Mówca: Marek Balt
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Nie dalej jak wczoraj prasa doniosła o kolejnym skandalu w polskiej służbie zdrowia. Okazuje się, że w stolicy państwa, w Warszawie, nie ma na nocnym dyżurze lekarza, który mógłby znieczulić i zszyć dziecku skaleczone oko. Najbliższy był w Radomiu. Na szczęście w tym przypadku wszystko skończyło się dobrze, rodzice mieli swój samochód, mogli dojechać, dziecko otrzymało pomoc. W innych przypadkach bywa dużo gorzej. To jeden z dziesiątków przykładów tego, jak funkcjonuje służba zdrowia pod przywództwem ministra Arłukowicza. To jeden z dziesiątków powodów, dla których dzisiaj po raz kolejny spotykamy się w tej Izbie, żeby mówić o jego odwołaniu. Żal mi pana jako człowieka. Na pewno jest panu bardzo przykro z tego powodu, że dzisiaj o panu dyskutujemy, że rozmawiamy o pana nieudanych projektach i nieudanej pracy. Niestety, panie ministrze, jako dobry lekarz pediatra na skutek swoich wybujałych ambicji politycznych wziął pan na siebie ciężar, którego nie jest pan w stanie udźwignąć. Sam pan sobie narobił nieprzyjemności, a na nas wszystkich sprowadził nieszczęście i problemy. Nie potrafi pan zarządzać służbą zdrowia, czego się pan nie dotknie, to pan... popsuje. Pewnie pan powie, że to wina SLD, który zlikwidował świetne kasy chorych, kasy, które były lekiem na całe zło. Pewnie pan powie, że to SLD za to odpowiada. Już pan to wielokrotnie mówił. Mówił pan nawet o tym, żebym zapytał swoich starszych kolegów. Pan był moim starszym kolegą i pan też decydował o pewnych rzeczach. Ale my nie rządzimy już od 8 lat, tak, od 8 lat nie rządzimy. Do tego przypomnę panu program Platformy Obywatelskiej z 2001 r., w którym czytamy: ˝Platforma Obywatelska z niepokojem obserwuje aktualną sytuację ochrony zdrowia w Polsce. Wprowadzenie kas chorych nie okazało się złotym środkiem na niedociągnięcia systemu ochrony zdrowia, dlatego Platforma Obywatelska proponuje likwidację kas chorych w obecnym kształcie˝. Proszę się douczyć programu swojej partii. Jest jasne, że minister zdrowia nie odpowiada za lekarzy, którzy na skutek zaniedbań doprowadzili do śmierci pacjentów. Nie odpowiada również za dyspozytorów pogotowia, którzy nie wysłali karetki na czas. Odpowiada jednak za cały system opieki zdrowotnej, za taką jego organizację, że dzisiaj co krok, to tragedia, za to, że dziecko ze skaleczonym okiem trzeba wieźć 100 km, bo na miejscu nie ma lekarza na dyżurze. Uczciwie trzeba jednak powiedzieć, że pan minister Arłukowicz ma się z kim tymi winami podzielić. Oczywiście z rządem, bo gdyby chciał realizować jakąś inną polityką, swoją, o której mówił, zanim został ministrem, to pewnie nie byłby potrzebny panu premierowi Tuskowi, nie zostałby przygarnięty, bo i po co. Jeśli więc debatujemy dziś nad jego odwołaniem, to w gruncie rzeczy w imieniu sponiewieranych kolejkami i białą znieczulicą chorych mówimy o całym rządzie. Realizowana przez rząd premiera Tuska reforma służby zdrowia to przecież nie pomysł ministra Arłukowicza. Przeciwnie, on był jej najzagorzalszym przeciwnikiem i krytykiem, ale - jak widać - przeszło mu. Punkt widzenia, jak się okazało, zależy od punktu siedzenia. Nieraz zastanawiam się nad tym, jak lekarz, a więc ktoś, kto