Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2014-11-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Premier! Panie Ministrze! Wysłuchaliśmy pana informacji z uwagą, może przede wszystkim dlatego, że więcej w niej mimo wszystko było dyscypliny słów, a mniej pawich piór, które tak często zdarzały się pana poprzednikowi, ale nie możemy dziś przyjąć tej informacji. Żeby było to pewnego dnia możliwe, musiałyby ulec zmianie dwie rzeczy. Po pierwsze, oczekujemy, panie ministrze, że nie będzie pan ministrem polskiej niemocy zagranicznej i stanie się ministrem polskiej polityki zagranicznej. Oczekujemy realizacji programu konkretnych działań i przyjęcia realnych zadań dla polskiej dyplomacji. Mniej słów, mniej zaklęć, a więcej skuteczności. W ostatnim czasie bowiem częściej słyszeliśmy od przedstawicieli rządu o tym, czego Polska nie może, niż o tym, co jest naszym własnym, suwerennym celem w polityce zagranicznej. Co rusz słyszeliśmy, że Polska jako taka w zasadzie niewiele już znaczy i niewiele w gruncie rzeczy może, że musi i powinna płynąć w głównym nurcie i wraz z innymi mówić jednym głosem. Jednym, ale to nie znaczy, że swoim własnym, bo gdy się mówi jednym głosem, to ważne jest, czyj jest to głos. Zanim bezrefleksyjnie powtórzy pan po raz kolejny ten slogan, oczekujemy, że polski minister spraw zagranicznych najpierw określi, jaki jest polski głos w każdej sprawie, a potem będzie próbował uczynić go głosem Europy. Nigdy odwrotnie. (Oklaski) Oczywiście doceniamy, że w pewnych sprawach, zwłaszcza wobec podstawowego zagrożenia dla ładu i bezpieczeństwa Polski, Europy i świata, jakim jest agresywny imperializm putinowskiej Rosji, jedność transatlantycka jest wartością i trzeba ją utrzymywać. Musimy być jako kraje wolnego świata po obu stronach Atlantyku zjednoczeni, nie możemy dopuścić, by ktoś rozgrywał nas na zasadzie ˝dziel i rządź˝. Jednak istnieje zasadnicza różnica między jednością polityki zbudowaną na zasadzie porozumienia i partnerstwa a bezwzględną zasadą mówienia jednym głosem bez wpływu na to, jaka jest treść tego głosu. To pierwsze będziemy wspierać, to drugie musimy odrzucić. W takim czasie, jak obecny, gdy być może na wiele lat rozstrzygają się kwestie geopolitycznych reguł w naszej części świata, kwestie naszego bezpieczeństwa, kwestie geoekonomicznych gier o kształt naszego rozwoju, odpowiedzialność nakazuje nadać absolutny priorytet polityce polskiej racji stanu i polskiego interesu narodowego. Cała reszta, w tym mechanizmy sojusznicze NATO i integracyjne Unii Europejskiej, powinna być postrzegana i oceniana tylko jako narzędzia służące zabezpieczeniu na przyszłość naszych aktywów politycznych i gospodarczych. Dlatego szczególnie teraz fałszywie brzmią zaklęcia o polskiej niemocy i przysłowia o polskiej rezygnacji, tak często wypowiadane w ostatnich latach także w tej Izbie. Najgłupsze z nich to chyba to, że może byśmy czegoś chcieli, ale nie mamy szans, żeby to zrealizować, ponieważ, cytuję: Europa nie składa się z 28 Polsk. Przecież to stwierdzenie pozbawione jest jakiegokolwiek logicznego sensu, a politycznie jest szkodliwe. Gdyby było ono prawdziwe, znaczyłoby to, że politykę można prowadzić tylko wtedy, gdy inni są tacy sami jak my. A skoro w Unii politykę samodzielną prowadzą na przykład i Niemcy, i Francja, to z kogo się ta Unia składa? Z samych Niemiec czy z samych Francji? Czy czuje pan, panie ministrze, absurd logiczny tego stwierdzenia? Jak ktoś chce prowadzić samodzielną politykę, kierując się przede wszystkim własnym interesem, interesem własnych obywateli, interesem narodowym, to musi być zdecydowany i konsekwentny, musi być, panie ministrze, odważny. Musi