Mówca: Kazimierz Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Temat globalnego ocieplenia, a przede wszystkim kwestia skuteczności działań podejmowanych na rzecz ograniczenia jego skutków, do dzisiaj budzi kontrowersje. Chociaż dbanie o środowisko jest bardzo ważnym zadaniem każdego państwa, to w tym wypadku sens stosowanej do tej pory polityki stoi pod znakiem zapytania. Podobnie jest z propozycjami zawartymi w drukach nr 3151 i 3418. Przepisy wprowadzają unijne regulacje w zakresie handlu prawami do emisji gazów cieplarnianych. Mają one przyczyniać się m.in. do realizacji postanowień protokołu z Kioto, którego celem jest ograniczenie zjawiska ocieplenia klimatu. Warto się zastanowić nad kilkoma kwestiami związanymi z tą tematyką. Protokół z Kioto zakłada, że kraje bardziej rozwinięte będą pomagać pozostałym państwom w rozwoju technologicznym. Jednak Rzeczpospolita Polska po dziś dzień nie jest potentatem w zakresie rozwoju nowych technologii. Wręcz przeciwnie, jesteśmy sprowadzani do roli konsumentów osiągnięć krajów zachodnich, a Polacy, jeśli już pracują w tej dziedzinie, to nie w naszych przedsiębiorstwach, tylko w zagranicznych konsorcjach. Nie ma realnego wsparcia dla naszych środowisk naukowych. Przykładem jest chociażby planowana budowa elektrowni jądrowej. Podobnie jest z energią odnawialną, szczególnie wiatrową. Zamiast inwestować w nasze, polskie zasoby, zarówno technologiczne, surowcowe, jak i naukowe, zapewne kupimy gotową technologię z krajów zachodnich. Tymczasem pomoc w rozwoju z samej definicji nie powinna polegać na nakładaniu kolejnych restrykcji. Jedyną korzyść z takiej polityki odniosą obywatele i przedsiębiorstwa tych państw, które od dawna wiodą prym w projektowaniu i produkcji nowoczesnych instalacji energetycznych. Koszty natomiast spadną oczywiście na polskich obywateli. Sens przedsięwzięcia jako całości jest poddawany krytyce z jeszcze innych powodów. Przede wszystkim wiele zjawisk naturalnych powoduje emisję gazów cieplarnianych w tak dużych ilościach, że działalność człowieka przynosi znikome efekty. Po drugie, zmiany klimatu, czyli cykle ocieplenia i zlodowacenia, miały już miejsce w historii świata na długo przed tym, zanim pojawił się człowiek i zanim powstał przemysł. Można domniemywać, że nie tylko ograniczenie emisji, ale żadna znana nam dzisiaj technika nie jest w stanie w skuteczny sposób wpłynąć na zmiany klimatu. Po trzecie, wśród gazów cieplarnianych wymienianych w różnych dokumentach dotyczących walki ze zmianami klimatu konsekwentnie pomija się wodę. Zawartość pary wodnej w atmosferze nie tylko bezpośrednio wpływa na klimat, ale jednocześnie zmienia intensywność efektu powodowanego np. przez dwutlenek węgla. Całe zjawisko jest bardzo złożone, a efekt ograniczenia emisji tylko wybranych gazów cieplarnianych w praktyce jest nie do końca przewidywalny. Próba regulacji emisji wody do atmosfery byłaby zapewne tak absurdalna, że żaden rząd nie wyraziłby zgody na podjęcie takich działań. Czy jednak sam system walki z ociepleniem klimatu w obecnej formie nie jest absurdem? Ograniczenia nakładane na europejskie kraje są niewiele warte również dlatego, że np. Chiny emitujące olbrzymie ilości CO 2 nie są objęte restrykcjami. Przypomnijmy też jeden z aspektów handlu limitami emisji w Polsce. W marcu 2005 r. Komisja Europejska ograniczyła limity przyznane wcześniej, na których odsprzedaży teoretycznie mogła zarobić. Kto zagwarantuje, że sytuacja się nie powtórzy? Pytanie podsumowujące powinno wręcz brzmieć: Czy na pewno chodzi tu o walkę z ociepleniem klimatu? Biorąc pod uwagę fakt, że limitowanie emisji gazów cieplarnianych mija się z celem, zarówno w kwestii walki ze zmianami klimatu, jak i promowania nowych technologii, a jest jedynie próbą zaimplementowania unijnych przepisów, które dadzą o sobie znać każdemu Polakowi w kosztach przeżycia, Klub Parlamentarny Zjednoczonej Prawicy opowiada się przeciw takim rozwiązaniom. Dziękuję.