PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 18 kwietnia to jest dobry dzień, żeby uczcić okoliczność, którą nazwaliśmy Dniem Pacjenta w Śpiączce, ale to będzie ważny dzień dla rodzin, wolontariuszy i wszystkich osób, które zajmują się problemem osób w śpiączce. W Komisji Zdrowia była bardzo ciekawa dyskusja na ten temat i stąd moje dwa pytania. Mianowicie czy uchwała zobliguje Ministerstwo Zdrowia i rząd do próby określenia standardów postępowania z pacjentami w śpiączce? To jest pierwsza sprawa. A druga sprawa - podczas posiedzenia komisji miało miejsce wystąpienie przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia, który zapewnił, że w ramach systemu, który został określony mianem systemu długoterminowej opieki zdrowotnej, jest przewidziany również projekt dotyczący pacjentów w śpiączce. (Dzwonek) I dodał pan, że ministerstwo jest na etapie opracowywania procedur dla tej szczególnej grupy pacjentów. Chciałbym dowiedzieć się, na jakim etapie są prace nad tymi procedurami i kiedy one się zakończą w sposób właściwy dla tego, żeby uczcić 18 kwietnia jako Dzień Pacjenta w Śpiączce. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! To dobrze, że Sejm wreszcie pochylił się nad pacjentami w śpiączce, ale problem pozostaje, nadal istnieje zasadniczy dysonans poznawczy. Z jednej strony będziemy prawdopodobnie pierwszym krajem, który będzie obchodził Dzień Pacjenta w Śpiączce, z drugiej zaś Polska będzie prawdopodobnie jedynym wśród krajów Unii Europejskiej, który nie ma odpowiednich procedur i stosownej kompleksowej strategii opieki nad pacjentami w śpiączce. To nie może być tak, że w Polsce pacjenci z długotrwałą śpiączką są wykluczani z systemu ochrony zdrowia, choć potrzebują go najbardziej. W Polsce dramatyczny problem śpiączki u dzieci dotyczy ok. 5 tys. osób, większość z nich umiera, a corocznie w stan długotrwałej śpiączki przechodzi ok. 500 dzieci. Po kilkutygodniowym pobycie na oddziale intensywnej opieki pojawia się kolejny dramat, bo nie ma dalszego etapu terapii. Szczęściem jest to, że w Polsce stworzono piękne, szlachetne dzieła, fundację ˝Akogo?˝ pani Ewy Błaszczyk czy Fundację ˝Światło˝, której prezesem jest pani Janina Mirończuk. Fundacja ˝Akogo?˝ przygotowała nawet ˝Program wybudzania dzieci ze śpiączki w fazie B˝, który został zatwierdzony przez Agencję Oceny Technologii Medycznych, ale - o ile się orientuję - i Rada Konsultacyjna AOTM, i prezes AOTM, i prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uważają, że procedury są znacząco przeszacowane, choć ocenia się, że koszt jednego dnia pobytu takiej osoby powinien wynosić ok. 70% kosztu pobytu na oddziale intensywnej opieki medycznej w ośrodku wysokospecjalistycznym. (Dzwonek) Już ostatnie zdanie, pani marszałek. Życzmy sobie, by opieka nad pacjentami w śpiączce i wrażliwość, i potęga wiary były takie, jak w filmie Pedro Almodovara ˝Porozmawiaj z nią˝. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wola ustanowienia Dnia Pacjenta w Śpiączce to bardzo dobra wiadomość nie tylko dla tychże pacjentów i ich rodzin, dla środowisk medycznych, ale również dla całego polskiego społeczeństwa. Będzie to ewidentny formalny pretekst do tego, aby stowarzyszenia, fundacje, właściwie całe społeczeństwo, również my, parlamentarzyści, aby wszyscy bardziej zainteresowali się problemem, który jest bardzo ważny, a do tej pory nie do końca dostrzegany. Dziś w Polsce, jak tu już wielokrotnie było to podkreślane, nie prowadzi się nawet stosownych statystyk dotyczących osób z tym schorzeniem, a właściwie w tym stanie, bo to nie jest forma schorzenia. Skalę tego zjawiska określamy bardziej na podstawie statystyk prowadzonych przez inne kraje. Kolejna sprawa to fakt, że permanentnie brakuje miejsc, miejsc o wysokim standardzie opieki dla tychże pacjentów... (Dzwonek) Panie marszałku, jeszcze chwilę. ...zarówno szpitalnych, jak i hospicyjnych oraz opieki domowej. Mam nadzieję... Może ujmę to w formie pytania, nie tyle wyrażenia opinii, ile pytania. Czy te problemy, które już wszyscy znamy i które zostały tu podkreślone, w związku z wprowadzeniem, z ustanowieniem tego dnia będą rozwiązywane bardziej systemowo i z korzyścią dla naszych pacjentów? Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W całej rozciągłości popieram projekt tej uchwały, podobnie jak moi przedmówcy. W uzasadnieniu do tego projektu podano, że liczba osób zapadających w śpiączkę w Unii Europejskiej może dochodzić do 5-6 tys. rocznie. Duża część pacjentów w krótkim czasie umiera, wielu po krótkim czasie budzi się i wraca do świata żywych. Fundacja ˝Akogo?˝ założona przez aktorkę Ewę Błaszczyk szacuje, że w Polsce zapada w śpiączkę nawet 5 tys. dzieci rocznie, głównie z powodu wypadków komunikacyjnych i losowych, a ok. 400 dzieci zapada w śpiączkę, która trwa latami. Stąd moje pytanie do ministra zdrowia. Jaki procent osób, które zapadły w śpiączkę, udaje się wybudzić w naszych warunkach, w Polsce? Jak kształtują się te dane w krajach Unii Europejskiej? (Dzwonek) I ostatnie pytanie: Jakie działania instytucjonalne podejmuje ministerstwo w sprawie rehabilitacji osób zapadających w śpiączkę? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Rojek
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jestem trochę w niezręcznej sytuacji, bo jest to czas pytań, ale nie widzę nikogo, komu mógłbym zadać pytanie. Umówmy się, że zadam pytanie retoryczne. (Poseł Dariusz Cezar Dziadzio: Będzie stenogram.) Myślę, że ta uchwała jest pewnym memento, wołaniem Sejmu w imieniu tych, którzy są w śpiączce, w stosunku do rządu i do potrzeb, jakie w tej sprawie stoją przed rządem, żeby ulżyć nie tylko osobom, które są w śpiączce, bo prawdopodobnie nie czują, ale rodzinom, ponieważ to jest ogromny problem, nie wszyscy znajdują się w szpitalach, są też w domach. Chciałbym zapytać, jaka to jest liczba w skali kraju nie tylko dzieci, ale i osób dorosłych. Prawdopodobnie nie mamy wyobrażenia, ilu osób ta sprawa dotyczy. Ważne jest, żeby zainteresować tą sprawą wszystkich. (Dzwonek) Co rząd robi, aby faktycznie pomóc tym rodzinom i tym osobom? Dziękuję, panie marszałku.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W pełni popieram tę uchwałę i uważam, mam taką nadzieję, że Dzień Pacjenta w Śpiączce zwróci uwagę na los tych dzieci i tych starszych ludzi, na los tych rodzin - także uwagę rządu. Jednakże mamy w tej sprawie wielkie zaniedbania, bo nie ma ani opracowanych programów rządowych, ani statystyk, tylko jakoś ci ludzie pozostawieni są, że tak powiem, samym sobie albo raczej swoim rodzinom. Dlatego też bardzo cieszę się z tego, że taki dzień będzie, i mam nadzieję, że to zmobilizuje rząd, chociaż dzisiaj ławy rządowe są puste, do tego, by zająć się także tymi pacjentami, by wspomóc te rodziny.
