PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu dzisiejszym, tj. 21 listopada, obchodzimy Dzień Pracownika Socjalnego. Święto to zostało ustanowione na mocy ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. Jak widać, święto to ma już w Polsce wieloletnią tradycję. W innych państwach nie obchodzi się Dnia Pracownika Socjalnego, tylko Dzień Pracy Socjalnej, który w Europie obchodzimy już od 1996 r. w każdy drugi wtorek listopada. Od 2007 r. z inicjatywy Międzynarodowego Stowarzyszenia Pracowników Socjalnych obchodzony jest również Światowy Dzień Pracy Socjalnej, który jest świętem ruchomym ustanawianym co roku na przełomie marca i kwietnia. Dzień Pracownika Socjalnego, jak sama nazwa wskazuje, to święto wszystkich tych, którzy na co dzień niosą pomoc innym ludziom. Odbywają się wówczas różne spotkania pracowników z władzami samorządowymi i rządowymi, aby porozmawiać o problemach, z którymi pracownicy socjalni borykają się każdego dnia. Jest to również wyjątkowy dzień ze względu na to, iż zasłużeni i oddani swojej pracy pracownicy socjalni zostają uhonorowani nagrodami i wyróżnieniami. Pracownicy socjalni to osoby mające za zadanie pomagać osobom ubogim, bezrobotnym, bezdomnym, rodzinom patologicznym, więźniom, którzy wyszli z zakładów karnych, osobom chorym, niepełnosprawnym itp. Celem ich działań jest stopniowe usamodzielnianie, odzyskiwanie lub umacnianie zdolności do życia w społeczeństwie osób, którym pomagają, a które z różnych względów znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Działania te mają również prowadzić do ograniczenia procesu dalszego wykluczenia społecznego. Pracownicy socjalni to w większości osoby z wykształceniem wyższym, którzy posiadają wiedzę z różnych dziedzin, co umożliwia im pomoc na wielu płaszczyznach życia. Często osoby wymagające pomocy nie potrzebują tylko wsparcia finansowego czy rzeczowego. Czasami wielką pomocą i wsparciem okazuje się przyniesiony ciepły posiłek i dobre słowo, zwykła życzliwość i chwila rozmowy. Jest to ważne szczególnie dla osób chorych i samotnych. 21 listopada oprócz Dnia Pracownika Socjalnego obchodzimy również Dzień Życzliwości. Nieprzypadkowo te dwa święta wypadają tego samego dnia, bo życzliwość to klucz do efektywnej pomocy. W związku z tym chciałbym złożyć wszystkim pracownikom socjalnym najserdeczniejsze życzenia. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Lipiec
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wysoki Sejm raczy przyjąć do wiadomości, że miasto Zawichost na ziemi sandomierskiej w województwie świętokrzyskim na mocy dekretu Stolicy Apostolskiej ma swoją patronkę - błogosławioną Salomeę, dziewicę, księżną polską z XIII w. O tym doniosłym wydarzeniu ogłoszono w Zawichoście w dniu, kiedy Kościół wspominał błogosławioną Salomeę 19 listopada 2012 r. podczas uroczystego nabożeństwa, które celebrował biskup sandomierski ksiądz Krzysztof Nitkiewicz. Warto wspomnieć tę zacną postać błogosławionej Salomei. Urodziła się w roku 1211 bądź 1212. Już w wieku dziecięcym, bowiem w wieku 6 lat, znalazła się w centrum polityki, albowiem została zaręczona z księciem węgierskim Kolomanem w imię dobrych stosunków polsko-węgierskich, w imię podtrzymania pokoju polsko-węgierskiego. W wieku 8 lat osiadła wraz ze swoim mężem na tronie halickim. Wkrótce po przegranej bitwie z księciem Nowogrodu Mścisławem musieli bardzo szybko opuścić Halicz. Wrócili na Węgry. Książę Koloman w 1241 r., po bitwie z Tatarami, stracił życie. Księżna z Węgier powróciła do Polski. I chociaż była wielce szanowana przez swojego młodszego brata, księcia Bolesława Wstydliwego, który otaczał ją troskliwą opieką, postanowiła wstąpić do zakonu. I to właśnie książę Bolesław Wstydliwy w 1245 r. ufundował w Zawichoście klasztor Klarysek, do którego wstąpiła Salomea. Warto z tego miejsca, z trybuny Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, pogratulować