PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Muszę stwierdzić, że obecna nowelizacja zabija to, co miało być duchem tej nowelizacji, tej ustawy. To, czego posłowie Platformy Obywatelskiej i PSL-u, pozostając głuchymi na głosy przedstawicieli placówek, samorządów i opozycji, bronili jak twierdzy, dziś, po dwóch miesiącach funkcjonowania ustawy, sami zmieniają. Co się zatem stało w obszarze normowanym przepisami ustawy od czasu, kiedy ta ustawa weszła w życie? Niestety od czasu wejścia w życie ustawy nic się dobrego nie stało. Samorządy rozglądają się za tym, jak znaleźć pieniądze, żeby móc realizować przypisane im zadania, a placówki nie umieją znaleźć swojego miejsca w powstałym chaosie prawnym. Pozostaje pytanie, gdzie zostało dziecko. Składamy poprawkę. Chcielibyśmy bardzo, aby posłowie Platformy Obywatelskiej i PSL-u tę poprawkę poparli. Pytam: Czy poprzecie państwo poprawkę, w której chcemy zabezpieczyć niepublicznym placówkom możliwość funkcjonowania do dnia 1 stycznia 2021 r.? Zapewniłoby to pewne bezpieczeństwo zarówno tym placówkom, jak i samorządom i dzieciakom. Jednocześnie proszę pana ministra o przedstawienie nam wizji, jak bez dodatkowych środków finansowych dla samorządu wyobraża sobie pan minister np. funkcjonowanie asystenta rodziny, tak aby ta ustawa nie była sztuką dla sztuki. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Powinnością parlamentu jest tworzenie dobrego prawa. Mamy przykład, niestety kolejny przykład wstydu, naszego wspólnego jako parlamentu, że mamy ustawę... (Poseł Magdalena Kochan: Proszę mówić za siebie, ja się nie wstydzę.) Mówię za całą Izbę, pani poseł sprawozdawco, mam prawo mówić o tym, jeżeli ustawa została przyjęta, ogłoszona 21 lipca 2011 r., miała wejść w życie i weszła w życie 1 stycznia bieżącego roku. Wprowadzamy nowelizację zawierającą kilkadziesiąt poprawek do bubla, który został stworzony. Dlaczego bubla? Powiem pani, co się stało, bo to jest istota problemu, o którym mało się tutaj mówiło. O tej ustawie była mowa w kampanii wyborczej. Wtedy łatwo się wychodzi... (Poseł Magdalena Kochan: Łatwo obrażać.) ...i się obiecuje, a potem w dziwny sposób stwierdza się, że nie ma pieniędzy, że trzeba to wszystko odłożyć. Mam pytanie do pani poseł sprawozdawcy: W jaki sposób projekt ustawy, który nakładał obowiązki, był konsultowany z samorządem? I kolejne pytanie: Czy samorząd wyraził zgodę na te rozwiązania, bez pieniędzy? (Głos z sali: Odpowiem...) Szanowni państwo, to jest zła ustawa. Intencje są dobre, intencje były dobre, natomiast realizacja jest fatalna. Bardzo chciałbym, aby w przyszłości nie było więcej takich ustaw, że najpierw mówi się o pewnych założeniach, potem się je zamraża, potem odkłada się je w czasie, potem się szuka pieniędzy, a potem się pyta, jak to zrobić, jak to zrealizować. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Słyszeliśmy dzisiaj, jak wiele mankamentów ma ten projekt poselski - kolejna nowelizacja, kolejne prace. Mam pytanie do pana ministra: Czy ministerstwo włączy się w te prace, czy być może państwo sami opracują jakąś kompleksową reformę? Czy trwają takie prace, czy nie? Oczywiście liczne zastrzeżenia zgłaszają samorządy, pracownicy placówek, samorządy szczególnie obawiają się braku środków na nowe zadania, które zostaną na nie zrzucone. Czy państwo przewidują przekazanie jakichś środków? Chodzi mi tutaj szczególnie o ministerstwo, o to, czy planuje się jakieś kompleksowe opracowania i pomoc tym rodzinom, które często tracą dzieci po prostu z biedy, niedawno czytałem o jednym takim przypadku. Czy państwo, strona rządowa zna liczby, ma dane statystyczne, ile dzieci rodziny musiały oddać z powodu biedy? I kolejne moje pytanie: Ile ośrodków adopcyjnych zostanie zlikwidowanych?
