PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Zebrane Osoby! Niestety po raz kolejny muszę ze smutkiem powiedzieć, że zmarła bardzo ważna osoba dla polskiej nauki, dla polskiej humanistyki. Wczoraj, 24 lipca, zmarł pan prof. Jerzy Kmita, profesor zwyczajny. Pan prof. Jerzy Kmita nie jest może szerokiej publiczności znany, natomiast jeżeli chodzi o środowisko humanistów, jest znany jako twórca społeczno-regulacyjnej teorii kultury. Jego podstawowa zasługa to wychowanie ogromnej ilości osób, które dzisiaj również mają tytuły profesorów zwyczajnych. To są osoby, które funkcjonują w polskiej nauce, od językoznawstwa, przez filozofię, kulturoznawstwo, etnografię, pedagogikę, a nawet zajmują się etyką biznesu. To są takie osoby, jak prof. Jan Grad zajmujący się sprawami z zakresu ludyzmu, czyli zabawy, prof. Jacek Sójka od etyki biznesu, prof. Jan Kot i pani prof. Barbara Kot - filozofia - Ewa Rewers, profesor zajmująca się estetyką i etnografią miasta itd. Tych osób jest ogromna ilość. Te osoby również są bardzo znaczącymi naukowcami w Polsce, jeżeli chodzi o humanistykę. Bardzo ważną cechą prof. Kmity było to, że sam stworzył teorię kultury, bardzo specyficzną, która jest bardzo poważana, jeżeli chodzi o środowisko naukowe w świecie. Między innymi on przyswoił nam Richarda Rorty˝ego czy Davidsona. Umiał krytycznie odnieść się do postmodernizmu. A z drugiej strony właśnie to, co jest najważniejsze w nauce - wychował ogromną ilość bardzo znaczących osób, które teraz funkcjonują nie tylko w polskiej, ale i światowej nauce, promują ją i mają znaczące wyniki. Miałem to szczęście, że uczestniczyłem w seminariach prowadzonych w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu przez pana profesora i w szybkim tempie mogłem wkroczyć w bardzo trudny obszar, poznawać specyfikę metodologii nauk humanistycznych, metodologii, która z jednej strony wymaga ogromnego zasobu wiedzy metodologicznej w odniesieniu do przyrodoznawstwa, historii i teorii nauki, a z drugiej strony ogromnej ilości informacji i wiedzy, którą trzeba zdobyć, o szeroko pojętej kulturze. Mimo że zmarł, jest to smutna informacja, jest w tym coś w pewien sposób, jak by to on określił, ważnego jako sens. Mianowicie sens jego pracy został wielokrotnie urzeczywistniony, sens pracy naukowca. Stworzenie pewnej teorii, a następnie wychowanie bardzo dużej ilości uczniów, którzy są znaczącymi badaczami w zakresie humanistyki w Polsce i w świecie, świadczy o tym, że był wielką osobą i jest dla nas wielkim autorytetem. Myślę, że nie należy smucić się, tylko tę stronę weselszą w tym momencie podjąć - naprawdę jego dzieło i praca będą kontynuowane. Dziękuję.
