Mówca: Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jan Dworak
Data: 2016-06-21 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji w składzie: Jan Dworak, Witold Graboś, Krzysztof Luft, Stefan Pastuszka, Sławomir Rogowski rozpoczęła pracę 4 sierpnia 2010 r. Sprawozdanie z działalności w roku 2015 obejmuje ostatni pełny rok naszej mijającej 6-letniej kadencji. Okres I półrocza mijającego roku znajdzie się formalnie w sprawozdaniu omawianym już przez następnego przewodniczącego. A przecież jest to półrocze brzemienne w wydarzenia w mediach i to obecna Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji winna ich ocenę. Z tych powodów sprawy będę omawiał w szerszym niż zazwyczaj kontekście. Wraz ze sprawozdaniem Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji jak zawsze przedstawia informację o podstawowych problemach radiofonii i telewizji, która jest istotnym uzupełnieniem sprawozdania, opisującym stan rynku audiowizualnego w Polsce w minionym roku na tle rynków sąsiadujących: Internetu, sektora telekomunikacyjnego oraz prasy i kinematografii. Oba dokumenty zostały jednogłośnie przyjęte przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji 8 marca tego roku. Procesy globalizacji i przenikania się mediów wynikające z szybkich zmian technologicznych wpływają na radykalne zmiany w sposobach korzystania z mediów, szczególnie przez młode pokolenia. Informacja opisuje kierunki tych zmian, przede wszystkim dominującą dziś tendencję mobilnego i indywidualnego sposobu odbioru mediów. Odnotowania wymaga szybkość oraz łatwość udostępniania treści tworzonych przez użytkowników, co w niewyobrażalny do tej pory sposób pomnaża ilość informacji przygotowywanych amatorsko. Takie informacje najczęściej umieszczane są na stronach internetowych serwisów społecznościowych. Zrodził się więc nowy rodzaj dziennikarstwa, szeroko już dzisiaj wykorzystywany przez dostawców treści. Globalny dostęp do tak licznych źródeł pozwala na czerpanie informacji niemal bez żadnych barier. W tej nieograniczonej przestrzeni podstawowa społecznie stała się umiejętność właściwej selekcji danych, bez której łatwo odbiorców poddać politycznej czy reklamowej manipulacji. Te błyskawiczne zmiany dzieją się na naszych oczach. Sprawozdanie z działalności w 2015 r. zawiera informacje o wykonywaniu ustawowych zadań krajowej rady. Rozwijając normę konstytucyjną z art. 213, można te zadania określić w kilku punktach. Są to: dostępność, różnorodność i niezależność mediów, równa konkurencja nadawców, ochrona dzieci i młodzieży w mediach oraz właściwe wydawanie publicznych pieniędzy. Konsekwentne budowanie konkurencyjnego, jak najszerzej dostępnego dla odbiorców rynku mediów elektronicznych należy do podstawowych zadań krajowej rady, realizowanych poprzez świadomą politykę koncesyjną. W ciągu ostatnich lat odbiorcy programów telewizyjnych otrzymali poszerzony i zróżnicowany zestaw programów, do których dostęp jest możliwy na różne sposoby: przez naziemne multipleksy cyfrowe, a także przez telewizję internetową i usługi na żądanie. Polskie radio rozpoczęło w tym okresie niełatwy proces cyfryzacji nadawania radiowego, którego celem jest także wzbogacenie oferty całego rynku radiowego. System prawny zbyt wolno reaguje na te dynamiczne zmiany zachodzące na rynku mediów. Krajowa rada współdziałała z różnymi instytucjami, monitorując i analizując te przemiany. Można wskazać na trzy główne obszary takich prac. Pierwszym z nich jest REFIT. Przygotowując się do nowelizacji dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, Komisja Europejska zainicjowała prace prawne w zakresie regulacji krajowych. Na poziomie europejskim w prace te zostały włączone dwie organizacje, których członkiem jest Polska reprezentowana przez przedstawicieli krajowej rady. Są to Europejska Platforma Organów Regulacyjnych EPRA (European Platform for Regulatory Authorities), której Polska była współzałożycielem 