PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Monika Wielichowska
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Są bohaterowie, którzy nie noszą mundurów, nie stają na podium i nie oczekują oklasków. Po prostu przychodzą, siadają na kilkanaście minut i oddają krew, dając komuś szansę na zdrowie, a często na życie. Przed nami Światowy Dzień Krwiodawcy, dzień wdzięczności dla wszystkich, którzy dzielą się tym, czego nie da się wyprodukować, kupić ani niczym zastąpić. Krwi potrzebują każdego dnia ofiary wypadków, pacjenci onkologiczni, osoby po operacjach i kobiety podczas porodów. Niestety wciąż jej brakuje. Sama jestem krwiodawczynią i wiem, że oddawanie krwi naprawdę nie boli bardziej niż zwykłe pobranie krwi. Trwa chwilę, a może uratować nawet kilka istnień. W roku profilaktyki zdrowotnej przypominamy, jak ważna jest troska o zdrowie własne i innych. Krwiodawstwo jest jednym z najpiękniejszych przykładów takiej odpowiedzialności i takiej solidarności. Serdecznie dziękuję wszystkim krwiodawcom za serce, za odpowiedzialność i za gotowość do pomagania, bo dzięki wam każdego dnia ktoś otrzymuje szansę na zdrowie, życie i powrót do swoich bliskich. Wasz gest trwa kilka minut, a jego wartość jest nie do przecenienia. Dziękuję serdecznie, że dzielicie się tym, czego nie da się wyprodukować ani niczym zastąpić - darem życia. A wszystkim tym, którzy zastanawiają się, czy dołączyć do rodziny krwiodawców, powiem tak: nie myślcie, nie zastanawiajcie się, tylko po prostu dołączcie. (Oklaski) (Poseł Łukasz Kmita: Pani marszałek, za to brawa od nas.)
Mówca: Kazimierz Bogusław Choma (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 31 maja br. w Kraśniku, w Kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, odbył się XI Koncert Pieśni Maryjnych. Wydarzenie zgromadziło licznie mieszkańców, wykonawców oraz miłośników muzyki sakralnej, stając się wyjątkową okazją do wspólnego przeżywania duchowego i artystycznego wymiaru kultury chrześcijańskiej. Koncert był pięknym świadectwem żywej tradycji pieśni maryjnych, które od pokoleń stanowią ważny element polskiego dziedzictwa religijnego i narodowego. Występy uczestników pozwoliły nie tylko zaprezentować bogactwo muzyki sakralnej, ale także umocnić więzi wspólnotowe oraz podkreślić znaczenie wartości chrześcijańskich w życiu społecznym. Składam serdeczne podziękowania organizatorom, wykonawcom, duchowieństwu oraz wszystkim osobom zaangażowanym w przygotowanie tego wydarzenia. Dzięki ich pracy i zaangażowaniu mieszkańcy regionu mogli uczestniczyć w przedsięwzięciu łączącym modlitwę, kulturę i pielęgnowanie lokalnych tradycji. Wyrażam również uznanie dla wszystkich uczestników koncertu, którzy swoją obecnością przyczynili się do stworzenia wyjątkowej atmosfery tego spotkania. Takie inicjatywy odgrywają istotną rolę w zachowaniu dziedzictwa kulturowego oraz budowaniu wspólnoty opartej na szacunku dla tradycji i wartości. Dziękuję.
