PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Ale pan, panie pośle, cały czas chce poprawiać dekret Bieruta, a my nie chcemy poprawiać dekretu Bieruta. (Dzwonek) W związku z powyższym uważamy, że dzień zwycięstwa powinien odrębną ustawą ustanowić Sejm najjaśniejszej Rzeczypospolitej, a nie jakiś tam Bierut. Dziękuję bardzo. (Poseł Tadeusz Iwiński: Nie potrafi pan zapamiętać dwóch zdań.)
Mówca: Bartosz Kownacki
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam jedno pytanie do posła sprawozdawcy, a być może także, niestety, do innych posłów, którzy byli posłami dłużej niż jedną kadencję, czyli pracują tu od kilku kadencji: Dlaczego ta decyzja zapadła tak późno? To jest wstyd przed wcześniejszymi pokoleniami, że w wolnej Polsce przez 25 lat nie potrafiliśmy rozstrzygnąć takiej sprawy. Druga kwestia dotyczy tego, co zaproponował pan poseł Iwiński. Niezależnie od tego, czy było to 7 maja, 8 maja czy 9 maja, a przecież podpisanie tego 8 maja było wymuszone przez Stalina, to rzeczywiście był to dzień zwycięstwa nie nad III Rzeszą, tylko nad nazistowskimi Niemcami, to trzeba mówić - nad nazistowskimi Niemcami, bo próbuje się fałszować historię, mówiąc, że to jakaś III Rzesza, jacyś naziści, a słowo Niemcy w ogóle nie pada. Rzeczywiście był to dzień... (Głos z sali: Zwycięstwa nad Niemcami.) ...zwycięstwa nad niemiecką III Rzeszą, tak. Jest tylko jeszcze jeden problem, panie profesorze. Niezależnie od tego, jaką decyzję ostatecznie podejmiemy, trzeba pamiętać, że ten dzień zwycięstwa, 8 maja, który świętowano na ulicach Paryża czy Londynu, pito wino, whisky i bawiono się, dla setek tysięcy Polaków - czy się nam to podoba, czy nie - był dniem kolejnego zniewolenia. Już wtedy dziesiątki tysięcy żołnierzy Armii Krajowej, niewinnych ludzi siedziało w komunistycznych ubeckich więzieniach. O tym również musimy pamiętać. To było rzeczywiście zwycięstwo dla Francuzów, dla Anglików, ale dla nas była to niestety kolejna niewola. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Zych
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie marszałku, ponieważ pan poseł Iwiński, który zgłosił poprawkę, prosił o poparcie i ustosunkowanie się do niej, wobec tego pozwolę sobie ustosunkować się do niej. Panie pośle, pan wie, jak ogromnie pana cenię, szczególnie w ostatnim czasie, za to, że pan upomina się o godność Sejmu i posłów, i to w wielu przypadkach. Niestety, z punktu widzenia formalnoprawnego mam bardzo poważne wątpliwości, czy możemy dokonywać zmiany, a o to chodzi, dekretu. Obecnie w Polsce nie ma takiego aktu prawnego. (Poseł Tadeusz Woźniak: Tak jest.) Dekret był, ale obecnie wśród źródeł prawa nie ma takiego źródła prawa jak dekret. W związku z tym trzeba to rozważyć z punktu widzenia formalnoprawnego. Nie ustosunkowuję się do treści, bo w tej sprawie wypowiedział się już mój kolega marszałek Stefaniuk. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Ponieważ jest po północy, być może każdemu z nas trochę brakuje precyzji. Być może trzeba przyjąć, jeżeli chodzi o poselski projekt ustawy o zniesieniu 9 maja, chociaż to było konsultowane z prawnikami sejmowymi - wiadomo, że prawnicy sejmowi są różni - że tytuł ustawy powinien pozostać jak w proponowanym projekcie, czyli nie o zmianie dekretu, tylko o zniesieniu dekretu. Zresztą w art. 1 znosi się dzień 9 maja jako narodowe święto zwycięstwa, a art. 2 otrzymuje brzmienie: ustanawia się dzień 8 maja jako Narodowe Święto Zwycięstwa - bez wolności. Nie chcę tu polemizować z kolegą mecenasem, który w tej chwili przekonuje panią profesor Pawłowicz, nikt z nas wtedy nie żył i nie pamięta tego momentu, ale filmy i wszelkie przekazy pokazują, że także w Polsce tego dnia bardzo świętowano, więc to nie jest tak, że gdzie indziej pito whisky i wino, a u nas szły karawany i wszyscy się smucili. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wojciech Szarama
