PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Bożena Lisowska
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Nowelizacja Kodeksu karnego zawarta w procedowanym druku to niezbędna korekta, która wypełnia niebezpieczną lukę prawną w cyberbezpieczeństwie. Dotychczasowe przepisy art. 269b penalizowały wytwarzanie i udostępnianie narzędzi przestępczych wyłącznie w odniesieniu do kradzieży danych. Tymczasem dyrektywa unijna z 2013 r. wymaga od nas ścigania również w przypadku narzędzi służących do nielegalnego dostępu do systemów informatycznych oraz przechwytywania transmisji danych. Rozszerzenie, nad którym właśnie procedujemy, te luki wypełnia. Dla firm z Polski Wschodniej, które inwestują w cyfryzację, jasne prawo karne to fundament bezpieczeństwa. Organy ścigania zyskują wreszcie skuteczne instrumenty, by reagować na całe spektrum cyberzagrożeń. To kompleksowa regulacja, a nie tylko wycinek prawa. Mam pytanie: W jaki sposób rząd planuje poinformować o rozszerzonej penalizacji narzędzi do nielegalnego dostępu, o której mowa w art. 269b w związku z art. 267 § 1? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W obecnych czasach walka z cyberprzestępczością jest coraz bardziej palącym problemem. To nie jest już problem abstrakcyjny ani marginalny. Ataki na systemy informatyczne, wycieki danych, przejmowanie kont, włamania do systemów firm, instytucji publicznych, szpitali czy samorządów stają się coraz większym zagrożeniem dla obywateli, gospodarki i bezpieczeństwa państwa. Ale sama zmiana kwalifikacji karnej nie wystarczy. Możemy dopisać kolejne odesłania w Kodeksie karnym, możemy rozszerzać zakres penalizacji, ale jeżeli właściwe organy nie będą miały realnych narzędzi, kadr, kompetencji technicznych i procedur współpracy, to przepis pozostanie na papierze. Dlatego chciałabym zadać kilka pytań. Jaka jest obecnie wykrywalność tego typu przestępstw? Ile postępowań kończy się aktem oskarżenia, a ile jest umarzanych z powodu niewykrycia sprawcy albo braku wystarczających dowodów? Jakie systemowe rozwiązania są obecnie wdrażane, aby skuteczniej wykrywać i ścigać cyberprzestępstwa? Proszę o wskazanie konkretnych działań dotyczących Policji, prokuratury, sądów, laboratoriów informatyki śledczej oraz współpracy z NASK, CSIRT-ami i sektorem prywatnym. Czy liczba funkcjonariuszy i prokuratorów wyspecjalizowanych w cyberprzestępczości jest wystarczająca? Ilu funkcjonariuszy zajmuje się obecnie takimi sprawami i czy planowane jest zwiększenie liczby etatów oraz finansowania? Czy organy ścigania mają dostęp do nowoczesnych narzędzi analitycznych, informatyki śledczej, zabezpieczania danych, analizy złośliwego oprogramowania i identyfikacji sprawców działających z użyciem infrastruktury zagranicznej?
