PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedujemy nad projektem ustawy o Krajowym Rejestrze Oznakowanych Psów i Kotów - rozwiązaniem, które dotyka milionów obywateli i realnego problemu społecznego, jakim jest bezdomność zwierząt. Nie ma wątpliwości - uporządkowanie systemu identyfikacji zwierząt jest potrzebne. Rejestr może pomóc w odnajdywaniu zwierząt, ograniczeniu porzucania oraz poprawie odpowiedzialności właścicieli. Ale dobra intencja to za mało. Projekt tworzy rozbudowany system gromadzenia danych - nie tylko o zwierzętach, ale także o obywatelach, w tym danych wrażliwych, jak PESEL czy adres zamieszkania. W praktyce oznacza to kolejny centralny rejestr, który musi być nie tylko skuteczny, ale przede wszystkim bezpieczny i proporcjonalny. Dodatkowo wprost wskazuje się, że system ma służyć również poborowi opłat od posiadania psów. To rodzi uzasadnione pytanie: Czy jest to projekt prozwierzęcy - czy również fiskalny? Z perspektywy obywatela kluczowe są trzy rzeczy: czy system będzie prosty, czy będzie dostępny w całym kraju i czy nie stanie się kolejnym obowiązkiem trudnym do wykonania. Bo prawda jest taka: najczęściej właścicielem psa jest zwykły człowiek - często mężczyzna, który bierze odpowiedzialność za dom, bezpieczeństwo i zwierzę. I to on stanie przed nowym obowiązkiem, kolejną procedurą i kolejnym kosztem. Dlatego dziś nie wystarczy powiedzieć ˝to dobry kierunek˝. Trzeba odpowiedzieć na pytanie: Czy to będzie system dla obywatela - czy przeciwko obywatelowi? Wysoka Izbo! To projekt potrzebny. Ale tylko wtedy będzie sukcesem, jeśli będzie prosty, sprawiedliwy i możliwy do wykonania w praktyce - także poza dużymi miastami.
Mówca: Grzegorz Lorek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Projekt ustawy o Krajowym Rejestrze Oznakowanych Psów i Kotów (KROPiK), druki nr 2293 i 2380, ma na celu walkę z bezdomnością, jednak budzi kontrowersje dotyczące kosztów dla właścicieli (do 50 zł za usługę), technicznych trudności w weryfikacji wieku zwierząt, braku obowiązkowej kastracji oraz konieczności ochrony danych osobowych. Prawnicy i organizacje zwracają uwagę na potrzebę precyzyjnych przepisów karnych. Koszty dla obywateli: projekt zakłada, że opłata za czipowanie i rejestrację przez lekarza weterynarii może wynosić do 50 zł, co jest krytykowane jako dodatkowe obciążenie finansowe. Ustawa jest niezgodna z konstytucyjną zasadą wolności gospodarczej. Potrzeba precyzyjnego uregulowania kwestii ochrony danych w rejestrze. Ponadto jest konieczność wykreślenia przepisów karzących za adopcję nieoznakowanego zwierzęcia ze schroniska, co uderzałoby w działających w dobrej wierze. Projekt dotyczy obowiązkowego czipowania i rejestracji wszystkich psów i kotów w państwowym systemie.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Jakie merytoryczne i organizacyjne przesłanki zdecydowały o powierzeniu prowadzenia KROPiK Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, skoro jej ustawowe zadania koncentrują się na sektorze rolnym, a psy i koty, poza nielicznymi wyjątkami, nie są zwierzętami gospodarskimi? Czy resort dysponuje analizą kosztów alternatywnych modeli prowadzenia rejestru, np. przez podmioty prywatne lub Krajową Izbę Lekarsko-Weterynaryjną, co mogłoby znacząco obniżyć wydatki budżetowe na budowę systemu od podstaw przez ARiMR? Na jakiej podstawie wyliczono limit wydatków z budżetu państwa na poziomie 119,12 mln zł w latach 2026-2035, skoro w OSR przyznano, że brak jest rzetelnych danych dotyczących rzeczywistej wielkości populacji psów i kotów w Polsce? Czy przeprowadzono analizę wpływu wprowadzenia maksymalnej opłaty za oznakowanie i rejestrację, czyli ok. 50 zł, na dostępność usług weterynaryjnych na obszarach wiejskich, gdzie koszty dojazdu i obsługi mogą przewyższać ustawowy limit? W jaki sposób projekt chroni obywateli przed niesłusznym nakładaniem kar grzywny za niedopełnienie obowiązków rejestracyjnych, skoro weryfikacja wieku zwierzęcia przez organy kontrolne będzie często niemożliwa lub oparta na subiektywnej ocenie?
