na renty oraz zasiłki, w tym zasiłki chorobowe. Zaledwie kilka lat temu zatrudnienie na rynku pracy zmniejszano poprzez wysyłanie na emerytury. Dziś rząd proponuje ratować fundusz emerytalny nawet kosztem zwiększenia liczby odchodzących na rentę, czyli kolejne półśrodki. Zważywszy na obecne dane statystyczne, zwiększenie wieku emerytalnego i stażu pracy będzie generować wyższy poziom bezrobocia w grupie osób po pięćdziesiątce. Nie muszę tu udowadniać, że trudno przy rosnącym bezrobociu prognozować wzrost gospodarczy. A przecież na poziom emerytur ma wpływ sytuacja gospodarcza i dochody ludności. Wszak, czy to 20% składek emerytalnych od 1500 zł, czy od 10 tys. zł, to bardzo istotna różnica. Warto dodać, że obecnie średnia wieku przechodzenia w Polsce na emeryturę wynosi 59,3 roku: dla mężczyzn - 61, a dla kobiet - 58. Warto też dodać jeszcze jedno, zazwyczaj są to przymusowe przejścia na emeryturę, wynikające wcale nie z woli emeryta, ale z likwidacji jego miejsca pracy. To wypychanie na emeryturę jest na przykład od lat regułą wśród nauczycieli - 55-latki w pełni sił wcale nie kwapią się do odejścia z pracy, ale nie mają wyjścia, gdy brak dla nich tejże pracy. Zatem skąd propozycja wydłużenia wieku? Tego oczekują goniące za krótkoterminowymi zyskami rynki finansowe, a usłużni dziennikarze i ekonomiści jak papugi powtarzają mity i slogany na ten temat w stylu sloganów wypowiadanych przez Bogdana o wczasach w wieku emerytalnym na wyspach pod palmami. Dziś trudno spotkać Bogdana, a emeryci ledwie wiążą koniec z końcem. A prawda jest taka, iż mamy do czynienia z równaniem o bardzo wielu niewiadomych, które poznamy dopiero z biegiem lat. Zupełnie kuriozalne są teksty na rządowej stronie internetowej w rodzaju: Korzystający z kalkulatora powinni pamiętać, że wysokość zarobków rośnie z czasem. Dla przykładu dzisiejsze średnie wynagrodzenie wynoszące ok. 2,6 tys. zł netto w roku 2024 osiągnie poziom ok. 3,6 tys. zł netto, a w roku 2037 wynosić będzie ok. 5,3 tys. netto, w cenach stałych roku 2012. Tego typu prognozy nie mają żadnych racjonalnych podstaw. Równie dobrze na eksperta rząd mógłby powołać jakąś wróżkę albo szamana. Karmi się nas propagandowymi hasłami, z których wynika co najwyżej dobre samopoczucie rządzących. Tymczasem rzecz rozgrywa się nie o dobre samopoczucie rządzących, rzecz rozgrywa się o przyszłość Polski i Polaków. Lekarstwem dla chorego systemu winna być polityka nakierowana na rozwój społeczeństwa. Proszę zwrócić uwagę, że wszelkie symulacje w sprawie emerytur opierają się na ekstrapolacji pewnych dotychczasowych trendów w sferze demograficznej. Tymczasem takie prognozy mogą prowadzić do ogromnych pomyłek. Wystarczy powołać się na przykład Francji, która miała niegdyś zerowy przyrost naturalny, a dziś ma jeden z najwyższych w Europie. Jednak rząd Platformy Obywatelskiej i PSL-u nie zamierza powstrzymać drenażu polskich mózgów i rąk przez rozwinięte zachodnie gospodarki. W 2011 r. poza granicami kraju przebywało 2 mln Polaków, którzy wyjechali za pracą, gdy stopa bezrobocia w Polsce w lutym wynosiła 13,5%, a w grupie poniżej 25 lat aż 25%. Cóż, w marcu br. wzrost produkcji był najniższy od października 2009 r., a przeciętne wynagrodzenie brutto wynosi w Polsce 800 euro, podczas gdy w krajach Unii Europejskiej średnia ta wynosi 2177 euro, a w Grecji, której tak ochoczo pomagamy, 1662 euro. Rząd nie robi nic w zakresie określenia jasnej polityki migracyjnej, a problem napływu imigrantów będzie się nasilać. Nie bierze pod uwagę możliwości wystąpienia zmian w sytuacji gospodarczej kraju, a wystarczy sobie uzmysłowić, jakie zmiany gospodarcze nastąpiły w ciągu ostatnich 20 lat. Pan profesor wspomniał o tym problemie czy też o ewolucji trendu długotrwałości życia. Tymczasem można zakładać, że wzrost długości życia będzie powolniejszy u kobiet niż u mężczyzn. Dlaczego? Albowiem wraz z coraz wyższym wiekiem pojawiają się różne czynniki chorobowe ograniczające długość życia. A zatem nie należy wykluczać, że wzrost długości życia prawdopodobnie spadnie. Reforma pogorszy nie tylko perspektywy emerytalne starszych, ale i bez tego trudną sytuację młodych, dopiero próbujących wejść na rynek pracy. Bezrobocie wśród ludzi przed 30. rokiem życia rośnie w zastraszającym tempie. Gdyby nie wielka liczba polskich emigrantów, młodych obywateli, oraz ogromna liczba studentów, mielibyśmy pewnie taki odsetek bezrobotnych w tej grupie wiekowej, co niechlubni rekordziści - Hiszpanie i Grecy. Przy okazji mamy kolejną odsłonę wojenki rządu z Kościołem. Pojawił się rządowy spot reklamowy dotyczący emerytur pn. ˝Szczególne uprawnienia˝, który kończy się słowami: Zmiany obejmą także księży. Jak wszyscy, to wszyscy. Solidarnie. Koniec cytatu. Tymczasem księża z żadnych szczególnych uprawnień nie korzystają, zatem rządzący znów kłamią o Kościele. Według Kodeksu prawa kanonicznego księża przechodzą na emeryturę zazwyczaj w wieku 75 lat. Tak więc i na tym przykładzie widać, że w rządowej propagandzie kłamstwo goni kłamstwo i prymitywnym trikiem pogania. Dziękuję. (Oklaski)