PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Chciałbym powiedzieć, w nawiązaniu do wystąpienia mojego bezpośredniego przedmówcy, że oczywiście każdy język jest żywy. Nawet łacina, która jest oficjalnym, choć niezbyt często używanym, językiem Stolicy Apostolskiej, podlega zmianom i co roku w odpowiednim słowniku wprowadza się nowe pojęcia. Tego typu dyskusje trwają od pokoleń. Nie dało się zastąpić słowa szlafrok słowem podomka, także wieloma innymi słowami, ani słowa weekend, choć były dziesiątki propozycji. Nie można jednak dawać przyzwolenia na używanie potworków językowych typu destynacja czy dedykacja w znaczeniu słowa przeznaczenie itd. Odniosłem wrażenie, że pan to aprobuje. Chciałbym zadać dwa pytania pani doktor Kłosińskiej, która jest dzisiaj w istocie adresatką pytań, ponieważ nie ma przedstawicieli rządu. (Poseł Barbara Bubula: A szkoda.) Czy rada jest zadowolona z obecnego kształtu ustawy o języku polskim, po tylu nowelizacjach? To nie rada pisała tę ustawę, więc oczywiście nie można jej obciążać takim czy innym sformułowaniem, ale pytanie dotyczy tego, czy jest zadowolona, czy w związku z tym ma jakieś propozycje. Czy rada, na przykład w związku z ograniczaniem różnych ważnych programów w radiu i telewizji, protestuje przeciwko ich zdejmowaniu z anteny? Słyszymy na przykład, że ma być zdjęty program profesora Miodka. Czy rada zajmuje stanowisko w tej sprawie? Nie ma tu przedstawiciela Ministerstwa Edukacji Narodowej, które przez kilka lat w chaosie dotyczącym poprzedniej pani minister i obecnej nie potrafi nawet ustalić argumentacji, jeżeli chodzi o sześciolatków czy pięciolatków. To co tu mówić o postulacie profesora Markowskiego, czy wy to popieracie, żeby wprowadzić rozróżnienie na dwa przedmioty w szkole - język polski oraz z drugiej strony - literatura i kultura. Dziękuję.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Swoje pytanie chciałbym skierować do przedstawicieli rządu, a tak dokładniej do ministra kultury i dziedzictwa narodowego, do pani minister edukacji narodowej czy do pana ministra spraw zagranicznych, bo odpowiedzi na to, o co za chwilę będę musiała pytać panią doktor, w zasadzie oczekiwałabym ze strony rządu. Mianowicie chodzi mi o popularyzowanie, a może nawet promowanie języka polskiego poza granicami naszego kraju. W ostatnim okresie, w ciągu kilku dni, przebywałam na terenie Syberii Zachodniej i tam spotykałam się z mieszkańcami Syberii, którzy przyznają się do polskich korzeni, a nawet szczycą się polskimi korzeniami. Mieli tylko jedną prośbę skierowaną do mnie - prosili, abym przekazała ją parlamentowi, odpowiednim ministerstwom - a mianowicie prosili o nauczycieli języka polskiego. Bardzo chcą się uczyć tego języka, chcą poznawać polską kulturę, tradycję, ale do tego jest im potrzebna przede wszystkim znajomość języka. Chodzi o jakieś książki, z których mogliby się uczyć tego języka, ale pisane językiem prostym, dużą czcionką, a tego w ogóle tam po prostu nie ma. Z tego co słyszałam, to już przekazywali uwagi dotyczące tego problemu - i to niejeden raz - konsulowi. Nie mają żadnej odpowiedzi. Na dużą liczbę osób, które zwróciły się o Kartę Polaka, tylko jedna osoba zdała egzamin. To o czymś świadczy. Jakie w tym względzie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyciągnęło wnioski? Jakie wnioski wyciąga rząd? Odpowiedź na to pytanie jest dla mnie ważna, ale ta odpowiedź jest także ważna dla tych, którzy mieszkają właśnie na tych terenach. (Dzwonek) Mówię konkretnie o Syberii, ale myślę, że podobne przypadki, podobne przykłady moglibyśmy znaleźć także w innych republikach byłego Związku Radzieckiego czy w innych miejscach na świecie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Doktor! Wykorzystam pierwszą debatę plenarną o języku polskim do wspomnienia kogoś, kogo nam chyba tutaj w parlamencie bardzo w tym zakresie brakuje, wspomnienia pani senator Krystyny Bochenek, która zresztą była też członkiem Rady Języka Polskiego, a wraz z innymi naszymi przyjaciółmi zginęła 10 kwietnia 