Mówca: Wojciech Zubowski
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Proszę o odpowiedzi na dwa pytania. Pierwsze: Czy po zgłoszeniu przez samorządy zastrzeżeń związanych z koniecznością finansowania opieki nad dziećmi robione były analizy, kierowane były zapytania dotyczące reakcji samorządów, jeśli chodzi o wieloletnie plany finansowe, na wprowadzane zmiany i czy sprawdzano zdolność samorządów do zapewnienia tego finansowania? Drugie pytanie: Czy zmiany, które wprowadzamy, były już wcześniej proponowane, podczas pierwotnych prac nad ustawą? Jeżeli tak, to dlaczego wprowadzamy je dopiero teraz? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mirosław Pawlak
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mija 10 dni od tragicznych wydarzeń pod Szczekocinami, gdzie godzina 20.57 zatrzymała czas na zawsze dla 16 istnień ludzkich, a dla blisko 60 osób okazała się godziną strachu, niewyobrażalnego lęku i ogromnego cierpienia. Nie czas i miejsce na rozpamiętywanie tamtych dramatycznych wydarzeń. Cała Polska jakby na chwilę zatrzymała się w zadumie i bezruchu, ale w tych pierwszych, najtragiczniejszych chwilach Polacy pokazali tę najprawdziwszą solidarność, solidarność czysto ludzką, niewypisaną na sztandarach i niewyrażającą się często w czczych hasłach. To była solidarność czynu płynąca z potrzeby serca i wielkiej otwartości na drugiego człowieka. Panie i Panowie Posłowie! Uznałem, że najbardziej godnym miejscem, z którego można złożyć wyrazy uznania i najgłębszego szacunku, będzie właśnie trybuna sejmowa. Niech mi zatem wolno będzie z tego miejsca złożyć gorące podziękowania, wyrazy uznania i podziwu w pierwszej kolejności ludności cywilnej, mieszkańcom okolicznych wsi, którzy jako pierwsi pobiegli i pospieszyli z pomocą ofiarom tamtej tragedii. Spontaniczność waszych działań okazała się bezcenna. Nie kierowały wami żadne ustawowe nakazy ani przymus. Ten czyn podyktowany był sercem i sumieniem. Ze szczególnym uznaniem zwracam się do członków ochotniczych straży pożarnych, funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej i Policji, przybyłych na miejsce tragedii lekarzy i ratowników medycznych oraz Straży Ochrony Kolei. Dziękuję szczególnie personelowi medycznemu za trud i troskliwą opiekę nad osobami rannymi, a miałem sposobność to osobiście stwierdzić, wizytując rannych w szpitalu w Jędrzejowie. Drodzy Przyjaciele! W tych tragicznych chwilach nie liczyliście swego czasu ani trudu. Niech to moje dzisiejsze oświadczenie stanie się najgłębszym hołdem dla was wszystkich i każdego z osobna od parlamentarzysty ziemi świętokrzyskiej. Kończę słowami: Polska zdała egzamin. Dziękuję bardzo.