być zdolny do tego, by czasami powiedzieć ˝nie˝ także silniejszym. To ˝nie˝ w warunkach negocjacji oznacza niekiedy weto. Tej odwagi i tej konsekwencji zabrakło podczas ostatniego szczytu Unii Europejskiej dotyczącego pakietu klimatycznego. (Oklaski) Na tym etapie negocjacji trzeba było zgłosić weto i zaraz po nim sformułować polską propozycję kompromisu opartą na klauzuli opt-out, przejąć inicjatywę w rozmowach, spowodować, by Europa mówiła jednym głosem, polskim głosem. Niestety polskim negocjatorom taka ścieżka od początku wydawała się nierealna. I to mnie najbardziej martwiło, gdy słuchałem wyjaśnień rządu przed szczytem unijnym. Zanim rząd spróbował postawić weto... Niektórzy z państwa, też z Platformy, śmiali się, gdy usłyszeli to zdanie, że Orban może mówić polskim głosem. Ten śmiech jest bardzo charakterystyczny. Zanim rząd spróbował postawić weto i przejąć inicjatywę w negocjacjach, już wiedział, że jest to niewykonalne. Z taką praktyką trzeba skończyć. Nie można rezygnować, zanim się spróbuje, panie ministrze. W efekcie premier Kopacz podpisała się pod ustaleniami, które nie tylko będą oznaczały podniesienie cen energii, co pośrednio przyznaje nawet wicepremier Piechociński, ale które na dodatek zamykają drogę do rozwoju polskiej gospodarki opartej na przemyśle, a świetnie wspierają gospodarki bogatszych od nas państw, ich produkcję energetyczną i przemysł ciężki. Tak nie realizuje się polskiego interesu w Unii Europejskiej. Ostatnio do zestawu zaklęć o polskiej niemocy doszło jeszcze jedno, które stanowi kuriozum na skalę historyczną, kuriozum w opcji mega, jak powiedziałaby młodzież. Otóż fakt, iż zostaliśmy elegancko, acz brutalnie wystawieni za drzwi w czasie rozmów o Ukrainie poprzez sprytny zabieg zwany formatem normandzkim, został przez pana, panie ministrze, pańskiego zastępcę uzasadniony w ten sposób: to dobrze, że nie siedzimy z tymi, którzy rozmawiają o Ukrainie, bo tam o niczym się nie decyduje i lepiej trzymać się od tego z daleka. Myślę, że jednak nie wymyślił tego ów wiceminister spraw zagranicznych, tylko ośrodek propagandy i PR Platformy, bo nikt, kto cokolwiek wie o dyplomacji, nie mógłby takiego zdania powiedzieć. Gdyby do stołu rozmów zasiadano tylko wtedy, gdy znany byłby końcowy ich wynik, to większość historii stosunków międzynarodowych nigdy nie miałaby miejsca. Ale to nie jest problem retoryki, to jest problem polityki - polityki słabej, wycofanej, która na dodatek publicznie obnaża swoją niemoc. Panie ministrze, po co było mówić, że pani premier zabiega o to, by dosiąść się do tego stołu, przy którym rozmawiano podczas szczytu Unia - Azja, skoro nie było gwarancji, że drzwi będą otwarte? Hipotetyczny widok polskiej premier, która stuka do drzwi, za którymi obradują Niemcy, Rosja, Francja, Wielka Brytania, a nawet Włochy i Ukraina, i nie zostaje do środka wpuszczona, pozostanie na długo w mojej pamięci. I co? Jaki jest z tego wniosek? W odpowiedzi słyszymy zgrabny bon mot propagandzistów: to lepiej, że jej tam nie wpuścili. Skoro tak, to po co się było dobijać? Prawdziwy, poważny problem polega na tym, że jak się już okaże, że za tymi drzwiami o czymś się jednak zdecyduje, to będzie za późno, żeby je wyważyć. A tam, panie ministrze, nie rozmawiają o Ukrainie, tylko o nas. O nas bez nas. Bo to, co wydarzy się w czasie wojny rosyjsko-ukraińskiej, będzie miało bezpośredni wpływ na polskie bezpieczeństwo. A gdy czasem pojawia się informacja, że to sama Ukraina nas przy tym stole nie chce, to to dla pana jako ministra spraw zagranicznych powinno wiązać się z pytaniem, dlaczego tak się stało. Powinien to być dla pana sygnał alarmowy o utracie naszego wpływu na bieg