Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2014-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko klubu Solidarna Polska wobec informacji skierowanej do Sejmu i Senatu przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie od lipca do grudnia 2013 r., czyli w czasie przewodnictwa Litwy w Radzie Unii Europejskiej. Zgodnie z wypowiedzią pana ministra Piotra Serafina w II połowie 2013 r. Polska określiła cztery zasadnicze priorytety swojej aktywności w Unii Europejskiej. Są to: ustalenie przyszłej architektury Unii Gospodarczej i Walutowej, gaz łupkowy, pakiet energetyczno-klimatyczny i Partnerstwo Wschodnie, w tym przede wszystkim podpisanie umów partnerskich z państwami objętymi tym programem, w szczególności chodzi o Ukrainę. Szczególnie interesujące jest pierwsze zagadnienie, tzn. ustalenie przyszłej architektury Unii Gospodarczej i Walutowej. Za tym na poły poetyckim stwierdzeniem kryją się prace nad unią bankową. Przypomnijmy, że Polska, która ma znakomity nadzór bankowy, zamierza z niego zrezygnować na rzecz rozwiązań wspólnotowych, które wcale nie są lepsze. Pierwszym etapem budowania unii bankowej było zaakceptowanie wspólnego nadzoru nad bankami. Drugim etapem ma być wprowadzenie uporządkowanego systemu likwidacji i restrukturyzacji banków, w ramach którego zostanie stworzony europejski fundusz restrukturyzacji i likwidacji banków. Zacznie on w pełni działać mniej więcej za 10 lat. Kto za te rozwiązania zapłaci i czy są to rozwiązania opłacalne dla Polski? Przypomnijmy, że znakomita większość banków komercyjnych w Polsce należy do obcego kapitału. Są to zwykle spółki córki dużych banków z innych krajów, które przynoszą, w przeciwieństwie do spółek matek, olbrzymie zyski swoim właścicielom. Spółki córki będą ratować spółki matki pieniędzmi, które zarobią w Polsce. Po wprowadzeniu funduszu restrukturyzacji i likwidacji banków to właśnie my, klienci banków, które są spółkami córkami, będziemy składać się na ratowanie zagranicznych central bankowych, bo ciężar ten nie spadnie tylko na akcjonariuszy banków, ale również na ich klientów, bowiem Niemcy nie zgadzają się na to, by system bankowy był zasilany przez istniejący mechanizm EMS. Należy zaznaczyć, że Polska wcale nie musi wchodzić w te mechanizmy unii bankowej. Mają być one obowiązkowe tylko dla krajów strefy euro. Polska pod rządami Donalda Tuska sama chce wziąć na siebie te dodatkowe obciążenia, a zapłacą za to polscy klienci banków. Rząd nawet nie starał się wytłumaczyć obywatelom swoich racji, a odpowiedzi na pytania posłów o unię bankową były na ogół bardzo enigmatyczne i ogólnikowe. Parlament Europejski zwrócił uwagę na to, że podejmowanie decyzji likwidacyjnych będzie niezwykle skomplikowane. Rząd nie wyjaśnił, w tym także na posiedzeniu Komisji do Spraw Unii Europejskiej, dlaczego uważa to rozwiązanie za korzystne. Pan minister właściwie powiedział tylko tyle, że będzie to skomplikowane i koniec, natomiast zupełnie nie wytłumaczył tego mechanizmu. Czy nie lepiej, panie ministrze, byłoby na wzór Wielkiej Brytanii powiedzieć, że w interesie Polski jest pozostawanie poza unią bankową, skoro rząd nie jest w stanie w sposób przekonujący wytłumaczyć, jakie ewentualne korzyści mogłyby wiązać się z wejściem w ten mechanizm? Według MSZ drugim priorytetowym zagadnieniem dla Polski w II połowie 2013 r. było zabezpieczenie wydobywania gazu