Mówca: Izabela Kloc
Data: 2013-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Podział środków na cele tematyczne, ponad 60%, głównie na duże sieci transportowe i gospodarkę niskoemisyjną, także mało sprecyzowane badania i innowacje w istocie ograniczają możliwości rozwojowe poszczególnych obszarów, gmin, regionów, ale także przedsiębiorstw, które na siłę będą musiały wymyślić coś nowego, niekoniecznie potrzebnego, żeby załapać się na środki unijne. Na pewno spokojnie mogą zaś spać producenci wiatraków, wielkie firmy budowlane, z pewnością niepolskie, które dalej będą żerować na niskiej płacy minimalnej w Polsce i wykorzystywać tanią siłę roboczą, aby zyski transferować do swoich macierzy. Pojawia się tylko pytanie, ilu Polaków skorzysta z tych nie wiadomo jeszcze jakich nowoczesnych technologii, ilu Polaków odzyska zdrowie w wyniku wykorzystania funduszy unijnych, ile rodzin będzie mogło zdrowo odżywiać swoje pociechy, ilu kierowców będzie stać na zapłacenie za przejazd autostradą, drogą autostradową. Tych pytań mogłabym postawić jeszcze więcej. Tak więc bogacenie się bogatych, dobra praca i płaca dla wybranych. Nie na tym powinna polegać sprawiedliwość społeczna. Mówimy o tym od kilku lat. Prawo i Sprawiedliwość ciągle podkreśla, że nie taki kierunek rozwoju rząd powinien wspierać. Jan Paweł II mówił: Człowiek nie może być widziany jako narzędzie produkcji. Człowiek jest twórcą pracy i jej sprawcą. Celem bowiem pracy jest sam człowiek. Niestety dla obecnej władzy liczą się technologia, konkurencja, zysk, pieniądz dla niektórych, a człowiek jest przedmiotem wyzysku, ma pracować, harować za grosze aż do śmierci. Taka jest dzisiejsza polityka rządu. Na przykład podniesienie wieku emerytalnego realizuje taki model nierozwojowy. Takiemu modelowi rozwoju podporządkowane są też fundusze unijne, rząd przyjął takie dokumenty programowe, tak też traktuje samorządy. Nie ma na to zgody Prawa i Sprawiedliwości. Uważamy, że należy prowadzić taką politykę, która ma służyć człowiekowi i jego prawu do godnego życia. Przytoczę tutaj fragment książki o źródłach kryzysu według Jana Pawła II. Pozwólcie, że... (Głos z sali: Czas!) ...zakończę trochę po chrześcijańsku, jeśli chodzi o ten jakże technicznie potraktowany przez obecny rząd problem polityki rozwoju. Jeżeli Bóg oddał cały świat materialny w opiekę jednej ludzkiej rodzinie, to wszyscy mężczyźni i kobiety mają zasadnicze prawo do radosnego życia w przyzwoitych warunkach. Nie pogłębiajmy więc dysproporcji pomiędzy ludźmi, rodzinami, obszarami, regionami. Twórzmy politykę rozwoju dla człowieka, a nie dla wskaźnika PKB, który - jak twierdzi prof. Joseph Stiglitz - nie mierzy wystarczająco dobrze dobrobytu jednostek i rodzin. Noblista postuluje mierzyć dobrobyt z perspektywy gospodarstwa domowego, a więc skali mikro... Już kończę. ...nie makro, i uwzględniać nie tylko bieżący dochód i konsumpcję, ale także zasób majątku gospodarstwa. Takie podejście do rachunku dobrobytu, jak również do mierzenia zrównoważonego rozwoju pozwoliłoby w istocie dostrzec człowieka, rodzinę, ich potrzeby, na przykład potrzebę godnego mieszkania, dobrej edukacji, godziwej płacy, zdrowej żywności, prawdziwego wypoczynku. Ale wtedy należałoby zupełnie inaczej określić priorytety rozwojowe, a tym samym inaczej skierować strumień finansowy z Unii Europejskiej, jak również pomoc krajową. Tego obecna władza nie chce, ba, nie jest intelektualnie gotowa, by to zrobić pomimo zmian strukturalnych w rządzie. Z budowaniem, pogłębianiem, ugruntowywaniem mieliśmy do czynienia w minionej epoce. Chodziło o komunizm.