PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mniej niż 1,5 mld zł straty w 2014 r. Kompania Węglowa uzna za sukces, oczywiście jeżeli spółka przetrwa. Może się okazać, że już w grudniu zarząd kompanii nie będzie miał wyjścia i złoży wniosek o upadłość spółki. Nie oznacza to, że ludzie wylądują na bruku, a 14 kopalń zostanie zamkniętych na kłódkę. Może to być jedyny sposób na restrukturyzację spółki. W Kompanii Węglowej wciąż trwa dyskusja o planie naprawczym. To powoduje, że największa firma górnicza w Unii Europejskiej tkwi w stanie tymczasowości i notorycznego braku pieniędzy. Z 14 kopalń Kompanii Węglowej tylko 3 miały zysk. Zarząd opracował 5 planów naprawczych Kompanii Węglowej, jeden z nich został zaakceptowany przez właściciela, ale nie może być realizowany, ponieważ związki zawodowe nie zgadzają się na sprzedaż kilku kopalń i na zbyt radykalne oszczędności na załodze. Trwają konsultacje. Zastanawiam się, jak można realizować łagodną i bezbolesną naprawę firmy, której za 3 miesiące grozi upadłość. Owszem, jest alternatywne rozwiązanie: powołać jedną firmę górniczą, składającą się z Kompanii Węglowej, Katowickiego Holdingu Węglowego i Węglokoksu. Taki pomysł zgłosiły związki zawodowe. Jednak ma on jedną wadę - na stworzenie takiej firmy potrzeba kilku miliardów złotych. Banki w Polsce nie dadzą grosza kredytu na przedsięwzięcie związane z górnictwem. Państwo nie może bezpośrednio wspierać branży, gdyż ma unijny zakaz. Poza tym powołanie takiej firmy wymaga czasu. Czasu nie ma, bo upadłość zbliża się nieuchronnie. Nie tak dawno pojawił się inny pomysł: część kopalń włączyć do kilku grup energetycznych. To raczej mało realna koncepcja. Spółki energetyczne pewnie wzięłyby jakieś kopalnie, ale dopiero wtedy, gdy te się zrestrukturyzują. Energetyka nie chce ponosić kosztów restrukturyzacji górnictwa. Napisali o tym wprost autorzy analitycznego raportu o polskim górnictwie z firmy Roland Berger, który powstał na przełomie 2013 r. i 2014 r. Na jego podstawie miały zostać podjęte decyzje poprawiające sytuację w polskim górnictwie. Do tej pory nie podjęto żadnej istotnej. W Kompanii Węglowej oprócz 5 wersji programu naprawczego przygotowanych przez zarząd z Mirosławem Tarasem powstały w tym roku jeszcze wersje programu opracowane przez poprzedni zarząd. Jedna z nich została zatwierdzona i zdezaktualizowała się po kilku tygodniach. Sytuacja byłaby komiczna, gdyby nie grożąca firmie upadłość. Prezesi firm górniczych od dawna sygnalizują, że prawo hamuje dostosowywanie spółek górniczych do wymagań rynku. Jeżeli jest tak rzeczywiście, to nie ma sensu zmuszanie zarządów do opracowania jakichkolwiek planów naprawczych, skoro ekonomia jest sprzeczna z prawem. Po co przygotowywać coś, co może być uznane za próbę popełnienia przestępstwa? Dziękuję.
Mówca: Jerzy Sądel
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie. Moje oświadczenie poselskie rozpocząłem dziś sentencją Stanisława Jachowicza, by podkreślić, jak wielką wartość stanowi zachowanie pamięci o zasłużonych Polakach, bohaterach wyrosłych z naszych małych ojczyzn. Dziś pragnę przybliżyć Wysokiej Izbie postać Mikołaja z Wilkowiecka, polskiego zakonnika, poety i dramaturga. Feliks Wilkowiecki urodził się około 1522-1524 r. we wsi Wilkowiecko, która dziś położona jest w gminie Opatów, w powiecie kłobuckim, w województwie śląskim. W zakonie przyjął