PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Mariusz Błaszczak
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnioskuję o 5-minutową przerwę i zwołanie Konwentu Seniorów. Jestem oburzony słowami pana posła Burego. (Głos z sali: Ojejej!) To jest niegodne, żeby zasłaniać się człowiekiem, który nie żyje. (Oklaski) To jest naprawdę niegodne. Nie ma pan godności osobistej za grosz. Poza wszystkim zwracam uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie w tej sprawie 16 miesięcy temu. Co pański rząd robił przez 16 miesięcy? Nic nie robiliście. (Oklaski) Składaliście obietnice. (Głos z sali: To jest oświadczenie, a nie pytanie.) Częstowaliście opinię publiczną kiełbasą wyborczą. Zachowujecie się w sposób niegodny, zachowujecie się w sposób niegodny. (Głos z sali: Uspokój się.) Wnoszę o przerwę i zwołanie Konwentu Seniorów. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Albo mnie pan nie zrozumiał, albo nie chce pan odpowiedzieć na konkretne zadane pytanie. Proszę odpowiedzieć, już zapytam bardzo prosto: Czy po 4 lutego br., jeśli tej ustawy nie będzie, rolnicy będą płacić za usługi medyczne i za leki, czy nie będą płacić? Tyle.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Prawo co do zasady powinno być prawem przejrzystym i łatwym w realizacji, a przepisy będące przedmiotem wykładni powinny być sformułowane przez prawodawcę w taki sposób, aby potencjalny adresat normy nie miał wątpliwości co do treści określonej regulacji. Mam tutaj na myśli w dużej mierze znaczenie wyrażeń zawieranych w przepisach. W druku nr 74, czyli propozycji zmiany w Kodeksie cywilnym w obszarze urządzeń przesyłowych i służebności, mamy szereg propozycji zmiany na lepsze przepisów, z kilkoma wątpliwościami, ale o tych wątpliwościach na samym końcu. Rzeczywiście art. 49 po zmianach w 2008 r. miał być rozwiązaniem problemów z regulacją kwestii urządzeń przesyłowych, statusu prawnego i własności urządzeń. Jednak okazało się, że życie codzienne zweryfikowało ten artykuł i wystawiło ocenę negatywną. Problemy przy wykładni pojawiły się w zakresie znaczenia słów ˝inne urządzenia podobne˝. Brak precyzyjnego określenia katalogu tych urządzeń lub próba zastosowania czegoś w rodzaju naprowadzania odbiorcy przepisu na trafne zdefiniowanie kwestii ˝innych urządzeń podobnych˝ wymusiły na prawodawcy - i tutaj mamy projekt - rozszerzenie treści art. 49. Już nie będę go cytował, każdy mógł się z nim zapoznać. Rzeczywiście jest to przydatna propozycja. Kolejną proponowaną zmianą jest konkretyzacja statusu własności urządzeń ze względu na to, kto poniósł koszt ich budowy. Błędy popełnione wcześniej, chociażby w 2008 r., znów wymusiły próbę nowelizacji tej części Kodeksu cywilnego. Kolejnym proponowanym w projekcie novum jest możliwość doliczenia do czasu zasiedzenia służebności przesyłu okresu posiadania służebności nieprzekraczającego połowy czasu posiadania, który jest niezbędny do nabycia służebności przesyłu przez zasiedzenie, czyli w zależności od dobrej lub złej wiary posiadacza służebności okres ten wynosić będzie 10 lub 15 lat. Na koniec bardzo istotna kwestia, czyli uwzględnienie interesu właściciela nieruchomości przy ustanawianiu służebności przesyłu. Właśnie z uwagi na to Ruch Palikota zgadza się prawie co do całości tej nowelizacji. Jednak kwestie dotyczące rekompensaty i odszkodowań są na tyle wątpliwe, że zwracamy się z prośbą o przekazanie projektu jeszcze do prac w komisji branżowej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Istotnie pan poseł Kalisz pięknie wyłożył. Chciałbym powiedzieć jedną rzecz, panie pośle. Powołując się na pana ministra, który dobrze, iż zwrócił uwagę na to, że pierwszeństwo ma umowa, chciałbym powiedzieć, że osobiście stoję na stanowisku, do czego dążyliśmy od wielu lat, że pierwszeństwo powinna mieć umowa... (Poseł Ryszard Kalisz: Dokładnie.) ...i precyzyjne prawo. Proszę państwa, panie pośle, był pan też w czasie głosowania nad punktem. Proszę zauważyć: trzy pytania, które padły ze strony jednego z posłów, dotyczące tego, czy jeżeli nie uchwalimy ustawy w sprawie składki KRUS, obowiązują dalej zasady i czy będzie ubezpieczony, nie doczekało się odpowiedzi. O czym to świadczy? Totalna nieznajomość zasad orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. (Poseł Ryszard Kalisz: I skutków regulacji.) I skutków. Tak.