polityki wschodniej. Co gorsza, od początku istnienia tego rządu, rządu pani premier Kopacz, ta widoczna niemoc państwa, brak pomysłów i brak wiary w siłę Polski ubierane są w tzw. kostium pragmatyzmu. Ten swoisty pragmatyzm bezsilności pani premier Kopacz przeciwstawiła w swoim exposé wizji aktywnej polskiej polityki, tylko że niestety za swój program bierze ten pierwszy i jego chwali, a ten drugi potępia, nazywając go ˝nierozważnie romantycznym˝. Oficerowie propagandy politycznej koalicji rządzącej od razu wyciągają na tę okazję wyświechtane slogany w stylu ˝nie machajmy szabelką˝, które doprowadzają mnie, prawdę mówiąc, do szału... (Poseł Rafał Grupiński: Przestańcie te swoje kompleksy pokazywać. ) (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Gdzie ona tak powiedziała, panie pośle?) ...i już sprawa jest załatwiona. Ten, kto jest rozsądny, siedzi w kącie i nie wychyla się, nie prowadzi żadnych działań na własną rękę, zamyka się w domu i rygluje drzwi. Handluje, kombinuje, myśląc, że jakoś to będzie. Pani premier Kopacz mówi Polakom: Tylko romantyczni szaleńcy mogą myśleć, że Polska mogłaby mieć własną politykę, robić coś na własną rękę, kierując się własnym planem politycznym, własnymi celami, własnymi interesami, mogłaby zareagować, gdy biją kogoś po sąsiedzku, mogłaby zrobić więcej, niż pozwala jej główny nurt. Ten podział, który usiłuje się narzucić polskiej debacie, ma swą długą tradycję, sięgającą czasów rozbiorowych. Historia przyznała w tym sporze rację szaleńcom. Bez nich nie byłoby polskiej wolności, polskiego państwa, tylko że to, co mogło być twórczym sporem w czasach zaborów, dziś jest absurdem. Z gruntu fałszywe i szkodliwe jest stawianie przed Polakami alternatywy: albo bierność i koniunkturalizm wobec silniejszych, nazywany pragmatyzmem, albo działanie na rzecz samodzielności, polskich interesów narodowych, często w sporze z silniejszymi, ale zawsze jasne, z busolą polskiej racji stanu, obrzydzanej jako nierozsądny romantyzm. Niech pan, panie ministrze, w swej praktyce, jeśli chodzi o politykę zagraniczną, porzuci tę pułapkę. Niech pan w nią nie wierzy. Niech pan uwierzy, że Polska może być silna, niech pan podniesie głowę, wyprostuje plecy, popatrzy na inne państwa (Oklaski), stanie jak równy z równymi. Polska to kraj o dużym potencjale. Władza nie może mieć mentalności stłamszonego popychadła innych stolic, bo Polska na to nie zasługuje. Jest i druga rzecz, która dziś nie wybrzmiała, co powoduje, że nie możemy przyjąć pana informacji. Wszyscy dziś w Europie powtarzają - niby jako mądrość - jedno zdanie, że polityka Putina zaskoczyła Zachód. Nikt jej nie przewidział, nie był na nią przygotowany. Powtarzają to także polscy politycy i polscy publicyści, ale oni, pan i pana obóz polityczny powinniście wiedzieć, że to nieprawda, bo akurat pochodzimy z takiego kraju, w którym istniała ekspertyza, analiza i diagnoza co do polityki putinowskiej Rosji, i to wiele lat temu, gdy zaczynał on realizować swoje plany. Mówię tu oczywiście o kompetencjach środowiska prezydenckiego śp. Lecha Kaczyńskiego. To nasz, polski prezydent w 2008 r. nawet publicznie sformułował diagnozę, którą dalszy bieg wypadków w pełni potwierdził. Nie tylko więc mieliśmy w Polsce zdolność do właściwej analizy polityki rosyjskiej, ale także realny plan powstrzymania negatywnych dla nas działań. Jego realizację rozpoczął śp. prezydent, tylko że wówczas, w 2008 r., i w następnych latach rząd premiera Tuska, ministra Sikorskiego - niestety, panie ministrze, pan też w nim zasiadał - zamiast skorzystać z kompetencji środowiska prezydenckiego, wolał prowadzić wściekłą wojnę domową z prezydentem, a wtedy nie byliście