PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Inicjatorzy referendum reprezentują niemal milion obywateli. Reprezentują przede wszystkim zatroskanych rodziców. Rodziców zatroskanych stanem polskiej edukacji, rodziców zatroskanych w związku ze zmianami, które rząd proponuje. To wymaga ogólnopolskiej debaty. Najlepszą możliwością jest przeprowadzenie referendum, co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Natomiast mam wątpliwości co do niektórych ocen pani minister. Dzisiaj pani minister mówiła o wysokim poziomie polskiego gimnazjum, o znakomitych recenzjach europejskich, o świetnych wynikach. Dlaczego w takim razie większość rodziców krytykuje instytucję gimnazjum? Dlaczego krytykują tę instytucję również pedagodzy? Dlaczego problemy wychowawcze na tym szczeblu edukacji są największe i dlaczego szkoła nie może sobie z nimi poradzić? Druga sprawa to przyspieszenie wieku edukacyjnego. Na świecie odbywa się to łącznie z upowszechnianiem wychowania przedszkolnego. Czy pani minister mogłaby porównać teraz statystyki europejskie, jeżeli idzie o powszechną opiekę przedszkolną, z polskimi statystykami, mimo że doceniam, że wiele w tej sprawie się dzieje, ale poziomu europejskiego nie osiągnęliśmy. (Dzwonek) Żeby dzieci dobrze przygotować do szkoły, trzeba w pełni upowszechnić opiekę przedszkolną. I ostatnie pytanie, panie marszałku. Sprawa likwidacji szkół. Czy rząd Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego zdaje sobie sprawę, że w ciągu tych 6 lat przekroczono magiczną liczbę tysiąca szkół? Kiedyś wybudowano przeszło 1000 szkół na 1000-lecie, w ciągu 6 lat zlikwidowano już więcej niż 1000 szkół. Czy zdaniem pani minister wszystkie te decyzje były niezbędne? Czy zawsze były uzasadnione faktem, że nie było chętnych dzieci czy młodzieży do danej szkoły? Czy to było zawsze niezbędne z uwagi na oszczędności publicznego grosza? Czy te decyzje czasami nie były pochopne? Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Marek Kuchciński)
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Dołączę do tej grupy posłów, którzy nie tyle poddawali w wątpliwość, co stwierdzali nieprawdziwość raportów w pewnych punktach. Jako poseł warszawski z całą odpowiedzialnością mówię o nieprawdziwości zapisu dotyczącego Szkoły Podstawowej nr 42 przy ulicy Balkonowej. Zawarta tam informacja była niepodpisana, nie była imienna jak wszystkie inne, była powtarzana w różnych modułach tego opracowania. Była nieprawdziwa, jeśli chodzi o toalety, były tam różne kontrole od momentu, kiedy się to ukazało, wszyscy stwierdzili prawidłowość działania. Dokument ten podaje w wątpliwość wiele stwierdzeń wygłaszanych przez wnioskodawców, przynajmniej w moim odczuciu, bo jeśli można formułować wnioski ogólne, wnioskując na podstawie nieprawdziwych danych, to całość stwierdzenia można podać w wątpliwość. Dwa pytania do pani minister. Pierwsze będzie dotyczyło następującej kwestii. Wszyscy są zatroskani o to, co będzie się działo. Jak rozumiem, jeśli dziecko jest przygotowane do tego, żeby pójść do szkoły, to chyba nie ma co do tego wątpliwości, niech pójdzie wcześniej i niech się uczy, bo dlaczego nie. Natomiast lęk wynika chyba z faktu, że dziecko może być nieprzygotowane emocjonalnie. Pani minister, proszę odpowiedzieć, czy musi pójść. (Dzwonek) Nie musi, bo obowiązek szkolny może być odroczony, jeśli psycholog stwierdzi, że dane dziecko emocjonalnie czy pod każdym innym względem, intelektualnie, jeszcze nie powinno pójść do szkoły. Sprawa ostatnia, jeśli