Mówca: Józef Zych
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani poseł, oczywiście z punktu widzenia ideologicznego jestem wierzący, natomiast omawiając projekt i wskazując na wnikliwą pracę w komisji, nie kierowałem się wiarą. Już straciłem wiarę, przez 23 lata, w zakresie regulacji prawnych, tworzenia prawa itd. (Oklaski) Natomiast wielokrotnie pracowaliśmy wspólnie i pani wie doskonale, że trzeba było czasem twardo walczyć nawet o jeden konkretny, drobniutki zapis. Ponieważ zamierzam wejść do tej komisji, postaram się tak postępować. (Oklaski) (Poseł Beata Kempa: Chwała Bogu, panie marszałku.)
Mówca: Robert Kropiwnicki
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Z dużym zainteresowaniem wysłuchałem wystąpień klubowych i przyznam, że może nie wszystkie zrozumiałem co do tego, czy lepiej jest jednak skierować projekt do komisji, bo cały czas mam świadomość, że jest to projekt, który mamy skierować do prac, jest to dopiero tryb pierwszego czytania, więc komisja będzie o tym decydowała i Wysoka Izba w ostateczności przyjmie ten projekt. A myślę, że warto. Ważne, że on jest i że można nad nim pracować, bo ma on naprawdę bardzo istotne znaczenie dla życia gospodarczego. Wszyscy to wiemy, to jest bardzo istotne, dlatego nie za bardzo rozumiem ten kontekst, że lepiej od razu projekt odrzucić i czekać, bo może kiedyś będzie coś lepszego. Chyba trzeba projekt przyjąć, żeby móc nad nim pracować i dalej się zastanawiać ewentualnie go poprawiać. W komisji kodyfikacyjnej są wybitni specjaliści - i myślę, że będą - więc będzie pole do rozmowy, a nie wiara lub brak wiary w to, że nie da się czegoś poprawić. Mam pytanie, panie ministrze, dotyczące prawa użytkowania wieczystego, które tu w końcu regulujemy, na szczęście to się pojawia, ale też wiemy, że prawo wieczyste ma charakter nie do końca jasny, jeżeli chodzi o własność, nie jest to prawo własności, i w niedługim czasie pojawią się już pierwsze wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego. Tutaj natomiast stwarzamy możliwość obciążenia prawa wieczystego służebnością. Pytanie: Co będzie w momencie wygaśnięcia użytkowania wieczystego? Jak pan minister to widzi na tym etapie? Bardzo proszę o odpowiedź. Uważam, że projekt na pewno warto popierać i skierować go do komisji kodyfikacyjnej (Dzwonek), żebyśmy zaczęli nad nim pracować. Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

W związku z projektem nowelizacji Kodeksu cywilnego odnośnie do służebności przesyłu chciałbym zadać autorowi zmian pytanie. Art. 305 4 stanowi, iż do służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych. Według art. 288 Kodeksu cywilnego służebność gruntowa powinna być wykonywana w taki sposób, żeby jak najmniej utrudniała korzystanie z nieruchomości obciążonej. Chciałbym zapytać: Jakie są prawa właściciela nieruchomości obciążonej służebnością przesyłu, jeżeli służebność stała się dla niego szczególnie uciążliwa? Czy może on żądać od przedsiębiorcy nabycia tejże nieruchomości za odpowiednim wynagrodzeniem?
