PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Prawo do pełnomocnika powinno być święte. To nie jest przywilej, to nie jest uprzejmość prokuratora. To nie jest coś, co aparat państwa może obywatelowi łaskawie przyznać albo nie. Jeżeli człowiek staje wobec prokuratury, wobec przesłuchania, wobec machiny państwa, to ma mieć prawo do profesjonalnej pomocy. Zawsze. Bez proszenia się, bez uznaniowości, bez decyzji prokuratora, czy pełnomocnik się podoba czy nie, i bez późniejszego wielotygodniowego czekania, aż sąd łaskawie rozpozna zażalenie. Bo w postępowaniu karnym czas jest wszystkim. Przesłuchania nie da się cofnąć. Presji psychicznej nie da się wymazać. Błędu nie da się zawsze naprawić. Człowiek, który zostaje sam w pokoju przesłuchań wobec funkcjonariuszy państwa, często jest w sytuacji dramatycznie nierównej. Ten projekt idzie w dobrym kierunku, dlatego że odbiera prokuraturze możliwość kontrolowania samej siebie. Ale powiedzmy jasno: to za mało. Tu nie powinno być pytania, czy prokurator dopuści pełnomocnika, tu nie powinno być pytania, czy sąd po czasie tę decyzję zmieni. Pełnomocnik ma być wtedy, gdy obywatel go chce - natychmiast, przy każdej czynności, która może wpłynąć na jego prawa, bezpieczeństwo i sytuację procesową. Po dramacie śp. pani Barbary Skrzypek opinia publiczna ma prawo pytać, czy państwo zrobiło wszystko, aby człowiek nie został sam wobec presji aparatu ścigania. I właśnie dlatego musimy przyjąć twardą zasadę: nigdy więcej obywatela samotnego wobec prokuratury, nigdy więcej przesłuchań bez realnej możliwości obecności pełnomocnika, nigdy więcej sytuacji, w której prawa człowieka zależą od uznania urzędnika. Wysoka Izbo! Państwo ma prawo ścigać przestępstwa, ale nie ma prawa łamać człowieka. Nie ma prawa izolować go od pomocy prawnej. Nie ma prawa mówić: najpierw przesłuchamy, a potem się pan odwoła. Dlatego popieramy kierunek tej zmiany. Ale oczekujemy więcej. Prawo do pełnomocnika ma być realne, natychmiastowe i nienaruszalne, bo bez pełnomocnika obywatel nie stoi wobec państwa jak strona postępowania - stoi jak samotny człowiek wobec całej machiny państwowej. Dziękuję.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy pan minister może wskazać, jakie czynności procesowe będą mogły zostać przeprowadzone bez udziału pełnomocnika przed prawomocnym rozpoznaniem zażalenia na odmowę dopuszczenia go do udziału w postępowaniu? Jak będą wyglądać te wyjątki? Dziękuję.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego z druku nr 2372 zawiera zmianę w art. 87 k.p.k., tzn. dodanie po krytykowanym przez rzecznika praw obywatelskich § 3 tego artykułu § 4 i 5. Można ten projekt nazwać: lex Barbara Skrzypek. Tak, Barbara Skrzypek, która zmarła kilkadziesiąt godzin po przesłuchaniu w Prokuraturze Okręgowej w Warszawie w dniu 12 marca 2025 r. Brało w nim udział trzech prawników: prokurator prowadząca pani Wrzosek i dwoje pełnomocników zawiadamiającego, natomiast nie dopuszczono pełnomocnika przesłuchiwanej, mimo że dwukrotnie zwracał się o dopuszczenie do udziału w czynnościach z uwagi na stan zdrowia, samopoczucie i interes klientki. Żal, że dopiero po tej śmierci, która wstrząsnęła przed rokiem Polakami, dodaje się przepisy wprowadzające pewnego rodzaju kontrolę sądu - ale kontrolę niewystarczającą, bo (Dzwonek) bez określenia przesłanek odmowy sam tylko instrukcyjny termin 7 dni dla sądu to jest stanowczo za mało.