mieszkańcom Zawichostu, którzy za swoją patronkę obrali błogosławioną Salomeę, jak wspominałem, księżnę, która była mocno związana z Zawichostem. Z tego miejsca trzeba złożyć życzenia wspólnocie zawichojskiej, oby za przyczyną swojej patronki, za jej wstawiennictwem dzielnie sprostała wymogom chwili i dbała o rozwój swojego grodu. Z całą pewnością nie byłoby to możliwe, gdyby nie starania miejscowego proboszcza ks. kanonika Marka Rusaka i burmistrza Zawichostu pana Tomasza Siwka. To oni sprawili, najpierw namówili radę miejską, a później biskupa sandomierskiego, aby ten wystąpił do Stolicy Apostolskiej o dekret. Jestem przekonany, że te wydarzenia z minionego poniedziałku w Zawichoście na trwałe zapiszą się w historii tego miasta, w historii ziemi świętokrzyskiej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Poseł! Panowie Posłowie! Oświadczenie w 70. rocznicę święceń kapłańskich bohatera Polskiej Podziemnej Akcji Niepodległościowej ks. Władysława Gurgacza. W roku bieżącym mija 70. rocznica święceń kapłańskich ks. Władysława Gurgacza, bohatera Polskiej Podziemnej Akcji Niepodległościowej. Ksiądz Władysław Gurgacz urodził się w Jabłonicy Polskiej k. Brzozowa 2 kwietnia 1914 r. W 1931 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w Starej Wsi, by w 1942 r. przyjąć święcenia kapłańskie. Pracował jako duszpasterz szpitala w Gorlicach i sióstr służebniczek w Krynicy. W 1948 r. dołączył do partyzantów z Polskiej Podziemnej Akcji Niepodległościowej, która była antykomunistyczną partyzantką działającą na Sądecczyźnie w latach 1947-1949. Organizację założył leśniczy w Nawojowej Stanisław Pióro, pseudonim Emir. Przez jej szeregi przewinęła się duża liczba patriotycznej młodzieży z Nowego Sącza i sądeckich wiosek. Bazy Polskiej Podziemnej Akcji Niepodległościowej zakładano w Beskidzie Sądeckim, m.in. w okolicy Hali Łabowskiej. W lesie ks. Gurgacz, noszący pseudonim Sem, ale nazywany ˝Ojcem˝, odprawiał msze święte dla chłopców, spowiadał, zaopatrywał w sakramenty do 1949 r., kiedy to organizacja została rozbita. Kapłan został aresztowany po nieudanej akcji PPAN, która miała przynieść partyzantom środki na ucieczkę za granicę. Podczas pokazowego procesu w Krakowie kapelan nie poszedł na żadne kompromisy ze swoimi prześladowcami. Na wniosek prokuratora wojskowego Henryka Ligęzy został osądzony i skazany na karę śmierci, a następnie stracony w więzieniu na Montelupich 14 września 1949 r. Dopiero w latach 60. ubiegłego stulecia byli partyzanci PPAN odnaleźli grób swego kapelana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, ale publiczny hołd bohaterskiemu jezuicie można było oddać dopiero po przełomie 1989 r. Ksiądz Władysław Gurgacz patronuje ulicom w Nowym Sączu i Krynicy Zdroju, jego imię nosi też sądecka bursa jezuicka przy parafii Ducha Świętego. W połowie lat 90. zeszłego stulecia na Hali Łabowskiej odsłonięto obelisk poświęcony partyzantom PPAN i ich kapelanowi, a co roku w rocznicę śmierci księdza Gurgacza odbywa się tam uroczystość patriotyczna organizowana przez środowisko niepodległościowe z Nowego Sącza, Krakowa i Warszawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Gosiewska
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałabym w swoim oświadczeniu wyrazić radość z ogłoszonego dziś wieczorem zawieszenia broni pomiędzy Izraelem a Hamasem, a faktycznie Strefą Gazy. Szanowni państwo, nie ma bowiem niczego straszniejszego niż wojna, niż ginący ludzie, niż ginące dzieci, niż dzieci patrzące na śmierć innych, często na śmierć swoich bliskich, swoich rodziców. Niestety podpisane zawieszenie nie obejmuje zniesienia blokady tego terenu przez Izrael. Chciałabym przypomnieć, że jest to teren o powierzchni zaledwie 360 km 2 , czyli tak naprawdę administracyjnie porównywalny do miasta Krakowa, które zamieszkuje 1,5 mln mieszkańców. To teren otoczony