PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Gos
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam zaszczyt zaprezentować czy wnieść o zaprezentowanie informacji bieżącej w sprawie planowanych zmian, stanu przygotowań oraz harmonogramu działań reformujących funkcjonowanie Narodowego Funduszu Zdrowia przez pana ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza. Szanowni Państwo! Panie i Panowie Posłowie! W marcu bieżącego roku na konferencji prasowej pan Bartosz Arłukowicz, minister zdrowia, i Sławomir Neumann, wiceminister zdrowia, przedstawili koncepcję reformy Narodowego Funduszu Zdrowia. Zgodnie z zapowiedziami najważniejsze zmiany dotyczyć mają pięciu obszarów, mianowicie, po pierwsze, likwidacji Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia i zastąpienia jej urzędem nadzorującym regionalne oddziały Narodowego Funduszu Zdrowia, po drugie, sposobu wyceny świadczeń medycznych i powołania odpowiedzialnej za wycenę instytucji, po trzecie, weryfikacji jakości leczenia oraz wprowadzenia premiowania świadczeniodawców za jakość, po czwarte, opracowania i wykorzystania regionalnych map zapotrzebowania zdrowotnego i, po piąte, budowania spójnego sposobu planowania inwestycji medycznych w regionie. Kończąc wspomnianą konferencję, pan minister zachęcił wszystkich zainteresowanych do włączenia się w dyskusję nad kierunkami zmian oraz do przekazywania na adres Ministerstwa Zdrowia ewentualnych uwag. Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Wydaje się więc dzisiaj logiczne czy wręcz pożądane, aby jeszcze przed złożeniem stosownego projektu bądź projektów przez stronę rządową do debaty w przedmiotowej sprawie włączyli się państwo posłowie. Stąd prośba Klubu Parlamentarnego PSL do pana ministra Bartosza Arłukowicza, aby był uprzejmy rozwinąć i uszczegółowić przed Wysoką Izbą główne założenia planowanych zmian, jak również prosilibyśmy, aby wskazać przewidywane korzyści projektowanych zmian. Zarówno posłom, jak i mieszkańcom, których mamy zaszczyt reprezentować, nasuwa się wiele pytań związanych z problematyką planowanych zmian w Narodowym Funduszu Zdrowia, a oto niektóre z nich. Jaki jest stan przygotowań do wprowadzenia reformy? Kto i w jaki sposób będzie dzielił pomiędzy regiony środki ze składek na ubezpieczenia zdrowotne i rozliczał ich wykorzystanie? Jakie zadania do zrealizowania będą miały poszczególne instytucje przy wprowadzaniu zmian oraz po wejściu w życie nowych przepisów? Chodzi mi o Ministerstwo Zdrowia, wojewodów, samorządy czy chociażby nowo utworzone instytucje. Kto będzie powoływał i nadzorował dyrektora regionalnego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia? Jak będą wykorzystane i gdzie skierowane zasoby ludzkie, sprzętowe, wartości niematerialne i prawne będące dziś w posiadaniu Narodowego Funduszu Zdrowia? Jakie w końcu będą koszty i korzyści finansowe z wprowadzenia proponowanych zmian? Wyrażamy przekonanie, że informacja przedstawiona przez pana ministra oraz dyskusja poprzedzona pytaniami pań i panów posłów poszerzy wiedzę Wysokiej Izby oraz społeczeństwa na temat planowanej reformy Narodowego Funduszu Zdrowia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Katulski
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Mam dwa krótkie pytania, ale dość konkretne, bo będą dotyczyły pieniędzy. Dzisiaj wiemy, że środki finansowe na udzielanie świadczeń zdrowotnych przekazywane są z centrali do oddziałów Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie algorytmu, który wynika z umocowania ustawowego. Czy w nowym systemie to ustawowe rozwiązanie - wiemy, że prawdopodobnie tak ma być - zostanie zmienione i tytułem aktu niższego rzędu te pieniądze będą dzielone? Jeśli tak, to w oparciu o jakie kryteria? Czy pan minister może nam to przybliżyć? Następne pytanie jest takie: Czy nowo budowany system nie spowoduje zredukowania dużej już liczby prywatnych podmiotów działających na rynku medycznym, tam, gdzie zainwestowano spore pieniądze, zarówno w podstawowej opiece zdrowotnej, w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej, jak i w lecznictwie szpitalnym? Czy przypadkiem nie jest tak, że mapa potrzeb, którą będzie tworzył wojewoda, nie wyeliminuje tego dynamicznie rozwijającego się rynku prywatnego? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Panie ministrze, miał pan mówić o Narodowym Funduszu Zdrowia, a wyszło właściwie takie małe exposé. Mówił pan przy tej okazji o wszystkim. Sądzę, że powinna być temu poświęcona większa debata, bo temat jest tak poważny, że nie wystarczy krótki punkt, jakim jest informacja bieżąca. Jednocześnie nie powiedział pan niczego nowego. To jest ciągle, przepraszam bardzo, panie ministrze, gadanie tego samego. Niektóre rzeczy są nawet całkiem interesujące, może nawet i potrzebne, i sensowne, ale pan to powtarza od wielu miesięcy. To naprawdę nic nowego, panie ministrze. Mówił pan o tym w tym tygodniu, w zeszłym tygodniu. Mówił pan również w październiku na konferencji prasowej, dokładnie to samo, słowo w słowo. Mówił pan również na wiosnę. Pani prezes Pachciarz, jak objęła swoje stanowisko, również zapowiadała oddanie kompetencji poszczególnym oddziałom. Panie ministrze, co stoi na przeszkodzie? Rozumiem, że ustawa zmieni wiele innych mechanizmów, ale do tego, żeby dać kompetencje poszczególnym oddziałom, nie potrzeba wielkiej ustawy. Naprawdę niech mi pan wierzy - wystarczy zarządzenie prezesa NFZ-u do tego, aby w poszczególnych oddziałach mieli więcej kompetencji. Nie ukrywam, że jestem rozczarowany i pełen niepokoju co do tego, co będzie dalej, bo pan cały czas zajmuje się PR-em i opowiadaniem. Panie ministrze, zatem konkrety: Kiedy ustawa wpłynie do Sejmu? Kiedy będziemy nad nią pracować? Kiedy wejdzie w życie? Bo jak jutro będą 4 tygodnie, jak 4 tygodnie temu pan minister Neumann w pana imieniu i własnym zapowiadał, że tym ważnym problemem, jakim jest ratownictwo medyczne i styk jej działalności z nocną i świąteczną pomocą medyczną, zostanie załatwiony... Mówiliście państwo, podkreślam, 2 tygodnie, w ciągu 2 tygodni będą rozwiązania. (Dzwonek) Minęły 4 tygodnie i nie ma nic. I tak to wygląda, panie ministrze. Niestety nie można panu wierzyć, bo kiedy pojawiają się konkretne daty, okazuje się, że gadanie i opowiadanie swoje...
Mówca: Armand Kamil Ryfiński
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rzeczywiście pięknie pan opowiada. Skupia się pan na pozytywach. Stara się pan ukryć nieudolność własną i podległych panu urzędników. Zapytam pana bardzo konkretnie, najpierw odnośnie do ustawy refundacyjnej: Ile wynosiła wysokość dopłat pacjentów do leków refundowanych w latach 2011 i 2012 i ile pokryło państwo? To pokaże, jak pan zakładał realizację ustawy refundacyjnej i jak następowała ona później. Łata pan dziury zamiast przedstawić jakąś spójną wizję i strategię reformy. Wykorzystał pan 1,5 mld zł, które powinny być przeznaczone w 2012 r. na refundacje leków, na porównywalną dziurę w świadczeniach zdrowotnych, a przecież doskonale pan wie, że ustawa refundacyjna na to nie pozwala. Co z projektem eWUŚ? To jest po prostu absurd. Ile ten projekt będzie kosztował? Ile kosztowało jego wdrożenie? Ile będzie kosztowało utrzymanie? Szpitale codziennie bez sensu sprawdzają, czy pacjent ma uprawnienia. Już nie wspomnę o tym, że mamy kwiecień, a ten system co chwilę nie działa. Na stronach NFZ-u jest informacja, że jest awaria albo konserwacja. Tak więc z tym jest dramat. A przecież i tak nie ma sensu codzienne sprawdzanie, bo i tak NFZ zrefunduje całość świadczenia, a nie jakiś fragment. Jest to więc zupełnie niezrozumiałe. Wątpliwości wzbudza też taki bardzo korpucjogenny system nierównego traktowania podmiotów, bo niektóre POZ dogadują się z panią prezes i np. od maja muszą sprawdzać, a nie od momentu, kiedy zaczął działać system. Co z systemem e-zdrowie i odwołanym szefem? Jaki jest status tego projektu? Co ze środkami Unii Europejskiej, które na ten cel były pozyskiwane? Zakłada pan bardzo optymistyczny plan finansowy NFZ, choć mamy kryzys i wpływy cały czas spadają, o czym pan doskonale wie. (Dzwonek) Już w tym roku obserwujemy ogromny deficyt środków, a nie ma żadnych rezerw... (Głos z sali: Zabiera pan czas innym.)
