PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Omawiany projekt ustawy jest bardzo dobrą odpowiedzią na wyzwania, jakie stawia przed nami współpraca wewnątrz Unii Europejskiej. Nie tylko dlatego, że odchodzimy od archaicznych metod na rzecz pełnej cyfryzacji współpracy sądowej, dzięki czemu polskie sądy zyskują nowoczesne narzędzia, które pozwalają załatwić sprawy transgraniczne szybciej i bez zbędnych kosztów, ale na uwagę zasługuje także wprowadzenie mechanizmu czasowego przekazania osoby w celu przesłuchania. To jest niezwykle praktyczne rozwiązanie, ponieważ pozwala na sprawne przeprowadzanie dowodów bez konieczności ostatecznego wydawania danej osoby państwu obcemu. I z tym związane jest moje pytanie. Przepisy zakładają ustalanie warunków czasowego przekazania osoby w drodze pisemnego porozumienia między sądami. Czy w projekcie ustawy przewiduje się sztywne ramy czasowe dla takiego ruchu, aby można było zapobiec sytuacjom, w których ten pobyt za granicą nieoczekiwanie by się przedłużył? Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wszystkim tym, którzy twierdzą, że jest nam to tak bardzo potrzebne, chciałbym przypomnieć, jak jest w Niemczech. Niemiecki Federalny Trybunał Konstytucyjny historycznie stoi na stanowisku, że ochrona podstawowych praw niemieckich obywateli przed wydaniem za granicę, szczególnie wewnątrz UE, jest priorytetowa. Niemcy badają proporcjonalność nakazu, stoją na stanowisku, że obywatela trzeba chronić. Podobnie jak Niemcy, konstytucyjne ograniczenia ma Francja, dotyczące wydawania własnych obywateli. Często odmawia ekstradycji w przypadkach wątpliwych lub gdy ścigany ma silne związki z Francją. Podobnie jest w przypadku Cypru, Grecji, Słowacji. Szanowni państwo, a więc tak nie jest, najpierw te kraje chronią swoich własnych obywateli. Naprawdę przemyślcie, co chcecie zrobić. Natomiast mam pytanie dotyczące zupełnie innej dziedziny. Ilu jest w naszych więzieniach obcych obywateli, którzy czekają na europejski nakaz ekstradycji? Czasami mam bowiem wrażenie, że nasze więziennictwo traktuje się jak branżę hotelarską dla obcych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam aż sześć pytań akurat w tym temacie. Jakimi konkretnie kryteriami, poza ogólnie wskazanymi i sprawnym przebiegiem postępowania, powinien kierować się sąd przy dokonywaniu wyboru między bezpośrednim przesłuchaniem na odległość, art. 6 rozporządzenia 2023/2844, a sformalizowanym czasowym przekazaniem osoby ściganej, art. 19 decyzji 2002/584? W jaki sposób projekt zabezpiecza prawo osoby ściganej do osobistego udziału w polskiej procedurze ENA w sytuacji, gdy sąd wyrazi zgodę na jej czasowe przekazanie państwu w związku z wydaniem nakazu? Jak technicznie i proceduralnie ma być weryfikowany wymóg, aby przekazanie powrotne nastąpiło w terminie umożliwiającym wzięcie udziału w czynnościach? Z uzasadnienia wynika, że w przypadku przesłuchania realizowanego przez polski sąd przy udziale przedstawiciela państwa obcego porozumienie ma być mniej sformalizowane niż przy czasowym wydaniu. W jakiej formie prawnej ma zatem następować to porozumienie, aby gwarantowało pewność procesową i nie prowadziło do przewlekłości postępowania? Projekt rozszerza gwarancję odbywania kary w Polsce na osoby, które stale przebywają na terytorium RP lub mają tutaj miejsce zamieszkania. Jakie minimalne kryteria czasowe lub społeczne będą podstawą do uznania, że cudzoziemiec stale przebywa w Polsce, aby przepis ten nie był nadużywany w celu uniknięcia odpowiedzialności w innych państwach Unii Europejskiej?