ma empatię wpisaną w zawód, może być ministrem w rządzie PO-PSL, w rządzie, który zapisuje najczarniejszą kartę w historii polskiej służby zdrowia. Jak widać, jest to możliwe. Musimy to przyjąć do wiadomości, ale nie musimy się z tym zgadzać i Sojusz Lewicy Demokratycznej się z tym nie zgadza. Nic tak tego rządu nie denerwuje, jak to, gdy słyszy, że w kwestii ochrony zdrowia daleko mu do stanu z okresu PRL. SLD jest właśnie takiego zdania. Oczywiste jest to, że obok wspaniałej kliniki profesora Religi czy bardzo wtedy nowoczesnego Centrum Zdrowia Dziecka były przaśne przychodnie i opryskliwe rejestratorki, pamiętam te czasy, jednak wtedy ludzie nie umierali na szpitalnych schodach ani w przychodniach pozostawieni sami sobie, jak ten starszy człowiek w Zabrzu na Śląsku, który przez godzinę niezauważony siedział pod recepcją i umarł. Lekarka tłumacząca tę sytuację powiedziała, że się nie zarejestrował. Panie ministrze, siedział tam skulony, nie zarejestrował się, pośród wielu ludzi, którzy mogli go uratować. Pewnie pan powie: to jego wina, sorry, taki klimat, nie miał numerka. Powinien przecież wiedzieć, że nie ma numerka to nie ma pacjenta. Taka procedura. Umarł, ale zgodnie z pana procedurą, z procedurą pana premiera, z procedurą całego tego rządu. Słyszy się na ogół, że jest źle, bo brakuje pieniędzy. Absolutnie nie brakuje tych pieniędzy, w systemie opieki zdrowotnej jest 65 mld zł, a więc trzykrotnie więcej niż kilkanaście lat temu. Pojawiła się nowa generacja leków, pojawiły się nowe urządzenia, otworzyliśmy się na świat. Co się tymczasem dzieje? Jest gorzej. Wszyscy uważają, że jest gorzej. Dlaczego? Powiem panu dlaczego. Odpowiedzi trzeba szukać w organizacji systemu zdrowotnego, czyli w pana gabinecie, bo za organizację opieki zdrowotnej odpowiada pan, czyli minister zdrowia. Wygląda na to, iż w tym gabinecie obowiązuje przekonanie, że chory powinien radzić sobie sam. Ludzie mają takie poczucie. Jeśli traci się wzrok i nie można doczekać się operacji zaćmy, to przecież za pieniądze da się zrobić operację natychmiast, bez wielomiesięcznego czekania na nią w kolejce. Podobnie jest ze wszystkim. Za 100-200 zł od wizyty spotkamy się natychmiast z każdym lekarzem specjalistą: endokrynologiem, kardiologiem, diabetykiem, z kimkolwiek chcemy. Jeżeli jednak chcemy się leczyć w ramach systemu, na podstawie składki, którą płacimy na swoje ubezpieczenie, to na tych samych specjalistów musimy czekać tygodniami, miesiącami i latami. To nie dowcip, że ludzie pytają, czy specjalista będzie przyjmował za trzy lata rano czy po południu, bo umówili się na przykład jednego dnia do dwóch specjalistów, ale właśnie za trzy lata. Co to jest? Co to jest, jak nie przerzucanie odpowiedzialności za służbę zdrowia na pacjentów? Co to jest, jak nie przerzucanie kosztów leczenia z państwa na zwykłych obywateli? Co to jest, jak nie cicha prywatyzacja służby zdrowia? Co to jest, jak nie złamanie zasady równego dostępu do ochrony zdrowia? Masz pieniądze - leczysz się, nie masz - nie leczysz się, nie masz kasy - zdychaj. Takie motto jest wypisane nad pana drzwiami. Tak mówią ludzie, tysiące pacjentów w kolejkach do specjalistów. Tak czują ludzie. Niech pan pójdzie i ich zapyta. Byłem tam, rozmawiałem