Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-06-08 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Zresztą jeśli pani pozwoli na odrobinę prywaty, to moja ulubiona pani marszałek, którą podziwiam za dzisiejszy maraton służby marszałkowskiej. Dziękuję za tę wytrzymałość, pani marszałek. Wysoka Izbo! Zwracam się, szanowni państwo, w dzisiejszym oświadczeniu przede wszystkim do tych z was, którzy pracują w organizacjach pozarządowych, które zajmują się dziećmi i młodzieżą. Dzisiaj bowiem w czasie posiedzenia podkomisji sejmowej do spraw młodzieży mieliśmy zaszczyt gościć wielu reprezentantów organizacji pozarządowych, którzy z niebywałą troską, żarliwością, pietyzmem zajmują się dziećmi i młodzieżą. W czasie tego spotkania przedstawiliście wiele postulatów, spraw, problemów, które dotykają NGOs, które w tym obszarze funkcjonują. Żeby nadać głośności i wymowności temu wszystkiemu, co w czasie posiedzenie podkomisji się odbyło, powtórzę to w swoim oświadczeniu. Szczególnymi problemami, które zaprezentowaliście, jest m.in. konieczność budowania i zachowania kadry stabilnej, wysoko wyszkolonej i oddanej swojej pracy, którą traktujecie jako misję. Jednocześnie zwracaliście uwagę na konieczność osiągnięcia stabilności finansowej, która wyprowadziłaby NGOs z działań akcyjnych, projektowych, które wygaszane są wraz z zamknięciem finansowania programów. Zwracacie uwagę na konieczność wsparcia merytorycznego, szkoleniowego i superwizyjnego, wreszcie na konieczność zbudowania systemu synergicznego i komplementarnego w powiązaniu z różnymi instytucjami, służbami, osobami tworzącymi koalicję na rzecz wsparcia dzieci i młodzieży. Te bardzo racjonalne, rozsądne i pragmatyczne postulaty podkomisja wzięła w swoje ramiona. Zakładam, że zasadność tych postulatów musi być odczytywana również w kontekście specyfiki miejsca i grupy wiekowej, z którą działamy. Mamy wobec tego na myśli zróżnicowane kryteria, np. troskę o młodzież wiejską, o której doskonale wiemy, że systemowo posiada ona mniejsze szanse rozwojowe, młodzież małomiasteczkową, mówiąc w cudzysłowie, prowincjonalną, ale również wielkomiejską. Innym kryterium różnicującym pracę z młodzieżą jest kryterium wieku: dzieci, młodzież czy młodzi dorośli. Jeśli tym spotkaniem zaczęliśmy merytoryczny i rzeczowy dialog z NGOs dedykującymi swoją pracę dzieciom i młodzieży, to zakładamy, że przed nami jest kontynuacja pracy, która zmierzać będzie do - i to jest, moi drodzy pracownicy NGOs, poniekąd marszruta, którą podkomisja będzie realizowała - podjęcia inicjatywy ustawodawczej, która obejmowałaby wasze postulaty i myślenie o partnerstwie między potrzebami państwa w tym zakresie a możliwościami jednostek samorządu terytorialnego i NGOs, wzmocnienia pozycji finansowej pracowników NGOs oraz zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa socjalnego i wyprowadzenie z obszaru społecznego stygmatu niezaradności, naiwności czy donkiszoterii, wzmocnienie współpracy i solidnego partnerstwa oraz uzupełniania się działań instytucji wychowania formalnego i pozaformalnego, instytucjonalnego i pozainstytucjonalnego. Wydaje się wreszcie, że konieczne jest również lansowanie wzorca tradycyjnego modelu rodziny, rewitalizacja rodzicielskiej odpowiedzialności i wzorca osobowego mężczyzny. Tak się składa, że współpracuję z wieloma stowarzyszeniami, organizacjami pracującymi w obszarze dotyczącym dzieci i młodzieży. Przywołam chociażby trzy, cztery, które są bliskie memu sercu. To stowarzyszenie pomocy dzieciom ulicy Wędka z Torunia, stowarzyszenie Nadzieja Rodzinie z Kielc, którego szefem jest ks. Andrzej Drapała, stowarzyszenie Tratwa i jego wspaniała miejscówka, Zajezdnia, z Wrocławia. Mógłbym przywołać jeszcze wiele innych. Powinienem przywołać jeszcze ziemię lubuską i stowarzyszenie brata Krystyna z Gorzowa. Wszystkim wam dziękuję za pracę na rzecz dzieci i młodzieży.