Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Druhny i Druhowie! To do was dzisiaj zwracam się z sejmowej mównicy, druhny i druhowie skupieni na XV Zjeździe Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Serdecznie was pozdrawiam i za pośrednictwem mediów zwracam się do was z trybuny Sejmu Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, by wraz z wami w przededniu rozpoczęcia zjazdu podjąć refleksję nad tym, jakie są wyzwania dotyczące harcerstwa we współczesnej Polsce wracającej do korzeni swej tożsamości. Ze względu na ograniczoność czasu posłużę się głównie hasłowymi wskazaniami kierunków działań, mając nadzieję, że w czasie debat zjazdowych zechcecie to obudować programem, konkretnymi pomysłami metodycznymi. Punkt pierwszy: chrześcijaństwo fundamentem naszej tożsamości. Wydaje się, że oczywiste jest w obliczu inwazji dwóch relatywizmów: relatywizmu aksjologicznego i relatywizmu postaw ich wyeliminowanie z działalności harcerskiej, tej działalności, która za zadanie ma kształtowanie pożądanych sylwetek obywateli świadomych, odpowiedzialnych, aktywnych i transparentnych w swoim działaniu. Jeśli przywołuję w pierwszych słowach inwokację do Pana Boga, to także przez wzgląd na 1050. rocznicę chrztu Polski. Niezbędne jest zadawanie sobie pytania o jakość świadectwa mojej wiary, ale będzie ona tym łatwiejsza, im gorliwsze i skuteczniejsze - w rozumieniu: adekwatne - wobec pokus zła będzie wychowanie religijne w związku. Pan Bóg, wyznawana wiara powinna stawać się przyjacielem codzienności, tą siłą i wartością, która wspomaga mnie w stawaniu się lepszym, ale i lepiej reagującym na potrzeby bliźnich i współczesnego świata. Punkt drugi: miłość ojczyzny stanowiąca fuzję emocjonalności i racjonalności. Zechciejmy, druhny i druhowie, budować postawy patriotyczne naszych wychowanków, uwzględniając dwa komponenty: emocjonalny i kognitywny. Niech gorączka miłości ojczyzny, zapożyczona ze świadomości dziedzictwa przodków, przeplata się z dumą współczesności z tego, jaką jest i staje się nasza Polska. Niech ów patriotyzm przeplata się w lnianym warkoczu Inki, błękitnych oczach Jana Pawła II, mężnych ramionach naszych sportowców i sukcesach naszej nauki, kultury i gospodarki. Niech harcerski sznyt cechuje najwyższa jakość i świadomość tego, kim jestem, kim jesteśmy i co nas łączy jako wspólnotę. Punkt trzeci: służebność wobec spraw dużych i małych wynikająca z nabywanych coraz to większych kompetencji, umiejętności i sprawności, które nie będą sytuowały nas obok głównego nurtu życia, ale będą w jego epicentrum. Wynika to bowiem ze świadomości, że my, harcerze, nie żyjemy, nie działamy tylko dla siebie, ale poprzez kształtowanie samych siebie mamy być pomocni dla innych. Kluczowe w tym wyzwaniu jest rozsądne gospodarowanie swoim potencjałem, młodością, zaangażowaniem, by harcerstwo nie przysłoniło nam życia, ale w sposób komplementarny z życia się wywodziło i do życia powracało. W tej wędrówce między tu i tam niezbędne jest nam wsparcie sprzymierzeńców, których mamy z natury rzeczy: rodziców naszych harcerzy, byłych harcerzy. Musimy jednak zadbać o to, by harcerski model życia stał się ciekawą, wygrywającą ofertą w skomercjalizowanym świecie. Tego wam życzę. Niech ten zjazd prowadzi was ku tym wartościom. Druhny i druhowie, czuwaj! (Oklaski) (Poseł Barbara Dziuk: Brawo!)