Mówca: Jan Szyszko
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Minister! Na wstępie chciałbym serdecznie podziękować pani marszałek za wyrażenie zgody na przeprowadzenie bądź co bądź debaty na temat referendum odnośnie do niektórych założeń pakietu klimatyczno-energetycznego. Dziękuję za to, że istnieje możliwość spełnienia naszego obowiązku poinformowania Wysokiej Izby o niezwykle ważnym dla bytu Polski międzynarodowym zobowiązaniu, jakim jest pakiet klimatyczno-energetyczny. Dziękuję tym bardziej, że od prawie pięciu lat Prawo i Sprawiedliwość domagało się, niestety bezskutecznie, takiej debaty. Próby takie podejmowaliśmy na szczeblu takich komisji sejmowych jak Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Komisja do Spraw Unii Europejskiej. Ostatnią z prób był projekt uchwały sejmowej złożony przez klub Prawa i Sprawiedliwości w dniu 11 stycznia 2012 r. w sprawie rozpoczęcia przez rząd RP renegocjacji pakietu klimatyczno-energetycznego na szczeblu Unii Europejskiej. Chcieliśmy ponad wszelkimi podziałami zwrócić uwagę na bardzo ważne zapisy wykonawcze pakietu klimatyczno-energetycznego, które są niezwykle szkodliwe dla polskiej gospodarki, a w przyszłości i dla bytu Polski jako suwerennego państwa w strukturach Unii Europejskiej. Chcieliśmy stworzyć atmosferę pomocy dla rządu w odniesieniu do jego pozycji negocjacyjnej na forum Unii Europejskiej. Chcieliśmy, aby rząd miał możliwość powiedzenia, że cały Sejm, bez względu na opcję polityczną, domaga się poszanowania prawa, prawdy i solidarności, zwracając uwagę na szkodliwe zapisy pakietu, domaga się renegocjacji niektórych szczegółowych zapisów zawartych w dyrektywach pakietowych. Niestety ta próba spotkała się z odmową rządzącej na forum sejmowym koalicji. W tej sytuacji, uważając istniejącą sytuację za niezwykle groźną dla bytu Polski, postanowiliśmy skorzystać z naszej ostatniej szansy i na podstawie art. 125 wystąpić z wnioskiem do Wysokiej Izby o zarządzenie ogólnopolskiego referendum w sprawie renegocjacji pewnych założeń pakietu klimatyczno-energetycznego z prowokującymi, to nie ulega najmniejszej wątpliwości, z prowokującymi do myślenia dwoma pytaniami pokazującymi, jak absurdalne i szkodliwe mogą być zapisy w dyrektywach, nazwijmy to, pakietowych. Pytania te brzmią: Czy jest pan/pani zgodnie z wynegocjowanym przez rząd PO-PSL pakietem klimatyczno-energetycznym za podziemnym składowaniem dwutlenku węgla, przy kosztach dochodzących do 100 euro za tonę - to są informacje z Ministerstwa Gospodarki - co musi skutkować wzrostem cen energii i może blokować nasze rodzime zasoby energetyczne? I równocześnie drugie pytanie: Czy jest pan/pani zgodnie z wynegocjowanym przez rząd PO-PSL pakietem klimatyczno-energetycznym zwolennikiem tego, aby wbrew ratyfikowanej przez Polskę Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i ratyfikowanemu protokołowi z Kioto do ramowej konwencji nie wykorzystywać polskich Lasów Państwowych do pochłaniania dwutlenku węgla, co eliminuje polskie szanse na obniżenie cen energii, obniża rangę gospodarczą polskich Lasów Państwowych, stymuluje bezrobocie w terenach przemysłowych oraz wiejskich i jest sprzeczne z ochroną bioróżnorodności? Pytania są jasne. Ktoś może powiedzieć, że pytania są tego typu: Czy wolisz być piękny i bogaty, czy ubogi i brzydki? Ale, szanowni państwo, specjalnie podajemy tak proste pytania, po to, żeby zrozumieć co nieco materię dość skomplikowaną w sensie prawnym i w sensie formalnym, jak również w sensie merytorycznym. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że celem pakietu klimatyczno-energetycznego jest zmniejszenie koncentracji albo prowadzenie polityki energetycznej zmierzającej ku temu, aby zmniejszyć koncentrację dwutlenku węgla w atmosferze. Ale pakiet ma swoją historię i aby zrozumieć te zapisy, trzeba sięgnąć co nieco do przeszłości, a mianowicie do roku 1992, kiedy odbył się Szczyt Ziemi w Rio de Janerio i kiedy zostały wyłożone trzy konwencje związane ze zrównoważonym rozwojem, trzy konwencje dotyczące fundamentalnych problemów świata, czyli spraw związanych z brakiem wody i żywnością generalnie, spraw związanych z lawinowym zanikiem gatunków, a więc z bioróżnorodnością, i właśnie spraw związanych ze wzrostem dwutlenku węgla w atmosferze, a więc z konwencją klimatyczną. Te trzy konwencje, gdzie podstawą filozoficzną, czyli kierunkiem, jest zrównoważony rozwój, są związane z węglem. A cóż to jest zrównoważony rozwój? Jakby można było poprosić o wodę... Panie marszałku, można będzie o coś takiego... Najmocniej państwa przepraszam.