Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2015-06-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Na większość pytań i wątpliwości kolegów posłów odpowiedział pan minister. Ja oczywiście nie będę powtarzać tych argumentów. One są dość jasne. Dlaczego teraz? Najzwyczajniej w świecie dlatego, że od lat 40., a już na pewno w ciągu 26 lat wolnej Polski nie potrafimy sobie z tym poradzić. Kiedyś trzeba, panie pośle. Pewnie każdy termin byłby zły. Gdyby to był początek kadencji, to można by pytać, dlaczego na początku, gdyby to był środek, to dlaczego w środku, a gdyby koniec itd. Ja nie przypominam sobie, aby było tak, że końcówka kadencji w obowiązkach poselskich czymś się różni od jej początku. Moim zdaniem niczym się nie różni. W związku z tym uważam - tym bardziej że przez 26 lat nie potrafiliśmy sobie z tym poradzić, a próbowaliśmy, bo podejść do rozwiązania problemu konsekwencji dekretu Bieruta w Warszawie było kilka, wszystkie nieudane - że kiedyś trzeba ten problem rozwiązać. Nie dla naszego widzimisię, tylko po to, żeby stolica nam się rozwijała, a mieszkańcy po prostu wiedzieli, że mogą w swoich mieszkaniach albo w mieszkaniach komunalnych żyć spokojnie. Trudno nie zauważyć problemu Pragi czy problemu tych mieszkań, co do których roszczenia pojawiły się w latach 50. i od tej pory nic się nie działo. Nie ma właściciela, nie ma możliwości przeprowadzenia remontu budynku ani poprawienia warunków mieszkaniowych, ani sprzedaży tego budynku. To są najprostsze rzeczy. Czy można pozwolić na to, żeby na w odniesieniu do działki, na której stoi przedszkole, ktoś, kto nie chce prowadzić przedszkola, mógł się domagać zwrotu swojej działki i budować na niej coś, co jako żywo wszystkim mieszkańcom nie służy, a na pewno nie służy dzieciom wychowującym się w tym przedszkolu? To są sprawy, z którymi staraliśmy się sobie poradzić. Wydaje się, że jest to próba udana, sądząc nawet po tym, że państwo, mając wątpliwości natury prawnej, nie co do kierunków rozwoju czy merytorycznych rozwiązań w tej ustawie, mówicie: nie będziemy przeciwni, wstrzymamy się od głosu, za co bardzo dziękuję, mniej w imieniu wnioskodawców, mniej w imieniu pracujących nad tym projektem posłów, bardziej w imieniu mieszkańców Warszawy, którym po prostu ułatwiamy życie. Wstępny szacunek nieruchomości. Ja zapamiętałam z rozmowy prowadzonej podczas obrad podkomisji, że pani prezydent szacuje to na 20 mld, ale się przy tym nie upieram, być może czegoś nie dosłyszałam albo coś przeinaczyłam. Warto to sprawdzić w protokołach, choć z posiedzeń podkomisji nie ma stenogramów, ale są nagrania z tych posiedzeń. Myślę też, że nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy zadali to pytanie - nie wiem, czy jest już obecny, bo troszkę wcześniej zaczynaliśmy ten punkt, niż było to przewidziane w porządku obrad - panu prezydentowi Warszawy. Wiem, że na podobne pytania udzielał odpowiedzi pisemnej. Jakkolwiek byłaby to duża kwota, jest to tego warte. Po prostu musimy sobie z tym problemem poradzić. I ostatnia sprawa, dotycząca konstytucyjnego prawa własności. Ja pamiętam bardzo ostre dyskusje dotyczące spraw związanych z własnością, kiedy mówiliśmy o - wydawałoby się - zupełnie odległej od tej ustawy ustawie, mianowicie o ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, gdy Izba postanowiła wyrzucać nawet z własnego mieszkania sprawcę przemocy w rodzinie. Konstytucjonaliści wypowiedzieli się na ten temat jednoznacznie: prawo własności nie może być wyżej niż interes i bezpieczeństwo jednej osoby, a interes publiczny także ma swoją wagę. Dziękując, chcę jeszcze raz powiedzieć, że uważam, że ta ustawa jest potrzebna. Bardzo dziękuję za brak głosów sprzeciwu. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)