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Nasilają się głosy o rzekomym czy też nierzekomym rozpadzie rządzącej koalicji PO-PSL. Podgrzewają atmosferę politycy SLD i Ruchu Palikota - przedziwnej niby-opozycji: antyszambrującej i hołdowniczej; niecierpliwie wiercącej się na meczowej ławce rezerwowych i w każdej chwili gotowej do wejścia na boisko. Na przykład Leszek Miller wstawał ostatnio z ławki kilkakrotnie; ściągał dres; zaczął się nawet rozgrzewać i oczekując na sygnał trenera Tuska, podśpiewywał znany przebój Wojciecha Młynarskiego w wykonaniu Hanny Banaszak: ˝Tak bym chciała kochać już / Ja nie mam czasu do stracenia / Mnie się spieszy˝. Subtelniejszą metodę stosuje natomiast Janusz Palikot, który - wedle Marcela Prousta - zachowuje się jak, tu cytat, ˝każdy młody i nieśmiały człowiek, mający kłopoty z wyborem terminu, kiedy się oświadczyć˝. Gdyby zatem do politycznego rozwodu między PO i PSL jednak doszło, to - na rzecz interpretacyjnej trafności wszystkich komentarzy tego doniosłego aktu - przypominam inną myśl Marcela Prousta: ˝Kiedy dwoje ludzi się rozstaje, ten, kto przemawia łagodnie, nie jest zakochany˝. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Ziętek
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Sejmik Województwa Śląskiego jednogłośnie, uchwałą z dnia 19 grudnia 2011 r. upamiętniając 90. rocznicę pierwszych wyborów do Sejmu Śląskiego, a także 135. rocznicę urodzin Konstantego Wolnego, jego pierwszego marszałka, postanowił ogłosić rok 2012 jego imieniem. Marszałek Konstanty Wolny był wybitnym śląskim działaczem narodowym i społecznym na rzecz polskości Górnego Śląska, współautorem Statutu Organicznego Województwa Śląskiego. Był także bliskim współpracownikiem Wojciecha Korfantego. Od 1907 r. był pierwszym polskim adwokatem w Gliwicach, obrońcą Polaków w procesach politycznych przed sądami niemieckimi. Od 1918 r. działał w Podkomisariacie Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu dla Górnego Śląska. Był aktywnym działaczem i uczestnikiem trzech powstań śląskich, w tym komisarzem do spraw pierwszego powstania śląskiego, następnie kierownikiem Generalnego Sekretariatu Plebiscytowego. Przez 13 lat przewodził jako marszałek Sejmowi Śląskiemu. Był mecenasem organizacji i towarzystw kulturalnych, społecznych i sportowych. W dużej mierze przyczynił się do powstania Biblioteki Sejmu Śląskiego przekształconej w dzisiejszą Bibliotekę Śląską w Katowicach. Za zasługi dla ojczyzny został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Wojenna zawierucha rzuciła marszałka Konstantego Wolnego do Lwowa, gdzie zmarł w 1940 r. Spoczął w grobowcu jezuitów na tamtejszym Cmentarzu Janowskim. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rok 2012 obfituje i obfitował będzie w mnogość wydarzeń upamiętniających działania i postawę marszałka Wolnego. W gmachu Sejmu Śląskiego odbędzie się uroczysta sesja sejmiku województwa. Odsłonięte zostaną pamiątkowe tablice. W planach są liczne imprezy kulturalne i okolicznościowe. Wolą rodziny oraz samorządu województwa śląskiego jest pochowanie marszałka na cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach, gdzie spoczywają między innymi szczątki Wojciecha Korfantego i pierwszego wojewody śląskiego Józefa Rymera. Z całą mocą popieram starania szanownej rodziny marszałka oraz władz samorządowych województwa śląskiego w celu sprowadzenia prochów pierwszego marszałka Sejmu Śląskiego do Katowic. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Anna Nemś
