Mówca: Mirosław Suchoń
Data: 2016-03-17 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Regulacja rynku materiałów wybuchowych do użytku cywilnego ma wybitnie specjalistyczny charakter. Ma ona na celu poddanie tego rynku kontroli ze strony organów państwowych i określenie sankcji karnych i administracyjnych za naruszenie tych przepisów. Celem regulacji jest określenie procedur mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa na etapie projektowania, wytwarzania, używania i przewozu materiałów wybuchowych. Nowelizacja wdraża przepisy trzech dyrektyw Unii Europejskiej z lat 2013 i 2014. Na wstępie należy przywołać podstawowe założenia regulacji rynku materiałów wybuchowych do użytku cywilnego, w tym wyrobów pirotechnicznych i amunicji, ponieważ wyroby pirotechniczne i amunicja także są oczywiście materiałami wybuchowymi. Po pierwsze, podmiot gospodarczy musi uzyskać pozwolenie na wytwarzanie materiałów wybuchowych oraz ich składowanie, przemieszczanie i używanie, co reguluje ustawa koncesyjna, czyli ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Działalność bez pozwolenia i koncesji stanowi przestępstwo. Po drugie, projektowanie i wytwarzanie materiałów wybuchowych musi spełniać określone w przepisach wymogi bezpieczeństwa. Od producenta wymaga się uzyskania certyfikatu badania typu UE wydawanego przez upoważnioną do tego jednostkę notyfikowaną, która bada zarówno dokumentację techniczną produktu, jak i próbkę produktu. Producent po uzyskaniu certyfikatu sporządza oświadczenie o nazwie: deklaracja zgodności UE, co uprawnia go do umieszczenia na materiale oznakowania CE. Producent przy produkcji seryjnej ma uzyskiwać produkty identyczne z próbką, która uzyskała certyfikat. Producent ma też obowiązek dołączania do produktu instrukcji obsługi i informacji. Naruszenie wymogów bezpieczeństwa ma podlegać administracyjnej karze pieniężnej. Po trzecie, przewóz materiałów wybuchowych przez granicę państwa wymaga zezwolenia, a jego brak zagrożony jest sankcją karną. I po czwarte, przechowywanie, posiadanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego podlega kontroli organów państwa, a utrudnianie lub uniemożliwianie kontroli zagrożone zostaje karą grzywny. Klub Nowoczesna rekomenduje Sejmowi przyjęcie projektu ustawy w brzmieniu określonym w sprawozdaniu Komisji Gospodarki i Rozwoju z kilkoma poprawkami. Po pierwsze, zamiast w kilku przepisach karnych ustawy powtarzać to samo (czyli w art. 63 ust. 2, art. 63a ust. 2, art. 63b ust. 2, art. 63c ust. 2 oraz art. 65 ust. 1a), można, na wzór przepisu art. 308 Kodeksu karnego, wprowadzić jeden przepis - art. 65a w brzmieniu: ˝Za przestępstwa i wykroczenia określone w tym rozdziale odpowiada także ten, kto, na podstawie przepisu prawnego, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania, zajmuje się sprawami majątkowymi innej osoby prawnej, fizycznej, grupy osób lub podmiotu niemającego osobowości prawnej˝. Projektowane art. 65a-65j otrzymałyby w związku z tym numerację art. 65b-65h. Proponowana poprawka przyczyni się do zmniejszenia objętości tekstu aktu prawnego, co samo w sobie jest jej wartością, a także będzie wzorować się na brzmieniu przepisu Kodeksu karnego, stanowiącego wzorcowy akt prawny w tej gałęzi prawa. Po drugie, w projektowanym art. 65j ust. 3 znajduje się sformułowanie: ˝Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym˝. Otóż postanowienie ˝w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym˝ jest zbędne, gdyż informuje, że kara pieniężna jest świadczeniem pieniężnym, co przecież jest oczywiste. Dlatego cytowane sformułowanie proponujemy wykreślić. I po trzecie, projektowany art. 65i ust. 4 w brzmieniu: ˝Kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 3 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary˝, proponujemy poprawić na: ˝Kara pieniężna przedawnia się po upływie 3 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary˝. Dzięki temu nie będzie budził wątpliwości charakter terminu 3 lat, mianowicie jasne będzie, że do tego terminu stosować się będzie przepisy o przedawnieniu zaległości podatkowych, w tym o zawieszeniu i przerwaniu biegu terminu. Prawo, szanowni państwo, powinno być jasne i precyzyjne. Mając na uwadze powyższe (Dzwonek), należy, wraz ze zgłoszonymi poprawkami, zaopiniować pozytywnie projekt ustawy. Dziękuję bardzo.