Mówca: Łukasz Schreiber
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zacznę od uwagi ogólnej. To znaczy - to jest jeden z naprawdę nielicznych projektów w tej kadencji sygnowanych przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego i zarazem jeden z tych projektów, które w zasadzie nie zmieniają nic istotnego z punktu widzenia polskiej nauki. Nie ma żadnych pomysłów ten resort, nie ma żadnego planu, nie ma żadnej walki poza walką o stanowiska, o stołki, o wyrzucanie naukowców, a zastępowanie ich politycznymi działaczami czy też ewentualnie osobami z politycznego nadania. (Wypowiedź poza mikrofonem) No właśnie na temat, bo tak wygląda sytuacja, gdy ministerstwo nauki oddaje się jako łup partyjny dla jednego z koalicjantów. I taka jest smutna rzeczywistość. Niestety... (Głos z sali: No Czarnek to by w ogóle... Niech się pan nie kompromituje.) Tak, pani przewodnicząca, taka jest smutna rzeczywistość. Nawet proste drobne poprawki budżetowe, które są przez opozycję proponowane, zawsze upadają. Nawet tam, na posiedzeniu Komisji Edukacji i Nauki, nie macie odwagi ich poprzeć. A co do samego projektu, Wysoka Izbo, ten projekt oczywiście nie jest projektem szkodliwym, nie zamierzamy go zwalczać. Jest projektem, który pewne rzeczy reguluje. Chcemy zaproponować jedną drobną naszym zdaniem poprawkę, dotyczącą w pewnym stopniu centralizacji wydawania certyfikatów przez komisję. To państwowa komisja jest organem poświadczającym znajomość języka, a nie podmioty uprawnione, więc przekazywanie im fizycznych certyfikatów to zbędne ogniwo. Dzięki temu będziemy mieli pełną cyfryzację doręczeń, skrócenie czasu oczekiwania i obniżenie kosztów, a także można wprowadzić dobre mechanizmy kontrolne. To drobna poprawka do dyskusji, do zastanowienia się, do przemyślenia i do pracy na posiedzeniu Komisji Edukacji i Nauki. Sam projekt, tak jak mówię, na pewno nie jest tym projektem, na który czeka środowisko naukowe. Powtórzę mój apel, który do znudzenia będę powtarzał: nie ma silnej Polski bez silnej nauki. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Wilk
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Państwo z Ministerstwa! Panie i Panowie Posłowie! Na pierwszy rzut oka omawiany projekt wygląda bardzo niewinnie i dobrze. Porządkowanie systemu, standaryzacja, cyfryzacja - brzmi dobrze. Problem w tym, że gdy zajrzymy głębiej, można odnieść nieco inne wrażenie. Mianowicie widzimy kolejny przykład tego, jak państwo, zamiast upraszczać, dokłada kolejne warstwy biurokracji, bo tworzymy rozbudowany system procedur, komisji, wizytacji, odwołań, centralnych baz danych. Każdy etap jest opisany, uregulowany, sformalizowany, tylko pytanie, czy to faktycznie będzie ułatwienie, bo w praktyce oznacza to więcej papierologii, więcej czasu i więcej kosztów. Jeszcze większą władzę skupiamy w jednej instytucji, czyli w Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej. Znowu powtarzamy ten sam błąd, czyli centralizujemy system, który powinien być elastyczny i dostępny. A co się dzieje, gdy wszystko przechodzi przez jedno miejsce? Powstaje wąskie gardło. Opóźnienia, problemy organizacyjne i frustracja ludzi. Do tego dochodzą oczywiście koszty, czyli opłaty za certyfikaty, za egzaminy, za kolejne procedury. Dla wielu cudzoziemców, którzy chcą się uczyć języka i pracować w Polsce, to może nie być tylko drobna formalność. Wreszcie kwestia filozofii tego projektu. Zamiast zadać sobie pytanie, jak ułatwić ludziom naukę języka i integrację, państwo koncentruje się na tym, jak ten proces kontrolować, nadzorować i regulować. Efekt może być odwrotny do zamierzonego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ten projekt nie jest tylko zmianą techniczną, bo on dotyka bardzo ważnej kwestii tego, kto i na jakich zasadach potwierdza znajomość języka polskiego, a w konsekwencji kto uzyskuje dostęp do rynku pracy w Polsce. W uzasadnieniu jasno wskazano, że certyfikat znajomości języka polskiego jest dokumentem wykorzystywanym przede