Mówca: Małgorzata Marcinkiewicz
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Projekt ustawy, który mam przed sobą - bardzo mi się podoba ta inicjatywa - musi być jeszcze rozszerzony. Jesteśmy za kontynuacją projektu, niestety musi on być skierowany do dalszych prac w komisjach, które wymienił m.in. poseł z Platformy, ale martwi mnie tytuł: o powrocie do Rzeczypospolitej Polskiej osób pochodzenia polskiego deportowanych i zesłanych przez władze Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Dlaczego cały czas mówi się tylko o Polakach, którzy mieszkają w Kazachstanie i na Syberii? Przecież mamy jeszcze bardzo dużo obywateli mieszkających na byłych Kresach. Oni tam nie byli deportowani, ale Polska uciekła od nich, przesunęli im granice. Dlaczego nie mówi się o tych ludziach? (Poseł Jolanta Szczypińska: To inne zagadnienia.) Inne zagadnienia, ale o tych ludziach się nie mówi. Akurat mam do czynienia z takimi ludźmi, mają oni duże problemy z przyjazdem do Polski, chociaż nic nie potrzebują od polskiego rządu. Oni mają w Polsce mieszkania, oni mają w Polsce firmy. Dlaczego traktuje się ich inaczej? Chciałabym, żeby w tej ustawie było to poruszone. (Poseł Jolanta Szczypińska: W tej nie może być.) Dlaczego nie może być?
Mówca: Artur Górski
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę zapytać o sytuację Polaków, którzy mają problemy z przyjazdem do Polski, bo nie są w sensie formalnych uważani za Polaków. Mam tu na myśli naszych rodaków z obwodów: żytomirskiego, winnickiego czy chmielnickiego na Ukrainie, których praojcowie byli obywatelami I Rzeczypospolitej, a którzy po I wojnie światowej nie znaleźli się w granicach państwa polskiego. W okresie międzywojennym wielu Polaków z terenów Ukrainy sowieckiej wysiedlono do Kazachstanu. Nie byli uznawani za naszych rodaków, ponieważ wcześniej nie posiadali obywatelstwa polskiego, a w wyniku wielopokoleniowych prześladowań znaczna ich część nawet nie zna dziś języka polskiego. Polakami jednak się czują, niekiedy do Polski chcieliby wrócić i często bezskutecznie się o to starają. Ustawa o repatriacji z 2000 r. tej kwestii nie rozwiązała, nie otworzyła furtki repatriacyjnej dla tych Polaków. Wciąż nie ma trybu stwierdzenia przynależności do narodu polskiego, jeśli nie ma odpowiednich dokumentów, a kandydaci na repatriantów nie znają w wystarczającym stopniu języka polskiego. W związku z tym zapytuję: Jak rząd ma zamiar rozwiązać ten problem w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy ustawy o repatriacji? Czy obywatelski projekt ustawy nie stwarza lepszych warunków formalnych, aby w większej liczbie i szybciej sprowadzić do Polski naszych rodaków z Kazachstanu i z innych byłych republik sowieckich? Przywoływany tu przykład działania rządu niemieckiego, który w ciągu kilku lat doprowadził do sprowadzenia do swojego kraju aż ponad 700 tys. Niemców, osób, które przyznawały się do narodu niemieckiego, pokazuje, że jeżeli są warunki formalnoprawne, jeżeli rząd ma determinację, jeżeli poszuka pieniędzy, to jest to możliwe. I tego polskiemu rządowi życzę. Dziękuję.
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wszyscy zwracają się do syna pana Płażyńskiego: panie Jakubie. Ja też, bo osobiście znałem i wiem, że to jest piękne, iż pan wdraża idee swojego ojca. Pamiętam wiele rzeczy w tej sprawie. Proszę państwa, obywatelski projekt ustawy o powrocie do naszej ojczyzny osób pochodzenia polskiego deportowanych i zesłanych przez władze ZSRR jest aktem sprawiedliwości dziejowej. Jestem przekonany, że Polacy mieszkający poza ojczyzną, Polonia z wielką uwagą będą śledzić prace nad końcowym kształtem omawianego projektu. Kilka pytań, na które proszę o odpowiedzi wnioskodawcę oraz przedstawiciela rządu. Co z osobami, które nie posiadają żadnych dokumentów wymaganych w art. 6? W Kazachstanie żyje bardzo dużo rodzin bez takich dokumentów, często nieznających języka polskiego. Mogę to powiedzieć z autopsji, bo biskup z naszych terenów jest w Kazachstanie i wiele rzeczy na ten temat przekazywał. Czy projektodawcy albo ministerstwo posiadają szczegółowe informacje o tym, jak powodzi się rodzinom już repatriowanym? Czy osoby te znalazły