20 lat temu, zrzeszająca 52 krajowe organy regulacyjne, oraz Europejska Grupa Regulatorów do Spraw Audiowizualnych Usług Medialnych ERGA (European Regulators Group for Audiovisual Media Services), powołana przez Komisję Europejską w roku 2013. Działa ona jako grupa wysokiego szczebla, skupiając przewodniczących organów regulacyjnych rynku audiowizualnego z Unii. Do końca ubiegłego roku pełniłem funkcję wiceprzewodniczącego tej grupy. Do podstawowych zadań grupy regulatorów ERGA należało w ostatnim roku przeprowadzenie przeglądu REFIT, czyli regulatorów Fitness and Performance Program, to jest programu sprawności i wydajności regulacyjnej dla obowiązującej do tej pory dyrektywy audiowizualnej. W oparciu o REFIT Komisja Europejska 25 maja już tego roku, a więc niedawno, opublikowała projekt nowelizacji dyrektywy. Zmiany dotyczą kilku podstawowych obszarów funkcjonowania mediów: rozszerzenia kompetencji regulacyjnych na dostawców platform udostępniania plików audiowizualnych, i to bardzo ważna sprawa, ochrony małoletnich w mediach linearnych i nielinearnych, procedur związanych ze skuteczną kontrolą programów delokalizowanych, promocji audycji europejskich oraz zmiany w udostępnianiu przekazów handlowych, w szczególności chodzi tu o reklamy i lokowanie produktu. Komisja Europejska dostrzegła i kładzie nacisk na zwiększoną rolę organów regulacyjnych zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym. Nowelizacja dyrektywy wzmacnia pozycję i niezależność regulatorów takich jak krajowa rada i wpisuje, i w stowarzyszenie, i w organizację ERGA, do instytucjonalnego porządku Komisji Europejskiej. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wspólnie z przedstawicielami Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego przygotowywała stanowiska Polski do poszczególnych zagadnień podlegających przeglądowi REFIT. Drugim obszarem prac projektowych był obszar związany z analizą obecnego systemu krajowego prawa medialnego, wypływającą z praktyki krajowej rady. Przygotowane na podstawie wielu lat i doświadczeń zapisy de lege ferenda zmierzały do uproszczenia procedur koncesyjnych, w szczególności dotyczy to koncesji satelitarnych i kablowych, oraz tworzenia korzystniejszych warunków dla rozwoju mediów lokalnych i obywatelskich. Poprzedni rząd uwzględnił zapisy de lege ferenda, włączając za pośrednictwem ministra kultury opracowany projekt zmian do wykazu prac legislacyjnych Rady Ministrów. Dalszy bieg projektu tuż przed skierowaniem na ścieżkę parlamentarną został wstrzymany z uwagi na kalendarz parlamentarny kampanii wyborczej. Projekt ten, zwany roboczo deregulacyjnym, powinien jak najszybciej powrócić na ścieżkę legislacyjną, gdyż rozwiązania tam zawarte służą interesom odbiorców, poprawiają funkcjonowanie rynku i umożliwią pełniejsze wykorzystanie korzyści wynikających z rozwoju technik przekazu. Wprowadzenie tego rodzaju zmian prawnych krajowa rada postulowała od wielu lat, już zanim obecny skład rady zaczął pełnić swoje obowiązki, ta problematyka była podnoszona. Trzeci obszar prac projektowych łączył się z potrzebą pełnego wdrożenia zasad pomocy publicznej w finansowaniu mediów publicznych. Projekt, prowadzony z polskiej strony przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów we współpracy z ministerstwem kultury i krajową radą, został przygotowany zgodnie z wymogami i zaleceniami Komisji Europejskiej m.in. w zakresie doprecyzowania pojęcia misji publicznej, ustalenia zasad nadzoru oraz rozliczania środków publicznych i konkretyzacji zadań nadawców publicznych w tzw. karcie powinności. Konsultacje przebiegały od marca 2013 r. według uzgodnionego harmonogramu i znajdują się obecnie w fazie finalnej. Ich dalsze losy zależą od stanowiska obecnego rządu i zakończenia rozmów w Komisji Europejskiej. Z tym obszarem prac wiążą się działania podjęte przez krajową radę w celu poprawy nadzoru nad wydawaniem przez media publiczne