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W ubiegłym tygodniu wszystkie polskie kobiety obchodziły zwyczajowe święto, przyjmowały życzenia pomyślności oraz słowa podziękowań za swój codzienny trud. Z racji zasiadania w sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi czuję się predysponowana, wręcz upoważniona do wygłoszenia kilku słów uznania dla pań zrzeszonych w tysiącach kół gospodyń wiejskich oraz dla ich wspaniałej, bezinteresownej pracy na rzecz wiejskich społeczności. Pierwszą polską organizacją kobiet wiejskich było powstałe w 1866 r. w Piasecznie na Pomorzu Gdańskim ˝Towarzystwo Gospodyń˝, natomiast w roku 1877 Filipina Płaskowicka założyła pierwsze na ziemiach polskich koło gospodyń wiejskich. Od samego początku działalność tego typu stowarzyszeń była bardzo bogata i różnorodna. Ich członkinie prowadziły kursy szycia, gotowania, organizowały okolicznościowe biesiady, uczyły prowadzenia domu, współorganizowały pierwsze wiejskie szkoły i ochotnicze straże pożarne. Scalały pod względem pokoleniowym oraz społeczno-kulturalnym lokalne społeczności. Współcześnie koła gospodyń wiejskich prowadzą swoją działalność na mocy ustawy z 8 października 1982 r. o społeczno-zawodowych organizacjach rolników. Ich praca opiera się również na uchwalanych przez poszczególne organizacje regulaminach. Na czele wszystkich kół gospodyń wiejskich stoi Krajowa Rada Kół Gospodyń Wiejskich z panią przewodnicząca Bernadettą Niemczyk. Wspólnie z kółkami rolniczymi oraz branżowymi organizacjami rolniczymi poszczególne koła gospodyń tworzą Krajowy Związek Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych. Koła gospodyń wiejskich należą do najliczniejszych organizacji społecznych w Polsce. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę fakt, iż działają we wszystkich województwach, powiatach i gminach naszego kraju. Szacuje się, że obecnie funkcjonuje w Polsce blisko 26 tys. kół gospodyń wiejskich, zrzeszających prawie 860 tys. kobiet. Wartość i różnorodność prac pań należących do tego typu organizacji jest bezdyskusyjna, biorąc pod uwagę aż pięć aspektów, na których koncentruje się ich działalność w lokalnych społecznościach. Tak więc członkinie kół gospodyń wiejskich biorą aktywny udział w wychowaniu oraz kształceniu dzieci i młodzieży wiejskiej, prowadzą działania na rzecz ochrony zdrowia oraz zabezpieczenia bytowo-socjalnego wiejskich rodzin, rozwijają aktywność społeczną kobiet, stoją na straży właściwego funkcjonowania wiejskiego gospodarstwa domowego, a także zabiegają o aktywne uczestnictwo mieszkańców wsi w przedsięwzięciach kulturalnych kultywujących regionalny folklor. Panie i Panowie Posłowie! Uszanujmy bezcenną wartość pracy kobiet zrzeszonych w tysiącach polskich kół gospodyń wiejskich. Doceńmy ich codzienny trud wkładany w udoskonalanie i uzupełnianie dorobku społeczno-kulturalnego polskiej wsi. Wszystkim gospodyniom wiejskim podziękujmy za kultywowanie najprostszych, najcenniejszych wartości, za promowanie rodzimej sztuki ludowej i za pielęgnowanie pięknych polskich tradycji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Artur Górski
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Drodzy Węgierscy Przyjaciele! Jutro przypada Święto Narodowe Węgier. Będziemy w ten dzień z wami, bo obydwa nasze narody - polski i węgierski - mają wspólne dziedzictwo historyczne. Będziemy z wami także i przez kolejne dni, bo was szanujemy i podziwiamy. Szanujemy was, bo miłujecie swoją ojczyznę ponad wszystko, podziwiamy za niezłomną odwagę. Podziwiamy was, że w czasach, gdy w Europie postępuje unifikacja, gdy niekiedy wbrew woli poszczególnych narodów pogłębia się instytucjonalna integracja, wy macie odwagę zabiegać o większą suwerenność i niezależność Węgier. Podziwiamy was, że w czasach kryzysu gospodarczego w Europie, gdy instytucje o charakterze ponadpaństwowym chcą narzucić poszczególnym krajom swój dyktat, wy macie odwagę iść własną ścieżką reform gospodarczych i naprawy państwa. Podziwiamy was, że w czasach powszechnego upadku zasad moralnych i odcinania Europy od jej duchowych korzeni wy macie odwagę pielęgnować chrześcijańskie wartości i tradycję, która ukształtowała waszą tożsamość narodową. Wierzymy, że odniesiecie sukces. Trzymamy za was kciuki i modlimy się o wasze powodzenie. Wiemy bowiem, że zwycięstwo Węgier w tych zmaganiach będzie precedensem, który otworzy drogę do lepszej, bardziej wolnej Europy. Polacy i Węgrzy niejednokrotnie w dziejach udowodnili, że mogą na sobie polegać. Budapeszt i Warszawa nadal powinny kroczyć wspólnie. Powinniśmy rozwijać współpracę w sferze politycznej, gospodarczej i kulturalnej. Powiemy wam o tym osobiście 23 marca, podczas Dnia Przyjaźni Polsko-Węgierskiej, gdy spotkamy się na Węgrzech. Niech żyje przyjaźń polsko-węgierska! Dziękuję.