pan marszałek pozwoli, która dotyczy kolejnego pytania w ramach referendum, a mianowicie odnoszącego się do gimnazjów. Wydaje się, że nie jest słuszne, bo dzieci w gimnazjum to jest grupa szczególnie trudna, jako że to jest wiek rozwojowy, wiek protestów, wiek sprzeciwu - taki to jest wiek, musimy, jako rodzice, nauczyciele, poradzić sobie z tym wiekiem. Kieruję pytanie do pani minister. Rozumiem, że dla tej grupy należy zaproponować specjalne programy wsparcia, programy pomocy, ale chyba, na Boga Ojca, nie należy przenosić tych dzieci do grupy maluchów. Brońmy maluchów wszyscy razem, a nie wnośmy o to, żeby wcielić te dzieci, które mają jakieś specjalne trudności ze względu na wiek rozwojowy, i żeby wszystko przewracać do góry nogami. Dodam jeszcze jedno. Wszyscy chyba zgadzamy się co do tego, że nie ma nic gorszego niż reformowanie bez przerwy szkoły. Może było to rozwiązanie nie najbardziej słuszne, chociaż tak nie uważam, ale jeśli nawet, to teraz pracujmy nad tym, żeby gimnazjum wesprzeć programami, by pomóc tym dzieciom w tym trudnym okresie, a nie żeby wszystko przewracać czy też zawracać od nowa całą tę rzeczywistość. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Lassota
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Chciałbym na wstępie powiedzieć, że jestem za referendum jako instytucją, instytucją, która rzeczywiście wyraża wolę dużej części społeczeństwa. Ten trud, który inicjatorzy ponieśli, trzeba docenić również w tym przypadku, bo zebranie takiej liczby podpisów jest ważną sprawą. Jednak do mojego biura poselskiego przyszła pani Dorota Smoleń, która przedstawiła się jako osoba reprezentująca akcję ˝Ratuj maluchy˝, i zadała mi dwa pytania: Czy zamierza pan głosować za pozostawieniem wyboru rodzicom sześciolatków z następnych roczników, czy za pozbawieniem ich prawa wyboru? Odpowiedziałem, że jestem za tym, aby mieli prawo wyboru. Drugie pytanie było już podchwytliwe, a może nieuczciwe: Czy zamierza pan głosować za poparciem czy za odrzuceniem głosu tych obywateli? Oczywiście chodzi o referendum. A więc sięgnąłem po pytania w ramach referendum i trochę się zmartwiłem, bo gdyby to referendum z tymi pytaniami rzeczywiście było przeprowadzone, to byłoby ono groźne. (Poruszenie na sali) Jest ono groźne, dlatego że rzeczywiście rozmontowuje, a mówiąc bardziej wulgarnie: rozwala system edukacji. Mam pytanie do przedstawiciela wnioskodawców: Czy jest pan świadomy tych pytań i ich konsekwencji? Nie wystarczy bowiem tylko populistycznie przekazywać oczekiwania (Dzwonek), oczywiście wprowadzając w błąd całe społeczeństwo, że chodzi tylko o sześciolatków. Proszę państwa, nie chodzi tylko o sześciolatków. Popełniliście błąd. Gdybyście rzeczywiście sprecyzowali w referendum, że chodzi konkretnie o sześciolatków, prawdopodobnie nie byłoby żadnych problemów. I pytanie do pana przedstawiciela: Czy pan jest tego świadomy? I jeszcze jedno: ma pan pecha, bo niektórzy z państwa posłów mówili o szkołach. Wymienił pan szkołę nr 97 w Krakowie na ul. Judyma. Tak się składa, że do tej szkoły chodzi właśnie moja wnuczka, do czwartej klasy, i bardzo często bywam w tej szkole. Muszę powiedzieć, że albo pana ktoś wprowadził w błąd, albo to jest zwyczajny nieuczciwy donos. Niestety ma pan pecha, bo tych przypadków jest więcej. Natomiast do pani minister mam następujące pytanie. Mimo wszystko nie należy lekceważyć tych podpisów prawie miliona osób. Czy zamierza pani wyciągnąć jakieś wnioski, nawet jeśli do tego referendum by nie doszło? Dziękuję.