społecznych pieniędzy pochodzących z abonamentu. Znowelizowana w sierpniu 2010 r. ustawa o radiofonii i telewizji wprowadziła nowy mechanizm planowania i rozliczania misji publicznej. Środki publiczne są przydzielane na konkretne zadania ustawowe służące realizacji takiej misji. Nadawcy publiczni opracowują corocznie plany programowo-finansowe, uwzględniając w tych planach koszty funkcjonowania i rozwoju spółek. Procedurę przedkładania planów reguluje rozporządzenie. Proces oceny planów finansowo-programowych kończy uchwała podjęta przez krajową radę stwierdzająca ich uzgodnienie. Po 2 latach obowiązywania nowego mechanizmu planowania i rozliczania misji został wprowadzony system preferencji. Okazało się bowiem, że plany programowe konstruowane były przez spółki mediów publicznych dosyć ostrożnie, bez systematycznego wzbogacania ich treści czy sięgania po szlachetne gatunki sztuki radiowej i telewizyjnej. Katalog preferencji jest ustalany przez krajową radę każdego roku i uwzględnia zarówno ważne wydarzenia rangi ogólnokrajowej, np. kampanie wyborcze czy Światowe Dni Młodzieży w tym roku, jak i istotne społecznie tematy, cykl audycji poświęconych edukacji obywatelskiej czy różnym aspektom wchodzenia młodzieży w dorosłe życie, zagadnienia dotyczące nowych technologii, w szczególności audycje edukacyjne, audycje ułatwiające odbiór dzieł sztuki i kultury czy propagujące sport. Każdego roku katalog preferencji zawierał kosztowne w realizacji, ale też najbardziej wartościowe dla odbiorców gatunki radiowe i telewizyjne nierealizowane przez nadawców komercyjnych, takie jak: słuchowiska, reportaże, filmy dokumentalne, spektakle Teatru Telewizji. Kilkuletni dorobek krajowej rady i jej biura w konstruowaniu razem z nadawcami systemu porozumień finansowo-programowych powinien być powiększany również w kolejnych latach. Umożliwia on istotne wzbogacenie programu nadawców o audycje służące zaspokajaniu ważnych potrzeb demokratycznego społeczeństwa, odpowiednio kierując do nadawców publicznych społeczne środki i kontrolując celowość i sposób ich wydawania. Równolegle z wprowadzeniem w życie porozumień finansowo-programowych podjęte zostały przez krajową radę prace w celu przygotowania nowego modelu finansowania mediów publicznych. W wyniku tych prac powstało kilka szczegółowych analiz eksperckich, a na ich podstawie opracowanie nowego modelu funkcjonowania mediów publicznych w Polsce. Opracowanie to, po raz pierwszy w sposób kompleksowy ujmujące problematykę finansowania mediów publicznych, zostało wraz z innymi dokumentami przedstawione prezesowi Rady Ministrów i ministrom obecnego rządu. Pełnomocnik rządu do spraw przygotowania reformy publicznej radiofonii i telewizji otrzymał pełną dokumentację analiz i szacunków, które były podstawą opracowania nowego modelu, a sam model został zaprezentowany podczas obrad zespołu roboczego w ministerstwie kultury. Dokumentacja ta została również przekazana organom Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej. Niestety, wielomiesięczna praca ekspertów i krajowej rady została skwitowana jednym zdaniem w uzasadnieniu do ustawy i odrzucona. Z niewiadomych powodów model ten nie został przeanalizowany przez autorów tzw. ustawy licznikowej. Dzisiaj, kiedy na nowo rozważane są założenia nowego systemu finansowania mediów publicznych, przypomnę raz jeszcze zalety modelu wypracowanego w krajowej radzie. Rejestr państwowy - najbardziej wiarygodnym i najprostszym do wykorzystania źródłem danych są zasoby referencyjne państwa, zaś najbardziej efektywnym aparatem poboru są służby ministra finansów. Indywidualny charakter składki - stosowane w dotychczasowym systemie pojęcie gospodarstwa domowego jest prawnie trudne do zdefiniowania, najlepsze jest określenie płatnika jako osoby, która uzyskuje dochód podlegający opodatkowaniu. Nadzór regulatora - środki ze składki byłyby przekazywane przez służby ministra finansów bezpośrednio na