PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Nemś
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chcę dziś zwrócić państwa uwagę na konieczność przeprowadzenia ogólnopolskiej kampanii na rzecz budowania w społeczeństwie świadomości na temat cichej epidemii naszych czasów, jaką jest wirusowe zapalenie wątroby typu C. Osoby zakażone wirusem HCV dowiadują się o swojej chorobie najczęściej zupełnie przypadkowo, i to w tak zaawansowanym jej stadium, że zmiany w wątrobie są już nieodwracalne. Według Światowej Organizacji Zdrowia wirusowe zapalenie wątroby typu C jest obecnie jednym z realnych globalnych zagrożeń epidemiologicznych. Ze względu na bezobjawowy przebieg choroby oraz jej zasięg nazywa się ją często cichą epidemią naszych czasów. Z danych szacunkowych wynika, iż ok. 3% populacji jest zarażonych wirusem HCV, który jest przyczyną prawie 40% wszystkich wirusowych zapaleń wątroby na całym świecie. Również w Polsce nieustannie wzrasta liczba osób zakażonych wirusem HCV. Z danych szacunkowych wynika, iż tylko co szósty zakażony chory wie, że w jego organizmie namnaża się wirus żółtaczki typu C. Przyjmuje się obecnie, że choruje na to wirusowe zapalenie wątroby około 730 tys. Polaków. Zdiagnozowanych pacjentów jest tylko 8%. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że wirusem tym można zarazić się przez kontakt z zakażoną krwią w sytuacjach, których nie sposób uniknąć - podczas zabiegów kosmetycznych, fryzjerskich, w trakcie wizyty u stomatologa, czy też używając wspólnych przyborów kosmetycznych. Wyniki przeprowadzonego w lutym 2012 r. przez GfK Polonia badania wskazują, że ponad 32% respondentów nie słyszało nigdy o tym wirusie i o wirusowym zapaleniu wątroby. Tylko 6% uczestników badania skojarzyło skrót HCV z wirusem i chorobą wątroby, natomiast aż 61% z nich było mylnie przekonanych o istnieniu szczepionki przeciwko wirusowi. Wirusowe zapalenie wątroby jest chorobą przewlekłą, która, przebiegając przez lata bezobjawowo, niszczy nieodwracalnie zdrowie człowieka. Nie ulega wątpliwości, że wczesna diagnoza, rozpoznanie i leczenie tego schorzenia może znacząco zmniejszyć skalę spustoszeń, jakie wywołuje. W związku z powyższym oraz z uwagi na brak stosownej wiedzy w społeczeństwie na temat tego schorzenia nieodzowne jest przeprowadzenie ogólnopolskiej kampanii na rzecz budowania świadomości na temat wirusowego zapalenie wątroby typu C. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 11 października pożegnaliśmy w Żywcu księżną Marię Krystynę Habsburg. Spoczęła w krypcie Habsburgów w żywieckiej kontkatedrze. Była osobą ważną dla bardzo wielu ludzi, ważną dla historii regionu i ważną z perspektywy prawdziwego patriotyzmu. Żegnali ją przedstawiciele arystokracji, opłakiwali mieszkańcy Żywiecczyzny. Maria Krystyna zawsze czuła się Polką i z tego powodu nie zgodziła się na przyjęcie innego obywatelstwa, chociaż polskiego w 1951 r. pozbawiły ją komunistyczne władze. Ona, a także jej rodzice i dziadkowie byli przywiązani do Polski, finansowali wiele przedsięwzięć kulturalnych, naukowych, byli członkami wielu towarzystw i organizacji społecznych wspierającymi ich działalność. Rodzina Habsburgów bardzo silnie wrosła w kulturę Polski i pozostała jej wierna w decydującej chwili próby. Podczas wojny Niemcy zabrali pod zarząd komisaryczny dobra żywieckie. To, co w trakcie II wojny światowej było udziałem zwykłych obywateli Polski, stało się również udziałem rodziny Habsburgów: niepewność jutra, terror, niedostatek, aresztowania. Mimo