Mówca: Jan Cedzyński
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Oświadczenie dotyczy przypadku podejrzenia istnienia korupcji w rządzie Donalda Tuska. Od kilku dni mówi się o ujawnieniu kompromitujących informacji odkrywających kolesiowsko-nepotyczne powiązania. Pokazane tam standardy to jednak przecież nic niezwykłego w koalicji Platformy Obywatelskiej i PSL. ˝Gazeta Wyborcza˝ w dniu 26 czerwca opisała nepotyzm i nadużycia finansowe, jakich miał dopuścić się człowiek ministra Jana Burego, prezes ENEA SA Maciej Owczarek. ˝Uważam Rze˝ na przykładzie tego przypadku pokazało, jak wyglądają standardy reakcji właścicieli w podobnych sytuacjach w zachodnich korporacjach. Sam prezes ma przechwalać się osobistymi relacjami z ˝Mikołajem˝, ministrem skarbu w rządzie Donalda Tuska. Prokuratura, o czym pan premier był informowany, prowadzi też śledztwo, którego jednym z elementów jest podejrzenie o korupcję prezesa ENEA SA i wysokiego urzędnika Ministerstwa Skarbu Państwa odpowiedzialnego za nadzór nad spółką ENEA. Innymi elementami śledztwa prowadzonego przez prokuraturę są działania tegoż prezesa, które mogły narazić spółkę i Skarb Państwa na milionowe straty, czy wreszcie przerwane interwencjami poselskimi przygotowania do dzikiej prywatyzacji ENEA SA, za jej własne pieniądze. Nie dość tego, 6 tys. pracowników ENEA SA w proteście przeciwko tolerowaniu przez ministra skarbu zachowań prezesa spółki ENEA groziło wyłączeniem prądu w czasie mistrzostw Euro 2012. Minister skarbu próbuje bagatelizować problem, a jego wyjaśnienie z ramienia skarbu państwa powierza temu samemu urzędnikowi, którego dotyczy podejrzenie, iż mógł on zostać skorumpowany przez podległego mu prezesa. Panie i Panowie Posłowie! W związku z przykładem tej spółki pytam, gdzie jest nadzór właścicielski nad majątkiem Skarbu Państwa? Czy bycie człowiekiem ministra Burego i kolegą ˝Mikołaja˝ jest wystarczające, aby Donald Tusk i jego urzędnicy stosowali inne standardy wyjaśniania nieprawidłowości niż te, jakie pan premier obiecał zastosować w przypadku spółki Elewarr? Panie i Panowie Posłowie! Nie wierzę, aby ten premier i ten rząd potrafili i chcieli podjąć realne działania, eliminując kolesiowsko-biznesowe powiązania pomiędzy swoimi urzędnikami a podległymi im zarządami spółek, które - tak jak w przypadku ENEA czy Elewarru - niosą realne ryzyko uszczerbku dla majątku państwa. Dziękuję bardzo.
Mówca: Aleksandra Trybuś
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 16 sierpnia 1964 r. w Wiśle rozpoczął się pierwszy Tydzień Kultury Beskidzkiej, który był wówczas tylko przeglądem zespołów regionu cieszyńskiego, uzupełnionym o występy zaproszonych zespołów z Podhala i Zaolzia. W dniach od 28 lipca do 5 sierpnia 2012 r. po raz 49. na pięciu głównych estradach - w Wiśle, Szczyrku, Żywcu, Makowie Podhalańskim i Oświęcimiu - odbywać się będą koncerty Tygodnia Kultury Beskidzkiej, który po raz pierwszy honorowym patronatem objął prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski. Impreza została dofinansowana ze środków ministra kultury i dziedzictwa narodowego, a zorganizowana pod egidą Międzynarodowej Rady Stowarzyszeń Folklorystycznych, Festiwali i Sztuki Ludowej. Organizatorami Tygodnia Kultury Beskidzkiej są: Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku-Białej, samorządy Wisły, Szczyrku, Żywca, Makowa Podhalańskiego, Oświęcimia, Istebnej, Ujsół oraz koło miejscowe Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego w Jabłonkowie. Obecnie Tydzień Kultury Beskidzkiej to największa impreza folklorystyczna w kraju i jedna z największych takich imprez na świecie. Ponad 100 zespołów pieśni i tańca z około 30 państw na różnych kontynentach, 4 tys. tancerzy, śpiewaków i muzyków, ponad 50 wieczornych koncertów na dużych plenerowych estradach odbywających się równocześnie w kilku miejscowościach przez kolejnych 9 dni. Tydzień Kultury Beskidzkiej to nie tylko święto folkloru i sztuki ludowej, ale przede wszystkim tańca, śpiewu, muzyki, zabawy