konto krajowej rady, aby zachować niezależność finansowania mediów publicznych. Wartościowy program - składka będzie przeznaczona na wartościowe, publicznie przedstawione propozycje programowe, zaś reklama w mediach publicznych zostanie ograniczona do 3 minut na godzinę. Fundusz jakości oznacza promowanie wartościowych przedsięwzięć realizowanych przez podmioty komercyjne. Byłoby to możliwe w sytuacji, gdyby w danym okresie uzasadnione potrzeby mediów publicznych zostały w pełni zaspokojone. System przedstawiony tutaj w najogólniejszym zarysie generuje najniższe koszty transakcyjne, wykorzystuje też do obsługi wyspecjalizowany aparat państwa, a nie podmioty rynkowe, które, tak jak w wypadku dostawców energii elektrycznej, trzeba opłacać komercyjnie. Jedyny podmiot, który należy włączyć w to działanie, to Ministerstwo Finansów. Wobec perspektywy zintegrowania różnych danin publicznych i pobierania ich przez aparat skarbowy w najbliższym czasie perspektywa włączenia daniny na media publiczne w ten system wydaje się tym bardziej uzasadniona. Z pełnym więc przekonaniem podtrzymujemy propozycję opracowaną w krajowej radzie jako najwłaściwszy model finansowania mediów publicznych. Dane zgromadzone w naszej analizie oraz wypływające z nich wnioski pozwalają na sporządzenie dojrzałych założeń nowego prawa regulującego finansowanie mediów publicznych. Podkreślić trzeba, iż finansowanie mediów publicznych to kwestia, która rzutuje wprost na rozwój całego rynku audiowizualnego i pozostaje w grupie zagadnień, których rozwiązanie jest bardzo oczekiwane przez rynek, a w szczególności przez te jego najbardziej nowoczesne formy gospodarowania, przez przemysły kultury i przemysły oparte na wiedzy. Obecny model finansowania związany jest także z systemem rozpatrywania wniosków o umorzenie lub rozłożenie na raty zaległych opłat abonamentowych. To poważny problem społeczny, o którym wielokrotnie informowaliśmy Sejm i Senat, organizując m.in. specjalne spotkanie parlamentarzystów w siedzibie rady przy ul. Sobieskiego. Informowaliśmy, że jest to system niewydajny i szczególnie dolegliwy dla osób starszych i z najniższymi dochodami. Na koniec tego wątku trzeba jasno powiedzieć: ustawodawca nie skorzystał z dorobku analitycznego krajowej rady, a dotychczasowe - wydaje się, że na szczęście zarzucone - propozycje zmian w zakresie opłaty audiowizualnej były chaotyczne i bezowocne. Co więcej, publiczne zapowiedzi kolejnych terminów wprowadzenia tych zmian powodują większą niż dotąd niestabilność wpływów abonamentowych i narażają media publiczne na zwiększone ryzyko utraty i tak kruchej stabilności finansowej. Nic bowiem nie dzieje się w próżni, a zarządzanie publicznym majątkiem to nie to samo, co tworzenie politycznej publicystyki. To są dwie różne dziedziny ludzkiej działalności, a mylenie ich w praktyce może przynieść opłakane skutki. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji namawia ustawodawcę do powtórnej, pogłębionej analizy dokumentów i wyciągnięcia z nich właściwych wniosków. Ustawa z 6 sierpnia 2010 r. określiła także nowe zasady wyłaniania członków rad nadzorczych i zarządów mediów publicznych, wprowadzając zasadę jawnych, otwartych konkursów. W przypadku rad nadzorczych kandydatury musiały być zgłaszane przez organy kolegialne uczelni akademickich. Organizacja pierwszego konkursu została skonsultowana z przedstawicielami stowarzyszeń i organizacji pozarządowych, a w 2011 r. został przeprowadzony pierwszy proces wyłaniania rad nadzorczych według nowych reguł. W 2014 r. po upływie 3-letniej kadencji krajowa rada ogłosiła drugi konkurs do rad nadzorczych. Rozpoczęły one działalność w połowie w 2014 r. po odbyciu walnego zgromadzenia w każdej spółce. W świetle tego, co wydarzyło się później, warto uzmysłowić sobie kilka danych dotyczących tych rad. W strukturze wykształcenia najliczniejszą grupę stanowiły osoby z wykształceniem ekonomicznym i prawniczym. Na 99 wszystkich członków rad nadzorczych 50 osób posiadało tytuł naukowy wyższy niż magister: było 9 profesorów, 14 doktorów habilitowanych, 27 doktorów. 