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Cyberprzestępczość od dawna przestała być problemem informatyków. Dziś dotyczy praktycznie każdego. Dotyczy ludzi, którym wykradane są dane, seniorów oszukiwanych przez fałszywe strony i wiadomości, pracowników firm tracących dostęp do systemów, szpitali, urzędów i instytucji publicznych paraliżowanych przez ataki hakerskie. Państwo musi nadążać za rzeczywistością cyfrową. I musi skutecznie reagować na sytuacje, w których przestępcy nie tylko przeprowadzają ataki, ale również przygotowują narzędzia służące do ich przeprowadzania albo świadomie je udostępniają. Dlatego sam kierunek projektu należy ocenić pozytywnie. Projekt ma na celu pełniejsze wdrożenie unijnej dyrektywy dotyczącej ataków na systemy informatyczne i rozszerza zakres odpowiedzialności karnej za przygotowywanie oraz udostępnianie narzędzi wykorzystywanych do cyberprzestępstw. I trudno dziś udawać, że problem nie istnieje. Liczba postępowań dotyczących przestępstw związanych z nielegalnym dostępem do systemów informatycznych liczona jest już w tysiącach rocznie. Jednocześnie prawo karne musi być tworzone bardzo ostrożnie, bo państwo powinno skutecznie ścigać cyberprzestępców, ale nie może tworzyć przepisów, które będą budziły niepewność wśród specjalistów od cyberbezpieczeństwa, administratorów systemów, badaczy czy osób zajmujących się testowaniem zabezpieczeń. Właśnie tutaj pojawiają się istotne pytania, bo bezpieczeństwo cyfrowe państwa wymaga skutecznych narzędzi. Ale równie ważne jest zachowanie proporcji oraz jasnych granic odpowiedzialności karnej. Prawo musi uderzać w przestępców. Nie może jednak tworzyć atmosfery niepewności wobec ludzi, którzy realnie pomagają chronić systemy informatyczne przed atakami.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Na podstawie jakich konkretnych ekspertyz uznano, że dotychczasowe przepisy rozdziału XXXIII Kodeksu karnego były niewystarczające dla ochrony systemów informatycznych? Dlaczego projekt nie został poddany OSR przez koordynatora OSR w trybie § 32 Regulaminu pracy Rady Ministrów, mimo że dotyczy istotnych zmian w prawie karnym? Jakie organizacje społeczne oraz instytuty naukowe zostały zaproszone do opiniowania projektu na etapie prac rządowych z uwagi na techniczny charakter projektowanych zmian?
Mówca: Michał Pyrzyk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe mam zaszczyt zaprezentować oświadczenie w sprawie rządowego projektu nowelizacji Kodeksu karnego, który był przedmiotem posiedzenia Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Kluczowym celem tego projektu jest pełne dostosowanie polskich przepisów do dyrektywy unijnej z 2013 r., która dotyczy cyberprzestępczości. Główna zmiana koncentruje się na art. 269b § 1 Kodeksu karnego i rozszerza listę czynów zabronionych również o przygotowania do nielegalnego uzyskiwania dostępu do systemów informatycznych oraz bezprawnego przechwytywania danych. Pozwoli to na skuteczne zwalczanie handlu narzędziami służącymi do ataków hakerskich, takimi jak złośliwe oprogramowanie czy kody dostępu. Projektodawca podkreśla, że zmiana ma charakter punktowy i nie zmienia zasad odpowiedzialności karnej ani nie ogranicza istniejących kontratypów, takich jak art. 269b § 1a k.k., który wyłącza karalność działań podejmowanych wyłącznie w celu zabezpieczenia systemów lub opracowania metod ich ochrony np. przez specjalistów do spraw cyberbezpieczeństwa czy badaczy. Jako Klub Parlamentarny Polskie Stronnictwo Ludowe uważamy, że przedłożony projekt bardzo dobrze realizuje cel, jakim jest zapobieganie atakom na systemy informatyczne, i będziemy głosować za jego przyjęciem.