2010 r. pod Smoleńskiem. Myślę, że powinniśmy czuć się kontynuatorami tego, co ona robiła. Dawała nam przykład, że mamy tutaj w parlamencie narzędzia i moglibyśmy wiele zrobić dla ochrony i promocji języka polskiego we współpracy z Radą Języka Polskiego. Przypomnę, że była twórczynią ogólnopolskiego dyktanda, była inicjatorką Roku Języka Polskiego, inicjatorką Kongresu Języka Polskiego. Tak że - przy tych wszystkich głosach, w których wyrażamy wzajemnie do różnych podmiotów pretensje - pamiętajmy o tym, ile naprawdę możemy zrobić, by wspomóc Radę Języka Polskiego. Ale też chciałabym tutaj, apelując do pani sekretarz Rady Języka Polskiego, prosić rzeczywiście o uzupełnienie następnym razem sprawozdania o podstawowe dane, które pozwoliłyby nam jako posłom w sposób realny pomóc radzie, tzn. chodzi o jakieś propozycje, postulaty legislacyjne, dokładniejszą informację o środkach finansowych, jakie Rada Języka Polskiego ma, o tych przedsięwzięciach, jakie chciałaby zrealizować, które by nam pomogły ocenić braki. Tutaj często pojawiała się słuszna krytyka dotycząca sprawozdania, ale zdaję sobie sprawę z tego, że bez tych środków, a przede wszystkim bez biura Rada Języka Polskiego nie będzie w stanie wypracować odpowiedniego (Dzwonek), tj. odpowiadającego nam i wymogom ustawowym sprawozdania. Dlatego też myślę i proszę, i pytam panią doktor, czy nie byłoby dobrze, abyśmy zacieśnili współpracę. Proponuję pani przewodniczącej komisji kultury, abyśmy umówili się już teraz na takie spotkanie i debatę z Radą Języka Polskiego, z Komisją Kultury i Środków Przekazu, zespołem obrońców języka polskiego i literatury polskiej, ministrem kultury, którego nam tutaj bardzo brakuje. Nie wyobrażamy sobie realizacji polityki językowej w Polsce bez udziału rządu. Chodzi o wypracowanie działań i koniecznych przedsięwzięć takich, abyśmy naprawdę czynnie mogli uczestniczyć w ochronie języka polskiego, jak to powiedziała pani poseł Bubula, abyśmy ożywili troskę o język polski w parlamencie. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Jerzy Fedorowicz: Nie da się troski ożywić.)
Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Trwa debata o ochronie języka polskiego. Należałoby oczekiwać przedstawiciela rządu, bo to w końcu jest podmiot, który dla ochrony języka polskiego może zrobić najwięcej. Wobec nieobecności przedstawiciela rządu, z konieczności kieruję pytanie do pana marszałka, licząc na zrozumienie. Troska o poprawność języka, jeżeli chodzi o pana marszałka, jest powszechnie znana, więc liczę na życzliwość. Pytanie jest następujące: Czy znane są panu marszałkowi powody dotyczące tego, że rząd nie zgłosił swojego przedstawiciela do tej debaty? Od siebie powiem, że jest to dla mnie wyrazem całkowitego braku zainteresowania obecnego rządu polskimi kodami kulturowymi, zaklętymi także w języku, braku zainteresowania językiem polskim, tradycją polską. Panie marszałku, proszę pozwolić mi opowiedzieć jedną anegdotę. W latach 20. i 30. XX wieku najwybitniejsi polscy inteligenci starali się wynajdować polskie słowa będące odpowiednikami słów obcych, z konieczności używanych wówczas w języku, zwłaszcza technicznym. Otóż wybitny polski inżynier, późniejszy profesor Politechniki Warszawskiej, wieloletni prezes Polskiej Akademii Nauk, profesor Janusz Groszkowski jest twórcą słów: opornik, oporność. 70 lat po tym wydarzeniu polscy inżynierowie z własnego wyboru do polskich norm ponownie wprowadzili słowa: rezystor i rezystancja, uznając, że opornik i oporność są niewłaściwe. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani doktor, ja także mam pytania. Czy państwo, pani zastanawiała się, jakich potrzebujecie środków, narzędzi, żeby wasze działanie i chociażby te przedstawiane raporty były lepszej jakości, a działanie, żeby było skuteczne? Jak ustosunkowuje się pani do używania słów: pani ministro, pani marszałkini, które nazywaliście pewną niezręcznością, ale, z drugiej strony, wchodzą one do języka polskiego? Jak pani uważa, co można zrobić, żeby to powstrzymać?