imię Mikołaja z Wilkowiecka. Był wybitną postacią czasów, w których żył. Wykształcony, znający języki obce, posiadający talent pisarski cechujący się lekkością pióra. Jednym słowem - człowiek renesansu. Mikołaj z Wilkowiecka pełnił urząd kaznodziei w kościele paulińskim na Skałce w Krakowie oraz na Jasnej Górze. Był profesorem klasztoru częstochowskiego. O wielkości i znaczeniu Mikołaja w zakonie świadczą zajmowane stanowiska: przeora paulinów na Jasnej Górze oraz piastowanie najwyższej w zakonie polskich paulinów funkcji prowincjała. Mikołaj z Wilkowiecka odegrał znaczącą rolę nie tylko jako zakonnik, lecz także jako uczony pisarz religijny. Jest autorem szeregu kazań i pism hagiograficznych. Dokonał przekładu ˝Żywotu św. Stanisława˝ i ˝Historii o św. Annie˝. W literaturze polskiej zasłynął przede wszystkim jako przypuszczalny autor, a co nie ulega wątpliwości - twórca, pierwszego egzemplarza reżyserskiego dramatu misteryjnego pt. ˝Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim˝. ˝Dialog częstochowski˝, bo tak brzmi potoczna nazwa misterium, to dzieło nowatorskie pod względem zarówno teatrologicznym, jak i literackim. Popularność misterium, które było najczęściej graną sztuką aż do końca XIX w., tkwi w sposobie, w jaki ów tekst przemawiał do ówczesnej wyobraźni ludowych widzów, ucząc ich współprzeżywania wydarzeń i wnikania w tajemnice Wielkiego Tygodnia i Wielkiejnocy. W XIX w. Mikołaj z Wilkowiecka był uważany za pierwszego reżysera teatralnego oraz instruktora i propagatora teatrów ludowych. 14 września 2014 r., złączeni miłością do ojczystego języka oraz wspólną ideą uczczenia poety w 490. rocznicę jego urodzin, mieszkańcy Wilkowiecka z inicjatywy stowarzyszeń: Stowarzyszenia Przyjaciół Wilkowiecka oraz Stowarzyszenia Wilkowiecko - Mała Ojczyzna, odsłonili pomnik Mikołaja z Wilkowiecka. Dzięki przychylności proboszczów: księdza Wiesława Bogusława Sochańskiego, księdza Adama Macieja Martyny, pomnik pierwszego dramaturga renesansu znalazł godne miejsce przed kościołem parafialnym pw. św. Mikołaja w Wilkowiecku. Wysoka Izbo! Jako poseł ziemi kłobuckiej pragnę serdecznie podziękować mieszkańcom Wilkowiecka za podjęcie inicjatywy i wytrwałość, dzięki której po 10 latach starań udało się uczcić pamięć zwiastuna polskich wieszczów. Jestem dumny z tego, że mogłem wesprzeć tak wspaniałą inicjatywę i objąć nad nią patronat honorowy. Myślę, że działanie małej wspólnoty lokalnej, jaką jest społeczność Wilkowiecka, jest godnym naśladowania przykładem współczesnego patriotyzmu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Żywcu od wczoraj nosi imię Witolda Rowickiego. Uroczystość nadania imienia połączona została z pięknym koncertem. W ten sposób uczczono pamięć o wybitnym muzyku, dyrygencie, pedagogu, organizatorze życia muzycznego i propagatorze muzyki. Pozwolę sobie w tym miejscu przypomnieć jego sylwetkę. Witold Rowicki urodził się w 1914 r. w polskiej rodzinie w Rosji. W 1923 r. wraz z najbliższymi przyjechał do kraju. Lata szkolne spędził w Żywcu i w Nowym Sączu. Już w 1932 r. zadebiutował jako dyrygent. Jeszcze w czasie studiów grał w orkiestrze Filharmonii Krakowskiej oraz występował jako solista i kameralista. W 1938 r. ukończył studia, uzyskując dyplomy w zakresie gry na skrzypcach i teorii muzyki. Równolegle rozpoczął pracę pedagogiczną w Konserwatorium Krakowskim. Przez całą hitlerowską