nacisków Habsburgowie żywieccy opowiedzieli się za Polską. Książęca rodzina musiała wyemigrować. Przebywając na emigracji ponad 40 lat, księżna organizowała pomoc charytatywną dla rodaków w kraju. W 1993 r. odzyskała polskie obywatelstwo i w 2004 r. wróciła na stałe do Polski. Gdy otwierała swoje nowe mieszkanie, przygotowane dla niej w żywieckim pałacu, mówiła, że spełniły się jej najskrytsze marzenia. W tym miejscu się przecież urodziła i mieszkała aż do wybuchu II wojny światowej. Mimo podeszłego wieku zawsze aktywnie uczestniczyła w kulturalnym, społecznym i religijnym życiu miasta. Dawała przykład młodzieży, mając z nią doskonały kontakt. W grudniu 2011 r. została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Odeszła wielka polska patriotka. Osoba, która całym swoim życiem udowodniła, że Polska i Żywiec były dla niej najważniejsze. Zapamiętamy ją jako damę i Polkę. Polkę, którą była z największej potrzeby serca i prawdziwej tęsknoty za ojczyzną. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Polak
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 19 października minęła 2. rocznica śmierci niewinnej osoby, której przyczyną była polityczna nienawiść. Do zabójstwa doszło 2 lata temu, 19 października 2010 r., gdy do łódzkiej siedziby Prawa i Sprawiedliwości wtargnął oszalały z nienawiści były członek Platformy Obywatelskiej i zaatakował znajdujące się tam osoby. Jedną zabił pięcioma strzałami, drugą ciężko ranił. Pan Marek Rosiak tego najścia nie przeżył. Czy do tego mordu, do tego zabójstwa musiało dojść? Na pewno nie, tylko że wcześniej komuś zabrakło wyobraźni, ktoś kiedyś w swoich politycznych wystąpieniach nadużył słów, używając takich sformułowań, jak ˝dożynanie watahy˝. My, działacze Prawa i Sprawiedliwości województwa łódzkiego, wraz z europosłem Januszem Wojciechowskim, którego asystentem był właśnie śp. Marek Rosiak, o tamtym wydarzeniu pamiętaliśmy. 19 października tego roku spotkaliśmy się w Łodzi, najpierw na mszy świętej w intencji zamordowanego, a później przed biurem, gdzie miało miejsce to tragiczne zdarzenie. Przed tablicą umieszczoną na tym biurze, upamiętniającą pana Marka Rosiaka, złożyliśmy wiązanki kwiatów, zapaliliśmy znicze, uczciliśmy pamięć zamordowanego. Tak jak szef klubu parlamentarnego pan poseł Mariusz Błaszczak, który również był obecny na tej uroczystości, uważam, że swoją obecnością w przestrzeni politycznej, w debacie publicznej, pamiętając o tej tragicznej konsekwencji polityki nienawiści, jaką była śmierć niewinnego człowieka, powinniśmy zrobić wszystko, aby taka sytuacja nigdy w przyszłości się nie powtórzyła. Dlatego występuję z apelem i proszę, aby wziąć do serca tamto wydarzenie, aby pamiętać o tym, że czasami słowa mogą więcej niż kule, niż jakieś bezpośrednie działania, bo te wypowiedziane nieopatrznie słowa doprowadziły do tego, że ktoś, konkretnie pan Ryszard Cyba, zaślepiony nienawiścią krzyczał, że chce zabić pisowców, że chce zastrzelić pana Jarosława Kaczyńskiego. Ważmy słowa i pamiętajmy o tym, jakie konsekwencje mogą one kiedyś, w przyszłości przynieść. (Poseł Wojciech Penkalski: Cały czas słuchacie...) Bardzo proszę, abyśmy... (Poseł Wojciech Penkalski: To uderza...) ...wszyscy... (Poseł Wojciech Penkalski: Druga strona...) ...mogli, pamiętając o tym wydarzeniu, przyczyniać się do tego, aby w przyszłości takich czynów nie było. (Poseł Wojciech Penkalski: Wy macie język...) Cześć jego pamięci. Dziękuję serdecznie za uwagę. Dziękuję. (Głos z sali: Leczyć się. Katastrofa.)