Mówca: Elżbieta Witek
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Język polski jest przepiękny, jest bardzo bogaty, wdzięczny i cudownie można nim opisać wszelkie zjawiska, uczucia, precyzyjnie określić zadania. Dlatego z pełnym przekonaniem mówię, że nikt i nic w Polsce języka polskiego nie chroni, mimo że mamy ustawę i odpowiednie instytucje zobowiązane do jego ochrony. Wystarczy przejść się ulicami Warszawy, ale nie tylko Warszawy, wielu innych miast Polski również, żeby poczuć się, jak bylibyśmy na przykład w Nowym Jorku. Okazuje się, że nazwy polskie są niepopularne, bardziej popularne są nazwy angielskie. Zupełnie tego nie rozumiem. Była tutaj mowa - mówił o tym pan profesor Iwiński i w pełni się z tym zgadzam - że należałoby zacząć od szkoły podstawowej, poprzez średnią, a także studia wyższe. Przypomnę, że zniknął kanon polskich lektur. Nie czytamy dzisiaj lektur, bo po co. Pani minister stwierdziła, że uczniowie nie lubią czytać, w związku z tym wystarczą tylko streszczenia i to bardzo ograniczone. Popatrzmy, co dzieje się na studiach wyższych. Dawniej ten, kto kończył studia prawnicze i szedł na salę sądową - mówię tutaj o prokuratorach, o adwokatach - potrafił pięknie przemawiać. Dzisiaj prawnik wychodzi na salę sądową i okazuje się, że niewiele ma do powiedzenia. Dlaczego? Ano dlatego, że egzaminy ustne, na których trzeba było wykazać się umiejętnością logicznego myślenia, formułowania zdań, piękną i czystą polszczyzną, zamieniono na testy, gdzie tylko zakreśla się odpowiedź: tak, nie albo nie wiem. To naprawdę doprowadziło do tego, że język polski dzisiaj jest na granicy barbarzyństwa. Wulgaryzmy, proszę państwa. Przecież nikt inny jak znani celebryci, a także dziennikarze, również politycy używają w mediach słów tak wulgarnych, jakie jeszcze nie tak dawno były potępiane. (Dzwonek) Dzisiaj okazuje się, że stają się powszechne. Słowo: zaje... Nie dokończę. Proszę państwa, przecież można je zastąpić słowami: pięknie, cudownie, wspaniale. Ale nie, trzeba użyć takiego wulgaryzmu. Potem idziemy ulicami i słyszymy, jak młodzież, trzynasto-, czternasto-, piętnastolatki, nieważne, chłopcy czy dziewczęta, posługują się takim słownictwem. Czy to jest słowo z języka polskiego? Na pewno nie. W związku z tym - kończę, panie marszałku, przepraszam - również mam pytanie do rządu, do ministra edukacji, ale także do ministra kultury. Co rząd zamierza zrobić - być może pan poseł sprawozdawca będzie umiał odpowiedzieć na to pytanie - jakie rząd stawia sobie zadania, żeby rzeczywiście w sposób niezmiernie poważny i odpowiedzialny podejść do akcji ˝Ratujmy język polski˝, bo jest piękny i na to zasługuje? Dziękuję bardzo i przepraszam. (Oklaski)
Mówca: Renata Butryn
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Doktor! Chciałabym odnieść się do niektórych stwierdzeń, tez postawionych przed moich przedmówców, a przede wszystkim wziąć w obronę mojego kolegę posła Suchowiejkę, który stwierdził, że być może na tych stronach ministerstwo nie skomunikowałoby się z młodszymi, z młodszym pokoleniem, gdyby użyło innych słów. Nie chodziło mu na pewno o to, że popiera użycie tych słów, ale rzeczywiście kiedyś język, kiedy nie było Internetu, kiedy telewizja nie była tak rozpowszechniona, służył przede wszystkim do opisywania uczuć, siebie i świata. Pisaliśmy listy. W tej chwili ze względu na tempo życia, natłok informacji, liczy się szybkość komunikowania. Dominującą rolą języka jako narzędzia jest szybka komunikacja. To jest takie moje subiektywne odczucie, kiedy patrzę na to, na zmieniający się świat. Ponadto przejmujemy jednak technologię, nie naszą, z nazwami, które jej dotyczą. Nie mamy wyjścia, używamy obcych nazw, bo inaczej mielibyśmy nawet formalne trudności, jeśli chodzi o takie rzeczy, jak fakturowanie, zakupy itd. Nie jestem zwolenniczką tego, żeby nie poszukiwać polskich słów, należy to robić, oczywiście jeżeli one zyskają powszechną akceptację. W języku istnieje