Mówca: Lidia Czechak (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie Światowego Dnia Krwiodawcy Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 14 czerwca obchodzimy Światowy Dzień Krwiodawcy - wyjątkowe święto wszystkich osób, które bezinteresownie dzielą się najcenniejszym darem, jakim jest krew. To dzień wyrażenia wdzięczności honorowym dawcom krwi za ich postawę, odpowiedzialność społeczną oraz gotowość do niesienia pomocy drugiemu człowiekowi. Krew jest lekiem, którego nie można wyprodukować. Każdego dnia jest ona niezbędna podczas operacji, leczenia chorób nowotworowych, ratowania ofiar wypadków oraz pacjentów wymagających stałych transfuzji. Jedna donacja może uratować życie nawet kilku osobom. W tym szczególnym dniu składam serdeczne podziękowania wszystkim honorowym dawcom krwi. Ich bezinteresowność, solidarność i troska o zdrowie oraz życie innych zasługują na najwyższe uznanie i szacunek. Dziękuję również pracownikom regionalnych centrów krwiodawstwa i krwiolecznictwa, organizacjom społecznym, klubom honorowych dawców krwi oraz wszystkim osobom zaangażowanym w promocję idei krwiodawstwa. Jednocześnie apeluję o dalsze wspieranie działań edukacyjnych i promocyjnych zachęcających do oddawania krwi. Szczególnie ważne jest budowanie wśród młodych ludzi świadomości, że regularne krwiodawstwo jest bezpieczne, potrzebne i stanowi wyraz odpowiedzialności za wspólnotę. Niech Światowy Dzień Krwiodawcy będzie okazją do refleksji nad wartością ludzkiego życia oraz inspiracją do podejmowania działań na rzecz innych. Zachęcam wszystkich, którzy mogą zostać dawcami, do włączenia się w tę szlachetną misję. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bronisław Foltyn (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Myśleliście, że dopłaty do emerytur dla pseudoartystów to szczyt możliwości plucia wam w twarz przez uśmiechniętą ekipę Tuska? Oczywiście, że nie. Tym razem ciepły deszczyk z ust uśmiechniętej koalicji spada na was pod postacią ustawy o zespołach ludowych. Poniżej znajdziecie minirelację na temat tego, jak zamierzają zutylizować kolejne 200 mln zł, a zaledwie wczoraj, w połączonych komisjach rolnictwa i kultury, trwały pierwsze prace nad wprowadzeniem projektu z druku nr 2603 w życie. Co to za potworek? Niemal klon ustawy Cienkowskiej, z tą różnicą, że tutaj będziemy zmuszeni dopłacać nie do emerytur Jasia Kapeli i pani pornomalarki, ale do niesformalizowanych zespołów ludowych. Niesformalizowanych! To ważne, bo do tych sformalizowanych już dopłacamy. Ludowcy z PSL-u wymyślili sobie, że wyprowadzą z budżetu ministerstwa rolnictwa kilkaset milionów złotych na bliżej nieokreślone zespoły. Już obliczyli, że jest ich 3 tys. Na pytanie, kto i jak to policzył, nikt nie znał wczoraj odpowiedzi. Nikt też specjalnie nie ukrywał, że ta pisana na kolanie ustawa ma być formą wsparcia przyszłorocznej kampanii wyborczej PSL-u za publiczne pieniądze. Oczywiście ludowcy chcą przy okazji powołać specjalny krajowy rejestr zespołów ludowych z odpowiednią liczbą etatów dla swoich, a całość ma nadzorować ARiMR, czyli Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Swoją drogą to ciekawa koncepcja, by artystów ludowych potraktować w systemie ARiMR niczym pogłowie bydła i dopłaty do hektara. Ma być obowiązkowa rejestracja. Ma być komisja kwalifikacyjna. Wymyślili nawet zakaz członkostwa dla artystów w więcej niż jednym zespole, a każdy zakwalifikowany zespół ma w ciągu 3 miesięcy powołać zarząd. Nad wszystkim ma czuwać Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi, czyli nowo opanowany PSL-owski bastion polityczny. Rozdawanie grantów ma się odbywać na wzór tego, co znamy już z przypadku Jasia Kapeli - bez konkursu, ale przez decyzję administracyjną. W połowie 2026 r. jesteśmy więc świadkami głębokiej rekonstrukcji PRL-u w instytucjach państwowych. Czy tego oczekiwali wyborcy, głosując na uśmiechniętą koalicję w roku 2023? Wątpię. Mamy tymczasem powrót do najgorszych, centralnie sterowanych czasów, gdy urzędnicy przy biurkach z nadania politycznego według własnego widzimisię rozdają publiczny grosz swoim kolegom i koleżankom, a ustawa o zespołach ludowych jest tego najlepszym przykładem.