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Pani minister w swoim wystąpieniu przekazała dane, które miały dowodzić wspaniałych efektów państwa polityki edukacyjnej w ciągu ostatnich 6 lat. Były to dane zagraniczne. Pozwolę sobie przytoczyć dane nam bliższe, a mi szczególnie, mianowicie dane dotyczące województwa warmińsko-mazurskiego. W przeprowadzonym w tym roku teście sprawdzianie sześciolatków średni wynik wynosił 23,23 punktu na 40 możliwych. To jest najniższy wynik w kraju. Jeśli chodzi o zdawalność matur, w tym roku w naszym województwie osiągnięto poziom 80%, najniższy wynik w kraju. Trudno to inaczej opisać niż jako efekt rządów koalicji PO, PSL i SLD, która funkcjonuje w województwie warmińsko-mazurskim od ponad 13 lat. I na koniec wątek nieco osobisty. Otóż mam syna w wieku 7 lat i w tym roku posłałem go do szkoły. Przez rok mogłem podjąć tę decyzję wcześniej. Chłopak jest bystry, szybko liczy, doskonale, myślę, w szkole by sobie poradził. Ale mogłem obserwować, jak ten chłopak przez jeden rok po prostu dojrzewa, nabiera dystansu do otoczenia, nabiera siły (Dzwonek), nabiera tego, co w szkole, co w otoczeniu jest najważniejsze - umiejętności kontaktu z innymi ludźmi, reakcji na stres, przystosowania się do trudnych sytuacji. Wydaje mi się, że obecne rozwiązanie, które pozostawia decyzję rodzicom, tym, którzy są na co dzień najbliżej dziecka... To, czy ono już powinno pójść do szkoły, czy powinno skorzystać z tej szansy edukacyjnej, jak to czasami się nazywa, czy jeszcze rok przebywać w bardziej przyjaznym dla siebie otoczeniu, to jest decyzja rodziców. Chciałbym, żeby pani spróbowała odpowiedzieć - chociaż kilka razy pani próbowała, ale te odpowiedzi są niezadowalające - na pytanie: Skąd taka determinacja pani, pani resortu, grupy osób, które z panią pracują, żeby wprowadzić przymus co do sześciolatków w szkole? Skąd ta determinacja, skąd takie głębokie przekonanie, że trzeba to zrobić, bo inaczej jakieś szanse edukacyjne ktoś straci? To jest po prostu absurd. Jakie szanse edukacyjne? Czy ktoś z nas chce odbierać szanse edukacyjne dzieciakom, które idą w wieku 7 lat do szkoły? Przecież trudno tego dowieść, oprócz jakiegoś ślepego uporu naprawdę racjonalnymi przyczynami i racjonalnymi powodami nie można tego wytłumaczyć. Dziękuję bardzo. Przepraszam, jednak przekroczyłem czas, to emocje. (Oklaski) (Poseł Andrzej Dera: Na razie tylko 1,5 minuty.)
Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Debatujemy o bardzo ważnej kwestii dotyczącej polskich dzieci w październiku, w miesiącu, w którym dokładnie 10 dni temu obchodziliśmy Dzień Edukacji Narodowej. Jako nauczyciel z wykształcenia chciałbym z tej trybuny podziękować wszystkim nauczycielom i wszystkim pracownikom oświaty za ich wysiłek, za ich trud, za ich przygotowanie i poświęcenie. Nie wylewajmy tutaj pomyj na nauczycieli, ponieważ jest to grupa ludzi, która kształtuje nasze dzieci, która przygotowuje je do dorosłego życia. Jako były wójt chciałbym podziękować wszystkim samorządowcom za ich ogromny wysiłek. Wsparcie państwa jest niewystarczające, a samorządy robią wszystko, co tylko w ich mocy, aby szkoły funkcjonowały prawidłowo, mimo trudności, z jakimi się spotykają. Jako rodzic pragnę podziękować wszystkim rodzicom za ich trud, za wychowanie, za to, że kochają swoje dzieci, i za to, że się o nie troszczą. A jako Polak chcę podziękować wszystkim tym, którzy wstąpili z tą inicjatywą referendalną, aby obronić maluchy, aby obronić polskie dzieci przed swoistym zamachem, jaki dokonuje się na ich wolność, bo dziecko ma prawo nie tylko do życia, ale także ma prawo do dzieciństwa i do miłości. (Oklaski) Dlatego też pragnę zapytać: Pani minister, jaki jest właściwy cel takiego usilnego wdrażania tzw. reformy sześciolatki do szkół? Pytał (Dzwonek) o to również pan poseł Szmit. Ja w zasadzie znam odpowiedź. Na tej sali nie został poruszony dzisiaj ten problem, ale według mnie jedynym celem rzeczywiście przyświecającym rządowi, który za pośrednictwem pani minister Hall, a obecnie pani minister Szumilas tak forsuje ten temat, jest to, aby dzieci kończyły liceum nie w wieku 19 lat, ale w wieku 18 lat i często jako nieletni poszły do pracy. (Poseł Ligia Krajewska: Jak nieletni? 18 lat.) To jest według mnie ten cel - wydłużenie wieku emerytalnego oraz skrócenie okresu, kiedy nasze dzieci wchodzą na rynek pracy. Należy przed tym chronić, należy obronić polskie dzieci. Dlatego uważam, że referendum musi się odbyć, aby Polacy, abyśmy my, którzy mamy dzieci, abyśmy my, którzy troszczymy się o te dzieci, mogli wypowiedzieć się, jaka będzie przyszłość naszych dzieci. I jeszcze jedna, ostatnia już kwestia. Pani minister, gdyby pani przygotowała reformę liceum, wydłużyła czas nauki w liceum z 3 do 4 lat, wtedy moglibyśmy dyskutować o tym, czy dziecko sześcioletnie powinno rozpocząć edukację. Nauczyciele szkół średnich twierdzą, że proces dydaktyczny odbywa się w ciągu 2,5 roku, nie są w stanie zrealizować programu licealnego, a państwo obniżacie wiek rozpoczęcia edukacji przez dziecko, a jednocześnie nie przygotowujecie się do tej właściwej reformy, aby młodzież nasza była odpowiednio wykształcona, odpowiednio przygotowana do życia publicznego, do życia rodzinnego, do wszystkich elementów naszego życia. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Wojtkiewicz
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Przedstawicielu Wnioskodawców! Pani Minister! Przedstawione zostały tutaj w zasadzie dwa światy edukacji: jeden świat według pani minister, która może by chciała, żeby taka edukacja była, ale jest to świat wirtualny, i drugi świat, który przedstawił nam pan wnioskodawca, może ostro, ale też w życiu tak jest i taka jest oświata. Szanowni państwo, cały system oświaty jest wmontowany w takie rozmontowywanie całej Polski. Pierwsza sprawa to są media. Zostały zniszczone media publiczne. Tutaj z tej mównicy pan Donald Tusk apelował, żeby nie płacić za abonament, po to między innymi żeby absolutnie strona społeczna nie miała jakiegokolwiek głosu i żeby zostały odrzucone wszystkie wartości, które towarzyszą demokracji. Drugą sprawą jest kwestia banków. Nie ma żadnych banków. Trzecia sprawa to jest niszczenie całej gospodarki. Dzisiaj już nawet mamy sprzedać kolej. Czwarta sprawa to właśnie między innymi