i radości. Impreza jest doskonałą okazją do kontaktu z rodzimą kulturą ludową, do zaprezentowania bogatej tradycji regionu, jak również do zapoznania się z różnorodną i niejednokrotnie orientalną kulturą innych państw i narodów. To najstarsza, największa i trwająca najdłużej w Europie impreza folklorystyczna, wpisana w kalendarz światowych spotkań folklorystycznych, odbywających się pod patronatem Międzynarodowej Rady Stowarzyszeń Folklorystycznych, Festiwali i Sztuki Tradycyjnej. W tym roku szacuje się, że ponad 200 tys. osób pojawi się na koncertach tygodnia kultury beskidzkiej. To ogromne przedsięwzięcie organizacyjne dla regionu oraz szansa rozwoju gospodarczego. Turystyka w dniach TKB przeżywa rozkwit. To m.in. dzięki tej imprezie wzrastają obroty lokalnych przedsiębiorców, restauratorów, właścicieli baz noclegowych i innych baz towarzyszących, a miasta gospodarze mogą zaprezentować wszystkie swoje atrakcje turystyczne. Wielu turystów planuje urlopy specjalnie na ten czas. Świadczy to o tym, że folklor wciąż cieszy się wielką popularnością wśród turystów. To swego rodzaju święto tradycji. Dla tych, którzy z niecierpliwością czekają na Tydzień Kultury Beskidzkiej, którzy są stałymi gośćmi, jest to wielkie przeżycie. Dla nich to forma spędzania wolnego czasu, wciąż bardzo popularna mimo bogatej oferty turystycznej. Jako mieszkanka ziemi cieszyńskiej zachęcam do przyjazdu i zapraszam w gościnne Beskidy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę wygłosić oświadczenie w sprawie wciąż niewyjaśnionej kwestii rolników poszkodowanych przez nieszawską spółkę Jantur. Jedną z najgłośniejszych, nieschodzących z pierwszych stron gazet i dominujących w serwisach informacyjnych spraw ostatnich tygodni jest tzw. afera taśmowa, ujawniona w szeregach Polskiego Stronnictwa Ludowego. Mamy kolejny namacalny, widoczny dowód, że działania koalicjantów oparte są na kolesiostwie, nadużyciach i załatwianiu prywatnych interesów kosztem państwa. Afera z udziałem prominentnych działaczy PSL-u skłania mnie do powtórnego przywołania sprawy rolników poszkodowanych przez nieszawską spółkę Jantur, gdyż wciąż nie widać końca tej największej afery zbożowej ostatnich lat, wywołanej przez działaczy Polskiego Stronnictwa Ludowego, stanowiących kierownictwo tego przedsiębiorstwa. Pozwolę sobie przypomnieć, że rodzinna spółka Jantur dopuściła się wyłudzenia zboża od kilkuset producentów z całego kraju - głównie z województwa kujawsko-pomorskiego - dostarczających przedsiębiorstwu ziarno, za które ci nigdy nie otrzymali pieniędzy. Kłopoty finansowe upadłej firmy zaczęły się wcześniej, jednak kierownictwo ukrywało ten fakt przed producentami. Liczba wierzycieli nieuczciwej spółki oscyluje w granicach 800 osób i wciąż znajdują się nowi. Znaczną część poszkodowanych stanowią rolnicy, którzy nie otrzymali od firmy należnych im pieniędzy, przez co wielu z nich po dziś dzień tonie w długach. Łączna kwota, jaką kontrahenci są winni wszystkim wierzycielom, tj. także bankom, samorządom i innym przedsiębiorstwom, sięga aż 80 mln zł. Przedmiotową sprawę śledzę od samego początku, wspierając jednocześnie poszkodowanych. Mimo że nieuczciwe praktyki przedstawicieli rodzinnej spółki zostały wykryte jeszcze w roku 2009, to do tej pory nie doczekaliśmy się sfinalizowania sprawy. Prokuratura po 2,5 roku badania sprawy nie może zdecydować się na akt oskarżenia. Jedynym wytłumaczeniem tej wstrzemięźliwości wydaje się fakt, że prezesem firmy był członek Rady Naczelnej PSL, a czołowi politycy PSL: wicepremier, ministrowie, marszałkowie często gościli w powiecie aleksandrowskim na zaproszenie rodziny Chmielewskich. Myślę, że ujawnienie kolejnej afery, uwidaczniającej funkcjonowanie Polskiego Stronnictwa Ludowego i jego otoczenia, stanowi doskonałą okazję do efektywniejszego i kompleksowego zajęcia się niechlubnymi i bezprawnymi praktykami członków wspomnianej partii, które ostatecznie doprowadziłoby do ich rozliczenia i zaprzestania krzywdzenia polskich rolników przez działaczy PSL. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Miron Sycz
