PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Nauki i Szkolnictwa Wyższego Barbara Kudrycka
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Odpowiadając na pierwsze pytanie, pragnę zauważyć, że rzeczywiście na mocy ustawy z 2011 r. o Polskiej Akademii Nauk minister nauki przejął nadzór finansowy i nad zarządzaniem nieruchomościami Polskiej Akademii Nauk. Do 30 września Polska Akademia Nauk miała przekazać wykaz nieruchomości niezbędnych oraz tych, które pozostają w rezerwie Polskiej Akademii Nauk. Ten wykaz został przekazany. Uzupełniono go po naszej prośbie o informacje dotyczące również wykazów nieruchomości niezbędnych i w rezerwie podlegających instytutom naukowym PAN. Tak że te wykazy zostały przekazane. Z naszego punktu widzenia oczywiście teraz Polska Akademia Nauk zajmuje się przede wszystkim analizą dotyczącą tych wszystkich nieruchomości, które mają być uznane za zbędne. Z prostego rachunku wynika, że to jest około tysiąca nieruchomości, ale Polska Akademia Nauk ma czas do 2015 r. na sporządzenie wykazu nieruchomości zbędnych, w szczególności w stosunku do tych nieruchomości, które mają jeszcze nieuregulowany status prawny albo mają kłopoty z określeniem statusu prawnego. Odpowiadając na drugie pytanie, muszę powiedzieć, że ministrowi jest trudno wnikać bardzo głęboko w działalność gospodarczą jednostek podlegających Polskiej Akademii Nauk. Z jednej strony nadzoruje jakość nauki uprawianej przez instytuty, z drugiej strony - gospodarkę finansową nie tylko Polskiej Akademii Nauk jako korporacji, ale także instytutów. Ale to właśnie Polska Akademia Nauk jest odpowiedzialna, prezes, a przede wszystkim kanclerz, za to, jak jednostki inne niż instytuty naukowe podlegające Polskiej Akademii Nauk gospodarują mieniem i zarządzają finansami. Nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie, ile różnych uroczystości organizowanych było przez poszczególne domy pracy twórczej i na podstawie jakich kryteriów określa się dom pracy twórczej, któremu należna jest dotacja przyznawana przez Polską Akademię Nauk. Poproszę o odpowiedź na to na piśmie władze akademii. Dziękuję.
Mówca: Grzegorz Tobiszowski
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Jak w ostatnim czasie podały rozliczne media, aktualnie przygotowywane są projekty rządowe, zgodnie z którymi od 2020 r. ma nastąpić eliminacja węgla kamiennego jako źródła energii cieplnej przy tzw. niskiej emisji, czyli jako źródła energii do ogrzewania domów jednorodzinnych i wielorodzinnych w pewnych większych aglomeracjach, w różnych miastach. Aktualnie dla wielu gospodarstw domowych węgiel jest najtańszą alternatywą w porównaniu z innymi możliwymi zamiennymi źródłami energii. Wiemy również, że już dzisiaj w wielu domostwach, w wielu gospodarstwach jednorodzinnych, węgiel kamienny jest spalany ekologicznie poprzez dostosowanie palenisk do spalania takiego węgla w sposób czysty i bardzo efektywny. W związku z powyższym informacja o możliwej zmianie prawa w przedmiotowym zakresie jest bardzo istotna nie tylko dla mieszkańców województwa śląskiego, które reprezentujemy, ale również dla mieszkańców innych części kraju. Sam zamiar ograniczenia emisji dwutlenku węgla wydaje się najbardziej szczytny i zasadny, jednak pojawiają się istotne pytania do ministerstwa, do przedstawicieli rządu, w następujących kwestiach: Jak bardzo zaawansowane są prace nad przytoczonym projektem? Kiedy możemy spodziewać się dokładniejszych informacji i konkretów w przedmiotowej kwestii, jeśli chodzi o stanowisko rządu? Czy została oszacowana wstępna kwota dopłat do likwidacji domowych pieców węglowych w gospodarstwach jednorodzinnych i w zasobach wielorodzinnych, aglomeracyjnych, w mieszkaniach na osiedlach? Czy dopłacana będzie również różnica