Mówca: Wioletta Maria Kulpa
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dziś, gdy obserwujemy coraz częstsze próby medialnego rozgrywania spraw karnych wobec przeciwników politycznych, naturalne jest pytanie, czy przyspieszenie procedur nie stworzy kolejnego narzędzia do organizowania politycznych igrzysk zamiast rzetelnego procesu. Europejski nakaz aresztowania to bardzo silny instrument umożliwiający ingerencję w wolność człowieka, dlatego eksperci w dziedzinie prawa karnego podkreślają, że nie można działać automatycznie, bez mocnych gwarancji proporcjonalności prawa do obrony i realnej kontroli sądowej. Jeśli państwo zaczyna traktować procedury karne jako narzędzie politycznej demonstracji siły, to przestajemy mówić o sprawiedliwości, a zaczynamy mówić o widowisku. Jakie konkretne zabezpieczenia w projekcie gwarantują, że przyspieszone procedury ENA nie będą wykorzystywane instrumentalnie do wywierania presji, medialnego piętnowania czy politycznego spektaklu kosztem prawa do rzetelnego procesu? Czy rząd uważa, że w obecnym klimacie politycznym, gdy postępowania karne coraz częściej stają się elementem publicznego przekazu politycznego, obywatel, w tym osoba publiczna, ma pełną gwarancję, że tak silny instrument jak ENA będzie stosowany wyłącznie proporcjonalnie i wyłącznie w rzeczywiście uzasadnionych przypadkach? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy rząd podziela zdanie, że obywatel polski co do zasady powinien być sądzony w Polsce, a przekazanie za granicę powinno być wyjątkiem, a nie rutyną? Jakie realne gwarancje otrzyma obywatel polski czasowo przekazany do innego państwa w kwestii tego, że wróci do Polski w terminie i będzie mógł uczestniczyć w czynnościach dotyczących jego sprawy? Dziękuję.
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam kilka pytań. W jaki sposób państwo zamierza zagwarantować, że przyspieszenie procedur nie będzie odbywało się kosztem prawa do obrony oraz realnej kontroli sądowej? Projekt zakłada możliwość czasowego przekazania osoby objętej ENA jeszcze przed rozpoznaniem nakazu. Jakie mechanizmy zabezpieczające przewidziano, aby osoba czasowo przekazywana miała zapewnione pełne prawa procesowe oraz możliwość skutecznego udziału w postępowaniu dotyczącym samego przekazania? Jak państwo zamierza ocenić i weryfikować przesłanki stałego przebywania lub miejsca zamieszkania, aby przepisy były stosowane w sposób jednolity i przewidywalny? Projekt przewiduje obowiązek bezzwłocznego występowania do państwa trzeciego o zgodę na dalsze przekazanie osoby objętej ENA. Jak państwo ocenia ryzyko wydłużenia postępowania w sytuacjach, gdy współpraca z państwami spoza Unii Europejskiej będzie utrudniona lub przewlekła? Dziękuję.
Mówca: Mariusz Krystian
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Rozszerzenie możliwości czasowego przekazywania osób objętych europejskich nakazem aresztowania jeszcze przed rozpoznaniem samego nakazu może prowadzić do ograniczenia gwarancji procesowych tych osób oraz do osłabienia kontroli polskiego sądu nad całą procedurą. W takim razie jakie mechanizmy, które przeciwdziałają tego typu zjawisku, przewidziało ministerstwo? Dlaczego w ocenie skutków regulacji wskazano brak wpływu finansowego na sektor finansów publicznych, skoro projekt przewiduje jednocześnie dodatkowe obowiązki dla sądów oraz możliwość zwiększenia liczby osób odbywających karę w polskich zakładach karnych, co przecież niesie za sobą koszty? Czy Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka, to jest też pytanie do komisji, analizowała ryzyko związane z tym, że zawieszenie terminu postępowania do czasu uzyskania zgody państwa trzeciego na dalsze przekazanie osoby może z kolei prowadzić do nadmiernego wydłużania postępowań i naruszenia prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bożena Lisowska
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Dzisiejsza nowelizacja Kodeksu postępowania karnego to odpowiedzialny krok w stronę uzupełnienia systemu europejskiego nakazu aresztowania. Ten druk realizuje zobowiązanie wynikające wprost z decyzji ramowej 2002/584. Fundamentalna zmiana, zawarta w art. 607k, wprowadza oczekiwaną przez praktyków możliwość czasowego przekazywania osoby ściganej lub jej przesłuchania jeszcze przed rozpoznaniem nakazu. W praktyce oznacza to odciążenie sądów i przyspieszenie postępowań. Szczególnie istotne jest rozszerzenie art. 607t - gwarancji powrotu na terytorium RP po prawomocnym zakończeniu postępowania. Chciałabym zapytać, czy krótkie, 14-dniowe vacatio legis jest wystarczające, by sądy zdążyły przygotować odpowiednie procedury bezzwłocznego występowania o zgodę państwa trzeciego?
