PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Państwo powinno chronić swoich obywateli przed lichwiarskimi praktykami. Wnioskodawcy w uzasadnieniu wykazali, że państwa europejskie skutecznie chronią swoich obywateli przed takimi praktykami. Niestety, państwo polskie akurat w tej dziedzinie ma poważne kłopoty, stąd projekt tej ustawy. Ja chciałbym zapytać pana ministra o sprawę trochę obok tej ustawy. Ja chciałbym zapytać o to, czy ministerstwo pracuje nad regulacjami, które wsparłyby setki tysięcy polskich rodzin, które padły ofiarą kredytów w walutach, przede wszystkim we franku szwajcarskim, bo te działania, które do tej pory zostały podjęte, są iluzoryczne, praktycznie nie przynoszą skutku, czego dowodem jest chociażby powstanie stowarzyszenia osób poszkodowanych umowami kredytowymi we frankach szwajcarskich. Stąd też to pytanie, bo projekt tej ustawy daje ministerstwu okazję do wystąpienia ze stosowną inicjatywą legislacyjną (Dzwonek) niejako przy okazji, tak aby poszkodowane rodziny, a tu jest wiele dramatów, wesprzeć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Od początku swojej pracy poselskiej zajmuję się tematyką związaną z nieuczciwą działalnością instytucji udzielających pożyczek i kredytów. Odbyłam liczne spotkania z ludźmi, którzy zaciągnęli pożyczki i popadli w spiralę zadłużenia. Dlatego pozytywnie odbieram każdą inicjatywę, której celem jest ograniczenie możliwości zarobienia na udzielonej pożyczce lub kredycie, bo czasami jest to nawet 100% w ciągu 30 dni, to są tak ogromne kwoty. Mam jednak pewne uwagi do zgłoszonego projektu. W mojej opinii projekt ten może spowodować zburzenie struktury obowiązującej ustawy o kredycie konsumenckim. Pragnę przypomnieć, iż w świetle art. 7a poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim łączna kwota wszystkich opłat nie mogła przekroczyć 5% kwoty udzielonego kredytu konsumenckiego. W związku z powyższym zwracam się do wnioskodawcy i proszę o odpowiedź na następujące pytania. Czy w ocenie twórców projektu zasadny jest powrót do regulacji maksymalnych kosztów związanych z udzielanym kredytem lub pożyczką, skoro już raz ustawodawca odstąpił od tej regulacji w związku z jej nieprawidłowym funkcjonowaniem? Czy autorzy nie obawiają się, iż będzie to miało oddziaływanie zgoła odmienne, a więc nastąpi rozwój szarej strefy w zakresie udzielania pożyczek, tak jak to pokazują przykłady innych państw, choćby Niemiec? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Barbara Bubula
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Lichwa to rzeczywiście ogromny problem społeczny, dramatyczny problem społeczny i ten problem narasta. W związku z tym chciałabym usłyszeć odpowiedź na następujące pytania. Pierwsze. Dlaczego to klub opozycyjny, Prawo i Sprawiedliwość, musiał przedłożyć projekt ustawy w tej sprawie i dlaczego w tej sprawie nie ma aktywności po stronie rządu, skoro jest to tak poważny problem społeczny? Drugie pytanie, które wiąże się z tym pierwszym, dotyczy prac nad ustawą o kredycie konsumenckim. W opinii Narodowego Banku Polskiego do niniejszego projektu możemy przeczytać, iż w trakcie prac nad obecną ustawą Narodowy Bank Polski zgłaszał zastrzeżenie dotyczące tego, że nie zastąpiono poprzedniego art. 7a ustawy o kredycie konsumenckim wystarczającym ograniczeniem dodatkowych kosztów kredytu, co spowodowało, można powiedzieć, po pierwsze, dramat setek tysięcy polskich rodzin, po drugie, nieuzasadnione