PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Roman Kaczor
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Moje dzisiejsze oświadczenie dotyczy sytuacji sybiraków, którzy zabiegają o odszkodowania finansowe za okres deportacji oraz przyznanie rent inwalidy wojennego. Ponieważ temat ten był poruszony przez Komisję Polityki Społecznej i Rodziny w 2014 r., nie przynosząc konkretnych efektów, uważam, że należałoby jeszcze raz nad nim się pochylić i przeanalizować wszystkie przesłanki oraz argumenty przytaczane zarówno przez sybiraków, jak i przez ministerstwo pracy. Przedstawiany wówczas na posiedzeniu komisji projekt ustawy zakładał przyznanie rent inwalidy wojennego oraz odszkodowań sybirakom przymusowo wywiezionym i deportowanym w latach 1939-1956 do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. W chwili obecnej w Polsce żyje przeszło 33 tys. sybiraków posiadających między innymi uprawnienia do dodatku pielęgnacyjnego, ryczałtu energetycznego czy zniżek komunikacyjnych. To jednak w ocenie sybiraków i w mojej jest niewiele. Przyznawana przez państwo polskie pomoc jest niewspółmierna w stosunku do poczucia niewyobrażalnej krzywdy, upokorzenia, często utraty zdrowia, a co gorsza najbliższych. Musimy wszak pamiętać, że Polacy wagonami wysyłani byli tam, gdzie panowały najtrudniejsze warunki. Masowo umierali z głodu, chorób, wycieńczenia, a także nieludzkiej pracy. Setki członków rodzin oficerów polskiego wojska oraz Polaków latami walczyło o przetrwanie na nieludzkiej ziemi. Dziś, po wielu latach od tragicznych wydarzeń, wciąż w pamięci sybiraków żywe są obrazy traumy tamtych lat. Sybiracy, w tym ci z koła terenowego w Oławie, doskonale pamiętają czasy deportacji. Jednogłośnie stwierdzają, że były to ważne i tragiczne doświadczenia dziejowe naszej ojczyzny, o których nie można zapomnieć. Wielu z nich straciło w jednej chwili nie tylko dom, dzieciństwo, ale również, jak w swojej książce napisała sybiraczka z powiatu oławskiego pani Łucja Michalik: umiłowaną ziemię rodzinną i ojczyznę. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Represje sowieckie w latach 1939-1941 dotknęły ponad 500 tys. obywateli polskich, z czego 320 tys. zostało przymusowo wywiezionych z kraju. Po latach części z nich udało się powrócić do ojczyzny. Dziś ludzie ci, niestety, nierzadko żyją na skraju biedy i nędzy. Otrzymywane od państwa polskiego wsparcie oraz świadczenia nie wystarczają na podstawowe potrzeby, opłaty czy leki. Mając zatem na uwadze historię oraz losy sybiraków, wnoszę, aby ministerstwo ponownie rozpatrzyło sprawę odszkodowań za okres deportacji oraz przyznania rent inwalidy wojennego. Jestem głęboko przekonany, iż przez wzgląd na szacunek dla sybiraków oraz historię sybiraków sprawa przyznania im świadczeń powinna zostać raz jeszcze dokładnie rozważona. Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 11 marca uczestniczyłam w uroczystości nadania tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego księdzu prof. Michałowi Hellerowi. Tytuł ten nadano na wniosek rad trzech wydziałów tegoż uniwersytetu: nauk społecznych, teologicznego oraz matematyki, fizyki i chemii. Tytuł doktora honoris causa nadawany jest ludziom wielkiego formatu i międzynarodowego wymiaru w uznaniu ich ogromnych zasług, ludziom, którzy wykazali się niepowtarzalnymi