bowiem coś takiego jak uzus, czyli powszechne użycie, i coś, co nie było normą, staje się nią. Język jest materią żywą i oczywiście zawsze będzie reagował na wszystkie fragmenty rzeczywistości. Natomiast chciałabym zwrócić uwagę na coś innego. Kiedyś bardzo ważne w nauczaniu języka polskiego - bo mamy nauczycieli języka polskiego, nie literatury - było... Położyłabym nacisk na to, żeby od najmłodszych lat kształcić przede wszystkim to, co jest później narzędziem do interpretacji i czytania, czyli kształcenie językowe, o czym rzeczywiście nauczyciele może czasem zapominają. Prosty przykład (Dzwonek): świadczy o tym sposób nauczania w klasach młodszych na zasadzie uzupełnij zdanie, nie sformułuj zdanie, tylko po prostu wstaw odpowiedni wyraz. To jest błąd, to powinno być ćwiczenie dodatkowe, a nie cel lekcji. Misją dla rady językowej jest współpraca z polonistami, uczulenie ich na to, co jest tzw. użyciem sytuacyjnym języka, i jak kształcić, żeby język był piękny i bogaty. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku, za dopuszczenie do głosu. Chciałbym zapytać, jeśli można, panią doktor o taką kwestię: Czy Rada Języka Polskiego ma szansę monitorować pewne zjawiska coraz bardziej powszechne w Polsce, na skutek których pewne urzędy państwowe dopuszczają użycie innego języka niż język polski w postępowaniu urzędowym? Pytam o to, czy rada w ogóle wie o takim zjawisku. Chociażby na wczorajszym posiedzeniu Komisji Infrastruktury piloci - Urząd Lotnictwa Cywilnego, w skrócie mówiąc, piloci - uznali, że w pewnych sytuacjach nie będą, a zgodnie z konstytucją powinni, wykonywać pewnych rekomendacji przy obsłudze pasażerów w języku polskim. Powiedzieli, że zbyt długo to trwa, potrzeba różnego rodzaju tłumaczeń itd. Moje pytanie jest takie: Czy ze strony rady jest monitoring takich zjawisk, kiedy język polski po prostu jest rugowany z urzędów, ze wszystkich urzędów, samorządowych, rządowych, na wszystkich poziomach? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marcin Mastalerek
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Proszę o przerwę. Wczoraj Najwyższa Izba Kontroli poinformowała o zmarnotrawieniu 6 mln zł przez urzędników podległych ministerstwu sportu. To jest oczywiście kompromitacja, a jeszcze większą kompromitacją będzie niewyrzucenie z rządu minister Muchy. Ale wczoraj pan poseł Biernat z Platformy Obywatelskiej powiedział, że 6 mln zł to nie jest żaden problem, że problemem byłoby 60 mln albo 600 mln zł. I otóż dziś w Komisji Finansów Publicznych przeszedł wniosek w sprawie planu finansowego narodowego funduszu ochrony środowiska, 100 mln zł będzie przekazanych na konferencję klimatyczną organizowaną na Stadionie Narodowym. Mogę dać darmową radę. Pamiętacie państwo mecz Polski z Grecją? Jeśli będzie zamknięty dach na Stadionie Narodowym, to wtedy będzie ocieplenie klimatu, jeśli będzie otwarty, to będzie oziębienie klimatu. I nie trzeba wydawać 100 mln zł, żeby się tego dowiedzieć. Ale rozumiem, pewnie jakaś firma musi zorganizować tę konferencję, pewnie trzeba pokazać, że Stadion Narodowy jednak zarabia jakieś pieniądze. Czy musimy jednak wydawać 100 mln zł z publicznych środków? Przecież polski podatnik tych pieniędzy nie odzyska. Jestem tylko ciekaw, jaka firma - patrzę na ministra Nowaka - zorganizuje tę konferencję i czy poradzi sobie. Ale, widzę, chyba czas mój mija, patrzę na zegarek - tak, niestety muszę kończyć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Andrzej Gałażewski
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Komisja do Spraw Unii Europejskiej rozpatrzyła wspólny wniosek Prawa i Sprawiedliwości i Solidarnej Polski dotyczący informacji rządu o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie prezydencji cypryjskiej. Wniosek dotyczy odrzucenia tej informacji. Znakomitą większością głosów komisja nie podzieliła zdania wnioskodawców i rekomenduje Sejmowi odrzucenie poprawki, a tym samym przyjęcie informacji. Dziękuję.
