PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Chciałbym znać zdanie Ministerstwa Edukacji Narodowej, jak państwo w chwili obecnej oceniają przygotowanie szkół do przyjęcia sześciolatków, a jak oceniali to państwo, podejmując najpierw w rządzie, a potem w parlamencie decyzję o wysłaniu sześciolatków do szkoły, a potem wycofując się z tej decyzji, odkładając ją do roku 2014/2015. Jak państwo oceniają, ile środków finansowych jest niezbędnych, aby przygotować bazę materialną szkół do przyjęcia sześciolatków? Dodatkowo rzecz komplikuje fakt, że w przeciwieństwie do dawno minionego okresu - kiedyś budowano tysiąc szkół na tysiąclecie - w tym roku zamiast budować zlikwiduje się prawie tysiąc szkół. Na razie są podejmowane takie działania. Drugi problem. W Polsce zaledwie 67% dzieci w wieku od 3 do 6 lat jest objętych wychowaniem przedszkolnym. W Unii ten wskaźnik sięga 90%. (Dzwonek) Czy nie uważają państwo, że najpierw należałoby jednak objąć powszechną opieką przedszkolną wszystkie dzieci, które będą potem objęte reformą przyspieszającą edukację szkolną, zanim podejmie się taką decyzję, a nie prowadzić eksperymenty pedagogiczne i edukacyjne? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marzena Okła-Drewnowicz
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Niestety, po dzisiejszym wystąpieniu przedstawicieli inicjatywy ustawodawczej mam wrażenie, że mieszkam w zupełnie innej Polsce. Na przykład pan poseł Sławomir Kłosowski mówił o tym, że masowo likwidujemy szkoły. W ubiegłym roku ponad 300. Panie pośle, gdy był pan w rządzie PiS, było to ponad 600. Pani Karolina Elbanowska mówi o tym, że w szkołach są tylko ławki, dzieci tylko się uczą. To też nieprawda. Są ławki, ale są również dywany i zabawki. Mówiła pani również o tym, że w szkole spotkamy catering i fast foody. W szkole moich dzieci jest catering, ale są też zupy i drugie dania. Mówiła pani o tym, że sześciolatki wysyłamy w przyszłości na bezrobocie. Równocześnie trwa debata emerytalna i wiemy, że nasze sześciolatki trafią na rynek pracy za 20 lat, gdy będzie brakowało rąk do pracy. To są dane statystyczne, które się już nie zmienią. Chciałabym, żebyśmy dyskutowali o polskiej oświacie naprawdę, tak jak ona w rzeczywistości wygląda. Wiem, o czym mówię, dlatego że jestem matką sześciolatki, która poszła do I klasy w ubiegłym roku. Rozmawiałam również z rodzicami innych sześciolatków, z rodzicami jej rówieśników, i pytałam, jaka jest ich opinia. Wszyscy powiedzieli, że są zadowoleni. (Dzwonek) Apeluję więc, aby ratować maluchy, ale przed złymi decyzjami. Posłanie dziecka w wieku 6 lat do obecnie funkcjonujących szkół to dobra decyzja. Panie ministrze, mam krótkie pytanie. Czy macie państwo w ministerstwie informacje, dane od rodziców, takich jak ja, jaka jest ich opinia na temat funkcjonowania ich dzieci w I klasie? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szkoda, że przy okazji projektu obywatelskiego nie debatujemy dzisiaj również nad projektem Związku Nauczycielstwa Polskiego, który też jest projektem obywatelskim. Warto byłoby kompleksowo podjąć ten temat. Panie ministrze, wczoraj odbyło się posiedzenie sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Tematem, który wywołałem, było zamykanie szkół, szczególnie na wsi. Zresztą był pan tam obecny i udzielał pan w tej sprawie wyjaśnień. Nie będę się już odnosił do projektu obywatelskiego, bo jest wiele wątków, na które trzeba zwrócić uwagę, i Sojusz Lewicy Demokratycznej z pewnością mnie poprze. Największym problemem, jeśli chodzi o dzieci, jest to, że na wsi zamyka się szkoły z klasami od 0 do III, gdzie jest pięćdziesięcioro dzieci, i proponuje się, aby wozić je do kombinatu, w którym gimnazjum i szkoła podstawowa są w jednym budynku, a sama szkoła w ogóle nie jest przygotowana. Proponowałem, aby odroczyć tego typu kwestie zamykania szkół i wyposażyć samorządy w przejściowe granty finansowe po to, by odwlec jeszcze to zamykanie i by samorządy mogły się do niego przygotować. Dzisiaj, do końca lutego zostanie podjęta decyzja o zamknięciu, kurator nie ma nic do powiedzenia, z wyjątkiem opinii negatywnej, jaką może przedstawić. Warto byłoby też przy okazji tego projektu ustawy dać większe prawa kuratorowi, aby bez jego zgody (Dzwonek) nie dochodziło do zamykania