Mówca: Anna Fotyga
Data: 2014-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko mojego klubu w odniesieniu do informacji Rady Ministrów na temat udziału Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie od 1 lipca 2013 r. do końca grudnia 2013 r., czyli w czasie sprawowania przewodnictwa w Radzie Unii Europejskiej przez jedno z państw bałtyckich, pierwsze państwo bałtyckie, naszego sąsiada, Republikę Litewską. Panie Ministrze! Odnotowałam pańską informację na temat priorytetu Rady Ministrów w pracach Unii Europejskiej w tym czasie, to znaczy to, że rząd Rzeczypospolitej Polskiej przede wszystkim pracował usilnie nad poszukiwaniem sojuszników do wdrażania polskiej wizji rozwoju Unii Europejskiej. Pozwoli pan jednak, że zgodnie z ustawą skupię się na miejscu polskich interesów w tej wizji Europy, którą państwo próbowaliście promować. Ze względu na szczupłość czasu skupię się na czterech obszarach, chociaż przyznam, że rzeczywiście doceniam wysiłki zarówno rządu, jak i opozycji, różnych ugrupowań opozycyjnych, w promowaniu pozycji Polski, jeśli chodzi o możliwości wydobywania gazu łupkowego. Pan minister był niesprawiedliwy, bo pominął na przykład taką ważną osobę jak pan prof. Mariusz Orion Jędrysek albo eurodeputowany pan Konrad Szymański, ale to już drobiazg. Rozumiem, że to nie są nasi posłowie. Chciałabym powiedzieć, że wyjaśniliśmy sobie już, że nie będziemy zajmować się osiągnięciami prezydencji litewskiej, one niewątpliwie są. Litwa nie jest wielkim krajem, ma bardzo poważne problemy i wydaje mi się, że wykonała wielki wysiłek, żeby ta prezydencja mogła zakończyć się sukcesem. Problemem pozostaje wola Unii Europejskiej, a w tym dużego państwa członkowskiego położonego w tym samym regionie co Litwa, czyli w Europie Środkowej i Wschodniej, do osiągania rzeczywiście sukcesów w priorytetowych sprawach. Chciałabym w tej chwili poruszyć cztery główne obszary. Pierwszym jest unia bankowa, drugim jest sytuacja na Ukrainie i sytuacja w naszym regionie, sytuacja bezpieczeństwa, geopolityki naszego regionu. Skupienie się bowiem na Partnerstwie Wschodnim to jest w przypadku wyzwań, przed którymi stoimy, po prostu śmieszność, bo niezależnie od tego, jak byśmy dyskutowali o Partnerstwie Wschodnim, to wszyscy świetnie wiemy, że w przypadku takich wyzwań, z którymi mamy do czynienia, to jest żaden instrument. I Polska, i inne państwa naszego regionu muszą znacznie wykraczać poza ramy tego instrumentu. Niestety obawiam się, że podejście było zbyt urzędnicze. Trzecia sprawa, którą uważam za bardzo ważną, a na którą rząd nie tylko nie zwracał uwagi, ale którą po prostu zupełnie bezrefleksyjnie popierał, to jest sprawa ideologii gender, która znacznie została zaawansowana i to, powiedziałabym, kosztem wiarygodności i stabilności polskiego systemu państwa i prawa. Przepychane kolanem były akty prawa wtórnego Unii Europejskiej, które spotykały się z pozytywnym stanowiskiem rządu z całkowitym pogwałceniem opinii całej Wysokiej Izby, czyli uchwały o niezgodności z zasadą pomocniczości i proporcjonalności, ale także opinii Komisji do Spraw Unii Europejskiej, które są wiążące dla rządu. Mówię tutaj o tych aktach prawa wtórnego, które wprowadziła pani minister Kozłowska-Rajewicz. I czwarta sprawa, która jak w soczewce pokazuje również realizację interesów polskich, to jest pogłębianie się integracji w obszarze budowania wspólnej przestrzeni powietrznej Unii Europejskiej. Panie ministrze, zgodnie z konstytucją i ratyfikowanymi przez Polskę konwencjami przestrzeń powietrzna jest częścią terytorium państwa. Państwo zgodziliście się na podział tego terytorium, na