pracę? Czy nadal pracują? Czy są akceptowane w swoim środowisku? Odpowiedź na te pytania pozwoli nam tak przygotować repatriację, aby powracający z tułaczki rodacy poczuli się w Polsce u siebie. I jeden kazus. Na pewno państwo bez pomocy samorządów tego nie rozwiąże. Jeżeli jest w Polsce 2,5 tys. gmin, mówię jako były samorządowiec, mówię o miastach, samorządy są w stanie jedną czy dwie rodziny przyjąć. Państwo tego nie udźwignie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przywołane w uzasadnieniu statystyki wyraźnie wskazują, że obecne regulacje prawne są niewystarczające dla realizacji akcji repatriacyjnej osób polskiego pochodzenia, które w wyniku stalinowskich i komunistycznych represji zostały pozbawione szansy, by żyć we własnym kraju. Chylę w tym miejscu czoło w kierunku wnioskodawców, popierając oczywiście w pełni tę inicjatywę, i dostrzegam pilną potrzebę podejmowania przez państwo polskie bardziej aktywnych metod umożliwiających rodakom powrót do macierzy. To naprawdę przykre, że po tylu latach wolnej Polski deportowani na Wschód Polacy nie mają zapewnionych odpowiednich warunków do swobodnego powrotu do kraju. Moje pytanie będzie dotyczyło zasadniczych, i słusznych w moim przekonaniu, rozwiązań polegających m.in. na nałożeniu na administrację rządową obowiązku nabycia lokalu mieszkalnego dla powracających. Chciałbym zapytać przedstawiciela rządu, czy nabyte mieszkanie powinno stać się własnością repatrianta i jego rodziny, czy też powinno być własnością na przykład gminy, w której powracający zamierzają się osiedlić. Co stałoby się z tym mieszkaniem czy też co stanie się, jeśli po kilku latach osoby te zechcą zmienić miejsce zamieszkania bądź też opuszczą naszą ojczyznę, co może się zdarzyć? Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przedstawiciele Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej! W 2007 r. jako wiceprezydent miasta uczestniczyłem w realizacji programu repatriacji. Przyjęliśmy rodzinę z Kazachstanu, osiedliła się u nas. Biorąc pod uwagę moje doświadczenia w zakresie realizacji tego programu, chciałbym z uznaniem podkreślić, iż główne tezy przedstawionego przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej projektu uwzględniają problemy, z którymi dotychczas borykały się gminy. Projekt niewątpliwie poszerza możliwości skutecznej realizacji takiego programu. Chciałbym podkreślić, iż w gminach czasem łatwiej było pozyskać mieszkanie niż znaleźć dla tych rodzin taką pracę, jakiej by one oczekiwały. Dlatego też cieszy nas propozycja rozbudowanej pomocy, nie tylko materialnej, ale przede wszystkim w zakresie zdobywania przez te osoby nowych kwalifikacji. Chodzi też o naukę języka. Moi przedmówcy podkreślali rolę ruchu społecznego poparcia. To bardzo ważne, że udało się ujawnić problem. W tym kontekście chciałbym zapytać przedstawicieli wnioskodawców, czy konsultowali swój projekt np. z organizacjami pracodawców. Ich znaczące wsparcie byłoby pomocne zarówno jeśli chodzi o pozyskiwanie mieszkań, np. przyzakładowych, jak i zapewnienie tym osobom miejsc pracy. Czytamy, że państwa zachodnie, ostatnio Niemcy, z braku, powiedzmy, siły roboczej przygotowują nawet jakieś wyprawki powitalne. Można byłoby to rozpatrzyć w kontekście naszych pracodawców. Drugie pytanie kieruję do przedstawicieli rządu. Jak w perspektywie minionych lat oceniają państwo promocję programów repatriacji w gminach? Wydaje się, że gminy z czasem zapomniały o istnieniu takich programów. (Dzwonek) Budżet na rok 2012 w części 83: Rezerwy celowe przewiduje środki na pomoc dla repatriantów w wysokości 9 mln zł. Które województwa najwięcej wnioskują o te środki i na co zostały one przeznaczone? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jolanta Szczypińska
