Mówca: Izabela Leszczyna
Data: 2012-12-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Słuchając państwa posłów, i to zarówno posłów opozycyjnych, jak i posłów koalicji rządzącej, można chyba pokusić się o taką konkluzję, że sztuka zarządzania finansami publicznymi w kryzysie w zasadzie polega na tym, żeby być oszczędnym i szczodrym jednocześnie. Cieszę się, że tu się zgadzamy. To jest na pewno bardzo trudne, ale nam się to udaje. (Głos z sali: I wilk syty, i owca cała.) Można tutaj nawet zacytować fragment doskonałej sztuki Schaeffera, polecam wszystkim państwu, pt. ˝Scenariusz dla trzech aktorów˝. Parafrazując słowa jednego z bohaterów, można powiedzieć, że innym nie wychodzi, a nam wychodzi. Taka sprawność rządzących z całą pewnością jest trudna do zniesienia dla opozycji i może denerwować. (Poseł Maria Zuba: Troszkę o budżecie.) Pewnie dlatego, mimo twardych danych, o których mówili pan minister i pan poseł Jakub Szulc, mimo ratingów i niskiej rentowności naszych obligacji, świetnej opinii o naszym kraju w Europie i na świecie, państwo posłowie z opozycji jakby nie chcą tego zauważyć. Rozumiem, że państwo możecie się ze wszystkim nie zgadzać, że pewnie inaczej byście rozłożyli priorytety. To jest oczywiste, mamy prawo się różnić. Nie mówiąc ani jednego dobrego słowa o naszym wspólnym przecież polskim radzeniu sobie z kryzysem, tracicie państwo wiarygodność, jakbyście nie chcieli brać udziału w tej debacie o budżecie i o finansach publicznych, ale debacie osadzonej w realiach makroekonomicznych. Na pewno warto odnosić się do danych, bo one rzeczywiście opisują świat realny, taki jaki jest, tylko że muszą być spełnione dwa warunki. Po pierwsze, musimy dokładnie wiedzieć, co się kryje za liczbami i wielkościami oraz co te dane znaczą. Po drugie, musimy dbać o to, żeby jednak osadzać je w określonym kontekście. Przed chwilą mówił o tym pan minister. Naprawdę nie sposób zestawiać bezrobocia z czasu koniunktury gospodarczej na całym świecie z bezrobociem w czasie największego kryzysu w świecie i spowolnienia polskiej gospodarki. (Poseł Elżbieta Rafalska: Ale nie o to chodziło.) Odmieniacie państwo przez wszystkie przypadki aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu, w zasadzie to hasło jest jak taka czarodziejska różdżka. Można nawet pomyśleć, że gdyby ten miliard, o którym mówił pan poseł Kowalczyk, minister Rostowski przekazał do powiatowych urzędów pracy, to w ogóle nie byłoby w Polsce spowolnienia, nie byłoby sytuacji, która przecież spowodowana jest tym wszystkim, co dzieje się za granicą. To tak nie działa, panie pośle, to nie jest takie proste. (Poseł Henryk Kowalczyk: 400 tys. ludzi miałoby pracę.) To też tak nie działa. Mówiliśmy już kiedyś o tym, że czym innym jest przeprowadzenie szkolenia bezrobotnego, wyciągnięcie go na jakiś czas z domu, a czym innym zapewnienie mu miejsca pracy, które musi stworzyć przedsiębiorca. W ustawie budżetowej na 2013 r. czytamy: W 2013 r. w stosunku do bieżącego roku zostanie ponownie zwiększony udział gmin we wpływach z podatku PIT. Łączny udział jednostek samorządu terytorialnego we wpływach z PIT wzrośnie do 49,27%. W przypadku podatku CIT udział j.s.t. pozostanie na poziomie z 2012 r., to jest 22,86%. Ten cytat chciałabym zadedykować tym państwu posłom, którzy wchodzą na tę mównicę i wielokrotnie powtarzają, że subwencja oświatowa jest niewystarczająca. Otóż nie wiedzieć czemu nie dodajecie państwo, że przecież oświata to zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego i że jest finansowane z dwóch źródeł. Jedno źródło to jest subwencja, a