Mówca: Piotr Krzysztof Ćwik (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie rocznicy bitwy pod Wiedniem W dniu 12 września przypada 331. rocznica tzw. bitwy pod Wiedniem, czyli zwycięskiej obrony stolicy Austrii przez króla Polski Jana III Sobieskiego przed dowodzonymi przez wielkiego wezyra Kara Mustafę wojskami tureckimi. Bitwa ta była kulminacyjnym momentem odsieczy wiedeńskiej, z którą polski król, zobowiązany sojuszem, wyruszył z Polski, dowodząc ok. 25-tysięczną armią, w której najpotężniejszą częścią była słynna jazda husarska. Polsko-austriackie umowy o pomocy zawarte były w związku ze zbliżającym się ze wschodu do Europy islamskim zagrożeniem. Odwieczny strach starego kontynentu przed wrogimi siłami z Azji był uzasadniony wieloma próbami w historii wtargnięcia wschodnich ludów na europejskie ziemie, widzących tam cel swoich imperialnych dążeń. Gdy we wrześniu 1683 r. Turcy, planujący dotrzeć ostatecznie do Rzymu w celu zdławienia chrześcijaństwa i zachodniej cywilizacji, dotarli pod Wiedeń, wiadomo było, że gdy upadnie to miasto, droga do Rzymu będzie stała otworem. Polski król, który dotarł na miejsce z oddziałami polskimi, został wybrany na dowodzącego obroną i wsparty przez sojusznicze kraje, w tym Niemcy. Mając wówczas do dyspozycji 70-tysięczną już armię, rozgromił 12 września ponad 100-tysięczną armię turecką, której ostateczny cios zadała przede wszystkim polska husaria. W ten sposób Jan III Sobieski, dowodząc europejskimi wojskami, zatrzymał wojska tureckie przez zalaniem Europy. Choć dziś nie przypada okrągła rocznica tego wydarzenia, to warto co roku przypominać nie tylko Polakom, ale i reszcie Europy o tym potężnym zwycięstwie, heroicznej postawie Polaków i naszych wielkich przywódcach, którzy wiele razy w historii bronili kontynentu europejskiego i łacińskiej cywilizacji, jak np. w czasie mongolskiego najazdu pod Legnicą, właśnie w 1683 r. pod Wiedniem, czy też w 1920 r. pod Warszawą, gdy Józef Piłsudski wraz z innymi wybitnymi polskimi dowódcami zatrzymali bolszewicką nawałę. Przecież to też właśnie my opieraliśmy się wiele razy przez dziesięciolecia narzuconej nam komunistycznej władzy, co doprowadziło do ˝Solidarności˝ w roku 1980, a następnie przełomu roku 1989, który zapoczątkował zmiany i upadek żelaznej kurtyny w całej Europie. Polska, będąca w geograficznym centrum kontynentu europejskiego, od zawsze stanowiła równocześnie przedmurze chrześcijaństwa i cywilizacji zachodniej, broniąc przed agresją nie tylko siebie, ale i zachód Europy, tym samym wywiązując się, tak jak wspomniany wcześniej wielki polski król Jan III Sobieski, ze swoich sojuszy, postępując odważnie i honorowo. Dziś, gdy za naszą wschodnią granicą znów wrze, a Polska nazywana jest oficjalnie ˝wschodnią flanką NATO˝, czy nie powinniśmy bardziej wesprzeć naszych ukraińskich sojuszników? Dziś, gdy wyśmiewane jeszcze kilka lat wcześniej słowa śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego stały się faktem, powinniśmy zadać sobie pytanie: Jak wywiązujemy się z obowiązku wzmacniania naszego kraju, wzmacniania naszych sojuszników? Mamy w swojej historii wiele pięknych i chwalebnych kart. To powinno nas mobilizować, by przekazywać je młodemu pokoleniu. Dzisiaj, gdy niektórzy z nas zbyt łatwo ulegli pokusie myślenia o liberalnym końcu historii, powinniśmy robić wszystko, by na nowo podnieść rangę polityki historycznej, aby na przykładzie takich kart z naszych dziejów jak odsiecz wiedeńska nie tylko uczyć się tego, co było w nas wzniosłe, ale dzięki temu odbudowywać nadszarpniętą w ostatnich latach narodową tożsamość. Im będzie ona silniejsza, tym bardziej będziemy umieli reagować na powtarzające się w dziejach narodów zewnętrzne zagrożenia i z mądrością stawiać im czoła.