Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko klubu Solidarna Polska wobec informacji dla Sejmu i Senatu RP o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie styczeń-czerwiec 2013 r., czyli w trakcie przewodnictwa Irlandii w Radzie Unii Europejskiej. Kiedy czytamy dokument przygotowany przez MSZ i słuchamy ministra Serafina, możemy odnieść wrażenie, że wspomniany okres naznaczony został pasmem sukcesów i był okresem powszechnej szczęśliwości w Unii Europejskiej, że jest to okres szczególnie korzystny dla Polski. Z informacji wynika, że w tym okresie można wyodrębnić kilka priorytetowych zadań, takich jak zagwarantowanie rezultatu negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020 w negocjacjach z Parlamentem Europejskim czy przebudowa Unii Gospodarczej i Walutowej. Rząd niezmiennie twierdzi, że wyniki negocjacji w radzie w 2012 r. są dla Polski bardzo korzystne. Tak się dziwnie składa, panie ministrze, że niektórzy Polacy uważają, że tak nie jest. Pragnę przypomnieć, że ten sukces był dość powszechnie krytykowany. Rząd polski skoncentrował się przede wszystkim na negocjowaniu środków z Funduszu Spójności, zupełnie zapominając o środkach, które należały się Polsce w ramach wspólnej polityki rolnej. Pragnę przypomnieć, że jeśli idzie o dopłaty bezpośrednie, to polscy rolnicy otrzymywali te dopłaty w znacznie mniejszej wysokości aniżeli ich koledzy z krajów Europy Zachodniej. Rząd polski nie zadbał w sposób zasadniczy o to, by te dopłaty zostały wyrównanie. Co więcej, środki na wspólną politykę rolną są zdecydowanie za małe, ponieważ to, co zostało wynegocjowane, ledwie wystarczy na dopłaty bezpośrednie. Pragnę przypomnieć, że w nowej perspektywie finansowej nie będzie już można dokładać z budżetu państwa do dopłat bezpośrednich, więc to muszą być środki, które zostaną zagwarantowane w funduszach unijnych. A co to oznacza? To oznacza, że w praktyce wszystkie te pieniądze czy znakomita większość tych pieniędzy, które zostały wynegocjowane, zostanie wykorzystana na dopłaty bezpośrednie. Nie będzie pieniędzy na tzw. drugi filar, czyli na rozwój obszarów wiejskich. Jest to dramatyczna informacja dla polskich rolników. Kiedy rząd zorientował się, co zrobił, a właściwie czego nie zrobił, zaczął ad hoc ratować sytuację, stwierdzając, że środki na drugi filar się znajdą, bo zostaną przesunięte z polityki spójności. To znaczy, że polityka spójności zostanie okrojona, a wysokość tych środków nie jest taka, jaka powinna być. Poza tym zobaczymy, jak te przesunięcia będą później wyglądały w praktyce. To, co państwo określiliście mianem zwycięstwa, jest w gruncie rzeczy zwycięstwem pyrrusowym. Rząd nawet nie zająknął się na temat rzeczywistego wyrównania dopłat bezpośrednich dla polskich rolników. Takie wnioski można wyciągnąć z waszych negocjacji. To, jak należy cenić wspólną politykę rolną, pokazują na przykład Francuzi, którzy heroicznie wręcz walczą o wysokie dopłaty dla swoich rolników. Dobrze by było, gdyby polski rząd uczył się od swoich zachodnich kolegów. Poza tym rząd cały czas chwali się wysokością wynegocjowanych środków, a ja przypominam o czynniku, jakim jest inflacja, i o ograniczeniach związanych ze sposobem wydawania tych środków, mam na myśli chociażby instrument ˝Łącząc Europę˝. Główna oś sporu w Unii Europejskiej związana była z odpowiedzią na zasadnicze pytanie: Jak sobie radzić z kryzysem? Według