Mówca: Katarzyna Ueberhan (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko klubu Lewicy odnośnie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny, druki nr 2398 i 2462. To przedłożenie rządowe ma istotne znaczenie z perspektywy bezpieczeństwa cyfrowego państwa oraz wykonania zobowiązań wynikających z prawa Unii Europejskiej. Jego zasadniczym celem jest pełna transpozycja art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/40/UE dotyczącej ataków na systemy informatyczne. Projektodawca wskazuje bowiem, że polskie przepisy nie zapewniają dziś pełnej penalizacji narzędzi służących do popełniania określonych przestępstw informatycznych w zakresie czynów odpowiadających art. 3 i art. 6 tej dyrektywy. Projekt ustawy odpowiada więc na konkretny problem prawny i nie przebudowuje całego modelu odpowiedzialności karnej za cyberprzestępczość, lecz rozszerza zakres odesłania w art. 269b § 1 Kodeksu karnego. Obecnie przepis ten obejmuje odesłanie do art. 267 § 3 k.k., natomiast po nowelizacji będzie odnosił się do art. 267 § 1-3 k.k. W praktyce oznacza to objęcie zakresem penalizacji również narzędzi służących niezgodnemu z prawem przechwytywaniu danych oraz nieuprawnionemu uzyskiwaniu dostępu do systemów informatycznych, a nie tylko zachowań już wskazanych w obecnym brzmieniu przepisu. Uzasadnienie jednoznacznie wskazuje, że właśnie taki zabieg legislacyjny jest konieczny w celu usunięcia luki dostrzeżonej przez Komisję Europejską. Na uwagę zasługuje również to, że projekt zachowuje odpowiednią proporcję. Ministerstwo Sprawiedliwości wyraźnie zaznacza, że nie chodzi o zmianę aksjologicznych podstaw odpowiedzialności karnej ani o gruntowną reformę art. 269b k.k., lecz wyłącznie o dostosowanie zakresu jego stosowania do minimalnego standardu wynikającego z dyrektywy. Z tego względu projektodawca nie zdecydował się na otwieranie szerokiej dyskusji nad całym przepisem, jego konstrukcją czy innymi uwagami doktrynalnymi, uznając, że w tym konkretnym projekcie kluczowe jest usunięcie stwierdzonej niezgodności z prawem unijnym i zakończenie postępowania naruszeniowego prowadzonego wobec Polski na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. To podejście należy ocenić jako rozsądne i legislacyjnie wyważone. Podsumowując, projekt usuwa stwierdzoną lukę implementacyjną, wzmacnia ochronę prawnokarną przed cyberprzestępczością i czyni to w sposób powściągliwy, techniczny oraz zgodny z prawem Unii Europejskiej. Równocześnie nie prowadzi do zbędnego rozszerzania represji karnej ponad to, co niezbędne dla skutecznej ochrony przed przestępstwami informatycznymi. Co istotne, jak wynika ze sprawozdania Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, projekt został rozpatrzony w niniejszym brzmieniu bez poprawek. Z uwagi na powyższe klub Lewicy popiera niniejsze przedłożenie. Dziękuję.
Mówca: Sprawozdawca Iwona Karolewska