wzbogacenie się ludzi, którzy chcieli zarobić na lichwie. Pytanie jest takie. W jakich okolicznościach i dlaczego z przepisów obecnie obowiązującej ustawy o kredycie konsumenckim usunięto te ograniczenia, mimo że były w tej sprawie postulaty Narodowego Banku Polskiego? Mam przed sobą tabelę rozbieżności przedstawioną przez UOKiK przy pracach nad tą ustawą, w której to tabeli czytamy (Dzwonek), że uwaga dotycząca wpisania tego ograniczenia do ustawy nie została uwzględniona. Napisano tutaj, zacytuję - już kończę, pani marszałek - że kwestia ta powinna zostać ostatecznie rozstrzygnięta przez rząd. Pytam się: Kto w rządzie i dlaczego rozstrzygnął to w ten sposób, że doprowadził do dramatu tysięcy polskich rodzin i nieuzasadnionego wzbogacenia się ludzi, którzy zarabiają na lichwie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Popiołek
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałbym przy okazji omawianego projektu poruszyć pewien problem. Zwykle do umowy kredytowej banki dołączają tzw. tabelę opłat i prowizji, w której przewidziano opłaty za każdą czynność, jaką pobiera bank. Proszę mi wybaczyć, ale podam swój osobisty przykład. Jestem ofiarą procederu Getin Noble, tzw. banku, który w dowolny sposób interpretował tę tabelę i zmieniał stawki opłat w trakcie spłacania kredytu. W mojej sprawie ponad rok interweniowała pani powiatowa rzecznik konsumenta, która ostatecznie, można powiedzieć, uratowała mnie z tych opresji dopiero kilka miesięcy temu. Wyobrażam sobie, co taki bank robi z kredytobiorcą, który nigdy nie miał do czynienia z umowami czy zagadnieniami prawnymi. Mam pytanie do przedstawiciela projektodawców: Czy ten projekt zapobiegnie samowoli kredytodawców w kwestii dowolnego pobierania opłat i prowizji powiązanych z umową kredytową? (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Rzeczywiście największą tragedię, jeżeli chodzi o stosowanie w Polsce lichwy, przeżywają rodziny emeryckie. Kilka miesięcy temu wspominałem na tej sali, podając taki przykład, że po zaciągnięciu kredytu emeryci dowiedzieli się, jaka jest wysokość spłat dopiero wtedy, kiedy poinformowano ich o pierwszych pieniądzach do spłaty. Parabanki czy nieuczciwi kredytobiorcy wielu informacji w ogóle nie udzielają, nie informują. Dopiero wtedy, kiedy jest podpisana umowa, niektórym otwierają się oczy. Te instytucje najwięcej zarabiają właśnie na emeryckich rodzinach. Współczuję koledze posłowi, że również jego to dotknęło. Mieliśmy aferę z Amber Gold. Rząd deklarował, wyjaśniał, media o tym wszystkim mówiły. Panie Ministrze! Kiedy dokładnie sfinalizujecie umowę? Usłyszałem dzisiaj informację podczas wystąpienia pana posła Święcickiego, że rząd pracuje nad projektem i razem będziemy mogli, jeśli ten projekt zostanie skierowany do komisji, pracować nad dwoma projektami, więc pytam: Kiedy rządowy projekt trafi pod obrady Wysokiej Izby? Bo nie ma już czasu w tej sprawie. Trzeba załatwić sprawę lichwy. (Dzwonek) Skoro poradziły sobie wszystkie inne państwa, to w związku z tym też powinniśmy równie szybko rozwiązać tę sprawę. Dziękuję za tę propozycję. (Oklaski)
