Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2013-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość składam wniosek o odrzucenie informacji prezesa Rady Ministrów o wynikach negocjacji budżetowych. (Oklaski) Wniosek ten jest podsumowaniem tego, czego premier Tusk dokonał w całym procesie negocjacji budżetowych, a także tego, jakie bajki w tej sprawie opowiadał Polakom. Trzeba w końcu przekłuć ten balon napompowany jak za propagandy peerelowskiej przez rządowych urzędników. Powiem tak, mówię to z przykrością. Gdybyście panowie wykazali chociaż trochę skromności i po prostu powiedzieli: wzięliśmy, co nam dawali, z nikim specjalnie nie rozmawialiśmy, bośmy się bali, że nam będą chcieli zabrać jeszcze więcej - pan premier sam powiedział, że tak wyglądały te negocjacje - to miałbym więcej szacunku. Ale nie. Musieliście popaść w ekstazę samozachwytu. I to jest niedopuszczalne. Panie Premierze! Przecież pan zdaje sobie doskonale sprawę z tego, że, po pierwsze, w tych negocjacjach Polska nie startowała z punktu zero środków, odwrotnie - z wyjściowej propozycji budżetu, którą przedstawiła Komisja Europejska, wypadało, że trafić powinno do nas 80 mld na inwestycje regionalne i ok. 35 mld euro na rolnictwo, nawet przy założeniu, że nie do końca zrealizowałby się postulat zakończenia dyskryminacji polskich rolników w zakresie dopłat. Z pozostałych środków przypaść miało czy powinno ok. 6 mld. To dawało zatem razem ponad 120 mld euro. Pan przywiózł do Polski 106 mld euro. Czyli straciliśmy w drodze negocjacji co najmniej 14 mld euro. Dołożył się pan więc naszymi pieniędzmi do cięć budżetowych w Unii. Po drugie, wmawia pan Polakom, że negocjacje budżetowe to rodzaj loterii zdrapki, w której do wygrania jest jakaś pula pieniędzy, pan drapał i drapał, i się dodrapał 106 mld, i to jest dobrze, bo moglibyśmy nic nie mieć. Pan wie, że to też jest nieprawda. Budżet Unii działa tak, że są do niego wpływy, między innymi ze składek członkowskich krajów Unii Europejskiej, które następnie dzieli się pomiędzy polityki europejskie, zgodnie z celami traktatowymi. Pieniądze dzieli się więc według reguł prawa, a nie wedle dobrej woli tych czy innych państw. Sprawa powinna być więc czysta: płacimy pełną składkę, i to coraz wyższą, i w zamian powinniśmy mieć pełny udział w wydatkach budżetu. Sprawa jest oczywista. Dlaczego więc rząd PO-PSL zgodził się, by w kwestii rolnictwa ta czysta zasada nie obowiązywała? W zakresie polityki na rzecz wsi, mimo że płacimy wszystko, co powinniśmy, dostajemy mniej, niż powinniśmy. (Oklaski) Zapłacił pan interesami polskich rolników za realizację obietnicy wyborczej swojej partii, a teraz będzie pan musiał dopłacać z budżetu polskiego państwa, czyli z naszych podatków, żeby dołożyć te pieniądze, które pan utracił w czasie negocjacji, bo inaczej panu pęknie koalicja i upadnie rząd. Czy to nie jest partyjniactwo w czystej postaci i to jeszcze za nasze pieniądze? I to jest OK? No chyba nie. (Oklaski) (Poseł Rafał Grupiński: Musi pan poczytać, bo sam pan nie wierzy w to.) I po trzecie, gdy pan przeczyta dokument końcowy Rady zawierający kompromis budżetowy, to zobaczy, że jedna rzecz jest w nim szokująca: nie ma w nim słowa ˝Polska˝. Nie jesteśmy