cechami i niezwykłą przenikliwością umysłu, których niezłomność i dążenie do prawdy są najwyżej cenione przez świat akademicki. Muszę zauważyć, że jest to już siódmy tytuł doktora honoris causa nadany księdzu profesorowi przez uczelnię wyższą. Ksiądz prof. Michał Heller ma imponującą biografię i niezwykły życiorys. Urodził się w 1936 r. w Tarnowie w rodzinie inteligenckiej o tradycjach patriotycznych. W 1940 r. rodzina Hellerów została zesłana do obozu pracy na Syberii. Po powrocie do Polski w 1946 r. zamieszkali w Mościcach, gdzie Michał uczęszczał do szkoły podstawowej. W Tarnowie ukończył liceum ogólnokształcące, a następnie Wyższe Seminarium Duchowne, w którym zresztą następnie został wykładowcą. Ksiądz profesor w 1960 r. rozpoczął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1966 r. obronił doktorat z zakresu kosmologii relatywistycznej, tam też już trzy lata później złożył habilitację. Studiował także matematykę i filozofię. Jest laureatem wielu nagród, przyznano mu wiele odznaczeń zarówno państwowych, jak i naukowych. To jeden z najwybitniejszych współczesnych uczonych, znakomity kosmolog, matematyk, filozof i teolog, naukowiec o imponującym dorobku, ciągle poszukujący i wciąż podejmujący nowe, pionierskie badania. Jest autorem ponad 900 prac opublikowanych w czasopismach naukowych na świecie oraz członkiem znakomitych gremiów naukowych. Ksiądz profesor jest kawalerem Orderu Orła Białego. Jedną z nagród otrzymanych przez księdza profesora jest Nagroda Templetona, nazywana Noblem z teologii. Przyznawana jest za działania związane z pokonywaniem barier pomiędzy nauką a religią. Wszystkie środki pochodzące z nagrody, a było to 1600 tys. dolarów, ksiądz profesor przeznaczył na utworzenie i rozwój Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych w Krakowie. W przemówieniu z okazji otrzymania tej nagrody ksiądz profesor powiedział: Zawsze chciałem robić tylko rzeczy najważniejsze. A czy może być coś ważniejszego od nauki i religii? Nauka daje nam wiedzę, a religia daje nam sens. Zarówno wiedza, jak i sens są niezbędnymi warunkami godnego życia. Gratuluję wszystkich osiągnięć księdzu profesorowi, mistrzowi kapłanów, cieszącemu się wielkim uznaniem wielu środowisk naukowych. Gratuluję Uniwersytetowi Śląskiemu w Katowicach, że ma w swoim gronie tak wybitnego multidoktora honoris causa. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Sądel
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 71. rocznica egzekucji 10 zakładników z Gnaszyna. W moim okręgu wyborczym jest wiele miejsc naznaczonych historią II wojny światowej, o których warto zachować pamięć. Dziś chciałbym przybliżyć Wysokiej Izbie wydarzenia, które miały miejsce 22 kwietnia 1944 r. w Gnaszynie, obecnie dzielnicy Częstochowy. Tego dnia na obrzeżu miejscowości na wzgórzu została ustawiona szubienica, a żandarmeria niemiecka zgromadziła na pobliskiej łące 2 tys. mieszkańców Gnaszyna i okolicznych wsi. Ci ludzie mieli zostać świadkami ludobójstwa, odwetu Niemców na niewinnych Polakach za nieujawnienie informacji, kto udzielał pomocy żołnierzom Polskiego Państwa Podziemnego. Główne role w tym krwawym przedstawieniu odegrało 10 nieznanych zgromadzonym mężczyzn. Byli to bowiem w większości mieszkańcy powiatu zawierciańskiego. Do dziś nie znamy wszystkich nazwisk. Wiemy