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Padło pytanie, a więc w miarę moich możliwości udzielę odpowiedzi. Co się działo przez te lata? Słusznie, panie pośle Kownacki. Działo się niewiele, szczerze powiedziawszy. Patrzymy na to, co dzieje się na Łączce, ile lat minęło, a dopiero teraz tym, którzy zginęli, jest przywracana cześć, a ci, którzy tego dokonali, uniknęli kary. (Głos z sali: To jest uproszczenie.) Tak, proszę państwa, to jest oczywiście olbrzymie uproszczenie, ale coś w tym jest, że gruba kreska to nie była gruba kreska, tylko gruba linia, a linia, jak wiemy, nie ma ani początku, ani końca. A więc to, że kiedyś postanowiono i zaaprobowano, również w polskim Sejmie, taką politykę, że nie będziemy wracać do przeszłości, niewątpliwie się mści. Dobrze jednak, że takie inicjatywy są podejmowane i że one są wychwytywane. Jeśli chodzi o inicjatywę pana posła Iwińskiego, to wydaje mi się, że niewątpliwie ona jest godna rozważenia, dlatego że Polska faktycznie znalazła się w obozie państw, które wygrały II wojnę światową. To jest fakt. Nikt wtedy nie mówił o tym, czy to jest Krajowa Rada Narodowa, co do której legalności działania moglibyśmy przeprowadzić dyskurs historyczny i prawny. Niewątpliwie były polskie władze na uchodźstwie, był polski prezydent w Londynie. Te władze - z pewnością reprezentujące Polskę - były tymi władzami, które mogły świętować dzień zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami. Problem prawny, o którym powiedział pan marszałek Zych, jest bardzo ważny. Ponieważ poprawka została zgłoszona, poprosimy o analizy. To zostanie rozpatrzone w Komisji Ustawodawczej. Po prostu zastanowimy się wspólnie z panem posłem Dziubą i innymi osobami, które są tą sprawą zainteresowane, nad tym kawałkiem historii Polski. Dziękuję.
Mówca: Marek Kuchciński
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Chwileczkę, panie pośle, chwileczkę. Proszę państwa, jednak prosiłbym o to, żebyście państwo nie przeszkadzali w debacie nad następnym punktem. Proszę. (Poseł Małgorzata Sadurska: To jest dysputa historyczna, panie marszałku.) (Poseł Tadeusz Iwiński: Ale koledze już nic nie zaszkodzi.) (Wesołość na sali) Przyjmuję ten żart, ale jednak uprzejmie proszę umożliwić panu posłowi prezentację. Proszę bardzo, proszę kontynuować.
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska przedstawić stanowisko wobec druku nr 2677 dotyczącego zmiany w Kodeksie karnym. Wnioskodawcy wnoszą o uchylenie art. 196 Kodeksu karnego dotyczącego obrażania i znieważania uczuć religijnych. Warto w tym zakresie wrócić troszeczkę do historii, ponieważ ten artykuł obowiązuje nie tylko w kodeksie od 1997 r., ale podobny zapis obowiązywał w kodeksie z 1996 r., jak również w kodeksie sprzed II wojny światowej. Warto pamiętać, że Polska jest krajem wielokulturowym, wielonarodowym i wielowyznaniowym. W tradycji polskiej podobne kwestie były regulowane już za czasów I Rzeczypospolitej. Wolność sumienia i wyznania związana jest niewątpliwie z art. 53 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ten łączy się z art. 196, który go uszczegółowia i konkretyzuje. Ochrona uczuć religijnych za pomocą prawa karnego jest standardem przyjętym w wielu innych krajach europejskich. Wbrew temu, co mówią wnioskodawcy, nie ma również trudności z interpretacją art. 196. Wykładnia w tym zakresie wielokrotnie była dokonywana przez Sąd Najwyższy. Artykuł 196 Kodeksu karnego chroni uczucia religijne wyznawców wszystkich religii i związków wyznaniowych działających w Polsce, nie tylko katolików, jak twierdzą projektodawcy. W ocenie mojego klubu przepis ten w odpowiedni sposób chroni prawo każdego człowieka do wolności sumienia i wyznania oraz zapewnia ochronę uczuć religijnych, zapewnia wolność słowa i wolność wyznania. Pan poseł Kabaciński również odnosił się do ostatniej kwestii, że 7 marca 2012 r. odrzucono ten projekt w pierwszym czytaniu. Artykuł 196 dotyczy szczególnych treści, a więc musimy w sposób rozważny i ostrożny podchodzić do tych zagadnień. Biorąc pod uwagę wszystkie te kwestie, o których mówiłem na wstępie, klub Platformy Obywatelskiej wnosi o odrzucenie tego projektu w pierwszym czytaniu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Stanowisko w imieniu klubu było wyrażone przeze mnie w pierwszej części tej debaty, czyli w sprawozdaniu wnioskodawcy. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Krystyna Pawłowicz: Dziękujemy.)