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Dramaty ludzi, którzy pobrali tzw. kredyty od lichwiarzy. To są bardzo poważne dramaty, które doprowadzają rodziny na skraj bankructwa. Polski rząd nie chroni tych biednych kredytobiorców, chroni kredytodawców. W zasadzie, panie ministrze, pozwalacie na wszystko. Rząd polski pozwala na pobieranie opłat za przygotowanie umowy pożyczki, nawet gdy jest rozwiązywana. Można powiedzieć, że banki mają się dobrze, zagraniczne banki mają się w Polsce dobrze. A Polacy, panie ministrze, biednieją. Nie wiem, czy ma pan zamiar ukrócić... (Poseł Andrzej Orzechowski: Ale banki nie stosują takiej lichwy.) Ale mówię tak obok, przy okazji tego punktu, szanowny panie. Zagraniczne banki mają taką politykę i niech mi pan odpowie, dlaczego pozwalacie na coś takiego: jeżeli ktoś bierze kredyt, mikroprzedsiębiorca, który chce stwarzać miejsca pracy, jest 10% od kredytu, ale jak któryś z bogatych posłów z Platformy wpłaca 100 tys. na lokatę (Dzwonek), to bank daje mu 1,5%. Można powiedzieć, że jak Platformie, to... Ale dlaczego tak jest? Dlaczego są takie dysproporcje? I ostatnie pytanie. Są te miliardowe zyski, jakie banki mają. Chwalą się tym, wszyscy wiemy o tym. Niech pan powie: Czy są płacone w Polsce podatki? Czy te banki płacą podatki w Polsce, czy do swoich siedzib w Londynie, w Rzymie i w Tel Awiwie? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałkini! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Mam pytanie do wnioskodawców: Czy państwo przeprowadzili analizę rynkową tego projektu i ile ten projekt może dotknąć tzw. parabanków? Nie chciałbym wymieniać ich nazw, żeby nie robić im reklamy na tej sali, w Wysokim Sejmie. Jeden z posłów przede mną powiedział o jednej z form udzielania tych pożyczek. Nie chcę o tym mówić. Ale jeszcze co do rządu, bo po raz kolejny przewija się informacja, że rząd pracuje nad projektem ustawy o kredycie konsumenckim. Mam pytanie, kiedy te prace się zakończą, bo jak zauważam przez te dwa lata w Wysokiej Izbie, rząd pracuje nie tylko nad tym projektem, ale również nad wieloma innymi projektami, szczególnie w tej kadencji, jednak urobku tej pracy Wysoki Sejm jakoś nie może się doczekać. To dotyczy nie tylko kredytu konsumenckiego, ale też wielu innych istotnych spraw dla gospodarki, jak również dla obywatela. Nie ma pana premiera, może jutro będzie na głosowaniach, może będzie okazja zadać pytanie, kiedy w końcu te projekty ujrzą światło dzienne. Nie dziwię się opozycji, zarówno z prawej, jak i z lewej strony, że próbuje ponaglać rząd, aby działał. To, co dzisiaj składają tutaj posłowie Prawa i Sprawiedliwości, to jest przyspieszenie w pewien sposób działań rządu pana premiera Donalda Tuska. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Dlaczego te opłaty i koszty się pojawiły? Oczywiście pojawiły się z bardzo prostego powodu, zmieniono art. 359, wprowadzono antylichwiarski zapis dotyczący odsetek. A więc wszyscy kredytodawcy, a szczególnie parabanki, uciekli właśnie w tego typu opłaty. To są quasi-odsetki, trzeba sobie z tego zdawać sprawę, one często w żaden sposób nie są konieczne do poniesienia w związku z udzieleniem kredytu, ale wymyśla się je tylko po to, żeby po prostu łupić polskich kredytobiorców. Takie są fakty. Jak przezorni są niektórzy specjaliści z zakresu parabanków czy Prawa bankowego, jest nawet dowód na to Nasz ustawodawca był, w art. 359, na tyle przezorny, że włączył możliwość stosowania obcego prawa, żeby zawierać takie umowy. Tutaj mam pytanie do ministra, jest to pytanie niezwykle ważne. Wiemy, że pracujecie nad założeniami - nie nad ustawą - wespół z Narodowym Bankiem Polskim. Pracujecie za długo, ociężale, tak po prostu nie da się funkcjonować. Wiemy, że materia nie jest łatwa. Pytanie, czy wy ją regulujecie