szkół. Przykładem tego, co mówię tutaj, panie ministrze, jest szkoła w gminie Wronki, dokładnie wieś Wróblewo. Wyślijcie tam kuratora, niech zobaczy, do jakich warunków planuje się przewieźć dzieci, jeśli chodzi o te uczęszczające do klas od 0 do 3. Warto byłoby to zobaczyć, będzie miał pan przykład z życia, a nie tylko z ekspertyz, jakie państwo zamawiacie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jak wiemy, nasz kraj specjalnie nie wyszedł - powiem w cudzysłowie - przed orkiestrę, wprowadzając projekt obowiązku szkolnego dla sześciolatków. Zna i realizuje go większość państw Europy. Ba, biorąc pod uwagę uwagi zgłaszane przez społeczeństwo, również przez komitet inicjatyw społecznych, rząd i Sejm podjął decyzję o wydłużeniu o dwa lata terminu wdrożenia obowiązku szkolnego dla sześciolatków. Z przedstawionego uzasadnienia do projektu ustawy z druku nr 27 zrozumiałem, że szkoły należycie nie zostały przygotowane do reformy sześciolatków. Chciałbym zatem zapytać: Czy państwa Komitet Inicjatywy Ustawodawczej jest gotowy rozważyć akceptację reformy pod warunkiem na przykład, iż szkoły zostaną do tego jeszcze lepiej przygotowane, biorąc pod uwagę postulaty rodziców, czy też państwo jesteście zdecydowanie przeciwni wdrożeniu tej ustawy, czyli wprowadzenia sześciolatków do szkół? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Powiem szczerze, że po wysłuchaniu tutaj wielu wypowiedzi do tej pory jestem w szoku i nie mogę z niego wyjść. Gdyby się zupełnie bezkrytycznie wsłuchać w wypowiedzi szczególnie kolegów z tej najbardziej prawej strony i pana przedstawiciela klubu, który wykrzykiwał tutaj swoje tezy w emocjach, to można by pomyśleć, że ciągle żyjemy w kurnych chatach, że Polska jest tak czarna, że na Czarnym Lądzie pewnie nie jest lepiej. Staracie się państwo pokazać obraz dramatyczny - im bardziej dramatyczny, tym bardziej dla nas dobry. Mówicie więc o tych najtrudniejszych przypadkach, być może niektóre z nich są, nie mam powodu, żeby nie wierzyć, chociaż państwo tak kumulujecie te swoje emocje, że naprawdę bardzo trudno jest uwierzyć w to, że jest aż tak źle. Powiem w związku z tym o szkołach, które znam, z mojego regionu, o szkołach, w których jest ciepła woda, są sale gimnastyczne i są - w przypadku niektórych szkół - budowane przez samorządowców z PiS-u baseny. Tam dzieciaki mają zapewnione naprawdę bardzo dobre warunki i mogą spokojnie do tych pierwszych klas uczęszczać w wieku sześciu lat. Natomiast chcę powiedzieć także o tym, że szkoły zgłaszają dzisiaj chęć otwierania oddziałów przedszkolnych, bo szkoły są coraz bardziej puste; jakby państwo nie zauważyli, to mamy niż demograficzny. Oczywiście nie ma na nic pieniędzy, jest absolutny dramat. Kieruję pytanie do pana ministra: W ilu szkołach dzisiaj, wczoraj, w poprzednich latach były sześciolatki i są nadal sześciolatki? (Dzwonek) To znaczy, że te szkoły są nie tylko przygotowane, ale od wielu lat tym sześciolatkom nie dzieje się tam krzywda. To było pierwsze pytanie. Drugie pytanie: Ile pieniędzy ministerstwo już przekazało samorządom i ile samorządy wykorzystały z tych pieniędzy, bo to nie są złotówki, to są miliony złotych będące w obrocie, które samorządy wykorzystały na remonty, na tworzenie i doposażanie sal, kupowanie pomocy naukowych itd? Jakie to są kwoty? Może bowiem naprawdę nie wiemy, o czym mówimy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Od razu zadam pytanie: Po co dyskutować, skoro można pozostawić decyzję rodzicom? To oni zadecydują, bo wiedzą najlepiej, co jest dla ich dzieci lepsze. Jeżeli cały proces wyboru rocznika czy wyboru wieku dziecka pozostawimy wyłącznie rodzicom, bez nacisków na przykład ze strony samorządu, jeżeli chodzi o subwencję itd., to po pewnym czasie zobaczymy, czy rozwiązanie z sześciolatkami jest lepsze, czy z siedmiolatkami. Rodzice bowiem chyba wiedzą najlepiej. Jeżeli ich dziecko jest wątłe, małe, to bez sensu jest je posyłać nawet z rówieśnikami wcześniej do szkoły. Świadomie posłałem swoje dzieci do szkoły - miałem możliwość wyboru - w wieku siedmiu lat. Nie uwierzycie, państwo, ale były one wątłe, to znaczy małe, więc zdecydowanie lepiej było im rocznikowo. Dlatego pytam: Czy nie lepiej byłoby zastanowić się nad tym, by pozostawić decyzję wyboru w gestii władzy rodzicielskiej? Dziękuję.