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! We wrześniu pani Urszula Rowińska z Koszalina przez trzy tygodnie prowadziła głodówkę przed Ministerstwem Sprawiedliwości. Głodówkę zakończyła w wyniku oświadczenia wiceministra, który zapewniał, że będzie wszczęta kontrola w sądzie w Koszalinie, jak też kontrola działalności komorniczej i że eksmisja nie zostanie przeprowadzona do czasu wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza, że dokumenty sądowe, akta sprawy z nieznanych powodów zaginęły. W poniedziałek 22 października podstępnie przeprowadzono eksmisję państwa Rowińskich. W eksmisji uczestniczyło ponad kilkadziesiąt osób, a także dwie karetki pogotowia, w których skrępowano eksmitowanych i odwieziono do szpitala psychiatrycznego, jednocześnie zabierając im różne rzeczy osobistego użytku, takie jak: dokumenty tożsamości, zaświadczenia lekarskie, dokumenty ze sprawy, które mieli, Biblię, różaniec, książeczkę do nabożeństwa, a także konserwy z Czerwonego Krzyża, ze środków unijnych. Zwracam się z pytaniem do ministra sprawiedliwości, także do pana premiera, wobec ilu osób w Polsce, które mają być, czy były, eksmitowane, zastosowano metodę umieszczania ich przez komorników w zakładach psychiatrycznych i pozbawiania ich dokumentów, aby nie mogli dochodzić swych praw, w tym do godności, którą naruszono. Baliście się, państwo z PO, także z SLD, IV Rzeczypospolitej, natomiast rząd pana Tuska, śmiem sądzić na podstawie tego zdarzenia, stosuje rozwiązania północnokoreańskie, stosuje rozwiązania z czasów sowieckich, kiedy to dysydentów osadzano w zakładach psychiatrycznych. Panie ministrze, proszę o informację, ile osób w Polsce zostało tak potraktowanych. Czy ktokolwiek monitoruje pracę komorników? Kto personalnie w Koszalinie przeprowadzał egzekucję komorniczą i dlaczego nie zostały zachowane elementarne prawa eksmitowanych do zachowania rzeczy osobistych? Możecie być państwo pewni, państwo z koalicji rządowej, że Polska się budzi. Wszystkich nie eksmitujecie i nie zawieziecie do szpitali psychiatrycznych, i nie tylko historia was osądzi. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Witold Pahl
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę uzupełnić swoją wypowiedź w programie TVP Info z dnia 20 września tego roku poprzez udzielenie ogólnie znanej informacji, że zatrzymanie i aresztowanie pana Romana Kluski nastąpiło w roku 2002. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Balt (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Niedawno jedna z mieszkanek Częstochowy dostała zaproszenie na bezpłatną mammografię w ramach ogólnopolskiego programu profilaktyki. W piśmie wskazano adres przychodni - w szpitalu na Tysiącleciu. Zadzwoniła, by ustalić termin, a w szpitalu poinformowano ją, że mammograf będzie lada dzień zabrany do szpitala na Parkitkę. Zadzwoniła tam, by się umówić. I usłyszała, że wszystkie terminy do końca roku są zajęte, więc nie ma mowy o żadnej mammografii. Ze złości mieszkanka Częstochowy wyrzuciła zaproszenie. Państwo polskie realizuje