65 członków rad nadzorczych było pracownikami naukowo-dydaktycznymi bądź osobami sprawującymi różne funkcje we władzach wyższych uczelni akademickich, łącznie ze stanowiskami rektorskimi. Wcześniejsze doświadczenie związane z mediami wykazało więcej niż 2/3 osób, czyli dokładnie 68. W 2015 r. rady nadzorcze po raz drugi dokonały wyboru zarządów. Zgodnie z rekomendacją krajowej rady, rady nadzorcze wszystkich regionalnych spółek Polskiego Radia powołały zarządy jednoosobowe. Rady nadzorcze Telewizji Polskiej i Polskiego Radia przedstawiły wnioski o powołanie zarządów 3-osobowych. Krajowa rada po wnikliwej analizie postępowań konkursowych podjęła uchwałę o powołaniu jedynie prezesa Zarządu Telewizji Polskiej, a tylko w Polskim Radiu został powołany zarząd dwuosobowy. Krajowa rada, prowadząc konkursy, uznała, że nie jest zgodne z demokratycznymi standardami pełnienie funkcji we władzach mediów publicznych przez czynnych polityków, szczególnie tych, których mandat pochodzi z wyboru. Właściwym organem, w którym z mocy prawa możliwy i oczekiwany jest udział przedstawicieli ugrupowań politycznych, stanowią rady programowe. Podkreślić zatem należy, że w radach nadzorczych powołanych w drugim konkursie nie było osób z konfliktem interesów, np. radnych reprezentujących ugrupowania partyjne. Obecna większość parlamentarna nowelą prawa medialnego obowiązującą od 8 stycznia tego roku zlikwidowała mechanizmy charakterystyczne dla mediów publicznych w Europie i wprowadziła model mediów partyjno-państwowych, zależnych od większości parlamentarnej tworzącej rząd. Ten model zniwelował dystans konieczny na linii władza polityczna - media publiczne, służący zachowaniu wolności słowa, niezależności informacyjnej i twórczej oraz oddzieleniu mediów publicznych od świata polityki systemem buforów, potrzebę którego uzasadnił w swoim orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny. Zmiany te spowodowały odwołanie wszystkich zarządów i rad nadzorczych wybranych w konkursach, a we władzach mediów publicznych powołanych przez ministra skarbu zasiadło wielu działaczy rządzącej partii Prawo i Sprawiedliwość. Część z nich piastuje równocześnie wybieralne funkcje polityczne w samorządach. Z Telewizji Polskiej na fali tych przemian odeszło ok. 100 osób, w znacznej części dziennikarze, z Polskiego Radia - ponad 30. Jeżeli chodzi o rozgłośnie regionalne, krajowa rada nie posiada precyzyjnych informacji, ale wiadomo na pewno, że zwolniono 16 prezesów na 17 powołanych przez krajową radę i 54 członków rad nadzorczych na 68 powołanych. Skala wymiany władz i dziennikarzy nie ma precedensu w historii mediów publicznych w Polsce. Spowodowała ona m.in. zdecydowaną stronniczość programu Telewizji Polskiej, co wykazała m.in. analiza programów informacyjnych największych nadawców zlecona już w tym roku przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. Natomiast spadek poziomu realizacyjnego i niewłaściwe decyzje dotyczące nowych pozycji spowodowały odpływ widzów w innych pasmach. Przykładem może być tu próba przywrócenia takich programów sprzed lat jak ˝Sonda˝ czy ˝Teleranek˝. Trzeba na koniec odnotować, że ostatnia nowelizacja prawa autorstwa posłów Prawa i Sprawiedliwości, procedowana obecnie w Sejmie, daje nadzieję, że dorobek ostatniego ćwierćwiecza mediów publicznych nie zostanie zaprzepaszczony. Sama instytucja Rady Mediów Narodowych posiadającej uprawnienia wyborów władz spółek mediów zabiera te uprawnienia ministrowi skarbu. Natomiast fundamentalną wadą tego rozwiązania jest nadal pozostawienie składu rady wyłącznie politykom, i to w przeważającej mierze politykom partii rządzącej. Medioznawcy różnie opisują media publiczne. Niezmiennie jednak wymieniają trzy niezbywalne zadania tych mediów. Media publiczne mają