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 4 lipca br. po południu grad wielkości kurzych jaj padający przez ok. 10 minut zniszczył dachy prawie całego miasteczka Bisztynek w powiecie bartoszyckim na Warmii i Mazurach. Niemal całkowitemu zniszczeniu uległo ponad 1000 budynków, z czego 320 to obiekty mieszkalne. Grad uszkodził też kilkaset samochodów i znaczną część upraw rolnych. Najbardziej zniszczony jest dach szkoły i hali widowiskowej ośrodka kultury. Woda zalała gminną bibliotekę, zerwała dachówki kościoła parafialnego, ucierpiały też inne budynki użyteczności publicznej. Byłem obecny w czasie tej tragedii niemalże od samego początku i nie spodziewałem się, że ten kataklizm może mieć aż takie rozmiary. Tragedia dotknęła prawie każdego mieszkańca. Mając na względzie fakt, że mieszkańcy Bisztynka i okolic nie należą do zamożnych obywateli Rzeczypospolitej, rozmiar nieszczęścia jest jeszcze większy. Wielu mieszkańców nie miało ubezpieczonych budynków, upraw rolnych czy też samochodów. Szybka interwencja władz lokalnych, burmistrza, starosty, wojewody, marszałka województwa, ministra administracji i cyfryzacji, parlamentarzystów, a szczególnie służb porządkowych, straży pożarnej i policji, pomogła przetrwać tę tragedię. Oszacowane na dzień dzisiejszy straty wynoszą około 9,5 mln zł. Poważne straty ponieśli również rolnicy okolicznych miejscowości. Na zebraniu powiatowej izby rolniczej rozmawialiśmy o rozmiarach kataklizmu. Dotyczy to przede wszystkim upraw zbóż, pszenicy, mieszanki i rzepaku w 42 gospodarstwach rolnych zajmujących powierzchnię 2860 ha. Wielkość strat w tych gospodarstwach komisja oceniła na poziomie od 10% do 100%, co stanowi kolejne około 7,5 mln zł. Większość gospodarstw niestety nie była ubezpieczona. Rolnicy mają świadomość, że mogą liczyć na kredyty preferencyjne, ale to nie rozwiązuje ich problemów. Niezbędna jest pomoc w postaci kiszonek, sianokiszonek, siana luzem, a nade wszystko nasion siewnych rzepaku, pszenicy, żyta, owsa, jęczmienia, łącznie zbóż paszowych około 58 t, pasz objętościowych 560 t, nasion do siewu około 100 t. Apeluję o tę pomoc. Apeluję również o pomoc w dostarczeniu dachówek i innych materiałów budowlanych, również tych rozbiórkowych. Pragnę jednocześnie podziękować wszystkim, szczególnie mieszkańcom powiatu bartoszyckiego, za już okazaną pomoc. Szczególne podziękowania kieruję pod adresem burmistrza Bisztynka Jana Wójcika i starosty bartoszyckiego Wojciecha Prokockiego oraz innych samorządowców za ogromne zaangażowanie się w organizowanie pomocy. Niezwykłą sprawność wykazały, jak zwykle, Państwowa Straż Pożarna w Bartoszycach i ochotnicze straże pożarne. Panie komendancie Andrzeju Harhaj, serdecznie dziękuję. Dziękuję premierowi Rzeczypospolitej i całemu rządowi za szybką reakcję i pomoc finansową, z prośbą o jeszcze, bo rzeczywiście rozmiary tragedii są duże. Cieszę się, że w organizowanie pomocy wraz ze mną włączyli się aktywnie posłowie z Warmii i Mazur. Dziękuję bardzo panu ministrowi Włodzimierzowi Karpińskiemu i panu ministrowi Kazimierzowi Plocke za to, że osobiście spotkali się z poszkodowanymi mieszkańcami i rolnikami. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 5 sierpnia tego roku minie 80. rocznica śmierci Wojciecha Halczyna, gazdy rodem ze Spisza, uczestnika polskiej delegacji na konferencję pokojową w Paryżu w 1919 r. W swoim dzisiejszym oświadczeniu poselskim pragnę oddać hołd pamięci tego zacnego człowieka, patrioty, współtwórcy polskości Spisza. Wojciech Halczyn, urodzony 4 października 1863 r. w Lendaku na Spiszu, był gazdą, hodował owce w Tatrach Bielskich i w Dolinie Kieżmarskiej. Siedem lat spędził na emigracji zarobkowej w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, skąd powrócił w 1904 r. W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii austrowęgierskiej. Po wojnie, kiedy ważyły się losy przynależności państwowej