program przeciw chorobom nowotworowym, w mediach autorytety medyczne krytykują kobiety, że się nie chcą badać, a one chcą, ale nie mogą, bo w służbie zdrowia jest bałagan! Inna Częstochowianka też na początku października dostała zaproszenie na mammografię. Miała więcej szczęścia, choć na badanie pod wskazanym adresem na ul. PCK już się nie dostała. Pani z rejestracji od razu jej powiedziała, że trzeba iść do szpitala na Parkitkę. Ale jak zaczęła protestować, że tam są straszne kolejki, to pielęgniarka powiedziała, że w ramach bezpłatnego programu mogę zbadać się w przychodni Małgorzata albo w Medyku - opowiada pacjentka. Ta sytuacja pokazuje, że w służbie zdrowia panuje ogólna dezorganizacja i brak koordynacji.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

W dniu 13 października br. odbył się pierwszy z cyklu kongresów małych i średnich przedsiębiorstw organizowanych przez Ruch Palikota. Odpowiedzialny za organizację i przekaz merytoryczny kongresu był mój kolega, Łukasz Gibała. Małe i średnie przedsiębiorstwa w Polsce stanowią podstawę gospodarki rynkowej. W krajowym rejestrze podmiotów gospodarki narodowej REGON w połowie tego roku wpisanych było 3 790 548 jednostek sektora prywatnego, w tym 2 890 703 osób fizycznych. To znaczy, że ponad 3 mln rodaków wzięło w swoje ręce teraźniejszą egzystencję i swoją przyszłość. Działacze gospodarczy najczęściej pracują w swoich mikroprzedsiębiorstwach wraz z członkami swoich rodzin. Ma to niezwykle korzystny wpływ na kształtowanie zachowań, szczególnie młodych ludzi, którzy, widząc, w jaki sposób ich rodzice bądź rodzeństwo pracują, pomnażając swój dorobek, sami ucząc się patriotyzmu, będą dążyć do niezależności, a w przyszłości samodzielnie będą rozwiązywać problemy wynikające z otwartego rynku. Prawie połowa aktywnych zawodowo Polaków pracuje w prywatnych przedsiębiorstwach zatrudniających mniej niż 250 osób. Znaczy to, że globalne zmiany rynkowe dotyczące gospodarki również na trwałe zakorzeniły się w Polsce. W naszym kraju widać, że trend sprzed dwóch dekad dotyczący monopolizacji i tworzenia molochów produkcyjnych i konsorcjów nie znalazł podatnego gruntu. Oczywiście, jak to w naszym kraju bywa, ludzie, którzy wzięli w swoje ręce życie i przyszłość swoich rodzin, napotykają wiele nieuzasadnionych problemów. Dotyczą one głównie relacji z urzędami, interpretacji prawa i elementarnych problemów związanych z wyegzekwowaniem swoich należności. Kongres w Krakowie okazał się sukcesem, ale czy wystarczająco głośno krzyczeliśmy: damy radę, aby usłyszeli nas rządzący i wsłuchali się w rytm serc przedsiębiorców i ich elementarne potrzeby, aby mogli dynamicznie i bez zagrożeń dalej się rozwijać? Czy rządzący dzisiaj Polską ludzie zrozumieją, że ich miejsce było na sali tam, gdzie my, ugrupowanie opozycyjne i tysiące przedsiębiorców, gdzie dyskutowaliśmy o zmianach, które trzeba wykonać? Czy naprawdę trzeba czekać aż 3 lata do następnych wyborów, aby można było wprowadzić te zmiany, na które czeka tak znaczna część społeczeństwa? Dziękuję za uwagę.