murem, to teren, z którego nie można wyjechać. Szanowni państwo, tam mieszkają dzieci. To jest wielkie getto, z którego nie mogą wyjechać. W 2009 r. po poprzedniej ofensywie Izraela na Strefę Gazy do Polski udało się przywieźć ponad 70 palestyńskich dzieci, właśnie stamtąd. Dzieci te po raz pierwszy opuściły ten zamknięty teren, to getto, w którym przyszło im żyć. Po raz pierwszy zobaczyły kraj bez wojny, po raz pierwszy nie musiały bać się przelatujących samolotów czy helikopterów. Chciałabym państwu dzisiaj przeczytać list, jaki otrzymałam od jednego z tych dzieci, które było w Polsce, które raz w życiu zobaczyło kraj bez wojny, a potem musiało wrócić do Strefy Gazy i dalej musi tam żyć. Napisało tak: Nazywam się Yousef Ata Al Najjar, jestem jednym z tysiąca dzieci mieszkających w Strefie Gazy. Uczę się w szkole Narodów Zjednoczonych dla uchodźców. Żyję w bardzo złych warunkach. Jakby tego nie wystarczało, oni, Izraelczycy, dodali wojnę do naszego życia. Ostrzeliwują nas ciągle. Rakiety są jak padający deszcz. Oni atakują nas przy pomocy samolotów myśliwskich, bombowców, samolotów bezzałogowych, bombardując, wystrzeliwując rakiety. Bez litości. Nie wiem, jak mogę być bezpieczny. Nie wiem, jakie będzie moje życie po tym konflikcie. Po tym, jak widziałem moich przyjaciół atakowanych przez rakiety, gdy bawiły się w swoich domach. Widziałem fragmenty ich ciał. Nie mogę przestać płakać, jestem przerażony. Każdej nocy mam koszmary. Pragnę moich praw wynikających z praw dziecka. Pragnę zawsze żyć w pokoju. Obiecałam mu, odpisując na jego e-maila, że przeczytam to dzisiaj tutaj, w Sejmie, żeby jego głos był słyszany i niezapomniany, żeby miał znaczenie. Zawieszenie broni to dobra wiadomość, jednak musimy pamiętać, że nie rozwiązuje to problemu Palestyńczyków. Ludzie ci zasługują przecież na normalne życie. Chcę wierzyć, że dzisiejsze oświadczenie amerykańskiej sekretarz stanu Hillary Clinton, iż nadszedł czas na przygotowanie porozumienia, które zapewni pokój w regionie i poprawi warunki życia Palestyńczyków, to nie puste słowa. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Chmielowiec (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu dzisiejszym - 21 listopada - obchodzimy Dzień Pracownika Socjalnego na mocy zapisu ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. Dzień Pracownika Socjalnego jest świętem wszystkich pracowników służb społecznych, a w szczególności pracowników socjalnych. Ich praca jest bardzo stresująca i niebezpieczna. Pracują dla ludzi zdesperowanych, bez pracy i środków do życia. Odwiedzają też patologiczne rodziny, spotykając się z groźbami, agresją i niecenzurowanymi tekstami. Praca socjalna ma za zadanie rozwiązać problemy społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem jego najsłabszych, najgorzej radzących sobie członków. Kłopot w tym, że w miarę upływu lat i dziesięcioleci zakres kryzysów i trudności, z którymi ma poradzić sobie pracownik socjalny, nie maleje, a rośnie. Praca w tym zawodzie łączy w sobie wiele różnych płaszczyzn i jest wspólnym mianownikiem dla rozmaitych zawodów, w których pomaga się ludziom. Stanowi to o niezwykłości i niepowtarzalności zawodu pracownika socjalnego. Pokazuje to, jak wszechstronna jest jego praca i jakich wymaga kompetencji, wiedzy, umiejętności oraz zaangażowania. To wielkie zadania i wielka odpowiedzialność. 17 listopada w moim rodzinnym mieście odbyło się uroczyste spotkanie z pracownikami Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kolbuszowej oraz Środowiskowego Domu Samopomocy. Wspólnie z burmistrzem Kolbuszowej panem Janem Zubą złożyliśmy bukiety kwiatów oraz słodycze na ręce pani kierownik Małgorzaty Hariasz oraz pani Teresy Kubiś, uhonorowanej nagrodą wojewody podkarpackiego, a pracownicy otrzymali zasłużone gratyfikacje. Mieliśmy okazję podziękować za trudną i pełną poświęcenia pracę i pomoc dla ludzi jej oczekujących i potrzebujących. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z tego miejsca chciałbym podziękować wszystkim pracownikom socjalnym za pracę, która jest autentyczną służbą, bo przynosi ulgę w cierpieniu, ubóstwie, chorobie, osamotnieniu. Dla wielu ludzi jest ona niezbędnym wsparciem i niezastąpionym znakiem nadziei i ludzkiej dobroci. Życzę wielu sił i pogodnego serca. Wszystkiego dobrego.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