Mówca: Jan Łopata
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! O kondycji polskiego systemu ochrony zdrowia powiedziano bardzo dużo, ciągle mówi się wiele i chyba niestety nie najlepiej, a odkąd ja pamiętam, zawsze tak było. Wydawało się, że reformy, te 4 wielkie reformy z 1999 r., w tym reforma systemu ochrony zdrowia i utworzenie wówczas kas chorych, potem NFZ, rozwiążą problem. To samo zresztą można powiedzieć o pozostałych reformach, ot choćby gimnazja czy otwarte fundusze emerytalne, o których ostatnio głośno. Szybko okazało się, że to nie jest takie proste. Przez pewien czas, jeśli chodzi o system ochrony zdrowia, upatrywano przyczyny w jakoby małych pieniądzach, małej kasie łożonej przez Polskę, przez Polaków na ten system. Ale znowu, jak pamiętam, od czasu kiedy w parlamencie miałem jakiś udział w tworzeniu planu finansowego, wzrost nakładów czy wzrost w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia nastąpił bodajże z 43, jeśli dobrze pamiętam, do 65. To jest duża skala, duży wzrost. Przypominam, że budżet państwa to jest ok. 300 mld zł, więc warto sobie to porównać. Ja uważam, my uważamy, że potrzebne są innego typu zmiany, nie tylko te polegające na zwiększaniu finansowania, ale zmiany strukturalne. Ja bardzo się cieszę, że taki wysiłek został podjęty. W tym miejscu chciałbym bardzo serdecznie podziękować panu ministrowi Neumannowi, który przyjął zaproszenie i uczestniczył w konsultacjach, bo moim zdaniem warto konsultować i trzeba konsultować, by tę reformę, nazwijmy to tak, reformę dobrze przeprowadzić. Pan minister przyjął zaproszenie, był w Lublinie, wysłuchał wszystkich uwag konwentu powiatów, także dyrektorów szpitali. To jest potrzebne. Moim zdaniem potrzebny jest również podział Narodowego Funduszu Zdrowia w tym znaczeniu, że trzeba oddzielić płatnika od kontrolera itd. Przykład z ostatnich dni. (Dzwonek) Przychodnia w małym miasteczku w Bychawie wygrywa kontrakt o parę groszy, znika z rynku, a ze szpitala...
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Pan minister w swoim wstępnym wystąpieniu mówił o tym, że jednym z celów tej reformy jest informatyzacja służby zdrowia, a w szczególności ułatwienie pacjentowi dostępu do świadczeń medycznych. Czy dzisiejszy system to jest system dla pacjentów, czy to jest system dla instytucji, dla płatnika, dla placówek medycznych? Wsłuchując się w opinie pacjentów, niejednokrotnie pozostawionych samym sobie w kontakcie z tymi instytucjami, bardzo często mamy wrażenie, że ten system nie jest dla pacjentów, że ten system jest dla całej sfery urzędników. Podczas dyżuru poselskiego w Gnieźnie trafiła do mnie pani, która zabiega o to, aby jej syn w ramach leczenia spastyczności opornej na leczenie farmakologiczne z zastosowaniem pompy baklofenowej mógł to czynić w Wielkopolsce. Okazuje się, że w Wielkopolsce nie ma żadnej placówki medycznej spełniającej kryteria rozporządzenia pana ministra. Oczywiście tradycyjnie zwróciłem się do oddziału wojewódzkiego, ale także do pana ministra, do centrali. Otrzymałem odpowiedzi, z których wynika, tak piszą wszyscy, że nic nie można. Ta pani napisała w ten sposób, a ja panu zadaję to pytanie: nigdzie nie ma mowy o pacjencie, o tym, co ma zrobić, gdzie się udać. Czy chociażby dla wyjaśnienia sprawy szpital nie powinien mieć pod opieką swoich dotychczasowych pacjentów? Czy w tych papierach widzą pacjenta? Może gdy poczekamy na odpowiedź ministra, będzie na to szansa. W tej chwili nie dostrzegam tej szansy - tak pisze dalej do jednej z osób współodpowiedzialnych za mapę