Mówca: Marian Cycoń (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! W bieżącym roku zbiega się kilka ważnych dat związanych z powstałą w XIV w. miejscowością Paszyn, znajdującą się w najbliższym sąsiedztwie Nowego Sącza. Miejsce to stało się znane dzięki wyjątkowej aktywności lokalnych twórców ludowych, których działalność wykształciła odrębny styl sztuki ludowej - rzeźby i malarstwa paszyńskiego. W roku 2012 mija 55 lat od przybycia do miejscowej parafii księdza Edwarda Nitki, propagatora sztuki paszyńskiej i założyciela muzeum sztuki ludowej, a także 75 lat od zakończenia budowy kościoła parafialnego w Paszynie. W szczytowym okresie przypadającym na lata 70. i 80. ubiegłego wieku w Paszynie działało 55 rzeźbiarzy i 30 malarzy na szkle. Było to tzw. zjawisko rozbudzenia sztuki lokalnej, znane także jako fenomen paszyński - omawiany m.in. w monografii księdza dr. Józefa Klocha. Podczas III Krajowego Konkursu Rzeźby Współczesnej Karpat Polskich w 1977 r. na 45 twórców z Paszyna startujących w konkursie nagrodzono aż 42. Na temat fenomenu paszyńskiego powstało wiele prac naukowych, a pracownicy akademiccy Wydziału Pedagogiki, Psychologii i Etnografii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego rozpoczęli stałą współpracę z paszyńskim muzeum sztuki ludowej. Sztuka paszyńska doczekała się wielu wystaw w kraju i poza granicami Polski. Dzięki współpracy licznych środowisk parafialnych z terenu Polski w świątyniach można podziwiać rzeźby sakralne i obrazy na szkle o tematyce religijnej rodem z Paszyna. Do historii sztuki ludowej na stałe wpisali się tacy twórcy jak: Wojciech Oleksy, Stanisław Mika - starszy, Maria Jasińska, Janina Mordarska, Zdzisław Orlecki, Andrzej Drożdż. Dzisiejszą ekspozycję muzeum sztuki ludowej zaaranżował Franciszek Palka. Prezentowany jest tam głównie dorobek tzw. paszyńskiego ośrodka twórczości ludowej, którego zbiory tworzą dary artystów odwiedzających Paszyn, obiekty zakupione i kolekcjonowane przez księży Edwarda Nitkę i Stanisława Janasa. Prócz tego prezentowane są m.in. obrazy Marii Wnęk, Katarzyny Gawłowej, rzeźby Stanisława Hołdy czy innych wybitnych polskich twórców współczesnych. Zbiory uzupełnia bogata dokumentacja fotograficzna i archiwalia, a także kilka tomów wydawnictwa ˝Kroniki Ekspozycji Talentu Paszyńskiego˝. W muzeum znajdują się także kopie prac magisterskich poświęconych paszyńskiemu fenomenowi i fotografie lokalnych artystów. Trzeba koniecznie i warto odwiedzić tę nietypową wieś z bogato wyposażonym w rzeźbę i malarstwo paszyńskie kościołem parafialnym oraz muzeum wyrosłym z pasji i inteligentnie podsycanej ambicji.