całościowo i kompleksowo, bo materia regulacji dotyczy tylko kredytu konsumenckiego, a nie kredytu w ogóle - konsumenckiego, czyli obejmującego określoną grupę osób, niezwykle ważną. W związku z powyższym mam pytanie do pana ministra: Panie ministrze, czy te założenia, nad którymi pracujecie, rozwiązania, które przygotowujecie, obejmą regulacje przygotowane przez posłów, czyli dotyczące kredytu konsumenckiego? (Dzwonek) Czy będą dotyczyć tylko kredytu konsumenckiego, czy w ogóle wszystkich kwestii dotyczących Prawa bankowego, a więc umów zawieranych przez banki, ale także przez instytucje niemające charakteru banku, które nie mają możliwości gromadzenia pieniędzy, ale mają możliwość udzielania pożyczek, czyli przez tzw. parabanki? To jest niezwykle ważne, bo ustawa być może wejdzie w życie, ale niektórzy twórczy specjaliści z zakresu parabanków znowu znajdą wytrych, żeby od tego uciec i nakładać kolejne obciążenia na polskich kredytobiorców. Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pierwsze pytanie: Kiedy wreszcie będzie ten rządowy projekt? Czy państwo jednak go złożą, czy też będą wspólnie starali się wskazać swoim posłom z koalicji, żeby przepracowali dobry projekt Prawa i Sprawiedliwości? Mam też takie pytanie: Czy państwo posiadają w ogóle statystyki dotyczące tego, ile procent osób bierze obecnie pożyczki w parabankach, a ile w bankach? Chodzi mi o zestawienie obejmujące ostatnie lata. Czy ta liczba - w bankach i w parabankach - rośnie? Chodzi mi o liczbę osób, a także o kwoty, jakie tutaj są. Jak się przedstawia w ostatnich latach liczba udzielonych tzw. chwilówek i z czego ona wynika? Jeśli państwo dzisiaj nie mają odpowiedzi, proszę o odpowiedź na piśmie. Czy wynika ona z tego, że parabanki mają lepszą reklamę i wprowadzają w błąd potencjalnych klientów, lepiej zachęcają, czy też z tego, że społeczeństwo po prostu ubożeje i tonący, w cudzysłowie, brzytwy się chwyta? Czy państwo w ogóle przeprowadzają takie analizy i czy mają takie dane?
Mówca: Piotr Polak
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jedną z instytucji, które były celowo powołane po to, żeby troszczyć się o klientów banków oferujących w Polsce swoje usługi, był, panie ministrze, Komitet Stabilności Finansowej powołany specjalną ustawą w roku 2008. Niestety, jak dowiadujemy się z uzasadnienia projektu ustawy, nad którym dzisiaj procedujemy i który omawiamy, to ciało niczym szczególnym nie wyróżniło się w czasie tych pięciu lat. Osiągnięć wielkich nie ma, choć plany, jak można przeczytać na stronie internetowej, były dość szczytne. Wobec powyższego chciałbym, panie ministrze, zapytać, czy skoro na polu troski o kredytobiorców kredytów udzielanych przez polskie banki czy parabanki nie ma szczególnych osiągnięć, to być może Komitet Stabilności Finansowej ma jakieś szczególne osiągnięcia na polu lokat, które Polacy mają w bankach. Myślę tutaj szczególnie o jednym z banków, który oferuje konkretnie nie lokaty, tylko produkty ubezpieczeniowe, można powiedzieć paralokaty. Ten bank przyczynił się niestety do łez i tragicznej sytuacji wielu klientów, którzy nie do końca mając świadomość, wykupili produkty ubezpieczeniowe i ewidentnie ponieśli duże straty finansowe. (Dzwonek) Czy w tym wymiarze Komitet Stabilności Finansowej ma jakieś szczególne osiągnięcia, czy myśli o jakichś szczególnych rozwiązaniach, które uzdrowiłyby tę, można powiedzieć, karygodną sytuację w sektorze finansów bankowych? Dziękuję.