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak powiedziałam. Zawsze to lepiej brzmi niż 1,5 minuty. Obowiązek publicznej ochrony prawnej wolności człowieka, w tym wyznawania religii i poszanowania uczuć religijnych, nakłada na władze publiczne konstytucja. Jest to standard, który zakazuje poniżania i grubiańskiego obrażania lub wyszydzania cudzych przekonań religijnych i przedmiotów kultu. Obecny Kodeks karny, realizując konstytucję, w art. 196 chroni wolność religijną wszystkich wyznań. Pomysł projektodawców, nieukrywających w uzasadnieniu swej chorobliwej niechęci do chrześcijan, jest aktem czystej nienawiści prawnej. Projektodawcy czują się ośmieleni, niestety, bardzo pobłażliwą praktyką sądów, które w zasadzie nie chronią, tak jak nakazuje konstytucja, wolności religijnej katolików, z reguły uniewinniając sprawców od zarzutu najbardziej barbarzyńskich zachowań. Projekt jest kolejnym bezczelnym, antydemokratycznym, antykatolickim działaniem polskich lewaków, tym razem z próbą wykorzystania do tego Sejmu. Warto tutaj przypomnieć, że i Sąd Najwyższy, i Krajowa Rada Sądownictwa, zwłaszcza Sąd Najwyższy, negatywnie, surowo oceniły ten niekonstytucyjny projekt, który w istocie znosi ochronę publiczną wolności religijnej nakazaną przez art. 30 i 31. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Antoni Błądek
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pomysł wykreślenia z Kodeksu karnego art. 196, który dotyczy obrazy uczuć religijnych, jest tak samo bezsensowny jak większość projektów ustaw, za którymi stoi partia Twój Ruch. Wnioskodawcy w uzasadnieniu projektu ustawy powołują się na to, że większość wyroków zapadających w sprawie o obrazę uczuć religijnych chroni tylko i wyłącznie katolików. Nawet jeśli tak jest w rzeczywistości, to wynika to tylko z tego, że większość obywateli naszego kraju jest katolikami i większość różnego rodzaju działań artystycznych czy też większość różnych wypowiedzi krytycznych uderza właśnie w katolików. Ale chcę zauważyć, że ten przepis reguluje sprawę obrazy uczuć religijnych wyznawców wszystkich religii i związków wyznaniowych, a nie tylko katolików, jak by tego chcieli wnioskodawcy. Wolność wyrażania myśli czy też wolność wypowiedzi nie może być traktowana jako wolność nieograniczona, tak samo jak różne działania artystyczne nie mogą naruszać sfery wolności innych osób. Zasadne jest, aby takie czyny, które godzą w swobodę wyznania innych i obrażają ich uczucia religijne, były karane i spenalizowane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Całkiem niedawno klub Palikota, Twojego Ruchu przedstawiał projekt noweli Kodeksu karnego, który zakładał kary za znieważanie flagi unijnej, za niszczenie, uszkadzanie tej flagi. Wtedy będzie groziła grzywna, kara ograniczenia wolności bądź nawet pozbawienia wolności do 1 roku. W żadnym innym kraju europejskim tego typu kary w odniesieniu do flagi europejskiej nie były stosowane. A co dzisiaj jest propozycją? Coś zupełnie odwrotnego. Ochrona uczuć religijnych za pomocą prawa karnego jest ogólnie przyjętym standardem w państwach europejskich. Państwo jesteście akurat wyjątkowo oryginalni w kwestiach światopoglądowych, w kwestiach wyznania i wiary. Powtarzam, ochrona uczuć religijnych za pomocą prawa karnego jest standardem przyjętym w wielu państwach europejskich. Na przykład w niemieckim kodeksie karnym kryminalizuje się publiczne znieważanie przekonań religijnych, również w Austrii kryminalizuje się poniżanie, wyszydzanie osoby stanowiącej przedmiot czci działającego w kraju