Spisza, zaangażował się w walkę o przynależność do Polski swojej ojcowizny. Wraz z przedstawicielem Orawy Piotrem Borowym oraz księdzem Ferdynandem Machayem i Kazimierzem Rouppertem pojechał na konferencję pokojową do Paryża, by przekonywać do wyznaczenia granic Polski na Spiszu i Orawie, zgodnie z zasięgiem polskiego osadnictwa na tych terenach. Decydujący głos w sprawie kształtowania granic w powojennej Europie miała Rada Ambasadorów. Delegacja została przyjęta także na specjalnej audiencji 11 kwietnia 1919 r. przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Wilsona, w czasie której to audiencji Wojciech Halczyn przekonywał prezydenta po angielsku: My tu przybyli z dwóch małych krajów tatrzańskich, ze Spisza i Orawy. Ludność tych ziem jest czysto polska. Ziemie nasze są teraz przez Czechów nieprawnie okupowane. Przyszliśmy prosić konferencję pokojową, aby nas przyłączyła do Polski. Dzięki obecności rodowitych przedstawicieli z Pisza i Orawy sprawa tych ziem była rozpatrywana na konferencji pokojowej. Początkowo rozpisano plebiscyt w sprawie przynależności państwowej na Spiszu i Orawie, niestety plebiscyt się nie odbył, a Spisz i Orawa zostały podzielone arbitralną decyzją Rady Ambasadorów pomiędzy powstające państwa: polskie i czechosłowackie. Decyzja Rady Ambasadorów została ogłoszona 28 lipca 1920 r., kiedy młode polskie państwo walczyło o przetrwanie z potężną bolszewicką nawałą. Rodzinna wieś Halczyna Lendak znalazła się po stronie słowackiej, podobnie jak Rabczyce, ojcowizna Piotra Borowego z Orawy. Początkowo Wojciech Halczyn w obawie przed represjami ze strony władz czechosłowackich pozostał w Nowym Targu, pracując jako drwal w lasach pod Ludźmierzem. Jednak, ponieważ jego rodzina pozostała w Lendaku, zdecydował się po ogłoszeniu amnestii przez władze czechosłowackie wrócić do rodzinnej wsi. Tam zmarł 5 sierpnia 1932 r. i spoczywa na parafialnym cmentarzu. Cześć jego pamięci. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! W tym roku, dokładnie 28 lipca, obchodzimy 200. rocznicę urodzin wybitnego polskiego pisarza, historyka, autora ogromnej ilości dzieł literatury polskiej - Józefa Ignacego Kraszewskiego. Ten nieco zapomniany dzisiaj twórca przyszedł na świat w Warszawie, ale swoją edukacje rozpoczął w Białej Podlaskiej, Lublinie, a potem w Świsłoczy, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Zamiłowanie do kultury i literatury zaszczepiły w nim babka i prababka, co zaowocowało podjęciem przez młodego Józefa studiów na wydziale literatury Uniwersytetu Wileńskiego. Pod pseudonimem Kleofasa Fakunda Pasternaka publikował pierwsze utwory literackie. Podczas całego swojego życia stworzył 586 dzieł zawartych w 600 tomach. To imponujące dokonanie. W okresie, w którym prym wiodły powieści francuskie, często słabej jakości, proponował literaturę wartościową, dotyczącą istotnych wówczas dla Polaków kwestii. Warto przypomnieć, że Józef Ignacy Kraszewski jest autorem 100 dzieł historycznych, z których rodacy czerpali wiedzę o dziejach, przeszłości ojczyzny, a także publikacji naukowych i publicystycznych. Kraszewski był znawcą nie tylko literatury, ale również archeologii, muzyki, doskonale malował. Zajmował się etnografią i działalnością społeczną (był m.in. kuratorem szkół, dyrektorem teatru i klubu szlacheckiego, opiekował się młodymi twórcami, pomagał powstańcom styczniowym w znalezieniu schronienia poza granicami kraju). Pisarz odbywał liczne podróże po Kresach i wielu krajach Europy. Ich rezultatem były dzieła podróżnicze, choćby ˝Wspomnienia Wołynia, Polesia i Litwy˝. Do jego dokonań artystycznych można zaliczyć także 40 000 listów, które stanowią dowód ożywionej korespondencji Kraszewskiego z intelektualnymi i artystycznymi przedstawicielami XIX w. Najpopularniejsze utwory pisarza to: ˝Chata za wsią˝, ˝Stara baśń˝, ˝Morituri˝, ˝Krzyżacy 1410˝. Józef Ignacy Kraszewski zmarł 19 marca 1887 roku w Genewie. Jego ciało spoczęło w Krypcie Zasłużonych w kościele oo. Paulinów na Skałce w Krakowie.