wszystkim do celów migracyjnych. To właśnie na jego podstawie cudzoziemcy mogą podejmować pracę w zawodach takich jak pielęgniarka czy położna, ubiegać się o stanowiska kierownicze w placówkach publicznych czy też o zatrudnienie w służbie cywilnej. Jednocześnie projekt zmierza do zwiększenia dostępności uzyskania tego certyfikatu. I tu pojawia się zasadnicze pytanie: Dlaczego państwo polskie obniża w ten sposób realne wymagania dotyczące wejścia na rynek pracy w kluczowych obszarach funkcjonowania państwa? Bo z jednej strony obniżamy wymagania wobec egzaminatorów, dopuszczając osoby bez wykształcenia filologicznego,z drugiej strony rozszerzamy katalog podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia egzaminów, w tym także poza granice Polski, a z trzeciej zwiększamy dostępność samego certyfikatu, który otwiera drogę do pracy w zawodach wymagających bardzo wysokich kompetencji językowych. I chyba nikt nie wziął pod uwagę, że takie rozwiązania mogą wypychać z rynku pracy Polaków, którzy już teraz skarżą się na problemy ze znalezieniem pracy i z konkurencją z osobami z zagranicy. Obniżenie standardów weryfikacji znajomości języka polskiego może mieć bardzo negatywne skutki dla jakości usług publicznych i dla bezpieczeństwa obywateli Polski. Z tych powodów nie możemy poprzeć tej ustawy. Dziękuję. (Oklaski) (Poseł Alicja Łuczak: Panie pośle, jest odwrotnie.)
Mówca: Ewa Szymanowska
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedowany dziś rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o języku polskim oraz ustawy o Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej odpowiada na konkretne problemy w funkcjonowaniu obecnych przepisów. Obowiązujące regulacje wymagają doprecyzowania i uporządkowania, szczególnie w zakresie organizacji egzaminów certyfikatowych oraz zasad działania podmiotów za nie odpowiedzialnych. Dotychczasowe przepisy okazały się w praktyce niewystarczająco precyzyjne, co utrudniało zapewne funkcjonowanie całego systemu i mogło wpływać na jego wiarygodność. Wysoka Izbo! Ta ustawa jest ważna, ponieważ wzmacnia jakość i wiarygodność potwierdzania znajomości języka polskiego. Ma to znaczenie nie tylko dla osób zdających egzaminy, ale również dla uczelni, pracodawców i instytucji publicznych, które muszą mieć pewność, że certyfikaty rzeczywiście odzwierciedlają kompetencje językowe. Bez tego trudno budować zaufanie do całego systemu. To także istotne z punktu widzenia państwa, który chce prowadzić spójną, odpowiedzialną politykę edukacyjną oraz migracyjną. Rzetelny system potwierdzania znajomości języka jest jednym z fundamentów integracji oraz funkcjonowania cudzoziemców w życiu społecznym i zawodowym. Projekt wzmacnia także rolę Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej, która odgrywa istotną rolę w umiędzynarodowieniu polskiej nauki i szkolnictwa wyższego. Sprawne funkcjonowanie tej instytucji ma bezpośredni wpływ na to, jak Polska jest postrzegana jako miejsce do studiowania i prowadzenia badań. Wysoka Izbo! Znaczenie tej ustawy polega również na uporządkowaniu kompetencji i uproszczeniu procedur. To oznacza większą przejrzystość zasad oraz bardziej efektywne działanie instytucji publicznych. Klub Parlamentarny Centrum będzie głosował za tym projektem. Jest to regulacja potrzebna, racjonalna i odpowiadająca na realne problemy. To przykład prawa, które nie tworzy dodatkowych komplikacji, lecz porządkuje system i wzmacnia jego wiarygodność. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Paweł Strach