w kosztach ogrzewania w kolejnych latach dla gospodarstw domowych, które będą musiały przez następne lata pozyskiwać energię z droższych źródeł? Czy policzono straty, jakie mogą się pojawić w wyniku wprowadzenia tych rozwiązań, między innymi w Kompanii Węglowej, w Katowickim Holdingu Węglowym i w podobnych podmiotach? Czy można dowiedzieć się, ile w otoczeniu górniczym zniknie miejsc pracy? Zauważmy bowiem, że tutaj nie mówi się o tym, że niska emisja nie zawsze pojawiała się przez spalaniu węgla kamiennego, a przecież w Polsce mamy również takie zjawisko, że spala się nie tylko węgiel, ale w domostwach o niskich dochodach różne inne elementy, które bardziej szkodzą środowisku. Dlaczego nie mówi się w tym projekcie o rozwoju sieci ciepłowniczych w elektrociepłowniach, które mogłyby być zasilane paliwem w postaci węgla kamiennego? Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Matusiak
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Mam konkretne pytanie: Czy będzie oficjalne stanowisko rządu w sprawie dotyczącej węgla energetycznego? Jeżeli chodzi o zasady emisji, to nie ma żadnych wątpliwości ani polemik. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że sytuacja w górnictwie nie jest dzisiaj dobra, a informacja, która dotarła do rzeszy górników, jest niepokojąca. Bardzo proszę o odpowiedź.
Mówca: Jagna Marczułajtis-Walczak
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zwracam się z prośbą o udzielenie informacji na temat stanu przygotowań, jeżeli chodzi o 19. szczyt klimatyczny ONZ, który odbędzie się w dniach 11-22 listopada 2013 r. w Warszawie, oraz koncepcji prowadzenia dialogu w związku z redukcją emisji gazów cieplarnianych podczas szczytu.
Mówca: Dorota Niedziela
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Moje pytanie jest konsekwencją wypowiedzi pana ministra i dotyczy przedstawienia właśnie koncepcji wypracowania wspólnego porozumienia oraz możliwości, według oceny pana ministra i Ministerstwa Środowiska, osiągnięcia szczytnych celów, o których mówił pan minister, czyli przygotowania wszystkich elementów merytorycznych do uzyskania porozumienia w 2015 r.
Mówca: Środowiska Marcin Korolec
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Poseł! Jak powiedziałem, w 2011 r. została przyjęta pewna agenda działań. Mamy osiągnąć wspólnie porozumienie klimatyczne w 2015 r. Jeśli chodzi o dyskusję, musimy rozróżnić dwa obszary dyskusji, w której naturalnie uczestniczymy. Uczestniczymy w dyskusji wewnątrzeuropejskiej, ale cała dyskusja na świecie nie ogranicza się tylko do 28 państw będących członkami Unii Europejskiej. Z jednej strony jesteśmy członkiem Unii Europejskiej, ale z drugiej strony musimy patrzeć na to, w jaki sposób ta dyskusja jest kształtowana na świecie. Wydaje mi się, że jako Unia Europejska powinniśmy wyciągnąć wnioski z bardzo trudnej lekcji z 2009 r., a mianowicie ze szczytu w Kopenhadze, w czasie którego dyplomacja europejska i europejska polityka globalna doznały największego w historii upokorzenia. W związku z tym, myśląc o nowym porozumieniu, które moim zdaniem jest możliwe do zawarcia w 2015 r., powinniśmy szukać takich rozwiązań, w ramach których zapraszano by inne państwa do udziału. Nie powinniśmy straszyć innych państw, że będziemy je weryfikować albo karać za to czy tamto. Powinniśmy stworzyć mechanizm prawny, który byłby akceptowany i przez państwa rozwinięte, dobrze przygotowane do tego procesu, europejskie, Stany Zjednoczone, Japonię, Koreę, i przez państwa biedniejsze. W związku z tym wydaje mi się, że główne wyzwanie w dyskusji wewnętrznej, w dyskusji politycznej w Europie to jest znalezienie takiego instrumentu, który zapraszałby inne państwa do udziału w tym procesie. Czy to jest możliwe? Jeżeli decyzja z