leczenia, do wojewody - brak sygnału, więc pacjent zostaje sam ze swoim problemem. System dzisiaj nie widzi pacjenta. Jeśli uda się panu rzeczywiście skrócić tę drogę i pacjent będzie jednym z ważnych elementów tego systemu, to będzie to wartość dodana tej zmiany i na to oczekuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Pierwsza sprawa to sprawa systemu eWUŚ. Jakie koszty państwo już ponieśli? Czy pan się zabezpieczył, czy za te błędy, za te utrudnienia otrzymacie jakieś odszkodowanie od tych firm, czy to nadal będzie funkcjonowało tak fatalnie i tylko czas funkcjonowania będzie przedłużany? Tak jak przedmówca powiedział, państwo często zapominacie o tym, że najważniejszy jest tutaj pacjent. Pan dzisiaj pyta, jak to zrobić, jak dojść, gdzie te pieniądze... Te pieniądze powinny iść za ludźmi chorymi, a dzisiaj niestety tak nie jest. Z jednej strony mówi się, że zwiększono te nakłady, ale z drugiej strony pytam, gdzie są te pieniądze, skoro są takie kolejki, skoro są potrzeby, skoro ludzie tak po prostu nie mogą się dostać do lekarzy, w szczególności do specjalistów. Czy przeniesienie tych kompetencji na wojewodę coś zmieni, czy to będzie tylko pozorna zmiana? Dzisiaj nie przedstawił pan żadnych założeń, dzisiaj pan mówił, że dalej będzie pan rozmawiał, będzie pan planował. Czy nie skończy się to tylko na zmianie szyldów? Chodzi mi tu szczególnie o system kontroli nad tym, gdzie rzeczywiście są te pieniądze. Słyszymy o tym, że szczególnie prywatne placówki, prywatne szpitale zarabiają dzisiaj miliony. I zarabiają je właśnie na kontraktach z NFZ-u. Pytam więc, czy te pieniądze są wydawane faktycznie na leczenie Polaków, czy też idą one właśnie do kieszeni prezesów.
Mówca: Ryszard Galla
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! To bardzo dobrze, że Ministerstwo Zdrowia pracuje nad zmianami w zakresie funkcjonowania Narodowego Funduszu Zdrowia, szczególnie w tej części dotyczącej likwidacji centrali. Bardzo często także i tutaj, w parlamencie, padały słowa krytyki dotyczące funkcjonowania funduszu, szczególnie centrali. Różnego rodzaju dyskusje na temat podziału środków powodowały, że mimo wszystko ten system jest mało transparentny. W związku z powyższym chciałbym zapytać o kilka kwestii, przede wszystkim o tę, która dotyczy dokumentu, czyli o projekt ustawy. Kiedy możemy oczekiwać tego dokumentu? I czy pan minister ma ustalony termin wprowadzenia tej reformy? Jeśli chodzi o pozostawione fundusze wojewódzkie, regionalne, to nie ukrywam, że bardzo by mnie interesowała struktura organizacyjna tych funduszy, kwestie rad nadzorczych, kto będzie wchodził w ich skład czy też jakie będą kompetencje poszczególnych oddziałów funduszu. Dzisiaj widać, że poszczególne oddziały tych kompetencji za wiele nie miały. Ważnym obszarem działalności są finanse. Tutaj chciałbym usłyszeć o kryteriach podziału dotacji. Wiemy, że w momencie kiedy funkcjonowały kasy chorych, te kryteria były jasne, czytelne, przewidywalne dla odpowiedzialnych za poszczególne fundusze. Czy teraz też będziemy mogli oczekiwać takich pewnych, jasnych, czytelnych kryteriów, które pozwolą nam także analizować w przyszłych latach wielkość tych funduszy? Czy będą występowały w ogóle kwestie niepodzielonych środków, rezerw, które będą się pojawiały? A jeśli już, to jak będą one dzielone np. na poszczególne fundusze? Ponieważ jestem mieszkańcem województwa opolskiego, jednego z najmniejszych, chciałbym także zapytać o los funduszu na Opolszczyźnie? Czy liczba funduszy w kraju będzie równa liczbie województw? Dziękuję.
