Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2012-05-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Kolejny raz rządowi udało się wciągnąć społeczeństwo w dyskusję dotyczącą spraw w istocie drugorzędnych i mimo wszystko odległych, przynajmniej jeśli chodzi o sytuację kobiet. Udało się odwrócić uwagę od kwestii głównych, od nadchodzącego niebawem niebezpieczeństwa. I o to na pewno chodziło premierowi, prezydentowi, a na pewno ministrowi Rostowskiemu, kiedy rzucili hasło wydłużenia wieku emerytalnego. Przecież z wielu badań było wiadomo, że Polacy tego nie zaakceptują. Rząd zastosował te co zawsze sztuczki socjotechniki, aby wykonać bolesny zabieg i zrealizować własne cele. Dlatego rząd nie chce debaty, nie chce publicznego wysłuchania, nie chce referendów, nie chce, żeby do świadomości społeczeństwa dotarły rzeczywiste cele, jakie rząd realizuje. A są to cele dla społeczeństwa szkodliwe. Muszę powiedzieć, że to niesłychane - partia, dla której najdalsza perspektywa i wyobrażenia sięgają co najwyżej następnych sondaży wyborczych, martwi się o sytuację Polski w roku 2020 (Oklaski), a nawet 2040 i 2060. Trudno uwierzyć, że nagle mamy do czynienia z rządem zatroskanym o los Polski i Polaków. Wszystkie uzasadnienia rządowe dotyczące podniesienia wieku emerytalnego są nieprawdziwe. W sterowanej przez rząd pseudodyskusji o emeryturach lansuje się fałszywe tezy dotyczące sytuacji demograficznej, struktury ludności, rynku pracy, wysokości emerytur. Troska o zatrudnienie starych, często schorowanych ludzi przy ponad 2 mln bezrobotnej wykształconej młodzieży to cyniczne szyderstwo. Kolejny raz wydłużenie czasu pracy przed emeryturą dla urodzonych w latach 1948-1968 to kpina z powagi państwa i jego organów. (Oklaski) Rząd unika ujawnienia celów reformy. Kłamstwem są obietnice podwyższenia emerytury wskutek dłuższej pracy. Rząd nie przedstawił ani jednej poważnej ekspertyzy, nie ma analiz prawnych, finansowych, społecznych. Poziom merytoryczny i legislacyjny przygotowanych projektów ustawy jest po prostu żenujący. Wygląda na to, że w rządzie Donalda Tuska fachowcami są tylko PR-owcy. Polskę, jak wiadomo, od początku maja nawiedziło tsunami. Wskazywałby na to tryb procedowania nad ustawą w komisji. Odbywało się to w warunkach i atmosferze urągających powadze Sejmu Rzeczypospolitej, w niebywałym rozgardiaszu, zdenerwowaniu, bałaganie legislacyjnym, pośpiechu, przy lekceważeniu posłów i zaproszonych gości. Bez odpowiedzi pozostały pytania o szaleńcze tempo i sposób prac nad ustawą. Bez odpowiedzi pozostawały pytania o cele rzeczywiste tej reformy. W tej ustawie - powiedzmy, proszę państwa, sobie jedno, panowie posłowie i panie pośle Cichoń z województwa warmińsko-mazurskiego, najbiedniejszego z polskich województw, powiedzcie to prosto swoim wyborcom - chodzi o obniżenie emerytur. Haniebnie niskie emerytury to skutek wprowadzenia zasad kapitałowych do systemu ubezpieczenia społecznego. Rozpoczęto ten proceder, przypomnijmy, w 1997 r. za rządów Cimoszewicza, kontynuowano w latach 1998-1999 za rządów Buzka, następnie w latach 2008 i 2011, kończy w roku 2012 rząd Tuska. Płacić mniej i krócej - to jest główny cel tej reformy. Jeszcze raz podkreślam: w tej reformie chodzi o obniżenie emerytur. Tak działa bowiem system kapitałowy. Od 2009 r. konsekwentnie jest stosowany w wymiarze nowych emerytur. Emerytura, która w 2008 r. wynosiła 1600 zł brutto, w roku 2014, gdy zostanie w całości zastosowany system kapitałowy, wyniesie 800 zł brutto, tzn. 645 zł netto. Tak zmieni się wysokość emerytury przy takim samym stażu pracy i wysokości składki. Zdecydowana... (Poseł Magdalena Kochan: I wieku przechodzenia na emeryturę.) Pani poseł, ja nie przeszkadzałam pani. Proszę mi pozwolić - wygłaszam przemówienie w imieniu klubu.