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Trzeba powiedzieć sobie prawdę: to wstyd i chyba hańba dla rządu Rzeczypospolitej, dla naszego państwa, że przez 20 lat wolnej Polski nie potrafiliśmy się z tym uporać, nie potrafiliśmy sprowadzić Polaków do ojczyzny, tych Polaków z Kazachstanu, którzy znaleźli się tam nie z własnej woli. W 2001 r., jak już powiedzieliśmy, weszła w życie ustawa, która wtedy wzbudziła wielkie nadzieje Polaków zamieszkałych w Kazachstanie. Niestety, wielu Polaków tam zamieszkałych nie dożyło możliwości osiedlenia się w Polsce, zamieszkania tu i zobaczenia własnej ojczyzny. Ta ustawa, niestety, nie rozwiązywała wielu problemów. Dzisiaj stoimy przed kolejną szansą, żeby ten wstyd i tę hańbę zmyć, żeby przyjąć ten obywatelski projekt przedstawiony przez szanownego pana Jakuba, ponad wszystkimi podziałami, jak już powiedział mój szanowny kolega. Myślę, że państwo polskie, które ma 38 mln obywateli, które powinno być silne, stać na to, żeby przyjąć 2600 repatriantów. Oczywiście tyle osób już tutaj nie przyjedzie. Jak już powiedziałam, bardzo wiele osób nie dożyło. Nie może być tutaj wymówką brak środków finansowych. To nie jest żadna łaska, to jest po prostu obowiązek każdego Polaka i każdej Polki, aby Polacy zamieszkali w Kazachstanie powrócili tutaj i żeby im stworzyć odpowiednie warunki. Już kończę, panie marszałku. Na zakończenie mam pytanie do przedstawiciela rządu, do pana ministra. Panie ministrze, dlaczego polski rząd podczas rozmów z rządem Kazachstanu nie podjął tematu dotyczącego podpisania umowy o uznaniu emerytur Polaków z Kazachstanu, którzy tutaj przyjechali, a całe swoje życie ciężko pracowali w Kazachstanie? Niestety, tych emerytur nie mogą otrzymać. Jaka jest możliwość, aby to działanie było skuteczne, aby podpisano tę umowę i żeby należne im środki ci Polacy otrzymali? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Jakubie! Moje pytania będą w tym samym duchu, co pytania mojej koleżanki, poprzedniczki. A więc tak: Jaka jest opinia rządu w sprawie powrotu Polaków do ojczyzny? Dlaczego dotychczas proces repatriacyjny udał się w tak małym stopniu? Jakie elementy w panującym systemie regulacji powodują taką sytuację, że na realny powrót oczekuje jeszcze 2600 osób? Ustawa, jak państwo wiedzą, przewiduje skutki społeczne, gospodarcze, finansowe, prawne, wymaga również aktów wykonawczych, w szczególności na podstawie art. 16, art. 41 i art. 43. Jednak najbardziej obawiam się zrzucenia na barki samorządów całego procesu powrotu Polaków do ojczyzny, za który przede wszystkim odpowiada rząd. Życzę zatem niezbędnej determinacji koalicji do uchwalenia tej obywatelskiej ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Panie Marszałku! Pan przy swojej wnikliwości i spostrzegawczości nie mógł wiedzieć, że ja jako parlamentarny strażak zastąpiłem swojego kolegę, który nie mógł tu być. W tej sytuacji ja wygłosiłem improwizowane przemówienie w imieniu klubu. Teraz zadam też pytania, trzy pytania w sprawach, o których nie mówiłem, dotyczy to przynajmniej dwóch przypadków, w trakcie tego wystąpienia. Przedtem jednak - ponieważ tu się często odnosimy, sam to czyniłem, do kazusu niemieckiego - chciałbym powiedzieć, że są zasadnicze różnice, bo Niemcy za repatriację zapłacili, my nie płacimy. Oni zapłacili tym rządom, tym państwom duże pieniądze. Ktoś może powiedzieć, że zapłacili też Polsce w innych układach, prawda, kazus Mazurów i nie tylko. Trzy pytania są takie. Sprawa pierwsza. Zwracam się tu do pełnomocnika Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej. Niejako przekleństwem Sejmu przez wiele kadencji jest to, że przyjmujemy zbyt dużo nowych ustaw, zbyt dużo ich nowelizujemy. Czy przeanalizowano taki wariant? Czy nie słuszniej byłoby - sam mam wątpliwości co do tego, czy byłoby to w ogóle możliwe - znowelizować ustawę z 9 listopada 2000 r.? Czy w ogóle byłoby to możliwe? Po wtóre. Ja odnosiłem się do Rady do Spraw Repatriacji. Czy to jest organ rzeczywiście potrzebny? Czy on nie jest organem zbytecznym? Czy nie można by było niejako skorzystać z istniejących organów odwoławczych w państwie polskim, nawet jeżeli te osoby nie mają obywatelstwa? Jak mówi stara zasada brzytwy Ockhama, nie należy mnożyć bytów ponad potrzebę. I ostatnia sprawa. Chodzi mi o tę kwotę 100 mln zł. Skąd ona się bierze? Na jakiej podstawie? W Kazachstanie według statystyk kazachskich jest czterdzieści kilka tysięcy osób pochodzenia polskiego, być może jest to liczba zaniżona. Czy rząd podziela ten szacunek, jeżeli chodzi o koszty całej procedury, czyli 100 mln zł? Dziękuję.
