Mówca: Tadeusz Cymański
Data: 2015-12-15 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Chciałbym przede wszystkim podziękować za tę dyskusję. Tytułem może małego sprostowania: to nie jest tak, że ja nic nie powiedziałem w swoim wystąpieniu. Rzeczywiście to było wystąpienie polityczne, ale powiedziałem na początku ważne zdanie, to jest wszystko zapisane, przecież elektronika działa. A więc powiedziałem, że podtrzymuję stanowisko, ono się nie zmieniło. Popieramy tę ustawę i to było zaprezentowane dość szczegółowo w pierwszym czytaniu. Zbyt cenię sobie inteligencję tej Izby i czas, żeby klepać i powtarzać to samo, jak tutaj nie ma nic nowego, nie ma nic ważnego, a nawet ciekawego, prawda? (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!) Natomiast spór, który tu się wywiązał - tak, nie chodzi tu o skróty, widziałem tu niejedno, natomiast dziękuję, bo to są takie dobre sygnały, proszę państwa. A jest nad czym się zastanawiać, bo pewne rzeczy padły, są pewne obietnice, ale nie jest tajemnicą, że też się zastanawiamy, dyskutujemy o tym, jak to zrealizować. Bo rodzinom, dominującym rodzinom... To jest pytanie do posła Gosiewskiego, czy są dzieci. Może nie ma biedy w tym klasycznym rozumieniu głodu, pani poseł o tym mówiła, ale jest niedożywienie, ubóstwo, brak - przecież jest poważna dyskusja o tym, żeby nie robić w telewizji reklam tych cudownych łakoci, bo bardzo wiele, setki tysięcy dzieci się oblizuje, a rodziców na to nie stać. Tak, ja takie środowiska też znam w moim regionie, gdzie kupują nawet kisiel... Tak, jest naprawdę ubóstwo ogromne, co tu dużo mówić. Prawie 8 mln jest w Polsce dzieci do lat 18 i młodzieży. Niecałe 2 mln bierze obecnie zasiłki rodzinne, czyli mieszka w rodzinach o dochodach poniżej 600 zł. To jest niezbity fakt. Możemy dyskutować, żonglować i komentować, ale są ogromne dysproporcje. Tutaj garść statystyki rzuciłem, ale to jest po prostu fakt. No naprawdę, żyjemy wśród ludzi, nie w chmurach. Ogromne są różnice, ogromne. Enklawy bogactwa i naprawdę dużo ubóstwa. I to ma związek z dziećmi. Ja sam pochodzę z ubogiej rodziny. U mnie nie było głodu, ale oblizywałem się nieraz. Chodzi o białko, chodzi o słodycze, chodzi o ubranie, chodzi o dostęp do kultury, do kształcenia itd. I to jest pytanie też, czy te środki - to są ogromne środki - kierować do ludzi o bardzo wysokich dochodów, jak tu jedna z koleżanek powiedziała, że potrzebuje te pieniądze od naszego państwa na lekcje tenisa. To budzi zastanowienie. Również medyczne, inne wątpliwości, ale ja nie chcę się rozgadywać. Chcę podziękować. Nie przeceniam tych słów, bo będziemy dalej walkę polityczną toczyć, ale może jak przyjdzie do finalizowania tych prac, to odezwą się różne głosy i będą ciekawe pomysły, żebyśmy to zrobili, bo to jest kosztowna rzecz. I pamiętajmy: 100 razy łatwiej nie dać niż zabrać. Taka jest doktryna, a tutaj to jest kosztowny program. Ja wiem jedno, bo rozmawiałem - i mówię to z wielką mocą - z wieloma rodzinami takimi właśnie, o których tu się rzadko może mówi, ale to są ci właśnie młodzi ludzie, którzy nie mają perspektywy, naprawdę. I ja w to bardzo wierzę. A jak się stanie... Spotkamy się za rok, dobra data, bo niedługo pierwszy. Jeżeli środki... Nie od razu cuda, ale potrzeba mieszkania, trzeba pracy, wiele, wiele innych rzeczy. Również kultura zmienia postawy prokreacyjne, ale jeżeli nie przełamiemy tego, to będzie kiedyś bardzo wiele wózków na ulicach, ale nie z dziećmi, tylko inwalidzkich. To jest walka o ogromną stawkę. Dziękuję bardzo.