Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2016-07-19 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska w sprawie rozpatrywanego projektu ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Projekt ten w pierwszym czytaniu jako poseł wnioskodawca przedstawiał pan poseł Piotr Babiarz. Nic nie ujmując jego zaangażowaniu i roli, nie mamy wątpliwości, że jest to projekt rządowy, a jedynie dla pominięcia uzgodnień międzyresortowych oraz konsultacji społecznych nadano mu taki szybki i uproszczony bieg. Projekt został zgłoszony przez posłów PiS 3 czerwca i wówczas już na 7 czerwca wyznaczono pierwsze czytanie, 8 czerwca miało być drugie czytanie, a 9 czerwca miało być przegłosowanie ustawy. Ostatecznie po naszych interwencjach, niestety tu przez pana marszałka zignorowanych, ale na szczęście w komisji uwzględnionych, po rozważeniu argumentów, jakie za tym przemawiały, pierwsze czytanie odbyło się po 2 tygodniach, 22 czerwca, a więc umożliwiło wszystkim partnerom społecznym przygotowanie się do tej dyskusji i przedstawienie swoich stanowisk. Po dyskusji w komisji skierowano projekt do podkomisji stałej, a ta 5 lipca rozpatrzyła go i przedłożyła sprawozdanie komisji polityki społecznej, przyjęte 6 lipca, i to jest właśnie druk nr 583. W wyniku naszych interwencji, zgłaszanych poprawek w Krajowej Radzie Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych pozostawiono przedstawicieli samorządów, samorządów pracodawców i związków zawodowych, a także przedstawicieli urzędów centralnych. Jednocześnie popieramy zwiększenie liczby przedstawicieli organizacji pozarządowych, a tym samym ich proporcjonalny udział w radzie. Ponadto pozostawiono zapis, iż przedstawicieli organizacji pozarządowych, czyli związków zawodowych, pracodawców, można odwołać, ale wyłącznie na wniosek organizacji rekomendującej. Wielokrotnie przy tym podkreślaliśmy, iż bez takiego szerokiego kręgu uczestników nie byłoby w radzie realnej debaty i konsultacji. Po drugie, zmodyfikowano zapis określający wymogi kompetencyjne dla kandydata na przewodniczącego Polskiej Rady Języka Migowego. Przyjęto brzmienie, które ustaliliśmy w konsultacji z przedstawicielami Polskiego Związku Głuchych, aby przewodniczącym rady mogła być wyłącznie osoba uprawniona znająca polski język migowy i język polski. Wreszcie projekt odraczał o rok, aż do października przyszłego roku, rozpoczęcie wprowadzania nowej legitymacji osoby niepełnosprawnej pod zarzutem, iż poprzedni rząd nie zapewnił obecnemu rządowi środków w budżecie na ten cel. Już pominę taki sposób stawiania tego argumentu, bo mówiliśmy już o tym wystarczająco długo w pracach nad tym projektem. Proponowaliśmy nowy termin 1 stycznia 2017 r., a więc w roku budżetowym, w którym projekt budżetu będzie przygotowany w pełni przez rząd Prawa i Sprawiedliwości. Ostatecznie przystaliśmy na kompromis, uzgodniono termin 1 sierpnia 2017 r., a zatem jest obowiązujący, choć to prawie 2 lata od wyborów, czyli tyle zajmuje nowemu rządowi wdrożenie rozwiązania w pełni przygotowanego w poprzedniej kadencji. Wobec uwzględnienia naszych poprawek, które istotnie zmieniły przedłożony projekt, zagłosujemy za przyjęciem ustawy. Należy jednak mieć na uwadze, iż dotychczas tzw. dobra zmiana w wykonaniu PiS oznacza dla osób niepełnosprawnych, po pierwsze, likwidację preferencji w zatrudnianiu w administracji publicznej w wyniku zmiany ustawy o służbie cywilnej. Wyrzucając konkursy, wyrzucono preferencje i nie wprowadzono w to miejsce niczego innego. Z programu 500+ wykluczono dzieci niepełnosprawne w stopniu lekkim. To jest nie do usprawiedliwienia, nie do uzasadnienia. Według programu uprawnione do świadczenia jest już pierwsze dziecko, jeśli jest ono niepełnosprawne, jednak tylko dziecko niepełnosprawne w stopniu znacznym lub umiarkowanym. Przypomnę, że do 16. roku życia nie określa się stopnia niepełnosprawności, zatem wszystkie dzieci są niepełnosprawne bez zróżnicowania i wszystkie do tego momentu życia są uprawnione do 500 zł miesięcznie, nawet jeśli jest to pierwsze lub jedyne dziecko. Ustalenie stopnia niepełnosprawności następuje po ukończeniu 16. roku życia i wtedy w programie 500+ następuje pozbawienie dziecka niepełnosprawnego w stopniu lekkim prawa do świadczenia, choć boleśnie paradoksalnie nierzadko ów tylko lekki stopień jest efektem ciężkiej, intensywnej i wieloletniej rehabilitacji dziecka, m.in. dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym czy dziecka niesłyszącego. Z drugiej strony jakąż takie wykluczenie tych dzieci na okres 2 lat daje oszczędność w programie o tak gigantycznym budżecie? (Dzwonek) Bez wątpienia rodziny z takimi dziećmi mają prawo poczuć się ukarane za wysiłek włożony w usprawnianie dziecka i pozbawione środków na dalszą rehabilitację tego dziecka. Nasza poprawka w tej sprawie została odrzucona. Wnosimy, by przywrócić te dzieci do programu 500+.