natomiast, że wśród zakładników był ksiądz. Na miejsce kaźni zostali oni przywiezieni przez gestapo. Wyrok - kara śmierci - miał być wykonany przez powieszenie. Z egzekucji, którą kierował szef placówki gestapo w Blachowni, uczyniono pokaz dla zgromadzonych, by przestrzec ich przed jakąkolwiek próbą pomocy partyzantom i niepodporządkowaniem się zarządzeniom władz niemieckich. Gestapo zmusiło wybrane z tłumu osoby do zakładania skazańcom pętli na szyi. Według świadków tuż przed dokonaniem egzekucji skazanych ksiądz wykrzyknął: jeszcze Polska nie zginęła! A inny mężczyzna powiedział: my tu niewinnie giniemy. Kolejny raz nie udało się Niemcom złamać ducha. Zakładnicy woleli poświęcić własne życie niż zdradzić walczących o wolną Polskę. Zwłoki powieszonych kazano Polakom załadować na samochód, który odjechał w kierunku Blachowni. Miejsce ich pochówku do dziś nie jest znane. Szef gestapo nie został po wojnie rozliczony ze swoich zbrodni, dożywając swych dni w Hamburgu jako tzw. praworządny obywatel, właściciel sieci sklepów. Zbrodnia w Gnaszynie nie została zapomniana. Mieszkańcy oznaczyli miejsce kaźni krzyżem z tabliczką. Po latach powstał krzyż, pomnik z tablicą z granitu. W 58. rocznicę tragicznej śmierci zakładników mieszkańcy Gnaszyna dokonali kolejnego symbolicznego aktu, nazywając uliczkę biegnącą obok miejsca stracenia imieniem 10 Zakładników. Co roku lokalna społeczność oddaje hołd zamordowanym, uczestnicząc w uroczystej mszy świętej oraz składając kwiaty i zapalając znicze w miejscu egzekucji. Poświęcenie anonimowych bohaterów i dziś stanowi dla nas wzór patriotyzmu, bo hasła ˝Bóg, honor, ojczyzna˝ nigdy nie stracą na znaczeniu. Cześć ich pamięci! Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie konieczności inwestowania w śródlądowe szlaki wodne W Katowicach trwa wielki zjazd biznesu, polityki, lobbystów i hostess. Rozprawia się o planach, rozwiązaniach, problemach, wyzwaniach dla Polski, Europy i świata. Rozprawia się o wszystkich dziedzinach funkcjonowania państwa. Prawie. Spośród kilkudziesięciu paneli nie doszukałem się ani jednego, który bezpośrednio traktowałby o konieczności inwestowania w śródlądowe szlaki wodne. Jeden panel dotyczył inwestowania w polskie porty morskie. Czy mówiono tam o wodnych szlakach śródlądowych? Mam poważne wątpliwości. Tymczasem Hamburski Instytut Gospodarki Światowej opracował i przedstawił raport ˝Transport towarów między portem w Hamburgu a Polską˝, z którego treści jednoznacznie wynika, że udział szlaków transportowych na Odrze ma znaczący wpływ na kondycję ekonomiczną przygranicznych landów. Dodatkowo autorzy projektu prognozują, że do 2020 r. nastąpi aż 44-procentowy wzrost w obrocie towarowym między Polską a Hamburgiem, co wiąże się z koniecznością rozbudowy portów w Świnoujściu i Szczecinie, Gdyni i Gdańsku, a także wszystkich szlaków transportowych doń prowadzących. W konkluzji eksperci instytutu stwierdzili, że potencjał logistyczny na linii Hamburg - Polska - Czechy nie jest w pełni wykorzystywany. Zaznaczyli także, że dramatycznie źle wygląda sytuacja dotycząca polskich szlaków żeglugi śródlądowej, które są najtańsze i najmniej szkodliwe dla środowiska. Pani Premier! Czy umie pani sobie wyobrazić jeszcze o połowę więcej ciężarówek na naszych polskich drogach i skutki ich obecności? Dziękuję za uwagę.