okupację mieszkał w Krakowie, wykorzystując czas na studia dyrygenckie. Po wyzwoleniu podjął pracę w dziale muzycznym Polskiego Radia w Krakowie, lecz już po miesiącu powierzono mu zadanie zorganizowania orkiestry przy Polskim Radiu w Katowicach. Od 1947 r. współpracował z Grzegorzem Fitelbergiem, który po powrocie do Polski stanął na czele katowickiej orkiestry. W 1950 r. Rowicki został powołany na stanowisko dyrektora artystycznego Państwowej Filharmonii w Warszawie. Obok zespołu operowego przy ul. Nowogrodzkiej powstała orkiestra symfoniczna, w której zatrudniono muzyków prawie z całego kraju. 12 stycznia w 1951 r. Rowicki poprowadził inauguracyjny koncert w nowej orkiestrze filharmonii warszawskiej. W czasie wielu lat pracy z zespołem filharmonii Rowicki prowadził cykle koncertów, wprowadzał warszawski zespół Filharmonii Narodowej do największych sal koncertowych świata: od Nowego Jorku i Los Angeles przez Londyn, Paryż po Tokio i Sydney. W ciągu swej długiej kariery dyrygenckiej zapisał na płytach blisko 100 różnych kompozycji. Zmarł w Warszawie w 1989 r. Jego nagrania zdobywają nagrody także już po śmierci artysty. 2 października mija 25. rocznica jego śmierci. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 17 września br. obchodziliśmy 75. rocznicę napadu ZSRR na Polskę, zwanego również ˝czwartym rozbiorem Polski˝. Było to zbrojne zaatakowanie naszego kraju bez wypowiedzenia wojny. Atak ten był zapisany w tajnym protokole paktu Ribbentrop-Mołotow z dnia 23 sierpnia 1939 r., w którym to ZSRR zobowiązał się do ataku zbrojnego względem Polski, w przypadku gdyby III Rzesza znalazła się w stanie wojny z Polską. Oficjalny pretekst do ataku był zawarty w nocie dyplomatycznej przekazanej 17 września o godz. 3 w nocy do rąk ambasadora Grzybowskiego. Umieszczono tam fałszywe oświadczenie o rozpadzie państwa polskiego, ucieczce rządu polskiego, a także konieczności uwolnienia ludu polskiego od wojny. W związku z tym ZSRR uznał wszystkie wcześniejsze układy zawarte z Polską za nieważne, ponieważ państwo przestało istnieć. Nota ta została przekazana ambasadorowi w chwili, gdy Armia Czerwona rozpoczęła atak zbrojny. Grzybowski odmówił jednak jej przyjęcia i zażądał wiz wyjazdowych dla polskich dyplomatów. Władze ZSRR uparcie próbowały uniemożliwić im opuszczenie kraju, a co więcej, dokonać licznych aresztowań pod pretekstem utracenia przez nich statusu dyplomatycznego. W związku z atakiem sowieckim nastąpiło spotkanie wojsk Armii Czerwonej z Wehrmachtem na terenie zaatakowanej Polski. Efektem tego spotkania było wycofanie się Wehrmachtu z uprzednio zajętych obszarów Rzeczypospolitej, do ustalonej linii demarkacyjnej, a tym samym oddanie zajętego obszaru wojskom sowieckim (Białystok, Kobryń, Brześć, Borysław, Drohobycz). Miało to miejsce pod Lwowem 20 września 1939 r., gdy Niemcy oblegający miasto wycofali się, wcześniej proponując obrońcom kapitulację. Sam Lwów z silnym i dobrze uzbrojonym garnizonem został po krótkim oporze, 22 września, poddany Armii Czerwonej przez generała Langnera na honorowych warunkach, złamanych chwilę później przez władze sowieckie. Warunki te miały gwarantować oficerom bezproblemowy przemarsz na Węgry i do Rumunii. Zostali oni jednak aresztowani na granicy linii oddziałów Armii Czerwonej, a tym samym wywiezieni do obozu w Starobielsku i zamordowani wiosną 1940 r. w Charkowie. Polacy