PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ewa Malik
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Rząd polski na razie wycofał się z nowych zobowiązań redukcji CO 2 , których projekt przedstawiono w Brukseli, ale rząd stanął pod bardzo silną presją państw lansujących radykalne plany redukcji emisji gazów. Jakie są szanse na to, że w przypadku tej strategicznej dla obrony polskich interesów decyzji będziemy trzymać twardą linię? Czy rząd zamierza bronić Polaków przed załamaniem się rodzimego przemysłu ciężkiego, energetycznego oraz podwyżkami cen, które będą konsekwencją polityki uległości ze strony rządu, bo do tego będzie zmierzać zgoda na rozwiązania forsowane właśnie przez takie państwa jak Dania? Dlaczego rząd polski nie potrafi umiejętnie, bez narażania nas na śmieszność bronić godności Polaków w związku z prowadzoną polityką klimatyczną? Przecież rząd nie zaprotestował, gdy w Durbanie wręczono Polsce tzw. skamielinę dnia, przeznaczoną dla największego truciciela, gdy tymczasem Polska w redukcji CO 2 na jednego mieszkańca osiągnęła bardzo znaczące postępy, co można było na świecie ogłosić jako sukces. Dodatkowo pragnę zapytać: Dlaczego polski rząd nie chce wykorzystać możliwości pochłaniania CO 2 w cenie od 3 do 4 euro za tonę, a z uporem godnym lepszej sprawy zgadza się na stosowanie technologii wpychania CO 2 pod ziemię w cenie ok. 100 euro za tonę? Dlaczego wbrew wszelkiej logice rząd jest przeciwnikiem bioróżnorodności, a stosuje politykę blokowania wykorzystania bogatych polskich zasobów energetycznych? Dziękuję.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pytanie, które zadam, jest bardziej adresowane do nieobecnego podczas tej debaty pana premiera, ale trudno nie zapytać, dlaczego reakcja i refleksja nad konsekwencjami pakietu klimatyczno-energetycznego następuje tak późno. W październiku 2008 r., czyli na dwa miesiące przed podpisaniem tego dokumentu przez premiera, Prawo i Sprawiedliwość przestrzegało przed skutkami tego pakietu dla polskiej gospodarki. Zachęcaliśmy wówczas rząd do zajęcia twardszego stanowiska w negocjacjach. Z zadowoleniem przyjęłam pańską wypowiedź o 30-procentowej redukcji. W październiku 2008 r., na dwa miesiące przed podpisaniem pakietu klimatyczno-energetycznego, podnosiliśmy, że zgodnie z protokołem z Kioto mamy rzeczywistą 30-procentową redukcję, którą zawdzięczamy ministrowi Balcerowiczowi, który pozamykał wszystkie trucicielskie zakłady, które nie wytrzymały, że tak powiem, narzuconych warunków finansowych działalności. Za inne rzeczy nie, ale za to pan minister Balcerowicz od wszystkich ekologów powinien dostać jakąś spektakularną nagrodę. Otóż w 2008 r. rząd akceptował takie surrealistyczne pomysły, jak wtłaczanie CO 2 pod ziemię, które kosztuje 100 euro za tonę, a co gorsze, jest metodą mało efektywną i o wątpliwym bezpieczeństwie. Dlaczego wówczas zabrakło refleksji nad wprowadzonymi rozwiązaniami 3x20, z których, patrząc na to realistycznie, sens mają tylko dwa z pakietu trzech rozwiązań, mianowicie wzrost efektywności energetycznej o 20% i wzrost udziału odnawialnych źródeł energii w pozyskiwaniu energii. Natomiast trzeci człon tego pakietu, czyli 20-procentowa redukcja emisji CO 2 , spowodował w zasadzie głównie przenoszenie uciążliwej produkcji do Chin i do Indii. Jak już tu słusznie zauważono, w Chinach 3 t emisji (Dzwonek) na mieszkańca, w Indiach 1 t emisji na mieszkańca, a u nas sytuacja wygląda diametralnie inaczej. Konkludując, zadam pytanie: Jakie są szanse na to, że sceptyczne stanowisko Polski zostanie poparte przez inne kraje i że pominięcie polskiego weta nie będzie możliwe? Mam nieodparte wrażenie, że wkraczaliśmy do innej Unii, a teraz duch i litera unijnych kontaktów i ucierania stanowisk po prostu bardzo mocno się rozeszły. Traktat... (Głos z sali: Czas się skończył.) Mam nadzieję, że pan marszałek umożliwi mi dokończenie wypowiedzi. Już konkluduję. Otóż duch i litera tych unijnych zobowiązań znacząco się rozjechały. Inne są rozwiązania przewidywane i podpisane w traktacie lizbońskim, inna jest praktyka. Jak pan, panie ministrze, ocenia to, że nasze stanowisko uda się przeforsować? Szczerze tego życzymy i będziemy to wspierać. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Z konsekwencją godną tej sprawy ministerstwo działa na forum Unii Europejskiej po to, ażeby zeroemisyjną gospodarkę do 2050 r. sprowadzić do właściwych ram. Pan minister jeszcze jako minister gospodarki o to bardzo zabiegał, była akceptacja Komisji do Spraw Unii Europejskiej tutaj, w Sejmie, dla tzw. COM popierającego stanowisko rządu dotyczące właśnie sprzeciwu wobec owego zeroemisyjnego podejścia w 2050 r., ale także był sprzeciw wobec podwyższenia w tej chwili do 30% ograniczenia emisyjności CO 2 w 2020 r. Tak więc to, z czym się spotkaliśmy, weto, jest strategicznym i konsekwentnym działaniem tego rządu. Chciałbym to bardzo mocno podkreślić. To, że weszliśmy w pakiet klimatyczno-energetyczny, wydaje się, nie jest spowodowane przez ten rząd. Będę na tyle delikatny, żeby nie powiedzieć mocniej. Panie ministrze, po drodze mamy jeszcze do czynienia ze zjawiskiem tzw. benchmarków, czyli określenia wskaźników emisyjności. Rząd kategorycznie występuje przeciwko pojmowaniu przez Unię Europejską wskaźnika emisyjności w odniesieniu do emisyjności gazowej, podkreślając, że musimy odnosić się do emisyjności w zależności od paliwa strategicznego w danym kraju. I tu odnieśliśmy się bardzo kategorycznie ze swoim sprzeciwem do podejścia Komisji Europejskiej, bowiem wystąpiliśmy do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Chciałbym zapytać, panie ministrze, o los (Dzwonek) benchmarku i o walkę o to, żeby ten wskaźnik był odniesiony nie do gazu, tylko do węgla lub do 10 najbardziej efektywnych instalacji, ale właśnie w zakresie paliwa węglowego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mieszkańcy wielu gmin woj. łódzkiego, wymienię kilka z nich, np. Wodzierady, Lutomiersk, Pabianice, Dalików, z dużym niepokojem przyjęli wiadomość o projektach budowy instalacji zatłaczania CO 2 pod ziemię na terenie ich gmin. Zlokalizowanie takich instalacji na terenach zaludnionych, gdzie przewidziana jest także rekreacja, jest wielką nieodpowiedzialnością. Dlaczego nie bierze się pod uwagę opinii mieszkańców, a także rad i władz gmin? Wszyscy są przeciw tej inwestycji. Kto zapłaci odszkodowania właścicielom terenów? Przecież gdyby ta instalacja powstała, tereny bardzo stracą na wartości. Kto zagwarantuje, że nie będzie awarii, która może zagrozić życiu ludzi? Podam przykład katastrofy ekologicznej w Kamerunie w latach 80. Dlaczego nie bierzemy przykładu z Niemiec, które wycofały się z tej technologii? Czy to prawda, panie ministrze, że Niemcy rozważają podłączenie się do rurociągu, jeżeli byłby wybudowany? Jakie są wyniki badań prowadzonych na tych terenach dotyczących przydatności tych terenów do zatłaczania CO 2 ? Wysoka Izbo, samo wytwarzanie energii do zatłaczania powoduje, że energia jest o ok. 30-50% droższa. To nam się nie opłaca. Apeluję, aby wycofać się z tych złych pomysłów zatłaczania CO 2 pod ziemię. Apeluję o to, aby zmusić kopalnię Bełchatów do rozmów z ludźmi. I apeluję o to, aby wziąć pod uwagę głosy mieszkańców, którzy są zdecydowanie przeciwko zlokalizowaniu na ich terenie zatłaczania pod ziemię CO 2 . (Oklaski)
Mówca: Wojciech Saługa