Mówca: Leszek Dobrzyński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Narodowy Dzień Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝ stał się świętem, które odniosło największy oddolny sukces w naszym społeczeństwie. W organizację jego obchodów angażują się tysiące Polaków, szczególnie młodych ludzi. To oddolne ciśnienie często wymusza także włączanie się w obchody decydentów różnych szczebli zarówno na szczeblu samorządowym, jak i państwowym. Wszystkie te działania sprawiają, że wokół żołnierzy wyklętych panuje coraz lepsza atmosfera i już mało kto postrzega ten temat jako ˝kontrowersyjny˝. Ale jest jeszcze jeden temat, który należy poruszyć w celu pełnej rehabilitacji pamięci żołnierzy wyklętych i uznania ich tradycji za tradycje Wojska Polskiego. Należy uczcić walki antykomunistycznego podziemia zbrojnego na pomniku nieznanego żołnierza w Warszawie. W tym celu proponuję wstawić tam tablicę z nazwami: - Miodusy-Pokrzywne 18.08.1945, - Las Stocki 24.05.1945, - Kuryłówka 7.05.1945, - Kielce 4/5.08.1945, - Raczkowszczyzna 12.05.1949, - Majdan Kozienic Górnych 21.10.1963. Miodusy-Pokrzywne, Las Stocki i Kuryłówka to miejsca największych bitew stoczonych przez oddziały podziemia niepodległościowego z obławami NKWD, UB, MO i KBW. Kielce to jedna z najbardziej znanych z wielu akcji rozbicia więzienia UB i uwolnienia więźniów. Raczkowszczyzna to miejsce ostatniej walki oraz śmierci Anatola Radzi-wonika ps. Olech, który po 1945 r. pozostał za kordonem, na Nowogródczyźnie i tam wraz z oddziałem kontynuował walkę. Majdan Kozienic Górnych to miejsce ostatniej walki Józefa Franczaka ps. Laluś - symbolicznie zamykającej epopeję żołnierzy wyklętych. Wybrałem te wydarzenia tak, aby symbolizowały i oddawały różne formy i miejsca walk żołnierzy wyklętych. Umieszczenie tych napisów na Grobie Nieznanego Żołnierza będzie widomym znakiem, że tradycja walki żołnierzy wyklętych została oficjalnie i bez niedomówień przyjęta nie tylko do naszej historii i tradycji, ale także do historii i chlubnych tradycji Wojska Polskiego.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Od pewnego czasu bardzo poważnym problemem społecznym w naszym kraju stały się tzw. dopalacze. Zdaniem specjalistów są one nawet niebezpieczniejsze od narkotyków, lecz nadal w Polsce nie zostały opracowane stosowne przepisy i procedury, które pozwoliłyby na skuteczną walkę z nimi. Handlujący dopalaczami czują się bezkarni. W wielu miastach Polski są sklepy, w których nadal prowadzi się handel tymi niebezpiecznymi środkami, a ponadto prowadzony jest na szeroką skalę handel drogą internetową czy za pośrednictwem skrytek pocztowych. Proceder wprowadzania do obrotu dopalaczy ma charakter rozwojowy, o czym najdobitniej świadczą rosnąca z roku na rok liczba osób trafiających na oddziały toksykologiczne w wyniku zatrucia tymi substancjami oraz hurtowe ilości preparatów eliminowane dzięki działaniom izby celnej oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej. To zjawisko wymaga jak najszybszego specjalnego potraktowania. Przecież na razie nie ma możliwości prowadzenia tego typu spraw przez organy ścigania i w związku z tym stawiania zarzutów karnych. Nakładanie w trybie administracyjnym praktycznie niemożliwych do wyegzekwowania kar finansowych jest nieskuteczne, a biorąc pod uwagę ogromne koszty społeczne i zagrożenie zdrowia i życia, szczególnie młodych ludzi, jest to wręcz kompromitujące dla