Mówca: Dariusz Cezar Dziadzio
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawicieli nie ma - no nic. 11 kwietnia 2012 r., posiedzenie Komisji Zdrowia, wypowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia pana Aleksandra Soplińskiego: Nie neguję - cytat - że trzeba bardziej szczegółowo zająć się tą grupą pacjentów, i to uczynimy. Dlatego, zgodnie z sugestią pana posła, żeby za 2 miesiące przedstawić propozycje dotyczące szczególnej opieki w ramach opieki długoterminowej nad pacjentami w śpiączce, postaramy się to panu przedstawić i oczywiście komisji. 11 czerwca, 11 sierpnia, 11 października, mija pół roku i ze strony Ministerstwa Zdrowia nie ma żadnej odpowiedzi na tę sugestię i prośbę, aby przedstawić taki program. Dlatego też - w związku z tym, że jest możliwość zadania pytania - zapytam, czy pan minister i jego ministerstwo jest, niestety, w śpiączce. Czy jest, niestety, w śpiączce, bo nie potrafi przygotować odpowiedniego programu, tak jak samo założyło: w ciągu 2 miesięcy, jeżeli nie dwóch, to pół roku. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Zofia Ławrynowicz
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić w imieniu Komisji Kultury i Środków Przekazu sprawozdanie dotyczące pierwszego czytania poselskiego projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2013 Rokiem Pamięci o Powstaniu Styczniowym (druk nr 593). Komisja na posiedzeniu w dniu 24 października przeprowadziła pierwsze czytanie i rozpatrzyła poselski projekt uchwały, którą wnioskodawcy uzasadniali przypadającą w 2013 r. 150. rocznicą wybuchu powstania styczniowego, jednego z najważniejszych w historii zrywów wolnościowych na rzecz niepodległej Polski, i w której apelują do wszystkich instytucji publicznych o jej godne uczczenie. 3 sierpnia br. Senat Rzeczypospolitej, Izba wyższa blisko współpracująca z Sejmem, podjął jako pierwszy stosowną uchwałę w tej sprawie, ustanawiającą rok 2013 Rokiem Powstania Styczniowego, podkreślając tym samym należną i wysoką rangę tego historycznego wydarzenia. W związku z powyższym pojawiły się więc sugestie, aby nie obniżać rangi Senatu i tym samym nie tworzyć nowej, tożsamej uchwały. W ramach dyskusji padła więc propozycja, aby nad projektem uchwały procedować w styczniu 2013 r. i przyjąć jako uchwałę okolicznościową w rocznicę wybuchu powstania styczniowego. Po formalnym zakończeniu procedury pierwszego czytania padł wniosek o odrzucenie projektu uchwały, który większością 13 głosów za, 8 przeciw, przy 1 głosie wstrzymującym się, został przyjęty. Wysoki Sejmie! Komisja Kultury i Środków Przekazu po przeprowadzeniu pierwszego czytania oraz rozpatrzeniu tego projektu na posiedzeniu w dniu 24 października 2012 r. wnosi o odrzucenie projektu uchwały z druku nr 593. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Nie wiem, czy na pewno dobrze zrozumiałam ostatnie zdanie, które pan marszałek wygłosił, ale postaram się uzasadnić stanowisko naszego klubu i odnieść do tego, co zaraz będzie się działo.
