Mówca: Sprawozdawca Teresa Piotrowska
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Panie i Panowie Posłowie! W imieniu połączonych Komisji Finansów Publicznych oraz Komisji Spraw Zagranicznych przedkładam Wysokiej Izbie sprawozdanie o rządowym projekcie ustawy o ratyfikacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką San Marino o wymianie informacji w sprawach podatkowych, podpisanej w San Marino dnia 31 marca 2012 r., druk sejmowy sprawozdania komisji nr 753 i druk projektu ustawy nr 726. Pani marszałek zgodnie z art. 37 ust. 1 i art. 40 ust. 1 regulaminu Sejmu, po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu, skierowała 18 września 2012 r. powyższy projekt do Komisji Finansów Publicznych i Komisji Spraw Zagranicznych do pierwszego czytania. Połączone komisje na posiedzeniu 27 września br., po przeprowadzeniu pierwszego czytania, przyjęły przedłożony projekt jednomyślnie. Panie i Panowie Posłowie! Projekt umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką San Marino został przygotowany w oparciu o modelową umowę OECD o wymianie informacji w sprawach podatkowych. Umowa ta w przypadku Polski dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych, podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. W przypadku San Marino będzie to ogólny podatek dochodowy od osób fizycznych oraz spółek i od indywidualnej działalności gospodarczej, a także podatek od importowanych dóbr przeznaczonych do wewnętrznej konsumpcji. Art. 2 wyjaśnia, iż strona proszona o pomoc nie jest zobowiązana do udzielania informacji, które nie znajdują się w posiadaniu jej organów lub też nie znajdują się w posiadaniu lub pod nadzorem osób pozostających w ich właściwości miejscowej. Obowiązek strony proszonej o pomoc, jeśli chodzi o dostarczenie informacji, nie jest jednakże ograniczony przez miejsce zamieszkania, siedzibę lub obywatelstwo osoby, której informacje dotyczą, lub przez miejsce zamieszkania, siedzibę lub obywatelstwo osoby posiadającej bądź sprawującej nadzór nad informacjami będącymi przedmiotem wniosku. Treść art. 4 ust. 2 jest uregulowaniem funkcjonującym zarówno w modelowej umowie OECD o wymianie informacji w sprawach podatkowych, jak i w modelowej konwencji OECD w sprawach dochodu i majątku. Jest także zamieszczana w zdecydowanej większości zawieranych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Należy zwrócić uwagę, iż umowa, zgodnie z modelową umową, ogranicza się do wymiany na żądanie i nie obejmuje wymiany spontanicznej lub automatycznej. Art. 5 zawiera ogólną zasadę, zgodnie z którą właściwy organ strony proszony o pomoc na żądanie strony wnioskującej udziela informacji dla celów określonych w art. 1. Artykuł ten zawiera również uregulowanie zobowiązujące umawiające się strony do przekazania żądanych informacji w formie zeznań świadków i uwierzytelnionych kopii oryginalnych dokumentów oraz informacji pochodzących z banków oraz z innych instytucji finansowych. Art. 5 ust. 2 zobowiązuje stronę proszoną o pomoc do podjęcia wszelkich działań mających dostarczyć wnioskowanych informacji. Celem tego przepisu jest zapewnienie, aby strona proszona o pomoc nie odmawiała pomocy administracyjnej partnerowi umowy ze względu na brak wewnętrznego interesu w posiadaniu danej kategorii informacji. Ma to ogromne znaczenie przede wszystkim w odniesieniu do tzw. rajów podatkowych, gdzie przy braku podatków dochodowych informacje dotyczące dochodów rezydentów i nierezydentów nie są gromadzone przez właściwe organy państwa. Wyprzedzając ewentualne pytania, pragnę podkreślić, że nie zachodzi w tym przypadku niebezpieczeństwo wykroczenia poza zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawa. Określenie ˝środki gromadzenia informacji˝ zostało zdefiniowane w art. 4 ust. 1 lit. n. Są to przepisy prawa oraz procedury administracyjne lub sądowe, umożliwiające umawiającej się stronie uzyskiwanie i przekazywanie informacji będącej przedmiotem wniosku. Art. 1 umowy szczegółowo definiuje zakres wymiany informacji. Będą one wymieniane wyłącznie w celu weryfikacji i prawidłowego wdrażania obowiązków podatkowych w gospodarczych relacjach Polski i San Marino. Panie i Panowie Posłowie! W 2002 r. został zredagowany ostateczny tekst modelowej umowy stanowiącej wzorzec OECD do skutecznej wymiany informacji, która ma na celu wzmocnienie międzynarodowej współpracy w celu ograniczenia skali nadużyć podatkowych. W 2009 r. opublikowano trzy listy krajów: białą, na którą wpisano państwa przestrzegające zasad współpracy podatkowej, szarą, obejmującą te kraje i te regiony, które zobowiązały się do przestrzegania międzynarodowych norm w dziedzinie wymiany informacji, ale ich w pełni nie realizowały, oraz czarną, obejmującą państwa odmawiające współpracy w tej dziedzinie. San Marino zostało przez OECD umieszczone na liście szarej, jednakże San Marino zwiększyło aktywność w tej dziedzinie. Zgodnie z raportem w sprawie postępów w implementacji standardów dotyczących wymiany informacji podatkowej z października 2010 r. San Marino zostało z listy szarej usunięte i wpisane na tzw. białą, czyli listę krajów, które wdrożyły międzynarodowe uzgodnienia i standardy w zakresie podatkowym. W tej sytuacji zawarcie umowy o wymianie informacji w sprawach podatkowych stało się możliwe ze względu na pozytywną zmianę administracji San Marino co do kwestii wymiany informacji podatkowych. Dlatego, Wysoka Izbo, połączone komisje, Komisja Finansów Publicznych i Komisja Spraw Zagranicznych, wnoszą o uchwalenie ustawy o ratyfikacji umowy międzynarodowej między Rzecząpospolitą Polską a San Marino o wymianie informacji w sprawach podatkowych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)