stawiali czynny opór najeźdźcy, jednak nie udało się im powstrzymać ataku ZSRR na Polskę. Po zajęciu przez Związek Sowiecki wschodnich terenów kraju lokalna ludność przeżyła prawdziwe piekło. Zaczęły się prześladowania, grabieże majątku, przymusowe wcielenia w szeregi Armii Czerwonej, masowe deportacje i morderstwa. Po pakcie moskiewskim z dnia 28 września 1939 r. okolice Lublina, Chełma oraz Tomaszowa Lubelskiego zostały przekazane przez ZSRR Niemcom. Był to efekt korekty linii podziału Polski, ustalonej pomiędzy III Rzeszą a ZSRR podczas wizyty Ribbentropa w Moskwie. Późniejszą walkę z Sowietami kontynuowały oddziały partyzanckie aż do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jacek Falfus
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Początek XX w. na naszych ziemiach to okres dojrzewania świadomości narodowej Polaków. Romantyczne serca i pozytywistyczne rozumy zaowocowały aktywnością wspólnot lokalnych. W zaborze austriackim powstają szkoły ludowe, ochotnicze straże pożarne, ruch skautowy. Uaktywniają się organizacje działające w łonie Kościoła katolickiego i jego parafiach. Świat dojrzał do zmian. Naród marzy o Polsce. W tych okolicznościach powstają pierwsze, ale szybko mnożące się i rozwijające, gniazda Towarzystwa Gimnastycznego ˝Sokół˝, zgodnie z maksymą, że wolność ˝nie jest dana, ona jest zadana˝. W latach 1914-1922 sokolstwo aktywnie i czynnie włączyło się do walki o niepodległość Polski. W tym duchu w 1914 r. powstaje gniazdo Towarzystwa Gimnastycznego ˝Sokół˝ w Międzybrodziu Lipnickim na Żywiecczyźnie. Idea ˝w zdrowym ciele zdrowy duch˝ nie była obca międzybrodzkim góralom i trafia na podatny grunt. Znamy wiele osób - patriotów, założycieli naszego Sokolego gniazda, jednak nie sposób pominąć jednego: Karola Walusia - założyciela. Inni poszli za nim. Zaczęła się codzienna praca u podstaw. Działalność organizacyjna, uświadamiająca, kulturalna skupiały środowisko wokół problematyki niepodległościowej. Ćwiczenia cielesne hartowały ciało, przygotowując do walki o niepodległość. Wybucha I wojna światowa. Kończy się stary świat. Odzyskanie niepodległości i budowa nowego, własnego państwa. Praca z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Uzyskiwane wyniki wychowawcze i sportowe budują dojrzałego, świadomego człowieka i obywatela. To owocuje w okresie II wojny światowej i powojennego sowieckiego zniewolenia, bowiem to wówczas nie okupant, ale władze komunistyczne zakazały działalności. Władzom komunistycznym nie na rękę było organizowanie organizacji kultywujących tradycje chrześcijańskie i demokratyczne, toteż przez 50 lat Sokoli działali w konspiracji i na emigracji. Tak, przez ponad pół wieku działalność ˝Sokoła˝ była zakazana. Czyż jednak da się zniewolić sokoła? Górale z Beskidu Żywieckiego pamiętali, wspominali, przekazywali idee młodym. Kilkakrotnie próbowano ˝Sokoła˝ reaktywować, jednak bezskutecznie. Solidarnościowy zryw, odzyskanie wolnej Polski. Dla wolnych obywateli ludzie ˝Solidarności˝ w 2003 r. reaktywują gniazdo Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego ˝Sokół˝ w gminie Czernichów. Szanowni Państwo! Przed trzema tygodniami miałem honor i wielką przyjemność uczestniczyć w uroczystości 100. rocznicy powstania gniazda Sokolego w żywieckim Czernichowie jako poseł Rzeczypospolitej, ale również jako jeden z nich, druh i członek sokolej społeczności. Pragnę zatem również dziś w tej Izbie pokłonić się wszystkim tym, którzy swoje życie i aktywność społeczną poświęcili ojczyźnie i społeczności lokalnej: druhnom i druhom, członkom Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego ˝Sokół˝ w Międzybrodziu Bialskim w gminie Czernichów. Na ręce prezesa, druha Piotra Harata składam tą drogą serdeczne gratulacje za wspaniałą działalność dydaktyczną, sportową, a przede wszystkim patriotyczną. Serdecznie gratuluję tej działalności. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie przyszłości logistyki w Polsce Branżowe media informują na bieżąco o konsolidacjach największych armatorów żeglugowych na świecie, mających na celu wzrost udziału w rynku, zdobycie nowych tras żeglugowych i wzrost liczby obsługiwanych portów, a przede wszystkim o zmniejszeniu kosztów transportu przypadającego na 1 TEU (jednostka pojemności stosowana w transporcie morskim, odpowiednik objętości 20-stopowego kontenera). Jednocześnie inny armator, duński, informuje, że w ciągu 5 lat zainwestuje ok. 16 mld dol. w nowoczesną flotę kontenerowców, a zarząd portu w Hamburgu ogłasza: Mamy wzrost przeładunku o 8,6%, do Polski wysyłamy 27% więcej kontenerów. Największy wzrost przeładunku ma drobnica (kontenery) i ładunki masowe (zboże, rudy, chemia). Wniosek z tych trzech newsów jest jeden: światowy transport podnosi się po kryzysie i szykuje się na boom transportowy. Pierwsze symptomy już widać. A czy Polska jest gotowa na przyjęcie i obsługę rosnących potrzeb logistycznych przedsiębiorstw? Raczej nie. MIR tłumaczy przewoźnikom drogowym, że ich tragiczna sytuacja wynika z kryzysu w Europie i z embarga w Rosji. Nie widzi, że to kiepska infrastruktura drogowa i nadmierne obciążenia ˝drogowe˝ zabijają efektywność transportu drogowego. A kolej? Nowa pani minister na pewno będzie przychylnie patrzeć na polskie tory i spółki, stamtąd się w końcu wywodzi. Ale czy to starczy do unowocześnienia i pełnego wykorzystania np. linii nr 131 z Tczewa do Chorzowa? Przypominam, że jedna barka kontenerowa z pchaczem (200 m długości) w żegludze śródlądowej może przewieźć na rzece w V klasie żeglowności ok. 312 kontenerów. To jest 312 zestawów drogowych (4500 m długości) i co najmniej 3 składy pociągowe (2000 m długości). Jakie jest stanowisko rządu PO-PSL w sprawie odbudowy żeglugi śródlądowej i drogi wodnej Odra - Dunaj? Niedorzeczność.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Problem tak zwanych szeregowych zawodowych w naszej armii już kiedyś przedstawiałem w Sejmie. Jednak od tamtego czasu zasadniczo zmieniła się sytuacja polityczna w Europie i w rezultacie w tej chwili niczego tak nie potrzebujemy, jak silnej i nowoczesnej armii. Niestety, pomimo licznych interwencji polityków i środowisk związanych z wojskiem, rząd PO nie rozwiązał tego problemu. Jak wynika z prognoz Biura Bezpieczeństwa Narodowego, które także wielokrotnie wskazywało na problemy wynikające z utworzenia armii zawodowej, w latach 2016-2022 wojsko opuści aż 34,6 z 41 tys. szeregowych. Stanie się tak dlatego, że - o czym wiedziano od początku - możliwość awansu dla kontraktowych żołnierzy w stopniu szeregowego jest tylko teoretyczna, a jak na razie resort obrony nie zamierza wydłużać im czasu służby powyżej 12 lat. Zresztą już teraz, przed planowanym odejściem szeregowych, brakuje około 3,1 tys. żołnierzy zawodowych. Podobnie zresztą jest z Narodowymi Siłami Rezerwowymi, które miały liczyć 20 tys. osób, a są o połowę mniejsze. Za wschodnią granicą wojna, która w każdej chwili może przenieść się na nasze terytorium, a władze PO jak na razie nie robią nic, żeby zatrzymać w wojsku kilkadziesiąt tysięcy najbardziej doświadczonych żołnierzy. To już nie jest nawet strzelanie sobie w stopę, to ewidentne działanie na szkodę bezpieczeństwa naszego państwa.