Mówca: Elżbieta Gelert
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Chciałabym zadać następujące pytania. Otóż zgodnie z założeniami zmian w miejsce centrali narodowego funduszu, Agencji Oceny Technologii Medycznych i Centrum Monitorowania Jakości ma powstać jeden urząd, który będzie skupiał niemal w całości kompetencje wszystkich tych instytucji, a więc na niespotykaną do tej pory skalę. Rodzą się w związku z tym następujące pytania. Czy nie będzie to skutkowało sytuacjami konfliktogennymi z Ministerstwem Zdrowia? Kto będzie skutecznie kontrolował taką instytucję i jakimi narzędziami? Czy nie powinno być tak, że kompetencje nowego urzędu są podzielone na dwie niezależne od siebie części, żeby reprezentować zarówno interesy płatnika, jak i interesy świadczeniodawców? Funkcje te powinny być na pewno odrębne i niezależne od siebie. Następna wątpliwość, nad którą również należy się zastanowić, dotyczy powstania regionalnych funduszy. Jaka będzie ich rola, jeżeli wszystkie decyzje co do wyceny usług, zasad kontraktowania, promowania lub hamowania pewnych segmentów, podziału środków finansowych będą w rękach nowego urzędu, czyli urzędu ubezpieczeń? Czy rola ta ma polegać tylko i wyłącznie na współuczestniczeniu w określaniu liczby łóżek, poradni, a więc w rezultacie byłaby to zmiana kosmetyczna? Oczekujemy, że regionalny płatnik będzie działał w imieniu ubezpieczonego. Dziękuję.
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Prezentacja, która widnieje na stronach Ministerstwa Zdrowia, wyraźnie wskazuje, że w tej chwili przede wszystkim jest problem z długim czasem oczekiwania na świadczenia, nierównomiernym dostępem oraz z tym, że finansowanie ochrony zdrowia nie jest związane z potrzebami mieszkańców. Stąd pytanie, panie ministrze, co pan robił przez półtora roku, żeby to zmienić, i co robiła pana poprzedniczka? Rozwiązaniem, które wydaje się pójściem we właściwą stronę, jest przerzucenie większych kompetencji na województwa i stworzenie między innymi mapy potrzeb zdrowotnych. Czy nie będzie to po prostu - innymi słowami - stworzenie czegoś w rodzaju sieci szpitali publicznych, co postulowaliśmy już od dawna, o czym wielokrotnie mówiliśmy, i jest to sztywno zapisane. Bo obawiamy się, że stworzenie samej mapy będzie stworzeniem tylko kolejnego dokumentu, który nie będzie miał żadnego przełożenia na to, co robią instytucje, które dziś prowadzą służbę zdrowia. Przecież z punktu widzenia samorządów plan inwestycji stworzony przez wojewodę, ta mapa, nie będzie w żaden sposób obligatoryjny. Trzeba stworzyć mechanizm, który doprowadzi do tego, że samorządy rzeczywiście będą zainteresowane wykonywaniem tego według tej mapy. Czy to nie jest trochę tak, że niedługo pan minister będzie znowu mówił, że Ministerstwo Zdrowia niewiele może? Bo w tej chwili UUZ i regionalne oddziały NFZ-u odpowiadają za politykę zdrowotną i w związku z tym minister zdrowia niewiele może. Pan minister zakłada, że pacjent będzie miał większy dostęp do świadczeń. Tylko w jaki sposób się to stanie, panie ministrze? Bo nie ma pokazanej drogi, która to ułatwi. Bez dodatkowych pieniędzy w systemie prawdopodobnie się to nie uda. Samo przerzucanie kompetencji między centralą a regionami niewiele zmienia. Czekamy więc na konkretne dokumenty i konkretne założenia i dopiero wtedy tak naprawdę będziemy mogli dyskutować o szczegółach. Dziękuję bardzo.