Mówca: Lech Sprawka
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Moje pytanie będzie wyrazem mojego poparcia potrzeby procedowania nad tymi ustawami, ale z zupełnie innych powodów niż te, o których państwo mówiliście - mianowicie z powodów metodologicznych, dlatego że nie mam zamiaru państwa przekonywać do takiego czy innego stanowiska w sprawie obniżenia bądź nieobniżenia wieku obowiązku szkolnego. Natomiast nie mogę do tej pory wyjść ze zdumienia, dlaczego zrezygnowaliście, jeżeli już byliście zdecydowani, z najlepszego modelu wdrożenia obowiązku szkolnego dla sześciolatków, rozkładając to na trzy lata. Nie mielibyście problemów, po pierwsze, z przygotowaniem szkół, po drugie, rozłożyłoby się to na trzy lata i nie spowodowałoby totalnej dezorganizacji na kolejnych etapach kształcenia. Wyobraźcie sobie państwo, jak ten podwójny rocznik dojdzie do gimnazjum, później przetoczy się przez szkoły ponadgimnazjalne, nie mówiąc już o tym, co będzie się działo na uczelniach wyższych. To będą trzyletnie okresy ze zwiększoną o 25% liczbą słuchaczy bądź studentów. Drugi aspekt organizacyjny związany z tym przesunięciem, które jest moim zdaniem nieprzygotowane. Zwróćcie, proszę, państwo, uwagę na to, że w tej chwili w trzecich klasach mamy pierwszy wzrostowy rocznik. Przesunięcie jeszcze o dwa lata spowoduje kolejne spiętrzenie. (Dzwonek) Pozostaje jeszcze kwestia programowa. Przecież podstawa programowa jest przygotowana dla szkoły podstawowej dla dzieci w wieku 6-12 lat, a przez dwa kolejne lata będą tym objęte dzieci w wieku 7-13 lat. Trzeba tu było dokonać zmiany. I wreszcie kwestia finansowa. Zmuszamy samorządy do dwóch obligatoryjnych roczników wychowania przedszkolnego, plus to, co zapowiada związek powiatów, że jeżeli nie nastąpi zmiana rozporządzenia o algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej, to być może dojdzie do zaskarżenia do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ część oświatowa subwencji ogólnej jest dzielona na podstawie wirtualnej liczby uczniów. Standard oświatowy został policzony na podstawie zwiększenia o 4,7% liczby uczniów szkół podstawowych. Być może, że powiaty zaskarżą to do Trybunału Konstytucyjnego i będziemy mieli kolejne zamieszanie finansowe. Po prostu metodologicznie macie to państwo fatalnie przygotowane w tym momencie, zdezorganizowane i nie wiem, dlaczego nie realizowaliście pierwotnego zamiaru.