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie obchodów 100. rocznicy wybuchu I wojny światowej w Górkach k. Brzozowa Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 16 września 2014 r. w Górkach (powiat Brzozów, woj. podkarpackie) odbyły się obchody 100. rocznicy wybuchu I wojny światowej. Pierwsza część uroczystości miała miejsce na odnowionym cmentarzu wojennym, na którym spoczywają żołnierze polegli podczas walk w okolicach Górek i Brzozowa. Kapłani z Brzozowa, Górek i Humnisk dokonali poświęcenia odnowionego cmentarza, a następnie wszyscy uczestniczyli we mszy świętej w intencji ofiar I wojny światowej. Dalsza część uroczystości odbywała się w miejscowej szkole, gdzie młodzież przedstawiła bardzo ciekawy program artystyczny. Następnie miała miejsce sesja popularnonaukowa pt. ˝Walczyliśmy pierś w pierś, zmartwychwstaniemy ramię w ramię˝. Sesja składała się z referatów naukowych poświęconych aspektom historycznym nawiązującym do działań militarnych podczas I wojny światowej w okolicach Brzozowa.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie projektu ustawy o ratyfikacji Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Do biur poselskich przesyłane są ostatnio stanowiska organizacji pozarządowych w sprawie projektu ustawy o ratyfikacji Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Autorzy stanowiska Klubu Inteligencji Katolickiej w Katowicach zwracają się do parlamentarzystów o nieratyfikowanie tej konwencji. W uzasadnieniu przywołują stanowisko polskich biskupów z lipca 2012 r., w którym stwierdzają, że ˝konwencja zbudowana jest na ideologicznych i niezgodnych z prawdą założeniach, których w żaden sposób nie można zaakceptować˝. Zarząd Klubu Inteligencji Katolickiej w Katowicach stwierdza, że ˝Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej budzi zastrzeżenia natury konstytucyjnej, nie wprowadza nowych narzędzi prawnych służących przeciwdziałaniu i zapobieganiu przemocy oraz nie rozpoznaje i nie umożliwia eliminowania rzeczywistych przyczyn przemocy wobec kobiet. Natomiast narzuca zmianę cywilizacyjną, wprowadzając założenia niepotwierdzonej naukowo ideologii gender˝. ˝Konwencja neguje podstawę prawa rodzinnego i osobowego, jaką jest biologiczna odmienność kobiety i mężczyzny, wprowadzając określenie 'płci społeczno-kulturowej', którą definiuje jako społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za właściwe dla kobiet i mężczyzn˝. Autorzy przedmiotowego stanowiska uważają, że ˝ratyfikacja konwencji pozbawia Polskę przyjętej deklaracji o suwerenności w sprawach moralności, kultury, którą gwarantuje uchwała Sejmu z 11 kwietnia 2003 r.˝. Wobec tych zastrzeżeń kieruję pytanie do polskiego rządu: Czy przygotowując projekt ustawy o ratyfikacji przedmiotowej konwencji, wzięto pod uwagę opinie i stanowiska, w których wyartykułowano zastrzeżenia natury konstytucyjnej?
