Mówca: Anna Paluch
Data: 2016-05-18 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jak to już chwilę temu zaznaczył poseł sprawozdawca, proces lokalizacji budowy elektrowni wiatrowych rodzi bardzo wiele konfliktów społecznych, budzi ogromny rezonans społeczny, dlatego też ustawa, nad którą debatujemy, cieszy się wielkim zainteresowaniem. Z uwagi na szczupłość czasu będę musiała bardzo krótko i zwięźle omówić te zmiany, które się tam znajdują, oraz poprawki, które mój klub zgłasza w drugim czytaniu. Artykuł 1 projektu, określający zakres przedmiotowy ustawy, stanowi, że ustawy nie stosuje się do inwestycji realizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem wszelkie biadania, że ustawa zahamuje rozwój energetyki wiatrowej, są kłamstwem. Przypomnę, że od lat w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju jest pokazany obszar morza przybrzeżnego, na którym można lokalizować elektrownie wiatrowe bez narażania osób zamieszkujących w pobliżu na uciążliwości. Zaznaczę, że przepisy ustawy nie dotyczą również urządzeń o małej mocy, nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Dokładnie taki zapis zawiera art. 23 omawianego tutaj projektu, zawartego w sprawozdaniu komisji w druku nr 365. Przypomnę raport Najwyższej Izby Kontroli z 2014 r. dotyczący procedur lokalizowania i budowy elektrowni wiatrowych. Zawiera on m.in. informację, że ok. 1/3 lokalizacji tych inwestycji jest na gruntach należących do osób pełniących ważne funkcje w organach właściwych miejscowo gmin: wójtów, burmistrzów i radnych. Ostatni raport Najwyższej Izby Kontroli, z kwietnia 2016 r. z kolei, o nr 47/2016/D/15/502/KIN, zawiera wniosek, żeby dla uniknięcia konfliktu interesów osób pełniących funkcje w organach gminy osoby te przy rozpoczęciu procesów planistycznych składały oświadczenia o występowaniu konfliktu interesów, a osoby, które się nie wyłączyły, podlegały sankcjom dyscyplinującym. Widać, że to jest bardzo istotny problem, i również Najwyższa Izba Kontroli go dostrzega. Omawiany projekt ustawy zawarty w druku nr 365 wychodzi naprzeciw tym problemom wskazanym w raportach Najwyższej Izby Kontroli. Stanowi bowiem, że - jak określa to art. 3 - lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To jest, przypomnę, procedura opisana szczegółowo w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poparta opiniami ekspertów i wymagająca konsultacji społecznych. Wysoka Izbo, w celu uniknięcia negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na tereny osiedleńcze w ustawie określa się minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. To jest 10-krotność całkowitej wysokości elektrowni mierzonej od poziomu gruntu do jej najwyższego punktu. Dotyczy to także lokalizowania nowych budynków mieszkalnych w pobliżu elektrowni wiatrowych. Nie jest to jednak ograniczenie przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu czy odbudowie istniejących budynków mieszkalnych. Plan miejscowy przewidujący lokalizację elektrowni wiatrowej powinien określać jej maksymalną całkowitą wysokość. Wysoka Izbo, mówiłam już, że mamy bardzo mało czasu na te wystąpienia, zupełnie nieadekwatnie do wagi problemów i obszerności materii, którą się ten projekt zajmuje. Dodam tylko, że projekt wprowadza zmiany w istniejących przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, również w ustawie z 3 października 2008 r. o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w ustawie Prawo budowlane. Ponieważ mam już bardzo mało czasu, krótko powiem o poprawkach, które mój klub zgłasza w drugim czytaniu. Po pierwsze, wyłączmy przepisy, proponujemy skreślenie przepisów odnoszących się do kompetencji Urzędu Dozoru Technicznego, czyli ograniczenie zakresu przedmiotowego ustawy do spraw lokalizacji i budowy jako spraw stricte inwestycyjnych, a wyłączenie z regulacji spraw związanych z kwestiami technicznymi. Skutkiem tego jest skreślenie rozdziału 4, skreślenie art. 27 i art. 31. Druga grupa przepisów, które proponujemy zmienić, to obszar dotyczący wydłużenia proponowanego w projekcie ustawy czasu, w którym gminy mogą uchwalić plany miejscowe (Dzwonek) przewidujące lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku z funkcją mieszkalną na podstawie dotychczasowych przepisów, z 12 do 36 miesięcy. Panie marszałku, ja już kończę. Drugim obszarem jest umożliwienie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, i to też przez 36 miesięcy. Wysoka Izbo, sąsiedztwo elektrowni wiatrowej jest tak wielkim problemem...