Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2018-06-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowni Państwo! W trakcie tej dyskusji pojawiły się podobne wątki do tych pojawiających się w trakcie dyskusji w podkomisji i komisji oraz racje mieszkańców dotyczące czystego środowiska, zwłaszcza czystego powietrza, a także racje części osób broniących przedsiębiorców, którym jakoby ograniczało się możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Trzeba jeszcze raz wyraźnie powiedzieć, że te ograniczenia dotyczą przede wszystkim tych, którzy być może nie działają zgodnie z prawem. Dziś nie jesteśmy w stanie tego stwierdzić bez przyjęcia tej ustawy, która umożliwi chociażby ten monitoring ciągły, o który pani poseł już kilkakrotnie, i w komisji, i na sali sejmowej, się upominała. Bez tego zapisu nie jesteśmy w stanie wyeliminować części zagrożeń dla zdrowia i życia mieszkańców, a przecież smog, czyste powietrze to są hasła, które pojawiają się w przestrzeni publicznej właśnie ze strony państwa ugrupowań bardzo często, stąd, powiem szczerze, jestem trochę zaskoczony wystąpieniami klubowymi tych dwóch ugrupowań, które dosyć mocno krytykowały tę ustawę. Ona przecież rozwiązuje ogromną część problemów, o których państwo mówią także przy innych okazjach. Zaskoczony byłem także stwierdzeniem, że ta ustawa doprowadzi do tego, że zostanie zwiększona liczba odpadów. Pani poseł, jeżeli się okaże, że dana substancja - która na razie jest traktowana jako produkt uboczny, która jest spalana bez zachowania jakichś środków ostrożności, bez różnego rodzaju filtrów, które by usunęły substancje szkodliwe - zostanie potraktowana nie jako produkt uboczny, tylko stanie się odpadem, to tym lepiej dla środowiska i zdrowia ludzi, bo z odpadem, zwłaszcza odpadem niebezpiecznym, trzeba obchodzić się szczególnie. Aby go unieszkodliwić, trzeba mieć specjalną technologię, bez której np. nie da się tego produktu spalić, a pani chciałaby, aby... Jeden z reprezentantów przedsiębiorców powiedział to w komisji w ten sposób: obawiamy się, że nie będzie można spalać w kotłowniach przy tych zakładach np. płyt wiórowych i odpadów. To tak samo jakby ktoś, kto w piecu domowym pali plastikiem i różnego rodzaju śmieciami, powiedział: boję się, że państwo dzisiaj poprzez ustawy sejmowe wprowadzi zakaz palenia śmieci w domowych piecach. Tyle że taki mieszkaniec spali tych odpadów czy śmieci ileś tam kilogramów, a w dużym zakładzie to już nie są kilogramy, tylko tony, tysiące ton. I pani krytykuje tę ustawę za to, że chcemy wyeliminować spalanie tego typu odpadów niebezpiecznych. To jest po prostu kuriozum. Jednocześnie pani ugrupowanie bardzo często mówi o tym, że jest za ochroną środowiska. No coś tutaj przynajmniej nie gra i jest nielogiczne. Podobnie byłem nieco zaskoczony stwierdzeniem, że ta ustawa ma doprowadzić do jakichś nowych źródeł finansowania - nie wiem czego tak naprawdę, bo nie ma tu mowy o żadnych jakichś dodatkowych opłatach, które mieliby ponosić przedsiębiorcy i które trafiałyby chociażby do budżetu państwa. Jest tu tylko i wyłącznie mowa o doprowadzeniu do sprecyzowania przepisów i wydania jasnej i przejrzystej decyzji administracyjnej, która jednoznacznie będzie stwierdzała, w jakich wypadkach dany produkt może być ewentualnie spalany bez zachowania szczególnych środków ostrożności. Było pytanie o konsultacje społeczne. Rzeczywiście projekt poselski nie wymaga przeprowadzenia bardzo szerokich konsultacji społecznych, ale był czas na to, aby wszyscy zainteresowani wyrazili swoje opinie. Niektórzy wysyłali praktycznie od razu następnego dnia po pojawieniu się tego projektu ustawy w druku, który został wywieszony na stronie sejmowej, swoje opinie. Oczywiście część tych opinii, zwłaszcza ze strony przedsiębiorców, była negatywna, wskazywała na niektóre elementy, o których tutaj państwo dzisiaj mówili na sali. Ci sami ludzie czy ci sami reprezentanci organizacji skupiających przedsiębiorców brali udział także w posiedzeniu podkomisji, mogli swobodnie się wypowiadać i artykułować swoje wątpliwości. To samo mogli zrobić