Mówca: Marcin Święcicki
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

...albo 0,75% za każdy tydzień realizacji umowy o kredyt. Mam dwa pytania. Z wyliczeń, jakie podane są w uzasadnieniu, wynikałoby, że oba te limity się do siebie dodaje, co powodowałoby, że ten limit rósłby niezwykle wysoko, jeśliby liczba tych tygodni przybywała. Wydaje się to dosyć dziwne. Gdy czytałem ten tekst, zanim przeczytałem uzasadnienie, wydawało mi się, że to jest albo ten, albo ten - którykolwiek z nich jest przekroczony, to już zatrzymujemy wzrost tych opłat. Drugie pytanie mam takie: Czy państwo, ustalając te limity, oparliście się na jakichś badaniach, ile w różnego rodzaju umowach wynoszą w tej chwili te wszystkie dodatkowe opłaty? Czy te 5% jest wzięte trochę tak z kapelusza, czy też zrobiono pewne obliczenia, jest to jakaś średnia czy trochę powyżej średniej, czy jakieś banki, nie wiem, może te z dobrą reputacją, mają faktycznie takie koszty? Skąd się wzięło te 5% i te 0,75%? Jakie jest pochodzenie tych liczb? Na czym to się opiera? Dyskutujemy tu trochę o zakresie tych kosztów, które mają być objęte limitem (Dzwonek), a limit cały czas tak czy owak to 5% i 0,75%. Może by państwo wyjaśnili, jakie są źródła tych wyliczeń. Czy nie należałoby tego poprzeć jakimiś głębszymi analizami, jak ten limit ostatecznie ustalić? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! To dobrze, że te praktyki lichwiarskie są regulowane coraz to mocniej czy też są próby prawnego uregulowania tego. To prawda, że państwo powinno chronić swoich obywateli przed takimi praktykami. Niektórzy z państwa posłów zgłaszali tu niejakie pretensje do rządu, pytali, co rząd robi, żeby ochronić tych obywateli, dlaczego rząd wszystkich nie ochroni. Pewnie nigdy nie da się wszystkich ochronić. Myślę, że jest jeszcze jedna sprawa, która powinna być wzięta pod uwagę nie na poziomie legislacyjnym, ale na poziomie praktyki. Otóż legislacja musi utrudniać, może w dużym stopniu uniemożliwiać tego rodzaju działania, ale nigdy nie jesteśmy w stanie zabezpieczyć tych ludzi, którzy są nieświadomi, a tych nieświadomych jest bardzo dużo. Dlatego też nawet najlepsze prawo nie jest w stanie ich ochronić. Mam pytanie do przedstawicieli rządu: Czy w ramach edukacji społecznej w tym właśnie zakresie, również już na poziomie szkoły, bo to jest nauka życia, szkoła uczy życia, nie powinny być prowadzone programy, które to ułatwią? Nie wiem, czy to jest dalej prowadzone, ale kiedyś Narodowy Bank Polski wdrażał takie programy, uświadamiając młodych ludzi i nie tylko młodych, na czym polega sprawa operacji finansowych i finansowanie. Wydaje mi się, że jest to bardzo ważne. Apeluję, aby nad tym pomyśleć. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Popieram w całej rozciągłości słowa mojego poprzednika. Może należałoby cieszyć się z tego, że jest ponowna próba ograniczenia całkowitych kosztów kredytowych. Zasługuje to na uwagę, bo nigdy dość takich rozwiązań, ale jestem zwolennikiem dobrej roboty. Zapoznałem się z opiniami Narodowego Banku Polskiego czy chociażby Krajowej Rady Sądownictwa i ciśnie mi się na usta takie sformułowanie, jak nieporadność legislacyjna projektodawców. Jest to cytat z jednej z tych opinii. Bo trzeba proponować przepisy zgodne z logiką i obowiązującymi zasadami legislacji. Jak wnioskodawca chciałby naprawić te 11 wad wymienionych w opinii Narodowego Banku Polskiego, chociażby taką wadę, jak dublowanie przepisów definiujących całkowity koszt kredytu? Jak wnioskodawca odniesie się do zarzutu Krajowej Rady Sądownictwa dotyczącego tego, że propozycja wyznaczania maksymalnego pułapu może przynieść odwrotny skutek, może być zachętą do oferowania kredytu czy pożyczki o łącznym koszcie wyznaczonym na maksymalnym poziomie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Michał Wojtkiewicz