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Solidarna Polska wniósł o odrzucenie informacji rządu w sprawie działań naszego państwa w drugim półroczu 2012 r. na forum Unii Europejskiej. Przede wszystkim mam pytanie do pana premiera: Jaki jest stosunek pańskiego rządu do idei państwa federalnego? Pytam o to w kontekście wypowiedzi pani Angeli Merkel, która przemawiając na forum Parlamentu Europejskiego 7 listopada 2012 r., stwierdziła, że po usprawnieniu zarządzania strefą euro w dalszej perspektywie przyjdzie proces federalizacji. Komisja Europejska stanie się europejskim rządem, Rada Unii Europejskiej stanie się drugą izbą Parlamentu, a Parlament Europejski będzie miał jeszcze więcej uprawnień. Chcę, żeby pan premier odniósł się do tych słów. (Dzwonek) Chcę w tym kontekście również zapytać o jakąś grupę refleksyjną, w której uczestniczył pan minister Sikorski. Grupę, w której, jak czytam w tej informacji, występował we własnym imieniu, co jest o tyle dziwne, że ta grupa, jak rozumiem...
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

...czy działanie tej grupy było opłacane z pieniędzy między innymi polskich podatników. (Oklaski)
Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Rząd cypryjską prezydencję w Unii Europejskiej uważa za udaną. Pragnę poinformować panią poseł, że rzeczywiście w Unii Europejskiej ma miejsce żywa debata o tym, jak zwiększyć demokrację europejskich instytucji, jak wzmocnić Parlament Europejski i jak uczynić instytucje europejskie bliższe obywatelom Unii Europejskiej. W tym duchu faktycznie brałem udział w grupie refleksyjnej ministrów spraw zagranicznych, która sugerowała między innymi, aby część posłów europejskich była wybierana z list ogólnoeuropejskich i aby niektórzy wysocy przedstawiciele Unii Europejskiej byli wybierani przez Parlament Europejski, a może nawet szerzej, przez obywateli Unii Europejskiej. Mam nadzieję, że takie pomysły na tym etapie rozszerzenia demokracji w Unii spotkają się z aprobatą pani poseł. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Premierze! Panie Ministrze! Podczas debaty nad tym sprawozdaniem, mówiąc, co wyczytałem z tej informacji, że nasze alianse są z małymi i słabymi państwami, brakuje aliansów z mocnymi, uzyskałem odpowiedź, że wizyta prezydenta Hollande’a między innymi zaskutkowała polsko-francuskim aliansem przeciwko działaniom rządu niemieckiego. W związku z tym chciałbym zapytać o to. Ponieważ alians jest układem coś za coś, Francuzi mieli nas poprzeć. Pytanie mam do pana ministra: Co w zamian obiecaliśmy Francuzom? Czy może zakup francuskiej energetyki jądrowej za 50 mld euro, czy może coś innego? (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zadając wcześniejsze pytanie, oczekiwałam odpowiedzi raczej od pana premiera, a nie od pana ministra Sikorskiego. A więc powtórzę to pytanie: Jaki jest stosunek rządu do idei państwa federalnego? Czy rząd pana premiera Tuska popiera tę ideę, czy też nie? Czy też, formalnie na ten temat się nie wypowiadając, de facto rząd polski wykonuje wszystkie działania, które mają pogłębić tę integrację? Przypomnijmy sobie bowiem niedawną ratyfikację paktu fiskalnego. Panie ministrze, chciałabym dowiedzieć się również, do czego pan się, być może, zobowiązał w trakcie posiedzeń tej nieformalnej grupy refleksyjnej. W informacji czytam - i rozumiem, że to było pańskie stanowisko - iż w kompetencjach państw członkowskich powinny pozostać najbardziej delikatne kwestie, jak tożsamość, kultura, religia, moralność publiczna czy podatki. (Dzwonek) Czy to ma oznaczać, że już w jakiś nieformalny sposób zgodziliśmy się na przykład na unię bankową?
Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Po pierwsze, chciałbym serdecznie podziękować pani poseł za to, że przeczytała komunikat z obrad grupy refleksyjnej ministrów spraw zagranicznych. To najlepszy dowód na to, że nie ma nic do ukrycia, wszystko toczy się przy otwartej kurtynie i każdy ma dostęp do tych informacji. Ministrowie spraw zagranicznych naturalną koleją rzeczy proponują rozwiązania, które mają charakter wizjonerski, które jeszcze dzisiaj nie mogą być może być rozważane, ale proponują rozwiązania systemowe, które w ich opinii prowadziłyby do ulepszenia zarządzania instytucjonalnego i do zwiększenia kolektywnego interesu zarówno każdego kraju członkowskiego z osobna, jak i Unii jako całości. Jeśli chodzi o sprawę federalizmu, to chciałbym panią poseł serdecznie zachęcić do przeczytania kolejnych exposé ministra spraw zagranicznych - w ostatnich trzech latach, ale w szczególności w zeszłym roku większość exposé poświęciłem tej właśnie kwestii. To, co Rada Ministrów oficjalnie przyjęła, co aprobuje, to unia polityczna. Rozumiemy, że słowo ˝federalizm˝ jest różnie rozumiane, czasami opacznie rozumiane. Ale my rozumiemy go zgodnie z papieską zasadą subsydiarności, to znaczy aby jak najwięcej władzy trafiało na jak najniższe szczeble i aby na szczeblu unijnym przekazywać tylko te kompetencje, dzięki którym jako Unia i jako każdy z krajów członkowskich z osobna odnosimy korzyści, działając wspólnie. Panu posłowi Bauciowi chciałbym przekazać, że Polska jest sojusznikiem zarówno Republiki Francuskiej, jak i Republiki Federalnej Niemiec. I doceniłbym to, że to właśnie w Warszawie odbywa się na przykład spotkanie przywódców obu tych krajów z Grupą Wyszehradzką, a w ostatnich dniach bardzo udaną wizytę w Paryżu odbył prezydent Rzeczypospolitej Bronisław Komorowski. To, że Polska w Trójkącie Weimarskim, a jednocześnie w Grupie Wyszehradzkiej jest tak szanowana i jej głos jest tak mocno słyszany, to dowód na skuteczność naszej polityki zagranicznej. Dodam jeszcze, że dosłownie z tej sali udaję się na spotkanie ministrów spraw zagranicznych Republiki Federalnej Niemiec i Federacji Rosyjskiej tu, w Warszawie. Też będziemy mówić o ważnych kwestiach. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Mam wrażenie, panie ministrze, że zostałam źle zrozumiana, bo pan mi opowiada o wizjonerstwie i refleksyjności ministrów spraw zagranicznych, a nie odpowiada pan na podstawowe pytania. Szczerze powiedziawszy, akurat Ministerstwo Spraw Zagranicznych i szef tego ministerstwa nie kojarzyli mi się do tej pory ze zdolnością do pogłębionej refleksji. Natomiast, panie ministrze, ja bym chciała, żeby pan jednak odniósł się do koncepcji Europy sfederalizowanej w sposób nieco pełniejszy, bo pan wymienił tylko jeden z elementów tej konstrukcji, czyli unię polityczną. Oprócz tego jest unia bankowa, unia fiskalna, unia gospodarcza. Jak pan wie, tego typu koncepcje w Radzie Unii Europejskiej, w Parlamencie się pojawiają, więc proszę mi nie odpowiadać w sposób fragmentaryczny, tylko proszę się odnieść do całości koncepcji. A takich - ja dokładnie śledziłam wystąpienia przede wszystkim pana premiera Donalda Tuska - tego typu deklaracji, jasnych, wyraźnych, precyzyjnych, do tej pory nie słyszałam. A więc powtarzam: Czy Polska, czy rząd polski jest za modelem Unii jako państwa federacyjnego?
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2013-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Panie Ministrze! Zaiste ezopowy język w odniesieniu do mojego pytania pan zastosował, ponieważ moje pytanie - i dlatego właśnie chcę sprostować, że chyba pan nie zrozumiał - było takie, że zawieramy alians. Z ust urzędnika, który podlega panu, usłyszałem, że taki był. Chodziło o prezydencję cypryjską, bo chodziło o negocjacje budżetu na lata 2014-2020. I powiedziano: żeby wzmocnić Polskę, właśnie z Francją się umówiliśmy. Pytam, za co, a nie pytam o to, że mamy ładne spotkania, miłe spotkania, że nas szanują. Zupełnie nie usłyszałem odpowiedzi. Dziękuję. (Oklaski)