Mówca: Grzegorz Gaża (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie sytuacji finansowej Jastrzębskiej Spółki Węglowej i zagrożenia dla bezpieczeństwa gospodarczego państwa Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jastrzębska Spółka Węglowa jest jedną z najważniejszych strategicznych spółek Skarbu Państwa. To od jej kondycji zależy bezpieczeństwo tysięcy miejsc pracy, przyszłość całych górniczych regionów oraz stabilność dostaw surowca niezbędnego dla przemysłu hutniczego. Tymczasem z ogromnym niepokojem obserwujemy kolejne decyzje dotyczące funkcjonowania JSW. Mimo utrzymywania wysokiego poziomu produkcji i zwiększenia wydobycia spółka znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. W ostatnich latach wykorzystano praktycznie wszystkie zgromadzone wcześniej rezerwy finansowe, które miały stanowić zabezpieczenie na trudniejsze czasy i umożliwiać rozwój oraz inwestycje. Dziś widzimy jednak zupełnie inny obraz. Zamiast budować potencjał spółki, prowadzić nowe inwestycje i wzmacniać jej konkurencyjność, kolejne środki przeznacza się wyłącznie na utrzymanie bieżącej płynności. Co więcej, JSW zmuszona jest sięgać po zewnętrzne finansowanie, a zabezpieczeniem pożyczki mają być składniki majątku należące do najcenniejszych kopalń: Budryk, Knurów-Szczygłowice, Pniówek oraz Borynia-Zofiówka. To budzi uzasadnione pytania. Kto daje pod zastaw swoje największe skarby? Zwykle robi to ten, kto nie ma już innych możliwości finansowania swojej działalności. Niepokój jest tym większy, że zastawiane są aktywa stanowiące fundament wartości całej spółki. Obawiam się, że mamy do czynienia z niebezpiecznym scenariuszem. Najpierw wyczerpywane są zgromadzone rezerwy. Następnie zaciągane są kolejne zobowiązania zabezpieczane najcenniejszym majątkiem. A w kolejnym etapie może pojawić się argument, że jedynym rozwiązaniem jest sprzedaż części aktywów lub dopuszczenie nowego inwestora, który przejmie strategiczne zasoby za ułamek ich rzeczywistej wartości. Nie można dopuścić do sytuacji, w której wieloletni dorobek polskich górników i majątek budowany przez pokolenia staną się przedmiotem wyprzedaży. Tym bardziej że środki pozyskiwane obecnie nie są przeznaczane na rozwój i inwestycje, lecz na bieżące funkcjonowanie spółki. Dlatego zwracam się do Rady Ministrów oraz ministra właściwego do spraw aktywów państwowych z pytaniami: 1. Jaki jest rzeczywisty plan naprawczy dla Jastrzębskiej Spółki Węglowej? 2. Jakie są długoterminowe skutki ustanowienia zabezpieczeń na majątku kluczowych kopalń? 3. Czy rząd wyklucza sprzedaż aktywów JSW lub działania prowadzące do przejęcia kontroli nad spółką przez podmioty zewnętrzne? 4. Jakie działania zostaną podjęte, aby odbudować kondycję finansową spółki bez uszczuplania jej strategicznego majątku? JSW nie jest zwykłą spółką. To jeden z filarów polskiego bezpieczeństwa gospodarczego. Obowiązkiem państwa jest nią odpowiedzialnie zarządzać i rozwijać ją z myślą o przyszłych pokoleniach, a nie doprowadzić do sytuacji, w której dla utrzymania bieżącej działalności pod zastaw oddawane są jej największe skarby. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Gróbarczyk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Polityka zdrowotna rządu Donalda Tuska w obszarze walki z narkomanią budzi poważne wątpliwości ustrojowe i społeczne. Forsowana przez Ministerstwo Zdrowia liberalizacja dostępu do terapii opioidowej, w tym możliwość wydawania metadonu i buprenorfiny na zwykłe recepty poza specjalistycznymi placówkami, stanowi krok ku systemowej kapitulacji państwa w sferze realnego leczenia nałogów. Szerokie otwarcie rynku farmakologicznego na substancje silnie uzależniające niesie za sobą katastrofalne konsekwencje. Metadon to syntetyczny opioid. Nie leczy on źródła problemu, lecz jedynie podtrzymuje uzależnienie fizyczne pacjenta pod płaszczykiem tzw. redukcji szkód. Zamiast dążyć do całkowitej abstynencji i pełnej reintegracji społecznej poprzez psychoterapię, obecna władza legalizuje stan permanentnego odurzenia u tysięcy obywateli. Działania rządu Tuska prowadzą de facto do normalizacji zjawiska narkomanii i zdejmują z państwa obowiązek budowy nowoczesnych centrów odwykowych. Największym zagrożeniem jest decentralizacja kontroli nad dystrybucją tych substancji. Umożliwienie przepisywania metadonu przez szerszą grupę lekarzy, a nie wyłącznie wyspecjalizowanych psychiatrów, stworzy warunki do masowych nadużyć. Brak szczelnego, centralnego systemu weryfikacji grozi zjawiskiem tzw. doctor shoppingu, czyli równoległego pobierania recept w kilku poradniach jednocześnie. Spowoduje to niekontrolowany wyciek metadonu na czarny rynek, potęgując przestępczość wokół aptek i przychodni. Zamiast twardej walki z dilerami i inwestycji w ośrodki zamknięte rząd proponuje najtańsze i najbardziej destrukcyjne rozwiązanie: zastąpienie nielegalnych substancji państwowym narkotykiem. Taka strategia promuje uzależnienie od farmacji, generując długofalowe koszty zdrowotne i społeczne, za które zapłacą podatnicy. Domagamy się natychmiastowego wstrzymania szkodliwych zmian ustawowych i powrotu do polityki opartej na bezwzględnym dążeniu do czystości narkotykowej pacjentów.