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie jest poświęcone 218. rocznicy urodzin Józefa Bema. 218 lat temu, dokładnie 14 marca 1794 r., przyszedł na świat bohater Polski, Węgier i Turcji generał Józef Zachariasz Bem. Całe swoje życie poświęcił walce o wolność. Jako żarliwy patriota walczył o niepodległość ojczyzny, a potem wspierał ruchy wolnościowe z czasów Wiosny Ludów. Józef Bem urodził się w tarnowskiej rodzinie mieszczańskiej. W wieku 15 lat zaciągnął się do Armii Księstwa Warszawskiego i rozpoczął edukację w dwustopniowej Szkole Artylerii i Inżynierów w Warszawie. W 1812 r. w stopniu porucznika wziął udział w moskiewskiej kampanii Napoleona. Kampania ta zakończyła się klęską, a Józef Bem uczestniczył w 1813 r. w obronie Twierdzy Gdańsk. Na wniosek jej komendanta generała Rappa Bem został odznaczony Krzyżem Legii Honorowej. Po utworzeniu Królestwa Polskiego w 1815 r. Józef Bem wykładał w Zimowej Szkole Artylerii i prowadził badania naukowe nad produkcją rakiet. Po groźnym wypadku, ze względu na swój stan zdrowia, został zdymisjonowany i wyjechał do Galicji. Powrócił do Warszawy po dwóch latach, by wziąć udział w powstaniu listopadowym, gdzie powierzono mu dowództwo 4. Baterii Artylerii Lekkokonnej. Na jej czele zasłynął w zwycięskiej bitwie pod Iganiami oraz w bitwie pod Ostrołęką, ratując armię polską przed całkowitym pogromem. Otrzymał wtedy Złoty Krzyż Virtuti Militari, nominację na generała brygady oraz miano ˝krwawej gwiazdy Ostrołęki˝. W czasie Wiosny Ludów brał udział w obronie Wiednia, gdzie objął dowództwo sił rewolucyjnych broniących miasta przed wojskami habsburskimi. Następnie walczył w powstaniu węgierskim, gdzie odniósł szereg zwycięstw nad Austriakami. To właśnie na Węgrzech dokonał największych czynów bojowych swojego życia i zdobył wielką popularność. Otrzymał nawet przydomek ˝Ojczulka Bema˝, który stał się legendą. W ostatniej fazie powstania powierzono mu naczelne dowództwo armii węgierskiej. Po upadku rewolucji generał Józef Bem z resztkami wojsk przekroczył granicę turecką. W Turcji zdecydował się przyjąć islam, aby otworzyć sobie drogę do armii tureckiej. Wraz z przyjęciem islamu zmienił nazwisko na Murad Pasza. Po ugodzie Rosji z Turcją Bem został internowany do Aleppo, miasta położonego na skraju Pustyni Syryjskiej, gdzie w listopadzie 1850 r. zachorował na malarię azjatycką. Zmarł w nocy 10 grudnia. Prochy Józefa Bema sprowadzono do rodzinnego Tarnowa 30 czerwca 1929 r., gdzie zostały umieszczone w mauzoleum na wyspie w parku Strzeleckim. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Górczyński
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy apelu do kolegów posłów o inicjatywy zmierzające do uhonorowania pamięci zasłużonych parlamentarzystów poprzednich kadencji, w środowiskach lokalnych. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Praca parlamentarzystów w Sejmie, choć bardzo istotna i widowiskowa, stanowi tylko część naszej ważnej misji. Najtrudniejszą jej częścią jest nasza praca w terenie, w swoich środowiskach. To naprawdę tam pokazujemy swoją skuteczność, rozwiązując dziesiątki mniejszych czy większych lokalnych problemów, pomagając ludziom, dla których często jesteśmy przysłowiową ostatnią deską ratunku. Praca dla ludzi i na rzecz naszych małych ojczyzn przynosi nam najwięcej satysfakcji. Poprzez środowiska lokalne buduje się obraz parlamentarzysty i parlamentu, to tam dzięki naszej aktywności i postawie wzrasta zaufanie społeczne do naszej pracy. Chciałbym w tym miejscu przywołać pamięć śp. Leszka Bugaja, posła I, II, i IV kadencji, działacza samorządowego, rolnika i