Mówca: Kazimierz Ziobro
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Prezentując stanowisko Klubu Parlamentarnego Zjednoczonej Prawicy odnoszące się do procedowanych projektów ustaw, to jest projektu ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, druk nr 2137, i projektu ustawy o statusie Weterana Opozycji Antykomunistycznej i Korpusie Weterana Opozycji Antykomunistycznej wobec dyktatury komunistycznej PRL w latach 1956-1989, druk nr 2342, pragnę zaznaczyć, że środowisko działaczy podziemia antykomunistycznego czekało na ten akt sprawiedliwości dziejowej ponad 25 lat. Naprawienie krzywd wyrządzonych działaczom opozycji antykomunistycznej i osobom represjonowanym przez reżim komunistyczny PRL jest naszą powinnością moralną, jak też i prawną. Będzie to wypełnienie art. 19 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który nakłada na państwo moralny obowiązek otoczenia specjalną opieką i troską osób, które walczyły o niepodległość. Honorowe dowartościowanie w postaci wydania przez szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Opozycji Antykomunistycznej legitymacji oraz stosownej pamiątkowej odznaki czy też przyznanie Krzyża Wolności i Solidarności nie stanowi wystarczającej rekompensaty za doznane w tamtym okresie krzywdy i upokorzenia ze strony funkcjonariuszy reżimu komunistycznego, aparatu ucisku władz PRL, tym bardziej że nie nastąpiło rozliczenie się z tamtą ponurą przeszłością. Zwracam się do adwersarza. Tak, ma pan rację. Wtedy, kiedy to rozliczenie by nastąpiło, wtedy, kiedy ukradziony milion, jak niektórzy powiadali, daje punkt odbicia... Natomiast przy transformacji ustrojowej nikt nie rozliczył tych działaczy, którzy wydali rozkaz strzelania do ludzi, nikt nie rozliczył tych, którzy wyposażyli się w oparciu o mienie narodowe, nie dając normalnemu robotnikowi szansy na godziwe życie. Projekt zakłada przyznanie działaczom opozycji antykomunistycznej i osobom represjonowanym z powodów politycznych pomocy, która jest nie tylko kolejnym świadczeniem, ale też symboliczną formą podziękowania za poświęcenie, za odwagę w walce o wolność, godność i niepodległość ojczyzny, jak też zadośćuczynieniem za doznane krzywdy, w tym utratę wolności, zdrowia i szans tych osób i ich rodzin na zabezpieczenie materialne w podeszłym wieku. Przecież ci działacze opozycji nierzadko byli wyrzucani z zakładów pracy, wysyłani na głodowe emerytury i dzisiaj mają najniższe emerytury. Niestety proponowane projekty ustaw w obecnym kształcie nie do końca odzwierciedlają tę ideę. Zakładane w ustawach kryteria dochodowe są zbyt niskie, a definicje decydujące o uprawnieniu do pobierania świadczenia są mało precyzyjne. Na przykład prawo do świadczenia specjalnego w wysokości najniższej emerytury - jak teraz się dowiedziałem, jest mowa o 400 zł, tutaj było 831 zł brutto - ma przysługiwać, gdy dochód na osobę w rodzinie osoby uznanej za represjonowaną nie przekracza 170% najniższej emerytury, to jest kwoty 1413 zł, zaś dla osoby samotnej - 1829 zł brutto. Przytoczone kwoty dochodu czy świadczenia specjalnego nijak się mają do wysokości emerytur wypłacanych przez nasze państwo byłym funkcjonariuszom aparatu bezpieczeństwa PRL, gdyż wysokość ich przeciętnej emerytury wynosi ponad 4200 zł brutto. Dla katów nie szczędzi się pieniędzy, a dla ich ofiar - przeciwnie. Propozycja wypłaty świadczeń specjalnych przez terenowe oddziały opieki społecznej, jak w jednym projekcie jest to zapisane, jest dyshonorem dla działaczy opozycji antykomunistycznej, uwłacza to ich godności, jest wręcz aktem ich upokorzenia. Środowisko związane ze stowarzyszeniami osób represjonowanych w okresie od chwili wprowadzenia stanu wojennego do 1989 r. stoi na stanowisku, że pełną, należną satysfakcję dałoby poszerzenie w ustawie o kombatantach i osobach represjonowanych zakresu podmiotowego obejmującego działaczy opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowane za działalność polityczną w latach 1956-1989, tym bardziej że wymieniona ustawa obejmuje swoim zakresem ofiary grudnia 1970 r., czyli nie tylko osoby walczące o niepodległość z bronią w ręku. Przypomnę, że w okresie stanu wojennego i w wyniku restrykcji wprowadzonych po jego zniesieniu do końca 1989 r. zginęło ponad 100 osób, w tym zamordowanych skrytobójczo, zaś internowaniu podlegało prawie 10 tys. działaczy antykomunistycznych, nie mówiąc o więźniach politycznych. Pomimo niedoskonałości rozwiązań zawartych w obu projektach ustaw uważamy, iż wnoszenie poprawek na tym etapie procedowania byłoby strategicznie niecelowe. Zbyt długo już czekamy na zmaterializowanie przepisów tego projektu ustawy i wprowadzenie ich w życie, ażeby narażać go na ponowne odsyłanie do zamrażalki pana marszałka. Mogłoby to być pretekstem do kolejnej zwłoki finalnego przyjęcia przez Wysoki Sejm oczekiwanej (Dzwonek) przez 25 lat ustawy dającej choćby skromną honorową i finansową satysfakcję działaczom opozycji antykomunistycznej za trud włożony w walkę z reżimem i aparatem ucisku PRL. Biorąc powyższe pod uwagę, jak też w dalszej perspektywie możliwość nowelizacji tej ustawy, posłowie Klubu Parlamentarnego Zjednoczonej Prawicy poprą w głosowaniu oba projekty ustaw. Dziękuję. (Oklaski)