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Naprawiamy systemowy błąd, który pozwalał prokuratorowi jednoosobowo decydować, czy świadek lub inna osoba w śledztwie może korzystać z pomocy prawnika. Dotychczasowa kontrola swojego przez swojego była fikcją, co wielokrotnie wytykał rzecznik praw obywatelskich. Potrzebna była realna kontrola sądu nad tym procederem. Dzięki temu projektowi wszystko wróci do normy. Prokurator nadal będzie mógł odmówić dopuszczenia pełnomocnika, a teraz każda taka decyzja trafi pod lupę niezawisłego sędziego. To proste i skuteczne narzędzie, które kończy z uznaniowością i przywraca obywatelom konstytucyjne prawo do obrony. Mając na uwadze powyższe, proszę o odpowiedź na pytanie: Czy w myśl proponowanych przepisów sędziowie będą mieli pełny dostęp do materiałów stanowiących podstawę odmowy? (Dzwonek) Chodzi o to, aby umożliwić im obiektywną weryfikację, czy interes śledztwa faktycznie przeważa nad prawem do pomocy prawnej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Panie ministrze, dlaczego tyle wyjątków, dlaczego tyle dni? Czy śmierć śp. pani Barbary was nie nauczyła, że są sytuacje życiowe osoby chorej, osoby w podeszłym wieku, osoby, która może nie przeżyć takiego przesłuchania? Czy to was nie nauczyło, że trzeba wprowadzić takie zapisy w prawie, które umożliwiłyby ze względu na sytuację zdrowotną i wiek podjęcie decyzji szybciej niż w okresie 7 dni? Dlaczego tyle wyjątków? To powtarzam po raz drugi. Według mnie przepisy powinny być tak sformułowane, żebyśmy raz na zawsze wykluczyli taką sytuację. Dziękuję.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Czy rząd przeanalizował wpływ tych zmian na obciążenie sądów rejonowych? Jeśli dokładamy sądom kolejne kompetencje bez zapewnienia odpowiednich zasobów kadrowych, to możemy stworzyć tylko pozorną gwarancję procesową, która w praktyce będzie oznaczała miesiące oczekiwania. Nie można reformować procedury karnej wycinkowo, tworząc medialnie atrakcyjne hasło o większej kontroli, jeśli obywatel nadal będzie czekał miesiącami na realne rozstrzygnięcie. Państwo potrzebuje skutecznych gwarancji, a nie symbolicznych korekt pod polityczny przekaz. Skoro rząd uznaje potrzebę niezależnej kontroli sądowej nad decyzjami prokuratora, to dlaczego ogranicza tę zmianę wyłącznie do jednego, wąskiego obszaru procesowego? Jakie kryteria zdecydowały, że inne decyzje prokuratorskie nadal nie wymagają analogicznej kontroli sądowej? Czy przeprowadzono analizę skutków tej nowelizacji dla sądów rejonowych? Ilu dodatkowych zażaleń można się spodziewać? Jaki będzie wpływ na czas rozpoznania spraw? Czy rząd zabezpieczył realne zasoby kadrowe, aby ta gwarancja procesowa (Dzwonek) nie stała się jedynie iluzoryczna? Dziękuję.
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Na ten temat mam jedno pytanie. Panie ministrze, w jaki sposób projektowana ustawa zagwarantuje rzeczywistą i skuteczną ochronę prawa do obrony oraz prawo do sądu osobom niebędącym stroną postępowania, skoro projekt pozostawia prokuratorowi możliwość natychmiastowego wykonania decyzji o odmowie dopuszczenia pełnomocnika, jeśli powoła się na ważny interes śledztwa? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję ślicznie. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam jedno pytanie. Dlaczego po tej tragedii, która miała miejsce rok temu, po przesłuchaniu śp. pani Barbary Skrzypek, w projekcie nadal pozostawia się prokuratorowi możliwość odmowy dopuszczenia pełnomocnika zamiast przyjąć zasadę, że osoba niebędąca stroną ma prawo do pełnomocnika zawsze, gdy żąda jego udziału? Dziękuję.
Mówca: Mariusz Krystian
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W jaki sposób obywatel ma skutecznie dochodzić swoich praw, jeśli czynność procesowa zostanie przeprowadzona bez udziału pełnomocnika jeszcze przed rozpoznaniem zażalenia przez sąd? Projekt nie przewiduje przecież automatycznego wyłączenia takiego dowodu z procesu. Pytanie do komisji: Czy analizowaliście państwo ryzyko nadużywania przez prokuraturę pojęcia ważnego interesu śledztwa, skoro nawet Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że projekt może doprowadzić do arbitralności decyzji organów ścigania? Skoro projekt zakłada możliwość rozpoznania zażalenia przez sąd w terminie 7 dni, dlaczego rząd jednocześnie twierdzi, że zmiana nie będzie miała wpływu na obciążenie sądów i nie wymaga dodatkowych środków finansowych ani etatów? Dziękuję.
