Mówca: Barbara Chrobak
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Platforma Obywatelska w poprzedniej kadencji wykonała wiele ustawodawczych gestów przyjaźni w kierunku środowisk przestępczych. Rozbudowywano sukcesywnie system gwarancji chroniących podejrzanych i oskarżonych, skutecznie osłabiając państwo w walce z przestępczością. Do całego tego cyklu działań nie pasowało tylko jedno - zniesienie możliwości odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego. Dlaczego to zrobiono? Jakie były motywy takiego działania? Wobec jakich przesłanek zwiększono represyjność państwa w prawnokarnej reakcji w tej przestrzeni - w przestrzeni najdrobniejszych występków? Otóż wydaje się, że postanowiono w całym gąszczu działań zwiększających gwarancje dla podejrzanych i oskarżonych, a więc polepszających ich sytuację, pogrozić palcem. Tylko komu pogrożono, Wysoka Izbo? Otóż Platforma Obywatelska pogroziła obywatelom, którzy popełniają najdrobniejsze przestępstwa, czyny aczkolwiek społecznie szkodliwe, to jednak nie na tyle, aby kończyć się to musiało więzieniem. Tu chodzi, Wysoka Izbo, o niealimentację, przestępstwa komunikacyjne, drobne przestępstwa przeciwko mieniu itp. Platforma takich sprawców chciała zamykać do więzienia. Platforma chciała takich sprawców utrzymywać na koszt podatnika w zakładach karnych. Platforma, Wysoka Izbo, chciała ich wyrwać ze środowiska rodzinnego i zawodowego. To jest też polityka karna poprzedniego rządu, który skupiał się na represji wobec kierowców i niealimenciarzy, zamiast rozejrzeć się, gdzie są prawdziwe zagrożenia dla bezpieczeństwa. Powtórzę zatem te argumenty, na które wskazywałam podczas pierwszego czytania projektu. Osadzenie takich osób w zakładzie karnym prowadzi do ich wyrwania z ustabilizowanego trybu życia. Tacy sprawcy tracą na kilka miesięcy kontakt z pracą zawodową, do której najczęściej nie ma powrotu, tracą również kontakt z rodziną. Dochodzi do rozkładu - w majestacie prawa i z inicjatywy państwa - zarówno więzi rodzinnych, jak i zawodowych. Skazany i osadzony przebywa kilka miesięcy w izolacji. W tym czasie państwo łoży na jego utrzymanie. W tym samym czasie skazany nie świadczy pracy, a zarazem nie pracuje na dochód narodowy, nie odprowadza podatków. Cena jest zatem podwójna i płaci ją inny obywatel, który nie popadł w konflikt z prawem. Zniesienie możliwości odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego spowodowało, że zakłady karne powoli zapełniają się sprawcami, którzy zostali skazani na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania i w okresie próby dopuścili się kolejnego drobnego przestępstwa. Wobec takich osób obecnie masowo zarządza się wykonanie kar zawieszonych bez możliwości zastrzeżenia ich realizacji w systemie dozoru elektronicznego. To są sprawcy najdrobniejszych przestępstw. Ten nieracjonalny trend trzeba jak najszybciej przerwać, czemu służy procedowany projekt. Nowoczesne państwo, państwo, które mądrze reaguje na zagrożenia przestępczością, powinno dysponować możliwością utrzymania skazanego nie w zakładzie karnym, ale w jego środowisku rodzinnym i zawodowym. Niech przebywa z żoną i z dziećmi, niech wychodzi z domu, ale tylko do pracy, niech ma świadomość, że dostaje szansę, że korzysta z dobrodziejstwa dozoru elektronicznego, ale warunkowo, bo gdy znów wejdzie na ścieżkę konfliktu z prawem, drugiej takiej szansy nie otrzyma. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Kukiz’15 opowiada się za przyjęciem ustawy. Dziękuję. (Oklaski)