PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Problem ubóstwa polskich rodzin, szczególnie tych wielodzietnych, poruszany był już nieraz przez klub Prawa i Sprawiedliwości. Mimo to sytuacja nie ulega poprawie, a wręcz przeciwnie, zdaje się pogarszać. Rząd Platformy Obywatelskiej i PSL niewiele sobie z tego robi. Według Głównego Urzędu Statystycznego aż 12% społeczeństwa żyje w skrajnym ubóstwie. Ogromny niepokój i sprzeciw budzi fakt, że od 6 lat nie zostały zmienione kryteria dochodowe uprawniające do pomocy społecznej. Obecnie minimum egzystencji dla osób samotnych wynosi 477 zł i 351 zł na jedną osobę w rodzinie. Część z tych osób nie ma dostępu do pomocy społecznej, gdy tylko nieznacznie przekroczy owo kryterium dochodowe, a jednocześnie żyje na granicy ubóstwa. To oznacza, że rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej, na granicy biologicznego przeżycia, nie mogą liczyć na wsparcie państwa. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń rodzinnych, które nie uległo waloryzacji od 8 lat. W latach 2004-2010 liczba dzieci korzystających z pomocy państwa spadła o ponad 2 mln. Pomoc, która obecnie jest oferowana, jest śmiesznie mała. Trzeba koniecznie przypomnieć, że zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę nie przekracza 504 zł. Są to więc bardzo małe kwoty. Płaca minimalna w porównaniu z rokiem ubiegłym wzrosła o 8,2% i wynosi 1111 zł netto. Pomimo to, że wypłaty są nieco wyższe, nadal nie pozwalają one na godziwe życie. Niewyobrażalny jest fakt, iż stopień ubóstwa polskich dzieci jest jednym z najwyższych w Unii Europejskich. W państwie, które określa się jako rozwinięte, dobrze radzące sobie ze światowym kryzysem, jest to wręcz niezrozumiałe. W roku 2010 w warunkach skrajnego ubóstwa żyło 4,2% małżeństw z dwojgiem dzieci i aż 24% z czworgiem i większą liczbą potomstwa. Trzeba w końcu podjąć działania zmierzające do jak najszybszego rozwiązania tych problemów i polepszenia jakości życia obywateli naszego kraju. (Dzwonek) To konieczność, nie można problemu trudnej sytuacji naszych rodzin odkładać na później. W związku z powyższym zwracam się do pana ministra z prośbą o odpowiedź: Jakie działania są podejmowane w celu ograniczenia ubóstwa i niedożywienia wśród dzieci? Kiedy będą zmienione kryteria dochodowe uprawniające do pomocy społecznej oraz kryteria uprawniające do świadczeń rodzinnych i dokładnie o ile? Jeżeli pan minister nie ma w tej chwili tej informacji, to byśmy prosili o nią na piśmie. Dziękuję.
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie ministrze, nie odpowiedział nam pan na pytanie. Pan doskonale wie, że Instytut Pracy i Spraw Socjalnych, badając to, wskazując nam te wskaźniki, ustawową granicę ubóstwa, taki wskaźnik przygotowywał na posiedzenie Komisji Trójstronnej już w roku 2010. Komisja Trójstronna z premierem Pawlakiem, który stał na czele Komisji Trójstronnej, podjęła wtedy uchwałę o podniesieniu kryterium dochodowego uprawniającego do pomocy społecznej, biorąc pod uwagę to, że kryterium 351 zł jest za niskie w stosunku do ustawowej granicy ubóstwa. Wyszło wtedy, że to ma być czterysta pięćdziesiąt parę złotych. Mijają prawie dwa lata i w tej sprawie nie zrobiono nic. Rząd po prostu łamie prawo, bo z ustawy wynika, że kryterium nie może być niższe niż ustawowa granica ubóstwa. Pan dzisiaj mówi, że po raz kolejny zleciliście badanie. Przecież doskonale wiemy, i o tym już mówiliśmy, że największe ubóstwo jest w rodzinach bezrobotnych, w rodzinach wielodzietnych, w rodzinach rolniczych. Dalsze odkładanie podniesienia kryterium spowoduje, że jeszcze większa grupa ludzi będzie żyła w skrajnym ubóstwie, co jest nie do przyjęcia w naszym kraju i tak jak powiedziałem, wiąże się z łamaniem prawa.
