Mówca: Barbara Bubula
Data: 2012-12-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! To dla mnie wielki zaszczyt, że w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość mogę mówić o Witoldzie Lutosławskim, gdyż muzyka przez niego tworzona sięga do najwyższych obszarów sztuki. Wypracowany przez lata własny język muzyczny kompozytora nadaje jego utworom cechy odrębnego stylu. Ich przejrzysta, architektoniczna forma nie ogranicza muzyki, ale ją we właściwy sposób porządkuje, dając świadectwo o mistrzostwie warsztatu. Dojrzałe kompozycje mistrza zachwycają formą, emanują swoistym kolorytem i mają szczególną głębię. Zalicza się je słusznie do arcydzieł muzyki XX wieku. Jednak ów kompozytor zasłużył na miano wielkiego także ze względu na swą nieskalaną postawę niezależnego i niezłomnego twórcy, stojącego ponad epokami, uprawiającego sztukę niezależnie od świata kształtowanego przez propagandę, modę i ekonomię. A tworzył w czasach, które do łatwych nie należały. Po II wojnie światowej nie wszyscy twórcy zachowali ˝czysty ton lutni˝. Lutosławski ocalił godność i pozostał skromny. Jednocześnie chętnie angażował się w działania społeczne, szczególnie na niwie propagowania kultury muzycznej. W wywiadach udzielanych obcym i rodzimym mediom podkreślał z dumą swoją polskość. Całe życie poszukiwał własnego stylu i zaskakiwał innowacjami technicznymi, ale dopiero w drugiej połowie lat 50. osiągnął taki stopień dojrzałości, który pozwolił mu na świadome budowanie własnego, nowatorskiego języka muzycznego i wypracowanie ideału formy. Do ważnych dzieł z tego okresu należą wymieniona tu już ˝Muzyka żałobna˝ i ˝Gry weneckie˝, gdzie pojawiła się po raz pierwszy technika aleatoryzmu kontrolowanego, tak charakterystyczna dla jego twórczości. Własny styl doskonalił aż do śmierci w roku 1994. W ocenie muzykologów: Lutosławski nie należał do żadnej szkoły kompozytorskiej, nie podtrzymywał tradycji ani nie brał udziału w awangardowych rewolucjach. Był jednak zarazem i awangardzistą, i kontynuatorem tradycji. Jego muzyka jest wzorcowym przykładem idealnego wyważenia proporcji pomiędzy formą i treścią, intelektem i emocją. Koniec cytatu. Twórczość Witolda Lutosławskiego spotkała się z licznymi dowodami uznania. Oprócz tych już wymienionych przez kolegów posłów dodałabym jeszcze przyznaną w 1983 r. Nagrodę Artystyczną Komitetu Kultury Niezależnej NSZZ ˝Solidarność˝, a także odznaczenie złotym medalem Royal Philharmonic Society w Londynie w 1985 r. Członkostwo honorowe przyznały mu liczne stowarzyszenia muzyczne. Uzyskał też wymienione już liczne tytuły doktora honoris causa. Lutosławski stawał też za pulpitem dyrygenckim największych orkiestr świata, Berliner Philharmoniker czy Wiener Symphoniker. W USA prowadził orkiestry Nowego Jorku i Filadelfii. W Polsce często dyrygował orkiestrą Polskiego Radia i Telewizji w Katowicach. (Dzwonek) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w przekonaniu o szczególnym znaczeniu jego dorobku artystycznego, ogłosił 8 lat temu rok 2004 Rokiem Witolda Lutosławskiego. Ponieważ pamięć o wielkich twórcach należy pieczołowicie pielęgnować, zabiegamy także i dziś, w stulecie urodzin, o godne miejsce dla muzyki Lutosławskiego. Jego twórczość to cenna część dziedzictwa polskiej kultury. Podobnie jak wcześniej dzieła Chopina czy Szymanowskiego, stanowi wizytówkę naszego kraju i jest dowodem ogromnego potencjału twórczego Polaka. W XX wieku zaledwie...