przedstawiciele mieszkańców tych kilku miast, o których dzisiaj na tej sali sejmowej mówiliśmy, trudno więc zarzucić, że ta ustawa była przyjmowana bez zasięgnięcia opinii wszystkich zainteresowanych. Te wątpliwości, o których państwo czasami tutaj wspominali, wybrzmiały. Próbowaliśmy tłumaczyć, także przedstawiciele Ministerstwa Środowiska próbowali tłumaczyć jeszcze raz, że uczciwy przedsiębiorca, który miał pełną dokumentację pokazującą, że dana substancja czy dany produkt spełnia warunki, które pozwolą uznać je za produkt uboczny, który nie jest szkodliwy dla środowiska i życia czy zdrowia mieszkańców, może być spokojny, może nie obawiać się nowej procedury, bo po prostu powtórzy tę procedurę, którą jakiś czas temu przeszedł. Przecież te badania, które wykonywał przy danej technologii, którą stosuje, nie straciły aktualności, bo przecież nie zmienił tej technologii. W związku z tym nie ma potrzeby obawiania się, że będzie musiał robić jakieś dodatkowe badania, chyba że w tej dokumentacji, którą wcześniej składał do któregoś z urzędów marszałkowskich, były jakieś błędy, były jakieś niedomówienia. Marszałek tak naprawdę nie ma do końca instrumentów do tego, aby sprawdzić, czy wszystkie dane techniczne zawarte przy tego typu dokumentacji są prawdziwe. Dopiero Inspekcja Ochrony Środowiska dysponująca chociażby laboratoriami jest w stanie skontrolować czy zweryfikować część danych podawanych przez niektórych przedsiębiorców, bo przecież kontrola, o której tutaj mówimy, nie ma być regułą stosowaną przy każdym procesie ubiegania się o zgodę marszałka na uznanie danej substancji za produkt uboczny, a ma być stosowana raczej w sytuacjach szczególnych. I tu dochodzimy do kolejnego elementu, który państwo tutaj znowu powielają. Chodzi o wątpliwości przedsiębiorców. Co to są tzw. warunki szczególne szkodzące środowisku? Mówiliśmy o tym, że trudno stworzyć katalog zamknięty, który uwzględni wszystkie możliwe sytuacje, w których środowisko może być w jakiś sposób zagrożone. Tworzenie każdego katalogu zamkniętego powoduje, że jednak gdzieś tam w którymś momencie pojawiają się luki. I co, wtedy mamy stworzyć nową ustawę po to, aby jedną czy drugą wątpliwość znowu wyeliminować? Stąd ten dosyć szeroki zapis pozwala na podejście Inspekcji Ochrony Środowiska do tego w sposób, który nie utrudni życia przedsiębiorcom, a jednocześnie pozwoli chronić życie i zdrowie mieszkańców. Pojawiały się tutaj również sugestie, że należy wyraźnie wydłużyć czas uzyskiwania nowych zgód na potraktowanie danej substancji za produkt uboczny. Ustawa i tak mówi o 6-miesięcznym okresie, a więc w tych kilku miastach, o których dzisiaj rozmawialiśmy, niestety mieszkańcy przez co najmniej 6 miesięcy plus ewentualnie chodzi o odwołania, a więc być może nawet i kilkanaście miesięcy, będą musieli jeszcze znosić sytuację, w której niektóre zakłady emitują niebezpieczne substancje do atmosfery. A państwo, niektórzy z państwa chcieliby wydłużyć ten czas jeszcze o kolejne 6 miesięcy. Generalnie wydawało mi się, że większość z nas na tej sali, bez względu na poglądy polityczne, zdecydowanie wyżej stawia życie i zdrowie mieszkańców niż wątpliwości części przedsiębiorców, którzy niekoniecznie chcą dbać o życie i zdrowie mieszkańców i o czyste środowisko. Stąd wydaje się, że powielane dzisiaj, bo to trzeba wyraźnie powiedzieć, argumenty części przedsiębiorców, zwłaszcza tych, którzy obawiają się, że nie otrzymają nowej zgody na uznanie danej substancji za produkt uboczny, zostały przez państwa przyjęte - mam nadzieję, że tylko w dobrej wierze - jako argumenty, które warto w przypadku tej ustawy stosować. W komisji wyraźnie - i tu na szczęście w trakcie dyskusji także ze strony większości klubów - przeważała jednak troska o zdrowie i życie mieszkańców. Mam nadzieję, że także już podczas głosowania na sali sejmowej większość Sejmu uzna, że jednak to zdrowie i życie mieszkańców są znacznie ważniejsze, a danie instrumentów państwu do tego, aby mogło o to zdrowie i życie mieszkańców i obywateli naszego państwa dbać, przeważy i ta ustawa zostanie przyjęta. Dziękuję bardzo. (Oklaski)