PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Artur Górczyński
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Rzeczniku! Wysoka Izbo! Panie rzeczniku, na wstępie chciałbym podziękować za pracę, jaką pan wykonuje, jak również za to, że raczył pan odpowiedzieć na moje pytanie podczas wczorajszego posiedzenia połączonych komisji. Niestety musiałem wcześniej opuścić posiedzenie ze względu na to, że często tak mamy poukładaną pracę w Sejmie, iż musielibyśmy być w trzech miejscach na raz. Natomiast tak jak mam to w takich sytuacjach w zwyczaju, odsłuchałem pana odpowiedzi. Były one rzeczowe, rozwiały wiele moich wątpliwości, aczkolwiek nie wszystkie, dlatego najprawdopodobniej skorzystam z pana zaproszenia i pojawię się u pana w biurze. Chciałbym poruszyć sprawę świeżą, która nie jest wprost związana ze sprawozdaniem, ale jest pilna i ważna. W Katowicach mamy do czynienia z sytuacją szkodliwą dla dzieci niepełnosprawnych. Szkoła Podstawowa nr 37 w Katowicach była do tej pory szkołą integracyjną. Uczyły się tam dzieci z niedosłuchem. Wszystkie te dzieci chce się teraz skierować do szkoły, w której nie ma dzieci pełnosprawnych, są wyłącznie dzieci głuche, nie ma klas dla dzieci z niedosłuchem oraz ze schorzeniami sprzężonymi, dodatkowymi. Bedzie to skutkować uwstecznieniem dzieci i uniemożliwi im normalne funkcjonowanie w społeczeństwie w przyszłości. Decyzja taka została podjęta bez jakichkolwiek konsultacji z rodzicami, radą rodziców, kuratorium, bez jakiejkolwiek opinii psychologów. Oczywiście o zdanie nie pytano również dzieci. Jeden z wiceprezydentów podał naganny argument - że dzieciom niepełnosprawnym będzie lepiej w szkole, w której pracuje jego żona. (Dzwonek). Gratuluję. Wskazuje to na nepotyzm, nieuzasadnione faworyzowanie akurat tej szkoły, w której wicedyrektorem jest jego żona. Panie marszałku, przepraszam, nie przedłużam zazwyczaj. Mogę? Pół minuty. Dziękuję. Ponadto niezgodnie z prawem wymuszono skierowanie dzieci do innej szkoły poprzez niedopuszczenie do złożenia wniosków w szkole nr 37. Straszono rodziców rozłączeniem dzieci, chodzi o rodzeństwa, które dotychczas uczyły się w tej szkole. Tym rodzicom, którzy złożyli wniosek o przyjęcie do szkoły nr 37, przysyłano zaproszenia, w cudzysłowie, do innej szkoły. Skutkiem takiego przeniesienia będzie całkowite cofnięcie się w rozwoju dzieci niedosłyszących. Dzieci te zrezygnują z prób podejmowania komunikacji werbalnej, rezultatem czego będzie wyizolowanie ich ze społeczeństwa i zepchnięcie na margines. Dodam, że nie ma to nic wspólnego z likwidacją którejkolwiek ze szkół. Dlatego zwracam się z prośbą o wsparcie rodziców uczniów niepełnosprawnych, a szczególnie tych dzieci, aby nie były one dyskryminowane w życiu społecznym i z niego wykluczane. Aby zachować formę pytania, pytam: Czy podejmie pan interwencję w tej sprawie, tym bardziej że rok szkolny zaczyna się już za 2 miesiące. Pozwolę sobie też przekazać panu oświadczenie, jakie dzisiaj odczytam w ramach oświadczeń poselskich. Jest tam trochę więcej informacji dotyczących tej sprawy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Fotyga
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Rzeczniku! Wiele spośród problemów, które słusznie poruszył pan w swoim sprawozdaniu, niwelowały poprawki do ustawy budżetowej i innych ustaw, które zgłaszał mój Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość. A teraz pytania. Poproszę o udzielenie odpowiedzi na piśmie. Jakie wystąpienia generalne w 2012 r., zainicjowanie jakich rozwiązań systemowych planuje pan w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom europejskiego sieroctwa? Wspominał pan o nich w swoim sprawozdaniu, jednak prosiłabym o jakiś szerszy katalog działań i to działań systemowych. Druga sprawa. Co pan zrobił lub zamierza zrobić, jeśli chodzi o ochronę dzieci, które są poszkodowane przez działania niemieckich urzędów ds. młodzieży, tzw. jugendamtów, będących reliktami czasów hitlerowskich w Niemczech? Dzieci te pozbawione są możliwości rozmowy w języku ojczystym z jednym lub z obydwojgiem ze swoich rodziców. Trzecia sprawa. W jaki sposób zamierza się pan zająć sprawą edukacji dzieci z rodzin katolickich (Dzwonek), które są widzami programów edukacyjnych Telewizji Trwam? Dziękuję.