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka...
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie ministrze, dramat pacjentów onkologicznych trwa. Panie premierze, jak leczyć chorych na raka? Dla wielu z nich to nie jest już służba zdrowia. Ani służba, ani zdrowa - pogrążył ją rak. Rak nie czeka, atakuje i często zabija. Każdego roku 130 tys. chorych w Polsce dowiaduje się, że ma raka, 85 tys. z nich umiera. A rząd i Ministerstwo Zdrowia czekały. Natomiast nieopodal, w centrum onkologii i szpitalach, wypatrywali oczy lekarze i pacjenci. Na korytarzach, w przepełnionych salach, ale jeszcze z nadzieją. Panie ministrze, panie premierze, teraz odbieracie im nawet nadzieję, a to jest niewybaczalne. Cierpienie ma tylko wówczas sens, gdy jest nadzieja. Dum spiro, spero - póki oddycham, nie tracę nadziei. A wy czekaliście. Teraz uprawiacie grę wizerunkową. W tym czasie dla niektórych pacjentów onkologicznych mogło być to game over. Koniec gry. Zapewnialiście, że ustawa refundacyjna przyniesie oszczędności, w zamian pojawią się leki nowoczesne i innowacyjne. Tymczasem, wskutek waszej nieudolności i ignorancji, musimy na gwałt, po dziesięciokrotnie wyższej cenie, sprowadzać leki dotąd stosowane. Sprowadzacie je w trybie importu docelowego, a więc w procedurze prawnej bardzo wątpliwej, bardzo drogiej i wysoce uciążliwej biurokratycznie. Ale przecież nie możecie sprowadzić ich w trybie zakupu interwencyjnego, bo musielibyście przyznać się do katastrofy lub kataklizmu czy epidemii, a to mogłoby zaszkodzić wizerunkowi rządu. Zatem przedkładacie zdrowie i życie pacjenta onkologicznego oraz procedury prawne nad wizerunek. Rzecznik praw pacjenta nawołuje, by szukać ludzkiego aptekarza, Ministerstwo Zdrowia zaś radzi, by szukać szpitala, w którym być może jeszcze są leki przeciwnowotworowe. Tego koszmarnego wymiaru dramatu dopełnia upór rządu PO-PSL w kwestii wydłużania wieku emerytalnego do 67 roku życia. Zatem warto zawołać, parafrazując nieco Krasickiego (Dzwonek): panowie, to nie jest igraszka, tu chodzi o życie. Dokąd zmierzacie? (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W pierwszych słowach chciałbym podziękować za wytłumaczenie przed Wysoką Izbą całej tej sytuacji. Rzeczywiście, wszystkie dane, informacje zgadzają się ze stanem faktycznym, co do tego nie ma żadnej wątpliwości. Natomiast mam pewien apel, może nawet nie pytanie. Chodzi o to, że trzykrotnie wymienił pan taki wytrych, to znaczy problemy technologiczne. Oczywiście, z nieformalnych źródeł można się dowiedzieć, że to przecież nie są problemy technologiczne, tylko rejestrowe. Zmienia się klasyfikacja rejestracji wyrobów medycznych i środków leczniczych, dlatego firma musi się dostosować, czyli musi jak gdyby połączyć dwie różne rejestracje w jedną. Stąd się biorą tego typu problemy. Z góry wiadomo, że większość producentów, w tym również krajowych, prędzej czy później będzie musiała dokonać rejestracji. Więc tutaj ciśnie się na usta pytanie, czy Ministerstwo Zdrowia wraz z prezesem urzędu rejestracji panują nad tym procesem. Zakładam oczywiście, że tak, że państwo o tym doskonale wiecie. Ale ten przykład pokazał pewnego rodzaju niebezpieczeństwo. Proszę zwrócić uwagę, że jeszcze tydzień, dwa tygodnie i byłby problem, to znaczy trzeba by było bardziej się zabezpieczyć, żeby osiągnąć efekt. Cieszę się bardzo, że pan minister wymienił, że po naradzie z konsultantem krajowym ma powstać narodowa sieć leczenia raka, bo taka sytuacja, jaka jest dzisiaj, jest nie do przyjęcia. Tak naprawdę podział na hurtownie farmaceutyczne NFZ, procedury - umówmy się - bez spójnego programu leczenia