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na polskiej scenie politycznej wiele się ostatnio dzieje: powołano nowy rząd, następują interesujące roszady na publicznych stanowiskach, premier Tusk wyemigrował do Brukseli. Media, karmione nowymi informacjami, wydają się zapominać o tym, czym tak niedawno ochoczo się zajmowały: afera taśmowa, afera podsłuchowa, rząd musi podać się do dymisji, kłamstwo, fałsz i obłuda. Co gorsza, o tym wszystkim zapominają także politycy i mają nadzieję, że zapomni również społeczeństwo. Na każdym etapie śledztwa w sprawie afery taśmowej pojawiały się różne komplikacje, nieścisłości, niedomówienia. Na pewien czas sprawa zniknęła z debaty publicznej, ustępując miejsca innym wydarzeniom. Jednak po decyzji prokuratury o umorzeniu śledztwa wobec jednej z najbardziej szokujących rozmów: między Belką a Sienkiewiczem, podczas której ewidentnie złamano prawo, nie pozostaje nic innego, jak podjąć bardziej radykalne kroki. W związku z tym Prawo i Sprawiedliwość zdecydowało się powołać komisję śledczą, która na poważnie zajęłaby się analizą afery podsłuchowej z udziałem polskich polityków. O zaniedbaniach prokuratury w tej sprawie można by mówić wiele, m.in. nie odważyła się nawet przesłuchać Donalda Tuska. Każdy świadomy człowiek podejrzewa, że minister Sienkiewicz nie mógł prowadzić tak poważnych rozmów bez poparcia czy wyraźnego zalecenia premiera. A jeśli takiego umocowania nie było, to znaczy, że Sienkiewicz znacznie przekroczył swoje kompetencje. Tak czy inaczej, teraz, po umorzeniu śledztwa, taśmy - zgodnie z obietnicami byłego premiera - powinny trafić do Sejmu i opinii publicznej, tak by każdy mógł sobie wyrobić zdanie na temat funkcjonowania instytucji państwowych. Mimo to do dziś są one prawdopodobnie w posiadaniu ABW i prokuratury. Jak widać, ˝nowy˝ rząd ze starymi twarzami, nowy premier i marszałek wcale nie oznaczają nowego rozdziału w rządzeniu krajem. W dalszym ciągu pozostaje wiele nierozwiązanych spraw, które czekają tylko na przedawnienie i na to, aż wszyscy o nich zapomną.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie z okazji 70. rocznicy uchwalenia przez PKWN dekretu o reformie rolnej Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa z okazji 70. rocznicy uchwalenia przez PKWN dekretu o reformie rolnej. Dnia 6 września minęła 70. rocznica uchwalenia przez PKWN dekretu o reformie rolnej. Totalitarne państwo komunistyczne przyznało sobie prawo do odbierania decyzją administracyjną majątków ziemian. Tym samym zlikwidowano całą warstwę ziemiaństwa, która stanowiła elitę państwa polskiego. Do dzisiaj w III RP sprawa ta nie została wyjaśniona, a poszkodowani nie dostali wymaganych rekompensat. Do mojego biura poselskiego zwrócili się przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego, którzy zwracają uwagę, iż w III RP nie rozwiązano problemu rekompensat za odebrane ziemianom mienie. Wskazują oni, iż było to sprzeczne nawet z wówczas obowiązującym prawem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Przedstawiciele dawnego ziemiaństwa zwracają także uwagę, iż niektóre grupy społeczne zostały już wynagrodzone za zbrodnie komunistyczne. Natomiast oni nadal nie mogą się doczekać zasłużonych rekompensat. W związku z powyższym apeluję do rządu polskiego oraz parlamentu o zajęcie się sprawą zwrotu zrabowanych przez komunistów majątków ziemiańskich. Poszkodowanych w Polsce może być nawet 1,5 mln ludzi. Przebieg posiedzenia