państwa. Dlatego w tej bardzo trudnej sytuacji jedynym skutecznym rozwiązaniem wydaje się zastosowanie przepisów zakazujących wprowadzania do obrotu wszystkich substancji psychoaktywnych, co skutecznie będzie zapobiegać sprzedawaniu dopalaczy przez wskazanie nieprawdziwych zastosowań, np. produkt kolekcjonerski czy produkt nie do spożycia. Walka z dopalaczami powinna rozpocząć się przynajmniej kilka lat temu. Brak skuteczności w tego typu działaniach, a właściwie zupełna bezradność jest kolejnym przykładem słabości, a wręcz rozmontowania państwa przez rządzącą ekipę.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dlaczego rząd PO-PSL nie kieruje się polskim interesem narodowym w trakcie procesu przetargowego na śmigłowce wielozadaniowe? Dlaczego znakomite Polskie Zakłady Lotnicze reprezentujące polską myśl technologiczną, usytuowane w Mielcu, gdzie produkowane są doskonałe helikoptery Black Hawk, nie zostały wybrane na producenta dostarczającego śmigłowce polskiej armii? Dlaczego polski rząd nie rozwija strategicznego polskiego przemysłu lotniczego poprzez zakup helikopterów produkowanych w Mielcu, dzięki czemu pogłębiona mogłaby być kooperacja zakładów Doliny Lotniczej w obszarze zaawansowanych technologii w systemach lotniczych? Nasuwa się pytanie, czy wybierając francuskiego dostawcę śmigłowców dla polskiej armii, rząd PO-PSL oraz prezydent Bronisław Komorowski nie chcieli osłabić polskiego potencjału badawczo-rozwojowego i szkoleniowego zgrupowanego w Dolinie Lotniczej, której współtwórcy podjęli udaną próbę wykorzystania potencjału przemysłowego i naukowego tkwiącego na Podkarpaciu dla wzmocnienia rangi tego regionu, stworzenia nowych miejsc pracy i wielu związanych z przemysłem lotniczym inwestycji. Jak to jest, że w skomplikowanej rzeczywistości społeczno-gospodarczej i politycznej polski rząd osłabia polski przemysł obronny, wybierając francuskiego producenta helikopterów, który być może zbuduje w Polsce ich montownie, ale proces budowy zakładu zakończy się wraz z wyprodukowaniem helikopterów i dostarczeniem ich polskiej armii, a naprawy tego sprzętu będą odbywały się poza granicami naszego kraju? Poprzez swą decyzję polski rząd wykluczył polski produkt i polskie firmy i promuje firmę zagraniczną, która tak jak w przypadku francuskiego Airbusa zarobi na produkcji helikopterów dostarczanych polskiemu wojsku 13 mld zł. Ma rację kandydat na prezydenta RP pan Andrzej Duda, mówiąc, że tą niemądrą decyzją rząd wykluczył polskich producentów.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie na temat konferencji dotyczącej szlaku transportowego Via Carpatia Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W minionym tygodniu odbyła się w Rzeszowie międzynarodowa konferencja zorganizowana przez podkarpacki urząd marszałkowski poświęcona współpracy na rzecz budowy korytarza transportowego Via Carpatia. Ten ważny, strategiczny szlak transportowy Europy ma połączyć Litwę, Polskę, Słowację, Węgry, Rumunię, Bułgarię i Grecję. Celem konferencji była promocja idei budowy trasy Via Carpatia przez cztery europejskie regiony reprezentowane przez samorząd województwa podkarpackiego, węgierskiego komitatu Borsod-Abaúj-Zemplén oraz słowackiego kraju koszyckiego i preszowskiego. Marszałek województwa podkarpackiego podkreślił, że szlak Via Carpatia jest elementem rozwojowym nie tylko dla naszego kraju, ale dla całej Europy. ˝W planach ma aktywizować relacje