Durbanu została przyjęta w konsensusie co do tego, że ta nowa umowa, zawarta w 2015 r., a obowiązująca od 2020 r., ma być stosowana do wszystkich, applicated to all, co jest rewolucyjnym stwierdzeniem w tym procesie, i jeżeli wtedy jako wspólnota międzynarodowa zgodziliśmy się na uzyskanie takiego porozumienia i od dwóch lat pracujemy w tym kierunku, to wydaje mi się, że zawarcie takiego porozumienia jest możliwe, jednak pod warunkiem, że wyciągniemy wnioski z tej nieudanej konferencji, która miała miejsce w Kopenhadze. Ja osobiście jestem optymistycznie nastawiony, jeśli chodzi o możliwości zawarcia porozumienia w Paryżu, ale to nowe porozumienie musi mieć na tyle prostą konstrukcję (Dzwonek), żeby było akceptowalne i dla Wysp Marshalla, i dla Indii, i dla Chin, i dla Federacji Rosyjskiej, i dla Republiki Francuskiej, i dla Polski. To jest ta trudność, której pokonanie przed nami. Ostatnie zdanie. Spotkanie w Warszawie jest niezwykle ważne. Jeżeli popatrzymy na kalendarz prac międzynarodowych, to przekonamy się, że tekst konwencji musi być gotowy w 6 językach oficjalnych w maju, najdalej w maju 2015 r., a to oznacza, że jego pierwszy projekt musi być gotowy mniej więcej za rok, tymczasem dzisiaj nie wiemy naprawdę wielu spraw. Nie wiemy, na jak długo to porozumienie ma być zawarte, czy na 5 lat, czy na 10, czy bezterminowo, nie wiemy, jaka ma być struktura. Warszawa ma być miejscem, w którym postaramy się wypracować w drodze konsensusu pewne wskazówki dla osób, które będą przygotowywały tekst porozumienia. (Oklaski) (Poseł Dorota Niedziela: Dziękuję.)
Mówca: Wojciech Saługa
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! W wielu miejscach naszego kraju samorządy próbują się uporać z problemem zalegających na ich terenie składowisk substancji i odpadów niebezpiecznych zagrażających środowisku, a także życiu i zdrowiu mieszkańców. Składowiska te powstały najczęściej w przeszłości jako odrzut poprodukcyjny różnego typu państwowych zakładów chemicznych. W wielu przypadkach składowano je w sposób, który nie gwarantował ochrony środowiska. Stąd po latach w wielu rejonach Polski powstały swoiste bomby ekologiczne, które teraz sukcesywnie trzeba rozbrajać. Zgodnie z obowiązującym prawem koszty rekultywacji powinien ponosić właściciel podmiotu odpowiedzialnego za proces składowania tych odpadów bądź jego następca. Często jednak jest tak, że rozpoczęcie działań naprawczych napotyka na bariery prawne, które uniemożliwiają podjęcie prac zmierzających do rozwiązania tego problemu. Przykładem takiego stanu rzeczy jest chociażby sytuacja w Jaworznie, gdzie działają Zakłady Chemiczne ˝Organika-Azot˝, które są następcą prawnym kiedyś wielkiego zakładu państwowego. W przeszłości, od lat 60. aż do 1980 r. gromadziły one odpady niebezpieczne na terenie niezabezpieczonej hałdy. Szacuje się, że tych odpadów jest nawet 195 tys. t. Obecnie Zakłady Chemiczne ˝Organika-Azot˝ to niewielka spółka pracownicza, która nie ma żadnej możliwości poniesienia konsekwencji w związku z działalnością swojej wielkiej poprzedniczki, zaś czynności administracyjne prowadzone w celu wymuszenia realizacji ustawowych zapisów najpewniej doprowadziłyby tę spółkę do upadłości, co jeszcze bardziej skomplikowałoby sprawę. Takich sytuacji, jak ta w Jaworznie, jest w kraju zapewne więcej. Głównym problemem jest to, że obecnie prywatny podmiot powstały przez przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego, sprawcy zanieczyszczenia, jest jego prawnym następcą, a nie może samodzielnie poradzić sobie z problemem rekultywacji skażonego terenu. Panie ministrze, jakie są prawne możliwości rozwiązania problemu likwidacji i rekultywacji terenów, na których w przeszłości składowano substancje i odpady niebezpieczne? Dziękuję.