państwo nawet opozycją, która ma prawo do krytyki władzy, byliście częścią polskiej władzy, byliście częścią polskiego państwa. Mam nadzieję, że dziś choć w części zdaje pan sobie sprawę nie tylko z tego, jak bezsensowna była tamta wojna domowa, jakie przyniosła tragiczne skutki w postaci ofiary smoleńskiej, ale także z tego, jakie miałby pan dziś atuty w politycznej grze o Europę Wschodnią, gdyby był pan ministrem rządu kraju, który jako jedyny przez ostatnie sześć lat konsekwentnie się przygotowywał i przygotowywał cały region do nowego kształtu polityki putinowskiej Rosji. Zresztą kto wie, czy do agresji na Ukrainę w ogóle kiedykolwiek by doszło, gdyby ostatnie sześć lat Polska prowadziła aktywną, realną politykę w regionie, budowała realne gospodarcze, polityczne i energetyczne powiązania od Kaukazu po Morze Bałtyckie, wytrącając Rosji z ręki (Oklaski) narzędzia presji na te państwa. Przeszłości nie zmienimy. Przyjdzie kiedyś czas, gdy odpowiednią miarą wszystko to będzie odmierzone i osądzone. Teraz trzeba nam zmierzyć się z czasem obecnym i przyszłością. Dlatego powtarzam: nie będzie warunków do odbudowy polskiej polityki zagranicznej bez uznania racji, które stawia dziś Prawo i Sprawiedliwość jako jedyna realna alternatywa polityczna dla obozu rządzącego, bo kompetencja jest po naszej stronie, panie ministrze. (Oklaski) Wspólne działanie ma bowiem polegać nie na tym, że nikt nie będzie już krytykował prezydenta i rządu PO-PSL, tylko na tym, że prezydent i rząd przyjmą do wiadomości, że popełniają błędy i że najlepszą pomocą, jaką mogą otrzymać od opozycji, jest krytyka ich poczynań. I to prowadzi do poprawy stanu państwa i innego kierunku polityki. (Oklaski) To są dwie fundamentalne zmiany, których oczekujemy w ostatnim roku funkcjonowania tego rządu, do czasu wyborów: porzucenie pragmatycznej bezradności i zmiana reguł komunikowania się z opozycją. Panie ministrze, niech pan będzie mądrzejszy od marszałka Sikorskiego, może już niedługo marszałka... (Poseł Jerzy Fedorowicz: Przepraszam, panie pośle, o mądrościach nie rozmawiamy.) ...który w partyjnym odruchu odrzucił pakiet demokratyczny, bo woli mieć Sejm posłuszny niż wolny. A Polska powinna być wolna, a nie posłuszna, zwłaszcza w relacjach z innymi państwami. (Oklaski) (Poseł Rafał Grupiński: Polska nie jest wolna? Nie mów już głupstw.) Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Poza tymi postulatami zmian formy prowadzenia polityki mamy jeszcze dla pana na początek urzędowania zbiór zadań merytorycznych, wedle których oceniać będziemy pana urzędowanie, bo to są sprawy, które dziś realizowałby minister spraw zagranicznych z Prawa i Sprawiedliwości. Tych, których pan nie załatwi, będzie musiał się podjąć kolejny minister po zmianie władzy w wyniku najbliższych wyborów parlamentarnych. (Poseł Jerzy Fedorowicz: Nie daj Bóg.) Polityka zagraniczna to bowiem przede wszystkim działanie, aktywność, realizacja celów, a nie zgrabne hasła i ogólnie słuszne diagnozy. Będziemy więc oceniać pana nie po słowach, tylko po rezultatach. Ten zbiór zadań to nie będzie taka podróż - klasyczna, MSZ-owska - po globusie, którą pan odbył w swoim exposé, tylko to będzie kilka realnych celów, które można osiągnąć w ciągu roku. Zatem, po pierwsze - a informacji o tym nam dzisiaj najbardziej zabrakło - musi pan z powrotem zasiąść przy ukraińskim stole i musi to być jasne. Musi pan wrócić, Polska musi wrócić do negocjacji o przyszłości Ukrainy. Nie tylko musi pan wrócić do tych rozmów, ale musi pan mieć inicjatywę w sprawie kierunku polityki Zachodu wobec Ukrainy. Startuje pan z pozycji zero, bo ani nie siedzimy przy tym stole, ani nie mamy żadnej