wieloletniego prezesa Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Ostrowcu Świętokrzyskim, którego aktywność i skuteczność w rozwiązywaniu lokalnych problemów głęboko utkwiła w pamięci społecznej, a dla mnie stanowi inspirację w działaniach pro publico bono. Leszek Bugaj wspierał wiele inicjatyw dla rozwoju regionu świętokrzyskiego, m.in. zabiegał o fundusze i przyspieszenie procesu budowy zbiornika Wióry, dostrzegał pilną potrzebę zabezpieczenia regionu i miasta przed wystąpieniem powodzi. Leszek Bugaj popularyzował i patronował procesowi tworzenia zakładów pracy chronionej w Ostrowcu Świętokrzyskim. Działał na rzecz zachowania miejsc pracy w procesie restrukturyzacji Huty Ostrowiec i innych zakładów na terenie miasta i powiatu. Był czynnie zainteresowany funkcjonowaniem Szpitala Powiatowego w Ostrowcu Świętokrzyskim, wspomagając jednostkę przy organizacji funduszy z kasy chorych, NFZ i urzędu marszałkowskiego na rzecz modernizacji i podniesienia jakości usług. Aktywnie wspierał proces przekształceń w służbie zdrowia przy prywatyzacji przychodni POZ i specjalistyce. Jako poseł i radny Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego współpracował i wspomagał pracę samorządów miasta Ostrowca Świętokrzyskiego i powiatu ostrowieckiego. Współtworzył samorząd terytorialny, popularyzując ideę reformy administracyjnej. Uczestniczył w tworzeniu jednostek rolniczych powstających w samorządzie powiatowym, takich jak Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Państwowa Inspekcja Weterynaryjna, Inspektorat Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Z własnej inicjatywy złożyłem na ręce prezydenta miasta Ostrowca Świętokrzyskiego wniosek, który poparły wszystkie kluby radnych rady miasta o nadanie jednej z nowych ulic w mieście im. Leszka Bugaja. Jest to hołd złożony jego skutecznej i pełnej poświęceń pracy dla dobra społeczności lokalnej. Apeluję do kolegów posłów o tego typu inicjatywy, które uhonorują pracę i pamięć zasłużonych reprezentantów polskiego parlamentaryzmu w społecznościach lokalnych. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Piotr Polak
Data: 2012-03-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy bezczynności premiera Tuska potwierdzonej wyrokiem sądu. W listopadzie ubiegłego roku pani Jadwiga Gosiewska, matka Przemysława Gosiewskiego, posła Prawa i Sprawiedliwości, który zginął w katastrofie pod Smoleńskiem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność premiera Donalda Tuska. Skarga dotyczyła problemów, jakie miała pani Gosiewska z uzyskaniem informacji publicznej dotyczącej kwestii związanych z polsko-rosyjskimi uzgodnieniami odnośnie do współpracy przy badaniu przyczyn i okoliczności katastrofy smoleńskiej z 10 kwietnia 2010 r. Pani Gosiewska chciała dowiedzieć się m.in., na jakiej podstawie premier Tusk wybrał 13. załącznik konwencji chicagowskiej jako fundament prawny wyjaśnienia tej katastrofy. Przez kilka miesięcy trwały próby uzyskania tych informacji. Niestety, były to próby nieudane i niesatysfakcjonujące z powodu wymijających i ogólnikowych odpowiedzi kancelarii premiera. Wobec powyższego została złożona wspomniana na wstępie skarga. W dniu 23 lutego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę na bezczynność premiera Tuska uznał za zasadną. Tym samym orzekł, że premier w ciągu 14 dni od uprawomocnienia się wyroku ma udzielić wyczerpujących odpowiedzi na postawione pytania i poruszane wątpliwości. W konkluzji sąd przypomniał, że każdy obywatel ma prawo do uzyskania informacji publicznej. Ja dodam: do rzetelnej informacji publicznej. Tak też powinno być od pierwszego dnia po katastrofie. Czas jednak mija, niebawem miną dwa lata, a rzetelnej informacji rządu na temat, o który pytała pani Gosiewska i pytają miliony Polaków, jak nie było, tak nie ma, z powodu - jak uznał sąd - bezczynności premiera. Wydawałoby się niemożliwe, stało się możliwe. Gratuluję pani Gosiewskiej determinacji i skuteczności. Dziękuję. (Oklaski)