Kościoła, także szwajcarski kodeks karny zabrania pod groźbą kary publicznego i grubiańskiego obrażania, wyszydzania przekonań religijnych. (Dzwonek) Proszę powiedzieć, skąd się bierze państwa niechęć, wrogość, żeby nie powiedzieć, nienawiść w stosunku do katolików, do Kościoła, która przejawia się w tego typu inicjatywach, w tego typu rozwiązaniach, które nigdzie w Europie nie są stosowane? (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiciel wnioskodawców stwierdził, że nowoczesne, świeckie i przyjazne państwo warunkuje to, aby znieść art. 196, który każe ścigać tych wszystkich pseudotwórców, którzy, aby zaistnieć publicznie, muszą obrażać uczucia religijne innych ludzi. Ja się z tą tezą diametralnie nie zgadzam, zasadniczo się nie zgadzam. Czy w nowoczesnym i przyjaznym państwie można kogoś obrażać, czy to jest norma dopuszczalna? W mojej ocenie, panie pośle, nie. Prawdziwa sztuka nie powinna nikogo obrażać, a jeżeli ktoś z twórców kultury, żeby zaistnieć, musi obrażać katolików, to trudno go określać mianem człowieka kultury. Panie pośle, pan stwierdził, że zamiast Kodeksu karnego dobrym rozwiązaniem byłoby zastosowanie tutaj zapisów Kodeksu cywilnego. A więc mam pytanie: Czy to nie oznaczałoby, że ta procedura byłaby droższa i dłuższa, a zastosowanie Kodeksu karnego (Dzwonek) eliminowałoby taką możliwość, żeby obraza uczuć religijnych była ścigana jednak z mocy prawa? Droga, którą pan zaproponował, w mojej ocenie jest znacznie bardziej uciążliwa dla tych, którzy w demokratycznym kraju chcą dochodzić swoich praw i nie pozwalają się obrażać przez osoby, które za wszelką cenę chcą zaistnieć. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W związku z projektem zniesienia artykułu dotyczącego znieważania i obrażania uczuć religijnych mam pytanie: Dlaczego w opinii wnioskodawców należy doprowadzić w Polsce do umożliwienia obrażania uczuć religijnych? Czy mam rozumieć, że jeżeli ten wniosek by przeszedł, zmierzałoby to do umożliwienia bezkarnego zakłócania również uroczystości religijnych? I czy to ma być normą, czy norma nowoczesnego państwa właśnie tego wymaga? Bez względu na to, jak się o tym mówi, u nas w Polsce przytłaczająca większość to ludzie wierzący i praktykujący, a nawet normy demokratyczne nakazują szacunek dla większości. I dlatego to mnie dziwi akurat, taka determinacja po prostu w zmierzaniu w tym kierunku, do zakłócenia czegoś, co przez wieki utarło się w Polsce, w polskim społeczeństwie jako normalne. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jest przedstawiciel Platformy Obywatelskiej. Bardzo krótko. Nie ukrywałem, jeżeli chodzi o uzasadnienie tego projektu, że jednym z elementów przemawiających za usunięciem art. 196 Kodeksu karnego jest kwestia nie tyle może maczugi, może źle zostałem zrozumiany, ile wprowadzania pewnej cenzury w zakresie kultury. Przytoczę tylko wypowiedź minister kultury obecnego rządu. Mam nadzieję, że podczas piątkowego głosowania będę mógł zapytać o to panią minister, która w jednym zdaniu dosyć jednoznacznie opowiedziała się za tym, aby kultura w Polsce nie była ograniczana. Nie dopuszczę nigdy do tego, by ktokolwiek podniósł rękę na wolność artystów. Myślę, że to zdanie powinno dać w pewnym sensie do myślenia przedstawicielom Platformy Obywatelskiej, bo prawa strona konsekwentnie opowiada się przeciwko temu projektowi, przeciwko takiej wizji państwa. Ma do tego prawo, ponieważ żyjemy w wolnym kraju. Prawa strona ma takie fundamenty swojego programu i swojego funkcjonowania. To jest jak najbardziej zrozumiałe i nawet