Mówca: Jerzy Jachnik
Data: 2017-04-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko klubu wobec druku nr 1406 dotyczącego zmiany ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Otóż jako klub Kukiz, jako ruch Kukiz od samego początku byliśmy za innym modelem sędziowskim, to jest koroną zawodu. Zatem jesteśmy zdecydowanie przeciwni szkole sędziów i prokuratorów jako jedynie słusznej drodze dojścia do zawodu sędziego. To jest droga błędna. Skoro tak, skoro uważamy, że to jest dobra droga, to powołajmy szkołę posłów i szkołę senatorów. Nie będziemy mieli problemu. Będziemy szkolić posłów, senatorów i będziemy ich tu stawiać w ławach. To będzie najlepsza droga dojścia do zawodu. Chcę wrócić do jeszcze jednej rzeczy. Panie ministrze, rozumiem, że na szkołę sądownictwa poszły duże środki i trzeba je zagospodarować. Ale chcę też przypomnieć, że wymiar sprawiedliwości jest reformowany nieudolnie od 1990 r. Co przychodzi rząd, to go reformuje pod siebie. I tak kolejny rząd znowu go reformuje pod siebie. Przyjdzie następny, znowu go będzie reformował pod siebie. My przede wszystkim... Nie wiem, jak państwo chcecie zrealizować w tym modelu kształcenia treść art. 45 konstytucji, czyli to, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy. Jak chcecie zrealizować art. 7 Kodeksu postępowania karnego, który mówi wyraźnie o doświadczeniu życiowym? Jakie doświadczenie życiowe ma sędzia - aplikant, a potem już sędzia - który wychodzi z krakowskiej szkoły sądownictwa, który o życiu niewiele wie? Doczytałem się także bardzo znamiennej rzeczy, pozwolę sobie przeczytać. Na str. 34 projektu zapisano tak: W sprawach rozpoznawanych w składzie jednego sędziego sędzia może powierzyć aplikantowi krajowej szkoły, który odbył 24 miesiące aplikacji sędziowskiej, prowadzenie pod swoim nadzorem poszczególnych czynności w trakcie posiedzenia jawnego lub rozprawy, w tym zadawanie pytań biegłym i stronom oraz innym osobom wysłuchiwanym przez sąd, z wyłączeniem możliwości wydawania orzeczeń. Otóż, panie ministrze, największym problemem jest to, że protokoły rozpraw czy też posiedzeń nie odpowiadają faktycznemu przebiegowi. Pytanie trzeba w sądzie umieć zadać. Pytam, gdzie jest zasada bezpośredniości i na czym ma polegać ten artykuł, czyli nie bardzo rozumiem, czy sędzia będzie siedział w gabinecie, a aplikant będzie siedział na sali i będzie zadawał pytania, czy też sędzia będzie siedział na sali i będzie słuchał, co będzie robił aplikant? W tym drugim przypadku jeszcze to jest dla mnie zrozumiałe. W tym pierwszym nie. To jest pierwsza sprawa. Jak dla mnie w tej ustawie bezwzględnie brakuje zapisu o okresowych badaniach psychologiczno-psychiatrycznych. Podkreślam to wielokrotnie i mówię jedno: zawód sędziego i zawód prokuratora są zawodami bardzo obciążającymi, szczególnie w wypadku młodych ludzi, i skoro w Polsce jest plaga schorzeń psychiatrycznych - ocenia się, że ok. 10% - to ona statystycznie musi dopadać również sędziów. Nie czarujmy się. Sędziowie nie są wyjątkową kastą, również chorują. Zatem to jest dla mnie sprawa niedopuszczalna. Jeśli chodzi o to, że asesorów mianuje minister, w sytuacji kiedy sprawuje nad nimi nadzór, to mówił już o tym kolega z Platformy, nie będę do tego wracał. Jest jeszcze jedna sprawa, że prokurator po egzaminie prokuratorskim może zmienić zawód i iść na sędziego. Panie ministrze, prokurator jest nauczony wykonywania rozkazów, zatem jego największą wadą jest to, że jest uległy. Zatem jak on może być w przyszłości niezależnym sędzią? Proszę mi to wytłumaczyć, bo ja sobie tego nie jestem w stanie wytłumaczyć. Jest tutaj dużo innych drobnych wad, ale mówimy co do zasady: chcielibyśmy sądownictwa obiektywnego, sądownictwa sprawiedliwego i sądownictwa niepartyjnego, zatem w tej sytuacji będziemy wnosić o odrzucenie projektu ustawy w pierwszym czytaniu. Dziękuję. (Oklaski)