akurat tego zakresu jest nie do przyjęcia, jeżeli chodzi o przyszłość czy potencjalne potrzeby społeczeństwa. (Dzwonek) Kończąc, mam jeszcze tylko jedną małą uwagę. Proszę zwrócić uwagę, że jutro będziemy procedować temat o narodowym programie leczenia chorób nowotworowych. Proszę zwrócić uwagę, jak ten program - przez przypadek, który się zdarzył z Austriakami - jest niedopasowany do realiów, w których żyjemy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nie jest to temat, z powodu którego można by wyrażać jakąś radość czy uznanie, panie ministrze. Niemniej jednak fakt zaistniał, a wobec niego dzisiaj godzi się i należy zadać pytanie, jaka jest obecna sytuacja. Bo nie był to wypadek przy pracy, jeśli chodzi o kwestię koncernu austriackiego. Wymieniał pan takie pojęcia, jak import docelowy. Panie ministrze, po prostu jednym zdaniem by pan powiedział i uspokoił pacjentów, czy wobec zaistniałej sytuacji zatrzymania produkcji leków antyrakowych i w związku z działaniami resortu, czy w tej chwili to niebezpieczeństwo minęło, bo o to właściwie chodzi. Tu nie chodzi o to, żebyśmy darzyli się gorzkimi słowami czy w jakiś sposób nawet starali się, żeby te słowa były dolegliwe. Niemniej jednak wyjaśnienie powinno być takie, żeby uspokoiło pacjentów. Mam jedno pytanie, choć w zasadzie nie lubię zadawać pytań po czasie. Czy w tym czasie, kiedy w szpitalach wystąpił problem leków antyrakowych, w innych szpitalach one były? Czy można było tę dystrybucję w jakiś sposób usprawnić? Jeżeli tak, to gdzieś wina była. Pytam tylko dlatego, żeby na przyszłość, powiedzmy, można było usprawnić dotarcie leku do pacjenta w odpowiednim czasie. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Pan minister, przedstawiając odpowiedź na naszą informację, chciał nam również powiedzieć o tym, że właściwie to jest kwestia trzech osób, które zostały odesłane z instytucji publicznej do instytucji niepublicznej. A sam pan wcześniej pokazał harmonogram swoich działań związanych z przeciwdziałaniem brakowi leków onkologicznych na rynku. Myślę, że to nie jest tylko problem tych kilkunastu osób, ale kwestia atmosfery, która pojawiła się w związku z brakiem leków onkologicznych. Pan w swojej informacji powiedział, że 330 tys. osób co roku jest leczonych na raka, a u 170 tys. właściwie jest wykrywany rak, czyli prawie pół miliona osób w Polsce co roku jest dotykane tą chorobą cywilizacyjną. Myślę, że ta informacja, która pojawiła się w mediach, wynikająca z rzeczywistego stanu braku leków onkologicznych w niektórych ośrodkach, zwłaszcza, jak pan podkreślił, małych, które wyrywkowo zajmują się elementami związanymi z leczeniem pacjentów onkologicznych, wywołała ogromny niepokój w całej grupie osób narażonych czy chorych na raka. Poinformował pan również, że w tej chwili właściwie problem ustępuje. Chciałbym zapytać, czy rzeczywiście to jest tylko i wyłączne działanie awaryjne czy rozwiązanie systemowe, które pozwoli, by te leki trafiły do wszystkich ośrodków i by ten problem zniknął systemowo. Po drugie, na podstawie tego wydarzenia, które ma miejsce, zasygnalizował pan potrzebę budowy, uruchomienia programu narodowej sieci walki z rakiem. Czy wówczas przewiduje pan inny sposób zakupu (Dzwonek) leków onkologicznych na potrzeby tego programu? Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Stało się niewątpliwe nieszczęście, kilkadziesiąt osób przerwało leczenie. Przerwali oni leczenie w sytuacji dla nich szczególnie istotnej, ważnej, życiowej, gdyż dowiedzieli się, że mają raka i muszą być leczeni. W tym momencie coś zawiodło. To, że zawiódł system, to dzisiaj już wszyscy wiemy. Pan minister powiedział, co tak naprawdę się wydarzyło i co do rzetelności tej informacji nie mam wątpliwości. Natomiast trzeba postawić diagnozę i wyciągnąć z tego wnioski. Co tutaj było, moim zdaniem, podstawowym problemem? Po pierwsze, chyba zbyt urzędnicze podejście ministerstwa. Panie ministrze, w momencie, kiedy była informacja, że producent ma jakieś kłopoty, które odbiją się na sytuacji tych leków w naszym kraju - bo było już jasne, że to się odbije, pan już dzisiaj mówił o problemie międzynarodowym, czyli szerzej niż w naszym kraju - to wydaje się, że w takich sytuacjach trzeba troszeczkę więcej, niż tylko urzędniczego podejścia. Jednak trzeba wszystko zmonitorować, skontrolować, uzyskiwać na bieżąco informacje, czy to wpływa, czy nie wpływa. Bo każdy taki przypadek jest tragedią i do tej tragedii nie powinno dojść. Tu zabrakło troszeczkę serca. Panie ministrze, to na przyszłość, bo potem - jak czytałem w mediach - jest sukces, leki jadą do Polski. To można było naprawdę zrobić wcześniej i nie doprowadzać do takiej sytuacji. Druga kwestia, o której też pan wspomniał, a którą chcę uwypuklić: jest poważny błąd systemowy. To, co pan powiedział o przypadku trzech osób, które zostały skierowane do niepublicznego zakładu zdrowia, to nie jest tylko kwestia onkologii. To jest też kwestia kardiologii i wielu innych specjalizacji. Mamy w Polsce pewien system, bo ten sam lekarz przyjmuje w szpitalu publicznym i w placówce niepublicznej. Kieruje tam swoich pacjentów tylko w jednym celu: zapłaćcie za te wizyty, będziemy pracować i leczyć prywatnie. (Dzwonek) Jest to kwestia dostępu do pacjenta i to trzeba zmienić, bo jak tego nie zmienimy, panie ministrze, to cały czas będziemy się borykali właśnie z takimi przypadkami. Tu zachęcam ministerstwo do wytężonej pracy, a całą Izbę do tego, żeby ten system zmienić, bo jeżeli będzie on trwał, to będą cierpieć pacjenci. Dziękuję bardzo.
Mówca: Barbara Czaplicka
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ja jednak zadam pytanie, jak większość moich przedmówców. Proszę o informację, w jakich placówkach leczniczych wystąpiło ograniczenie dostępności leków onkologicznych i czy Ministerstwo Zdrowia zweryfikowało i sprawdziło powtarzane wielokrotnie informacje medialne o przypadkach odesłania pacjentów leczonych onkologicznie i przerwania trwającej terapii onkologicznej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marcin Witko
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Choroby nowotworowe stanowią drugą przyczynę zgonów w naszym kraju. Nie trzeba nikogo przekonywać, jak ważne w leczeniu tego typu chorób jest szybkie podjęcie leczenia i prowadzenie nieprzerwanej terapii. Tak samo bulwersujące, jak i przerażające są wypowiedzi pacjentów, którzy z powodu braku wspomnianych leków są odsyłani do domu z kwitkiem. Trzeba jasno powiedzieć, że czasem chemioterapia odroczona o dłużej niż tydzień może przekreślić szanse na wyleczenie. Często bywa tak, że lekarze z powodu braku leków muszą zmieniać schematy chemioterapii, bo w przeciwnym razie pacjenci w ogóle by jej nie otrzymali. Na posiedzeniu Komisji Zdrowia w dniu 28 marca br. podczas omawiania sprawozdania z realizacji ˝Narodowego programu zwalczania chorób nowotworowych˝ skierowałem do przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia pytanie w kwestii niedoboru cytostatyków. To było jeszcze zanim tą sprawą tak bardzo zainteresowały się media. W odpowiedzi przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia usłyszałem, iż w ciągu pół roku sytuacja powinna wrócić do normy. Dla chorych na nowotwory złośliwe pół roku to wieczność, a w takiej