inicjatywy. A więc niech pan nie tylko usiądzie, lecz także usiądzie z inicjatywą co do kierunku polityki na Ukrainie. Żeby to było możliwe, musi pan równolegle przygotować pakiet działań polsko-ukraińskich, żeby przywróciły strategiczną obecność Polski w polityce tego kraju. Nie współpraca na poziomie wiceministrów ani pomoc w ramach reformy samorządowej, tylko pomoc dzisiaj Ukrainie w wygraniu jej bezpieczeństwa, wygraniu wojny, która może ją zniszczyć. To jest strategiczna pomoc, którą Polska może oferować Ukrainie. Pomoc ta pozwoli temu państwu przetrwać. (Oklaski) Jest to także nasze bezpieczeństwo. Zadanie nr 2: wykorzystać zwrot w polityce światowej na rzecz powrotu do strategicznego sojuszu bezpieczeństwa ze Stanami Zjednoczonymi. Dzięki temu trzeba zwiększyć strategiczne bezpieczeństwo całego naszego regionu. Panie ministrze, obchodzenie rocznicy KBWE jest może sympatyczne i w gruncie rzeczy w ramach miękkiej polityki współpracy i obniżania napięcia może być przydatne, ale ono nie zmieni strategicznego poczucia bezpieczeństwa całego naszego regionu. A więc jak pan będzie obchodził rocznicę, to niech ją pan obchodzi, ale niech pan jednocześnie buduje z Ameryką bezpieczeństwo naszego regionu na zasadzie strategicznej współpracy militarnej. (Oklaski) Zadanie nr 3: wprowadzić postanowienia z Newport, ale przede wszystkim przygotować Newport+ w perspektywie szczytu NATO w Warszawie. Newport+ oznacza przede wszystkim jedną rzecz, o której także pan nie powiedział, co też dla mnie jest szokujące. NATO musi przestać funkcjonować w ramach porozumienia NATO - Rosja od momentu rozszerzenia NATO o takie kraje jak Polska. To po prostu musi być przerwane. Inaczej mówiąc, Newport+ oznacza bazy NATO-wskie w Polsce, bazy NATO-wskie z obecnością wojsk amerykańskich i krytycznej infrastruktury obronnej NATO. To jest pana zadanie na najbliższy rok. (Oklaski) Zadanie nr 4: wyciągnąć konsekwencje z obecnej fazy agresywnej polityki imperialnej putinowskiej Rosji w kierunku dokonania przeglądu naszych wzajemnych stosunków i jasnego sformułowania polityki wobec Moskwy na zasadzie powstrzymywania, odstraszania, ale również współpracy tam, gdzie jest to możliwe. Ale jedno, panie ministrze, bez złudzeń. Bez złudzeń. Bo dzisiaj także pan przewodniczący Tyszkiewicz miał wiele złudzeń co do tego, że któregoś dnia Rosja, w zasadzie gdyby tylko nie robiła takich bardzo agresywnych ruchów, będzie znowu naszym - na takich zasadach, jakby nic się nie stało - partnerem, bo wyznaje podobne wartości. Panie ministrze, bez złudzeń. Bez złudzeń. Zadanie nr 5: wrócić do polityki regionalnej. Siła Polski zawsze wynikała z siły tego regionu. Odkąd Polska porzuciła region, porzuciła politykę regionalną w Europie Środkowej i Wschodniej, stracił i region, i Polska. (Oklaski) Instrumentem tej nowej współpracy regionalnej powinna być inicjatywa karpacka. O tym mówimy od lat. Inicjatywa karpacka - polityczna, gospodarcza - wciąż leży na stole. Łuk Karpat mógł być nowym pomysłem na polską politykę regionalną i jest niezwykle ciekawym pomysłem. Zadanie nr 6: odbudować Grupę Wyszehradzką. Dzisiaj rzeczywiście Grupa Wyszehradzka - sam pan to dobrze wie - jest w stanie politycznego nieładu, politycznego zagubienia. Każdy kraj idzie w innym kierunku, prowadzi inną politykę. Ktoś musi na nowo spoić Grupę Wyszehradzką. To powinno być pana zadanie. Zadanie nr 7: działać na rzecz zmniejszenia zależności Europy od potencjału rosyjskich wpływów, szczególnie poprzez nową, dynamiczną zagraniczną politykę energetyczną. Nie unia energetyczna. Panie ministrze, na miły Bóg, pan dobrze wie, jak to wygląda w papierach europejskich. Unia energetyczna nie będzie