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt nowelizacji Kodeksu postępowania karnego dotyczący europejskiego nakazu aresztowania. Projekt ma, jak wskazuje rząd, uzupełnić wdrożenie przepisów dotyczących ENA. I właśnie dlatego trzeba dziś zadać pytanie podstawowe: Czy rząd, który tak chętnie mówi o wdrażaniu prawa europejskiego, sam zamierza przestrzegać prawa w Polsce? Bo mamy dziś sytuację, w której przepisy dotyczące europejskiego nakazu aresztowania są przez ministra sprawiedliwości traktowane w praktyce według zasady: prawo będziemy stosować tak, jak my je rozumiemy. Jeżeli orzeczenie jest po myśli rządu - wszystko jest w porządku. Jeżeli sędzia wydaje orzeczenie, które nie podoba się ministrowi - zaczyna się publiczny atak, presja, wnioski o wyłączenie, odsuwanie od spraw i działania dyscyplinujące. Dlatego pytam: Czy ministerstwo uważa, że niezawisłość sędziowska obowiązuje tylko wtedy, gdy sędzia wydaje orzeczenia zgodne z oczekiwaniami rządu? Czy w ocenie ministra sprawiedliwości dopuszczalne jest publiczne piętnowanie sędziego za treść orzeczenia w sprawie europejskiego nakazu aresztowania? I wreszcie pytanie najważniejsze: Jak chcecie mówić o wdrażaniu prawa europejskiego i usprawnianiu współpracy sądowej, skoro w Polsce przepisy prawa nie są dla was żadną przeszkodą, gdy chcecie osiągnąć określony efekt polityczny?
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt dotyczący europejskiego nakazu aresztowania, czyli mechanizmu współpracy państw Unii Europejskiej w sprawach karnych. I trzeba powiedzieć jasno: w świecie, w którym przestępczość coraz częściej ma charakter międzynarodowy, państwa nie mogą działać w izolacji. Przestępcy wykorzystują otwarte granice, różnice proceduralne i przewlekłość postępowań. Dlatego współpraca sądowa między państwami Unii Europejskiej musi być sprawna, szybka i skuteczna. Projekt ma przede wszystkim dostosować polskie przepisy do prawa unijnego dotyczącego europejskiego nakazu aresztowania oraz usprawnić procedury przekazywania osób między państwami UE. Co ważne, projekt nie dotyczy wyłącznie kwestii technicznych. Dotyka również bardzo istotnych spraw związanych z prawami obywateli, równością wobec prawa oraz gwarancjami procesowymi osób objętych europejskim nakazem aresztowania. Pozytywnie należy ocenić rozwiązania, które mają zrównywać sytuację osób stale mieszkających w Polsce, także obywateli innych państw UE, z sytuacją obywateli polskich. To ważne, bo prawo powinno być przewidywalne i oparte na równych standardach ochrony. Jednocześnie musimy bardzo uważać, aby przyspieszanie procedur nie odbywało się kosztem praw człowieka, prawa do obrony czy realnej kontroli sądowej. Europejski nakaz aresztowania jest bardzo silnym instrumentem i właśnie dlatego wymaga szczególnej odpowiedzialności państwa. Bo skuteczne państwo prawa to nie tylko państwo, które potrafi szybko przekazywać osoby między krajami. To również państwo, które gwarantuje obywatelowi bezpieczeństwo prawne i pewność, że procedury będą stosowane uczciwie, proporcjonalnie i z poszanowaniem praw człowieka.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Z jakiego powodu w ocenie skutków regulacji (OSR) stwierdzono brak skutków finansowych dla budżetu państwa, skoro jednocześnie przyznaje się, że nowe przepisy nakładają na Służbę Więzienną obowiązek zorganizowania odbywania kar dla szerszej grupy osób niebędących obywatelami polskimi? Dlaczego w analizie kosztów odstąpiono od wyliczenia ewentualnych dodatkowych wydatków penitencjarnych, zasłaniając się brakiem szczegółowych danych, podczas gdy wskazany w dokumentacji średni koszt roczny utrzymania jednego osadzonego wynosi ponad 77 tys. zł? Czy resort analizował wpływ projektowanego obowiązku bezzwłocznego występowania do państw obcych o zgodę na dalsze przekazanie osoby - chodzi o art. 607ya § 1 - na i tak już znaczące obciążenie pracą sędziów i sekretariatów sądowych?