jest oświata, która jest w to wmontowana, i dzisiaj szukamy pieniędzy, żeby ta oświata mogła jakkolwiek funkcjonować. A z czego opłacić funkcjonowanie? Z zadłużenia państwa, które jest wielkie? Kto na tym wygrywa? Tylko banki. W tamtym roku, pani poseł, banki zyskały na tej transformacji 14 mld zł. (Dzwonek) (Poseł Julia Pitera: A co to ma wspólnego z bankami?) A więc to właśnie świadczy o tym, jak szanujemy nasze pieniądze i gdzie one są. To jest właśnie system wmontowywania. Pani minister, Telewizja Polska, telewizja publiczna, została zniszczona, a pani finansuje swoimi reklamami dotyczącymi sześciolatków właśnie telewizję TVN. To jest wspomaganie tej telewizji, to jest pokazanie, jak potraficie niszczyć to wszystko, co jeszcze niedawno było możliwe do uratowania. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Julia Pitera
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Nr 71 na liście mówców - informacja dla pana posła wątpiącego.) (Głos z sali: Jaki czas? 1 minuta?) Przede wszystkim chciałabym powiedzieć panu, że w ręku mam KRS nr 347294, stan na dzisiaj na godz. 11.50, rubryka ósma: organ sprawujący nadzór - minister pracy i polityki społecznej oraz prezydent miasta stołecznego Warszawy. Chodzi oczywiście o Fundację ˝Rzecznik praw rodziców˝. Wydaje mi się, że mówiłam wystarczająco dokładnie, żeby zacytować prawdę, chyba że jest to jakaś organizacja, o której pan nie chce rozmawiać, ponieważ rzeczywiście w sprawozdaniu za 2011 r. nie znalazłam pozycji dotyczącej darowizny. (Poseł Marek Suski: Co z tym dorszem?)
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuje bardzo. Panie Marszałku! Chciałabym zwrócić się do przedstawiciela wnioskodawców pana Elbanowskiego, który stwierdził, że nie ma mnie na sali, co jak widać, jest nieprawdą. (Głos z sali: Tak was było mało, że mógł się pomylić.) Chciałabym powiedzieć, że pan po raz drugi cytuje pojedynczą opinię z tego raportu ˝Szkolna rzeczywistość˝, która prawdopodobnie rzeczywiście jest opinią jednej matki albo kogoś z rodziców na temat tej szkoły. Chcę powiedzieć, że te dane, które pan cytuje, są danymi niesprawdzonymi i nieprawdziwymi. W tej szkole... (Poruszenie na sali) Nie wiem, bo gdyby pan je sprawdził, to nie mówiłby tego. Znam tę szkołę i dzisiaj otrzymałam informację od wiceprezydenta miasta Wejherowa oraz od pani dyrektor, że te informacje są nieprawdziwe, nie wiadomo dlaczego. Rzeczywiście, proszę państwa, jedna informacja jest prawdziwa, że w tej szkole nie było placu zabaw. Plac zabaw będzie otwarty za dwa tygodnie w ramach programu ˝Radosna szkoła˝. (Oklaski) Ale tego nie otwiera się z dnia na dzień. Pani, która to pisała, doskonale wiedziała, że plac się buduje i że będzie. (Głos z sali: A skąd wiedziała?) Będzie za dwa tygodnie. Zapraszam panią poseł na otwarcie. (Poseł Urszula Augustyn: I to się zgadza.)
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, w trybie sprostowania. Panie pośle, ja czytałem państwa projekt i dlatego mówiłem o tym, że tysiąc bezrobotnych albo tysiąc rolników, którzy nie rozliczają się za pomocą podatku PIT, jeśli chodzi o państwa projekt, jest wykluczonych z możliwości finansowania partii politycznych, bo nie będą mieli jak zrobić tego odpisu. Wydaje mi się w ogóle, że państwa model to jest model biznesowy ? la łańcuszek św. Antoniego albo ? la system argentyński. To się w ogóle nie sprawdza w instytucjach publicznych. To jest tylko... (Poseł Robert Kropiwnicki: Co to za sprostowanie?) Tak naprawdę zatem - jak powiedziałem, czytałem państwa projekt - pan źle zrozumiał moją wypowiedź, dlatego że ja mówiłem o tysiącu bezrobotnych, tysiącu rolników, którzy są z tego projektu wykluczeni. Dziękuję. (Gwar na sali) Panie pośle, słowo daję, pan dzisiaj ma zły dzień, naprawdę, pan ma zły dzień. (Poseł Robert Kropiwnicki: Jak na pana patrzę, to mam zły dzień.) Chyba że pan cały czas ma tak. To jeszcze gorzej.