nigdy unią strategiczną, dlatego że są różne kontrakty, interesy. To mogą być elementy połączeń międzysystemowych, rzeczy, które są drugorzędne. To nigdy nie będzie polityka strategiczna, bo to są zasadniczo rozbieżne interesy. To Polska powinna zainicjować, tak jak to robiliśmy w 2008 r., nową zagraniczną politykę energetyczną, która uniezależni ten region od tras przesyłu i źródeł ze strony rosyjskiej. Zadanie nr 8: działać na rzecz zapobiegania rozpadowi Unii Europejskiej wedle linii strefy euro. Panie ministrze, musi pan ten rok poświęcić także temu, żeby Unia nie rozpadła się na wewnętrzne grono, które będzie miało własny budżet, własne instytucje, własną politykę i drugoplanowe otoczenie, które będzie miało status drugorzędny w Unii Europejskiej. To musi pan obronić. Niech pan zostawi dyskusję o polskiej strefie euro na czas, kiedy przyjdzie na to pora. Dzisiaj musi pan zapobiec rozpadowi Unii Europejskiej. Zadanie nr 9: dokonać rewizji postanowień pakietu klimatycznego, szczególnie że nadarza się okazja, bo w przyszłym roku jest konferencja klimatyczna w Paryżu. Polska musi podjąć ten wysiłek. W dokumencie jest wpisana klauzula rewizyjna. Ta rewizja może także oznaczać dla Polski szansę na nasze opt-out. To także musi pan wykonać. (Oklaski) Zadanie nr 10: działać zdecydowanie na rzecz uzyskania niestałego mandatu w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Pan dobrze wie, że to się nie wydarzy w przyszłym roku - chodzi o decyzję - ale to trzeba budować. Myśmy już z tego raz zrezygnowali. Pan marszałek - ówczesny minister Sikorski - z tego zrezygnował, zrezygnował z tego mandatu, oddał go Bośni i Hercegowinie. Wtedy, pamiętam, wiceminister z PSL-u powiedział, że zrobił to dlatego, że Polska nie udźwignęłaby jednocześnie prezydencji w Unii Europejskiej i członkostwa w Radzie Bezpieczeństwa, co jest absurdalną informacją. To są słowa, które do dzisiaj pamiętam, bo do dzisiaj nie jestem w stanie ich przetrawić, bo byłoby dokładnie odwrotnie. Połączenie prezydencji w Unii Europejskiej z mandatem w Radzie Bezpieczeństwa dałoby nam naprawdę dwa duże instrumenty. To minęło, to straciliśmy. Teraz niech pan rzeczywiście działa, żeby przynajmniej w tych latach, o których pan mówił, to miejsce w Radzie Bezpieczeństwa było Polsce przyznane. Zadanie nr 11: dokonać realnego przeglądu wartości trójkątów. Nie wierzymy w politykę trójkątów. Trójkąt kaliningradzki - sam pan rozumie - jest kompromitacją. Przepraszam, królewiecki. Trójkąt Weimarski jest bezwartościowy, dlatego że nigdy - i bym prosił, jeśli pan minister zna taką sytuację, o wskazanie jej - nie wydał jakiegokolwiek komunikatu w jakiejkolwiek strategicznej sprawie nawet dla przyszłości Unii Europejskiej, nawet dla przyszłości strefy euro, a to był dobry moment w czasie polskiej prezydencji, kiedy strefa euro przeżywała kryzys. Trójkąt Weimarski, który łączyłby Francję, Niemcy i Polskę - kraj prezydencji, będąc spoza strefy euro, mógł wydać dobry, ważny komunikat co do przyszłości strefy euro. Były komunikaty francusko-niemieckie, nigdy nie było komunikatu Trójkąta Weimarskiego. Niech pan zastanowi się nad wartością tej polityki trójkątów. Zadanie nr 12: powrócić na Bałkany, do Europy Południowej i na Kaukaz. My tam po prostu musimy być. My musimy być latarnią morską dla tych krajów nawigujących na Zachód. Tę funkcję utraciliśmy. Musimy ją ponownie sobie przywrócić. (Oklaski) Zadanie nr 13: powrócić nad Bałtyk. Powrócić do polityki bałtyckiej i krajów skandynawskich. To jest ten obszar, pan o tym także mówił, gdzie możemy znaleźć punkt wspólny. Polityka bałtycka i skandynawska jest dla Polski bardzo owocnym terytorium szukania przestrzeni