drugie źródło to są dochody własne. Oba te źródła konsekwentnie zwiększamy. Podczas pierwszego czytania mówiłam już, że subwencja oświatowa w ciągu 5 lat rządów Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego wzrosła o prawie 50% i jest to konsekwencja zapowiedzi premiera z pierwszego exposé dotyczących wzrostu wynagrodzeń. Dzieci ubywa, a subwencja konsekwentnie rośnie. W tej subwencji na 2013 r. uwzględniliśmy podwyżkę wynagrodzeń nauczycieli od września 2012 r., prawie o 4%, uwzględniliśmy zmianę w strukturze nauczycieli spowodowaną awansem zawodowym, a także skutki wzrostu składki rentowej z 2012 r. Co jeszcze mamy w tej subwencji uwzględnić? Dzieci w klasie, których nie ma? Tak nie można. Przez ostatnie pięć lat w niespotykany dotąd sposób także zwiększaliśmy środki finansowe na finansowanie nauki. Te nakłady wzrosły o 50%. Patrzę tu na pana posła prof. Żyżyńskiego, który po mnie będzie mówił i na pewno się odniesie do nauki. Panie pośle, nawet jak uwzględnimy skumulowaną inflację z tych wszystkich lat, to i tak wzrost nakładów na naukę wynosi 25%. Naprawdę, tak dobrze, jak od września 2012 r., polska nauka nie była jeszcze nigdy finansowana. (Poseł Józefa Hrynkiewicz: Brawo.) Dziękuję, pani poseł. Takie są dane. To naprawdę nie są opary absurdu. Można dyskutować o sposobach wydatkowania tych środków, o ich podziale, ale nie można zaklinać rzeczywistości i mówić, że tych środków nie ma. Wzrost wydatków na edukację i naukę to jest ta szczodrość, o której mówiłam na początku, ale mówiłam też o oszczędzaniu. To oszczędzanie to między innymi reguła wydatkowa. To jest takie samoograniczenie się rządu. Wędzidło, które rządzący sami na siebie założyli. To z pewnością zasługuje na aprobatę posłów opozycji, a nie na krytykę. Ale państwu w zasadzie nie przechodzi przez gardło pochwała, chociaż ten rząd czasami na pochwałę przecież zasługuje. Może wynika to z tego, że oszczędzanie... (Poseł Jerzy Materna: Czasem.) Nigdy chyba nie powiedzieliśmy, panie pośle, że jesteśmy genialni, że wszystko robimy najlepiej. Ale naprawdę wiele rzeczy w tym kraju przez pięć lat nam się udało i mamy wiele sukcesów. (Oklaski) Oczekuję tylko takiego przyzwoitego potwierdzenia: no tak, tu wam akurat wyszło. Być może państwo nas nie chwalicie, zarówno Prawo i Sprawiedliwość, jak i Sojusz Lewicy Demokratycznej, dlatego że oszczędzanie nie jest dla państwa jakąś szczególną wartością. Dlatego też może nie dziwi taka nonszalancja, z jaką na posiedzeniach różnych komisjach sejmowych, także Komisji Finansów Publicznych, mówicie państwo o wydatkach z budżetu. Podczas tych dyskusji słyszeliśmy ostatnio, kiedy SLD chciało przyznać kolejny przywilej emerytalny, że przecież to jest tak niewielka grupa osób, że nie będzie to duże obciążenie dla budżetu. Słyszeliśmy też, tu zacytuję, że ścibolimy pieniądze, znajdując w planach finansowych niewielkie niewykorzystane środki, przesuwając je na realizację innych zadań. Tym z państwa, którzy uważają, że warto oszczędzać tylko na wielkich liczbach, że warto oszczędzać tylko tam, gdzie są wielkie pieniądze, chciałabym zadedykować taką dewizę Benjamina Franklina, który mówił: strzeżcie się drobnych wydatków. Mała dziurka często jest przyczyną zatonięcia wielkiego statku. Na koniec chcę powiedzieć, żeby uspokoić Wysoką Izbę, że rząd Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego z taką samą odpowiedzialnością i skrupulatnością podchodzi do wydatków zarówno dużych, jak i małych. I tylko to, tylko takie podejście jest gwarancją bezpieczeństwa finansowego Polaków. Dziękuję bardzo. (Oklaski)