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chcę dziś zwrócić uwagę na problem, który może umknąć w politycznych komunikatach o dobrych danych z rynku pracy. Według BAEL za I kwartał 2026 r. liczba pracujących w Polsce wzrosła o 177 tys. osób. To brzmi dobrze. Ale kiedy spojrzymy głębiej, zobaczymy coś, co wymaga pilnej analizy. Ten wzrost wynikał niemal wyłącznie ze wzrostu liczby pracujących kobiet - o ok. 183 tys. W tym samym czasie liczba pracujących mężczyzn spadła o ok. 6 tys. I podkreślam: to nie jest wystąpienie przeciwko kobietom. Wzrost aktywności zawodowej kobiet jest dobry, potrzebny i konieczny. Polska potrzebuje pracy kobiet, mężczyzn, osób starszych, osób z niepełnosprawnościami i wszystkich, którzy mogą oraz chcą pracować. Ale państwo nie może udawać, że nie widzi drugiej strony tej statystyki. Jeżeli liczba pracujących mężczyzn spada, a jednocześnie stopa bezrobocia mężczyzn pozostaje niska i wynosi 3,1%, to musimy zapytać: Gdzie ci ludzie trafiają? Czy przechodzą do bierności zawodowej? Czy wypadają z rynku pracy z powodu chorób, niepełnosprawności, wypalenia, pracy fizycznej wykonywanej przez lata? Czy przechodzą na renty, emerytury, do szarej strefy? Czy po prostu przestają szukać pracy, bo nie wierzą, że ktoś im jeszcze pomoże? To nie są abstrakcyjne tabelki. To są konkretni ludzie. Często mężczyźni po 45., 50. i 60. roku życia. Ludzie, którzy przez lata pracowali, płacili podatki, utrzymywali rodziny, a dziś mogą po cichu znikać z rynku pracy i z pola widzenia państwa. Dlatego oczekuję od rządu nie ogólnych komunikatów o bezrobociu, tylko pełnej analizy przepływów: kto przestaje pracować, w jakim wieku, z jakiego powodu i dokąd przechodzi - do bezrobocia, bierności, choroby, renty, emerytury czy poza oficjalny system. Bo niskie bezrobocie nie zawsze oznacza zdrowy rynek pracy. Jeżeli państwo nie widzi człowieka w danych, to bardzo często nie daje mu też pomocy. Dziękuję.
Mówca: Fryderyk Sylwester Kapinos (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie odznaczenia ks. Zbigniewa Szostaka Złotym Krzyżem Zasługi Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę poinformować o wyjątkowej uroczystości, która odbyła się w Zabawie i zgromadziła licznych przedstawicieli władz państwowych, samorządowych, duchowieństwa oraz mieszkańców regionu. Podczas tego podniosłego wydarzenia ks. Zbigniew Szostak, wieloletni kustosz Sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie, został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi nadanym przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Karola Nawrockiego. Odznaczenie to jest wyrazem uznania dla wieloletniej, pełnej oddania służby kapłańskiej, społecznej i patriotycznej ks. Zbigniewa Szostaka. Od dziesięcioleci jest on nie tylko duszpasterzem, ale również wychowawcą młodzieży, strażnikiem pamięci narodowej oraz propagatorem wartości chrześcijańskich i rodzinnych. Szczególne znaczenie ma jego działalność związana z rozwojem Sanktuarium bł. Karoliny Kózkówny, które stało się miejscem modlitwy i formacji duchowej dla pielgrzymów z całej Polski. Ks. Szostak z wielkim zaangażowaniem szerzy kult bł. Karoliny, patronki młodzieży, czystości i rodzin, przekazując młodemu pokoleniu wzorce życia opartego na wierze, odpowiedzialności i miłości do ojczyzny. Jego zasługą jest także utworzenie i rozwój miejsc pamięci poświęconych ofiarom wypadków drogowych oraz działalność na rzecz poprawy bezpieczeństwa na drogach. Dzięki jego inicjatywie tysiące osób znajdują w Zabawie miejsce refleksji, modlitwy i zadumy nad wartością ludzkiego życia. Ks. Zbigniew Szostak aktywnie angażuje się również w działalność społeczną, wspierając rodziny, osoby potrzebujące, oraz liczne inicjatywy lokalne. Przez lata budował wspólnotę opartą na wzajemnym szacunku, solidarności i trosce o dobro wspólne. Miałem zaszczyt wygłosić laudację na cześć odznaczonego. Była to okazja do przypomnienia jego niezwykłej drogi kapłańskiej oraz ogromnego dorobku, który pozostawił trwały ślad w sercach wielu ludzi. Składam serdeczne gratulacje ks. Zbigniewowi Szostakowi i wyrazy wdzięczności za jego wieloletnią służbę Bogu, Kościołowi i ojczyźnie. Niech przyznane odznaczenie będzie symbolem wdzięczności całego społeczeństwa za dobro, które przez lata czynił dla drugiego człowieka. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie w sprawie połączenia Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku z Wojewódzkim Samodzielnym Zespołem Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej im. prof. Eugeniusza Wilczkowskiego w Gostyninie Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałabym zwrócić uwagę na sytuację związaną z planowanym połączeniem Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku z Wojewódzkim Samodzielnym Zespołem Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej im. prof. Eugeniusza Wilczkowskiego w Gostyninie, powszechnie znanym jako szpital w Zalesiu. Do mojego biura poselskiego docierają liczne sygnały od mieszkańców, pracowników oraz organizacji związkowych wyrażających poważne obawy dotyczące przyszłości tej placówki. Niepokój budzi nie tylko sama idea konsolidacji, ale przede wszystkim sposób prowadzenia całego procesu. Z informacji przekazywanych przez stronę społeczną wynika, że już w kwietniu związki zawodowe zwracały się o przedstawienie rzetelnych informacji dotyczących planowanych zmian. Tymczasem jak wskazują pracownicy, proces przygotowywania połączenia miał odbywać się bez zapewnienia pełnej informacji i rzeczywistego dialogu społecznego. Dopiero później Zarząd Województwa Mazowieckiego skierował projekt uchwały dotyczącej połączenia placówek pod obrady Sejmiku Województwa Mazowieckiego. Mieszkańcy powiatu gostynińskiego obawiają się utraty samodzielności szpitala, ograniczenia dostępności świadczeń zdrowotnych oraz pogorszenia bezpieczeństwa zdrowotnego regionu. Są to obawy, których nie wolno lekceważyć. Szczególnie niepokojące jest również to, że organizacje związkowe, nie widząc możliwości rozwiązania sporu na drodze dialogu, zdecydowały się wszcząć spór zbiorowy. Taka sytuacja pokazuje, że konieczne jest pilne podjęcie rozmów i odbudowanie zaufania pomiędzy stronami. Dlatego apeluję do władz Samorządu Województwa Mazowieckiego o pełną transparentność prowadzonych działań, przedstawienie szczegółowych założeń planowanej konsolidacji oraz rzeczywiste włączenie pracowników i mieszkańców w proces podejmowania decyzji. Ochrona zdrowia nie może być obszarem, w którym najważniejsze decyzje zapadają bez odpowiedniej komunikacji i społecznej akceptacji. Na pierwszym miejscu zawsze powinno stać dobro pacjentów oraz bezpieczeństwo mieszkańców regionu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Władysław Kurowski (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie wyzwań i problemów Polski lokalnej Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jako poseł z Małopolski przynoszę dziś na tę mównicę autentyczny głos mieszkańców mojego regionu - głos pełen głębokiego i uzasadnionego niepokoju. Statystyki i liczby, które tak chętnie przedstawia nam dzisiaj rząd, nijak się mają do rzeczywistości, z jaką Polacy mierzą się na co dzień. Zza biurek w warszawskich ministerstwach wszystko wygląda pewnie kolorowo, a słupki w rządowych raportach mają przekonywać o rzekomej fali finansowego dobrobytu. Jednak jako człowiek, który od lat rozmawia z mieszkańcami powiatów: myślenickiego, chrzanowskiego, oświęcimskiego, wadowickiego czy suskiego, muszę obnażyć tę drugą, systematycznie pomijaną prawdę. Polacy na prowincji żyją dzisiaj w poczuciu narastającego zagrożenia. Ponad 2/3 naszych obywateli z trwogą patrzy na rachunki za prąd i gaz. Pod