ja nie zamierzam tego podważać. Natomiast w przypadku Platformy widzę w pewnym sensie jakąś niekonsekwencję. Wypowiedzi waszych ministrów, osób, które was reprezentują na wysokich stanowiskach, bo chyba stanowisko w ministerstwie kultury jest wysokim stanowiskiem, są sprzeczne z tym, co dzisiaj mówicie z tej mównicy. Minister, który wypowiada się w ten sposób, wie, że tak naprawdę całe to zamieszanie z ˝Golgota Picnic˝ wynikało z art. 196. Z jednej strony mówi wprost, że nie dopuści do nakładania takiego kagańca, tej cenzury na kulturę, a z drugiej strony przedstawiciel Platformy Obywatelskiej jednoznacznie się za tym opowiada. Rozumiem, że prawa strona ma taką zasadę, i to trzeba uszanować, ale w waszym przypadku wprowadzacie w błąd nie tyle mnie, bo mnie to mało interesuje, ale przede wszystkim społeczeństwo. Z jednej strony jesteście lewicowi, wolnościowi, liberalni, chcecie otwartego i wolnego kraju, a z drugiej strony głosujecie jak prawa strona tej sali. Zdecydujcie się. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie we wszystkim.) Dlatego mówię, że brakuje tej konsekwencji, co powoduje, że wprowadza to w błąd. W przypadku państwa to rozumiem, bo po prostu macie taką zasadę, to jest wasz fundament i wy nie zmieniacie zdania jak chorągiewka, a Platforma taką chorągiewką trochę jest. Również pan minister tak dosyć jednoznacznie mówił o tej świeckości i że to nie wynika z konstytucji. Rozumiem, że to jest pana przekonanie, to jest jeden z powodów, dla których to było chyba pana ostatnie wystąpienie. (Poseł Krystyna Pawłowicz: On tu jeszcze wróci.) To jest jakaś poważna deklaracja. Nie wchodząc w polemikę z salą, oczywiście przyjmuję słowa krytyki. Zdaję sobie sprawę, że problem jest bardzo trudny, dla wielu wydaje się póki co niedopuszczalny nawet do przemyślenia. Szanuję to, natomiast tak jak minister Królikowski ma podobno wrócić na tę salę, tak gwarantuję, że nawet jeśli ten projekt będzie wycofany, odrzucony, to również kiedyś wróci na tę salę. Dziękuję bardzo.
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt, nad którym debatujemy, zawarty w druku nr 2677, jak można było się spodziewać, wywołuje dużo emocji. Ponownie zapoznałam się ze stenogramami posiedzeń Sejmu, podczas których odbyły się pierwsze czytania projektów złożonych ponad dwa lata temu, które de facto dotyczyły tej samej problematyki. Jakie można z tego wyciągnąć wnioski? Na pewno takie, że trudno jest znaleźć porozumienie międzyklubowe co do tego, żeby umożliwić dalszą pracę w komisji nad tematem dotyczącym zmian w Kodeksie karnym, a odnoszącym się wprost do ochrony uczuć religijnych. Można zrozumieć intencję projektodawców, którzy w kraju takim jak nasz, z silnie zakorzenioną religią katolicką, oczekują pluralizmu aksjologicznego, szczególnie wtedy gdy mowa jest o kreacji artystycznej, a jak wynika z praktyki, mają miejsce takie sytuacje, gdy zbyt pochopnie uznaje się określony projekt artystyczny za obrażający uczucia religijne poprzez znieważenie publiczne przedmiotu czci religijnej lub miejsca wykonywania obrzędów religijnych. Intencją Klubu Poselskiego SLD jest podjęcie prac nad projektem zarówno po to, żeby w gronie ekspertów jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy ochrona cywilnoprawna, o jakiej mówią w uzasadnieniu ustawy jej autorzy, jest wystarczająca, jak i po to, by poważnie podyskutować nad tym, czy przepis karny, być może odpowiednio zmodyfikowany, pogodziłby zainteresowane strony. Dlatego w imieniu mojego klubu wnioskuję o przekazanie projektu do pracy w komisji.
