Mówca: Robert Kwiatkowski
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Koło Parlamentarne Polskiej Partii Socjalistycznej z pełnym przekonaniem popiera szybką i, mamy nadzieję, bezproblemową, nie tylko w polskim parlamencie ratyfikację protokołu o przystąpieniu Królestwa Szwecji i Republiki Finlandii do organizacji Paktu Północnoatlantyckiego. A przecież jeszcze nie tak dawno temu społeczeństwa obydwu tych państw, każde z innych zapewne powodów, dość sceptycznie, by nie rzec bardzo ostrożnie, wypowiadały się in gremio na temat możliwej współpracy z organizacjami wojskowymi Zachodu, którego przecież częścią się czuły i tak były postrzegane. Ta zmiana jest na tej sali oczywista i ona jest znana, to jest 24 dzień lutego 2022 r. Bo o ile, szanowni państwo, możemy mówić o tym, że do tego momentu żyliśmy w epoce zmian, w epoce globalizacji, Internetu, telefonii komórkowej, w epoce, której Polska była także od roku 1989 wielkim beneficjentem, to można z pełnym przekonaniem powiedzieć, że po tej dacie żyjemy po zmianie epoki, że zmieniła się epoka. Jaka to epoka będzie, jeszcze nie wiemy. Wiemy, że będzie to epoka niepewności, najeżona, można by powiedzieć, znakami zapytania. W taką podróż warto wybierać się, Wysoka Izbo, dobrze przygotowanym. I nie kto inny jak my nie tak dawno temu uchwaliliśmy przecież ustawę - oby na wyrost - nazywaną ustawą o obronie Ojczyzny. To jest element przygotowań do tej drogi, do wyprawy w nieznane. Ale w nieznane też warto wybierać się w dobrym, sprawdzonym towarzystwie i warto powiedzieć, a wydaje się, że panuje zgoda na tej sali w tej sprawie, że społeczeństwa, bo nie mówimy wyłącznie o organizacjach militarnych, o wojsku, to wszystko jest ważne, ale NATO to przecież społeczeństwa, to państwa, że towarzystwo, w którym wybieramy się w nieznane, tj. społeczeństwo Finlandii i społeczeństwo Szwecji, to dobrzy kompani do tej podróży w nieznane. Także dla polskiego społeczeństwa i dla polskiego narodu. Bo przecież są i istnieją w Europie Zachodniej bardzo wpływowe siły, zarówno z lewej, jak i z prawej strony, które dość sceptycznie, by nie powiedzieć niechętnie, zapatrują się na perspektywę współpracy militarnej w wymiarze transatlantyckim i także mają zupełnie inne niż polska opinia publiczna widzenie tego, jak wygląda konflikt na wschodzie, kto jest winien, kto ponosi odpowiedzialność, a przede wszystkim, jakie są środki zaradcze, jak wyjść z tego kryzysu. Bo kiedyś, wszyscy mamy nadzieję, że na warunkach ukraińskich, ten kryzys zostanie rozwiązany, i ten konflikt, o ile nie zostanie zamrożony na wiele lat, znajdzie swoje rozwiązanie. Cieszy, że zarówno społeczeństwo Finlandii, jak i społeczeństwo Szwecji bliższe są polskiej perspektywie tego, jak wygląda ten konflikt i jakie środki zaradcze powinny być zastosowane. Warto na zakończenie powiedzieć, że dobrym prognostykiem, choć też dowodem na skrajną nieprzewidywalność tego, co nas w najbliższym czasie czeka, jest choćby i to, że wbrew zamierzeniom agresora, tzn. władz Federacji (Dzwonek) Rosyjskiej, doszło do poszerzenia NATO, do wydłużenia linii potencjalnego konfliktu i do sytuacji, w której NATO jest bliżej i siebie, i Federacji Rosyjskiej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)