Mówca: Magdalena Małgorzata Kołodziejczak
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałkini! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Koalicji Obywatelskiej przedstawić stanowisko dotyczące zmiany zapisów Kodeksu postępowania karnego, druk nr 2372. Projektowana zmiana ma na celu wprowadzenie do ustawy - Kodeks postępowania karnego sądowej kontroli decyzji prokuratora w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu pełnomocnika osoby niebędącej stroną. Obecnie zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 osoba niebędąca stroną może ustanowić pełnomocnika w toczącym się postępowaniu, jeżeli wymaga tego jej interes prawny. Art. 87 § 3 pozwala, aby prokurator w postępowaniu przygotowawczym mógł odmówić wyrażenia zgody na udział pełnomocnika, jeśli uzna, że nie wymaga tego interes prawny osoby niebędącej stroną. Zażalenie na decyzję prokuratora, o której mowa w art. 87 § 3, podlega zaskarżeniu do prokuratora będącego jego zwierzchnikiem. To budziło bardzo poważne zastrzeżenia rzecznika praw obywatelskich, a Naczelna Rada Adwokacka nawet wnioskowała o wycofanie tego zapisu. Z posiadanych danych wynika, że prokuratorzy sporadycznie korzystają z tego przepisu, w związku z czym rezygnacja z tego przepisu nie jest konieczna, natomiast zasadne jest wprowadzenie sądowej kontroli decyzji prokuratora. Przeciwko całkowitej rezygnacji z zapisu dopuszczającego odmowę udziału pełnomocnika przemawia fakt, że w aktach sprawy mogą znajdować się informacje tajne bądź ściśle tajne, co wymaga ograniczenia liczby osób uczestniczących w postępowaniu. Mogą to być również ograniczenia wynikające z postępowań prowadzonych w sprawach zagrożenia bezpieczeństwa państwa czy obywateli. W związku z tym projekt zakłada w pierwszej kolejności rozpoznanie zażalenia przez sąd, następnie zakreślenie sądowi 7-dniowego terminu rozpoznania zażalenia, a także aby postanowienie prokuratora wydane na podstawie art. 87 § 3 wykonane było po jego uprawomocnieniu z wyjątkiem dotyczącym czynności niecierpiących złoki albo ważnego interesu śledztwa. W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy w art. 2 przewidziano zmianę wynikową, która w art. 122 ust. 1 pkt 1 odsyła do pojęcia ˝prokurator˝, przez którego na gruncie tej ustawy rozumie się finansowy organ postępowania przygotowawczego. Klub Parlamentarny Koalicja Obywatelska popiera wprowadzenie zaproponowanych zmian.