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Projekt dotyczy niezwykle ważnej sprawy, czy osoba niebędąca formalnie stroną postępowania, ale uczestnicząca w czynnościach procesowych, ma mieć realną możliwość korzystania z pomocy pełnomocnika oraz skuteczną kontrolę sądu nad decyzją prokuratora, który tego pełnomocnika nie dopuszcza. Dlatego mam kilka pytań do rządu: Dlaczego rząd nie zdecydował się na dalej idące rozwiązanie, czyli na zasadę, że osoba przesłuchiwana jako świadek, jeżeli ustanowiła pełnomocnika i jej interesy mogą być dotknięte postępowaniem, ma prawo do udziału tego pełnomocnika, a odmowa powinna być absolutnym wyjątkiem? Skoro projektodawca sam przyznaje, że prokuratorzy korzystają z tej możliwości sporadycznie, to dlaczego nadal pozostawia się prokuratorowi tak szerokie uznanie w sprawie odmowy dopuszczenia pełnomocnika? Jak rząd zamierza zabezpieczyć to, żeby wyjątek dotyczący ˝ważnego interesu śledztwa˝ nie stał się furtką do obchodzenia prawa do pełnomocnika? To pojęcie jest bardzo szerokie. Kto i według jakich kryteriów będzie oceniał, że rzeczywiście zachodzi ważny interes śledztwa? Dlaczego projekt nie przewiduje obowiązku szczegółowego uzasadnienia przez prokuratora, dlaczego czynność ma być przeprowadzona bez pełnomocnika przed uprawomocnieniem się decyzji? Bez takiego uzasadnienia kontrola sądu może być iluzoryczna.
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt, który może wydawać się niewielką zmianą proceduralną, ale w rzeczywistości dotyka bardzo ważnej kwestii - relacji między obywatelem a państwem w postępowaniu karnym. Projekt wprowadza możliwość sądowej kontroli decyzji prokuratora o odmowie dopuszczenia pełnomocnika osoby niebędącej stroną postępowania przygotowawczego. Dziś taka decyzja może być zaskarżona wyłącznie do prokuratora wyższego szczebla. Po zmianach zażalenie będzie rozpoznawał niezależny sąd rejonowy. I to jest kierunek, który należy ocenić pozytywnie. Bo w demokratycznym państwie prawa kontrola sądowa nad decyzjami organów ścigania nie jest przeszkodą. Jest gwarancją uczciwości procedury. Projekt dotyka sytuacji osób, które formalnie nie są stroną postępowania, ale których interesy mogą być realnie zagrożone. To mogą być świadkowie, osoby zatrzymane, osoby przesłuchiwane czy osoby, wobec których prowadzone są czynności mające bardzo poważne konsekwencje życiowe i prawne. Dlatego możliwość korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ma ogromne znaczenie. Pozytywnie należy też ocenić próbę pogodzenia prawa do sądu ze sprawnością śledztwa. Projekt przewiduje bowiem wyjątki dotyczące sytuacji niecierpiących zwłoki albo ważnego interesu śledztwa. Jednocześnie właśnie tutaj pojawiają się najważniejsze pytania. Pojęcie ˝ważnego interesu śledztwa˝ jest bardzo szerokie, a każde szerokie pojęcie w prawie daje organom państwa dużą przestrzeń interpretacyjną. Dlatego kluczowe będzie to, jak nowe przepisy będą stosowane w praktyce. Czy rzeczywiście zwiększą ochronę praw obywatelskich? Czy staną się realnym mechanizmem kontroli? Czy wyjątki nie zaczną z czasem dominować nad zasadą? Skuteczne państwo prawa to nie tylko państwo sprawne, ale również państwo, które potrafi ograniczać własną władzę tam, gdzie w grę wchodzą prawa obywatela.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Na jakiej podstawie merytorycznej projektodawca uznał, że wprowadzenie w art. 87 § 5 k.p.k. klauzul generalnych w postaci ˝wypadku niecierpiącego zwłoki˝ oraz ˝ważnego interesu śledztwa˝ nie doprowadzi do arbitralności decyzji organów ścigania i faktycznego zniweczenia sensu kontroli sądowej? Dlaczego w projekcie świadomie zrezygnowano z wprowadzenia zakazu dowodowego w sytuacji, gdy czynność procesowa, np. przesłuchanie świadka, zostanie przeprowadzona bez pełnomocnika na podstawie błędnej decyzji prokuratora, którą następnie sąd uchyli w toku kontroli instancyjnej? W jaki sposób projekt zapewnia ˝rzeczywisty i efektywny˝ charakter prawa do sądu, skoro zgodnie z uzasadnieniem kontrola sądowa warunków dokonania czynności bez pełnomocnika ma odbywać się jedynie następczo w ramach swobodnej oceny dowodów?
