Mówca: Janusz Śniadek
Data: 2017-06-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Ja już tylko króciutko odniosę się do tych najistotniejszych spraw. Chciałbym, żeby jeszcze raz bardzo mocno to tu wybrzmiało. Już mówiłem wielokrotnie o tej kwocie świadczenia - 402,70 zł w tej chwili. Jest to dokładnie wysokość, wymiar dodatku kombatanckiego. Chyba nie muszę szerzej uzasadniać, że gdyby była przyznana tutaj różna kwota dla osób represjonowanych, to byłoby to trudne społecznie do obrony, chodzi o odbiór społeczny. I przyznam, że byłem bardzo zbudowany przyjęciem tej argumentacji i uznaniem tych racji przez środowisko osób represjonowanych, i niepodnoszeniem potem już tej kwestii w trakcie dyskusji dotyczącej uznania tych racji. Jeżeli chodzi o pojawiające się tu i podzielane przeze mnie wątpliwości co do trudnej sytuacji materialnej wielu osób mających ten status, to spieszę też wyjaśnić, i takie były nasze rozmowy, uzgodnienia z szefem urzędu do spraw kombatantów, że istnieją zarówno środki, jak i pewne możliwości, jeżeli chodzi o pomoc doraźną lub dłuższą dla osób właśnie mających status uprawniający do pomocy przez urząd do spraw kombatantów, ale będzie to już wtedy pomoc indywidualna, właśnie celowa, reagująca na te trudne przypadki, parokrotnie dzisiaj tu sygnalizowane z mównicy. To chciałem podkreślić. I generalnie, tutaj powtórzę za panem ministrem, ta ustawa przy dużej niepewności, jeżeli chodzi o szacunki, była właśnie przez to trudna i dopiero po pewnym okresie monitorowania, być może po roku, po półtora, wrócimy do niej, już z większą świadomością kosztów podejmiemy ewentualnie dalsze działania, wychodząc naprzeciw tym oczekiwaniom. Pozwólcie jeszcze, że odniosę się do jednej rzeczy, jednego stwierdzenia - tutaj autor tych słów już wyszedł - kiedy zarzucono mi, że używając pojęcia ˝byłych ubeków˝, uchybiam jakiemuś środowisku. Otóż chciałem podkreślić, że zarówno w tej ustawie dezubekizacyjnej, jak i w ustawie, która jest w tej chwili przedmiotem omawiania, to IPN ustanawiał pewną kategorię osób, środowisk. I powiem tak, że dla mnie argumentacja czy twierdzenie, że osoby, które w drugiej połowie lat 80., w schyłkowym okresie PRL-u, decydowały się na swoją przyszłość zawodową związaną z pracą w tych instytucjach, można uznać za osoby poprawne moralnie, budzi duże wątpliwości i określanie ich jako byłych funkcjonariuszy na pewno oddaje prawdę, w niczym im nie uchybia albo jeśli uchybia, to tylko w takim stopniu, w jakim budzi to skojarzenie z przeszłością. Oni wtedy decydowali się z przyczyn koniunkturalnych na wejście w system, skorzystanie z uprawnień, przywilejów, jakie dawało wtedy funkcjonowanie w tamtych służbach. I dzisiaj nawiązywanie do tego nie może być w żaden sposób odbierane jako złośliwe czy jako polityczne odbieranie im, nie wiem, dobrego imienia. To były fakty, to były ich wybory życiowe, tak jak wyborem życiowym wielu z nas, wielu kombatantów była, ryzykując właśnie normalne funkcjonowanie, ponosząc ofiary, walka o wolną Polskę. Oni decydowali się wtedy utrwalać PRL. Mam prawo, mam obowiązek o tym mówić, podkreślając dokonania tego środowiska, któremu dzisiaj chcemy oddać hołd tym świadczeniem godnościowym. Jeszcze raz podkreślam: zdecydowaliśmy się na świadczenie godnościowe, symboliczne, uznanie, pochylenie głowy przez wolną Polskę. Pytanie pani Hrynkiewicz: Dlaczego trzeba było czekać 28 lat? Zadaję sobie to samo pytanie, dlaczego trzeba było czekać tyle lat, żeby wolna Polska zaczęła realizować program, ideały Sierpnia, uwspółcześniony. Trzeba było kolejnej rewolucji ˝Solidarności˝ w 35. rocznicę, w 2015 r. przy urnach wyborczych, dopiero ta rewolucja tyle lat później umożliwiła realizację tego programu (Oklaski) i z pewnym opóźnieniem uchwalamy godnościowe świadczenie dla represjonowanych i szykanowanych, z czego bardzo się cieszę. Jeszcze raz chyląc czoła przed paniami obecnymi na balkonie (Oklaski), cieszę się, że przyjmiemy tę ustawę, że wejdzie ona w życie 31 sierpnia tego roku. (Oklaski)