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Oczywiście trzeba byłoby być szaleńcem, żeby powiedzieć, że to wydarzenie, które za chwilę będzie miało swoją historyczną okrągłą rocznicę, jest nieważne. Natomiast jest też pewna kwestia związana w ogóle z funkcjonowaniem najwyższych władz naszej ojczyzny. Prawdopodobnie Prezydium Sejmu rekomendowało tę uchwałę do uchwalenia, ale nie wiedziało o tym, że za chwilę Senat uchwali... (Głos z sali: Nie, już w czerwcu...) No to tym bardziej trochę nie wiemy, co się dzieje. A to jest do nas oczywiście uwaga. Myślę, że powtarzanie, że my też chcemy to uchwalić, to jest trochę takie przekomarzanie się dzieci, a nie ludzi, którzy za chwilę się przygotują... Jestem bardzo wdzięczny panu posłowi Babinetzowi, że na przykład już ma przygotowaną listę nazwisk osób z opisem ich dokonań, za co mamy je honorować, szanować i pamiętać. Myślę, że się włączycie państwo do inicjatywy Senatu, że przygotujecie wystawy, przygotujecie odpowiednie konferencje, pójdziemy razem do młodzieży i powiemy, że mimo iż to powstanie niestety przegrało - zresztą nie miało szans wygrać - to jest dla nas bardzo ważną patriotyczną lekcją. Natomiast teraz robienie drugi raz za kogoś tego samego, co jakby nie ma większej mocy sprawczej, jest trochę takim, myślę, nawet złym sygnałem dla Polaków, jest raczej sygnałem, że znów się dzielimy, a nie potrafimy się połączyć, szczególnie właśnie w tak ważnych momentach i w tak ważnej chwili historycznej. Dziękuję.
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Pan poseł Borkowski napomina mnie, abym wobec siebie był tak samo rygorystyczny, jak wobec innych posłów. (Wesołość na sali, oklaski) 3 minuty już się więc rozpoczęły. Jestem tu bez mała 20 lat i wielokroć chyliłem czoła przed bohaterami wielkich, ważnych wydarzeń. Rzecz w tym, że wszyscy chyliliśmy czoła przed bohaterami, wielkimi wydarzeniami, ale później jakbyśmy zapominali, że może nikt nie będzie miał większego powodu, by nas czcić, bo nie wyciągaliśmy wniosków z przykładu tych dobrych, pięknych charakterów. Oczywiście powstanie styczniowe zostało już tu opowiedziane, opisane przez koleżanki, kolegów. Mówiono już i o heroizmie, i o wielkich dyktatorach tego powstania, o Mierosławskim, Langiewiczu, Traugucie, a z drugiej strony o tych wielkich, którzy siali terror, jak Murawjow ˝Wieszatiel˝ w okolicach Wilna. Z tego bohaterskiego heroizmu i z tego tytułu powstała wielka literatura i malarstwo. Przypomnę Grottgera, jego fenomenalny obraz ˝Polonia˝, czy Matejkę z obrazem o tym samym tytule, a także Żeromskiego, Orzeszkową, Dąbrowską i wielu innych twórców. Rzecz w tym, żeby opowiedzieć o tym nie pod kątem daty, nie pod kątem idei, nie pod kątem tego, jak bardzo to cenimy, tylko pod kątem tego, że wówczas temu terrorowi, przeciwko któremu powstanie wybuchło, stawialiśmy piękny, heroiczny opór. I dziś, gdybyśmy mieli nadać jakiś sens temu naszemu działaniu, że rok 2013 chcemy ustanowić rokiem pamięci powstania styczniowego, też zakreślmy sobie antypody: z jednej strony - terror, a z drugiej strony - opór przeciwko terrorowi. Sensem tego, byśmy rzeczywiście nie tylko za pomocą słów i chwilowej deklaracji pochylili czoła przed bohaterami powstania 2013 r., sensem naszego hołdu byłoby to, byśmy też... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie ma takiego powstania.) ...stawili opór. (Głos z sali: Ale będzie, jest zaplanowane.) (Głos z sali: Pan powiedział: 2013 r.) Tak, oczywiście. Dziękuję, że w ten sposób łagodnie zwróciła mi pani uwagę, a nie tak jak jednemu z naszych kolegów. Jestem pani profesor bardzo za to wdzięczny. (Oklaski) (Głos z sali: Za chwilę będzie pan to odwoływał.) Szanowna Pani Profesor! Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Sensem tego wszystkiego niech więc będzie to, że my też musimy stawić opór terrorowi - terrorowi pomówień, terrorowi plugastwa, terrorowi nienawiści, terrorowi ksenofobii, terrorowi rasizmu i każdemu innemu terrorowi. Wówczas w tej spójności myślenia będzie już głębszy sens, kiedy pochylimy się nad ideą powstania. (Dzwonek) (Poseł Krystyna Pawłowicz: I patriotyzmu.) Oczywiście w imieniu Sojuszu Lewicy Demokratycznej uważam, że rok 2013, Rok Pamięci o Powstaniu Styczniowym, będzie rokiem ważnym. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu wobec poselskiego projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2013 Rokiem Pamięci o Powstaniu Styczniowym. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W roku 2013 będziemy obchodzić 150. rocznicę wybuchu powstania styczniowego. Ten powstańczy zryw na trwale wpisał się w historię walki narodu polskiego o odzyskanie niepodległości. Mimo tragedii rozbiorów, walk okresu napoleońskiego oraz klęski powstania listopadowego nasz naród nie utracił ducha walki i nieprzerwanie dążył do odzyskania niepodległości. Każde pokolenie Polaków z bronią w ręku upominało się o swoją ojczyznę, jednak siły zaborców były zbyt wielkie, a sytuacja międzynarodowa nie sprzyjała polskim planom niepodległościowym. Od początku lat sześćdziesiątych XIX wieku narastało w Królestwie Polskim wrzenie, powstawały organizacje konspiracyjne i kształtowały się obozy: białych i czerwonych. Działania ówczesnego naczelnika rządu cywilnego Królestwa Polskiego Aleksandra Wielopolskiego, który z jednej strony budował polską administrację i domagał się od władz carskich większej autonomii dla Polaków, a z drugiej strony zaostrzył prawo dotyczące zgromadzeń i doprowadził do masakry demonstracji na placu Zamkowym oraz bezwzględnie tępił wszelkie przejawy myśli o powstaniu, tylko podsycały te nastroje. Zarządzona przez hrabiego Wielopolskiego branka, która miała rozbić szeregi konspiracji, 22 stycznia 1863 r. doprowadziła bezpośrednio do wybuchu walk. Mimo usilnych zabiegów dyplomatycznych, prowadzonych przez białych, państwa europejskie nie wystąpiły czynnie przeciw Rosji, ograniczając się tylko do not dyplomatycznych, patrząc biernie na dokonywane przez Rosjan masakry i wywózki ludności polskiej na Syberię. Powstanie upadło ostatecznie jesienią 1864 r. Jego klęska stała się klęską narodu polskiego i na kolejne lata ostudziła nadzieję na odzyskanie niepodległości. Polacy przystąpili do tak zwanej pracy organicznej, odrzucając myśl o walce zbrojnej. Królestwo Polskie przestało faktycznie istnieć, stając się Krajem Nadwiślańskim. Rozpoczął się okres grabieży polskich majątków szlacheckich, wywózek na Sybir, rusyfikacji szkolnictwa i administracji. Jednak nigdy nie zaginęła pamięć o czynach Langiewicza, Borelowskiego, Hauke-Bosaka, Kurowskiego, Traugutta, księdza Stanisława Brzóski i wielu innych dowódców powstańczych oraz o stoczonych ponad tysiącu bitwach. Odrodziła się ze zdwojoną siłą wśród legionistów Piłsudskiego, Hallera, Szeptyckiego, żołnierzy Dowbór-Muśnickiego, powstańców wielkopolskich i śląskich, zapisując się złotymi zgłoskami w księgach chwały oręża polskiego, prowadząc nas, Polaków, ku niepodległości roku 1918. Dlatego jesteśmy zdania, że Sejm Rzeczypospolitej Polskiej powinien tę uchwałę przyjąć, mimo tego, że została już podjęta przez Senat. Klub Parlamentarny Solidarna Polska, oddając hołd pokoleniu, które walczyło w beznadziejnej sytuacji w imię Boga, honoru i ojczyzny, będzie głosował za przyjęciem tej uchwały. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do posłów Platformy Obywatelskiej: Dlaczego państwo przeforsowaliście w komisji negatywną opinię o propozycji tej uchwały? (Poseł Urszula Augustyn: Nie ma takiego trybu pytania.) (Poseł Krystyna Pawłowicz: Ciszej.) (Poseł Urszula Augustyn: Grzeczniej.) Czy powstanie styczniowe nie było po prawie 70 latach niewoli zdecydowanym wystąpieniem na rzecz niepodległości? Czy powstanie styczniowe nie jest ważnym wydarzeniem w dziejach naszego narodu? Czy nie zasługuje na nasz szczególny szacunek? Czy wreszcie naczelnik Józef Piłsudski, przypominana już przez mojego klubowego kolegę postać, człowiek, którego zdecydowane i uporczywe działanie wychowało do niepodległości ponad 100 lat temu ówczesnych młodych Polaków, nie miał szczególnej czci dla weteranów powstania styczniowego? Weźcie państwo przykład z II Rzeczypospolitej - to w niepodległej II Rzeczypospolitej żołnierze Wojska Polskiego mieli obowiązek oddawać honory wojskowe weteranom powstania styczniowego. Weterani mieli tam specjalne mundury (Dzwonek), odbierali cześć, na którą sobie zasłużyli, ryzykując życiem, doświadczając najgorszych represji. A więc, reasumując, bo widzę, że czas już mija...
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym się przyłączyć do tych, którzy chcą, żeby jednak niższa Izba parlamentu podjęła uchwałę dotyczącą uczczenia powstania styczniowego z tych względów, które zostały tutaj wypowiedziane przed chwilą, ale też są inne względy, dzisiejsze, współczesne. Powstanie dotyczyło nie tylko ziem polskich, dzisiejszych administracyjnych ziem polskich, ale również dotyczyło ziem państwa, które dzisiaj się nazywa Litwa. Na Kresach Wschodnich, na terenie, teatrze działań tego powstania żyje bardzo wielka polska - trudno powiedzieć - mniejszość, ale bardzo wielu Polaków i bardzo wielu Polaków żyjących tą tradycją żyje na całym świecie. Moje pytanie jest takie. Czy ta uchwała nie idzie zbyt blisko, że tak powiem, sprawy, bo ja bym był za tym, żeby jednak ta uchwała była wręcz apelem do np. sejmików wszystkich ziem polskich o podjęcie stosownych uchwał dotyczących uczczenia tego powstania (Dzwonek), ale przede wszystkim, bo to jest istota sprawy, wsparcia finansowego wszystkich inicjatyw, zwłaszcza społecznych, idących w kierunku uczczenia tego święta zarówno w kraju, jak i za granicą. Stąd moje pytanie: Czy takie środki się znajdują? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Leszek Dobrzyński
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wymieniony tutaj Józef Piłsudski - wielki znawca, a zarazem piewca powstania styczniowego - wygłosił kiedyś takie zdanie, że naród, który nie szanuje swojej przeszłości, nie zasługuje na szacunek teraźniejszości i nie ma prawa do przyszłości. To jest chyba taka bardzo celna maksyma. Myślę, że jeżeli chodzi o powstanie styczniowe, które wybuchło przecież w XIX w., to warto zauważyć, jak wielki wpływ miało na naszą dwudziestowieczną historię. Przecież sprawa Rządu Narodowego, sprawa podziemnego Rządu Narodowego to jest wzór, którym się potem posługiwali nasi rodacy w trakcie II wojny światowej, to jest to odwołanie się, to jest nasza pewna tradycja. Tak, warto o tym wszystkim pamiętać. Natomiast myślę, że aktualne jest pytanie do wnioskodawców, bo padł tutaj zarzut, że już Senat taką uchwałę podjął: Czy gdyby Sejm podjął taką samą uchwałę (Dzwonek), skutkowałoby to czymś strasznym? Czy może jakieś skutki finansowe zrodziłoby okropne, czy może byłoby jakimś przekroczeniem prawa, złamaniem prawa, czymś strasznym? Czy też byłoby to po prostu uznanie i utrwalenie tej naszej pamięci o historii? Dziękuję (Oklaski)