stanowić forum nieskrępowanej debaty publicznej, jednocześnie patrzeć krytycznie na ręce aktualnej władzy oraz pracować na rzecz spójności społeczeństwa i jego instytucji. To trudne, czasami wobec siebie konkurencyjne zadania, ale jasno wyznaczają pole i sposób pracy mediów opłacanych za społeczne pieniądze. Instytucja, którą będą kierowali wyłącznie politycy rządzącej partii, nie ma możliwości spełnienia tych zadań. Ale jest jeszcze czas, żeby to zmienić. Akty współregulacji i samoregulacji cenione są w środowisku regulatorów audiowizualnych. Odwołuje się do nich także Komisja Europejska, proponując w nowelizacji dyrektywy audiowizualnej ochronę, za pomocą tych mechanizmów, małoletnich przed treściami, które mogą zagrażać ich rozwojowi. Ustawa o radiofonii i telewizji od 2013 r. upoważniła krajową radę do inicjowania i wspierania samoregulacji. Na tej podstawie przygotowane zostały ważne akty samoregulacyjne - porozumienie nadawców z 2013 r. dotyczące udogodnień w programie telewizyjnym dla osób z niepełnosprawnością wzroku i słuchu, kodeks dobrych praktyk określający szczegółowe zasady ochrony małoletnich w usługach VOD, porozumienie z 29 października 2014 r. ustalające zasady samoregulacji w zakresie reklamy żywności skierowanej do dzieci w wieku poniżej 12 lat. Od 1 stycznia 2015 r. audycjom skierowanym do dzieci w wieku do lat 12 nie towarzyszą reklamy artykułów spożywczych i napojów, które nie spełniają norm określonych w kryteriach żywieniowych. Kontrola wykazała, że są one całkowicie przestrzegane przez podmioty, które się do tego zobowiązały. Trzeba dodać, że polski system samoregulacji reklamy żywności dla dzieci został uznany w październiku ubiegłego roku za dokonanie roku 2015 przez Europejskie Stowarzyszenie Standardów Reklamowych skupiające 37 organów samoregulacyjnych i 16 organizacji branżowych reklamodawców, agencji reklamowych i mediów. Zaawansowane jest przygotowanie kolejnego porozumienia z nadawcami, tym razem w sprawie nadawania z jednakową głośnością fonii w programach telewizyjnych, dokładnie z głośnością na poziomie minus 23 LUFS. Dokończenie procesu cyfryzacji telewizji i prowadzenie cyfryzacji radiofonii to było kolejne ważne zadanie w mijającym roku, a także w całej mijającej kadencji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Od lata 2013 r. telewizja naziemna przeszła na cyfrowy system nadawania, co znacznie poszerzyło liczbę programów dostępnych dla wszystkich odbiorców. Krajowa rada zaprojektowała na multipleksach wszechstronną i wyważoną ocenę programową. W roku sprawozdawczym prace krajowej rady związane były z prowadzonym przez prezesa UKE konkursem na zagospodarowanie multipleksu ósmego, który wkrótce wzbogaci ogólnodostępną ofertę programową. Krajowa rada przeznaczyła na tym multipleksie trzy miejsca dla nadawcy publicznego. Niestety od obecnego zarządu nie udało się uzyskać jak dotąd informacji o sposobie zagospodarowania tych miejsc. Krajowa rada określiła też warunki programowe dla rynku i po przeprowadzeniu konkursu udzieliła koncesji następującym podmiotom. Koncesję na rozpowszechnianie programu, w którym co najmniej 30% tygodniowego czasu nadawania zajmą filmy fabularne, seriale, audycje rozrywkowe, otrzymała spółka Spectrum na program, który po zmianie pierwotnej nazwy na obecną nosi nazwę Nowa TV. Druga była koncesja na rozpowszechnianie programu prezentującego aktualne wydarzenia z różnych stron Polski, zawierającego audycje poświęcone samorządności i funkcjonowaniu lokalnych społeczności. Tę koncesję krajowa rada przyznała w końcu 2015 r. spółce Cable Television Network & Partners na program Zoom TV. Wyjaśnię od razu, że mimo tej angielsko brzmiącej nazwy to jest porozumienie polskich operatorów kablowych. Koncesję na rozpowszechnianie programu o charakterze uniwersalnym promującego aktywny rozwój człowieka, zawierającego audycje poświęcone zdrowemu stylowi życia, rozwojowi zawodowemu i społecznemu