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym dołączyć się, panie ministrze, do chóru gratulacji z powodu podjęcia decyzji w sprawie weta. Za pakiet klimatyczny płaci społeczeństwo w cenach energii czy w eksporcie emisji, czyli przez wyprowadzenie miejsc pracy poza granice Unii Europejskiej. Powiedzieliśmy ˝nie˝ takim rozwiązaniom i bardzo dobrze. Samo ogłoszenie mapy drogowej spowodowało, można powiedzieć, zawirowanie na rynkach inwestycyjnych wśród tych firm, które planują budowę bloków węglowych. Wzrosło ich ryzyko kredytowe, zaczęły się rozmowy o podrażaniu kredytu. Po prostu niektórym przestał się dopinać biznesplan. Energetycy zaczęli mówić, że po ogłoszeniu mapy drogowej przez Komisję Europejską ostatnim blokiem węglowym, który zostanie wybudowany w Polsce, będzie blok w Jaworznie budowany przez Grupę Tauron. Samo pojawienie się tego dokumentu było szkodliwe. Myślę, iż dobrze rozumiem, że to, co stało się w ubiegłym tygodniu - weto - jest czytelnym sygnałem od rządu dla branży energetycznej, branży górniczej, że można myśleć o rozbudowie nowych bloków węglowych, o inwestowaniu w nowe pokłady i zwiększeniu wydobycia węgla. Zresztą strategia energetyki, prócz tego, że mówi o źródłach odnawialnych, w które musimy, powinniśmy inwestować, żeby się rozwijać w sposób zrównoważony, mówi też o odnawianiu mocy bloków węglowych, a to w tej chwili jest zagrożone. Ostatnia kwestia, którą chcę poruszyć, dotyczy biomasy. Importujemy ją z egzotycznych kierunków: z Azji, z Afryki, wycinamy lasy Białorusi (Dzwonek), żeby produkować w kotłach opalanych biomasą prąd, a powinniśmy przestawiać się na wykorzystywanie węgla, produkować z węgla czystą energię w sposób nowoczesny i bardzo wydajny. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Chciałbym zadać kilka pytań, myślę, fundamentalnych ze swej natury. Pierwsze pytanie dotyczy tego, ile CO 2 z tytułu działalności gospodarczej człowieka jest wydzielane do atmosfery? Według wiedzy, do której udało mi się dotrzeć, jest to ok. 3% globalnej emisji. Pytanie drugie dotyczy tego, czy aby nie mamy do czynienia z wielką hipokryzją. Z jednej strony podejmujemy działania zmierzające w tym kierunku, żeby ograniczyć emisję CO 2 , a jednocześnie tolerujemy to, że wielcy truciciele nie podpisują konwencji klimatycznych. Mało tego, produkcja z Unii Europejskiej przenoszona jest właśnie na tereny Chin, na tereny Indii, które takiej konwencji nie podpisały. Nie przeszkadza nam również sprowadzanie towarów na rynek europejski z krajów, które emitują CO 2 do atmosfery w tak wielkiej ilości. Chciałbym również zapytać, czy nie uważa pan minister, że cała polityka klimatyczna jest swoistego rodzaju kagańcem dla gospodarek rozwijających się, chociażby takich jak gospodarka polska. Czy nie uważa pan, że jest to też przejawem pewnego uzależnienia państw od takich źródeł energii jak ropa naftowa i gaz i w ten sposób uniemożliwienia korzystania z tych źródeł energii, które są dostępne w danych krajach? Chcę podkreślić i to, że zmiany klimatyczne obserwowane są na przestrzeni dziejów w oderwaniu od działalności człowieka. Człowieka jeszcze nie było na ziemi, nie prowadził działalności gospodarczej, kiedy notowano potężne zmiany klimatyczne. Czy aby nie jest tak, że dziś przywiązuje się nadmierną wagę do wpływu działalności gospodarczej człowieka na zmiany klimatyczne? Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wszyscy mówią o wecie, ale chyba nie do końca to jest weto. Proszę bowiem powiedzieć, panie ministrze, co tak naprawdę się stało. Wydaje mi się, że po prostu Rada ds. Środowiska, czyli ministrowie środowiska unijnej 27, nie osiągnęła porozumienia co do wspólnej polityki klimatycznej. Według mojej oceny ma na to czas jeszcze do 2015 r., podobnie jak na przedstawianie różnych argumentów. Chciałbym się przyłączyć do grupy chwalącej polskie stanowisko, dlatego że zapoznałem się z zapisami mapy drogowej do 2050 r. i widzę, że w proponowanej polityce