Mówca: Marek Łapiński
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W trakcie debaty nad projektem z druku nr 845, czyli uchwałą autorstwa klubu Prawo i Sprawiedliwość w sprawie negocjacji wieloletnich ram finansowych Unii Europejskiej na lata 2014-2020, warto jeszcze raz przypomnieć, w jakim momencie tych negocjacji się znajdujemy. Przed nami czwartkowo-piątkowe posiedzenie Rady Europejskiej, na którym, jak liczymy, rozstrzygną się losy perspektywy finansowej, dojdzie do oczekiwanego kompromisu i będziemy mogli spokojnie planować rozwój naszego kraju, ale także całej Unii na najbliższe 7 lat. Dlatego też Komisja Europejska potwierdziła sens podjęcia uchwały Sejmu w sprawie negocjacji WRF, przedstawiając w poprzednim punkcie wspólny, komisyjny projekt, projekt, nad którym pracowała cała komisja, redagując praktycznie akapit po akapicie i spierając się co do konkretnych zapisów, a także co do konkretnych słów. Choć w ostatecznym głosowaniu członkowie komisji z klubu Prawo i Sprawiedliwość wstrzymali się od głosu, to jednak nikt nie oponował, że projekt jest wynikiem wspólnego stanowiska, kompromisowego stanowiska całej komisji. Mimo oczywistości, że Sejm nie może podjąć dwóch uchwał w sprawie negocjacji WRF, bo jak wyglądalibyśmy na forum Unii Europejskiej, debatujemy nad projektem PiS. Jego wnioskodawcy, mimo apeli na posiedzeniu komisji, jak i pytania jednego z posłów, pana posła Makowskiego, pytania pani poseł wnioskodawcy, autorzy uchwały zgłoszonej w celu procedowania przez klub PiS, nie wycofali jej z porządku obrad, mamy więc do czynienia z dwoma uchwałami w tej samej sprawie. W pierwszym wypadku projekt jest kompromisem wypracowanym przez posłów wszystkich stronnictw naszego parlamentu, w drugim przypadku jest to uchwała PiS i jest to stanowisko jednej partii. Warto zadać pytanie posłom wnioskodawcom, jaki jest sens niewycofywania tego projektu z procedowania, bo sens wspólnej uchwały komisji jest taki, aby wspierała ona działania polskich negocjatorów. Parlament może wskazać swoje priorytety, ale nie może wiązać rąk naszym negocjatorom, jak chcecie państwo w swojej uchwale. Nie można wprost wezwać do zawetowania budżetu, jeśli nie zostaną spełnione zawarte w uchwale warunki. Uchwała, którą Sejm podejmuje w decydującym momencie negocjacji budżetu, nie może pokazywać partnerom z Unii Europejskiej, że polscy negocjatorzy siadają do stołu negocjacyjnego, nie mając jakiegokolwiek pola manewru. Nie jesteśmy Wielką Brytanią, której premier jeszcze długo przed szczytem zapowiada weto, jeśli nie zostaną spełnione jego warunki, niekorzystne dla Polski brytyjskie warunki. Jaki jest sens debatować nad uchwałą, która wiąże ręce w negocjacjach także polskiemu premierowi, bo taki jest sens tej uchwały. Weta nie można wykluczać, ale nie można być do niego zobowiązanym uchwałą parlamentu, to jest niezaprzeczalny fakt. Szukanie kompromisu, sztuka negocjacji z partnerami, którzy ze swoich podatków, z podatków swoich obywateli składają się na unijny budżet, wymaga taktu, twardości, spokoju i zdecydowania, współpracy z partnerami, a nie odizolowania się od nich, nie obrażania się, lecz merytorycznej argumentacji swojego stanowiska, stanowiska negocjacyjnego, stanowiska ściśle określonego instrukcją negocjacyjną, stanowiska, które precyzyjnie określa granice kompromisu. Te granice nie mogą być wiązane stanowiskiem jednej partii naszego parlamentu. Dlatego zdaniem Platformy Obywatelskiej uchwała autorstwa klubu PiS negatywnie zaopiniowana przez całą komisję nie zasługuje na poparcie. Uznajemy, że komisyjny projekt w znacznie lepszym stopniu wspiera rząd w czasie negocjacji wieloletnich ram finansowych. Wskazuje on priorytety parlamentu w trakcie tych negocjacji, wspierając rząd w tych negocjacjach, i daje rządowi mocny mandat do tego, by wygrało polskie stanowisko i polska szansa na rozwój. Dziękuję bardzo.