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka przedstawić sprawozdanie dotyczące rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, druk nr 2387. Projekt ma charakter dostosowujący polskie przepisy do prawa Unii Europejskiej w zakresie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania. Chodzi przede wszystkim o pełniejsze wdrożenie decyzji ramowej Rady Europy z 13 czerwca 2002 r. regulującej zasady przekazywania osób pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Celem projektowanych zmian jest usprawnienie współpracy sądowej pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz zapewnienie lepszej ochrony praw osób objętych procedurą europejskiego nakazu aresztowania. Projekt przewiduje cztery zasadnicze grupy zmian. Po pierwsze, umożliwia czasowe przekazanie osoby ściganej europejskim nakazem aresztowania do innego państwa członkowskiego w celu przesłuchania jej jeszcze przed ostatecznym rozpoznaniem wniosku o przekazanie. Po drugie, projekt zrównuje sytuację prawną osób stale zamieszkujących lub przebywających w Polsce, także obywateli innych państw Unii Europejskiej, z sytuacją obywateli polskich. Po trzecie, projekt wprowadza obowiązek niezwłocznego występowania przez polski sąd do państwa trzeciego o zgodę na dalsze przekazanie osoby ściganej, jeśli wcześniej została ona wydana Polsce w drodze ekstradycji. Po czwarte, projekt doprecyzowuje zasady tranzytu osób objętych europejskim nakazem aresztowania przez terytorium Polski, co rozszerza gwarancje procesowe również na osoby mające miejsce zamieszkania lub stałego pobytu w Polsce. Wysoka Izbo! Projekt ma charakter techniczno-dostosowawczy, ale jednocześnie jest istotny z punktu widzenia skuteczności współpracy wymiarów sprawiedliwości państw Unii Europejskiej oraz ochrony praw osób objętych procedurą europejskiego nakazu aresztowania. W imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka wnoszę o przyjęcie projektu ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na etapie pierwszego czytania zwracaliśmy uwagę na wątpliwości dotyczące rozszerzenia katalogu osób, które mają uzyskać gwarancję odbywania kary w Polsce, mimo że nie posiadają obywatelstwa polskiego, jedynie miejsce zamieszkania lub stałego pobytu na terytorium RP. Niestety po pracach komisji kwestie te nie zostały rozwiązane. Projekt nadal zrównuje sytuację obywateli polskich z sytuacją cudzoziemców stale przebywających w Polsce w zakresie gwarancji powrotu do Polski na odbycie kary po wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania. Tutaj trzeba postawić pytanie: Dlaczego polski system penitencjarny ma przejmować odpowiedzialność za odbywanie kary przez osoby niebędące obywatelami Polski? Czy nie lepiej byłoby deportować takie osoby? W sytuacji przeciążenia zakładów karnych i rosnących kosztów funkcjonowania systemu penitencjarnego państwo powinno przede wszystkim dbać o interes własnych obywateli, a nie rozszerzać kolejne gwarancje dla cudzoziemców. Wątpliwości budzi również dalsze rozszerzanie mechanizmów związanych z czasowym przekazywaniem osób ściganych do innych państw członkowskich oraz nakładanie kolejnych obowiązków proceduralnych na polskie sądy. Projekt jest uzasadniany koniecznością dostosowania prawa do regulacji unijnych, ale każda taka zmiana powinna być oceniana przede wszystkim przez pryzmat interesu państwa polskiego oraz skutków dla funkcjonowania naszego wymiaru sprawiedliwości, a tych wątpliwości projekt niestety nie rozwiewa. Dziękuję bardzo.