człowieka otrzymała spółka Green Content na program, który obecnie nosi nazwę Metro TV. I wreszcie koncesję na rozpowszechnianie programu o charakterze uniwersalnym poświęconego rozwojowi społeczeństwa, gospodarki, kultury, ale przede wszystkim który będzie popularyzował edukację medialną i nowe media, krajowa rada przyznała spółce WP1 na program WP1. W zakresie cyfryzacji radiofonii prace krajowej rady zakończyły się zgodnie z zapowiedzią przygotowaniem w ubiegłym roku tzw. zielonej księgi zawierającej rekomendacje dla rządowej strategii cyfryzacji radia w Polsce. Liderem cyfrowej emisji programów pozostaje radiofonia publiczna, która dostrzega w tym procesie możliwość umacniania pozycji rynkowej i rozwoju. Pragnę podkreślić, że wszystkie te omówione w największym skrócie najważniejsze prace i wiele innych, o których sprawozdanie mówi o wiele bardziej szczegółowo, były prowadzone w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, w jej biurze, w oparciu o cele określone w dokumentach strategicznych, ostatnio w strategii regulacyjnej krajowej rady na lata 2014-2016, oraz o cele przyjęte do realizacji w budżecie zadaniowym krajowej rady zatwierdzonym przez Sejm i Senat Rzeczypospolitej. Bardzo wyrazistą oznaką jakości pracy są wyniki kolejnej kontroli NIK, po której nie otrzymaliśmy żadnych uwag co do sposobu gospodarowania przez krajową radę środkami publicznymi. Innym potwierdzeniem jakości pracy krajowej rady i jej biura są pozytywne orzeczenia różnych instancji sądowych, które są formą kontroli decyzji podejmowanych przez krajową radę. Zbliżając się do końca, chciałbym z tego miejsca publicznie wyrazić uznanie całemu zespołowi biura krajowej rady, ludziom, którzy posiadają wiele unikatowych kompetencji, służą profesjonalnie i skutecznie widzom i słuchaczom oraz rynkowi mediów elektronicznych w Polsce. W imieniu całej krajowej rady bardzo serdecznie dziękuję za 6 lat współpracy dyrektorom, ekspertom i wszystkim pracownikom biura krajowej rady. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jak wspomniałem, niniejsze sprawozdanie kończy kadencję krajowej rady pracującej przez 6 lat pod moim przewodnictwem. Dziękujemy za wszystkie rzeczowe uwagi kierowane pod naszym adresem w trakcie różnych debat na forum Sejmu w ciągu tych mijających 6 lat kadencji. Krytyka dotykała nas w Sejmie głównie ze strony sił politycznych uznających, że nie mają swoich reprezentantów w radzie, a przecież skład osobowy każdej rady, także naszej, kształtowany był nie przez nas samych, a suwerennie i zgodnie z prawem przez poprzednie najwyższe władze naszego kraju. Dzisiaj w wyniku demokratycznych wyborów to ówczesna opozycja, Prawo i Sprawiedliwość, posiada władzę, również władzę wyboru kolejnego składu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Potrzeba w niej ludzi z doświadczeniem medialnym, znających prawo i poruszających się bez barier i kompleksów w obszarze europejskich instytucji. Dzisiaj Sejm ma możliwość udowodnienia, że krytyka składu krajowej rady nie była tylko czysto polityczna i koniunkturalna, i może ten skład ukształtować tak, by był jeszcze bardziej kompetentny i jeszcze bardziej reprezentatywny. Działania podejmowane w ciągu ostatniego półrocza przez większość polityczną w sferze mediów, zwłaszcza te dotyczące mediów publicznych, oceniane są krytycznie przez wiele środowisk w kraju, w Europie i na świecie. Jednym z dowodów jest spadek w indeksie wolności mediów z 18. miejsca w roku 2015 na 47. pozycję w roku 2016, głównie za sprawą... (Głos z sali: Za 2015 r.) ...zmiany prawa medialnego. Może to być poczytane za kolejny dowód hipokryzji i obłudy, ale w najmniejszym stopniu nie odczuwamy z tego powodu satysfakcji i chcielibyśmy, aby zmieniło się to najszybciej, jak to jest możliwe. Życzymy więc na koniec naszym następcom w krajowej radzie, aby ich działalność służyła dobrze wolności słowa i mediom w Polsce. Dziękuję bardzo. (Oklaski)