dezintegrację tego terytorium, na coś, co jest zupełnie nie do pomyślenia w żadnym silnym demokratycznym państwie członkowskim. Zgodziliście się państwo na to, że polskie terytorium zostaje podzielone i mniej więcej 1/5 tego terytorium jest przedmiotem umowy międzynarodowej, w której zupełnie inaczej przeprowadzany jest nadzór ruchu nad tym terytorium. To ma ogromne związki z bezpieczeństwem państwa, z obronnością państwa, również ze swobodą ruchu cywilnego, lotnictwa cywilnego. Jak państwo sobie wyobrażacie siłę Polski w budowaniu jednolitej przestrzeni, jeżeli zanim ta przestrzeń się zbuduje, państwo już godzicie się na jej dezintegrację? To jest po prostu osłabianie w przypadku rzeczywiście i tak dosyć groźnego rozwiązania, jeśli chodzi o bezpieczeństwo kraju, w mojej opinii całkowicie niezgodnego z konstytucją. A teraz pozwoli pan, że skupię się nieco na konkretach. Po pierwsze, unia bankowa. Republika Litewska już w 2007 r. chciała przystąpić do strefy euro. Wtedy to było nie na rękę większości wielkich państw członkowskich Unii Europejskiej. Wydaje się, że kryteria były spełnione, zaważył rzeczywiście ułamek, jeśli chodzi o statystyki, i Litwa nie została dopuszczona do strefy euro. Polska ją wówczas wspierała. Myślę, że do tej pory wspiera i powinna wspierać, bo to jest decyzja każdego państwa członkowskiego, co zrobi, jakie chce podjąć działania dla ochrony swojej gospodarki, dla postępu integracji. Natomiast rzeczywiście w czasie prezydencji litewskiej okazało się, że to przypada na okres przygotowawczy, praktycznie tuż przed wejściem Litwy do strefy euro, przed przyjęciem wspólnej waluty euro. Litwa była tym krajem, który rzeczywiście promował, bardzo nad tym pracował, zabiegał o wzmocnienie strefy euro, w tym postulowanej unii bankowej. Panie Ministrze! Polski system bankowy jest jednym z elementów, który pozwolił państwu na przejście suchą stopą przez kryzys. Komisja Nadzoru Finansowego dzięki swojemu dość pryncypialnemu podejściu spowodowała, że banki, w tym obce banki, które zainwestowały w Polsce, decydowały się na wzmacnianie swojej obecności w Polsce, swojego standingu w Polsce i nie transferowały zysków za granicę, do firm macierzystych. O jakiej więc nierówności kraju goszczącego i kraju macierzystego mówimy? Zgodnie z poprzednim systemem prawnym bez unii bankowej Polska miała suwerenne całkowite prawo ochrony swojego rynku, swoich obywateli, depozytariuszy, kredytobiorców i siły swoich banków. Unia bankowa to pomniejszy. Co z tego, że to są trzy lata, kiedy będzie tworzony wspólny system gwarancyjny, fundusz gwarancyjny? Przecież już mamy ten fundusz. Pan negocjował, w jaki sposób ten fundusz zostanie albo w ciągu dziesięciu lat rozwiązany, albo przekazany za granicę do wspólnej puli. (Dzwonek) Teraz przejdę do sprawy gender. To będzie już - bardzo przepraszam, pani marszałek - dosłownie ostatnie zdanie. Pomimo że Sejm, a wcześniej Komisja do Spraw Unii Europejskiej podjęły stosowne ustawy, pani minister Kozłowska-Rajewicz zdecydowała się przepychać kolanem te same rozporządzenia dotyczące parytetów wśród dyrektorów wypełniających funkcje niewykonawcze w spółkach prawa handlowego. Przyznała, że w ogóle nie zna się na dziedzinie funkcjonowania spółek. Mało tego, przyznała, że nie zna się na sprawach zobowiązań Polski w dziedzinach, które dotyczą jej teki, jej portfolio - przepraszam, że posłużę się żargonem unijnym - czyli powiedziała, że nie wie, jakie są zobowiązania wynikające z Karty Praw Podstawowych UE, które powodują, że powinna na forum Unii Europejskiej powiedzieć: sorry, mamy opt-out i nie musimy tego przyjmować.