Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-01-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Czy węgiel to nasz skarb czy garb narodowy? Oto jest pytanie. Nie ma chyba takiego biznesu, którego nasi rodzimi neoliberałowie nie są w stanie położyć na łopatki. Czegokolwiek się ci fachowcy od gospodarki dotkną, wcześniej czy później musi zbankrutować. Oczywiście sami na tym nie stracą ani grosza. Wręcz odwrotnie. Ktoś, kto powinien, zarobi na tym krocie. Rosną więc szeregi bezrobotnych, emigracja zarobkowa liczona jest już w milionach osób, a kasa Skarbu Państwa świeci pustkami. Większość społeczeństwa tkwi po uszy w długach. Kwitną natomiast fortuny wszelkiej maści spekulantów oraz podejrzanych biznesmenów i menedżerów specjalizujących się w restrukturyzacji firm poprzez ich likwidacje. Przez ostatnie osiem lat ich rządów zdołali w ten sposób rozmontować większość naszego przemysłu, sektora usługowego i bankowego. Zupełnie jakby realizowali jakiś plan, którego założeniem jest pozbawienie kraju jakichkolwiek mocy ekonomicznych. Trzeba im przyznać, że są w tym niezwykle skuteczni. Są też mistrzami kamuflażu. Odwracają uwagę ludzi od istoty swojego procederu. Kłamią, oszukują i napuszczają jedne grupy na drugie: pacjentów przeciwko lekarzom i pielęgniarkom, młodych przeciwko starszym czy też pracowników przeciwko związkom zawodowym. Teraz przyszła pora na górnictwo węglowe. Okazuje się, że jest ono niedochodowe i wszyscy muszą dokładać do tego interesu. Ruszyła machina propagandowa uświadamiająca naród, jak jest wyzyskiwany przez hanysów. Różnej maści eksperci i analitycy w radiu, prasie i telewizji zgodnym chórem zaczęli więc mówić o miliardach złotych strat pokrywanych z budżetu państwa, co automatycznie podnosi cenę energii, o przedwczesnych emeryturach górniczych, o nagrodach barbórkowych i deputacie węglowym. A przecież jeszcze nie tak dawno, bo w czerwcu ubiegłego roku, Donald Tusk i wicepremier Bieńkowska przed eurowyborami zapewniali, że związki zawodowe słusznie krytykują władze spółek węglowych. Obiecywali, że będzie program naprawy branży i nie będzie likwidacji kopalń i masowych zwolnień. Uchwalono nawet stosowne ustawy o kontroli jakości importu i o pośrednictwie handlu węglem. Podobnie jesienią przed wyborami samorządowymi mówiła Ewa Kopacz. Jednak nie wprowadziła aktów wykonawczych do wspomnianych regulacji, co oznacza, że uchwalone prawo jest wciąż martwym zbiorem paragrafów, nie może wejść w życie. W zamian za to pani premier zdopingowała swój rząd do opracowania kolejnego programu reorganizacji górnictwa. Jest on niczym innym, jak stopniową likwidacją całej branży. Wynika z niego, że polski węgiel jest za drogi i jedynym wyjściem jest import, nawet za cenę utraty bezpieczeństwa energetycznego kraju i zamiany całego Śląska w ekonomiczną pustynię. Nowa strategia nie wyjaśnia też, dlaczego 1 t węgla kosztująca na składzie kopalni 250-350 zł po dotarciu do klienta docelowego kosztuje 800-950 zł. Przecież za tak znaczną różnicę nie odpowiadają związki zawodowe i pracownicy kopalń. Milczeniem pomija również fakt, że opodatkowanie 1 t węgla w Polsce w 2000 r. wynosiło 35,45 zł, zaś w 2013 r. było to już 95,15 zł (przy cenie ok. 300 zł). Dlaczego nie ma analizy, kto i kim w ostatnich latach obsadzał zarządy i rady nadzorcze spółek węglowych? Czy ktoś z tego towarzystwa został pociągnięty do odpowiedzialności za niegospodarność? Jaką kwotę wypompowano na odprawy członków zarządów, diety członków rad nadzorczych i ekspertyzy firm konsultingowych? Z jakiego powodu kopalnia za 30 zł kupuje trzonek do łopaty, podczas gdy w hurtowni kosztuje on trzy razy mniej? Nigdy nie wrócimy na ścieżkę rozwoju, jeśli wciąż nasz majątek narodowy będzie udręką dla polskiego rządu, a ta władza niestety tak do niego podchodzi. Dlatego też wyznaje zasadę, że wszystko, co wartościowe, trzeba sprzedać, zlikwidować i skłócić społeczeństwo, by, nie obawiając się protestów, móc spokojnie, zajadając ośmiorniczki i kawior, popijać francuskie wino.