Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-10-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej chcę przedstawić stanowisko w sprawie ustawy o środkach ochrony roślin. Jaki jest projekt, nad którym debatujemy? Wysoka Izbo, przyniosłem go ze sobą na mównicę - to jest projekt ustawy liczący ponad 600 stron. Pan minister ma tylko jedną część, do tego trzeba by było dodać drugą część, panie ministrze, łącznie z rozporządzeniami. Jak mówią, diabeł zawsze tkwi w szczegółach, stąd nie bez kozery potrudziłem się, aby ten projekt ustawy państwu przedstawić. Zresztą wiele powiedziano na temat tego, co w nim jest zawarte. Mój klub potwierdza, wnosi o skierowanie projektu ustawy do Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z pewnością tam zostanie powołana podkomisja, bo inaczej nie wyobrażam sobie pracy nad tym projektem ustawy. Nie będę mówił o jego celach, bo o nich powiedział pan minister, powiedzieli o nich koledzy, którzy występowali przede mną. Chcę jednak zaznaczyć i podkreślić, że ta ustawa jest bardzo, bardzo ważna, dlatego że w pewnym sensie odpowiada za bezpieczeństwo produkcji żywności nie tylko w Polsce, ale w całej Unii Europejskiej. Jest tylko jeden kłopot z egzekucją tejże ustawy, tychże aktów prawnych, które, przypuszczam, po głębokiej, wnikliwej analizie uchwalimy. Wysoka Izbo, jedną rzecz chciałbym jeszcze dodać. Otóż pan poseł Korzeniowski podniósł bardzo ważny temat, mianowicie zapytał, co ze środkami na realizację tej ustawy. Pan poseł Ardanowski również o tym wspominał. Nie bez kozery kilka lat mówię o tych kwestiach. Wiele aktów prawnych, dyrektyw, rozporządzeń wpływa do naszego parlamentu i musimy nasze prawo przystosować do prawa unijnego, dlatego że jesteśmy członkiem Unii Europejskiej. Obawiam się jednak, że Komisja Europejska idzie trochę w złym kierunku. Idzie w takim kierunku, w jakim idzie polski Sejm. Mamy zwyczaj, mówię tu o Wysokiej Izbie, przekazywać kompetencje w dół, to znaczy urzędom marszałkowskim, powiatom, gminom, lecz za tym nie idą środki finansowe. I tutaj mamy podobną sytuację. Przecież ta ustawa to nie jest ustawa, która polskiego rolnika nic nie kosztuje. Jeśli popatrzymy, jaką biurokratyczną mitręgę będzie musiał przejść rolnik, ukończyć różnego rodzaju szkolenia, chociaż niektóre kwestie już dzisiaj go dotyczą, to przypominam sobie debatę chyba sprzed godziny czy półtorej o ośrodkach doradztwa rolniczego. Mógłby wtedy rolnik skorzystać z darmowych szkoleń etc. - można by tu wymieniać i przywoływać środki finansowe, jakie za sobą niesie ta ustawa. Rolnik mógłby być i będzie zobowiązany, tak jak jest do tej pory, certyfikować swoje urządzenia, które będzie stosował do ochrony roślin we własnym gospodarstwie albo w gospodarstwach, na rzecz których będzie stanowił czy świadczył usługi. Problem, Wysoka Izbo, nie jest w tym, że polski rolnik nie chce czegoś wykonać. Problemem jest to, za jakie, za czyje pieniądze, jaka w tej ustawie jest zawarta - oprócz dyrektyw, oprócz tego, że musimy przystosować do obowiązującego w Unii Europejskiej prawa - myśl naszych urzędników, jakie są pomysły na realizację i ile te pomysły kosztują. Wysoki Sejmie! Nie da się przejść obok tego, że mamy te same prawa, te same urządzenia i te same obowiązki, jeśli chodzi polskie rolnictwo, a środki na realizację wspólnej polityki rolnej są o kilkadziesiąt miliardów mniejsze. Dobrze się stało, że chociaż po czterech latach posłowie obecnie rządzącej koalicji zauważyli, że coś tutaj nie gra, że coś trzeba czy należy poprawić. Wysoka Izbo! Obojętnie, cokolwiek bym powiedział na tej sali w tej sprawie, to jedno jest pewne: ta ustawa na pewno będzie wiele, wiele kosztować rolników. A jeśli zważymy, że w różnych szkoleniach będzie musiało wziąć udział kilka milionów rolników, bo tak to mniej więcej będzie wyglądało, tych, którzy chcą czy będą chcieli stosować środki ochrony roślin, a trudno powiedzieć, czy działkowcy też do tego nie będą zaliczani, bo tam również ta chemia jest stosowana... Nie mówię o kwestiach dotyczących już stosowania chemii na dużą skalę, ale mówię o tych, którzy stosują wszelkiego rodzaju środki ochrony roślin na działkach przyzagrodowych. Tam jest zużycie największe, niebezpieczne i niejednokrotnie szkodzi bezpieczeństwu żywnościowemu, tym, którzy sami tę żywność produkują. Wysoki Sejmie! Zgodnie z tym, co powiedziałem na samym początku, wnoszę o przekazanie projektu ustawy do Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi celem dalszej pracy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)