W miniony piątek spółka Koleje Śląskie oficjalnie ogłosiła nowy rozkład jazdy pociągów w województwie śląskim, który ma obowiązywać od 9 grudnia 2012 r. Niestety, nie było wielkiej niespodzianki, bo już od wtorku, 13 listopada, rozkład ten wisiał na niektórych stacjach kolejowych aglomeracji śląskiej. Niestety, zgodnie z przewidywaniami wielu, nowy rozkład jazdy Kolei Śląskich bardziej zawiódł niż pobudził nadzieje pasażerów, którzy po przestudiowaniu połączeń kolejowych zgłaszali w Internecie setki wątpliwości i uwag. Niektórzy co bardziej zdecydowani podróżni już stworzyli petycję mającą na celu pokazanie i naprawę, ich zdaniem, bezsensownych decyzji osób układających nowy rozkład jazdy dla Śląska. Dla przypomnienia i uzmysłowienia wagi problemu: Od 2013 r. spółka Koleje Śląskie będzie miała wyłączność na obsługę kolejową ruchu pasażerskiego na terenie całego województwa śląskiego, nie tylko aglomeracji śląskiej, ale też Bielska, Żywca, Częstochowy, Zawiercia, Rybnika, Gliwic, Tych, Raciborza i kilkuset innych miast ziemi śląskiej. 630 połączeń na dobę ma obsługiwać tabor ok. 100 różnego typu pociągów. Ciekawe, jak długo przetrwa ten rozkład jazdy i czy czasem nie będzie tak, że już w styczniu ujrzymy jego wersję 2.0. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jednym z wydarzeń w naszej historii, które w minionej epoce w podręcznikach historii zaznaczano jedynie zdawkowym określeniem ˝rzeź Pragi˝ i nie wdawano się w bardziej szczegółowe rozważania, była obrona Warszawy w 1794 r. Dnia 4 listopada minęła kolejna rocznica tego bardzo bolesnego wydarzenia, która została uczczona uroczystą mszą św. w katedrze warszawsko-praskiej. Po mszy nastąpił przemarsz pod krzyż upamiętniający ofiary na rogu al. Solidarności i ul. Jagiellońskiej. Bitwa z 4 listopada 1794 r. była ostatnim starciem zbrojnym insurekcji kościuszkowskiej. Dzielnica Praga stanowiła strategiczny punkt obrony Warszawy przed atakującymi od wschodu wojskami rosyjskimi. Rosjanie dowodzeni przez Aleksandra Suworowa dysponowali siłą ok. 23 tys. żołnierzy i 104 armat, podczas gdy obrońcy Pragi dowodzeni przez gen. Józefa Zajączka mogli zebrać jedynie 13 tys. zdolnych do walki osób. O świcie 4 listopada żołnierze rosyjscy zdołali przerwać umocnienia i rozpoczęli marsz w kierunku Warszawy. Po kilku godzinach Rosjanie przedarli się przez linię obrońców, a przez następne kilka godzin mordowali cywilną ludność Pragi. W wyniku masakry życie straciło ok. 20 tys. osób, czyli jedna piąta ludności miasta, a okrucieństwo Rosjan przyspieszyło decyzję o kapitulacji stolicy. Wspomnienie o rzezi ludności Warszawy w gruncie rzeczy najwyraźniej pobrzmiewa spod palców Jankiela w ˝Panu Tadeuszu˝, ponieważ wiedza naszego społeczeństwa o tamtych wydarzeniach jest zatrważająco mała. A przecież była to masowa rzeź bezbronnych, a takie rzezie - nawet w tamtych okrutniejszych niż dzisiaj czasach - na terenie Europy zdarzały się raczej rzadko.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W miniony piątek odbyła się w Rzeszowie uroczystość przekazania obowiązków dowódcy 21. Brygady Strzelców Podhalańskich przez generała brygady Stanisława Olszańskiego nowemu dowódcy, którym został płk dypl. Wojciech Kucharski. Ta wyjątkowa ceremonia zdania i objęcia obowiązków odbyła się na rzeszowskim rynku z udziałem wojska, przedstawicieli administracji rządowej, samorządowców i mieszkańców Rzeszowa. Minister obrony narodowej mianował płk. Wojciecha Kucharskiego dowódcą 21. Brygady Strzelców Podhalańskich w związku z awansem generała Stanisława Olszańskiego na zastępcę dowódcy 16. Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej. Generał Stanisław Olszański był dowódcą 21. Brygady Strzelców Podhalańskich od stycznia 2010 r. Najważniejszym momentem uroczystości było przekazanie przez zdającego obowiązki sztandaru 21. BSP, proporca oraz przechodniej ciupagi, jako symbolu władzy podhalańskiej, przejmującemu obowiązki nowemu dowódcy. Pułkownik Wojciech Kucharski został ubrany w mundur podhalański, kapelusz i pelerynę. Dowódca Wojsk Lądowych generał broni Zbigniew Głowienka podziękował generałowi Olszańskiemu za blisko trzyletni okres dowodzenia brygadą. W uroczystościach uczestniczył komendant główny Żandarmerii Wojskowej gen. dyw. Mirosław Rozmus, z rąk którego otrzymałem jako prezydent Rzeszowa tytuł Honorowego Podhalańczyka w 2001 r. Takim tytułem został uhonorowany w piątek generał broni Zbigniew Głowienka. Żołnierze na cześć nowego Honorowego Podhalańczyka odśpiewali pieśń brygady - ˝Harnasia˝. Zdający obowiązki gen. bryg. Stanisław Olszański serdecznie podziękował żołnierzom i pracownikom wojska za wspólną służbę. Płk dypl. Wojciech Kucharski przybył do Rzeszowa ze Stargardu Szczecińskiego, gdzie wcześniej był dowódcą Brygady Wsparcia Dowodzenia Wielonarodowego Korpusu Północny-Wschód. Wojciech Kucharski ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Pancernych w Poznaniu. W latach 1989-1992 był słuchaczem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Jest też absolwentem Ogólnowojskowego Kolegium Obrony w Paryżu. Po uroczystościach przekazania dowództwa odbyła się defilada wojskowa. Żołnierze demonstrowali na rzeszowskim rynku swój sprzęt, a mieszkańcy mogli wykonać sobie zdjęcia obok prezentowanego na rynku bojowego rosomaka.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W roku jubileuszu 25-lecia beatyfikacji błogosławionej Karoliny Kózkówny, w 98. rocznicę jej męczeńskiej śmierci odbyły się centralne obchody w dniu 18 listopada w parafii w Zabawie, z której pochodziła błogosławiona. W trakcie uroczystości odbyła się również droga krzyżowa w nawiązaniu do szlaku męczeństwa błogosławionej Karoliny. Karolina Kózkówna urodziła się 2 sierpnia 1898 r. we wsi Wał-Ruda nad Dunajcem, 23 km od Tarnowa. Była czwartym spośród jedenaściorga dzieci Jana i Marii. Jako 16-latka została zamordowana na początku I wojny światowej, broniąc się przed zgwałceniem przez żołnierza rosyjskiego. W jej pogrzebie wzięło udział około 3 tys. osób, a zmarłą szybko otoczył kult męczeństwa i świętości. Pozostała w pamięci jako zwyczajna, prosta dziewczyna, która wyrastała ponad swe otoczenie i ponad jego zwyczajność. Była wzorem do naśladowania dla swoich rówieśników i jest nim również teraz. Wierzyła w wielką moc modlitwy, która była dla niej rozmową z niewidzialnym, ale wszędzie obecnym Bogiem, którego obecność odczuwała bardzo żywo. Błogosławiona Karolina to wzór postawy odważnej dziewczyny. Dzisiejsza młodzież mogłaby się od niej wiele nauczyć. Dziewczyny mogą uczyć się czystości serca i zaradności, mężczyźni tego, że powinni w potrzebie stanąć w obronie godności kobiety. Karolina Kózkówna to także przykład klasy w zachowaniu człowieka. To była prawdziwa dama, pomimo to, że pochodziła ze wsi. Była osobą, która potrafiła w ciekawy sposób łagodzić pewne trudne sytuacje i nieporozumienia między ludźmi. Podczas wizyty w Tarnowie w dniu 10 czerwca 1987 r. papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną. Błogosławiona Karolina była młodą, odważną dziewczyną, która oddała życie, broniąc swojej czystości, dlatego została ustanowiona patronką Ruchu Czystych Serc oraz Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Dziękuję.