Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2014-01-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Rzeczywiście dzisiejsza debata, mimo że jest spokój w Sejmie po tym dzisiejszym przedpołudniowym i południowym troszeczkę zaostrzeniu klimatu, jest debatą na tematy trudne, bo chciałoby się żyć w państwie idealnym, gdzie wszyscy mieliby swoje miejsce i świadomie zakładane rodziny mogłyby się rozwijać praktycznie bez problemów, które później się pojawiają. Praktycznie niewielka liczba osób decyduje się na założenie rodziny z przypadku. Większość są to sprawy przemyślane. Ze sprawą założenia rodziny łączy się kwestia posiadania potomstwa. Potem sprawy w różny sposób się układają. Wiemy, że na te sprawy w pierwszej kolejności wpływa przede wszystkim sytuacja materialna, ekonomiczna. Zaczyna się mały problem, potem narasta i potem czasami dorośli rodzice, którzy w odpowiedzialny sposób podejmowali decyzję o założeniu rodziny i posiadaniu dzieci, zaczynają się gubić i zaczynają popełniać małe błędy. Wtenczas praktycznie potrzebna jest pomoc. Ważne jest, ażeby ta pomoc docierała jak najszybciej, kiedy te problemy są małe, a nie kiedy praktycznie już dochodzi nie tylko do problemów z dziećmi, ale przede wszystkim do problemów z rodzicami. Szanowni Państwo! Była dyskusja w trakcie debaty, pojawiły się różne głosy. Nie będę odnosił się bezpośrednio do liczb, do sprawozdania, bo to jest zawarte, napisane. Rok 2012 to już jest historia. Mamy rok 2014. Ale, szanowni państwo, jakoś nie słyszałem, że kwestie... Właśnie ta ustawa była próbą ogarnięcia sytuacji w nowych warunkach, bo przecież prace nad tą ustawą trwały dosyć długo. Jeśli dobrze pamiętam, to troszeczkę to trwało, ona wracała do drugiego czytania, wracała do komisji, ponownie do podkomisji, więc w momencie jej rodzenia się były pewne problemy. Problemy były też na starcie, bo uchwaliliśmy ją w czerwcu 2011 r., a praktycznie przy rozpoczęciu prac w tej kadencji Sejmu zaraz pojawiła się konieczność dokonania zmian, ponieważ nie można było przewidzieć wszystkiego, co się będzie działo. Mamy tu do czynienia jeszcze z tzw. elementem przyzwyczajenia - przyzwyczajenia służb, pracowników socjalnych. Dlatego trudno nam czasami się przekonywać. Też już jestem starszą osobą, jestem trzecim pokoleniem w mojej rodzinie i widzę, że czasami pewne moje naleciałości mentalne powodują, iż czasami nie potrafię do końca zrozumieć tych moich młodszych dzieci. A więc rozumiem, że jeżeli ktoś pracuje w zawodzie, są pewne, że tak powiem, przyzwyczajenia, naleciałości. Jeśli chodzi o kwestię rozwiązań, na które zdecydowaliśmy się, żeby pomóc rodzinom, środki rzeczywiście nie są za duże, wynagrodzenie za tę pracę czy za tę pomoc też jest niewielka, jednakże dostosowujemy to do możliwości rynku. Szanowni Państwo! Rok 2012, tak jak powiedziałem, minął. Pod pieczą pani minister, jeśli dobrze pamiętam, w 2012 r. już praktycznie kończono realizowanie tej ustawy, ponieważ pani minister została zatrudniona w ministerstwie pod koniec 2012 r. To też wynikało z tego, że była tutaj potrzebna osoba, która głębiej rozumie problemy. Myślę, że działania w roku 2013, bo to nie tylko ta ustawa ani nie tylko te działania, lecz także wiele innych problemów... Tak jak powiedział kolega Górczyński, gdziekolwiek coś się wydarzy, wywoływana jest histeria medialna, robiona jest praktycznie afera i wokół tego robimy akcję, kampanię, powołujemy sztaby, są występy w telewizji. W tym momencie dla tak delikatnej sprawy powodujemy nadmierne naświetlenie, nagłośnienie tej sprawy, co sprawia, że kwestie pewnych rozwiązań, które są realizowane, nie są rozpowszechniane ze względu na to, że osoby, które to robią dobrze, nie chcą tego rozpowszechniać, żeby czasami nie przydarzyło się, że ktoś z zewnątrz za bardzo zaingeruje w wykonywanie przez nich tych określonych zadań. Mnie, pani minister, troszeczkę brakowało - myślę, że będziemy przyjmować sprawozdanie również za rok 2013 - żebyśmy wykorzystali w tym momencie okazję i pokusili się o takie wnioski refleksyjne, żeby w tym momencie wyznaczyć sobie małe kroczki dotyczące zmian, bo praktycznie wszyscy mówimy i wiemy, że ustawa wymaga korekt, i żebyśmy te zmiany podejmowali, przygotowywali się, wykonali symulację. Myślę, że przy znajomości tematu ze strony pani minister jest to możliwe. Myślę, że też w związku z przychylnością członków Komisji Polityki Społecznej i Rodziny jest to możliwe. Tutaj dla mnie osobą, która dość mocno zgłębiła temat, jest pani przewodnicząca Magdalena Kochan, która zresztą przewodniczyła pracom podkomisji zarówno w roku 2011, jak i w roku 2012, kiedy dokonywaliśmy zmian. Ze spokojem podejdźmy do tego tematu i nie podejmujmy decyzji, że ze względu na jakieś fakty to odrzucamy, bo jeżeli odrzucamy, to przedstawmy ofertę, co w zamian, jak to rozwiązać - ofertę, która jest możliwa do wdrożenia, bo trzeba jeszcze uwzględniać warunki, w jakich się obecnie znajdujemy. Jeżeli ta oferta będzie możliwa do przyjęcia, to myślę, jeśli chodzi o członków sejmowej komisji polityki społecznej, na tyle już się znamy przez te parę lat współpracy, że nie będzie powodów do tego, żebyśmy stawiali te sprawy na ostrzu noża, tylko na pewno konsensus osiągniemy. Szanowni Państwo! Myślę, że chyba trzeba powiedzieć, tym bardziej mam taki obowiązek jako członek klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, że nasz klub z niezrozumieniem przyjmuje stanowiska niektórych klubów, które są za odrzuceniem tej informacji. Oczywiście będę ją rekomendował mojemu klubowi i będziemy głosować - bo widać już z dzisiejszej debaty, że będzie głosowanie nad tą informacją - za przyjęciem tej informacji. Chciałbym serdecznie podziękować pani minister za pracę, wkład pracy, ale również, że tak powiem, za ten dodatek wynikający ze specyfiki osobowości pani minister - wchodzi ona troszeczkę bardziej do tematu, niż wynikałoby to z administracyjnych obowiązków. Serdecznie wszystkim państwu dziękuję za miłą debatę w dniu dzisiejszym. (Oklaski)