Mówca: Anita Kucharska-Dziedzic
Data: 2023-01-11 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Lewicy chciałabym przedstawić nasze stanowisko wobec projektowanych zmian. Są takie projekty ustaw i takie tematy, co do których powinniśmy być zgodni i wypracowywać nawet nie kompromis, ale konsensus. Takim tematem i problemem społecznym jest przemoc. Powinniśmy być zgodni co do tego, że trzeba skutecznie jej przeciwdziałać, bez względu na to, czy nazwiemy ją przemocą domową czy przemocą w rodzinie. Niemal 3 lata temu na tej sali procedowaliśmy nad innym bardzo ważnym projektem wprowadzającym natychmiastową izolację sprawcy przemocy domowej czy przemocy w rodzinie i wówczas Zjednoczona Prawica rozjechała się w głosowaniu. Część posłów zagłosowała za tym projektem, który był projektem rządowym, część była przeciwko. W Senacie wszyscy senatorowie Prawa i Sprawiedliwości byli przeciwko temu projektowi. Dzisiaj państwo ze Zjednoczonej Prawicy doceniacie, jak ważny to był projekt, i właściwie chwalicie się, że go wprowadziliście i że on służy bezpieczeństwu polskich rodzin. Znów procedujemy nad tymi przepisami, a właściwie nad ich nowelizacją. Mogłoby to mieć miejsce wcześniej, ale przy tego typu projektach niestety zapomina się, że one powinny służyć najsłabszym i skrzywdzonym. Pokazujecie tu tymczasem państwo, kto ma władzę, kto ma większość i kto podejmuje decyzje. To niewłaściwa postawa wobec kwestii, które dotyczą życia i zdrowia ludzi, także małych dzieci, osób zależnych i niepełnosprawnych. W każdej ustawie najważniejsze są słowa, za pomocą których definiuje się sposoby rozwiązywania problemów. I wprawdzie powołujecie się państwo w tej ustawie na to, że ona ma być implementacją konwencji stambulskiej, ale zmieniając nazwę z ˝przemoc w rodzinie˝ na ˝przemoc domową˝, zgodnie z tą konwencją, z zapisem jej tytułu, nie chcecie państwo przyznać, że większość tej przemocy stanowi przemoc wobec kobiet. Rozszerzenie tytułu tej ustawy tak naprawdę pokazałoby nasz stosunek do większości tego zjawiska. Odrzuciliście państwo w pierwszym czytaniu wszystkie poprawki opozycji, chociaż wynikały one z doświadczeń związanych z praktycznymi realizacjami tego typu projektów, tego typu ustaw. Sugestie organizacji pozarządowych, które pomagały i pomagają ofiarom przemocy domowej czy przemocy w rodzinie, które pomagały jeszcze przed tym, jak wiele lat temu została uchwalona pierwsza wersja tej ustawy, pomogłyby przecież państwu w zwiększeniu skuteczności pracy na rzecz osób, które doświadczają przemocy. Jeżeli definiujecie państwo przemoc jako użycie przewagi fizycznej, psychicznej lub ekonomicznej, to znów zawężacie państwo rozumienie krzywdy, bo przecież bezrobotny mąż bijący pracującą żonę nie ma przewagi ekonomicznej, a pijany syn bijący trzeźwą matkę nie ma przewagi fizycznej. Mówienie o wykorzystywaniu przewagi znów będzie sprawiało, że policjanci będą się zastanawiali, czy w danej sytuacji ktoś miał przewagę, czy można to zakwalifikować jako przemoc. Jeżeli mówicie państwo o szkodach, o krzywdach i o cierpieniu, to znów zawężacie to państwo do krzywdy i cierpienia moralnego. Nie ma kwestii moralnych w przypadku krzywdzenia dzieci. Dziecko czy niemowlę, które jest krzywdzone, tłuczone, bite przez rodziców, nie odczuwa krzywdy moralnej, bo ono jeszcze nie wie, co to jest moralność. Państwo znów chcecie to zawężać. Kiedy mówicie państwo o tym, że ktoś uporczywie nie stosuje się do zaleceń zespołu interdyscyplinarnego, to znów tworzycie państwo problemy interpretacyjne. Dlaczego? Takie same problemy interpretacyjne są w przypadku niealimentacji. Czy uporczywe uchylanie się od alimentacji to trzy razy niezapłacone alimenty czy też 3 lata niepłacenia alimentów? Czy uporczywe uchylanie się od decyzji to pięciokrotne (Dzwonek) pobicie żony czy pięciokrotne wysyłanie na terapię? Składamy te poprawki jeszcze raz i liczymy na refleksję z państwa strony. Panie marszałku, składam poprawki na pana ręce. (Oklaski)