Mówca: Środowiska Marcin Korolec
Data: 2013-01-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Bardzo dziękuję za zadanie tego pytania. Wydaje mi się, że jest bardzo zasadne rozpoczęcie odpowiedzi na to pytanie od tej perspektywy i konferencji w Durbanie w 2011 r. W 2011 r. polska administracja miała też szczególną rolę w tej konferencji w Durbanie. Chcę przypomnieć, że Polska prowadziła wtedy sprawy Unii Europejskiej, sprawując prezydencję w Unii Europejskiej. Zgodnie z wynikami konferencji w Durbanie został naszkicowany pewien plan działania do roku 2020. Ten plan działania obejmuje perspektywę roku 2015 jako zakończenie negocjacji nowego globalnego porozumienia, które będzie obowiązywało od roku 2020. Wartość tego nowego porozumienia globalnego ma polegać na odejściu od trochę przestarzałego podziału formalnego, który jest zawarty w protokole z Kioto i który polega na tym, że mamy do czynienia z podziałem na państwa tzw. rozwijające się i tzw. rozwinięte. Wśród państw tzw. rozwijających się mamy państwo, które nas gościło, czyli Katar, który ma najwyższy dochód na głowę, i na przykład jakieś inne biedne państwa afrykańskie. Z kolei wśród państw rozwiniętych formalnie mamy i Rumunię, i Stany Zjednoczone. W związku z tym widzimy, że ten podział na państwa rozwinięte i rozwijające się nie jest podziałem adekwatnym. Jednak konieczne było, co zresztą założono w ustaleniach poczynionych w Durbanie, przedłużenie protokołu z Kioto na okres do roku 2020, żeby nie powstała luka formalna w tym procesie. Otóż wyniki spotkana w Doha polegają na tym, że protokół z Kioto został przedłużony do roku 2020, że odchodzimy powoli od tego formalnego podziału na państwa rozwinięte i rozwijające się i że utrzymujemy w dalszym ciągu perspektywę tego kalendarza negocjacyjnego, który przed chwilą opisałem. Jeśli chodzi o protokół z Kioto, to kluczową kwestią, która była dyskutowana w szczególności w grupie państw Unii Europejskiej, była kwestia tzw. AAU, czy tej nadwyżki wypracowanej przez niektóre państwa Unii Europejskiej. Ta dyskusja wewnątrz Unii Europejskiej była prowadzona od 2009 r. i w ramach Unii nie umieliśmy uzgodnić dobrego stanowiska. Przełom w tej kwestii nastąpił w ramach przygotowania do spotkania w Doha na październikowym posiedzeniu Rady do Spraw Środowiska Unii Europejskiej, gdzie po części dlatego, że Polska akurat w tym roku sprawuje prezydencję w Grupie Wyszehradzkiej, udało się wokół tej sprawy AAU zbudować koalicję nawet wykraczającą poza Grupę Wyszehradzką, bo oprócz Grupy Wyszehradzkiej, czyli Węgier, Słowacji, Czech i Polski, udało się zorganizować jeszcze Bułgarię, Rumunię, Litwę i Łotwę, i zbudowaliśmy sojusz, który wskazywał na to, że nie da się nam narzucić niekorzystnego dla nas stanowiska Unii Europejskiej w sprawie AAU. Ostatecznie kompromis w tej sprawie został wypracowany pod koniec spotkania w Doha w trakcie spotkań ministerialnych, ale to przygotowanie na radzie środowiskowej w październiku było niezwykle ważne. Przechodząc do precyzyjnej odpowiedzi na pani pytanie o wyniki negocjacji, o to, co zostało osiągnięte w czasie konferencji w Doha, chciałbym w szczególności przedstawić 6 punktów. Powiem ogólnie: cała instrukcja negocjacyjna, która została nam przekazana przez pana premiera Tuska, została wypełniona. Wyniki negocjacyjne są takie: mamy pełne prawo przeniesienia nadwyżki AAU-sów na drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto, nie mamy odniesienia do likwidacji tego uprawnienia po roku 2020, co było postulowane przez część państw, ale nie ma tego niebezpieczeństwa. Nie mamy żadnych ograniczeń, jeśli chodzi o sprzedaż tych jednostek. To jest dla nas o tyle ważne, że uzyskaliśmy z tego tytułu już dzisiaj ok. 800 mln zł na cele inwestycyjne w Polsce. Pojawiły się pewne deklaracje polityczne ograniczające po stronie tych, którzy ewentualnie w przyszłości mogą kupować, ale to są wyłącznie symboliczne deklaracje polityczne. Mamy zagwarantowaną kontynuację wszystkich mechanizmów protokołu z Kioto. Określono długość drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto do roku 2020. Wreszcie podczas tego spotkania w Doha zatwierdzono, że spotkanie klimatyczne w roku bieżącym odbędzie się w Warszawie. Jakie mamy cele, jeśli chodzi o następną konferencję klimatyczną, tę organizowaną w Warszawie? (Dzwonek) Otóż po pierwsze, jest to pierwsze spotkanie dotyczące tych konwencji. Ma to być początek negocjacji odnoszcych się do tego globalnego porozumienia i dlatego to jest ważne. W najbliższych tygodniach będziemy przedstawiać szczegółowe cele, to, co tak naprawdę chcielibyśmy osiągnąć, mając na uwadze perspektywę negocjacji globalnych, perspektywę Unii Europejskiej, jak również instrumenty, które mogą być interesujące w szczególności dla takich państw, jak Polska. Jeśli chodzi o precyzyjnie określone cele, które sobie sami wytyczamy, związane z konferencją w Warszawie, to zobowiązuję się przedstawić to w ciągu miesiąca. Dzisiaj wypracowujemy takie precyzyjne cele. Dziękuję bardzo.