Mówca: Sprawozdawca Robert Kropiwnicki
Data: 2015-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej z przeprowadzonego postępowania w sprawie wniosku wstępnego z dnia 19 listopada 2012 r. o pociągnięcie do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu byłego ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry z wnioskiem komisji o podjęcie przez Sejm uchwały o pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej i karnej przed Trybunałem Stanu byłego ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry. Pełny tekst sprawozdania zawarty jest w druku nr 3283. Będę się starał przedstawić najważniejsze fragmenty tego sprawozdania, ale nie będę odczytywać go w całości. Cały druk to jest 68 stron, więc myślę, że nie ma takiej potrzeby. Jednak jest też wymóg, żeby główne tezy Wysokiej Izbie przedstawić. Informacja o wniosku wstępnym. Dnia 19 listopada 2012 r. grupa posłów, działając na podstawie art. 198 ust. 1 konstytucji w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 3, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o Trybunale Stanu złożyła wstępny wniosek o pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej i karnej przed Trybunałem Stanu byłego ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry (dalej jako: ˝wstępny wniosek˝). Wykonując art. 6 ust. 6 ustawy o Trybunale Stanu, wnioskodawcy uzupełnili wniosek wstępny pismem z dnia 22 marca 2013 r. Na podstawie art. 7 ustawy o Trybunale Stanu marszałek Sejmu skierowała w dniu 26 kwietnia 2013 r. uzupełniony wniosek do Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. Stosownie do dyspozycji art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 6 ust. 2 ustawy o Trybunale Stanu wniosek zawierał podpisy 152 wnioskodawców. Jako reprezentanta wnioskodawców wyznaczono posła Borysa Budkę. Wnioskodawcy domagają się pociągnięcia niżej wymienionej osoby do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu za naruszenie przepisów Konstytucji RP oraz ustaw, którego dopuścił się w związku z zajmowanym stanowiskiem i w zakresie swojego urzędowania Zbigniew Ziobro, były minister sprawiedliwości i prokurator generalny, za to, że, tu przejdę do przedstawienia ośmiu zarzutów, które sformułowali wnioskodawcy. Pierwszy zarzut. W okresie od dnia 11 września 2006 r. do dnia 16 listopada 2007 r. w nieustalonym miejscu, wykorzystując pełnioną funkcję ministra sprawiedliwości - prokuratora generalnego, a także bezprawnie przyznane mu przez Jarosława Kaczyńskiego, prezesa Rady Ministrów, kompetencje w ramach Międzyresortowego Zespołu do Spraw Zwalczania Przestępczości Zorganizowanej oraz Międzyresortowego Zespołu do Spraw Zwalczania Przestępczości Kryminalnej, działając w celu uniemożliwienia działalności politycznej i zawodowej przeciwników politycznych partii Prawo i Sprawiedliwość poprzez usiłowanie wykazania, iż w polskim życiu politycznym, społecznym i gospodarczym funkcjonuje rzekoma sieć powiązań polityczno-biznesowo-towarzyskich o charakterze przestępczym, tzw. układ, podejmował inspirowane bieżącym interesem politycznym działania mające na celu wszczęcie i prowadzenie postępowań karnych przeciwko rzekomym członkom układu, typowanym według kryterium przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, oraz w sposób skoordynowany z czynnościami procesowymi osobiście lub za pośrednictwem podległych mu osób usiłował publicznie dyskredytować osoby, z udziałem których toczyły się inspirowane politycznie postępowania karne, pomawiając te osoby o popełnienie przestępstw przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, co stanowi naruszenie chronionej przez przepis art. 32 ust. 1 konstytucji zasady równości wobec prawa i konstytucyjnego zakazu dyskryminacji w życiu politycznym i społecznym w demokratycznym państwie prawnym, dokonywane wielokrotnie poprzez świadome łamanie zasady domniemania niewinności oraz zasady legalizmu działania organów władzy publicznej. Drugi zarzut. W okresie od dnia 11 września 2006 r. do dnia 16 listopada 2007 r. w nieustalonym miejscu, działając jako minister sprawiedliwości i prokurator generalny, na podstawie wydanego przez prezesa Rady Ministrów Jarosława Kaczyńskiego niezgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. art. 93 ust. 2 zdanie 1 konstytucji oraz art. 24 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, zarządzenia nr 138 i zarządzenia nr 40 o tytułach wcześniej przytoczonych, mając świadomość, iż zarządzenia powyższe zostały wydane przez prezesa Rady Ministrów niezgodnie z prawem, wykonywał uprawnienia zwierzchnie względem ministra spraw wewnętrznych i administracji, komendanta głównego Policji, szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego polegające na żądaniu udzielenia informacji o podejmowanych działaniach i wydawaniu powyższym organom wiążących poleceń, co stanowi naruszenie szeregu przepisów konstytucji. Trzeci zarzut. W nieustalonym miejscu i czasie w okresie od dnia 29 czerwca 2007 r. do dnia 15 października 2007 r. przekroczył swoje... (Poseł Andrzej Dera: Trzeba mówić poprawnie: dwa tysiące siódmego.)