Mówca: Zenon Durka
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Senatorze! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Przypadł mi w udziale zaszczyt przedstawienia stanowiska w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska w sprawie senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, druk nr 2682. Przedmiotowa nowela przewiduje zmianę art. 191 w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny w kierunku penalizacji stosowania przemocy innego rodzaju, tzw. przemocy pośredniej, skierowanej wobec rzeczy, a nie wobec człowieka, w sposób uporczywy lub utrudniający innej osobie zaspokajanie jej podstawowych potrzeb życiowych. Projekt ma realizować propozycję rzecznika praw obywatelskich, który zwrócił się o rozważenie nowelizacji przepisów dotyczących problemów związanych z karalnością przypadków używania różnych środków zmierzających do wymuszania opuszczania mieszkań przez lokatorów. Należy zauważyć, że penalizacja konkretnego zachowania poprzez objęcie jego znamion normą prawa karnego stanowi rozwiązanie ostateczne, które powinno wchodzić w rachubę tylko wobec braku innych mechanizmów prawnych o charakterze ochronnym. Ustawodawca, decydując się na objęcie konkretnych sytuacji normą prawną o charakterze karnym, winien kierować się zasadą proporcjonalności. Dodatkowo, jak wspomniałem, wprowadzenie do porządku prawnego nowej normy prawnej winno służyć rozwiązaniu społecznego problemu, jakim jest wyeliminowanie negatywnych zjawisk. Znaczne natężenie takich zdarzeń uzasadnia podjęcie debaty co do sposobu rozwiązania tego problemu. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie Senatorze! Szanowni Państwo! Biorąc pod uwagę wniosek rzecznika praw obywatelskich i widząc możliwość wypracowania w tej materii niebudzących wątpliwości rozstrzygnięć, Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska wnosi o skierowanie przedmiotowego projektu do właściwej komisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie Senatorze! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego po zapoznaniu się z projektem zmiany ustawy Kodeks karny i proponowanymi rozwiązaniami uznaje, że są one zasadne, zasługują na dalszą pracę nad nimi, i weźmie czynny udział w tych pracach. Chciałbym, idąc za moim poprzednikiem, powiedzieć jedną rzecz. Tak się składa, że z panem ministrem przyszło mi chyba najdłużej współpracować, bo współpracowaliśmy wtedy, kiedy był w Sejmie. W ostatnich miesiącach przyszło mi dwukrotnie publicznie wypowiadać się. Pierwszy raz kiedy krytycznie próbowano odnieść się do książki napisanej przez pana ministra. Wtedy powiedziałem: Od kiedy to można zabraniać pisać? Pan minister nie powoływał się, że pisze w imieniu ministerstwa. Drugi raz w dniu dzisiejszym. Były momenty, kiedy tu w Izbie polemizowaliśmy. Poglądy pana ministra w niektórych kwestiach były inne, moje były inne, ale mam ogromny szacunek, tak jak pan przed chwilą powiedział, do wiedzy, doświadczenia, kultury i przede wszystkim ogromnego zaangażowania. Panie Ministrze! Dziękuję panu. To są wartości, których panu nikt nie zabierze. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nie przedłużając, mój klub poselski również opowiada się za dalszymi pracami nad tym projektem, uznając, że faktycznie reguluje on bardzo wrażliwą kwestię, która jest niejednokrotnie przedmiotem nie tylko wielu programów, ale również wizyt w naszych biurach poselskich, gdzie słyszymy o uporczywym nękaniu lokatorów przez osoby, które wykupują kamienice. Myślę, że jak najbardziej zasadne będzie o tej porze, żebym ograniczył się do takiego wystąpienia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)