Mówca: Andrzej Dąbrowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 11 listopada 1918 r. - to jedna z najważniejszych dat w historii Polski. Wtedy to nasza ojczyzna po 123 latach niewoli odzyskała niepodległość, a my Polacy - swoją Ojczyznę. Co roku 11 listopada czcimy pamięć tych, którzy poświęcili swe życie walce o niepodległość. Dzień 11 listopada ustanowiono świętem państwowym dopiero w 1937 r. W latach 1939-1944 podczas okupacji hitlerowskiej oraz w okresie od 1945 do 1989 r. w czasie rządów komunistycznych obchodzenie święta 11 listopada było zakazane. Dopiero Sejm PRL IX kadencji ustawą z dnia 15 lutego 1989 r. przywrócił święto obchodzone 11 listopada, lecz pod nieco zmienioną nazwą: Narodowe Święto Niepodległości. Dnia 11 listopada 1918 r. - po 123 latach zaborów: austriackiego, pruskiego i rosyjskiego - Polska odzyskała wolność. Tego dnia Rada Regencyjna przekazała władzę wojskową Józefowi Piłsudskiemu, który w tym dniu został naczelnym dowódcą wojsk polskich. Po negocjacjach Piłsudskiego z Centralną Radą Żołnierską 11 listopada 1918 r. wojska niemieckie zaczęły wycofywać się z Królestwa Polskiego. W nocy żołnierze rozbroili niemiecki garnizon, który stacjonował w Warszawie. 12 listopada 1918 r. Rada Regencyjna powierzyła Piłsudskiemu misję tworzenia rządu. Dzień ten stał się dla Polaków symbolem bohaterstwa, patriotyzmu oraz zwycięstwa, czyli odrodzenia państwa polskiego. Szanowni Państwo! 11 listopada - święto naszej niepodległości - skłania nas również do refleksji na temat patriotyzmu i tego, jak dziś możemy służyć Polsce. Zróbmy wszystko, aby ten dzień - jedno z najważniejszych świąt w naszej historii - był obchodzony z należytym poszanowaniem pamięci osób, które poświęciły to, co miały najważniejsze - życie, abyśmy mogli się cieszyć wolnością. Wolnością, której wielu o nią walczących nie doczekało. Celebrujmy go, by stał się świętem radosnym. Życzmy sobie nawzajem, abyśmy mogli żyć w dobrze i mądrze zarządzanej ojczyźnie, w której historia i tradycja mają należne im miejsce w szkolnych podręcznikach, abyśmy nigdy nie zapomnieli o tym, że możemy być dumni z dokonań naszych przodków i z tego, że jesteśmy Polakami. Pielęgnujmy patriotyczne wartości i pamięć o wielkich Polakach, którzy w obronie swej ojczyzny płacili najwyższą ofiarę krwi. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Miesiąc październik przypomina nam o bratankach Węgrach i o ich powstaniu z 1956 r. Historycy zajmujący się dziejami współczesnej Europy nie mają wątpliwości, że na nasilenie się antykomunistycznych nastrojów na Węgrzech miał wpływ poznański Czerwiec 1956 r., w konsekwencji którego władzę w Polsce, bez uzgodnienia z KPZR, przejął Władysław Gomułka. Węgrzy zachęceni polskimi sukcesami, ale także żądający osądzenia zbrodniarzy stalinowskiego reżimu, stanęli do walki, najpierw z powodzeniem, przeciw rodzimym komunistom, a następnie próbowali dać odpór sowieckiej interwencji wojskowej. Jak nietrudno było przewidzieć, ta ostatnia konfrontacja bez pomocy Zachodu mogła zakończyć się tylko w jeden sposób. Naród węgierski powrócił w łapy zbrodniczego systemu. Wydarzenia na Węgrzech spotkały się z bardzo żywiołową reakcją w Polsce. My doskonale wiedzieliśmy, o co walczą Węgrzy, ponieważ spotkał nas ten sam los. Radziecka okupacja i rządy komunistyczne były tak samo dotkliwe w Polsce, jak i na Węgrzech. Dlatego nieprzypadkowo, szczególnie po agresji radzieckiej, pomoc okazywana przez Polaków przybrała olbrzymią skalę. Jak się oblicza, w całym kraju zgłosiło się ponad 11 tys. honorowych krwiodawców, których dotychczas funkcjonujące stacje krwiodawstwa początkowo nie były w stanie obsłużyć. Przy użyciu transportu lotniczego, kolejowego i drogowego