Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie 63. rocznicy śmierci podpułkownika Łukasza Cieplińskiego Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W tym roku 1 marca obchodziliśmy 63. rocznicę śmierci podpułkownika piechoty Wojska Polskiego Łukasza Cieplińskiego, który pośmiertnie został awansowany do stopnia pułkownika. Był żołnierzem Organizacji Orła Białego, ZWZ-AK, NIE i DSZ oraz prezesem IV Komendy Zrzeszenia ˝Wolność i Niezawisłość˝. Od 1936 r. służył w 62. Pułku Piechoty w Bydgoszczy. Po wybuchu II wojny światowej w szeregach tej jednostki uczestniczył w wojnie obronnej jako dowódca kompanii przeciwpancernej. Walczył w bitwie nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej podczas przebijania się do oblężonej Warszawy. Wyróżnił się w walkach pod Witkowicami, gdzie z działka przeciwpancernego zniszczył sześć niemieckich czołgów i dwa wozy dowódcze. Został za ten wyczyn odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy osobiście przez generała Tadeusza Kutrzebę oraz awansowany do stopnia porucznika. Z resztkami swojego pułku przedarł się do stolicy i brał udział w jej obronie. Po kapitulacji 28 września 1939 r. nie poszedł do niewoli. Podjął następnie próbę przejścia przez Węgry do Francji, gdzie odradzała się polska armia. Po powrocie do kraju zaangażował się w działalność konspiracyjną - został mianowany komendantem Podokręgu Rzeszowskiego Organizacji Orła Białego. W tym czasie otrzymał awans do stopnia kapitana. Od 1941 r. stał na czele Inspektoratu Rejonowego ZWZ Podokręg Rzeszów AK, zajmował to stanowisko przez 4 lata, brał udział w wielu akcjach bojowych na obszarze powiatów rzeszowskiego, dębickiego, kolbuszowskiego. Doprowadził do doskonałego zorganizowania struktur wywiadu i kontrwywiadu, które zlikwidowały łącznie ok. 300 konfidentów gestapo i kolaborantów. Sukcesem jego podwładnych było przechwycenie części pocisków V1 i V2 oraz wykrycie tajnej kwatery Adolfa Hitlera w tunelu kolejowym pod wsią Wiśniowa. Przyczynił się do uruchomienia na Rzeszowszczyźnie konspiracyjnej fabryki broni. W międzyczasie awansował do stopnia majora. W nocy z 7 na 8 października 1944 r. podjął nieudaną próbę odbicia 400 AK-owców więzionych przez NKWD na Zamku Rzeszowskim. Trzy miesiące później został przeniesiony do sztabu Okręgu Krakowskiego AK. Tam współorganizował organizację NIE, zostając inspektorem rejonowym NIE, szefem sztabu okręgu najpierw w NIE, a następnie w Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj. Następnie związał się ze Zrzeszeniem ˝Wolność i Niezawisłość˝. Po rozbiciu przez Urząd Bezpieczeństwa III Zarządu Głównego WiN i aresztowaniu Wincentego Kwiecińskiego w styczniu 1947 r. utworzył IV Zarząd Główny WiN. Za jego kierownictwa osłabiona organizacja rozwijała głównie działalność wywiadowczą i propagandową, m.in. utworzono ekspozytury zagraniczne w Londynie, Paryżu, Berlinie, Monachium i Rzymie. Występował wówczas pod pseudonimami Ostrowski i Ludwik. To on, jak piszą historycy, wprowadza WiN na najwyższy szczebel w historii jego istnienia tak pod względem organizacyjnym, jak i ideowym. 28 listopada 1947 r. został aresztowany przez UB. W niektórych okresach śledztwa Ciepliński był torturowany tak okrutnie, że na przesłuchanie wnoszono go na kocu. Po 3 latach bardzo okrutnego śledztwa został skazany na 5-krotną karę śmierci oraz 30 lat więzienia. Wyrok śmierci został wykonany 1 marca 1951 r. Łukasz Ciepliński został zabity strzałem w tył głowy w więzieniu UB na Mokotowie w Warszawie. Miejsce pochówku Łukasza Cieplińskiego nie jest znane. Dziękuję.