Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nieobecny Panie Premierze! Bardzo żałuję, że pan premier właśnie teraz wyszedł, że bardziej interesowały go facecje pana posła Niesiołowskiego niż rozmowa z nami, mimo że do takiej rozmowy nas zachęcał. Chciałbym z panem premierem porozmawiać właśnie o przyszłości Unii Europejskiej, o pomyśle pana premiera i naszej koncepcji, czyli o modelu Unii według Prawa i Sprawiedliwości. Liczyłem, że wysłucha pan tych propozycji z tym większą uwagą, że to właśnie pan premier Tusk - jest to kwestia do jakiegoś stopnia osobista - przyznał mi niedawno nagrodę prezesa Rady Ministrów za moją rozprawę habilitacyjną właśnie na temat dynamiki systemu europejskiego. (Oklaski) Cieszę się, że pan premier Tusk mocą swojego autorytetu uznał, że najlepszy specjalista do spraw Unii Europejskiej zasiada w klubie Prawo i Sprawiedliwość. (Oklaski) Właśnie tam, w tej książce, panie premierze, jeśli będzie pan słuchał tego, co mówię, znajdzie pan szczegółowe odpowiedzi na pytania, dlaczego pana dzisiejsze pomysły na Unię są błędne i dlaczego prowadzą do pogorszenia, a nie do poprawy sytuacji. Teraz powiem o nich tylko w skrócie i przedstawię naszą alternatywę. Uważamy jako Prawo i Sprawiedliwość, że pańskie, panie premierze, lekarstwo na kryzys jest szkodliwe, bo opiera się na siedmiu błędnych założeniach. Po pierwsze, na błędnym przekonaniu, że Unia ma i powinna mieć tylko jedno centrum, a kto w nim nie jest, temu grozi zdegradowanie i zepchnięcie na peryferia. To błędne założenie powoduje, że dzisiaj słyszałem - zaskoczony - premiera mojego państwa, który się boi. To było przemówienie zestrachanego premiera, który boi się o przyszłość, boi się o wykluczenie Polski, boi się, że jak się odezwie, to stanie się coś złego. Nie można się bać. Ta obawa wynika jednak z tego, że pan uważa, że jest jedno centrum i boi się pan wykluczenia z tego centrum. To jest pierwszy błąd, pierwsza pułapka, w którą dał się pan złapać. Drugi błąd to przekonanie, że to centrum powinno mieć wewnętrzną hierarchię, że powinno być zhierarchizowane, a w takim razie, że powinno mieć jednego centralnego hegemona. To jest błędna koncepcja i pan dzisiaj błędnie zarysował tę alternatywę, mówiąc o tym, że możemy wybrać albo wspólnotę, albo hierarchię. Pan będzie miał właśnie zhierarchizowaną wspólnotę. I na tym polega pana problem. Po trzecie, błędne jest założenie, że podstawą dla tej centralnej hierarchii ma być potencjał gospodarczy, czyli ten, kto jest najsilniejszy gospodarczo, musi rządzić i koniec, kropka. To także jest błąd, to jest sprzeczne z ideą integracji europejskiej. Po czwarte, błędnie pan uważa, że temu centralnemu gospodarczemu hegemonowi należy nadać władzę dyscyplinującą nad biedniejszymi i słabszymi - jak władza rodziców nad dziećmi - niech uczy bałaganiarzy z południa, co to prawdziwa gospodarka. To także jest błędne założenie. Po piąte, błędnie pan uważa, że ta władza dyscyplinująca ma być wyposażona w sankcje, regulacje, nakazy i zakazy. Po szóste, błędnie pan uważa, że to wszystko ma być ponad- lub pozademokratycznie, że wola narodów nie ma żadnego znaczenia wobec nadzoru centralnego, że ona może być ewentualnie wsparta pseudodemokracją, jaką proponuje pan minister Sikorski w idei paneuropejskich list wyborczych albo spolityzowanej Komisji Europejskiej. Po siódme, błędnie pan uważa, że wszystko to powinno odbywać się w imię realizacji jednego modelu społeczno-gospodarczego, uznanego przez hegemonalne centrum za właściwy, czyli prostego monetaryzmu i woli agencji ratingowych oraz inwestorów. (Oklaski) I tu się dziwię, muszę powiedzieć, państwu z lewicy, którzy dzisiaj są tak szczęśliwi z powodu wyników ostatniego szczytu Rady Europejskiej. Państwo abdykujecie jako lewica z obrony społecznego modelu gospodarki w Europie. Państwo zgadzacie się na to, żeby decydowali o tym monetaryści, agencje ratingowe, to, co wy nazywacie finansjerą międzynarodową, czy inwestorzy. Nie abdykujcie ze