polskie społeczeństwo wysłało Węgrom pomoc - głównie medykamenty i materiały pierwszej potrzeby - o wartości przekraczającej 2 mln ówczesnych dolarów. Było to więcej, niż wynosiła pomoc rządu Stanów Zjednoczonych. Oczywiście nie był to bynajmniej początek polsko-węgierskiej przyjaźni, lecz kolejna piękna karta wspólnych dziejów i losów, o których napisano bez liku zarówno utworów literackich, jak i opracowań naukowych. Teraz cała Europa patrzy na Węgry pod rządami premiera Orbána. Dumni Węgrzy z równie piękną jak nasza historią i tradycją, którzy co i rusz płacili tak wysoką ceną za powstania - najpierw przeciw Habsburgom, a potem przeciw komunistom - potrafili jednak wyjść ze, zdawałoby się, zaklętego kręgu postkomunistycznej i agenturalnej przeszłości, jak również przeciwstawić się swoistej dominacji najbogatszych. Rząd węgierski przede wszystkim pokazał, że można rozwiązać problem niedostatecznie niezależnych sędziów, którzy, zdaje się, za mocno czują się związani z poprzednim systemem, i definitywnie zakończył czas bezkarności dla komunistycznych zbrodniarzy. Ponadto wprowadził podatek bankowy i opodatkował największe korporacje. Dlatego przy okazji tej tragicznej, ale i dumnej rocznicy powstania węgierskiego z 1956 r. składam bratankom Węgrom życzenia wszystkiego najlepszego na tej politycznej drodze, natomiast nam Polakom życzę, żeby wkrótce bezapelacyjne zwycięstwo prawicy umożliwiło pójście podobną drogą co Węgrzy.
Mówca: Piotr Szeliga (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W poniedziałek 22 października w Biłgoraju ksiądz biskup doktor Marian Rojek, ordynariusz diecezji zamojsko-lubaczowskiej, uroczyście poświęcił i otworzył Katolickie Przedszkole im. bł. Jana Pawła II w Biłgoraju. Uroczystości rozpoczęły się mszą świętą odprawioną przez księdza biskupa doktora Mariana Rojka i kapłanów z powiatu biłgorajskiego. We mszy świętej uczestniczyły dzieci uczęszczające do przedszkola, siostry przedszkolanki ze Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi (honoratki - siostry bezhabitowe), pracownicy przedszkola, rodzice, dziadkowie, mieszkańcy Biłgoraja i zaproszeni goście. Przedszkole to zostało wybudowane w ekspresowym tempie od 2010 r. dzięki ofiarności wiernych i przede wszystkim dzięki księdzu dziekanowi prałatowi doktorowi Józefowi Flisowi, który był pomysłodawcą tego żywego pomnika błogosławionego Jana Pawła II. To ksiądz dziekan prałat doktor Józef Flis nadzorował wszystkie prace, jednoczył parafian i czuwał nad wszystkim związanym z budową, wyposażeniem i oddaniem do użytku przedszkola. Należy podkreślić, że jest to pierwsze przedszkole katolickie w diecezji zamojsko-lubaczowskiej, dlatego obecni na uroczystości mieszkańcy Biłgoraja wyrażali z tego powodu swoją wielką radość i dumę. Po mszy świętej nastąpiło uroczyste poświęcenie przedszkola i figurki Matki Boskiej usytuowanej na placu przed przedszkolem. Następnie zebrani wysłuchali bogatego w treści i jakże aktualnego wykładu siostry dyrektor Małgorzaty Więczkowskiej pt. ˝Media w rodzinie w świetle nauczania Jana Pawła II˝. Wykład ten ukazał, jak wielki wpływ na wychowanie dzieci mają media. Ksiądz biskup doktor Marian Rojek powiedział, że Kościół zawsze stara się zaradzać potrzebom wiernych, także w formie pomocy w kształceniu i wychowaniu dzieci. Rodzicom życzył, by ich dzieci wychowane w duchu katolickiej nauki zdrowo rosły i rozwijały się ku pełni chrześcijańskiego życia. Zaproszeni goście pogratulowali wielkiego dzieła księdzu dziekanowi prałatowi doktorowi Józefowi Flisowi i życzyli siostrom i świeckim pracownikom wielu sukcesów i radości z pracy z dziećmi, a dzieciom, by przedszkole było dla nich drugim domem, do którego udają się z uśmiechem na ustach.