Mówca: Zbigniew Chmielowiec (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dzisiejszy dzień jest dobrą okazją, aby zwrócić uwagę kierowcom, motocyklistom, rowerzystom i pieszym na bezpieczeństwo na drodze. Każdego roku na drogach całego świata ginie około 1,3 mln osób, a kolejne dziesiątki milionów doznają urazów lub stają się niepełnosprawnymi. Wypadki drogowe są jedną z głównych przyczyn śmierci młodych osób, w wieku od 5 do 25 lat. W krajach Unii Europejskiej w wypadkach drogowych ginie ogółem około 39 tys. osób rocznie, z czego aż 4 tys. w naszym kraju. Jak widać jest to znaczny procent zbyt dużego zagrożenia w obszarze bezpieczeństwa w ruchu drogowym na tle innych państw europejskich. Według wskaźnika osób zabitych na 100 wypadków drogowych Polska zajmuje jedno z ostatnich miejsc. Przyczyn wypadków jest wiele. Jest to duży, złożony problem wymagający podejmowania działań ukierunkowanych na rzecz poprawy stanu bezpieczeństwa poprzez organizacje rządowe, samorządowe i społeczne, jak również przez osoby fizyczne. Należy jednak pamiętać, że odpowiedzialne zachowanie na drodze to nie tylko przestrzeganie przepisów i znaków drogowych, ale także niewsiadanie za kierownicę po spożyciu alkoholu. W okresie gorących dni alkohol często jest towarzyszem wczasowiczów. Pamiętać jednak należy, że pewne czynności wykonywane po spożyciu alkoholu mogą mieć bardzo przykre konsekwencje. Alkohol nie zwalnia nas zatem z troski o zdrowie i życie swoje oraz innych. Pijani kierowcy to wciąż poważny problem, dlatego nie należy ustawać w edukowaniu ludzi na temat zagrożenia dotyczącego prowadzenia pojazdów nawet kilka godzin po spożyciu alkoholu, np. w celu przejechania tych zaledwie kilku ulic do domu. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z faktu, że alkohol w organizmie potrafi rozkładać się naprawdę długo, co przekłada się na wielogodzinne utrzymywanie się promili we krwi. Jednym z kroków w celu ograniczenia wypadków spowodowanych przez osoby nietrzeźwe mogłoby być zaczerpnięcie wzoru z Francji, w której żaden kierowca nie może już zasłaniać się brakiem wiedzy na temat poziomu alkoholu w swoim organizmie. Z początkiem lipca br. wprowadzone zostały nowe przepisy nakazujące obowiązkowe posiadanie przenośnego alkomatu w wyposażeniu każdego samochodu poruszającego się po francuskich drogach. Ma to uświadomić kierowcom, jaki jest poziom alkoholu we krwi po jego spożyciu i pomóc w podjęciu decyzji, czy może on zgodnie z prawem zasiąść za kierownicą. W Polsce nie ma takiego wymogu, mimo że dopuszczalny poziom promili we krwi to 0,2, a we Francji 0,5. Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Przypadający dziś Dzień Bezpiecznego Kierowcy, w dzień św. Krzysztofa - patrona kierowców, jest niewątpliwie okazją do zwrócenia uwagi, jak ważny jest zdrowy rozsądek oraz troska o życie i zdrowie swoje i innych podczas uczestnictwa w ruchu drogowym. To także czas na podjęcie kolejnych kroków w ograniczeniu zagrożenia na polskich drogach. Dziękuję.