Mówca: Jan Warzecha
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy nie obawiacie się państwo z koalicji rządowej, że wprowadzając ten projekt w życie, doprowadzicie państwo do wychowania społeczeństwa pozbawionego inteligencji emocjonalnej? Czy nie przemawia do państwa opinia wielu psychologów, którzy ostrzegają przed wykształceniem wąskiej grupy cyborgów orientujących się być może w informatyce, ale nie odczuwających potrzeby przytulenia swojego brata, siostry czy dziadka? Czy nie obawiacie się państwo tego, że wychowane według programu proponowanego przez ministerstwo dzieci będą musiały zadbać o naszą starość? Jak ministerstwo zamierza przeszkolić kadrę pedagogiczną dla sześciolatków, skoro dotychczasowe programy studiów pedagogiki wczesnoszkolnej obejmują nauczanie dzieci 7-letnich i starszych? I czy nie obawiacie się państwo obywatelskiego nieposłuszeństwa w 2014 r. i braku zgody rodziców na wysłanie dzieci do szkoły? Dziękuję.
Mówca: Wojciech Zubowski
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W związku z licznymi zastrzeżeniami rodziców w sprawie objęcia dzieci 6-letnich obowiązkiem szkolnym czy w zasadzie możliwością uczęszczania do szkoły proszę o odpowiedź, które ze zgłaszanych przez rodziców zastrzeżeń są nieprawdziwe lub nie stoją na przeszkodzie realizacji nauczania szkolnego sześciolatków. Czy nieprawdziwym jest może fakt niedoinwestowania szkół w Polsce, co skutkuje np. brakiem świetlic czy szatni? Czy nieprawdziwym jest fakt skumulowania znacznej ilości materiału do opanowania przez dzieci? Czy nieprawdziwym jest fakt braku określenia standardu dla szkół przyjmujących sześciolatki? Czy też niezgodny z prawdą jest fakt braku programu na okres przejściowy dla sześciolatków, które uczą się w przedszkolach? Czy też może niezgodne ze stanem faktycznym jest to, że brakuje miejsc w przedszkolach albo brak jest wystarczającego przygotowania nauczycieli sześciolatków? Jeżeli któreś z tych zastrzeżeń są zgodne z prawdą, to proszę o informację, jakie działania podjęto w celu ich naprawienia i jakie środki na to przeznaczono. Dziękuję.
Mówca: Andrzej Duda
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W marcu 2009 r. stałem na tej trybunie, prezentując Wysokiej Izbie weto, jakie pan prezydent prof. Lech Kaczyński złożył wobec zmiany w ustawie o systemie oświaty wprowadzającej obowiązek nauki szkolnej dla sześciolatków. Pan prezydent podawał wtedy szereg argumentów. Jednym z nich, ważnym argumentem, który bardzo wyraźnie wtedy wybrzmiał, i wszystkie media o tym mówiły, były słowa pana prezydenta, że czas kryzysu nie jest dobrym momentem na to, aby dokonywać takiej reformy właśnie w odniesieniu do dzieci. Pan prezydent nie został wtedy wysłuchany. Odrzuciliście państwo weto, uchwaliliście państwo ponownie tę ustawę, po czym przekładaliście państwo termin realizacji zasadniczych postanowień, które sami potem uchwaliliście. Dlaczego? Dlatego, że okazało się - tak jak zapowiadał prezydent, tak jak się obawiał - że byliście do tego kompletnie nieprzygotowani. Platforma Obywatelska, rząd nie zapewnił sześciolatkom możliwości pójścia do szkoły, w związku z czym reforma była niewykonalna. Proszę państwa, jeszcze raz apeluję o to, żeby przyjąć projekt odsuwający na długie lata (Dzwonek) obowiązkowe wejście sześciolatków do szkół, z bardzo prostej przyczyny. Gminy muszą być silne finansowo, aby były w stanie zapewnić sześciolatkom komfort uczestniczenia w nauce szkolnej, tak samo jak pięciolatkom obowiązek przedszkolny. Dzisiaj w ustawie, w art. 17 ust. 2 i 3 i w art. 14a mamy zapisane, że gmina ma obowiązek zapewnić dzieciom transport do przedszkola czy do szkoły dopiero wtedy, kiedy odległość przekracza 3 km. W przypadku miasta może nie brzmi to groźnie, ale popatrzcie państwo, jak to wygląda w warunkach wiejskich - drogi, gdzie nawet nie ma pobocza, którymi dzisiaj 7-letnie dzieci same idą do szkoły, i to jest częsty widok. Sześciolatki też tak będą szły? Pięciolatki też tak będą szły do przedszkola? Gminy muszą być na tyle mocne finansowo, żeby były w stanie zapewnić każdemu dziecku w rozsądnych granicach dowóz z domu do szkoły i odwrotnie, choćby ta droga wynosiła kilometr, jeżeli jest taka potrzeba. To po prostu jest kwestia potrzeby, ale gminy muszą mieć siłę finansową. Dziś jej nie mają. Nie jest to czas na to, aby wprowadzać tego typu rozwiązania. Jeszcze raz, proszę państwa, apeluję o zdrowy rozsądek. Przyjmijmy rozwiązania, które co najmniej odsuwają daleko w czasie wprowadzenie tej reformy, bo to jest po prostu niedobry pomysł, to jest eksperyment realizowany na dzieciach.
