Mówca: Monika Rosa
Data: 2017-05-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Dobra, odpowiedzialna i skuteczna polityka wsparcia rodziców wychowujących dzieci wszystkim nam leży na sercu, ale powinna być to polityka przemyślana, a każda ustawa dotykająca tego tematu powinna mieć jasno określone cel, koszty i powinny być przeprowadzone konsultacje. Dlatego mam ogromny problem z prezentowanym przez pana wnioskodawcę projektem ustawy, który - oprócz oczywiście troski o rodzinę - mówi jedno: ze względu na nieudolność instytucji państwa kosztami polityki prorodzinnej obciążymy pracodawców. Projekt rodzi wiele pytań. Po pierwsze, o koszty. W całym uzasadnieniu brak jest wyliczeń, oszacowania kosztów dla budżetu, gospodarki i rynku pracy. Co więcej, wnioskodawcy twierdzą, że projekt nie powoduje skutków finansowych w budżecie państwa i budżetach jednostek samorządu terytorialnego. Skrócenie czasu pracy przy utrzymaniu efektywności takiej, jaką mamy teraz, na tym samym poziomie, może zaowocować mniejszą produkcją towarów, usług, a tym samym mniejszymi wpływami do budżetu państwa z racji podatków. Spadek PKB to mniejsze wpływy do budżetu. Państwo i samorządy także zatrudniają, stąd pytanie, czy krótszy czas pracy to mniej wykonywanej pracy, a tym samym krócej otwarte urzędy. Czy też trzeba zwiększyć liczbę etatów dla osób, które będą pracowały w urzędach? A jeśli nie, to może jest zbyt wiele etatów utworzonych obecnie? Po drugie, autorzy uzasadniają konieczność skrócenia czasu pracy problemami z dojazdem do żłobków, przedszkoli i zbyt krótkim czasem ich otwarcia. Ale skrócenie czasu pracy to umywanie rąk wobec takich wyzwań właśnie jak słaba infrastruktura, brak wystarczającej liczby placówek, żłobków, przedszkoli, ich krótkie godziny otwarcia. Czy nie lepiej jest odwrócić problem i jednak rozwiązać te problemy, niż skracać czas pracy? Po trzecie, kwestia konsultacji społecznych. By stworzyć pozytywny klimat na linii pracodawca - pracownik, konieczne jest prowadzenie dialogu. Stąd moje pytanie, czy projekt był konsultowany np. na forum Rady Dialogu Społecznego. Po czwarte, 10 lat. Jednak prosiłabym o jakieś bardziej szczegółowe potwierdzenie empiryczne, może wyliczenia, dlaczego nie 6, dlaczego nie 8, dlaczego nie 9, dlaczego nie 11. Prosiłabym o odpowiedź pana wnioskodawcę. Dalej, ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. To jest dość szybki termin wejścia w życie ustawy, oznacza brak możliwości dla pracodawców zmian w grafikach pracy, poszukiwania zastępstw, znalezienia nowych osób do pracy, szczególnie w przemyśle, w produkcji, gdy jest praca w trybie w ruchu ciągłym czy też na zmianę. Chciałam spytać, w jaki sposób wnioskodawcy planują rozwiązać ten problem. Efektywność pracy jest ważna, nie skrócenie czasu pracy. Proponowana zmiana może wpłynąć na wysokość wynagrodzenia. W jaki sposób? Poprzez brak podnoszenia tego wynagrodzenia w następnych miesiącach i latach. Jeśli zwiększy się inflacja, a jest to bardzo mocno prawdopodobne, to wartość zarabianych pieniędzy będzie mniejsza, ponieważ mniej będziemy mogli kupić, a przy skróconym czasie pracy będzie niemożliwe podniesienie wypłat. Szanowni państwo, wysoka dzietność, rodzina - to wszystko jest bardzo ważne, ale jednym z najlepszych na świecie sposobów osiągnięcia sukcesu w tym zakresie jest dostępność instytucjonalnych placówek opieki nad dziećmi, czyli żłobków, czyli przedszkoli, czyli szkół, i wysoka aktywność zawodowa kobiet. Ja mam ogromną wątpliwość, czy ten projekt nie uderzy przede wszystkim w kobiety, które stracą na rynku pracy w oczach pracodawcy jako pracownik wiarygodny, jako pracownik, który będzie mógł poświęcić się w pełnym wymiarze godzin pracy wykonywaniu swoich obowiązków. W związku z tym bardzo bym prosiła o odpowiedź na to pytanie. Z pełną świadomością, że wszystkim nam zależy na dobru rodzin, na tym, żeby Polacy mogli mieć tyle dzieci, ile chcą, to jednak chyba nie tędy droga. Dziękuję. (Oklaski)