Mówca: Marek Balt
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt przedstawić stanowisko naszego klubu wobec poselskiego projektu ustawy o świadomym rodzicielstwie, druk nr 562. Ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży obowiązuje w Polsce od 1993 r. Od początku funkcjonowania jest przyczyną wielu nieszczęść wielu kobiet, dzieci i rodzin, nieszczęść, o których najczęściej nie chcemy słuchać i wiedzieć. Dowiadujemy się, gdy nieszczęście przyjmuje postać tragedii, kiedy umiera kobieta, gdy zdecydowała się przerwać niechcianą ciążę, korzystając z usług szeroko rozpowszechnionego podziemia aborcyjnego, albo wtedy, gdy umiera dziecko, bo jego matka, zmuszona do urodzenia niechcianego potomka, porzuciła je lub zabiła, albo wtedy, gdy kobietę morduje jej mąż lub partner życiowy, bo znowu jest w ciąży, a on nie chce więcej dzieci. (Oklaski) Dowiadujemy się o nastoletnich dziewczynkach, które polski system prawny zmusił do macierzyństwa, gdy same, jeszcze będąc dziećmi, nie były na taką odpowiedzialność gotowe, więc pozostawiły swoje niechciane dzieci gdzieś koło śmietnika i desperacko próbują o tym zapomnieć. (Oklaski) O tych dramatach informują media, a opinia publiczna na ogół wydaje bezlitosny werdykt: co to za matka? Nic nie chcemy wiedzieć o codziennym kobiecym lęku przed niechcianą ciążą. Nie chcemy nic wiedzieć o dramatach polskich nastolatek i nastolatków, których pozbawiliśmy prawa do podstawowej wiedzy o nich samych, w zamian za to fundując im nieobowiązkowy przedmiot szkolny: przysposobienie do życia w rodzinie i obowiązkowe lekcje religii w publicznych szkołach, zajęcia, które niestety nie przyczyniły się do wzrostu moralności, jak obiecywano, za to wiele uczyniły dla wychowania pokolenia hipokrytów. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo.) Jak nazwać bowiem inaczej stan, w którym od wielu lat tolerujemy kwitnące podziemie aborcyjne, a nic nie zrobiliśmy, by w połowie społeczeństwa dostrzec pełnoprawnych ludzi (Oklaski), bowiem człowiek, który nie ma prawa decydować o swoim ciele i o tym, czy chce podjąć się największego w życiu wyzwania, jakim jest trud wychowania potomstwa, nie korzysta z pełni ludzkich praw. Ten człowiek, któremu odmawiamy od 1993 r. pełni praw, to każda polska kobieta, to nasze córki, siostry, żony. A mówiąc całą prawdę, to córki, żony, siostry biedne, te, które nie mają pieniędzy (Oklaski), bo te, które mają pieniądze, korzystają z dostępu do dobrej antykoncepcji, prywatnej i płatnej opieki lekarskiej i one się nie boją. One nie muszą błagać lekarza o zaświadczenie, że ich stan zdrowia wyklucza donoszenie ciąży, przerywają niechcianą ciążę w komforcie, jaki jest dostępny w Polsce lub za granicą za większe lub mniejsze, ale zawsze pieniądze. Reszta cierpi. Restrykcyjna i dyskryminująca kobiety ustawa jest realizowana zawsze, gdy chodzi o utrzymanie przy życiu zarodka, prawie nigdy, gdy chodzi o prawo kobiety. (Oklaski) Wielu ludzi, przede wszystkim kobiety, ale także, na szczęście, i mężczyźni, walczyło i walczy z tą najbardziej dyskryminującą kobiety ustawą od chwili jej uchwalenia. Dzięki nim w 1996 r. na pół roku udało się przywrócić stan normalny, tak aby kobieta decydowała, czy chce donosić czy przerwać ciążę. Kobieta, nikt inny. (Oklaski) Niesławny wyrok Trybunału Konstytucyjnego, oparty nie na wiedzy medycznej i prawnej, ale na religijnych przekonaniach sędziów trybunału, cofnął nas do stanu dzisiejszego: hipokryzji, milczenia, przyzwolenia na dyskryminację. Jeśli dzisiaj tak łatwo mówimy: Polki rodzą dzieci za granicą i nie rodzą w Polsce, to właściwie jest to jeden ze skutków ustawy antyaborcyjnej, bo lekceważone i dyskryminowane w Polsce Polki wyjeżdżają do krajów, gdzie korzystają z dostępnej antykoncepcji i mają wybór, a jeśli wybiorą bycie matką, mają pomoc i opiekę (Oklaski), ale nade wszystko mają wybór, którego Rzeczpospolita je pozbawiła. Pozbawiła, ignorując prawdę oczywistą dla kobiet: jeśli nie chcesz aborcji, to jej nie rób. (Oklaski) Możliwość przerywania ciąży, jeśli kobieta nie chce lub nie może podjąć odpowiedzialności związanej z jej kontynuowaniem, nie jest wszak nakazem aborcji, za to zakaz przerywania ciąży, pozbawiający prawa wyboru, jest zmuszeniem do rodzenia, a to jest ślepy zaułek i błąd, za który płacimy wszyscy. Najwyższą stawkę płacą kobiety. (Dzwonek) Panie marszałku, już kończę. Zakaz i nakaz nigdy nie są dobrym wyjściem. Nie wszyscy uznają religijne przekonania i nie wszyscy uznają prymat praw zygoty nad życiem i losem kobiety. (Oklaski) Dlatego dzisiaj z całą mocą opowiadamy się za projektem ustawy o świadomym rodzicielstwie. (Oklaski) To prawo nowoczesne i godne demokratycznego państwa. Taka ustawa zapewnia szacunek dla dokonywanych wyborów i realizacji praw reprodukcyjnych, a one są częścią powszechnych praw człowieka. Tylko edukacja na temat życia seksualnego, dostosowana do wieku i poziomu percepcji, pozwoli młodym na właściwe przygotowanie się do dorosłości i pomoże powstrzymać przemoc seksualną wobec dzieci. Aby obronić się przed złym dotykiem, trzeba najpierw o nim się dowiedzieć i dowiedzieć się, że ma się prawo do obrony. Wiedza jest w tym wypadku słowem kluczowym, edukacja oparta na wiedzy, a nie na religii lub przekonaniach. Panie marszałku, już nie będę kończył, przekażę materiał. Podsumuję tylko, że klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej opowiada się za skierowaniem projektu ustawy o świadomym rodzicielstwie do dalszych prac parlamentarnych. Dziękuję.