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przy okazji tej ważnej uchwały, tematyki ważnej, którą poruszamy, chciałbym zwrócić się do rządu z następującym pytaniem: Dlaczego od dłuższego czasu, właściwie od początku funkcjonowania tej koalicji, państwo tak mało pieniędzy przeznaczacie na kulturę, tak mało pieniędzy przeznaczacie na politykę historyczną? Więcej, jak wiemy, nauczanie historii w szkole będzie w dużym stopniu ograniczane. Kolejny budżet, kolejna ustawa budżetowa, nad którą w tej chwili pracujemy i którą będziemy przyjmować, jest kolejnym dowodem ograniczania się państwa, jeżeli chodzi o politykę historyczną. Mamy do czynienia z taką sytuacją, że podejmujemy uchwały z inicjatywy różnych klubów, natomiast tak naprawdę w praktyce nie przekłada się to na żadne konkretne działania rządu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Dziedziczak
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Powstanie styczniowe absolutnie wpisuje się bardzo mocno w ponadtysiącletnią historię Polski i jest to bardzo mocny akcent tej historii, to jest przełomowe wydarzenie, które realnie wpłynęło na odradzającą się II Rzeczpospolitą, na jej tożsamość. Mówiono tu już o szacunku do weteranów. Nawiasem mówiąc, III Rzeczpospolita mogłaby się uczyć od II Rzeczypospolitej szacunku do weteranów. Przypomnę choćby tę niedawną sprawę, kiedy funkcjonariusze Straży Granicznej za rządów Donalda Tuska zatrzymali weteranów Armii Krajowej, naszych rodaków aktualnie mieszkających na Białorusi, i kilka godzin przetrzymywali ich, mimo że jechali oni na obchody w Polsce. Radzę wyciągnąć z tego wnioski. Ale chciałbym zapytać posła wnioskodawcę i posła sprawozdawcę o to, czy panów zdaniem powstanie styczniowe jest dzisiaj wystarczająco (Dzwonek) znane społeczeństwu? Czy ta uchwała mogłaby pomóc, jeśli chodzi o pogłębienie tej wiedzy, rozpowszechnianie wiedzy o powstaniu styczniowym, bardzo ważnej? Chciałbym zapytać również o stanowisko rządu. Czy wobec likwidacji godzin lekcji historii, wobec zmiany listy lektur...
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Groby i pomniki powstańców styczniowych znajdują się na polskich cmentarzach w Polsce, ale i w innych krajach: na Ukrainie, Białorusi, Litwie czy w Niemczech w Monachium. We Lwowie przy kwaterze uczestników powstania styczniowego na Cmentarzu Łyczakowskim obchodzona była 149. rocznica wybuchu powstania styczniowego - organizatorzy to Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej we Lwowie oraz miejscowe Polskie Towarzystwo Opieki nad Grobami Wojskowymi. Warto wspomnieć, że Artur Grottger, który malował powstańców styczniowych, prosił, aby pochowano go w cieniu Góry Powstańców Styczniowych na Cmentarzu Łyczakowskim, co uczyniono, spełniając jego wolę. Moje pytanie: Jak Ministerstwo Spraw Zagranicznych i polskie placówki dyplomatyczne przygotowują się do obchodów 150. rocznicy wybuchu powstania styczniowego poza granicami Polski, tam, gdzie są pomniki i groby powstańców? Dziękuję bardzo.