politycznej dla polskiej polityki zagranicznej. I nr 14, przedostatnie zadanie - będę już niedługo kończył - szukać partnerów politycznych w krajach o podobnej wadze na całym świecie. Handel handlem, panie ministrze, ważne, żebyśmy handlowali, ważne, żebyśmy także szukali inwestycji zagranicznych dla Polski. Tutaj Prawo i Sprawiedliwość służy panu pomocą, bo jak pan dobrze wie, w okresie rządów pana premiera Kaczyńskiego ten przypływ inwestycji zagranicznych do Polski był największy w ogóle w historii III Rzeczypospolitej, więc my wiemy, jak pozyskiwać inwestorów z zagranicy. Handel handlem, a inwestycje inwestycjami, ale pan musi szukać partnerów politycznych na świecie. Polska musi ich mieć i pan powinien to zrobić, a przez ten rok także wytyczyć sobie listę diamentowych ambasad, miejsc, które będą specjalnie przez pana dotowane, przez pana pilnowane i politycznie zadaniowane po to, żeby budować polityczną obecność Polski w różnych strategicznych częściach świata. I ostatnie, najważniejsze tak naprawdę zadanie, to zadbać o dziedzictwo, o Polonię i Polaków. Skoro już z naszego kraju za chlebem wyjechało nad 2 mln ludzi i ciągle ludzie wyjeżdżają, to musimy zadbać o ich interesy na świecie, ale także musimy zadbać o dawną Polonię i środowiska Polaków na Wschodzie. W Ameryce otworzyła się nowa szansa, jak pan dobrze wie. Mamy w Kongresie Polonii Amerykańskiej znakomitą nową wiceprezes, która zajmuje się stosunkami z Polską, panią mec. Szonert-Biniendę. Myślę, że pani Binienda będzie dla pana znakomitym partnerem do rozmów o strategicznych relacjach między Polską a Polonią amerykańską. (Oklaski) Ale jeżeli chodzi o rolę polityki polonijnej, chcę powiedzieć także o jednej bardzo ważnej i bolesnej jednocześnie rzeczy. Gdy słyszę o tym, że Polska musi być zasilona imigrantami z Wietnamu i innych krajów, żeby wypełnić lukę po Polakach, którzy wyjechali za granicę w poszukiwaniu pracy, to pytam, a gdzie repatriacja, a gdzie dziedzictwo św. pamięci marszałka Płażyńskiego. (Oklaski) Dlaczego o tym w ogóle zapomnieliście? Trochę pan mnie zaniepokoił mówieniem o tym, że portal dla Polaków wyjeżdżających za granicę będzie nazywał się Odyseusz, bo my tych ludzi musimy mieć jak najszybciej w Polsce, a wie pan, jak długo Odyseusz wracał ze swojej podróży. (Poseł Anna Zalewska: I z jakimi przygodami.) I z jakimi przygodami. (Poseł Jan Dziedziczak: Już nie ma na liście lektur, więc...) Wysoka Izbo! Panie Ministrze! To zestaw kilkunastu zadań, 15 najpilniejszych, które stoją przed polską polityką zagraniczną i których realizacji oczekujemy od pana w tym roku: Trzeba zacząć o niej mówić językiem twardych zasad i własnych celów. Czas miękkiej ręki się skończył i szybko nie wróci. Dziś jesteśmy w sytuacji, gdy w wielu stolicach - od Waszyngtonu po Berlin i Pekin - odkurzane są regały z segregatorami z napisem: geopolityka, racja stanu, reakcja kryzysowa, zaburzenie równowagi, strategiczna niepewność. Mam nadzieję, że i w polskim MSZ takie scenariusze w odpowiedzi na to, co dzieje się tuż obok nas, też są opracowywane. Taką mam nadzieję. Nikt bowiem dzisiaj nie wie, czym zakończy się wschodnia wojna. Trzeba więc porzucić złudzenia i marzenia. Odstawić na półkę te wszystkie okrągłe słowa i naiwne projekty zastępujące twarde działania nadziejami na koniec historii. Historia wróciła i geopolityka wróciła. Zwycięsko wyjdą z nich tylko gracze poważni i odważni. Polska musi być jednym z nich. Na razie nie mamy takiej gwarancji, dlatego składamy wniosek o odrzucenie informacji Rady Ministrów o zadaniach polskiej polityki zagranicznej w latach 2014-2015. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Marek Kuchciński)