Mówca: Krystyna Ozga
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Rzeczniku! Często na różnych spotkaniach padają takie sformułowania - jesteśmy tego świadkami i my też to mówimy - że dobro dziecka jest najważniejsze. W kontekście tej debaty pragnę zadać panu rzecznikowi następujące pytania. Proszę o wyjaśnienie sytuacji dziecka adoptowanego w odniesieniu do jego prawa wglądu w akta urodzenia w urzędzie stanu cywilnego. Jak na przestrzeni okresu sprawozdawczego realizowane były postanowienia ustawy o wspieraniu rodziny i systemu pieczy zastępczej? W informacji wskazał pan rzecznik na bardzo istotną, bynajmniej moim zdaniem, kwestię orzekania przez sądy rodzinne spraw toczących się na podstawie konwencji haskiej dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzania dziecka za granicę. Czy i jak często zdarzają się takie przypadki? Ostatnie pytanie dotyczy sprawy, która przetoczyła się przez nasz kraj kilka dni temu. I mam pytanie. Domy dziecka to z założenia odizolowanie nieletniego od środowiska patologicznego. Jak wygląda zatem dobór kadr do tych placówek, skoro przed tygodniem Polskę obiegła informacja o molestowaniu seksualnym dziewczynek przez dyrektora (Dzwonek) jednej z takich placówek? Dziękuję za uwagę.
Mówca: Sławomir Kłosowski
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W swoim obszernym sprawozdaniu z działalności zawarł pan wiele celnych, trafnych uwag dotyczących pana pracy, przestrzegania praw dzieci w naszym kraju. Traf chce, że ja, będąc posłem kolejnej kadencji, wysłuchuję tych pana trafnych uwag po raz trzeci w zasadzie, bo to w dużej mierze są argumenty, uwagi czy spostrzeżenia pana rzecznika, które się powtarzają: słaba opieka, właściwie brak opieki medycznej w szkołach, brak aktywności organów szkoły, brak standardów szkolnych, zamrożenie progów dochodowych, brak miejsca w przedszkolach, likwidacja stołówek, brak prawa do zagwarantowania właściwej opieki w przedszkolach czy zagwarantowania programów nauczania, wzrost przestępczości i agresji. Panie Rzeczniku! Panie Ministrze! To właściwie stwierdzenie stanu faktycznego. Czy nie czuje się pan osobą lekceważoną? Czy nie uważa pan, że w pana działaniu brakuje panu dociekliwości, uporu, odwagi? Może kieruje pana osobą bojaźń przed reakcją większości, która pana wybierała? Czy tak nie jest w pana działaniu, bo gdyby tak nie było, panie rzeczniku, to którakolwiek z tych spraw, powtarzająca się od trzech lat, nie powielałaby się. Mam takie wrażenie, graniczące z pewnością, że którąś z tych spraw udałoby się panu załatwić. (Dzwonek) I pytanie konkretne, precyzyjne. Panie ministrze, dlaczego nie przejawiał pan aktywności w ubiegłym roku, jeżeli chodzi o przyjmowanie przez Sejm szkodliwej uchwały o systemie informacji oświatowej? Zabrakło mi pana głosu. To jest pierwsza ważna kwestia. Druga kwestia. Jakie podjął pan konkretne działania i gdzie, czy w prokuraturze, czy w MEN-ie, czy w organach prowadzących, jeżeli chodzi o lawinowo narastającą - i pan o tym doskonale wie, bo mówił pan o tym - przestępczość w szkole? Na przestrzeni ostatnich 4 lat szkolna przestępczość wzrosła z 17 tys. do 28 tys. Brak miejsca w przedszkolach. Czy pan reagował w tej kwestii? Gdzie pan reagował w tej kwestii, wiadomym bowiem jest, że samorządy terytorialne mają ustawowy obowiązek zapewnienia miejsca w przedszkolach. I ostatnia kwestia, którą pan również zauważył, tak jak wiele innych spraw, czyli likwidacja stołówek szkolnych. Panie ministrze, taki lawinowo narastający przejaw likwidacji stołówek szkolnych i oparcie żywienia na kateringu występuje, niestety, w Warszawie. Jakie pan podjął działania u pani prezydent miasta stołecznego Warszawy, ażeby uratować warszawskie stołówki szkolne? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Lassota
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Polityka państwa, polityka samorządów słusznie zmierza do tego, żeby stopniowo zakończyć likwidację domów dziecka na rzecz opieki w rodzinach. Chciałbym zapytać nie tylko, jaka jest dynamika tego procesu, ale i jaka jest w tej chwili skala tego problemu? Czy to jest proces, który będzie trwał jeszcze przez jakiś czas, czy to już jest na ukończeniu? Druga sprawa, adopcja. Otóż przez wiele lat proces adopcyjny był drogą przez mękę, zarówno jeśli chodzi o działalność sądów, jak i ośrodków adopcyjnych. Jak dzisiaj wygląda ta sprawa, tzn. jaki jest przeciętny czas pozyskiwania - przepraszam, że tak to nazwę - młodego człowieka do rodziny w procesie adopcyjnym i jaka jest skala problemu, jeśli chodzi o dzieci, które oczekują na adopcję? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ewa Malik