swojej lewicowości. W całej Europie lewica broni modelu społecznego, a wy w imię ideologii paneuropejskiej abdykujecie ze swojej roli jako lewicy, obrońcy wymiaru społecznego w gospodarce, zgadzacie się na cięcia, zgadzacie się na monetaryzm. Nie wiem, dlaczego. (Oklaski) To były te błędne założenia. Panie Premierze! Ojcowie założyciele Unii przewracają się w grobach. Ten pomysł, który pan głosi, te siedem błędnych założeń to całkowite zaprzeczenie wartości, które legły u źródeł integracji europejskiej. Recepta pana i tych rządów, które decydowały się na posiedzeniu Rady Europejskiej na jej przyjęcie, to recepta na coraz ściślejszą Unię, to przepis na Europę, która cierpi na przeregulowanie, nierównowagę wewnętrzną, nierówność polityczną, deficyt demokracji, zanik wartości, tożsamości cywilizacyjnej oraz utratę zaufania ze strony obywateli. (Oklaski) Nasz program dla Europy, program Prawa i Sprawiedliwości to Unia zdrowego rozsądku, Unia, która wierzy w siłę i aktywność naturalnych wspólnot, od rodziny przez narody i państwa europejskie. Dlatego głosimy program powrotu Europy do korzeni jej integracji. Głosimy potrzebę postawienia Unii z głowy na nogi. Odpowiedzią na problemy integracji europejskiej nie jest więcej integracji, czyli więcej centralizacji, ale więcej wolności i solidarności w Europie. (Oklaski) Nasz model Unii Europejskiej jest odwrotnością pańskiego. Po pierwsze, Unia policentryczna, a nie podzielona na centrum i peryferie. Policentryczna, czyli taka, która dopuszcza różnorodne wzorce integrowania i współpracy, wiele wariantów w ramach jednego systemu. Różnica i różnorodność to szansa, panie premierze, a nie zagrożenie, którego pan się obawia. (Oklaski) Co ciekawe, to właśnie taką Unię różnorodności w ramach jednego systemu budował właśnie traktat z Lizbony, który pan tak dzisiaj potępia i który pan, decyzjami Rady Europejskiej, chce zniszczyć. Po drugie, nasz model to Unia równych państw, a nie hierarchii między państwami. Temu właśnie ma służyć ów wspólnotowy, ponadnarodowy poziom i jego instytucje - nie dyscyplinowaniu słabszych i narzucaniu im woli najsilniejszych, tylko zagwarantowaniu równych praw i równych obowiązków w ramach Unii, egzekwowaniu równych zasad dla każdego. (Oklaski) Po trzecie, nasza Unia to Unia, w której zasadą jest deregulacja, a nie kolejne sankcje, zakazy i nakazy. Unia potrzebuje dzisiaj uchwalenia wielkiej karty swobód europejskich, która na nowo uwolni energię obywateli państw członkowskich, a nie będzie jej tłumiła. Nie może być tak, że słyszymy bez końca i coraz częściej, że czegoś nam nie wolno, bo jesteśmy w Unii. Nie wolno mieć stoczni, nie wolno mieć żarówek stuwatowych w lampach. (Oklaski) Nie na taką Unię się umawialiśmy, panie premierze. Umawialiśmy się na znoszenie barier, a nie na ich produkowanie. Nie możemy być wiecznie zakładnikiem tego jednego referendum, które kiedyś się odbyło. Unia się zmienia, mamy prawo o tej nowej Unii rozmawiać, od nowa o niej decydować. (Oklaski) Po czwarte, nasza Unia to Unia solidarności, bo właśnie solidarność buduje wspólnotę, a solidarność oznacza, że Unia tak szybko się rozwija, jak jej najsłabsze państwo, a nie, że płacimy nawzajem za swoje błędy. Po piąte, nasza Unia to Unia demokracji, a demokracja na poważnie organizowana jest w państwach członkowskich. Bo tu, w państwach istnieje realny lud obywatelski, reszta to utopia i mrzonka. Po szóste, nasza Unia to Unia otwarta, która zawsze pozostawia możliwość dołączenia nowych państw do swojego składu. Wreszcie, po siódme, nasza Unia to Unia zbudowana na trwałych korzeniach tożsamości cywilizacyjnej, a nie na konstruktywizmie społecznym. Nie twórzmy Europejczyków, jak wzywał pan minister Sikorski, bo Europejczycy istnieją, a cywilizacja europejska ma wspaniałe korzenie grecko-rzymsko-chrześcijańskie. Prawo i Sprawiedliwość nie jest przeciwko wspólnemu europejskiemu domowi, ale niech nie będzie to dom budowany na piasku, tylko na skale. Dziękuję bardzo.