Mówca: Halina Szymiec-Raczyńska
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Plany reformy zaproponowane przez pana ministra to jest rozmycie odpowiedzialności, nie naprawa ani zmiana tego systemu, tylko przekierowanie odium roszczeń i problemów na instytucje wojewódzkie przy pozostawieniu całości zarządzania, organizacji, finansowania tego wszystkiego na szczeblu centralnym. Mam pytanie do pana ministra. Czy do zespołów opracowujących mapy zabezpieczenia zdrowotnego będą włączeni lekarze praktycy, lekarze POZ, AOS, a nie tylko urzędnicy? Jakie zmiany reorganizacyjne będą planowane w POZ, bo o tym nic nie wiemy? I jeszcze jedno pytanie. Jaką metodą tajni agenci funduszu będą sprawdzać, który świadczeniodawca leczy szybciej i lepiej, bo boję się, że może to doprowadzić do niechętnego przyjmowania przez świadczeniodawców ludzi schorowanych, starszych, ponieważ oni nie reagują tak szybko na leczenie, ich leczenie wymaga jednak więcej czasu niż leczenie młodego człowieka? Dziękuję.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Widzi pan, panie ministrze, każda reforma jest bardzo ciężka. (Poseł Czesław Hoc: Szczególnie antyreforma.) Ale to dobrze, że pan minister dziś powiedział, że przy reformowaniu próbuje się rozwiązać dotychczasowe problemy w służbie zdrowia. Myślę, że dostęp pacjenta do leczenia jest bardzo ważny, w szczególności możliwość uzyskania kompleksowych usług, od badania aż do wyleczenia, tak jak pan minister, powiedział. Chciałbym zadać pytanie. Czy uda się to? Czy pacjent po reformie już nie spotka się z odmową ze względu na wyczerpaną ilość zakontraktowanych usług medycznych? Czy już zniknie instytucja tak zwanych nadwykonań za usługi lecznicze, za które w wielu przypadkach dotychczas nie wypłacono jeszcze należnych szpitalom środków? Chodzi o to, czy ta reforma, która jest zaplanowana, przybliży pacjentowi i urealni cały system leczenia; urealni, żeby nie było po prostu jakichś sztucznych przepisów, które często odgradzają od systemu czy uniemożliwiają niesienie pomocy pacjentom. Myślę, że na tym polega zasada normalnego, poprawnego funkcjonowania w służbie zdrowia, żeby nie męczyli się przepisami ani lekarze, ani pacjenci. Cały czas mówiło się, że trzeba być bardzo zdrowym, żeby się leczyć, trzeba mieć zdrowie do leczenia się. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-04-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Mam w zasadzie dwa pytania. Jedno jest związane z zamiarem likwidacji Centrali NFZ i, jak rozumiem, wprowadzenia w związku z tym nowego systemu finansowego. Na czym to ma polegać? Czym ma się różnić ten algorytm od obecnie funkcjonującego, zresztą niezbyt sprawiedliwego? Województwo śląskie traci rocznie około 400 mln zł ze składek zbieranych na jego terenie, tyle nie wraca z Centrali NFZ, a nadwykonania są płacone w około 30%. Inaczej jest na Mazowszu mimo wszystko. Decentralizacja, o której pan mówi, moim zdaniem, powinna również polegać na decentralizacji zbierania pieniędzy, a przede wszystkim wydatkowania środków na leczenie. I drugi problem. Pan minister wspomniał o tym, że będą w nowym systemie preferowane kompleksowe oferty. Jakie będą narzędzia, jakie środki pan minister przewiduje, aby faktycznie wielospecjalistyczne szpitale działały w normalnej sytuacji? Nie mówię, że lepszej, tylko że w normalnej. Dzisiaj w ich otoczeniu często działają prywatne kliniki jednego dnia w oparciu o dosyć jednostronne usługi, wysokospecjalistyczne zazwyczaj, ale przede wszystkim wysoko wycenione. Często ich oferta jest powieleniem oferty wielospecjalistycznego szpitala, nierzadko sami lekarze, którzy są właścicielami, współwłaścicielami czy pracują w prywatnym podstawowym zakładzie opieki zdrowotnej, stwarzają konkurencję swojej macierzystej placówce, która popada w długi i w związku z tym nie jest w stanie leczyć kompleksowo pacjentów ze swojego terenu. Jakie narzędzia pan przewiduje, żeby to zmienić? (Dzwonek) Na Śląsku ten problem występował dosyć nagminnie. Niedawno jeszcze w zakresie okulistyki czy onkologii kontrakty dostawały konkurencyjne podmioty, które jeszcze nie zostały oddane do użytku...