Mówca: Tadeusz Arkit
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Ja tak króciutko. Po pierwsze, chciałbym zapytać pana ministra: Czy w tej chwili mamy zdiagnozowane już wszystkie przypadki? Jaka to jest skala, jeśli chodzi o liczbę bomb ekologicznych? Na jaką skalę ewentualnie jest potrzebne działanie finansowe? Po drugie, czy w związku z tym planuje się przygotowanie do nowej edycji środków unijnych, do kolejnego etapu, na lata 2014-2020, wprowadzenie do naszych strategicznych zadań w obszarze ochrony środowiska takich zapisów, które pomogłyby pozyskać środki unijne na taką rekultywację, aby można było wspomagać również przedsiębiorstwa prywatne wtedy, kiedy one przejęły teren po Skarbie Państwa? Chodzi o taką sytuacją, jaką mamy na przykład w Jaworznie. I ostatnia kwestia. Być może pan minister nie będzie mógł teraz szczegółowo odpowiedzieć. Jeżeli nie, to będę prosił o odpowiedź na piśmie. Pan minister powiedział o 10 mln wydanych do teraz w Jaworznie na spalanie tego, co się dało. Kolega poseł Saługa ze zdziwieniem przyjął tę informację, pomimo że tam mieszka. A więc gdyby tutaj można było przedstawić to bardziej precyzyjnie, jeżeli nie teraz, to później na piśmie, to byłbym wdzięczny. Dziękuję bardzo. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Eugeniusz Tomasz Grzeszczak)
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo Posłowie! Czuję i słyszę, i z uzasadnienia także wynikało, że lwia część argumentów, na których opierają się wnioskodawcy, dotyczy przede wszystkim finansów. Chciałabym zwrócić uwagę na jeszcze inną bardzo ważną dziedzinę czy też inny bardzo ważny warunek, który determinuje to, co naprawdę dzieje się w nauce i szkolnictwie wyższym. Skromnego posła pewnie nikt by nie posłuchał, więc chciałabym się posłużyć ostatnią publiczną wypowiedzią prof. dr. hab. inż. Macieja Grabskiego. To jest publiczna wypowiedź, więc myślę, że nie czynię tu żadnego nadużycia. Cytuję: Dla zaszczepienia ducha kreatywności i innowacyjności niezbędne jest ponadto istnienie odpowiedniej tkanki społecznej. Nie wystarczą ustawy i przepisy, bo nie w nich tkwi siła motoryczna, lecz w ludziach. Przepisy mogą jedynie sprzyjać jej wznowieniu. W społeczeństwie, w którym dominuje wzajemna nieżyczliwość, wrogość i brak zaufania i w którym wolność gospodarcza jest ograniczona, nie powstanie kapitał społeczny niezbędny dla innowacji. Inny fragment tej wypowiedzi: Nigdy jeszcze na naukę w Polsce nie przeznaczono tak wielkich pieniędzy jak obecnie. I ostatni fragment: Cóż z tego, że wybudujemy wspaniałe laboratoria, gdy nie starczy ani dobrych ludzi, ani pomysłów do zapełnienia ich dobrą nauką? Proszę państwa, myślę, że opierając się tylko i wyłącznie na tych fragmentach, które dotyczą pieniędzy, gubimy jeden bardzo ważny, istotny element - człowieka i atmosferę, która tworzona jest wokół tego, żeby naprawdę rodziły się innowacyjne technologie i metody badań. Ale nigdy w życiu nie będzie tego, jeśli będziemy ciągle mówili, posługując się po części manipulacją: jest źle, nie ma pieniędzy, nie ma warunków itd. To, co się udało pani minister Barbarze Kudryckiej w poprzedniej kadencji, czyli wprowadzenie odważnych, konsekwentnych