społeczne, gospodarcze na linii północ - południe˝. W debacie wzięli udział posłowie Parlamentu Europejskiego, posłowie i senatorowie, samorządowcy, merytoryczni pracownicy samorządowi, przedstawiciele instytucji otoczenia biznesu oraz dziennikarze. Wypadkowy przekaz wystąpień podkreślał rolę Via Carpatia jako czynnika poprawy dostępności transportowej, szansy na wzrost inwestycji gospodarczych, a także zwiększenia bezpieczeństwa Europy Wschodniej. W dyskusji podkreślono mało zdecydowane stanowisko polskiego rządu w sprawie wpisania tego szlaku do strategicznego finansowania ze środków Unii Europejskiej. Na zakończenie konferencji cztery regiony podpisały porozumienie na rzecz wspólnego lobbowania na rzecz budowy szlaku transportowego Via Carpatia. Zapowiedziano powołanie międzyregionalnej Komisji Karpackiej w Komitecie Regionów.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-04-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Do biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele Prezydium Zarządu Regionu Wielkopolskiego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych z prośbą o zainteresowanie grupą zawodową pielęgniarek i położnych oraz warunkami ich zatrudnienia w placówkach służby zdrowia. Pielęgniarki i położne od kilku lat wskazują na szereg problemów związanych z pogarszaniem się warunków świadczenia pracy. Ich zdaniem cały czas wzrastają obowiązki, jakimi są obciążane, szczególnie w zakresie prowadzenia dokumentacji medycznej, sprawowania opieki nad pacjentami, wykonywania różnych czynności pomocniczych za inne grupy zawodowe. Niefinansowanie świadczeń medycznych lub kierowanie pieniędzy na inne cele uniemożliwia uzyskanie realnego wzrostu płac grupy zawodowej pielęgniarek i położnych. Związki zawodowe wskazują na zdecydowanie zbyt małą liczbę zatrudnionych pielęgniarek i położnych, które mogłyby sprostać wszystkim oczekiwaniom pracodawców, pacjentów, NFZ, stąd też coraz częstsze przypadki opisywane przez media jako zaniedbania. Dokładna analiza prowadzi jednak do wniosku, że pielęgniarka lub położna jest zbyt obciążona pracą administracyjną niezwiązaną z zawodem oraz za dużą ilością obowiązków zawodowych spowodowanych brakami kadrowymi. Przedstawiciele Prezydium Zarządu Regionu Wielkopolskiego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych uznają za konieczne: - określenie niezbędnej liczby pielęgniarek i położnych na poszczególnych oddziałach przy kontraktowaniu świadczeń zdrowotnych z Narodowym Funduszem Zdrowia celem zapewnienia bezpieczeństwa pielęgniarkom i położnym oraz pacjentom, - wzrost wynagrodzenia pielęgniarki i położnej jako niezbędnego czynnika powstrzymującego emigrację, odejście od wykonywania zawodu i zachętę dla młodych osób do podjęcia studiów pielęgniarskich i położniczych, - zmniejszenie obciążenia pielęgniarki i położnej pracą administracyjną i inną, która nie jest przypisana do ich zawodu, na rzecz bezpośredniej pracy przy pacjencie, - zabezpieczenie czasu pracy pielęgniarki i położnej w jednostkach ochrony zdrowia poprzez umowy o pracę będące gwarancją ciągłości opieki nad pacjentem, - wprowadzenie do systemu ofert wymogu zabezpieczenia przy realizacji danych procedur niezbędnej liczby pielęgniarek i położnych, uwzględniającej zakres i rodzaj udzielanych świadczeń zdrowotnych. Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę panią premier o zajęcie stanowiska wobec powyższej sprawy.