Mówca: Sprawozdawca Mateusz Bochenek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Na wczorajszym posiedzeniu Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych rozpatrzyliśmy rządowy projekt ustawy, który wcześniej rozpatrywany był przez właściwą podkomisję. Posłowie analizowali także zgłoszone przez posłów poprawki. Te, które zostały zgłoszone przez Koalicję Obywatelską, zostały przyjęte przez wysoką komisję przy aprobacie strony rządowej. Rozpatrywane były również poprawki zgłoszone przez klub Prawo i Sprawiedliwość. Te poprawki po części otrzymały akceptację komisji. Część z nich takiej rekomendacji nie otrzymała, a jedna z nich została wycofana w celu doprecyzowania. Ta nowelizacja jest kontynuacją prac, które rozpoczęliśmy z początkiem kadencji, uchwalając ustawę o ochronie ludności i obronie cywilnej, która jest ważnym elementem budującym społeczną odporność na kryzysy. Wtedy była zapowiadana także nowelizacja ustawy o zarządzaniu kryzysowym, aby kontynuować te prace związane z budową odporności państwa na kryzysy, na sytuacje kryzysowe, dostosowując rozwiązania do aktualnej sytuacji i wyzwań, jakie mogą mieć miejsce. Dlatego też mamy dzisiaj do czynienia z komplementarnymi rozwiązaniami, które właśnie mają na celu wzmocnienie państwa polskiego, de facto stworzenie odporności w taki komplementarny sposób. A zatem po dokonaniu analizy rządowego projektu ustawy posłowie zdecydowali, że należy nad tym projektem dalej procedować i przystąpić do kolejnego czytania. Tym samym, pani marszałek, bardzo proszę, abyśmy dalej procedowali zgodnie z decyzją podjętą przez Komisję Administracji i Spraw Wewnętrznych. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Ściebiorowski
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dobrze, jeżeli będzie taka potrzeba, to ewentualnie jeszcze je uzupełnimy. W imieniu klubu parlamentarnego składam trzy poprawki na ręce pani marszałek. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedowany projekt dotyczy bardzo istotnej kwestii, czyli wzmocnienia systemu zarządzania kryzysowego oraz ochrony infrastruktury krytycznej państwa. W obecnej sytuacji geopolitycznej i wobec rosnących zagrożeń hybrydowych, cyberataków czy ryzyka sabotażu infrastruktury strategicznej państwo musi mieć skuteczne mechanizmy reagowania oraz zabezpieczania kluczowych usług i obiektów. Projekt wdraża również unijną dyrektywę CER dotyczącą odporności podmiotów krytycznych, ale jednocześnie wykracza poza samo minimum implementacyjne i w bardzo szeroki sposób przebudowuje cały system zarządzania kryzysowego. Widzimy tutaj zarówno potrzebę uporządkowania kwestii związanych z ochroną infrastruktury krytycznej, jak i nowe obowiązki nakładane na operatorów, rozbudowę procedur raportowania, audytów oraz rozszerzenie kompetencji administracji państwowej. Ważne jest więc, aby nowe przepisy rzeczywiście zwiększały bezpieczeństwo państwa, a nie prowadziły wyłącznie do tworzenia kolejnych warstw biurokracji i nadmiernych obciążeń proceduralnych. Bezpieczeństwo państwa wymaga sprawnych i skutecznych narzędzi, ale również rozsądku legislacyjnego i zachowania proporcji pomiędzy bezpieczeństwem a zakresem ingerencji państwa. Pomimo tych zastrzeżeń Konfederacja będzie popierać ten projekt. Dziękuję.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Tak, pani marszałek, też to zauważyłem i chciałem powiedzieć, że pani marszałek dzisiaj czyni tutaj cuda. Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ten projekt co do zasady należy poprzeć. Państwo polskie musi być przygotowane na kryzys. Nie może działać dopiero wtedy, gdy już dojdzie do awarii, sabotażu, cyberataku, przerwania dostaw energii, problemów z wodą, transportem, łącznością czy usługami publicznymi. Dzisiaj bezpieczeństwo państwa to nie tylko wojsko i granice. To także elektrownie, wodociągi, kolej, porty, systemy teleinformatyczne, szpitale, banki, rezerwy strategiczne, administracja i łańcuchy dostaw. Jeżeli te elementy przestaną działać, obywatel natychmiast odczuje skutki. Nie ma prądu, nie ma wody, nie działa komunikacja, nie działa szpital, nie działa urząd, nie działa gospodarka. Dlatego dobrze, że projekt wzmacnia zarządzanie kryzysowe, wprowadza pojęcie podmiotów krytycznych, usług kluczowych, dostawców krytycznych, Krajową Ocenę Ryzyka i Krajową Strategię Odporności Podmiotów Krytycznych. Szczególnie ważne jest objęcie uwagą dostawców krytycznych, bo często słabość systemu nie leży w samej instytucji, tylko w dostawcy technologii, części, oprogramowania, paliwa, usług serwisowych albo logistyki. Jeżeli nie kontrolujemy łańcucha dostaw, to nie kontrolujemy bezpieczeństwa państwa. Ale popierając kierunek, trzeba bardzo jasno powiedzieć: ustawa nie może stworzyć kolejnego papierowego imperium. Nie wystarczy napisać planów, strategii, ocen ryzyka, wykazów, audytów i sprawozdań. One mają działać w realnym kryzysie, a nie dobrze wyglądać w segregatorze. Jeżeli gmina, powiat, wojewoda albo operator infrastruktury krytycznej dostaną nowe obowiązki bez pieniędzy, kadr, szkoleń i narzędzi, to zbudujemy biurokrację, a nie odporność. Drugie zagrożenie to centralizacja i tajność. Oczywiście wykaz infrastruktury krytycznej musi być chroniony. Nikt rozsądny nie chce publikować mapy wrażliwych punktów państwa. Ale tajność nie może oznaczać braku kontroli. Musi istnieć realny nadzór parlamentu, jasna odpowiedzialność i mechanizmy zapobiegające uznaniowości. Trzecia sprawa to odpowiedzialność. W czasie kryzysu nie może być chaosu kompetencyjnego. Obywatel nie może słyszeć, że odpowiada gmina, powiat, wojewoda, minister, RCB, operator, dostawca i jeszcze ktoś inny. W sytuacji zagrożenia musi być jasne, kto dowodzi, kto reaguje, kto informuje ludzi, kto przywraca działanie usług i kto ponosi odpowiedzialność za zaniechanie. Wysoka Izbo! Kierunek jest słuszny. Państwo musi chronić infrastrukturę krytyczną, usługi kluczowe i łańcuchy dostaw. Musi być odporne na cyberataki, sabotaże, zagrożenia, awarie, katastrofy naturalne. Ale odporność państwa nie powstaje od samego uchwalania ustaw. Powstaje wtedy, gdy za przepisami idą pieniądze, ludzie, ćwiczenia, odpowiedzialność i realna zdolność do działania. Dlatego ten projekt należy poprzeć, ale trzeba pilnować, aby nie skończyło się na biurokracji, tajnych wykazach i przerzucaniu kosztów na samorządy oraz operatorów. (Dzwonek) To ma być ustawa o bezpieczeństwie państwa, a nie o produkowaniu dokumentów. Dziękuję.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Zmiana ustawy o zarządzaniu kryzysowym nakłada obowiązek opracowania nowych dokumentów. Dla oceny ryzyka zidentyfikowanych zagrożeń należy przygotować Krajową Ocenę Ryzyka, a w celu zwiększenia odporności podmiotów krytycznych trzeba przygotować Krajową Strategię Odporności Podmiotów Krytycznych. Stąd moje pytania. Jaki będzie szacowany koszt opracowania wymienionych dokumentów? Z jakich źródeł zostaną pokryte wydatki z tym związane?
