Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Nadzwyczajne przyspieszenie Po ośmiu latach w gabinetach czołowych polityków Platformy Obywatelskiej nareszcie głośno rozdzwoniły się budziki. Wytrąciły całe towarzystwo z błogiej drzemki. Przegrana kampania prezydencka podziałała na nich jak zimny prysznic, a kolejne sondaże pokazujące pikujące w dół poparcie dla nich spowodowały ogłoszenie czerwonego alarmu. Wizerunek PO wali się w gruzy, społeczeństwo ma ich dość. Nawet dotychczas przyjazne im media zaczynają mieć krytyczne spojrzenie. Spanikowana pani premier łamiącym się głosem na konferencji prasowej dzielnie zadeklarowała, że ona i jej ministrowe będą teraz ciężko pracować przez 7 dni w tygodniu po 24 godziny na dobę, by odrobić stracony czas. Dobrze, że członkowie rządu nie są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, bo zapewne inspektorzy PIP musieliby interweniować. Niemniej jednak nawet widać pierwsze efekty tej deklaracji nadzwyczajnego przyspieszenia. Niedawno Sejm pochylił się wreszcie nad przygotowanym przez związki zawodowe i organizacje pracodawców projektem ustawy o dialogu społecznym. Jest już po głosowaniu i teraz ustawa ta czeka na opinię Senatu. Klub PSL też się zaangażował. Przejął schedę po prezydencie Komorowskim i złożył projekt ustawy umożliwiający przejście na emeryturę po 40 latach stażu pracy. Przypomnę, że podobny projekt ustawy firmowany przez OPZZ od kilku lat leży w sejmowej zamrażarce, tak jak i projekt autorstwa klubu SLD. Również nie mogą doczekać się debaty i głosowania nasze propozycje dotyczące wprowadzenia minimalnego wynagrodzenia godzinowego, podniesienia o 200 zł najniższych rent i emerytur czy też zwiększenia wymiaru kwoty wolnej od podatku. Jest jednak nadzieja, że na kilka tygodni politycy Platformy zdołają je przepisać na swoich firmówkach i złożyć jako własne opracowania. Aż chce się powiedzieć - dalej państwo, nie krępujcie się i ściągajcie, ile wlezie. W parlamencie nie obowiązuje ochrona własności intelektualnej. Ta przedwyborcza atmosfera udzieliła się też pani premier. By poprawić swój wizerunek, wyznała nawet swoje najskrytsze marzenie. Otóż chce ona żyć w kraju, w którym przez 360 dni w roku będzie wzrost gospodarczy, dobry klimat dla przedsiębiorców. Na dodatek pragnie, by był w nim też przyjazny klimat dla obywateli i dobra relacja między nimi a władzą. By pokazać, że nie rzuca słów na wiatr, z energią zapakowała całą Radę Ministrów do pociągu Pendolino i wszyscy pojechali do Katowic. Po drodze zlustrowała wagon restauracyjny i zainteresowała się jakością serwowanych pasażerom kotletów. Prawdziwa, troskliwa matka Polka. Po przyjeździe na miejsce pani premier w świetle jupiterów, przed kamerami oświadczyła radośnie, że ma program dla Śląska. Dzięki niemu region stanie się sercem przemysłowym całego kraju. Zapewne z przepracowania zapomniała biedaczka, że zaledwie sześć miesięcy temu była inicjatorką zamykania śląskich kopalń i hut, a policja, broniąc jej dobrego imienia, strzelała do protestujących górników. Kolejną wtopą było wysłanie minister edukacji do Jastrzębia-Zdroju, by spotkała się tam z niepełnosprawnymi dziećmi i ich rodzicami. W celu wyjaśnienia tej niezręczności pozwolę sobie przypomnieć wieloletnią dramatyczną walkę opiekunów osób niepełnosprawnych o zasiłki pozwalające im na przeżycie. Sprawa nie jest do tej pory załatwiona, zapewne dlatego brak jest dokładnych relacji z przyjęcia pani minister w Jastrzębiu. Nie lepiej też wypadła Ewa Kopacz w stolicy, gdy w szpilkach ruszyła na nadwiślańską plażę i ostrzegała opalających się przed poparzeniem słonecznym. Po udzieleniu tych lekarskich, jakże cennych porad związanych z bezpieczeństwem zdrowotnym obywateli towarzyszącemu jej młodemu człowiekowi zaproponowała w pobliskiej kawiarence postawienie loda. Nie jestem pewien, ale chyba o smaku waniliowym. Jeszcze kilka takich gospodarskich wizyt, a normalni ludzie zaczną w popłochu uciekać na samą wieść, że jedzie do nich pani premier, która raptem pokochała naród. Przebieg posiedzenia