Mówca: Marzena Machałek
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Swoje wystąpienie w dyskusji zacznę od wyrażenia podziękowań dla wnioskodawców, szczególnie wnioskodawców projektu obywatelskiego, za to, że w swoim wystąpieniu wykazali troskę, znajomość problemu, a przede wszystkim determinację w dążeniu do celu, i że tę determinację wykazują od wielu lat, walcząc z błędnymi pomysłami ministerstwa. Bardzo za to dziękuję. Chcę powiedzieć, że popieram wszystkie rozwiązania, które są zawarte w projekcie obywatelskim, a szczególnie te, które przywracają zapisy sprzed 2009 r., bowiem wprowadzono wtedy szkodliwe zapisy, które dezintegrują polski system edukacji, w tym tak naprawdę uchylają pieczę państwa nad polską edukacją. W związku z tym, że dzisiaj pojawiły się głosy, że obraz edukacji, który państwo zarysowaliście w swoim wystąpieniu, jest czarny i nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością, chciałabym, żebyście przedstawili, na jakiej zasadzie konstruowaliście ten raport, ilu rodziców w tej kwestii się wypowiedziało. Chciałabym (Dzwonek), żebyście państwo tę sprawę przedstawili. Chciałabym zadać pytanie w związku z tym, że za chwilę będzie jeszcze dyskusja i debata nad stanem przygotowań organów prowadzących w zakresie przygotowania dzieci 6-letnich przez szkoły do objęcia obowiązkiem szkolnym. Jakie kwoty tak naprawdę, rzeczywiście, zostały wydatkowane tylko i wyłącznie na przygotowanie szkół do tego procesu? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Swoje pytanie kieruję do twórców projektu ustawy zawartego w druku nr 27, czyli do państwa Elbanowskich. Mam przed sobą wyniki badań PISA. Jest to międzynarodowa ocena umiejętności uczniów. Badanie przeprowadzane na uczniach 15-letnich sprawdza umiejętności kluczowe tychże uczniów w zakresie czytania i interpretacji oraz rozumowania, jeśli chodzi o nauki przyrodnicze. Wszędzie, we wszystkich rankingach, we wszystkich latach albo na pierwszym, albo na drugim, najdalej na 6. miejscu znajduje się Finlandia, w której to Finlandii nauka obowiązkowa rozpoczyna się od 7. roku życia. I moje pytanie: Czy moglibyście państwo powiedzieć, podzielić się tutaj z nami wiedzą, z jakich doświadczeń, z jakich badań korzystaliście, proponując pozostawienie obowiązku szkolnego dla dzieci 7-letnich? Drugie pytanie, do ministerstwa. Czy prawdą jest, że w wyniku (Dzwonek) zmiany podstawy programowej w zakresie wychowania przedszkolnego, w wyniku zmiany konstrukcji tej podstawy programowej w tej chwili w sposób sztuczny opóźniany jest rozwój dzieci? Obecnie wychowanie przedszkolne, od września 2009 r., pełni funkcję opiekuńczo-wychowawczo-kształcącą. Wcześniej była to funkcja opiekuńczo-wychowawczo-dydaktyczna. Czy w związku ze zmianą tych funkcji dochodzi do sztucznego opóźniania rozwoju dzieci? Czy prawdą jest, że wstrzymywana jest w sposób sztuczny nauka czytania? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Bętkowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nawiązując do omawianego projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty i ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw, pragnę odnieść się do treści proponowanego przez twórców projektu brzmienia art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i zapytać: Dlaczego wnioskodawcy rezygnują w proponowanej treści art. 3 pkt 13 ustawy m.in. z opisania obowiązkowych zestawów celów i treści nauczania, w tym umiejętności, opisanych w formie ogólnych i szczegółowych wymagań dotyczących wiedzy i umiejętności, które powinien posiadać uczeń po zakończeniu określonego etapu edukacyjnego? Czy twórcy projektu twierdzą, że opisanie ogólnych i szczegółowych wymagań jest niepotrzebne? Czy