Mówca: Mirosław Adam Orliński
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe przedstawię nasze stanowisko odnośnie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy. Rzeczywiście, tak jak już było tutaj powiedziane, jest to projekt rządowy, Rada Ministrów przyjęła taki projekt ustawy. Projekt zwiększa kontrolę sądową nad decyzjami prokuratorów. Obywatele zyskają dodatkową ochronę swoich praw. Rzeczywiście jest to projekt, który w naszym przekonaniu, także po jego analizie w komisji kodyfikacyjnej, idzie w dobrym kierunku. Obecnie, jeśli prokurator odmówi w śledztwie dopuszczenia pełnomocnika osoby niebędącej stroną postępowania, można złożyć zażalenie tylko do prokuratora wyższego szczebla. Po tych zmianach, które tutaj są zaprezentowane, zaproponowane, takie zażalenie będzie rozpatrywał sąd rejonowy odpowiedni dla miejsca prowadzenia tego postępowania. Oznacza to wprowadzenie niezależnej kontroli decyzji prokuratora przez sąd. Ustawa ma na celu wprowadzenie do ustawy - Kodeks postępowania karnego sądowej kontroli decyzji prokuratora. Jest to doprecyzowanie wynikające z tych artykułów, które są zapisane w Kodeksie postępowania karnego. Należy również powiedzieć, że odwołując się do tych zapisów, projekt rządowy uwzględnia wszystkie te problemy, które były tutaj poruszone, które były przedstawione. Tak że można powiedzieć, że daje rzeczywiste prawo do tego, aby prawo do sądu, które ma obywatel, które ma charakter rzeczywisty, efektywny, tak też wyglądało w praktyce. Uważamy, że te zmiany są jak najbardziej potrzebne, słuszne, idą w dobrym kierunku. Wielokrotnie wyrażał także swoje stanowisko rzecznik praw obywatelskich, który dokonywał pewnej analizy prawnej. Pokazuje to, że tego typu zmiany są racjonalne i potrzebne. Jako Polskie Stronnictwo Ludowe popieramy ten rządowy projekt i będziemy za nim głosować. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Procedowany projekt dotyczy wprowadzenia sądowej kontroli decyzji prokuratora o odmowie dopuszczenia pełnocnika do udziału w postępowaniu przygotowawczym. Sam kierunek tej zmiany należy oceniać pozytywnie, ponieważ wzmacnia gwarancję procesową obywateli oraz ogranicza sytuację, w której ostateczna kontrola pozostaje wyłącznie w ramach struktury prokuratury. Jednak od początku zwracaliśmy uwagę na przepisy przewidujące wyjątki od tej zasady. Projekt pozostawia bowiem możliwość prowadzenia czynności bez udziału pełnomocnika mimo wniesienia zażalenia do sądu w sytuacjach określonych jako wypadki niecierpiące zwłoki albo gdy przemawia za tym ważny interes śledztwa. I właśnie te pojęcia budzą wątpliwości, ponieważ mają charakter bardzo ogólny i ocenny. W praktyce mogą być interpretowane rozszerzająco, co doprowadzi do sytuacji, w której kontrola sądowa stanie się jedynie formalna, a najważniejsze czynności procesowe zostaną przeprowadzone jeszcze przed rozpoznaniem zażalenia. Dlatego klub Konfederacji składa poprawkę wykreślającą te wyjątki. Nasza poprawka zmierza do tego, aby projektowane przepisy rzeczywiście gwarantowały skuteczną kontrolę sądową decyzji prokuratora, a nie tworzyły furtki pozwalające tę kontrolę omijać pod pretekstem ogólnych i nieostrych przesłanek. Dziękuję bardzo.
Mówca: Sławomir Ćwik
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Centrum mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu wobec druku nr 2372 obejmującego nowelizację Kodeksu postępowania karnego. Mamy tutaj kolejną punktową zmianę w Kodeksie postępowania karnego i nie dziwię się, że ministerstwo wnosi te zmiany w poszczególnych ustawach, a nie w ramach jednej kompleksowej zmiany, bo wówczas należałoby się spodziewać, że w ramach polityki wkładania kija w szprychy pan prezydent Nawrocki zapewne taką zmianę pod jakimś pretekstem by zawetował. (Poseł Anna Paluch: Do rzeczy, panie pośle. Do rzeczy.) A tak mamy szansę, że te dobre zmiany w procedurze karnej będą wchodziły w życie. Zasada, że prokurator mógł odmówić osobie niebędącej stroną postępowania udziału pełnomocnika w sprawie, obowiązywała w polskiej procedurze karnej praktycznie od samego początku. Dzisiaj jest bardzo kwestionowana przez polityków Prawa i Sprawiedliwości, co mogliśmy usłyszeć w wypowiedzi pana posła Warchoła. Szkoda, że kiedy poseł Warchoł był wiceministrem sprawiedliwości, nie przyszło mu do głowy, że należy to zmienić. Dzisiaj roni krokodyle łzy, jakoby ta zmiana była niewystarczająca. Tymczasem zostało bardzo dokładnie wyjaśnione, dlaczego pozostaje taka możliwość, że prokurator może odmówić osobie niebędącej stroną postępowania składania wyjaśnień jako świadek czy udziału w innych czynnościach bez udziału pełnomocnika - kiedy jest to istotne dla bezpieczeństwa państwa lub ograniczenia dostępu do materiałów śledztwa. Dlatego jako klub Centrum będziemy popierać tą nowelizację, tę zmianę w procedurze karnej. Dziękuję.