płaszczykiem rzekomej stabilizacji drastycznie rosnące koszty utrzymania gospodarstw domowych drenują kieszenie zwykłych ludzi. Ten strach nie bierze się znikąd. To bezpośredni wynik niepewności co do kierunku rozwoju kraju. Z jednej strony rośnie deficyt budżetowy państwa, z drugiej docierają niepokojące sygnały o cięciach w kluczowych funduszach lokalnych. Jako wieloletni nauczyciel i samorządowiec pytam wprost: Co się stanie z programami wsparcia lokalnych szkół? Co z wyrównywaniem szans edukacyjnych dzieci z mniejszych miejscowości, o które tak mocno i skutecznie zabiegaliśmy? Edukacja i bezpieczna infrastruktura to nie jest koszt, ale to fundament rozwoju przyszłych pokoleń. Najlepszym dowodem na to, jak obecna władza traktuje Polskę lokalną, jest chaos wokół projektów infrastrukturalnych w Małopolsce. Brak transparentności przy planowaniu przebiegu drogi ekspresowej S7 i ignorowanie głosu społeczności to jaskrawa niesprawiedliwość. Nie ma i nigdy nie będzie naszej zgody na to, by na rzecz wielkich aglomeracji mniejsze gminy były spychane na margines i odcinane od szans rozwojowych. Apeluję z tej mównicy o opamiętanie. Polacy potrzebują realnego poczucia bezpieczeństwa, przewidywalnych cen energii oraz gwarancji, że ich małe ojczyzny nie zostaną pozbawione środków na drogi, szkoły i godne życie. Prawo i Sprawiedliwość zawsze stało i będzie stać na straży Polski solidarnej i zrównoważonej. Polski, w której nikt nie jest obywatelem drugiej kategorii. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anna Pieczarka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Docierają sygnały, że Ministerstwo Zdrowia w kwestii skierowań na badania diagnostyczne planuje rezygnację z rejestracji ˝na cito˝. Resort twierdzi, że kategoria ta jest nadużywana, co utrudnia sprawne funkcjonowanie całego systemu. Co ciekawe, argumentacja Ministerstwa Zdrowia pozostaje w sprzeczności z opinią ekspertów, czyli samych lekarzy, którzy w większości podkreślają, że to właśnie rezonans magnetyczny pozostaje kluczowym badaniem w wielu sytuacjach klinicznych, gdyż potrafi wskazać chorobę w momencie możliwym do wyleczenia, i wręcz namawiają do korzystania z niego nawet w celach profilaktycznych. Pomysł resortu zdrowia to kolejny zamach na kulejącą mocno służbę zdrowia w Polsce, kolejne utrudnienie w zakresie dostępu do badań i leczenia się obywateli naszego kraju. W moim przekonaniu proponowana cyfryzacja systemu i pozbawienie możliwości umawiania wizyt w poradniach specjalistycznych do 40 dni naprzód nie sprawią, że oznaczenie ˝pilne˝ rzeczywiście będzie oznaczało szybszy dostęp do diagnostyki dla osób najbardziej potrzebujących. Będzie oznaczało natomiast kolejne ograniczenia dla Polek i Polaków w kwestii ratowania ich życia i zdrowia.
Mówca: Grzegorz Płaczek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-11 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wprowadzenie systemu kaucyjnego miało być rozwiązaniem korzystnym dla środowiska i neutralnym kosztowo dla obywateli. Tymczasem rzeczywistość okazuje się zupełnie inna. W Trójmieście znacząco spadła ilość odpadów PET trafiających do systemu komunalnego, co przełożyło się na poważne straty zakładów utylizacyjnych. Zakład Utylizacyjny w Gdańsku szacuje swoje straty na ok. 8 mln zł rocznie, natomiast Eko Dolina na ok. 2,5 mln zł rocznie. W konsekwencji mieszkańcy już odczuwają skutki tych zmian. W Gdańsku opłaty za odbiór śmieci wzrosły o ok. 25%. Po raz kolejny okazuje się, że koszty źle przygotowanych regulacji i zielonych eksperymentów są przerzucane na zwykłych obywateli. Zamiast obiecywanej neutralności kosztowej, mamy kolejne podwyżki i coraz większe obciążenia dla polskich rodzin. Potrzebna jest pilna analiza funkcjonowania systemu kaucyjnego i usunięcie rozwiązań, które prowadzą do wzrostu kosztów ponoszonych przez mieszkańców.