wnioskodawcy nie obawiają się, że wyrzucenie tego zapisu z definicji podstawy programowej uniemożliwi stworzenie/wypracowanie w przyszłości pewnych edukacyjnych standardów minimum w aspekcie kształtowania wiedzy i umiejętności uczniów? Być może należałoby się zastanowić nad pozostawieniem dotychczasowej treści art. 3 pkt 13 ustawy z większym naciskiem na jego praktyczne zastosowanie na poszczególnych etapach edukacyjnych. Uważam, że umiejętne wykorzystanie w aktualnym brzmieniu przepisu ogólnych i szczegółowych opisów wspomnianych wymagań jest konieczne w procesie monitorowania poziomu nauczania czy też określaniu szczególnych potrzeb edukacyjnych dzieci, w tym w stosunku do zajęć dodatkowych czy kompensacyjnych. Czy nie stanowi to rezygnacji z uszczegółowienia problemów edukacyjnych uczniów (szczególnie jest to widoczne w kształceniu wczesnoszkolnym)? Jeśli tak, to dlaczego? Czy przyjęcie tego przepisu w proponowanej treści nie zuboży konstrukcji podstawy programowej?
Mówca: Artur Górski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Mówimy o problemie, który nie tylko możemy rozważać teoretycznie, ale który jest już dokładnie zdiagnozowany dzięki funkcjonowaniu wielu sześciolatków w szkole. Te doświadczenia nie są dobre. Powiem więcej, są gorsze niż przypuszczaliśmy, szczególnie w przypadku gdy mamy do czynienia z kumulacją dwóch roczników w jednej klasie. Wcześniej byliśmy przeciwko przymusowi szkolnemu od szóstej klasy, gdyż obawialiśmy się, że wielu sześciolatków nie będzie intelektualnie gotowych do podjęcia nauki w szkole. Dziś wiemy, że nie tylko tak jest istotnie, ale także okazało się, że nawet te dzieci, które intelektualnie są dojrzałe do nauki, bardzo często emocjonalnie do tego nie dorosły. I pojawiają się poważne problemy emocjonalne, psychiczne, które mogą negatywnie wpłynąć na rozwój dziecka. Dlatego tym mocniej apelujemy, aby zrezygnować z przymusu szkolnego dla sześciolatków i pozostawić rodzicom możliwość decyzji, kiedy chcą posłać swoje dziecko do pierwszej klasy - czy w wieku sześciu, czy siedmiu lat. Mam zatem pytania do ministra edukacji narodowej: Dlaczego na siłę rezygnujemy z elastyczności systemu, skoro chodzi o tak małe dzieci i gdy wiemy, że ten eksperyment nie przynosi oczekiwanych efektów? Czy jednak zanim dziecko zostanie wysłane do szkoły w wieku sześciu lat, nie powinno zostać zbadane, czy jest do tego intelektualnie i emocjonalnie gotowe? Apeluję o mądrość władzy i wolność wyboru dla rodziców dzieci sześcioletnich.
Mówca: Marek Poznański
Data: 2012-02-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Ruchu Palikota wobec informacji o stanie przygotowań organów prowadzących do objęcia obowiązkiem szkolnym dzieci 6-letnich. Obowiązek szkolny dla dzieci sześcioletnich w polskim systemie edukacji został wprowadzony, jak wiemy, ustawą z dnia 19 marca 2009 r. Niestety ustawa ta nie została poprzedzona licznymi konsultacjami społecznymi, które uspokoiłyby wielu rodziców w naszym kraju, a było na to kilka lat. Ponadto prowadzono stronniczą analizę sytuacji w oświacie w zakresie przygotowania szkół do realizacji programu narzuconego niniejszą ustawą. Ruch Palikota będzie dążył do szerokiego konsultowania ustaw i uwzględnienia głosu płynącego ze strony obywateli. To właśnie konsultacje społeczne i obniżenie wieku szkolnego wprowadzają Polskę do grona krajów nowoczesnych i obywatelskich. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ruch Palikota jest za przyjęciem informacji ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. A na marginesie chciałbym powiedzieć, że zimna woda w szkole mi nie przeszkadzała, jak byłem uczniem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)