Mówca: Barbara Chrobak (tekst niewygłoszony)
Data: 2018-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Wysoka Izbo! Choć stwierdzenie, że najmłodsi obywatele naszego państwa są jego przyszłością, wydaje się utartym banałem, to jednak bez nich tej przyszłości po prostu nie będzie. Dlatego wszystkie kwestie odnoszące się do rozwoju rodziny, a w szczególności związane z opieką nad najmłodszymi obywatelami naszego kraju, powinny stać się absolutnym priorytetem. Cieszy mnie, że obecny rząd to rozumie i konsekwentnie realizuje szeroki pakiet różnego rodzaju rozwiązań w ramach programu ˝Rodzina 500+˝, przyjmowanych z myślą o polskich rodzinach, z jednej strony mających przeciwdziałać depopulacji, z drugiej zaś zachęcających do aktywności zawodowej, zwłaszcza kobiet. Cieszy mnie, że na tym polu sukcesywnie są wprowadzane kolejne rozwiązania, na polu, które przez dekady było zaniedbane. Z zainteresowaniem zapoznałam się ze sprawozdaniami Rady Ministrów dotyczącymi problematyki związanej z realizacją różnych form instytucjonalnej opieki nad najmłodszymi Polakami. Optymizmem napawa stworzenie udogodnień dla par, które planują poszerzenie rodziny, w postaci dostępu do nierujnujących budżetów domowych, elastycznych usług opiekuńczych dla najmniejszych dzieci. Dostępność usług opiekuńczych ma na celu zmniejszenie rozdźwięku między obowiązkami rodzinnymi a obowiązkami pracowniczymi, co szczególnie dotyka młode matki. Szczególnie cenne jest wypracowanie usług opiekuńczych dla najmłodszych dzieci z niepełnosprawnością. Na aprobatę zasługuje niwelowanie barier przy zakładaniu i prowadzeniu instytucji opieki oraz zachowanie równowagi między dostępnością tych usług a bezpieczeństwem dzieci połączonym z komfortem ich pobytu. Istotne było wydłużenie czasu sprawowania opieki w klubach dziecięcych, wprowadzenie dodatkowych obowiązków związanych z normami żywieniowymi, stworzenie możliwości decydowania o sprawach dotyczących funkcjonowania miejsc, w których zostały umieszczone dzieci przez rady rodziców. Niezwykle ważne było wprowadzenie obowiązku sprawdzania w rejestrach niekaralności osób, które pracują w żłobkach. Od 1 stycznia 2018 r. na mocy nowelizacji ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 cały personel żłobka lub klubu dziecięcego, czyli dyrektor żłobka, osoba kierująca pracą klubu dziecięcego, opiekun, pielęgniarka, położna, wolontariusz lub inna osoba zatrudniona do wykonywania pracy lub świadczenia usług w żłobku lub klubie dziecięcym, podlega sprawdzeniu w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym. Zmiany idą w dobrym kierunku nie tylko dzięki determinacji rządu, ale także dzięki ich wzbogaceniu na drodze konsultacji społecznych. Wszystkie te udogodnienia opiekuńcze wspierające rodzinę w opiece nad najmniejszymi dziećmi w mojej ocenie powinny być postrzegane nie jako coś, co wypiera i zastępuję opiekę rodzinną, ale jako coś, co stanowi jej uzupełnienie. Rodzice, w tym szczególnie matki, powinni mieć wybór, czy chcą całkowicie się poświęcić wychowaniu malucha, czy też chcą łączyć opiekę nad dzieckiem z pracą zawodową. To rodzice wiedzą najlepiej, co jest dobre dla ich dzieci, i to oni decydują, czy zostać z dzieckiem w domu, czy też zapisać je do placówki opieki nad małym dzieckiem. Dobrze, że następuje rozwój alternatywnych wobec rodziny form opieki, bo gdy brakuje placówek opiekuńczych dla najmłodszych dzieci, matka często takiego wyboru po prostu nie ma. Bardzo ważne jest zapewnienie dostępu do tego typu usług na obszarach wiejskich i tutaj nadal jest wiele do zrobienia. Zastrzyk finansowy mający na celu zwiększenie liczby instytucji opieki nad dziećmi powinien uwzględniać zwłaszcza te gminy, w których utrzymuje się wysoka stopa bezrobocia. Rozmieszczenie takich placówek powinno być dostosowane do potrzeb lokalnych. Jeśli chcemy przetrwać jako naród, to nie ma odwrotu od polityki prorodzinnej. I jakkolwiek na ten cel płyną z budżetu znaczne środki finansowe, m.in w ramach programu rozwoju instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 ˝Maluch+˝, to polityka socjalna rządu musi zapobiegać depopulacji. Rząd musi także systematycznie monitorować, czy przynosi ona zamierzone efekty. Kto wie, co przyniesie może wcale nie tak odległa przyszłość? Nie jest wykluczone, że to właśnie dobrze wychowane, liczne potomstwo będzie istotnym zabezpieczeniem emerytalnym na starość rodziców. Na marginesie dodam, że w mediach pojawiają się głosy, że program ˝Rodzina 500+˝ wpłynął na dezaktywację zawodową kobiet opiekujących się dziećmi. Zdaniem niektórych przedstawicieli opozycji wiele osób unika pracy, ponieważ woli utrzymywać się z różnego rodzaju świadczeń i zasiłków. Chcę jednak zwrócić uwagę na to, że praca matek wykonywana w domu ma realną wartość również w wymiarze finansowym. Według autorów publikacji, która ukazała się na portalu kontakt24.tvn24 (https://kontakt24.tvn24.pl/ile-warta-jest-praca-kobiety-na-etacie-w-domu-my-p rzeliczylismy-to-na-polskie-realia,2880337,ugc), 3 lata temu pracę wyceniono na kwotę od 12 tys. do 40 tys. zł rocznie. Chciałabym jeszcze zwrócić uwagę na raport NBP: ˝Kwartalny raport o rynku pracy w III kw. 2016 r.˝ nr 04/16, Narodowy Bank Polski. Wskazuje się w nim raczej na to, że wzrost liczby biernych zawodowo kobiet wynika z konieczności opieki nad niepełnosprawnymi dziećmi czy starszymi rodzicami. Świadczenie pielęgnacyjne dla rodziców niepełnosprawnych dzieci wzrosło z 620 zł w 2013 r. do 1200 zł w 2014 r. i 1406 zł od 1 stycznia 2017 r. Rośnie liczba osób w wieku powyżej 80 lat, które wymagają opieki bliskich. Ich liczba w latach 2006-2015 zwiększyła się o 45%. Za jakiś czas i my możemy znaleźć się w ich gronie. Skoro zamierzeniem programów socjalnych skierowanych do rodzin jest wzrost dzietności rodzin, to zawód mamy przy trojgu lub czworgu małych dzieciach może stać się jeszcze powszechniejszy nawet przy rozbudowanych usługach opiekuńczych. W imieniu klubu Kukiz'15 wnoszę o przyjęcie przez Wysoka Izbę sprawozdań z druków nr 938, 1894 i 2940.