Mówca: Marszałek
Data: 2015-04-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Wznawiam obrady. Wysoka Izbo! Serdecznie witam prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pana Bronisława Komorowskiego. (Zebrani wstają, oklaski) Witam prezesa Rady Ministrów panią Ewę Kopacz oraz członków Rady Ministrów. Witam członków korpusu dyplomatycznego przybyłych w celu wysłuchania informacji ministra spraw zagranicznych. (Oklaski) Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 16. porządku dziennego: Informacja ministra spraw zagranicznych o zadaniach polskiej polityki zagranicznej w 2015 r. Proszę o zabranie głosu ministra spraw zagranicznych pana Grzegorza Schetynę w celu przedstawienia informacji. Proszę bardzo. Minister Spraw Zagranicznych Grzegorz Schetyna Dziękuję panu ministrowi. Sejm ustalił w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego podział czasu między kluby i koło, w zależności od ich wielkości, w granicach od 105 do 9 minut, tj. debatę średnią. Otwieram dyskusję. Zapraszam na mównicę pana posła Roberta Tyszkiewicza, który wystąpi w imieniu klubu Platforma Obywatelska. Proszę bardzo. Poseł Robert Tyszkiewicz Dziękuję bardzo panu posłowi. W drugiej kolejności głos zabierze pan poseł Krzysztof Szczerski, Prawo i Sprawiedliwość. Proszę bardzo. Poseł Krzysztof Szczerski
Mówca: Elżbieta Radziszewska
Data: 2015-04-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Stanisława Żelichowskiego reprezentującego Polskie Stronnictwo Ludowe. Poseł Stanisław Żelichowski Bardzo dziękuję panu posłowi. W imieniu klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej głos zabierze pan poseł Leszek Miller. Bardzo proszę, panie premierze. Poseł Leszek Miller Dziękuję bardzo. Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Arkadiusza Mularczyka w imieniu klubu Zjednoczona Prawica. Poseł Arkadiusz Mularczyk Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Jana Vincent-Rostowskiego w imieniu klubu Platforma Obywatelska. Panie premierze, ma pan głos. Poseł Jan Vincent-Rostowski Bardzo dziękuję panu premierowi. W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość głos zabierze pan poseł Adam Kwiatkowski. Poseł Adam Kwiatkowski Następny głos w debacie zabierze pan poseł John Abraham Godson, Polskie Stronnictwo Ludowe. Poseł John Abraham Godson Dziękuję bardzo. Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Tadeusza Iwińskiego w imieniu klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej. Poseł Tadeusz Iwiński Dziękuję. Tym samym wyczerpał pan czas klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej. Bardzo proszę o następną wypowiedź, pani poseł Marzena Dorota Wróbel, posłanka niezależna. Poseł Marzena Dorota Wróbel Jako następny głos w debacie zabierze pan poseł Stefan Niesiołowski, klub Platforma Obywatelska. Poseł Stefan Niesiołowski Bardzo dziękuję panu posłowi. W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość głos zabierze pan poseł Jarosław Sellin. Jeszcze pani poseł Marzena Dorota Wróbel zabierze głos w trybie sprostowania, bo pan poseł nie zrozumiał jej wypowiedzi. Poseł Marzena Dorota Wróbel Proszę, głos zabierze pan poseł Jarosław Sellin, Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Jarosław Sellin Bardzo proszę, pan poseł Tadeusz Iwiński zgłosił się w trybie sprostowania. Poseł Tadeusz Iwiński Bardzo proszę o zabranie głosu pana posła Krzysztofa Borkowskiego reprezentującego klub Polskie Stronnictwo Ludowe. Poseł Krzysztof Borkowski Tym samym wyczerpał pan czas przeznaczony na debatę dla klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego. Bardzo proszę pana posła Ludwika Dorna o zabranie głosu. Poseł Ludwik Dorn Dziękuję bardzo. Bardzo proszę, głos zabierze w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej pani poseł Agnieszka Pomaska. Poseł Agnieszka Pomaska Bardzo dziękuję, pani poseł. Proszę o zabranie głosu kolejnego z posłów, pana posła Piotra Naimskiego z klubu Prawo i Sprawiedliwość. Poseł Piotr Naimski Bardzo proszę, w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska stanowisko przedstawi pan poseł Marek Krząkała. Poseł Marek Krząkała