Mówca: Administracji i Cyfryzacji Michał Boni
Data: 2012-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bardzo dziękuję za wszystkie głosy, które pojawiły się w dyskusji. Odbieram dużą część, szczególnie pierwsze fragmenty wypowiedzi, wszystkich wypowiedzi klubowych, jako chęć racjonalnego podejścia do tego projektu i wskazania pozytywnych stron, które w tym projekcie występują, za co bardzo serdecznie dziękuję. Co do wątpliwości i pytań spróbuję kilka spraw, tak jak to czyniliśmy podczas posiedzeń podkomisji i komisji, wyjaśnić. Po pierwsze, odwróciłbym logikę myślenia polegającą na tym, że nie wiadomo jak duże pieniądze są przeznaczone na odpowiedni sprzęt i odpowiednie łącza, interfejsy, które pozwalają połączyć ze sobą obecnie przecież istniejący Centralny Wykaz Ubezpieczonych w nowy sposób z zasobami informacyjnymi, jakimi dysponuje KRUS czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Wydaje się, że to są bardzo skromne środki, a jeśli w efekcie przyniosą one zaistnienie tego systemu, co do czego nie mam żadnych wątpliwości, także jeśli chodzi o sprawność tego systemu, jak i czas wdrożenia, to efekty w postaci łatwości dostępu, poprawy relacji pacjent - rejestracja -system ochrony zdrowia będą o wiele większe. To jest pierwsza kwestia. Druga dotyczy pytań związanych z różnymi bazami danych. Dzisiaj Narodowy Fundusz Zdrowia dysponuje Centralnym Wykazem Ubezpieczonych, ale on będzie poprzez te interfejsy wzbogacany, aktualizowany, a ponadto będzie służył w nowej funkcji pozwalającej na potwierdzanie prawa do korzystania ze świadczeń. Nie zmienia to faktu, że w ramach realizacji także ze środków unijnych projektów związanych z informatyzacją systemu ochrony zdrowia ta baza danych, ten centralny wykaz ubezpieczonych w przyszłości będzie mógł być kojarzony z centralnym wykazem usługobiorców, gdzie poprzez odpowiednie systemy ta wiedza o przebiegu procesu leczenia, dostępność informacji, także dla pacjenta, będzie o wiele większa. Bardzo szanuję kartę śląską i proszę zwrócić uwagę, że w tym projekcie wszystkie dotychczas występujące formy potwierdzania uprawnienia występują, że karta śląska także zostaje. Niemniej jednak po prawie 10 latach od jej wdrożenia można zadać sobie pytanie, czy rzeczywiście na przyszłość nie byłaby potrzebna karta ubezpieczenia zdrowotnego bardziej uniwersalna, spełniająca te wszystkie nowoczesne funkcje. Jesteśmy w fazie dyskusji. Na posiedzeniu komitetu ds. cyfryzacji w kwietniu tego roku Narodowy Fundusz Zdrowia prezentował taki projekt, wrócimy do niego we wrześniu. Wydaje się, że powinniśmy iść tą drogą, tak aby w ciągu 3 lat zbudować kartę ubezpieczenia zdrowotnego o walorach elektronicznych, o wielu funkcjonalnościach, która będzie odpowiadała nowoczesnemu systemowi zdrowotnemu i zasobom informacyjnym, które są tam zawarte, a także będzie oczywiście potwierdzała to uprawnienie. To jednak wedle pierwszych szacunków dotyczących czasu realizacji tego projektu zabierze prawdopodobnie około 3 lat, a to oznacza, że na te 3 lata być może warto wprowadzić to rozwiązanie, które proponujemy. Trzecia uwaga dotyczy wątpliwości i pytań związanych ze wzrostem zatrudnienia. Bez obłudy, szanowni państwo. Spojrzałbym na to od strony bilansu. Jeśli dzisiaj mamy prawie 750 jednostek szpitalnych i 30 tys. jednostek służby zdrowia, to można założyć, że w prawie każdym szpitalu, a w tych innych jednostkach służby zdrowia może w co kolejnej, co dziesiątej, co dwudziestej, muszą istnieć osoby, bo taki jest dzisiaj obowiązek, które zajmują się sprawdzaniem, czy dana osoba ma uprawnienie do świadczenia zdrowotnego, przeprowadzaniem całego procesu, jak również windykacją. Przenosimy ten ciężar na instytucje publiczne, głównie na NFZ. Gdyby popatrzeć na to od strony kosztowej w taki sposób, ile jednostki służby zdrowia zyskują, nie ponosząc nakładów na utrzymywanie tych windykatorów w ich działaniach, to ten koszt, jaki tu jest bardzo dobrze wyszacowany, wydaje się z pewnego punktu widzenia przez te wszystkie lata minimalny. Chcę to bardzo jasno podkreślić, bo prawdopodobnie jest tak, że w Polsce