jest m.in. mowa o tym, że nie będzie energii z węgla i innych paliw kopalnych, a transport w 70% ma być o napędzie elektrycznym. Jak tego dokonać bez znajomości sprawdzonych technologii z opcją odchodzenia od energetyki jądrowej? Można powiedzieć, że papier wszystko wytrzyma, ale 2050 r. jest już niedaleko, bo za 38 lat. Czy rzeczywiście mamy instrumenty, żeby zrealizować tak bardzo ambitną mapę drogową? Przechodzę do pytania. Chciałbym zapytać, czy Komisja Europejska mimo naszego stanowiska może zaproponować wyższe cele redukcyjne poza nami, zarówno na 2020 r., jak i na lata późniejsze, w tym po roku 2050. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Robert Telus
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wszyscy, którzy się zajmują tym tematem, fachowcy, wiedzą i mówią o tym, że cała polityka związana z CO 2 , polityka pakietu klimatycznego jest wielką - powiem po młodzieżowemu - ściemą. Chodzi tylko o to, żeby blokować pewne gospodarki, które sobie stara Unia wybierze. Jako taką gospodarkę wybrała sobie m.in. polską. Unia chce po prostu blokować naszą gospodarkę i myślę, że powinniśmy o tym jasno mówić, bo po co czarować nasze społeczeństwo. Potrzeba mocnej polityki Polski, żeby się z tego wycofać. Taką samą sytuację mieliśmy z polskim cukrem. Unia Europejska płaciła wielkie pieniądze, żeby zlikwidować nasze polskie cukrownie, i tak się stało, a firmy, które wzięły pieniądze, budują cukrownie w Brazylii, poza Unią Europejską. W tej chwili Unia Europejska już się obudziła i wie, że popełniła błąd, bo produkcja poszła poza Unię. To samo się dzieje z CO 2 . Jeżeli tak nie jest, to dlaczego nie korzystamy z tego, że mamy 30% lasu, i z tego, że nasze polskie lasy pochłaniają CO 2 ? Przecież powinniśmy na tym zarabiać, a my na tym tracimy. Jestem z okręgu piotrkowskiego, gdzie jest Bełchatów. Dla Bełchatowa, dla ludzi tam mieszkających to jest bardzo ważny temat, bo to miasto jest największym dawcą pracy w tym okręgu. Wiemy, jak wielkie to są koszty dla takich firm, jak Elektrownia czy Kopalnia Bełchatów. Pytanie do pana ministra. Panie ministrze, jakie konkretnie ponosimy koszty wprowadzenia pakietu klimatycznego, jeśli chodzi o ceny energii i - bo o tym się nie mówi - o miejsca pracy? Bo firmy muszą oszczędzać, a jakie oszczędzanie jest najłatwiejsze? Zwalnianie pracowników. I zwalnia się pracowników. Ile przez ten pakiet klimatyczny, przez tę drapieżną politykę klimatyczną Unii Europejskiej tracimy my, Polacy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Chmielowiec
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Bardzo dobrze się stało, że nasz kraj skorzystał z prawa weta w sprawie paktu klimatyczno-energetycznego, choć na finał musimy jeszcze chwilę poczekać. W związku z powyższym tematem dzisiejszej informacji mam do pana ministra dwa krótkie pytania. Kto jest w Europie największym emitorem dwutlenku węgla w przeliczeniu na głowę mieszkańca z uwzględnieniem konsumpcji i na którym miejscu w takim zestawieniu jest Polska? Drugie pytanie. Jak to się dzieje, jak to wytłumaczyć, że Polska miała dokonać redukcji emisji dwutlenku węgla o 6%, w rzeczywistości redukcja wyniosła 30%, a jest w Europie uznawana za truciciela, natomiast na przykład Hiszpania miała zmniejszyć emisję CO 2 o 8%, a faktycznie wzrosła ona w tym kraju o 40%, i trucicielem na liście europejskiej nie jest? Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym jeszcze raz zwrócić uwagę i dowiedzieć się, jaka była reakcja rządu na tę swoistą antynagrodę, którą otrzymaliśmy w postaci skamieliny dnia. Chcę wyraźnie zaznaczyć, że 450 światowych organizacji pozarządowych umówiło się i ośmieszyło Polskę. Czy była jakakolwiek odpowiedź rządu polskiego na ten bardzo niekorzystny dla Polski epizod? Bo jak słyszymy, w Polsce dzieje się bardzo dużo w sferze ochrony przyrody, powietrza. Widzimy, że mamy duże nakłady finansowe i obniżoną, coraz niższą emisję. Powiedziałbym nawet, że jesteśmy bardzo nadgorliwi, a gdy została zorganizowana konferencja pod nazwą Europejskie Dni Węglowe, to staliśmy się jakby niechcianym dzieckiem w Unii Europejskiej. Co się okazuje? Polska węglem stała. Przez ostatnie lata zamknęliśmy 50% kopalń, przy okazji troszkę zarżnęliśmy swoją gospodarkę. W tym samym czasie wydobycie węgla na świecie, jeśli się nie mylę, wzrosło o 100%. W związku z tym mam pytanie: Czy była nasza solidna odpowiedź na ten bardzo niekorzystny wizerunkowo epizod, który miał miejsce, wręczenia Polsce tej niechlubnej statuetki? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Schreiber
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Padały tutaj słowa o wecie. To weto powinno paść, ale nie dzisiaj, nie wczoraj, nie podczas tych rozmów klimatycznych, tylko dużo wcześniej. Wtedy było ono oczekiwane i powinno nastąpić. Wówczas rząd Platformy Obywatelskiej i PSL z tego weta nie skorzystał. Dzisiaj nastąpiło tylko zatrzymanie pewnych prac nad tym, aby postawić wyższe cele redukcyjne, i jest pełna zgoda co do tego. Natomiast oczywiście trzeba przygotowywać - i są przygotowywane - różne działania zmierzające do redukcji CO 2 . Jedną z metod jest wtłaczanie CO 2 pod ziemię. Metoda niezwykle ryzykowna, niebezpieczna, co do której społeczeństwo polskie zupełnie nie jest doinformowane. Miałem okazję być na spotkaniu z mieszkańcami wioski Julianów w gminie Krzyżanów. Mieszkańcy ci dowiedzieli się z ˝Rzeczpospolitej˝ o tym, że tzw. struktura Wojszyce została wybrana przez elektrownię Bełchatów do wtłaczania CO 2 . Czy zamierzamy działać takimi metodami? Czy Ministerstwo Środowiska w taki sposób zamierza prowadzić prace? Czy jednakowoż jest jakiś kalendarz dojścia do wyboru danej struktury? Bo zdaje się, że nie jest też do końca tak, jak podała ˝Rzeczpospolita˝. Jak zatem poinformować, jak dotrzeć z informacją do mieszkańców, aby ich uspokoić, aby rzeczywiście tam, gdzie to będzie konieczne, do tego typu metody się odwołać, ale nie robić tego w miejscowościach, w gminach, gdzie mieszkańcy zdecydowanie protestują, tak jak to jest w tym wypadku w powiecie kutnowskim? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Prezes! Wysoka Izbo! Pani prezes, mam do pani pytanie, ponieważ w wielu wypowiedziach padają oskarżenia, że pomoc publiczna dla małych i średnich przedsiębiorstw jest mała. Prosiłbym, żeby pani przybliżyła konkretne wartości, konkretne programy poza tymi przedstawionymi w raporcie, z których korzystają małe i średnie przedsiębiorstwa. Generalnie z tego raportu wynika bowiem, że 45% z tych środków jest w jakiś sposób przekazywane w formie pomocy publicznej małym i średnim przedsiębiorstwom, 55% pozostaje po stronie tych większych przedsiębiorców. Prosiłbym, żeby pani wskazała inne programy. Drugie pytanie. W raporcie wskazujecie państwo, że jest 145 programów, na bazie których są przekazywane pieniądze z pomocy publicznej. Chciałbym zapytać, o ile wzrosła albo o ile zmalała liczba tych programów w stosunku do roku 2009 i jaki państwo macie wpływ, jako instytucja, która monitoruje przepływ tych środków, na informacje przekazywane do określonych instytucji rządowych, różnych ministerstw na temat efektywności zajęcia się tym programem, a może zamknięcia tego programu, z którego w ogóle nie korzystają przyszli beneficjenci. I ostatnie pytanie. Chciałbym wiedzieć, jak wygląda nie tyle szata graficzna, ile przynajmniej spis treści związany z poprzednimi raportami (Dzwonek), które były przygotowywane w roku 2006, w roku 2007. Czy struktura tych informacji była taka sama jak w przypadku obecnego raportu? Dziękuję.