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Fakt, że do tej pory tylu Polaków nie może wrócić do ojczyzny, jest dla nas wielkim wyrzutem sumienia. Niestety, dotychczasowe środki, jakie były stosowane, aby ten problem rozwiązać, nie do końca okazały się skuteczne. Samorząd, któremu powierzono tę sprawę, znajduje się pod wieloraką presją. Nie zawsze mógł on sprostać wyzwaniom, chociaż można podać bardzo pozytywne przykłady zaangażowania wielu samorządów w akcję repatriacyjną. Jednocześnie państwo polskie z budżetu państwa przekazywało naprawdę znikome pieniądze na akcję repatriacyjną, a - jak się dziś dowiadujemy - nawet te skromne środki nie do końca były wykorzystywane. W związku z tym, podtrzymując pytanie pana posła Jana Dziedziczaka, chciałbym zwrócić się do rządu z pytaniem: dlaczego te skromne środki budżetowe na repatriację nie były w ostatnich latach wykorzystywane? Jednocześnie chciałbym zapytać, czy wobec kształtującego się tu konsensusu wszystkich ugrupowań, które wypowiadały się do tej pory, popierających w mniejszym czy większym stopniu proponowane przez projektodawców rozwiązania ustawowe, rząd zmieni swoje stanowisko. Bo jak dotychczas niestety w czasie prac nad projektem, również w poprzedniej kadencji było to niestety stanowisko konsekwentnie negatywne. Bardzo proszę o odpowiedź na to pytanie. Jednocześnie chciałbym bardzo gorąco podziękować wnioskodawcom za podjęcie ogromnego trudu i próby naprawienia tej sytuacji, tego wielkiego wyrzutu sumienia, który ciągle nas dotyczy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ligia Krajewska
Data: 2012-01-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Panie Jakubie! Chciałabym odnieść się do tegoż projektu, jak również zadać pytanie, bo nie bardzo rozumiem, na jakiej zasadzie prawnej miałyby być przydzielane mieszkania przez administrację państwową, czyli MSW. To mnie najbardziej niepokoi, ponieważ mieszkania są generalnie w zasobach samorządowych. Czy przy pisaniu projektu tej ustawy korzystano z doświadczeń tych samorządów, które sprowadzają rodziny? Powiem w ten sposób, że przez pięć ostatnich lat jako radna Warszawy pracowałam w komisji do spraw repatriantów i rocznie sprowadzaliśmy do Warszawy 10 rodzin. Wiem, jak rozliczne są problemy wynikające z repatriacji. Nie wiem, ile rodzin, które spełniają te warunki - to jest pytanie do ministra - rzeczywiście mieszka w Kazachstanie. Trzeba pamiętać, że te osoby, które zostały wywiezione, niestety często już nie żyją. Pozostali ich potomkowie, to często jest trzecie pokolenie, osoby, które nie zawsze znają język. Nie wiem, czy one wszystkie spełniają te oczekiwania, co nie znaczy, że nie należy pracować nad rozwiązaniami. Bardzo bym chciała, żeby podczas prac komisji rzeczywiście przyjrzeć się tym rozwiązaniom, które się tu znajdują. Bardzo chętnie wezmę udział w pracach podkomisji nad tą ustawą, ponieważ naprawdę mam wiele doświadczeń dotyczących ciekawych rozwiązań, które stosowaliśmy w Warszawie. Trzeba było zmieniać wiele różnych działań, żeby skutecznie sprowadzać te rodziny. To jest również kwestia mentalności, przygotowania ich do przyjazdu do Polski. To nie jest takie oczywiste i proste. Często ci ludzie sądzą, że jadą do raju, a ten raj okazuje się zwykłą rzeczywistością. Dlatego też bardzo chętnie deklaruję swoją współpracę i uważam, że należy pracować nad tym projektem, ale też spytać samorządy i współpracować z nimi. Dziękuję bardzo. (Oklaski)