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa w sprawie zaniedbanych budynków dworców kolejowych na terenie całego kraju. W ostatnim czasie zwrócił się do mnie mieszkaniec z mojego okręgu, który zwrócił uwagę na zamknięty budynek dworca kolejowego w Jasieniu pod Brzeskiem w województwie małopolskim. Budynek, który powinien być otwarty i służyć okolicznym mieszkańcom, jest zamurowany i nie można do niego wejść. Niestety podobna sytuacja istnieje w całej Polsce. Analizując sprawę, okazuje się, iż wiele małych dworców kolejowych na terenie kraju jest w bardzo złym stanie. Nikt nie łoży na ich utrzymanie, w związku z czym bardzo często są one zamknięte dla pasażerów. Najbardziej niedorzeczna sytuacja jest wtedy, gdy odremontowane dworce stoją zamknięte z powodu braku środków na ich utrzymanie. Tymczasem koszt opieki nad takim obiektem jest bardzo niski i może sobie z nim poradzić w zasadzie każdy samorząd lokalny. Faktem jest, że w większych miastach dworce kolejowe zmieniają się na lepsze. Jednak nie może się to dziać kosztem mniejszych miejscowości. Ludzie żyjący poza największymi ośrodkami miejskimi również powinni mieć prawo do korzystania z udogodnień infrastrukturalnych. Naszym zadaniem - jako parlamentarzystów - jest zwracanie uwagi na to, co dzieje się w naszych małych ojczyznach, w Polsce lokalnej. Dlatego apeluję do wszystkich państwa o zainteresowanie się losem budynków, poczekalni i dworców kolejowych na terenie całego kraju. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Jarosław Żaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Serdecznie dziękuję za zaproszenie na obchody Dnia Pracownika Socjalnego, niestety obowiązki wynikające ze sprawowanego mandatu poselskiego uniemożliwiają mi uczestnictwo w dzisiejszych uroczystościach. Szanowni państwo, pragnę złożyć serdeczne podziękowania i wyrazy głębokiego uznania wszystkim pracownikom socjalnym za wymagającą i odpowiedzialną służbę na rzecz człowieka potrzebującego pomocy. Pomoc niesiona przez pracowników socjalnych drugiemu jest niezwykle piękną, ale także trudną pracą, wymagającą wiele cierpliwości, umiejętności współczucia, zrozumienia i spokoju nawet w sytuacjach bardzo emocjonalnych. Każdego dnia pracownicy opieki społecznej zmagają się z ludzkim bólem, bezsilnością, krzywdą, towarzyszą chorym, cierpiącym, muszą podejmować trudne decyzje wpływające niejednokrotnie na dalsze życie jednostek i rodzin, na jakość życia osób biednych, niepełnosprawnych, samotnych. Szanowni państwo, z okazji waszego święta życzę wam satysfakcji i zadowolenia z pracy, której świadczenie wymaga od państwa wielu poświęceń i zrozumienia, że człowiek w obliczu słabości nie może zostać sam, uśmiechu niosącego nadzieję i ludzkiej życzliwości. Przebieg posiedzenia
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Sensem poprawki, nad którą będziemy za chwilę głosować, jest wprowadzenie do uchwały upoważnienia dla Rady Ministrów, żeby nie zaakceptowała niekorzystnego dla Polski kompromisu. Mówił także o tym dzisiaj rano w mediach przedstawiciel Platformy Obywatelskiej pan europoseł Jacek Saryusz-Wolski, że jest taka możliwość, że kompromis będzie mniej korzystny niż prowizoria budżetowe. Chciałbym zapytać pana ministra: Czy rząd rozważa, nawet w grupie, nie tylko samodzielnie, nawet w grupie przyjaciół polityki spójności możliwość wetowania niekorzystnego kompromisu w tych negocjacjach? Czy rząd nie będzie silniejszy, jeśli chodzi o taką decyzję, gdy będzie to zapisane w uchwale sejmowej, gdy będzie wsparcie tego typu działania przez parlament? Czy rząd rozważa zatem możliwość weta i czy nie będzie to weto silniejsze, jeśli będzie wsparte przez uchwałę parlamentu? Chciałbym zapytać o to pana ministra. (Oklaski)
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Chciałbym zapytać wnioskodawców, a może ktoś inny mi odpowie na pytanie: Czy bez tej poprawki rząd będzie miał prawo zgłosić weto? (Oklaski)