rozwiązań ustawowych, to było danie naukowcom szansy, narzędzi do tego, żeby badania, nauka i szkolnictwo wyższe rozwijały (Dzwonek) się jak najlepiej. Jednocześnie proszę pamiętać o tym, że dajemy pieniądze, nie tylko pieniądze, które są pochodnymi budżetu państwa, lecz także pieniądze europejskie, z których korzystamy naprawdę bardzo odważnie, na to, żeby te badania się rozwijały, żeby rozwijały się uczelnie. Ale bez zmiany mentalności, bez zmiany podejścia nie jesteśmy w stanie dokonać niczego dobrego. Proszę mi wierzyć, że w nas wszystkich, nie tylko w tym środowisku, ale w nim także, tkwi ogromna odpowiedzialność za to, co się dzieje.
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pytanie do pani minister, jeśli pan marszałek pozwoli, jest następujące: Czy prawdą jest, że w ostatnich latach część pieniędzy, która była przeznaczona na granty, wróciła do budżetu, a więc (Gwar na sali) odpowiednio nie została wykorzystana? Być może jest tych środków za wiele albo nie mamy odpowiedniej kadry. Dziękuję. (Oklaski) (Poseł Krzysztof Szczerski: Wymienić profesorów.)
Mówca: Włodzimierz Bernacki
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Odniosę się do szczegółów, bo jeśli poruszamy się na poziomie pewnej ogólności, wtedy argumenty, kontrargumenty mogą się ze sobą zupełnie swobodnie ścierać i mamy dużą dozę uznaniowości. Chciałbym odnieść się tylko i wyłącznie do kwestii stopnia i tytułu naukowego i zapytać panią minister, wyrażając jednocześnie obawy środowiska naukowego dotyczące tych kwestii: Dlaczego bez tytułu magistra można aplikować o stopień doktora? Dlaczego bez stopnia doktora habilitowanego można aplikować o tytuł profesora? Dlaczego, i to wzbudza największe oburzenie środowiska, funkcjonuje w ustawie art. 21a wprowadzający możliwość przyznania doktorowi stanowiska i stopnia równorzędnego ze stopniem doktora habilitowanego? Wystarczy tu wniosek ze strony rektora, a właściwie rektor informuje o tym tylko odpowiednie instytucje. Dlaczego - i to jest bardzo zdecydowane pytanie ze strony środowiska naukowego - funkcjonuje art. 26 pkt 2, zgodnie z którym od dziesięciu dni każdy, kto aplikuje o tytuł profesora, musi mieć doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane ze środków przyznawanych w drodze konkursów krajowych i zagranicznych? Od tego czasu, od dziesięciu dni, ilość wniosków składanych o tytuł profesora będzie, praktycznie rzecz biorąc, znikoma. Pytanie następne: Co oznacza określenie ˝renoma międzynarodowa˝. Każdy, kto nie uzyska stopnia doktora habilitowanego, będzie mógł na drodze postępowania sądowego zarzucać, że członek komisji nie posiada renomy międzynarodowej. (Dzwonek)
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Chciałbym kilka słów poświęcić innowacyjności, bo tu wielu informacji dostarczył nam raport Najwyższej Izby Kontroli, która oceniła wspieranie innowacji przez uczelnie, a także parki naukowo-technologiczne w latach 2010-2012. Ocenie poddano 16 szkół wyższych, ogólna ocena była pozytywna, ale wyraźnie ten raport podkreśla, że efekty działań uczelni na rzecz innowacji są, delikatnie mówiąc, niewystarczające. Działania te nie poprawiają innowacyjności polskiego