Mówca: Łukasz Osmalak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni Obywatele! Przedłożony przez rząd projekt nowelizacji Kodeksu postępowania karnego, zawarty w druku nr 2387, stanowi kluczowy krok w stronę pełnego i rzetelnego wdrożenia unijnych standardów współpracy sądowej. Głównym celem tej regulacji jest uzupełniające wdrożenie decyzji ramowej 2002/584 dotyczącej europejskiego nakazu aresztowania, co ma na celu usunięcie stwierdzonych uchybień w polskim porządku prawnym. Projekt ten koncentruje się przede wszystkim na zapewnieniu równości wobec prawa oraz zwiększeniu efektywności procedur karnych o charakterze transgranicznym. Jedną z najważniejszych zmian jest zrównanie sytuacji prawnej osób stale zamieszkujących lub przebywających w Rzeczypospolitej Polskiej z sytuacją obywateli polskich w kontekście realizacji europejskiego nakazu aresztowania. Obecnie obowiązujące przepisy nie gwarantują w wystarczającym stopniu prawa do powrotu do Polski po zakończeniu postępowania za granicą osobom niebędącym obywatelami Polski, co mogło naruszać unijną zasadę niedyskryminacji. Dzięki modyfikacji art. 607t i art. 607zb ochrona ta zostanie rozszerzona, co jest wyrazem dbałości o standardy praw człowieka i sprawiedliwe traktowanie wszystkich rezydentów naszego państwa. Kolejnym istotnym elementem nowelizacji jest wprowadzenie jasnych procedur dotyczących czasowego przekazania osoby ściganej w celu jej przesłuchania. Projekt dostosowuje polskie prawo do nowych regulacji unijnych w zakresie cyfryzacji wymiaru sprawiedliwości, dając sądom możliwość wyboru między przesłuchaniem na odległość a czasowym wydaniem osoby organom państwa wnioskującego. Takie rozwiązanie znacząco przyspieszy bieg postępowań, umożliwiając sprawne przeprowadzenie kluczowych czynności dowodowych jeszcze przed ostatecznym rozstrzygnięciem o przekazaniu osoby ściganej. Projekt przewiduje również usprawnienie działań w sytuacjach, gdy osoba objęta nakazem europejskim trafi do Polski w drodze wcześniejszej ekstradycji z państwa trzeciego. Wprowadzenie art. 607ya nakłada na polskie sądy obowiązek bezzwłocznego występowania o zgodę na dalsze przekazanie przy jednoczesnym uregulowaniu kwestii związania zawieszenia terminów procesowych na czas oczekiwania na taką zgodę. Jest to niezbędne dla zachowania płynności i szybkości współpracy z organami sądowymi i innymi państwami członkowskimi. Podsumowując, proponowane zmiany są nie tylko koniecznym wypełnieniem zobowiązań międzynarodowych, ale także realnym wzmocnieniem skuteczności walki z przestępczością w Unii Europejskiej. Projekt nie obciąża dodatkowo budżetu państwa i zyskał pozytywną opinię pod kątem zgodności z prawem unijnym. Nasz klub w pełni popiera tę nowelizację, uznając ją za merytorycznie zasadną i niezbędną dla nowoczesnego, funkcjonującego państwa polskiego i dla prawidłowo funkcjonującego polskiego wymiaru sprawiedliwości w strukturach europejskich. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Kierunek tej ustawy jest zasadniczo racjonalny. Współpraca sądowa w Unii Europejskiej musi być sprawna. Jeżeli mamy ścigać przestępców, jeżeli mamy skutecznie walczyć z przestępczością transgraniczną, jeżeli sprawy nie mają się ciągnąć latami, to państwa muszą ze sobą współpracować. Projekt porządkuje kwestie przesłuchania albo czasowego przekazania osoby objętej europejskim nakazem aresztowania jeszcze przed ostatecznym rozpatrzeniem nakazu. To może przyspieszyć postępowania i ograniczyć przewlekłość, ale tu natychmiast pojawia się zastrzeżenie. Czy czasowe przekazanie będzie rzeczywiście wyjątkiem, uzasadnioną okolicznością, czy stanie się wygodną rutyną? Bo mówimy nie o papierze, ale o człowieku, o jego wolności, o jego prawie do obrony, o jego prawie do udziału w czynnościach, o tym, czy państwo polskie będzie realnie chroniło swoich obywateli. I tu trzeba powiedzieć jasno: co do zasady, polscy obywatele powinni być sądzeni w Polsce. Jeżeli obywatel polski ma miejsce zamieszkania, rodzinę, życie i centrum interesów w Polsce, to państwo polskie powinno w pierwszej kolejności brać odpowiedzialność za wymiar sprawiedliwości wobec własnych obywateli. Przekazanie za granicę nie może być automatem, tym bardziej że mamy ogromny problem w wymiarze sprawiedliwości: sądy są niesprawne, przewlekłe, obywatele czekają latami na rozstrzygnięcia. Do tego dochodzi głęboki spór o niezależność i upolitycznienie sądownictwa, w tym działania obecnej większości, która zamiast odbudować zaufanie, pogłębia chaos i próbuje podporządkować wymiar sprawiedliwości własnym interesom politycznym. W takim stanie państwa każda procedura dotycząca przekazania ludzi między państwami musi być szczególnie ostrożna. Dlatego ten projekt można poprzeć tylko pod warunkiem bardzo twardego stosowania gwarancji procesowych. Sąd musi badać każdą sprawę indywidualnie. Nie może być tak, że obywatel Polski zostaje czasowo przekazany za granicę, a później zaczyna się urzędnicza gra: opóźnienia, korespondencje, tłumaczenia, terminy, brak odpowiedzi. Wolność człowieka nie może być zależna od tego, czy urzędy dwóch państw sprawnie wymieniają pisma. Wysoka Izbo! Współpraca europejska - tak, ściganie przestępców - tak, sprawniejsze procedury - tak, ale bez automatyzmu, bez ślepego zaufania i bez osłabienia ochrony polskich obywateli. Europejski nakaz aresztowania ma służyć sprawiedliwości, a nie wygodzie urzędników, a polskie państwo ma przede wszystkim chronić swoich obywateli i zapewnić im rzetelny proces. Dlatego kierunek jest racjonalny, ale praktyka stosowania tych przepisów będzie absolutnie kluczowa. Dziękuję.