ministra Serafina były dwie odpowiedzi na to pytanie, w mojej ocenie wzajemnie się wykluczające. Według pierwszej metody z kryzysem należało walczyć, wprowadzając cięcia budżetowe, ograniczając deficyt i zadłużenie państw. Ten nurt jest wyraźnie obserwowany w polityce Niemiec, które politykę zaciskania pasa narzucają, chcą narzucić pozostałym krajom Unii Europejskiej, nie analizując zupełnie, jakie są rzeczywiste potrzeby tych państw. Odpowiedzią na te postulaty jest wprowadzenie w życie tzw. sześciopaku i paktu fiskalnego. Ta polityka wpływa na wzrost bezrobocia i zwiększenie problemów społecznych. Druga metoda walki z kryzysem polega, zgodnie z tym, co powiedział pan minister Serafin, na pobudzaniu wzrostu gospodarczego poprzez podwyższanie deficytu, co w konsekwencji kończy się oczywiście wzrostem zadłużenia. Panie ministrze, mam jedno zasadnicze pytanie: W którym miejscu jest Polska i którą z tych metod przyjmuje? Odnoszę wrażanie, że nasz kraj, rząd nie ma w ogóle żadnej koncepcji funkcjonowania w Unii Europejskiej. Kiedy Niemcy o to zabiegają, rząd polski w sposób bezkrytyczny wprowadza pakt fiskalny, łamiąc przy tym najprawdopodobniej konstytucję Rzeczypospolitej. Wszystko na to wskazuje, czeka nas jeszcze jedno rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii. Kiedy natomiast okazuje się, że rząd wydał zbyt wiele pieniędzy, to w środku roku budżetowego w sposób skandaliczny znoszony jest próg ostrożnościowy i zwiększany deficyt finansów publicznych, w konsekwencji zwiększane jest także zadłużenie naszego kraju. Panie ministrze, rząd, który pan reprezentuje, co innego mówi, co innego robi, a to wskazuje na to, że nie ma żadnej polityki gospodarczej, żadnej polityki finansowej, żadnej wizji wyprowadzenia Polski z kryzysu. Nawet nie chcecie przyznać, że jest kryzys. Ten kryzys raz jest, innym razem go nie ma, w zależności od tego, czy jest to dla was wygodne, czy pasuje do aktualnej wizji medialnej, którą sobie wymyśliliście. Proszę państwa, to jest polityka dryfowania i wizerunkowego dostosowywania się do oczekiwań bądź to silniejszych państw, bądź własnych wyborców. Jest to brak wizji, brak strategii, brak rzetelnej diagnozy i zaprzepaszczanie historycznej szansy Polski na wyrównanie dysproporcji rozwojowych, ponieważ nawet nie wiecie, na co te wynegocjowane w Unii Europejskiej środki zostaną wykorzystane. Jest to również brak troski o własnych obywateli, którzy wyjeżdżają na Zachód i tam ciężko pracują, często jako tania siła robocza, imając się zajęć poniżej własnych kwalifikacji. Wątpliwości budzą także rozwiązania zaproponowane w ramach dyskusji nad przyszłością Unii Europejskiej, unii walutowej. (Dzwonek) Dotyczy to koordynacji polityki gospodarczej w strefie euro i w całej Unii Europejskiej. Dziwi stanowisko Polski, która popiera ideę koordynacji ex ante, jeżeli chodzi o główne poczynania gospodarcze w państwach członkowskich, i stanowisko, że powinny one obejmować wszystkie kraje Unii Europejskiej, niezależnie od tego, czy należą do strefy euro, czy też nie. Dziwi również bezkrytyczne podejście do idei unii bankowej i wspólnego nadzoru bankowego. Podsumowując tę informację, należy stwierdzić, że jest ona opisem chaotycznych działań rządu, który nie ma wizji rozwoju Polski i dostosowuje się do wymogów chwili. Klub Solidarnej Polski będzie więc głosował przeciwko przyjęciu wyżej wymienionej informacji. Dziękuję.