Mówca: Artur Dębski
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, w trybie sprostowania. Rzeczywiście pan po prostu rzucił przykład biznesmena handlującego alkoholem, że zapłaci podatków więcej niż tych tysiąc bezrobotnych czy tysiąc rolników, ale nawet osoba sprzątająca czy ktokolwiek z najniższym dochodem zapłaci tych podatków więcej. W takim razie rzeczywiście źle zrozumiałem. Dziękuję.
Mówca: Beata Kempa
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, powiedziałam to w formie uwagi. Mianowicie uważam, iż sprawa jest na tyle ważna i będzie na tyle medialna i dyskutowana, że warto, aby Wysoka Izba podeszła do niej bardzo odpowiedzialnie. Wówczas taka komisja będzie w stanie wypracować dobre rozwiązania na przyszłość, biorąc pod uwagę wszystkie postulaty de lege ferenda w tym zakresie i oczywiście również stan finansów publicznych. Nie powiedziałam o jednym, panie marszałku, jeśli pan pozwoli, odpowiadając panu na pytanie, bo prawdą jest, iż partia rządząca ma zdecydowanie więcej możliwości, ma wsparcie rządu, że trzeba również zastanowić się w tej komisji, jak zablokować - przepraszam za wyrażenie - tzw. lanserkę członków rządu w tych ukrytych częściach czy różnego rodzaju, w cudzysłowie oczywiście, departamentach propagandy itd., chodzi o spoty i o możliwości, które są zdecydowanie większe, co bardzo ogranicza możliwości opozycji. To wszystko jest potrzebne, aby to przepracować i spróbować zablokować w takiej Komisji Nadzwyczajnej. Pozostawiam to oczywiście do decyzji Prezydium Sejmu.
Mówca: Beata Kempa
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak, dobrze, składam taki wniosek, panie marszałku, o to, żeby wszystkie te projekty zderzyły się, jeśli oczywiście wnioski, które złożyło Prawo i Sprawiedliwość i inne partie, nie przejdą, projekty znajdą się w komisji, ażeby była Komisja Nadzwyczajna. Dziękuję bardzo.
Mówca: Dariusz Joński
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym sprostować wypowiedź pani poseł Kempy. Swoją drogą ta wypowiedź pani poseł pokazuje, jak punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Kiedy pani poseł była w Prawie i Sprawiedliwości, które otrzymywało subwencje, i pewnie wydawało tak samo, rzecznik też był chyba ten sam i ci sami posłowie tak samo się bawili, to nie przypominam sobie, żeby pani poseł Kempa występowała tutaj i krytykowała Prawo i Sprawiedliwość. No, ale teraz, rozumiem, w przypływie szczerości, trzeba powiedzieć, na co się wydaje. Chciałbym jednak odnieść się do kwestii tych ekskluzywnych krzeseł. Zapraszam panią poseł, zapraszam do Sojuszu Lewicy Demokratycznej przy ul. Złotej 9, żeby pani mogła usiąść na tym ekskluzywnym krześle. Zapraszam panią poseł. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Też w trybie sprostowania. Pani poseł, pani nie zrozumiała istoty mojej wypowiedzi co do tego, że projekt jest naiwny. Dlatego jest on naiwny, że w ogóle nie rozwiązuje tych wszystkich problemów - prawdziwych czy nieprawdziwych, to już zostawmy - o których pani mówiła. Jeśli jest bowiem problem z wydatkowaniem środków, to zawieszenie na dwa lata finansowania partii, dopóki państwa partia pieniędzy nie dostaje, żadnego z tych problemów nie rozwiązuje. Na tym polega naiwność tego projektu. Rozumiem też, jak pani powiedziała, że trudno jest tłumaczyć ludziom demokrację. To