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Prezes! Wysoka Izbo! W raporcie zawarta jest informacja o tym, że w 6 przypadkach udzielono pomocy indywidualnej w formie pożyczki, z przeznaczeniem na ratowanie, i tej pożyczki udzielił minister skarbu państwa. W związku z tym mam pytania dotyczące kryteriów, jakie stosuje się w momencie, gdy pojawi się problem, kiedy jakieś przedsiębiorstwo znajdzie się w kłopocie i przystępujemy do ratowania tego przedsiębiorstwa w ramach danego programu pomocowego. Chodzi mi o aktywność czy też bezwładność tego programu, czyli o to, ile czasu potrzeba nam na to, aby taki program sformułować i aby przystąpić do realizacji takiego programu. Gdybyśmy mogli poznać te 6 przypadków, jakie one były, jakich sektorów dotyczyły i czy pomoc skierowana do tych 6 firm okazała się skuteczna. To jest pytanie rozszerzające, na ile pomoc publiczna może być pomocą aktywną na dany rok, a na ile musi być zaprogramowana na kilka lat, czyli jak długo musi trwać kryzys w danej firmie, żeby doszło do udzielenia takiej pomocy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje pytanie nawiązuje do opinii Ruchu Palikota o raporcie. Mam pytanie do pana ministra gospodarki czy do rządu o to, czy nie dałoby się na przyszłość czegoś zrobić dla małych i średnich przedsiębiorstw, by pozwolić im na uzyskanie większych dotacji, większej pomocy w celu rozwoju tej przedsiębiorczości, rozwoju gospodarczego, w celu dania ludziom większej liczby miejsc pracy. Pytanie brzmi: Czy rząd w ogóle zamierza cokolwiek zrobić w tej sprawie, aby ratować, i tak już upadające, małe i średnie przedsiębiorstwa? Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Prezes! Wysoka Izbo! Powodowany trochę wypowiedzią posła Nowaka o rozłożeniu tej pomocy pomiędzy poszczególne regiony i o brylowaniu woj. mazowieckiego i woj. śląskiego, podczas gdy trochę w tyle pozostają woj. lubuskie czy województwa Polski wschodniej, w tym szczególnie interesują mnie województwa Polski północno-wschodniej, przejrzałem listę beneficjentów pomocy indywidualnej przy pomocy regionalnej, przewidzianej szczególnie na nowe miejsca pracy i dofinansowanie kosztów inwestycji, i sądzę, iż można wyraźnie stwierdzić, że Polska północno-wschodnia, jeśli chodzi o tego rodzaju inwestycje, jest białą plamą. Chciałbym zapytać, czy w ramach tego monitoringu widać, jakie są powody, przyczyny tego, że inwestycje nie są lokowane szczególnie w nowe miejsca pracy i tam, gdzie tak naprawdę powinny być lokowane, czyli tam, gdzie jest duże bezrobocie i w biednych regionach. Co na to wpływa, że pomoc ta nie jest kierowana właśnie tam, np. do Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej czy do Warmińsko-Mazurskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Sługocki
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Pani Prezes! Wysoka Izbo! Raport przedstawiony przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w zestawieniu z takimi dokumentami jak Strategia Rozwoju Kraju 2007-2015, raportem o realizacji Narodowego Planu Rozwoju 2004-2006 czy wreszcie z Raportem Polska 2011. Gospodarka - Społeczeństwo - Regiony w mej ocenie stanowi znakomite kompendium wiedzy na temat sytuacji społeczno-gospodarczej w Polsce i na temat wpływu interwencji europejskiej na rozwój nie tylko polskich przedsiębiorców, nie tylko Polski, ale także sytuacji Polski na tle Unii Europejskiej. Moje pytania związane są z przyszłością. Intryguje mnie to, ale także w mym rozmyślaniu o przyszłości pojawia się nuta niepewności, co do nowej perspektywy finansowej. Myślę mianowicie o sytuacji zastąpienia interwencji bezpośredniej, dotacji - źródłami instrumentów odnawialnych, co z punktu widzenia budowania przewagi konkurencyjnej polskich podmiotów gospodarczych może być poważnym zagrożeniem. (Dzwonek) Wszyscy wiemy, że dzisiaj dysproporcje między polskimi regionami rozwiązywane są m.in. za pomocą regionalnych programów operacyjnych, ale także programów horyzontalnych. Zastąpienie instrumentów dotacyjnych, wsparcia bezpośredniego, instrumentami odnawialnymi może być poważnym zagrożeniem, jeśli chodzi o budowanie przesłanek stymulujących rozwój polskich podmiotów gospodarczych, a tym samym rozwój społeczno-gospodarczy Polski. Czy urząd pani prezes kooperuje z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego, z ministrem właściwym do spraw skarbu państwa i gospodarki w zakresie kreowania przyszłości polityki spójności w latach 2014-2020? Dziękuję bardzo. Panie marszałku, przepraszam i dziękuję za łaskawość. Dziękuję. (Oklaski)