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Panie Rzeczniku! Jestem posłem z okręgu sosnowieckiego, w którym ostatnio zdarzyły się dwa bardzo niechlubne przypadki śmierci dzieci, małych dzieci. Obie sprawy, zarówno sprawa małej Magdy, która zginęła w niewyjaśnionych dotąd okolicznościach, jak i śmierć małego 2-letniego Szymona z Będzina, wstrząsnęły opinią publiczną. Jestem bardzo zaniepokojona tymi przypadkami tragedii małych dzieci w moim okręgu wyborczym. Zdaję sobie sprawę, że często na te tragedie ma wpływ zła sytuacja materialna i zdrowotna rodzin, często chodzi o inne, wyjątkowe przyczyny takiej patologii. Tego typu zdarzenia zawsze pobudzają społeczeństwo do głębokich przemyśleń, jak można poprawić prawo albo co my, lokalna społeczność, możemy zrobić w takiej sytuacji, aby zapobiec takim tragediom w przyszłości. Proszę pana rzecznika o odniesienie się do tych dwóch zdarzeń. Czy pan już wie, gdzie leży przyczyna zaniedbań ze strony państwa, ze strony tworzonego prawa, które w takich sytuacjach powinno zadziałać w kierunku zapobieżenia im? Tak się jednak nie stało w tym wypadku. Gdzie więc zawiniło państwo, a gdzie społeczeństwo? Proszę o odpowiedź, czy pan już przeanalizował dokładnie te dwa głośne zdarzenia pod kątem wyeliminowania w przyszłości błędów, także ze strony urzędników państwowych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Artur Górski
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Rzeczniku! Tutaj mówiono już o sytuacji w różnych szkołach. Ja jestem posłem warszawskim i z przerażeniem patrzę na plany, jakie mają władze Warszawy wobec warszawskich szkół, wobec stołówek w szkołach. Otóż już zapowiedziano prywatyzację szkolnych kuchni w 8 dzielnicach i wydawanie posiłków przez firmy cateringowe, firmy zewnętrzne. To jest bardzo, wydaje się, niebezpieczne zjawisko. Dotychczas rodzice płacili za tzw. wsad do kotła, czyli za samą żywność, a koszty zatrudnienia kucharzy czy opłaty za gaz, wodę ponosił samorząd. Teraz samorząd twierdzi, że nie ma pieniędzy, musi oszczędzać, w związku z tym chce przerzucić koszty wynajęcia stołówek czy pracowników na firmy zewnętrzne, ale de facto te koszty poniosą rodzice. Według kalkulacji, które zostały zrobione - oczywiście kalkulacje są różne - od 50 do 150% wzrosną opłaty za jedzenie, za posiłki, za wydawane obiady. Dlatego mam pytanie do pana rzecznika: Czy to jest dobra metoda oszczędzania - oszczędzanie na dzieciach, przerzucanie na rodziców obowiązku finansowania tego jedzenia? Czy rodzice sami mają robić kanapki? Bo jeżeli chcą oszczędzić, jeżeli nie mają pieniędzy, to sami powinni robić kanapki. A wielu rodziców nie będzie stać na droższe posiłki. Czy popiera pan takie działania konkretnie władz Warszawy i czy podejmie się pan interwencji w tej sprawie, jeżeli pan ich nie popiera? Dziękuję.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Rzeczniku! W 2008 i 2010 r. parlament przeprowadził dwie bardzo ważne nowelizacje ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka, zwiększające pana kompetencje. Z wielką satysfakcją obserwujemy, jaką dzięki temu osiąga pan skuteczność w sprawach indywidualnych, w tym w postępowaniach sądowych. Jeśli zaś chodzi o generalne wystąpienia rzecznika, to po raz pierwszy, w 2010 i 2011 r., mieliśmy do czynienia z sytuacją, w której wszyscy adresaci się do nich ustosunkowali. Udzielenie odpowiedzi nie zawsze oznacza jednak podjęcia przez dany organ działań. Chciałbym zatem zapytać pana rzecznika, czy jego zdaniem, po tych kilku latach od wprowadzonych w ustawie zmian, skuteczność wystąpień generalnych się zwiększyła. Ponadto chciałbym zapytać, czy podjął dalsze działania w sprawie udostępnienia programu terapeutycznego wszystkim przedwcześnie urodzonym dzieciom, u których stwierdzono ciężką dysplazję oskrzelowo-płucną, ponieważ omówiona w informacji stosowana obecnie selekcja jest wysoce dyskryminująca i oburzająca.