dzisiaj nad tymi procesami windykacyjnymi pracuje około 1000 osób, gdy tymczasem mówimy tutaj o około 100 osobach, które będą realizowały to zadanie. A więc powiedziałbym, że w bilansie ogólnym to jest zmniejszenie liczby osób zajmujących się tym działaniem: z 1000 do około 100. I radziłbym, żeby tak interpretować to zjawisko. Oczywiście zadawaliśmy w procesie legislacyjnym i procesie przygotowania tego projektu pytania i ministrowi finansów, i Ministerstwu Zdrowia, czy można byłoby to zrealizować bez tych dodatkowych nakładów, ale wydaje się, że to zadanie dla sprawności funkcjonowania tego systemu, odciążenia lekarzy i jednostek służby zdrowia od tego obowiązku powinno być realizowane, co wymaga odpowiednich nakładów. Te nakłady zostały realistycznie wyszacowane i znowu możemy, przepraszam najmocniej, dyskutować o tym, jakie są przeciętne wynagrodzenia czy to w urzędach skarbowych, czy to w NFZ, ale to odniesienie co do wynagrodzeń, liczonych oczywiście brutto, czyli ze wszystkimi pochodnymi, dotyczy średnich wynagrodzeń w tych instytucjach. Byłoby absurdem, gdybyśmy nieuczciwie kalkulowali, tzn. mówili o tym, że te wynagrodzenia mają być mniejsze, bo z takich czy innych powodów, także Kodeksu pracy, nie za bardzo można byłoby wprowadzić taki stopień zróżnicowania tych wynagrodzeń. Co do skali zjawiska, to jeśli przyjmiemy, że mamy 30 tys. jednostek służby zdrowia i że średnio w każdej z nich w ciągu roku ma miejsce 5 zdarzeń związanych z nieuprawnionym korzystaniem z systemu ochrony zdrowia, to wychodzi wtedy 150 tys., o których mówimy. Jest to 0,05%, czyli właściwie minimalna część procenta, jeśli chodzi o te zjawiska, w stosunku do 300 mln świadczeń, jakich cały system udziela w ciągu roku. Wydaje mi się więc, że ta proporcja nie jest jakoś specjalnie zachwiana, że to są dobre szacunki i że dzięki temu systemowi, przepraszam za to określenie, trochę trudniej będzie oszukiwać. Stąd ta kalkulacja, która mówi, że świadomość będzie większa. Mówimy tu zresztą nie tylko o oszukiwaniu, mówimy o błędach, niekiedy świadomych błędach pracodawców. Przecież bardzo często mamy do czynienia z sytuacjami, w których pracodawcy nie dopełniają swoich obowiązków. Sądzę więc, że dyscyplinowanie pracodawców choćby w obszarze dbałości o pracowników i w obszarze dopełnienia obowiązków, jeśli chodzi o ubezpieczenie zdrowotne, jest jednym z elementów potrzebnej, niezbędnej interwencji państwa. Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na jedną rzecz dotyczącą tego, czy dzieci do 18. roku życia, przy założeniu, że przecież i tak w każdych warunkach mogą skorzystać z ubezpieczenia zdrowotnego, mają uprawnienie do korzystania ze świadczeń. Wyeliminowałbym z tego dyskursu te wszystkie obawy, że oto nagle ktoś nie będzie miał dostępu, bo przecież wszystkie obowiązujące dzisiaj formy potwierdzania dalej będą funkcjonowały. Wydaje się, że ta nowa forma jest wygodniejsza i że z czasem będzie ona wypierała te inne, bardziej kłopotliwe, związane z noszeniem druku RMUA, występowaniem do pracodawcy, żeby mieć tę informację RMUA aktualną itd. Otóż chcę powiedzieć, że z punktu widzenia obywatela, z punktu widzenia dziecka system zostaje taki, jaki był, to znaczy na pewno każdy będzie miał uprawnienie. Natomiast rozróżnienie, czy dzieci są zgłoszone, czy nie są zgłoszone, pozwala w zarządzaniu NFZ-em, w zarządzaniu płynnością finansową NFZ-u, w zarządzaniu finansami NFZ-u stwierdzić, czy za dane dziecko płacimy z tej puli środków, która jest skonstruowana w oparciu o nasze składki, czy, jeśli nie ma tego zgłoszenia, jest to opłacane ze środków budżetu państwa. To ma dosyć duże znaczenie z punktu widzenia finansów publicznych, dlatego to rozróżnienie związane z tym, że trzeba mieć informacje o tym, czy to uprawnienie jest, czy go nie ma, jest tutaj potrzebne. Sytuacji klienta, sytuacji młodego dziecięcego pacjenta nie zmienia to w żadnej mierze. Wydaje mi się, że ten projekt jest bardzo znaczącym krokiem do przodu, upraszczającym wiele rozwiązań. Proszę Wysoką Izbę o przyjęcie tego projektu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)