Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2012-12-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rząd po raz kolejny jak wytrawny medyk, a może znachor, znalazł receptę na atak spekulantów walutowych. Bo przecież w projektowanej nowelizacji ustawy o finansach publicznych projektodawcom pewnie wcale nie zależy na tym, żeby ukryć nieudolność w zarządzaniu finansami publicznymi. My uważamy jednak, że tak jest. Mamy przecież kolejny już raz trefny towar w pięknym, zachęcającym do kupna opakowaniu. Przecież chodzi o wojnę ze spekulantami walutowymi. W tym momencie chciałbym zapytać, czy do spekulantów walutowych można zaliczyć Narodowy Bank Polski, który wielokrotnie interweniował na rynku walutowym i, z tego, co wiem, z pozytywnym efektem. Tu już nie chodzi o pozytywny efekt w konsekwencji utrzymania oczekiwanego poziomu kursowego, ale także wymierny efekt finansowy. Proponowane zmiany w ustawie o finansach publicznych, a także o podatku VAT w żaden sposób nie wpłyną na poprawę stanu finansów publicznych. Przecież chodzi tu wyłącznie o statystykę, o sposób liczenia długu publicznego do produktu krajowego brutto. Progi ostrożnościowe w Polsce muszą być respektowane, ale chodzi o mechanizm wczesnego ostrzegania, bo takie było założenie i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, i ustawy wykonawczej, jaką jest ustawa o finansach publicznych, a nie karykaturę, do jakiej doprowadziły rządy PO-PSL poprzez upychanie części długu (to już jest ponad 50 mld zł) w Krajowy Fundusz Drogowy (to jest ponad 3% PKB) czy też blokowanie wypłat z Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (to jest ok. 10 mld zł, ok. 0,8% PKB), czy też redukcję składek do OFE, czy też Fundusz Rezerwy Demograficznej, o którym mój poprzednik tutaj wcześniej mówił. Dzisiaj zamierza się wprowadzić kolejną fikcję oddalającą nas znacznie od unijnej definicji długu publicznego, a więc tego sławnego ESA 95 - Polska w Unii Europejskiej jest jednym z nielicznych krajów, które tej metodologii się podporządkowują. Gdyby progi ostrożnościowe odnosiły się do definicji unijnej, która uwzględnia zobowiązania Krajowego Funduszu Drogowego, a nie krajowej, to już w zeszłym roku przekroczylibyśmy drugi próg ostrożnościowy, a więc 55% PKB. I powiem, że wcale nie ma się czego bać, bo przekroczenie 55-procentowego progu PKB wcale nie oznacza, że w kolejnym roku budżetowym budżet musi być bez deficytu budżetowego. Tylko muszą być utrzymane pewnego rodzaju proporcje, i to jest raz. A dwa, i to pewnie najbardziej boli rządzących, Rada Ministrów jest zobowiązana przedstawić Sejmowi program sanacyjny, który ma doprowadzić do tego, żeby stopniowo ta proporcja długu publicznego do PKB malała. Myślę, że rząd bardziej się boi przekroczenia 60-procentowego progu PKB, bo ten próg jest istotny w działaniach sanacyjnych, a także w budowie projekcji budżetowej na kolejne lata obrachunkowe, gdzie nie przewiduje się już deficytów budżetowych. A więc te i inne kwestie pewnie są tym straszakiem, i słusznie, żeby rząd zastanowił się nad tym, w jaki sposób poprawiać stan finansów publicznych. Rząd woli kolejny już raz zamiatać problem pod dywan, zbliżając się tym samym do swoistego kazusu greckiego. W Grecji robiono to przez kilka lat, aż na końcu się okazało, że już nie ma czego zamieść i że gospodarka i finanse publiczne greckie są w opłakanym stanie. Dzisiaj już prawie sześć razy więcej pieniędzy z polskiego budżetu idzie na obsługę długu publicznego niż na ochronę zdrowia, 19% więcej niż na gospodarkę mieszkaniową. Mógłbym tu jeszcze długo wyliczać, ale powiem, że jest to nawet 1,5 raza więcej niż wszystkie środki na obronę narodową. To jest 1,5 raza więcej. Tak więc te cyfry, liczby dotyczące długu publicznego są nużące, ale też pouczające, bo to one opisują stan polskiej gospodarki, przyspieszoną, często bezmyślną prywatyzację, kolejne cięcia socjalne, zamrożenie płac i funduszy celowych, o których wcześniej mówiłem. Dyskusja o długu publicznym wcale nie powinna być oderwaną od życia debatą akademicką, a przede wszystkim nie powinna pozostawać domeną liberalnych ekonomistów, którzy tak naprawdę za ten dług odpowiadają. I nie pomogą tutaj zaklęcia największego liberała wśród tzw. ekonomistów Leszka Balcerowicza (Dzwonek), który odpowiada za hiperinflację początku lat 90., za tysiące upadłych przedsiębiorstw, za tysiące rodzinnych dramatów, tego Leszka Balcerowicza, który 10 lat temu, chłodząc gospodarkę, niechcący ją zamroził na kilka lat, doprowadzając do stagnacji i lawinowo narastającego długu publicznego.