Mówca: Jan Cedzyński
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Występuję dziś tutaj, ponieważ premier Donald Tusk i minister skarbu w jego rządzie nie słyszą głosu 10 tys. ludzi z ulicy, pracowników ENEA SA. Ludzie ci od kilku miesięcy usiłują zainteresować premiera Donalda Tuska i ministra skarbu Mikołaja Budzanowskiego oburzającymi faktami. W ich świetle w resorcie skarbu państwa może dochodzić do przypadków kolesiostwa i korupcji, w efekcie których prezes jednej z największych polskich spółek może przy braku właściwego nadzoru ze strony powołanych do tego urzędników w sposób nieuzasadniony i niegospodarny szastać milionami złotych. Co na te wiadomości ministerstwo skarbu? Od kilku miesięcy wyjaśnia sprawę. Tyle tylko, że przy wyjaśnianiu, w cudzysłowie, posługuje się dokładnie tymi samymi ludźmi, których dotyczą zarzuty i podejrzenie korupcji. Trudno wierzyć, że minister rządu Donalda Tuska jest aż tak naiwny, zwłaszcza iż ma on wiedzę, że prokuratura wszczęła w tych sprawach śledztwo. Jaki jest zatem powód, że ten minister, który próbował do niedawna uchodzić za wyjątkowo kompetentnego czyściciela zarządów spółek z ludzi niekompetentnych i partyjniactwa, nie jest zainteresowany zaprowadzeniem porządku na swoim własnym podwórku, a w nadzorowanej przez siebie spółce toleruje niegospodarność i nepotyzm w wykonaniu jej prezesa? Może wyjaśnienie tego powodu tkwi w zażyłych koleżeńskich kontaktach i wspólnych imprezach z wysokimi urzędnikami Ministerstwa Skarbu Państwa, w tym z obecnym ministrem skarbu państwa, którymi ma się przechwalać ENEA SA. Pracownicy mówią o tym głośno. Rządzący chcą ten głos uciszyć i zdyskredytować. Panie i Panowie Posłowie! Szukamy pieniędzy na łatanie dziury w budżecie. Zacznijmy od poszukiwania kompetentnych ludzi, którzy będą rzeczywiście potrafili troszczyć się o wpływy do tego budżetu. Ludzi, którzy nie będą udawać, że wszystko jest dobrze, podczas gdy 10 tys. ludzi krzyczy, że według ich wiedzy dochodzi do popełniania przestępstw, i pokazuje materiały wskazujące na prawdziwość tych zarzutów. Pan premier Donald Tusk powiedział w jednym z wywiadów, że nie wie, co się dzieje w spółkach Skarbu Państwa, bo tym zajmuje się jego minister, któremu ufa. Ja nie ufam już temu ministrowi i słyszę głos 10 tys. ludzi, którzy też już mu nie wierzą, a to, panie i panowie posłowie, wydaje się być dopiero wierzchołek góry. Już zgłaszają się do mnie kolejni ludzie z coraz to nowymi informacjami dotyczącymi sukcesów, oczywiście w cudzysłowie, Ministerstwa Skarbu Państwa i jego poszczególnych urzędników w sprawie spółek DSS, kieleckiej KKSM czy Gazoportu. W świetle tych głosów pozostaje żałować, że zaufanie, którym obdarza swojego ministra premier Donald Tusk, może być tak kosztowne dla naszego kraju. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Moje oświadczenie dotyczy bardzo złych warunków rehabilitacji w Domu Zdrojowym funkcjonującym w ramach Uzdrowiska Szczawno-Jedlina SA. Od kilku dni osoby, które przebywają tam na rehabilitacji poleczniczej, związanej z leczeniem i rehabilitacją, sygnalizują niegodne, poniżające warunki. W Domu Zdrojowym prowadzi się modernizację oraz remont. Osoby, które są właśnie w tym uzdrowisku na leczeniu, mieszkają po 5 osób w jednym pokoju, gdzie są powyrywane kontakty, jedno krzesło, toalety siedemnaście pokoi dalej. Wszystko to w styczności z tymi, którzy remontują część uzdrowiska. Pensjonariusze zwracali się do pani prezes. Pani prezes mówi, że