Mówca: Maciej Tomczykiewicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Sprawa jest w gruncie rzeczy niespecjalnie skomplikowana. Mamy europejski nakaz aresztowania, który jest instytucją, która się sprawdziła, sprawdza się już od wielu lat. Chcemy, by ona działała w sposób jeszcze lepszy, żeby obejmowała absolutnie wszystkie osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i żeby współpraca z innymi krajami była jeszcze skuteczniejsza. Ta ustawa, ta zmiana gwarantuje takie efekty. W związku z powyższym w imieniu Klubu Parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej wyrażam pełne poparcie dla tego projektu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Mirosław Adam Orliński
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe przedstawię nasze stanowisko odnośnie do projektu ustawy, projekt ustawy zmieniający ustawę o Kodeksie postępowania karnego, który ma na celu w zakresie swojej regulacji dokonanie uzupełniającego wdrożenia decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedur z tego wynikających. Projekt ma zapewnić osobom zamieszkującym lub stale przebywającym w Polsce, w tym obywatelom innych państw Unii Europejskiej, takich samych praw i obowiązków, jakie dotyczyły obywateli polskich, wobec których występowano z europejskim nakazem aresztowania. Rzeczywiście ten projekt również był omawiany. W pełni popieram stanowisko, które przedstawił kolega poseł Maciej Tomczykiewicz. Jest to kierunek jak najbardziej słuszny, zasadny. Bardzo dobrze, panie ministrze, że tego typu działania podejmujemy, że dokonujemy takich zmian. Są one potrzebne, słuszne, celowe. I dobrze, bo prawo musi być zawsze adekwatne i racjonalne. Dobrze, że w tym kierunku zmierzamy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Sławomir Ćwik
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Funkcjonowanie w ramach Unii Europejskiej oznacza nie tylko swobodny przepływ osób, kapitału, ale także harmonizację prawa, również w zakresie prawa karnego, po to, żeby osoby, które dopuściły się popełnienia czynów zabronionych w poszczególnych państwach członkowskich, mogły być skutecznie ścigane przez prokuratury tych państw - także w przypadku popełnienia czynów zabronionych w innym państwie członkowskim. Po to jest - m.in. oczywiście - europejski nakaz aresztowania, ENA. Jak widać, generalnie nakaz ten działa, poza wyjątkami, gdy władze jednego z państw członkowskich postanowiły mieć za nic obowiązujące reguły i udzielają - np. Polsce - azylu politykom innego państwa, co uniemożliwia ich ściganie. W tym przypadku jest oczywiście mowa o Zbigniewie Ziobrze i Marcinie Romanowskim, którym azylu udzielał Viktor Orbán, prorosyjski polityk będący piątą kolumną w Unii Europejskiej. Dlaczego ten projekt zmiany Kodeksu postępowania karnego jest dobry? I myślę, że co do tego nie ma większych dyskusji ani wątpliwości. Dlatego, że gwarantuje on stosowne prawa wszystkim obywatelom Polski, jak też osobom, które uzyskały w Polsce azyl. Mogły one być przedmiotem przekazania do innego państwa członkowskiego pod określonymi warunkami. I w tym zakresie nie ma problemu. Z czym tak naprawdę może być ewentualnie problem? Problem może dotyczyć tego, czy polskie sądy będą traktowane przez inne państwa członkowskie jako sądy, które są niezawisłe i niezależne. Niestety, to, co dzisiaj robi Prawo i Sprawiedliwość jako największy klub parlamentarny w Polsce, co robią jego politycy, którzy starają się za wszelką cenę wywołać chaos w polskim wymiarze sprawiedliwości i go storpedować, pokazuje - i pokazuje to podejście do wyboru członków Krajowej Rady Sądownictwa - że politycy Prawa i Sprawiedliwości zarówno zasiadający w Sejmie, jak i ci, którzy zasiadają w Trybunale Konstytucyjnym jako ściśle powiązani z Prawem i Sprawiedliwością dążą do tego, żeby sparaliżować w całości polski wymiar sprawiedliwości. Nie tylko polska KRS została wyłączona z Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa, ale dzisiaj jeszcze politycy Prawa i Sprawiedliwości wnioskują o zabezpieczenie do Trybunału Konstytucyjnego, powołując się na to, że przepisy, które sami ustanowili, są jakoby sprzeczne z konstytucją. Jednocześnie wskazujecie państwo jako przedstawiciela PiS-u do Krajowej Rady Sądownictwa sędziego Piebiaka, którego największym sukcesem, jaki wymieniacie, jest przygotowanie projektu ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, którą następnie kwestionujecie przed Trybunałem Konstytucyjnym. Natomiast politycy PiS-u w Trybunale Konstytucyjnym to zabezpieczenie wydają i chcą uniemożliwić wybór przedstawicieli sędziów w Krajowej Radzie Sądownictwa. To już jest sabotaż, to jest działanie na szkodę Polski. Zastanawiam się, po co i dla kogo to państwo robicie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W projekcie ustawy wprowadza się nowe obowiązki dla sądów, w tym konieczność bezwłocznego występowania do państw trzecich o zgodę na dalsze przekazywanie osoby ściganej. Jak to wpłynie na czas trwania postępowania oraz w jak dużym stopniu obciąży to polskie sądy, które i tak są już bardzo przeciążone? Dziękuję.