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Dzień dobry. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Na wstępie chciałem pozdrowić grupę z gminy Konopiska, z panem wójtem. Serdecznie was witam. (Oklaski) Szanowni Państwo! ˝A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają˝. Słynne słowa Mikołaja Reja mówiły o tym, że język polski jest ważniejszy niż łacina. Dziś także nasz język polski staje się coraz bardziej ważny. Jeszcze kilka lat temu do egzaminu podchodziło kilka tysięcy chętnych, aby uzyskać certyfikat. Teraz jest to już kilkadziesiąt tysięcy - prawie 30 tys. ludzi jest zainteresowanych tym, aby zdać egzamin, aby mieć certyfikat znajomości języka polskiego, który pozwoli im starać się o to, aby być studentem, aby uzyskać obywatelstwo czy też status rezydenta Unii Europejskiej. Ta ustawa ma za zadanie wyjść naprzeciw tym oczekiwaniom, temu zwiększeniu się ilości osób, które chcą do tego egzaminu podejść. Ona dotyka kwestii organizacyjnych i finansowych - już nie trzeba będzie płacić za ten egzamin w euro, tylko w walucie polskiej - zwiększa także liczebność grupy uczestniczących w zajęciach z 20 do 30. Chodzi o to, aby rzeczywiście nasze państwo zwiększyło wydajność, ilość ludzi, którzy mogą ten egzamin zdać albo pozyskać ten certyfikat w inny sposób. Także jeśli chodzi o kadry, już nie będzie konieczne jakieś szczegółowe wykształcenie, tylko będzie istotne doświadczenie w nauczaniu. Wszelkie te organizacyjne kwestie, można by powiedzieć: formalne, w tej ustawie się znajdują. Dlatego Polska 2050 - podejrzewam, jak większość tej grupy - oczywiście poprze tę ustawę, za którą bardzo serdecznie dziękuję.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Procedowany projekt ustawy o zmianie ustawy o języku polskim oraz ustawy o Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej ma przede wszystkim uporządkować system urzędowego poświadczania znajomości języka polskiego jako obcego. Rozszerza on zakres regulacji o certyfikaty, suplementy, duplikaty, nowe ścieżki uzyskania poświadczenia oraz obsługę wniosków przez NAWA. Z jednej strony należy dostrzec zalety tego rozwiązania. Projekt porządkuje procedury, wdraża jasne terminy, przewiduje możliwość składania wniosków elektronicznie, a także obejmuje osoby uczące się języka polskiego za granicą, w tym w szkołach funkcjonujących w systemach oświaty innych państw oraz w innych formach nauczania potwierdzanych przez konsula. To może zwiększyć dostępność systemu i poprawić jego przejrzystość dla osób, które rzeczywiście chcą potwierdzić znajomość języka polskiego. Pozytywnie należy też ocenić próbę wzmocnienia jakości egzaminu. Projekt przewiduje część pisemną i ustną, zakaz korzystania z niedozwolonych materiałów i urządzeń, możliwość unieważnienia egzaminu w razie nadużyć, obowiązek dokumentowania przebiegu egzaminu, a także możliwość ponownego sprawdzenia pracy. Istotne jest również to, że podmioty organizujące egzamin mają podlegać wizytacji oraz przekazywać pełną dokumentację egzaminacyjną. Jednocześnie są tu kwestie, które wymagają uważnego monitorowania. Projekt wyraźnie wzmacnia rolę centralną NAWA i komisji, a więc powodzenie całego systemu będzie zależało od sprawności organizacyjnej, kadrowej i technicznej tych instytucji. Warto też powiedzieć jasno, że jest to ustawa o egzaminie i certyfikacie języka polskiego jako obcego i jej głównym celem jest stworzenie bardziej uporządkowanego i wiarygodnego systemu poświadczania znajomości języka polskiego. Kierunek uporządkowania i uszczelnienia systemu można ocenić jako zasadny, ale powodzenie tej reformy będzie zależało od praktyki wdrożenia, jakości rozporządzeń wykonawczych, poziomu ochrony danych oraz realnej dostępności egzaminów w kraju i za granicą. Dziś nie ma postaw ani do bezkrytycznego entuzjazmu, ani do odrzucenia projektu. Są natomiast podstawy do rzeczowej pracy nad tym, aby system był jednocześnie wiarygodny, dostępny i proporcjonalny. Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Serdecznie dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedujemy dzisiaj nad projektem ważnym i potrzebnym i, co warto podkreślić, idącym w kierunku uporządkowania systemu certyfikacji języka polskiego jako obcego. Ale jeśli mamy mówić uczciwie, to jest to projekt, który niesie za sobą poważne ryzyka. Bo my dzisiaj nie rozmawiamy tylko o przepisach, rozmawiamy o realnym systemie, który już teraz jest przeciążony. W jednej sesji egzaminacyjnej mamy ponad 9 tys. zdających. Egzamin odbywa się tylko cztery, teraz już pięć razy w roku. I co robi rząd? Zamiast zwiększać dostępność systemu, zwiększa obciążenie ludzi, którzy ten system tworzą. Egzaminatorzy, w ponad 95% kobiety, pracują w weekendy, wieczorami, często biorąc urlopy w swoich podstawowych miejscach pracy. Sprawdzają prace godzinami, często - nie ukrywajmy - bardziej z poczucia misji niż dla wynagrodzenia. A jednocześnie zwiększamy liczbę prac przypadających na jednego egzaminatora nawet o 50%. Utrzymujemy lub de facto obniżamy realne wynagrodzenia, dokładamy obowiązki i formalności. To jest prosta droga do jednego: spadku jakości egzaminu i odpływu egzaminatorów. A bez egzaminatorów nie będzie systemu. Wysoka Izbo! Mówimy o egzaminie, który decyduje o życiu ludzi, o studiach, o pracy, w tym w służbie zdrowia, czy o legalnym pobycie w Polsce. Jeśli system będzie niewydolny, to ci ludzie nie będą czekać. Oni wybiorą inne kraje. Dlatego dziś trzeba powiedzieć jasno: nie da się budować silnego systemu certyfikacji języka polskiego na przemęczonych, niedoszacowanych i ignorowanych egzaminatorach. Nie da się zwiększać jakości, jednocześnie obniżając warunki pracy. Ten projekt ma potencjał, ale w obecnym kształcie przerzuca ciężar reformy na ludzi najsłabszych w tym systemie. Dlatego jako poseł niezrzeszony apeluję: poprawmy ten projekt tak, aby zwiększał dostępność egzaminów, realnie doceniał pracę egzaminatorów i gwarantował jakość, a nie tylko statystyki. Bo tu nie chodzi o procedury, tu chodzi o ludzi. Dziękuję.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałby się dowiedzieć, jak ostatecznie... Rzeczywiście tutaj też skłaniam się ku wątpliwościom posła Józefaciuka. Czy wprowadzenie tej ustawy spowoduje ostatecznie wzrost jakości szkolenia z języka, czy też jej obniżenie, co do tego są obawy. Mam też pytanie - bo w ocenie skutków regulacji wskazano, że stale rośnie liczba osób przystępujących do egzaminu z języka polskiego, a także liczba wniosków o wydanie certyfikatu bez konieczności zdawania egzaminu - o jakich konkretnych liczbach mówimy. Ile osób przystępowało do egzaminu w ostatnich latach? Jak wygląda dynamika wzrostu wniosków o wydanie certyfikatu bez egzaminu? I jak ten wzrost przełoży się na zwiększenie zatrudnienia w Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej? O ile etatów planowane jest zwiększenie kadry? Jakie będą koszty tego procesu? Dziękuję.
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pierwsze pytanie jest bardzo podobne, bo ono wynika z uzasadnienia tego projektu ustawy: Na jakiej podstawie projektodawca przyjmuje, że zaostrzenie wymogów wobec podmiotów uprawnionych nie doprowadzi do zmniejszenia liczby ośrodków egzaminacyjnych i dalszego ograniczenia dostępności egzaminów, skoro już obecnie popyt na certyfikat rośnie bardzo dynamicznie? W uzasadnieniu wskazuje się na potrzebę podniesienia jakości, ale słabiej państwo pokazują analizę skutków ubocznych: możliwy spadek liczby podmiotów organizujących egzaminy, wydłużenie się kolejek i pogorszenie dostępności terytorialnej. Dlaczego projekt przewiduje umorzenie wszystkich postępowań w sprawie nadania lub przedłużenia uprawnień wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy zamiast zastosowania mniej dolegliwego mechanizmu przejściowego? Chodzi mi konkretnie o te podmioty, które już poniosły jakieś koszty przygotowania dokumentacji i działały, uważam, w tamtym momencie zgodnie z prawem, a dzisiaj tak naprawdę zostaną tego mechanizmu pozbawione. I trzecie pytanie: Czy projektodawca wystarczająco uzasadnił (Dzwonek) rozszerzenie zakresu danych gromadzonych w bazie egzaminacyjnej - w szczególności danych o obywatelstwie, języku ojczystym, poziomie wykształcenia oraz danych dotyczących niepełnosprawności, a szczególnie potrzeb - z perspektywy zasady niezbędności i minimalizacji danych? Chodzi mi o zabezpieczenie danych prawnie szczególnie chronionych. Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam kilka pytań: Jaki jest cel nadmiernej regulacji egzaminu państwowego z języka polskiego, łącznie z ustawowym określeniem jego ceny, i czy nie czyni to tego egzaminu niekonkurencyjnym w porównaniu np. z egzaminem TELC, prowadzonym przez niemiecki prywatny ośrodek? Dlaczego ministerstwo nie próbuje podnieść stawki opłaty, skoro są to środki wpływające do budżetu państwa? Dlaczego nie została po 23 latach podniesiona stawka za egzamin? W jakim celu kontynuujemy praktykę wydawania papierowych certyfikatów poświadczenia znajomości języka polskiego, zamiast tworzyć cyfrowy dokument wysyłany np. w trybie e-doręczeń? Dlaczego nie jest różnicowana stawka opłaty pomiędzy egzaminami na poziomie B1 i B2 oraz C1 i C2? Czy uwzględniono wolumin pracy osób zatrudnionych przy egzaminie? Czy podmioty uprawnione do przeprowadzenia egzaminu uczestniczą w pracach Państwowej Komisji do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego i dlaczego nie? Chciałbym te odpowiedzi otrzymać na piśmie. Dziękuję.
Mówca: Renata Rak
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Pani Ministro! Wysoka Izbo! Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o języku polskim oraz ustawy o Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej jest odpowiedzią na gwałtowny wzrost kandydatów ubiegających się o certyfikat znajomości języka polskiego - w ostatnich latach wzrost o kilkaset procent. Reforma systemu poświadczania znajomości języka polskiego jako obcego ma na celu wzmocnienie kontroli, podniesienie standardów jakości, zwiększenie dostępności i efektywności egzaminów, wprowadzenie przejrzystych i przyjaznych procedur administracyjnych służących zarówno kandydatom, jak i instytucjom edukacyjnym. Projektowana ustawa wprowadza zmiany mające na celu stworzenie optymalnych warunków organizowania egzaminów z języka polskiego jako obcego. Moje pytanie: Jakie problemy powstały w związku ze zwiększonym zainteresowaniem certyfikatami i czy wydłużył się czas oczekiwania na egzaminy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bożena Lisowska
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Procedujemy dziś nad rządowym projektem kluczowym dla systemu certyfikacji języka polskiego w Polsce. Jego głównym celem jest usprawnienie systemu poświadczania znajomości języka polskiego jako obcego. Art. 5a ust. 2 przedkładanej nowelizacji precyzyjnie przewiduje wydanie certyfikatu w terminie 30 dni. To kompleksowa reforma poświadczania znajomości języka polskiego jako obcego, ale także odpowiedź polskiego rządu na rosnący dynamiczny wzrost zapotrzebowania na certyfikację. W 2018 r. jedynie 244 osoby zdawały takie certyfikaty, a w 2024 r. było to ponad 20 tys. osób. To bardzo potrzebna nowelizacja. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-04-14 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nie ulega wątpliwości, że tą regulacją robimy ważny krok w stronę profesjonalizacji urzędowego poświadczania znajomości polszczyzny na arenie międzynarodowej. Dzięki ścisłej współpracy Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej oraz państwowej komisji proces certyfikacji stanie się wreszcie przejrzysty, szybki i nowoczesny. Ten system to koniec ery dowolności w ocenianiu i potężne uderzenie w brak transparentności procedur. Wprowadzenie obowiązkowej weryfikacji prac oraz cyfryzacja bazy danych gwarantują rzetelność każdemu uczestnikowi egzaminu. Właśnie dlatego poparcie tych zmian jest obowiązkiem każdego, kto chce, aby polski system certyfikacji był profesjonalny, wiarygodny i godny zaufania. Analizując techniczne i administracyjne aspekty proponowanych zmian, chciałam dopytać o funkcjonowanie systemu (Dzwonek) teleinformatycznego. Z czego wynika przyjęcie 6-miesięcznego terminu przechowywania danych osób, które nie zdały egzaminu? Czy resort rozważał wydłużenie tego okresu w celu zapewnienia spójności z procedurami odwoławczymi i kontrolnymi, które w praktyce administracyjnej mogą trwać dłużej? (Oklaski)