w nim ani razu wspomniani. Co to oznacza? Ano to, że pieniędzy z budżetu unijnego nie zawdzięczamy umiejętnościom naszych negocjatorów, ale temu, że po prostu jesteśmy krajem dużym, lecz biednym, wciąż biednym, i z ogólnych algorytmów wychodzi na to, że nam przypada najwięcej. Tam, gdzie mogliśmy wprowadzić naszą wartość dodaną, nie ma słowa o Polsce. Nie jesteśmy zatem potraktowani w żaden szczególny sposób, a wiele innych państw, nawet najbogatsze Niemcy, załatwiło sobie różne specjalne fundusze. A przecież nie zrezygnowały z puli ogólnej. Pan wziął, co panu dawali, i wrócił pan do domu - jesteśmy biernym udziałowcem tego kompromisu. Inne kraje dostają tak jak my - wszystko, co im się należy, plus to, co dodatkowo ich przywódcy wywalczyli w toku negocjacji: Belgowie na Limburgię, Niemcy na Lipsk, wszystkie państwa praktycznie na rolnictwo w trudnych warunkach. Tylko nie Polska. My dostaliśmy tylko tyle, ile wynika z naszej biedy, i ani euro więcej. A na rolnictwo dostajemy nawet mniej, niż nam się należy. Teraz zaś w ogóle ten kompromis jeszcze jest przez pana grupę polityczną w Parlamencie Europejskim - wczoraj Joseph Daul powiedział to wyraźnie - kwestionowany. A więc tak naprawdę jak pan apeluje do tego, kto ma jakie alianse w polityce europejskiej, to niech pan przede wszystkim zadba o to, żeby pana grupa polityczna - pod wodzą Niemców, ale akurat Joseph Daul jest francuskim rolnikiem, a pan też mówił o francuskim poparciu - przestała kwestionować budżet, który pan przed chwilą wywalczył. (Oklaski) W przeliczeniu na jednego mieszkańca, o czym pan mówił i o czym dobrze pan wie, dostaliśmy mniej niż większość krajów naszego regionu. To jest realny wymiar tego, co pan nazwał najszczęśliwszym dniem w swoim życiu. Jest pan szczęśliwy, ponieważ pana kraj jest biedny i dlatego dostaje pieniądze. Ale sprawa jest poważniejsza. Gdy zaczynał pan wydawać pieniądze z obecnej perspektywy budżetowej, bezrobotnych w Polsce było 1700 tys. Po 5 latach największego zastrzyku finansowego w dziejach Polski jest już 2300 tys. bezrobotnych, czyli o 600 tys. więcej. Prawie 2 mln wyjechało za chlebem za granicę, a prawie milion pracuje w szarej strefie. To tak, jakby pan wysłał za te pieniądze na bezrobocie wszystkich zdolnych do pracy mieszkańców Wrocławia, Poznania, Gdańska, Krakowa, Szczecina i Lublina razem wziętych. Gdy pan zaczynał wydawać te pieniądze, wzrost gospodarczy w Polsce wynosił prawie 7%. Po 5 latach wydawania tych pieniędzy jest bliski zeru. Gdy pan zaczynał wydawać te pieniądze, w Polsce były stocznie, firmy budowlane, przemysł ciężki, choćby FSO na Żeraniu. Teraz już tego i wielu innych zakładów przemysłowych nie ma. Teraz więc, gdy zapowiada pan kolejne lata, w których w ten sposób wydawane będą pieniądze europejskie, to strach myśleć, co byłoby za kilka lat, gdyby dalej rządził pan Polską. Rok 2018 - 3 mln bezrobotnych w kraju, 4 mln za granicą, PKB minus 7% i pusta Polska, pokryta siecią wyprysków autostradowych i obwodnic wokół tych miast, gdzie rządzi Platforma. (Oklaski) Czasami mam wrażenie, że pan jest jak Neron - tak pan kocha Polskę, że aż proponuje ją pan spalić. Po tym wszystkim... (Poruszenie na sali) Pani marszałek, czy mogę prosić o spokój?