jest trudne, ale trzeba to robić. Właśnie trzeba tłumaczyć ludziom, dlaczego partie polityczne są istotne dla systemu demokratycznego, dlaczego funkcjonowanie demokracji na tym polega, że jest sfera publiczna, która finansuje instytucje państwa, w tym także partie polityczne. Pani poseł znakomicie o tym wie, iż właśnie dlatego, że partie polityczne są instytucjami publicznymi w Polsce, przez finansowanie także podlegają rygorom instytucji publicznych, takim jak na przykład pewne ograniczenia w swobodzie działania. To nie jest zwykłe stowarzyszenie prywatne, to jest partia polityczna funkcjonująca w sferze publicznej. Jest to trudne do wytłumaczenia, ale trzeba to tłumaczyć ludziom, zamiast po prostu pójść za takim prostym, populistycznym hasłem demagogii, która także w pani wystąpieniu niestety się pojawiała. A więc mniej demagogii, populizmu, a więcej tłumaczenia ludziom istoty demokracji. To byłoby dla nas wszystkich lepsze. A projekt żadnego z problemów, które pani wymieniała, nie rozwiązuje, po prostu zawiesza na dwa lata finansowanie partii, ot i tyle. Dziękuję.
Mówca: Beata Kempa
Data: 2013-10-24 (Sejm RP, kadencja 7)

W stosunku do dwóch posłów, panie marszałku, więc proszę o wyrozumiałość. Panie pośle Szczerski, jeszcze raz powtarzam: bardzo pana szanuję, ale nie cierpię ani hipokryzji, ani populizmu, ani obłudy. Powiem panu tak: czasami z tej mównicy posłowie - bardzo często również posłowie z Prawa i Sprawiedliwości, wielu z nich bardzo cenię - mówią o biedzie, o tym, że są problemy dotyczące rodziny, a proszę zauważyć, jak łatwo poszły pieniądze na kampanię wyborczą i na wybory, które wcale nie musiały się odbyć. Przecież na Podkarpaciu nie musiało być wyborów. Wystarczyłoby, żeby wybrano kandydata na marszałku spoza grona senatorów, na przykład posła, wszedłby następny z listy, i już pieniądze byłyby zaoszczędzone. Prawda? Prawda. (Poseł Krzysztof Szczerski: A nie wolno?) Broni się, panie pośle, i tyle. Natomiast jeszcze raz powtarzam: być może problemu to nie rozwiązywało, natomiast liczyliśmy na to - dzisiaj widzimy, że być może naiwnie, a może jednak nie, a może wiara czyni cuda, panie pośle Szczerski - że przedyskutujemy tę kwestię właśnie dla Polaków. My tłumaczymy, panie pośle, ale niestety fakty są tak porażające, że nie przebijamy się z przekazem o antykorupcyjnym charakterze i o wzmacnianiu fundamentów demokracji. I zwracam się do pana posła Jońskiego, równie sympatycznego. Panie pośle, nie mam czasu na siedzenie ani na luksusowych, ani na mniej luksusowych siedzeniach. W przeciwieństwie do pana właśnie pracujemy za własne pieniądze, chodząc od drzwi do drzwi, mając kontakt z ludźmi, uzyskując coraz większe poparcie, i muszę pracować w terenie... (Poseł Dariusz Joński: Ale wybrana była pani z PiS-u.) ...więc bardzo przepraszam, z tych luksusowych krzeseł nie skorzystam. Mam wielką nadzieję, jeszcze raz powtarzam, że ponad podziałami wszyscy staniemy w prawdzie i wypracujemy takie rozwiązania, które będą odpowiedzią na patologię, która miała miejsce do tej pory. A co do czasów mojej bytności w PiS, której się nie wypieram, było to dla mnie największym zaszczytem i również wielkim doświadczeniem (Dzwonek), chcę powiedzieć tak: za tych czasów Adam Hofman po prostu by się nie odważył, dlatego nie miałam czego krytykować. Dziękuję bardzo.