z nimi. Nie tak się umawialiśmy. To nie jest umowa społeczna. Nie tak zapisano to w konstytucji. Nie zapominajmy też o lekach, za które ciągle płacimy więcej i więcej. W I kwartale 2012 r. na zakup leków refundowanych pacjenci wydali 150 mln zł, co stanowiło wtedy 16% całkowitych wydatków pacjentów na leki podlegające refundacji, a już rok później, w I kwartale 2013, ta kwota wzrosła do 220 mln zł, czyli o 70 mln zł. Obecnie stanowi ona 20% wydatków na leki refundowane przez pacjentów. Ta niewydolność publicznej opieki zdrowotnej godzi jednak nie tylko w pacjenta, ale także w lekarzy, bo w tym systemie są oni traktowani z góry jako potencjalni oszuści. W takich warunkach nawet ci najbardziej oddani chorym chowają się za pancerzem procedur. Wysoki Sejmie! Minister Arłukowicz od wielu miesięcy jest krytykowany za brak działań w obliczu narastającego kryzysu w opiece zdrowotnej. Cóż więc zrobił? Napisał list otwarty do środowiska lekarskiego. Tylko na to pana stać? W tym liście, najkrócej mówiąc, wskazał lekarzy, a nie wady systemowe, jako winnych całego zła, zaproponował rozwiązanie: rewizja kodeksu etyki lekarskiej i zaostrzenie kar. Taka ma być skuteczna droga eliminacji błędów w służbie zdrowia? Zła odpowiedź, panie ministrze. Nie tędy droga. Polska służba zdrowia pod rządami PO-PSL to trzy razy P: procedury, pieniądze, punkty. Rozmowę z pacjentami zastąpiło dziś niekończące się wypisywanie druczków, rubryk, brulionów, rejestratorów, recept. (Dzwonek) Ponad połowę czasu każdej półgodziny przeznaczonej na badanie zajmuje administracja, wypisywanie, a nie badanie pacjenta. Przecież lekarz nie może się pomylić, bo NFZ dzisiaj niczym sfora wilków tylko czeka na takie pomyłki. Sprawdzane są niemalże tusz na receptach, szerokość recept, grubość kratek. Panie Ministrze! Kpi pan z lekarzy i z pacjentów. To jest jakiś obłęd. Owszem, lekarze oczywiście mają swoje grzeszki. Owszem, chodzi o publiczne pieniądze. Gdzieś jest jednak jakaś granica tego absurdu, a dochodzi właśnie do absurdu, skoro chorym na raka odmawia się leków, bo limity się skończyły, bo limit został przekroczony. Odczuwa pan w ogóle jakąś empatię? Po siedmiu latach rząd ogłasza, że być może w przypadku chorób nowotworowych limity nie powinny obowiązywać. Wcześniej tego nie czuliście? Nie identyfikujecie się z ludźmi, którzy umierają, bo nie ma dla nich leków? Te niekiedy śmiertelne w skutkach absurdy, niestety, w całości obarczają sumienie rządu, ale pan minister jest po prostu królem tego absurdu. Szkoda, że nie ma pana premiera. Sojusz Lewicy Demokratycznej ma pomysły, jak naprawić tę sytuację. Podzielimy się z panem premierem tymi pomysłami, ale najpierw proszę wywalić tego nieudacznika. Pomimo to, że minister Arłukowicz powtarza: co złego, to nie ja, klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej oczywiście poprze wniosek o jego odwołanie. Na koniec, panie ministrze, mam dla pana jeszcze prezent. Jest to koperta. Wie pan, co w niej jest? (Głos z sali: Może karaluch?) (Poseł Marek Balt wyjmuje z koperty czerwone piórko i wręcza je ministrowi zdrowia Bartoszowi Arłukowiczowi) Bartek, wylatujesz z tego programu. (Oklaski) (Głos z sali: Nie przejmuj się.) (Poseł Stefan Niesiołowski: Błazeństwo, błazen.)