przemysłu i gospodarki. W skontrolowanych 16 szkołach wyższych, które zrealizowały dofinansowane ze środków publicznych projekty w liczbie blisko 5 tys. o wartości blisko 730 mln zł, tylko 6% projektów dotyczyło badań rozwojowych, celowych i zamawianych, a więc takich, których wyniki powinny nadawać się do praktycznych zastosowań. Raport zwraca uwagę na małą liczbę patentów, a także zjawisko sztucznego tworzenia tych patentów poprzez dzielenie pomysłu na szereg innych, tak aby uzyskać oczekiwane efekty co do liczby zarejestrowanych patentów. Co bardzo zaskakujące i smutne, w rankingu innowacyjności Unii Polska zajmuje 24. miejsce, przed takimi państwami, jak: Łotwa, Rumunia i Bułgaria. I dzieje to się w kontekście ogromnych środków, które są wydatkowane na innowacyjność gospodarki, rozdysponowywane przez Polską Agencję Rozwoju Przemysłu. W sytuacji kiedy oczekiwalibyśmy na pozytywne efekty, skutek jest wręcz odwrotny - zamiast zyskiwać w rankingach, zamiast cieszyć się tym, że rozwiązania innowacyjne są wdrażane, obserwujemy zjawisko przeciwne - spadek liczby wdrożeń przez małe i średnie firmy rozwiązań innowacyjnych. (Dzwonek) Już nie będę odnosił się do samej odpowiedzi ze strony pani resortu, która jest dosyć, powiedziałbym, zaskakująca, stawiająca jakby ten raport poza rzeczywistością i stwarzająca wrażenie, że NIK jest zupełnie innym światem i że uwagi, które są podnoszone, nie tylko przez NIK, ale także przez życie i przez samych naukowców i przedsiębiorców, nie zasługują na uwagę. Moje pytanie...
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Moje pytanie brzmi tak: Jakie pani minister przewiduje konkretne działania, które w znaczący sposób zmienią podejście do innowacyjności, i jaki będzie udział szkół wyższych, uczelni, wszystkich instytucji, które są nadzorowane przez panią minister, w tym, aby Polska zamiast spadać we wszelkich rankingach i ocenach, zyskiwała i zajmowała coraz lepszą pozycję? Dziękuję.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Minister! Otóż niż demograficzny także w szkołach wyższych jest widoczny. Zauważa się go, można było o tym także usłyszeć w dzisiejszym pani wystąpieniu. Mam pytanie dotyczące tegoż niżu demograficznego. Czy w związku z tym zamierza pani się wycofać z ograniczenia przyjęć studentów do szkół publicznych? Do tej pory obowiązuje zasada, iż uczelnia może przyjąć 2% więcej studentów niż w roku poprzednim. Byłaby teraz świetna okazja, aby zreformować ten przepis. Czy zamierza pani w najnowszej zbliżającej się nowelizacji to ograniczenie usunąć? To po pierwsze. Po drugie, powiedziała pani z tej mównicy o podziale uczelni, o tym, że macie państwo założenia rządu w tej kwestii, wspominając również o elitaryzmie. Chciałbym się dowiedzieć, kiedy zamierzacie państwo wprowadzić te założenia. Odczytałem to jako program. Jakich efektów pani się z tego tytułu spodziewa? Ostatnia sprawa dotyczy innowacyjności i grantów - ich niewykorzystywania. Czy badacie państwo w takim razie zwrot grantów, dlaczego one wracają, czy są nietrafione, jakie są w ogóle przyczyny tego, że nie wykorzystuje się środków w postaci grantów przyznawanych poszczególnym uczelniom? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Gdy mówimy dzisiaj o sytuacji w uczelniach, to mamy na uwadze przede wszystkim właśnie innowacyjność, pani minister, bo tego Polacy i Polska oczekują dzisiaj, kiedy nam tego dynamizmu potrzeba. W innowacyjności wszyscy biorą udział, ci przygotowani w zasadniczych szkołach, w technikach, po studiach wyższych, ale przede wszystkim Polacy. My oczekujemy moderowania od uczelni, bo to jest najistotniejsze. Dzisiaj, gdy słyszę, ile patentów w Polsce zgłoszono przez rok, a jest ich, jak się nie mylę, pani minister, chyba 43, to widzę, że w stosunku do liczby patentów, które fachowcy zgłosili w Niemczech, jest to skala 1:100. I... (Poseł Urszula Augustyn: Dlaczego tak jest?) (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Minister ma to złożyć?) Chwileczkę... Pani poseł, miała pani czas, mogła pani mówić.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Mówię tylko o sytuacji, bo fachowcy i ludzie wykształceni, profesorowie wyjeżdżają za granicę, słyszymy o tych nazwiskach. Oni tam mają miejsce. Dlaczego oni tam wyjeżdżają, a nie są tutaj? Jakaś przyczyna jest, pani minister. To jest jedna sprawa. Druga sprawa. Chciałbym panią zapytać o sytuację i strategię, jeśli chodzi o państwowe wyższe szkoły zawodowe. Kiedyś, pamiętam, był boom, było och, ach, że mamy je w miastach, które niestety zostały pozbawione statusu miast wojewódzkich. Wtedy się mówiło o państwowych wyższych szkołach. Dzisiaj jest problem i ja to rozumiem. Samorządy dużo do tego dołożyły. Przeznaczyły na to nieruchomości. Pomogły w sferze budownictwa, żeby przygotować te szkoły. Dzisiaj są w miarę przygotowane. I co dalej? (Dzwonek) Młodzi powyjeżdżali za granicę. Nie ma ich tylu, ilu by trzeba było. Bo tam kadra jest przygotowana.
Mówca: Domicela Kopaczewska
Data: 2013-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szkolnictwo wyższe w Polsce to jeden z najbardziej dynamicznie rozwijających się obszarów życia społecznego. Co do tego chyba nikt z nas nie ma wątpliwości. W ciągu ostatnich 20 lat przeszło ono gwałtowne ilościowe i instytucjonalne przemiany. Polska ma jeden z największych na świecie wskaźników scholaryzacji - o ile pamiętam, tylko Australia ma wyższy wskaźnik - i największą liczbę instytucji szkolnictwa wyższego w Europie. (Poseł Ryszard Terlecki: I najwyższy poziom.) Strategia, którą prowadzi w tej chwili ministerstwo szkolnictwa wyższego, to dopełnienie tych wskaźników ilościowych wskaźnikami jakościowymi. Co do tego też nie mamy wątpliwości. Co nam towarzyszy w tym okresie? Mianowicie szkolnictwo wyższe dotyka niż demograficzny. O tym mówiła również pani minister w swoim wystąpieniu. Pani minister, jeżeli chodzi o pracę nad jakością szkolnictwa wyższego i niż demograficzny, to czy nie spowoduje to, iż uczelnie, przyciągając studentów, będą obniżały wymagania rekrutacyjne i w związku z tym jakość kształcenia? Jakie działania ministerstwo szkolnictwa wyższego zamierza podjąć, aby pomóc uczelniom w utrzymaniu wysokiej jakości kształcenia i aby absolwenci byli konkurencyjni na rynku pracy nie tylko w Polsce, ale i w Europie? Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Ryszard Terlecki: Więcej kontroli.)