łupkowego, generalnie polityka energetyczna. Gaz łupkowy jest dla Polski szansą na rozwój i zyskanie samodzielności energetycznej. Rząd Donalda Tuska z jednej strony podkreśla znaczenie gazu łupkowego, z drugiej strony ten rząd nie doprowadził do uregulowania statusu prawnego poszukiwania błękitnego paliwa. Tymczasem przeciwnicy wydobywania gazu łupkowego nie śpią. W Parlamencie Europejskim próbowano przegłosować uregulowanie zobowiązujące poszukiwaczy gazu do przeprowadzenia pełnej procedury oceny wpływu na środowisko na etapie poszukiwań tego paliwa. Rozwiązanie to doprowadziłoby do faktycznego zaprzestania poszukiwań w Europie, zwłaszcza w Europie Środkowej, co byłoby na rękę Gazpromowi. Na razie udało się unieszkodliwić te regulacje, pytanie tylko, panie ministrze, na jak długo. Czy nie należałoby w kontekście ciągle pojawiających się ataków ze strony przeciwnej zorganizować potężnej akcji informacyjnej skierowanej do wszystkich tych, którzy decydują o losach tego wydobycia, mówiącej o tym, jak ważny z punktu politycznego jest gaz łupkowy, i to dla całej Europy, w tym oczywiście przede wszystkim dla Polski, bowiem Polsce grozi trwałe uzależnienie od bardzo drogiego gazu rosyjskiego? Tymczasem rząd nie dywersyfikuje źródeł energii, podpisał kolejną długoterminową umowę z Gazpromem, która nawet, o dziwo, nie podobała się Brukseli, i nie uregulował od strony prawnej poszukiwań gazu w Polsce. Kolejny priorytet: pakiet energetyczno-klimatyczny. Mimo iż miał to być priorytet działań rządu, to jednak Polska, która organizowała w Warszawie COP, niestety nie odniosła spektakularnego sukcesu w przekonywaniu innych partnerów do zaakceptowania - tutaj cytuję za ministrem Serafinem - mechanizmu polegającego na równoważeniu celu, jakim jest konkurencyjność gospodarki, z celami środowiskowymi. Powiedziałabym, że ze względu na litość nie będę rozwijała tego tematu. (Poseł Mariusz Orion Jędrysek: Bez litości, bez litości, pani poseł.) Kolejny priorytet: Partnerstwo Wschodnie. Chciałoby się powiedzieć: a miało być tak pięknie. Na szczyt w Wilnie zaplanowano i zapowiadano parafowanie umów stowarzyszeniowych pomiędzy Unią Europejską a trzema ważnymi krajami Partnerstwa Wschodniego: Gruzją, Mołdawią i Ukrainą. Niestety Ukraina tego dokumentu nie parafowała, mimo iż, jak czytamy w informacji rządu, cytuję, przywódcy państw europejskich zgromadzeni na szczycie w Wilnie podkreślali, że umowa jest najbardziej ambitną umową, jaką kiedykolwiek Unia Europejska zaproponowała państwu trzeciemu. Tymczasem Władimir Putin pożyczył Ukrainie stosunkowo niewielkie pieniądze i prezydent Janukowycz zdecydował się nie parafować umowy stowarzyszeniowej. Można zaryzykować twierdzenie, że unijni dyplomaci, w tym przede wszystkim polscy, okazali się mało przewidujący. Działania polskiego rządu, zwłaszcza w początkowej fazie tego procesu, były mało dynamiczne i pozwoliły przejąć inicjatywę stronie przeciwnej. W podsumowaniu należy zauważyć, że we wszystkich obszarach określonych przez rząd jako priorytetowe brak sukcesów, wbrew temu, co twierdzi sam rząd. Jeśli nikt nas nie chwali, to chwalmy się sami - to jest dewiza, która przyświeca temu gabinetowi, koalicji rządowej. Szkoda tylko, że poza tymi podmiotami nikt inny nie dostrzega sukcesów tego rządu. W związku z tym Solidarna Polska zagłosuje przeciwko przyjęciu informacji rządu. Dziękuję. (Oklaski)