uzdrowisko musi prowadzić taką działalność, czyli remont. Mogą się odwoływać do wszystkich świętych i tak nic nie poskutkuje. W dniu dzisiejszym podjąłem interwencję w oddziale Narodowego Funduszu Zdrowia w Wielkopolsce. Zastępca dyrektora tego oddziału poinformował, że podjął rozmowę z panią prezes, która zapewniła zmianę warunków. Niemniej jednak jest to tylko i wyłącznie rozmowa telefoniczna. Rzeczywistość nadal jest taka, że osoby przebywają tam w bardzo trudnych warunkach. Panie piszą w e-mailu, że są to warunki urągające godności ludzkiej. Stąd apeluję do ministra zdrowia, do nowej pani prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, aby zechcieli przyjrzeć się temu uzdrowisku, które przecież jest finansowane z Narodowego Funduszu Zdrowia i jest zobowiązane zgodnie z umową świadczyć stosowne usługi związane z rehabilitacją, z zakwaterowaniem, z wyżywieniem, a nie tylko kasować. Jak mówi informacja korytarzowa, spieszą się, dlatego że przygotowują to uzdrowisko do prywatyzacji. W związku z powyższym nie jest ważny klient, ważne jest zadanie, które zostało postawione przed panią prezes. Stąd ten apel z trybuny sejmowej o poprawę warunków rehabilitacji i pobytu pensjonariuszy w uzdrowisku właśnie w tym miejscu. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

W naszym Sejmie działa Parlamentarny Zespół ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Oprócz smutku, że tak zacne grono tworzy pomysły tak niskich lotów, najgorsze jest to, że część posłanek trwa w swoich niedorzecznych przekonaniach od ponad roku. Bo wtedy właśnie został zainaugurowany projekt ONZ pt. ˝Światowa dekada działań na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego 2011-2020˝. Oto kilka pomysłów. 1. Kara za wykroczenie na drodze powinna być nakładana w trybie administracyjnym na właściciela pojazdu, nawet jeśli nie był kierowcą. Dodatkowo właściciel pojazdu byłby zobowiązany do tego, by w ciągu 14 dni wskazać osobę, która dokonała wykroczenia drogowego. W tej sytuacji dziękuję sobie, że nie wpadłem na pomysł prowadzenia firmy transportowej, a jednocześnie współczuję wszystkim właścicielom, szczególnie tym, którzy są osobami prawnymi. Mam nadzieję, że nikt na tej sali nie posiada takich firm. Ciekawe, czy pomysłodawcy również odbiorą prawo jazdy spółce akcyjnej albo z o.o. Pominę w tej kwestii prawa obywatelskie i wolność człowieka. 2. Kolejnym cudownym pomysłem jest ograniczenie prędkości na przykład na autostradach. Wszyscy na świecie wiedzą, że każde ograniczenie prędkości powoduje wzrost wypadkowości, jak również to że na autostradach w Niemczech, gdzie nie ma ograniczeń prędkości, ginie najmniej ludzi. 3. Kolejnym fantastycznym pomysłem wynikającym z elementarnej niewiedzy autorów jest zniesienie tolerancji pomiaru radarowego. Jak powszechnie wiadomo, każde urządzenie wykorzystujące fale radiowe do pomiaru prędkości popełnia błąd pomiarowy wynikający z uwarunkowań technicznych o wielkości +/- pierwiastek wartości mierzonej. Oczywiście błąd pomiarowy może być większy, jednak ze względu na budowę urządzenia i zliczenie statystyczne tego typu błąd uwzględnia się w pomiarze. 4. Zlikwidowanie zielonej strzałki na skrzyżowaniach - już raz ćwiczyliśmy w naszym kraju ten pomysł, szybko wycofaliśmy się z niego. Wiadomo przecież, że strzałka umożliwia milionom użytkowników dróg bezkolizyjne, bezkonfliktowe włączanie się do ruchu z dróg podporządkowanych. A teraz podam najprostszy sposób ograniczenia wypadków w naszym kraju. 