sytuacji, jak ta, to raczej skrócona droga do wieczności. Szanowni państwo, dlaczego często słyszeliśmy od lekarzy, że leki są, pacjenci czekają, a ustawa refundacyjna z 1 stycznia wiąże im ręce? Panie ministrze, proszę wyjaśnić, jak to możliwe, że leki były dostępne, nie w Polsce co prawda, ale podobno w Czechach, a ustawa refundacyjna wiązała ręce lekarzom, a przede wszystkim pacjentom. Proszę powiedzieć, jaka tak naprawdę jest skala problemu i czy faktycznie za dwa miesiące nie okaże się, że problem powróci, bo już pojawiają się informacje, że możemy mieć dwa miesiące spokoju, ale potem problem cytostatyków powróci ze zdwojoną siłą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Drodzy Państwo! Choroba nowotworowa jest dużą tragedią, więc nie będę zbijał na tym PR-u oraz, mówiąc krótko, znęcał się nad panem ministrem. Dziękuję za to wyjaśnienie, które się dzisiaj pojawiło. Cieszę się, że działania, jakie zostały podjęte, w pewnym stopniu, można powiedzieć, usprawniły leczenie onkologiczne. Panie ministrze, chciałbym krótko zapytać, czy w tej chwili wdraża się takie działania, aby oszacować ilość potrzebnych leków onkologicznych dla pacjentów, jak również jakie działania planuje się w celu usprawnienia rejestracji zamienników, aby to szybko załatwić i nie utrudniać leczenia, oraz na jakim etapie przygotowań jest Ministerstwo Zdrowia, jeżeli chodzi o usprawnienia w rejestracji środków leczniczych i wyrobów medycznych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Gos
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać, czy pan minister przewiduje, jak długo będzie potrzeba prowadzenia importu docelowego. Czy Narodowy Fundusz Zdrowia zapłaci za te leki, jak wszyscy wiemy, droższe, które w ten sposób są dzisiaj sprowadzane i które są zamiennikami czy odpowiednikami leków, których brakuje? Kolejne pytanie. Panie ministrze, jak pan ocenia to, co dzieje się dzisiaj na rynku leków onkologicznych? Czy ma to związek z nowymi zasadami kontraktowania leków do chemioterapii, które mają wejść w życie od 1 lipca? Czy rzeczywiście firma ma problem? Czy nie jest to zmowa firm, żeby dalej podnosić ceny, bo na rynku leków, jak wiemy, leki onkologiczne drożeją najszybciej? Dochodziło do takich sytuacji, że w ciągu roku drożały nawet o 50 czy więcej procent. Czy w związku z tym, co dzieje się dzisiaj na rynku leków onkologicznych, pan minister przewiduje wzrost cen tych leków? Czy ma dzisiaj instrumenty, czy jest w stanie kontrolować ceny leków onkologicznych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pan minister wspomniał, że pierwsze sygnały o problemach koncernu farmaceutycznego pojawiły się w październiku. Powstaje pytanie, dlaczego skuteczne działania zostały podjęte w kwietniu. Minęło dobrych kilka miesięcy. Rozumiem, że zmiana rządu zaszkodziła tej sprawie, tak jak zaszkodziła wdrażaniu ustawy refundacyjnej, ale jest odpowiedni departament w resorcie, notabene ten rząd jest tej samej proweniencji. Zmienił się tylko minister zdrowia. Odpowiedni departament, który zajmuje się polityką lekową, najpierw sprokurował nam bombę z ustawą refundacyjną, a teraz wprowadził zamieszanie wśród osób leczących się na raka, na groźną chorobę. Ta choroba nie monitoruje zmian politycznych, zwłaszcza tak subtelnych, jak w tym przypadku. Chodzi o zmianę ministra zdrowia, panie ministrze. Panie ministrze, był problem, a chciałbym zasygnalizować, że pojawi się następny, który również sprokurowali pańscy biurokraci. Ośrodki onkologiczne sygnalizują, że w wyniku przemądrego rozporządzenia szefa NFZ od lipca nie będzie można stosować chemioterapii niestandardowej, to znaczy będzie można stosować, tylko nie będzie miał kto za nią zapłacić. Mimo pozytywnej opinii konsultanta wojewódzkiego, od lipca nie będzie można płacić za chemioterapię niestandardową. Uprzedzam, jest koniec kwietnia, może tym razem pan minister zdąży na czas. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Nie tak dawno siedział pan z tej strony sali, ale jestem przekonany, że pamięta pan hasło Platformy Obywatelskiej ˝By żyło się lepiej˝. Panie ministrze zdrowia, zdaję sobie sprawę, że pan zna wagę tego hasła, a nabiera ono szczególnego znaczenia dla osób, które stoją pod drzwiami onkologa lub w kolejce do chemioterapii czy radioterapii. Panie ministrze, tak się składa, że od pewnego czasu towarzyszę osobie, która odwiedza i radioterapię, i chemioterapię, i onkologa. Jestem tam rozpoznawany przez czekające osoby, które zwracają się do mnie: Panie pośle, róbcie coś. Kiedy patrzę na tę kolejkę do onkologa, to włos mi się jeży, bo tam jest potrzebna nie tylko pierwsza zmiana, ale też druga i trzecia. Mówię o tym, bo pan tutaj wspomniał o systemie w ogóle leczenia. To trzeba naprawić. Pan wspomniał, że kiedy mówimy o tym niedoborze leków, to ta sprawa dotyczy trzech czy parudziesięciu osób. Ale pan jako lekarz - wiem, że pan zajmuje się tą sprawą i tymi chorobami - wie doskonale, że informacja o braku leków, która idzie w przestrzeń, wpływa negatywnie na każdego pacjenta, który jest dotknięty tą chorobą. Pan wie doskonale, że spokój, pokój osoby, i wewnętrzny, i zewnętrzny, wpływa pozytywnie na leczenie tej osoby. A taka informacja absolutnie szkodzi i dobija. I to jest obciążenie dla pana i dla Ministerstwa Zdrowia. (Dzwonek) Tak to jest. Ja nie chcę oskarżać, ale, panie ministrze, myślę, że państwo zdajecie sobie sprawę z tego, bo taka informacja robi naprawdę kolosalne spustoszenie. Panie ministrze, jest wiele pytań. Tu mówi się też o efektywności leczenia tych chorób i można o to zapytać. Wiemy doskonale, że na Zachodzie efektywność, jeżeli chodzi o wyleczenie, jest znacznie większa, o 50%. Pytanie: Dlaczego u nas, w Polsce, kiedy mówimy, że mamy wszystko - szpitale, urządzenia, lekarstwa - jest inaczej? To jedno z wielu pytań, które ciśnie się dzisiaj na usta. Myślę, że pan się odniesie do tego. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Janina Okrągły
Data: 2012-04-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Moje pytanie miało dotyczyć sytuacji w zaopatrzeniu w leki onkologiczne na terenie innych krajów europejskich i pozaeuropejskich. Z informacji, którą pan przedstawił, wynika, że taka sytuacja i takie problemy nie są czysto polskie, ale dotyczą również 16 innych krajów w Europie. Chciałabym podkreślić, że firmy farmaceutyczne w większości są to koncerny międzynarodowe i działają na światowym rynku. Bardzo się cieszę, że to właśnie polski minister zdrowia podjął działania i rozmowy na forum międzynarodowym i że pomiędzy ministerstwami zdrowia europejskich krajów będzie płaszczyzna współpracy i płaszczyzna wymiany informacji dotycząca zaopatrzenia w leki onkologiczne oraz że zostanie stworzony europejski system reagowania kryzysowego. Moje pytanie, takie dodatkowe, brzmi: Czy ta wymiana informacji i współpraca ministerstw zdrowia na forum międzynarodowym nie powinna wyjść poza tylko zaopatrzenie w leki onkologiczne, czy nie powinna objąć całego obszaru zaopatrzenia w produkty lecznicze? Dzisiaj mówimy o lekach onkologicznych, a za kilka miesięcy czy za rok możemy mieć problemy z lekami kardiologicznymi czy cukrzycowymi. Tak że czy to nie powinna być rzeczywiście ścisła współpraca na forum międzynarodowym? Dziękuję bardzo.