Mówca: Piotr Górnikiewicz
Data: 2026-05-13 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Pani Marszałek! Szanowni Państwo! Projekt ustawy, nad którym pracowała Komisja Nadzwyczajna do spraw kodyfikacji, dotyczy kluczowej zmiany w Kodeksie postępowania karnego - wprowadzenia realnej zewnętrznej kontroli sądowej nad decyzjami prokuratora, który odmawia świadkowi czy innej osobie niebędącej stroną udziału pełnomocnika w sprawie. Do tej pory żyliśmy w rzeczywistości, w której prokurator de facto był sędzią we własnej sprawie. To on decydował o ograniczeniu praw uczestnika, a zażalenie na tę decyzję trafiało jedynie do jego bezpośredniego przełożonego. Nowelizacja kończy z tym wadliwym systemowo mechanizmem, realizując tym samym wieloletnie postulaty rzecznika praw obywatelskich oraz środowisk adwokackich. Istota zmiany polega na dodaniu do art. 87 k.p.k. nowych przepisów, które przenoszą ciężar kontroli instancyjnej na niezawisły organ - sąd rejonowy właściwy dla miejsca prowadzenia postępowania. Aby zapewnić dynamikę śledztwa, sąd został zobowiązany do rozpoznania zażalenia niezwłocznie, w terminie zaledwie 7 dni od przekazania mu niezbędnych akt. Takie ukształtowanie procedury gwarantuje, że ochrona praw obywatela nie stanie się martwą literą prawa, a z drugiej strony nie sparaliżuje pracy organów ścigania. Jest to rozwiązanie wyważone, merytoryczne i przede wszystkim sprawiedliwe, które odbiera oskarżycielowi monopol na ocenę tego, czy dany obywatel potrzebuje profesjonalnego wsparcia prawnika. Kluczowym bezpiecznikiem wprowadzonym w tym projekcie jest zasada, według której postanowienie prokuratora o odmowie dopuszczenia pełnomocnika staje się wykonalne dopiero z dniem jego uprawomocnienia. Oznacza to, że co do zasady przesłuchanie świadka czy inna czynność procesowa z jego udziałem nie powinny się odbyć, dopóki sąd nie rozstrzygnie wątpliwości co do obecności pełnomocnika. Ustawodawca przewidział tu wprawdzie wyjątki, posługując się terminem ˝ważny interes śledztwa˝ lub ˝wypadek niecierpiący zwłoki˝, jednak mają one charakter wyłącznie incydentalny. Z satysfakcją przyjmujemy ten projekt jako element szerszej strategii przywracania właściwej hierarchii kompetencji w procesie karnym. Odchodzimy od szkodliwego trendu z poprzednich lat, kiedy to prokuratura zyskiwała kosztem sądów uprawnienia niemal władcze, co jaskrawo uwidoczniło się chociażby w kontrowersyjnych zmianach dotyczących listu żelaznego. Przedłożona nowelizacja jest wyraźnym sygnałem, że prokuratura ma być organem procesowym, a nie decydentem ostatecznym w zakresie praw i wolności obywatelskich. Biorąc pod uwagę sprawozdanie komisji, która zarekomendowała przyjęcie projektu, Klub Parlamentarny Polska 2050 będzie głosował za uchwaleniem tej ustawy. Dziękuję.