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek, za możliwość zabrania głosu, bo zgłosiłem się trochę po czasie. Szanowna Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Obywatele oczekują, żeby państwo chroniło przed, jak tu mówimy, nadmiernym oprocentowaniem, które popularnie nazywamy lichwą. Chciałbym zadać pytanie panu ministrowi. Kilkanaście lat temu, kilka lat temu bardzo popularne były kredyty we frankach szwajcarskich. Oprocentowanie wynosiło 2-3%, nie więcej. Wiele osób pytało, czy powinny zaciągać kredyt we frankach szwajcarskich. Jakoś nie dowierzałem tej sytuacji, że ktoś daje na 2-3%, skoro gdzie indziej oprocentowanie było znacznie większe. Wydawało mi się, że coś tu jest nie tak. Zawsze mówiłem: powinieneś brać kredyt najlepiej tam, gdzie zarabiasz i w takiej walucie, w jakiej zarabiasz. Okazało się, że niedługo trzeba było czekać. Frank był po 2,40 zł, dzisiaj jest po 3,40 zł - wzrost o 30%, długi hipoteczne. Setki tysięcy osób zostało postawionych w dramatycznej sytuacji, oni nie są w tej chwili w stanie spłacić tych kredytów. Czy państwo, wzorem państwa węgierskiego, weźmie pod uwagę tych wszystkich ludzi, którzy wzięli kredyty w walucie szwajcarskiej, we frankach szwajcarskich (Dzwonek), bo to jest rzeczywiście lichwa? Dzisiaj w Polsce 10% rynku należy do narodowych banków, natomiast pozostała część - do banków zagranicznych. W 2012 r., panie ministrze, pan na pewno to wie, dochód tych banków wyniósł 14 mld zł, a pozostała część tego dochodu, bardzo mała, stanowiła dochód naszego budżetu. Czy nie jest to najwyższy czas, żeby odwrócić tę całą sytuację, tak jak jest w innych państwach europejskich? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

1. Czy wprowadzenie stałych, sztywnych stóp oprocentowania kredytu nie ograniczy w istotny sposób swobody umów? 2. Co oznacza nowe, dotychczas niestosowane pojęcie ˝łączna kwota wszystkich kosztów˝? Czy nie zdezorientuje to kredytobiorców? 3. Czy nie budzi oczywistych wątpliwości zapis proponowanego art. 5a ust. 2 określający koszty związane z niewykonaniem umowy o kredyt przez kredytobiorcę? 4. Czy w skład kosztów związanych z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy o kredyt wchodzi naprawienie szkody wyrządzonej kredytodawcy i ewentualnie w jakim zakresie? 5. Ponadto zauważa się, że w odniesieniu do proponowanego art. 5a ust. 3, 4 i 5 umieszczenie tych przepisów w przepisach ogólnych ustawy zburzy strukturę tego aktu prawnego. 6. Jest rzeczą niedopuszczalną, aby instrumenty karne dotyczące stosunków cywilnych czy administracyjnoprawnych wprowadzać do Kodeksu wykroczeń.
Mówca: Sprawozdawca Jerzy Fedorowicz
Data: 2013-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt być sprawozdawcą Komisji Kultury i Środków Przekazu w sprawie poselskiego projektu uchwały w sprawie 95. rocznicy powstania rządu Ignacego Daszyńskiego (druk nr 1880). Na posiedzeniu komisji złożony został poselski projekt uchwały. Wnioskodawcy upoważnili do pracy nad tym projektem pana posła wicemarszałka Jerzego Wenderlicha. Odbyło się posiedzenie, po którym jednogłośnie, co jest bardzo ważne w każdym właściwie przypadku uchwał historycznych, przyjęto powstałą uchwałę, którą przedstawiamy Sejmowi. ˝Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie upamiętnienia 95. rocznicy powstania rządu Ignacego Daszyńskiego W 95. rocznicę powstania Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje hołd twórcom pierwszego rządu odradzającej się po latach zaborów Polski. Szczególne wyrazy uznania Sejm Rzeczypospolitej Polskiej oddaje byłemu Marszałkowi Sejmu II RP, premierowi Ignacemu Daszyńskiemu, współtwórcy polskiej niepodległości, obrońcy parlamentaryzmu i demokracji. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wyraża poparcie dla inicjatyw społecznych zmierzających do upamiętnienia Ignacego Daszyńskiego i jego dorobku politycznego˝. Mamy też uzasadnienie, które we fragmentach przytoczę. Przypominam, że: ˝W nocy z 6 na 7 listopada 1918 r. został utworzony w Lublinie Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej. (...) Na jego czele stanął Ignacy Daszyński, przywódca polskich socjalistów w Galicji i na Śląsku Cieszyńskim. Rząd zaprezentował program zakrojonych na szeroką skalę reform, których celem była demokratyzacja stosunków społecznych i politycznych na ziemiach polskich. Rząd lubelski podporządkował się 14 listopada 1918 r. Józefowi Piłsudskiemu, który polecił Ignacemu Daszyńskiemu sformowanie rządu, jednak misja ta wskutek oporu prawicy nie powiodła się˝. I to tyle z uzasadnienia. W związku z tym, że odbyła się debata i załączony projekt uchwały został przyjęty jednogłośnie, komisja kultury wnosi, aby Wysoki Sejm raczył go uchwalić. Dziękuję bardzo. (Oklaski)