Mówca: Jan Szewczak
Data: 2018-02-27 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! To jeden z trudniejszych aktów prawnych niewątpliwie, nad jakimi w ciągu tych 2 lat pracujemy. Czekają nas podobne implementacje jeszcze w tym tygodniu. Będzie to kolejna dyrektywa unijna dotycząca usług płatniczych - DGS II. Ale trzeba powiedzieć, że ten projekt implementacji, projekt ustawy o instrumentach finansowych nazywany potocznie MiFID II, nie jest ostatnim projektem, że tak powiem, związanym z decyzją struktur unijnych w tym zakresie, bo już Komisja Europejska pracuje nad dyrektywą MiFID III. Można sądzić, że Komisja Europejska dba o uczestników rynku finansowego, inwestorów, bo ideą tych zapisów - może warto podać w ramach statystyki, że całość dokumentów wraz z rozporządzeniami, ze zmianami w aktach prawnych, tabelami ma bodajże ok. 1300 stron, ktoś to dokładnie policzył - jest poprawienie przejrzystości procesów inwestycyjnych, dostępności, taka większa troska o inwestorów, uczestników rynku. Oczywiście to jest godne pochwały, bo niewątpliwie nie tylko w naszej polskiej praktyce mamy w tym zakresie zjawiska bardzo naganne, niewątpliwie towarzystwa funduszy inwestycyjnych, biura maklerskie, płatnicy, instytucje płatnicze - to wszystko dzisiaj nabiera jakiegoś takiego charakteru, wielkiego elementu technicznego. Te podmioty, tzw. fintechy, zaczynają dominować, również, jeśli chodzi o transakcje na rynkach finansowych. Mamy już dzisiaj przykłady w Chinach, że za pomocą skanowania twarzy można dokonywać płatności, skanowania źrenicy oka, takie płatności są również dokonywane w przypadku uchodźców na Bliskim Wschodzie. Widzimy olbrzymią cyfryzację, digitalizację tych procesów. Oczywiście to ma służyć jakiemuś ułatwieniu, uproszczeniu naszych relacji na rynkach finansowych, rynkach pieniężnych, ale z drugiej strony idzie to w kierunku wielkiego odhumanizowania tych procesów. Być może to jest jakiś element ekonomii behawioralnej, która polega na szturchaniu klienta, popychaniu, żeby podjął bardziej racjonalną decyzję, bo taki doradca robot lepiej nam zaoferuje, zaprezentuje w przyszłości pewne czynności. To oczywiście w większym stopniu wiąże się z drugą dyrektywą, nad którą będziemy też za chwilę pracowali, ale niewątpliwie w tej dyrektywie też widać procesy uproszczenia pewnych działań, pewnych ofert rynkowych, większego przeglądu podmiotów oferujących nam usługi, a nawet można powiedzieć, że widać takie dbanie o to, żeby pewne decyzje na rynkach finansowych nie koncentrowały się w rękach tylko jednej osoby, żeby nie tworzyć takich sytuacji, że właściwie jeden człowiek może zadecydować o losach setek tysięcy, a może nawet milionów uczestników tego rynku. Niewątpliwie te wszystkie zastrzeżenia, uwagi, że Polska jest jakimś krnąbrnym uczestnikiem, członkiem struktury unijnej, są nieprawdziwe. Mimo pewnych opóźnień w tym zakresie staramy się dość szybko dostosować i nawet bardzo pryncypialnie - jak mi się wydaje - podchodzimy do tłumaczeń tych unijnych aktów prawnych, staramy się być bardzo być precyzyjni. Wręcz, bym powiedział, czasami moglibyśmy myśleć o nieco większej dowolności czy swobodzie podejścia do pewnych zapisów. Ale na pewno jest to wykonywanie prawa unijnego, które idzie w kierunku jakiegoś niezwykłego objęcia procesami czy normami prawymi wszystkich zachowań rynkowych. Zobaczymy, czas pokaże, czy to jest właściwy kierunek, ale skoro to jest, to staramy się do tego trzymać, dopasowywać. Powtarzam: czekają nas jeszcze wielkie wyzwania przy pracach podkomisji nad DGS II, kolejną dyrektywą, momentami jeszcze bardziej techniczną czy fintechniczną, można powiedzieć, bo to już bardziej niż akty prawne przypomina jakieś technologiczne procesy na rynkach finansowych. Staramy się oczywiście podołać temu wyzwaniu, choć niewątpliwie jest to bardzo żmudny proces, bardzo trudna praca. (Dzwonek) Dziękuję serdecznie, panie marszałku.