1. Zbudować wysokiej klasy, pozbawione dziur, studzienek i innych resorołamaczy, sieci dróg. 2. Zlikwidować wszelkie ograniczenia prędkości i zdelegalizować pomiar prędkości. W ten sposób odstresowani kierowcy będą wybierać prędkość w swoim rozumieniu bezpieczną. Proszę sobie wyobrazić, że obecne przepisy prześladują bezpiecznie jeżdżących kierowców, na przykład na drodze ekspresowej, poruszających się 160 km/h, karząc ich 10 punktami karnymi i mandatem w wysokości 500 zł. Natomiast kierowca, który spowoduje stłuczkę, dostaje 6 punktów karnych i 200 zł mandatu. Co jest bardziej niebezpieczne i karygodne? Na to pytanie nie są w stanie odpowiedzieć tworzący buble posłowie z Parlamentarnego Zespołu ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego ani wujek Google i ciocia Wikipedia.
Mówca: Marian Cycoń (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dnia 18 maja 2012 r. w budynku I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Długosza w Nowym Sączu odbyło się uroczyste podsumowanie XX edycji Funduszu Stypendialnego im. Braci Potoczków Fundacji Sądeckiej. Fundusz Stypendialny im. Braci Potoczków działa przy Fundacji Sądeckiej nieprzerwanie od 1992 r. Inicjatorem, założycielem i opiekunem jest pan Zygmunt Berdychowski, pełniący jednocześnie funkcję prezesa wspomnianej wcześniej fundacji. To stałe przedsięwzięcie o charakterze oświatowym wspiera działalność i promuje młode talenty, uczniów twórczych, pragnących robić więcej i wiedzieć więcej z korzyścią dla własnego rozwoju i doskonalenia się. W okresie całej działalności fundacji stypendia o łącznej wartości ponad 3 mln zł otrzymało 4849 uczniów. Tylko w roku szkolnym 2011/2012 stypendia otrzymało 132 uczniów z kilku szkół na łączną wartość 161 900 zł. Ponadto przewodniczący kapituły stypendialnej Zygmunt Berdychowski ufundował stypendia: m.in. uczniom z klubów sportowych, uczniom biorącym udział w konkursach historycznych czy ekonomicznych. Stypendia przyznawane są w oparciu o opracowany regulamin i w porozumieniu z przedstawicielami samorządów lokalnych. Stypendia naukowe mogą otrzymać gimnazjaliści oraz uczniowie szkół ponadgimnazjalnych z najlepszymi wynikami w nauce. Pod uwagę brana jest średnia ocen, osiągnięcia w olimpiadach i konkursach oraz kryterium finansowe (dochód na jednego członka rodziny). Całością prac w tym zakresie kieruje kapituła funduszu stypendialnego. Z funduszem tym współpracują gminy. W roku szkolnym 2011/2012 w prowadzeniu programu uczestniczyły takie gminy jak: Łososina Dolna, Stary Sącz, Gorlice oraz Rytro. Fundacja przyznaje także stypendia socjalne, które skierowane są do uczniów osiągających gorsze wyniki w nauce i będących w trudnej sytuacji materialnej. Chciałbym podkreślić duże znaczenia i społeczną rolę, jaką odgrywa fundusz stypendialny w regionie sądeckim. Należy docenić dorobek ostatnich 20 lat jego funkcjonowania w postaci udzielonej pomocy w aspekcie nie tylko materialnym, lecz również społecznym. Jest to jedyna taka inicjatywa na terenie województwa małopolskiego, a zaangażowanie pracowników Fundacji Sądeckiej w pracę na rzecz rozwoju młodzieży winno być stawiane za wzór dla wszystkich, którym na sercu leży troska o przyszłość młodego pokolenia. Życzyłbym sobie, aby podobne przedsięwzięcia były realizowane w szerszym zakresie, umożliwiającym korzystanie z tej formy pomocy wszystkim uzdolnionym, którzy bez niej niejednokrotnie nie mają możliwości realizowania swoich marzeń i celów.