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam pytanie, bo samorządy oraz wojewodowie zwracali uwagę na rozbudowę obowiązków związanych z planowaniem kryzysowym i aktualizacją dokumentów. Czy projektodawca analizował, jakie dodatkowe koszty i obciążenia kadrowe będą musiały ponieść jednostki samorządu terytorialnego po wejściu ustawy w życie? Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ostatnie lata pokazały, jak istotne jest sprawne zarządzanie kryzysowe, zarówno w przypadku katastrof naturalnych, jak i zagrożeń hybrydowych, cyberataków czy prób destabilizacji infrastruktury krytycznej. W tym kontekście proponowane przepisy należy uznać za kompleksowe, ponieważ obejmują zarówno uporządkowanie systemu zarządzania ryzykiem i mechanizmów reagowania kryzysowego, jak i realne wzmocnienie ochrony infrastruktury kluczowej dla funkcjonowania państwa. W mojej ocenie to krok w dobrą stronę, bo zwiększa spójność całego systemu i lepiej porządkuje odpowiedzialność poszczególnych instytucji. To ważne zwłaszcza w sytuacjach, w których liczy się szybka reakcja i jasny podział zadań. Chciałam zapytać, czy w projekcie przewidziano jednoznaczny model odpowiedzialności za zarządzanie kryzysowe w sytuacji, gdy zdarzenie obejmuje jednocześnie kilka poziomów administracji i różne resorty. Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Panie Generale! Skoro mamy pana, pana wiceministra, pana generała, od razu mam pytanie, o które... Pan już się uśmiecha, już pan może nawet wie, o co chcę zapytać. Samorządy pytają o ustawę o obronie cywilnej, kiedy będzie uruchomiona, a ochotnicze straże pożarne pytają o środki, kiedy będą uruchomione z tego paragrafu. Korzystam z okazji i składam to pytanie. Wracając do ustawy. Ustawa potrzebna, natomiast jest ryzyko, ale tego nie sprawdzimy wcześniej, o czym wiem, czy to zarządzanie przezsektorowe w razie konieczności się sprawdzi. Oczywiście, tak jak powiedziałem na wstępie, trudno na te pytania odpowiedzieć, dobry ruch, dobrą stronę. Natomiast to, co mój przedmówca powiedział w swoim pytaniu: Czy samorządy będą miały na to środki? Dziękuję.
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam dwa pytania odnośnie do projektu ustawy. Pierwsze, które kierowały do nas samorządy - chyba, myślę, do wszystkich posłów. Chodzi o to, czy projektowane rozdzielenie planów zarządzania kryzysowego na plany zarządzania ryzykiem i plany reagowania kryzysowego realnie usprawni działanie administracji, czy też stworzy jednak dodatkowe obowiązki planistyczne dla samorządów, które mają bardzo mało, często tylko pół etatu na osobę, jeżeli chodzi o zarządzanie kryzysowe. Jak projekt zabezpiecza interes obywateli i przedsiębiorców przed nadmiernym obciążeniem operatorów infrastruktury krytycznej nowymi obowiązkami, zwłaszcza w zakresie raportowania, analiz zagrożeń i wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa? Dziękuję.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Czy ta ustawa rzeczywiście wzmacnia odporność państwa, czy przede wszystkim centralizuje kolejne kompetencje administracyjne? Samorządy mówią wielokrotnie i to podkreślają, że skuteczne reagowanie zaczyna się lokalnie, tam gdzie kryzys faktycznie uderza. Mamy świeże doświadczenia powodzi, kryzysów energetycznych, zagrożeń hybrydowych i wojny za naszą granicą. Państwo zatem powinno pokazać realną gotowość operacyjną, a nie wyłącznie przebudowę tabel kompetencyjnych. W związku z tym mam dwa pytania. Jakie konkretne nowe zdolności operacyjne państwo uzyska dzięki tej ustawie - poza zmianami kompetencyjnymi i proceduralnymi? Proszę wskazać realne, mierzalne efekty, dodatkowe zasoby, nowe mechanizmy reagowania, finansowanie i oczywiście czas wdrożenia. Czy projekt był realnie konsultowany z samorządami, służbami ratowniczymi i praktykami zarządzania kryzysowego? Jak rząd chce zagwarantować, że centralizacja decyzji nie osłabi szybkości reakcji lokalnej tam, gdzie w sytuacji kryzysowej liczą się pierwsze minuty, a nie administracyjna ścieżka decyzyjna? Dziękuję bardzo.