Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2012-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawić stanowisko co do informacji Krajowej Rady Sądownictwa za rok 2011. Nad przedstawianą informacją się nie głosuje, należy ją po prostu przyjąć do wiadomości. Prawo i Sprawiedliwość ma w tej sprawie konkretne i jasne stanowisko, program naprawy funkcjonowania i poprawy efektywności polskiego wymiaru sprawiedliwości bardziej odpowiadający zapotrzebowaniu opinii publicznej, uczestników postępowania sądowego, przede wszystkim pokrzywdzonych. Jeśli chodzi o przedstawione informacje, to co do pewnych działań Krajowej Rady Sądownictwa można się po prostu zgodzić, wyrazić swoje uznanie, odnieść się do nich pozytywnie, do innych można się odnieść negatywnie. Wśród pozytywnych działań, tych, które Prawo i Sprawiedliwość uważa za właściwą reakcję Krajowej Rady Sądownictwa w ubiegłym roku, jest przede wszystkim jasny, zdeterminowany, wyraźny sprzeciw co do próby likwidacji prawie 1/3 sądów rejonowych w naszym kraju z propozycjami rozwiązania i mediacji w tym temacie. Słuszna w naszym ugrupowaniu wydaje się walka, zabieganie o godne uposażenia w sądach i właściwe środki finansowe na wymiar sprawiedliwości, bo zawsze naszym postulatem było to, aby nie oszczędzać na wymiarze sprawiedliwości. Jedyna różnica dotyczy tego, że poza naturalnym oczekiwaniem właściwych wynagrodzeń należy stawiać wymagania i egzekwować odpowiednie postawy, a także wydajność pracy. Pozytywnie można się też odnieść do kilku stanowisk Krajowej Rady Sądownictwa w procesie legislacyjnym, choćby wskazywania, że lepsze byłoby zapewnianie obrońcy w sprawach nieletnich jako osoby, która miałaby prezentować zawsze korzystne rozwiązania, niż pełnomocnika. Zgadzamy się także z krytycznym stanowiskiem co do funkcjonowania obecnej procedury aplikacyjnej jako długiej i skomplikowanej, nie zawsze dostępnej dla wszystkich chętnych. Największy problem, jaki dostrzegamy w funkcjonowaniu Krajowej Rady Sądownictwa, to fakt chyba zbyt wąskiego rozumienia misji, jaką konstytucja stawia przed Krajową Radą Sądownictwa, a mianowicie stania na straży niezawisłości sądów. Jest ono rozumiane zbyt wąsko, zbyt zachowawczo, tylko jako obrona status quo, a to nie jest tak. Tu zgodziłbym się z poprzednim mówcą co do tego, że należałoby też bardzo pilnować tego, czy ta niezawisłość jest respektowana poprzez właściwe, transparentne zachowania klasy sędziowskiej w naszym kraju i poprzez stymulowanie oczyszczania się z niekorzystnych, naruszających dobry wizerunek wymiaru sprawiedliwości w Polsce przypadków zachowań, na szczęście bardzo nielicznych, ale jednak występujących. Z tym też jest związany brak informacji o tym, ile jest w kraju przypadków tzw. grania na czas w postępowaniu dyscyplinarnym wewnątrz środowiska sędziowskiego, czekania aż się sprawy przedawnią, żeby mogły być one analizowane w ramach procedury postępowania dyscyplinarnego wewnątrz środowiska. Wśród największych problemów w sytuacji stania na straży niezawisłości sędziów w kraju jest i taki. Nie widzę zainteresowania, a występuje taki problem, ani zaangażowania Krajowej Rady Sądownictwa, czy to w postaci postulatów, kierunków działań, czy nawet propozycji legislacyjnych, takimi zjawiskami, sytuacjami, w których członkowie rodzin lub powinowaci sędziów znajdują zatrudnienie w organach władzy lokalnej, po czym nie mają absolutnie żadnych zastrzeżeń co do rozstrzygania spraw między lokalnym wójtem, burmistrzem, prezydentem a obywatelami. Nie ma w odniesieniu do tych osób zastrzeżeń co do wyłączania się z tych spraw, a wydaje mi się, że dla przejrzystości warto by było tak robić. Co KRS na, jak się wydaje, bulwersujące wypowiedzi kandydata na prezydenta, obecnego prezydenta, który głosił o rozgrzanych, gotowych sędziach, potraktowanych niczym narzędzie czy bat na oponentów politycznych? Nie było też reakcji Krajowej Rady Sądownictwa na bulwersujący przypadek pani sędzi z Poznania, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu, chociaż uzasadnienie orzeczenia było dość kuriozalne, o nieumyślnym wyłudzaniu, a jednocześnie po przeniesieniu do sądu łódzkiego dalej sprawuje swoją funkcję i orzeka. Co z aferą Amber Gold? Nie chodzi o dzisiejsze wydarzenia, o obecną aferę, ale o całe nagromadzone orzecznictwo, nieegzekwowane w poprzednich latach, o nieegzekwowane sprawozdania finansowe w tej sprawie, które nie tylko w tej firmie, ale w wielu innych miejscach w Polsce są realizowane. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przyjmujemy do wiadomości to sprawozdanie. Wnosimy do członków Krajowej Rady Sądownictwa o mimo wszystko szersze rozumienie swojej misji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)