Mówca: Robert Winnicki
Data: 2017-10-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Przechodzę do tematu. Szanowni Państwo! Dyskutujemy dzisiaj o półroczu przewodnictwa maltańskiego w Unii Europejskiej, o tym, co Polska zrobiła, czego nie zrobiła, jaka jest sytuacja w Europie. Zacznę od tego, co padało tutaj, zwłaszcza ze strony liberalnej części opozycji, bardzo często dzisiaj z mównicy, czyli tego przegranego głosowania 27 do 1. Przypomnę tylko jedną rzecz. Przypomnę, że Polska nie miała możliwości blokowania wyboru Donalda Tuska przez to, że został podpisany traktat lizboński. A traktat lizboński został niestety podpisany przez Lecha Kaczyńskiego i przegłosowany również głosami Prawa i Sprawiedliwości. A co nam mówi ten przykład i co nam mówi ten przypadek? Mówi nam o tym, że takie stanie w rozkroku, w jakim niestety polityka rządu wobec Unii Europejskiej trwa, po prostu się nie opłaca i na dłuższą metę jest nieskuteczne i przynosi straty. Mowa była dzisiaj o wspólnych wartościach. Mój Boże, szanowni państwo, jakie wspólne wartości z Europą Zachodnią pogrążoną w szale multi-kulti (Gwar na sali, dzwonek), w szale przyjmowania imigrantów, szale degeneracji spraw cywilizacyjnych, rodziny, narodu, ojczyzny, pojęcia chrześcijaństwa? Jakie wspólne wartości? Mówmy jasno i otwarcie, że my dzisiaj w Polsce, szerzej, w naszej części Europy jesteśmy rzeczywiście obrońcami prawdziwego ładu cywilizacyjnego. Mówmy o tym głośno i mówmy otwarcie z dwóch powodów. Po pierwsze, dlatego że jakikolwiek mit o jedności Unii Europejskiej jest kwestią nie do uratowania, już pomijając fakt, że moje ugrupowanie, Ruch Narodowy, postuluje po prostu, byśmy poszli drogą Wielkiej Brytanii. Wystąpić z Unii Europejskiej. Ale nie jest do utrzymania dzisiaj ten mit, że możemy między Lizboną a Warszawą czy między Lizboną a Tallinem utrzymać jakiś wspólny system wartości, bo tego nie ma, to nie funkcjonowało i nie funkcjonuje. Dzisiaj Europa Zachodnia, która niestety w większości przypadków za kilka dekad będzie już Euroarabią, pogrąża się, odwołując się do tych czynników, które przyniosą jej klęskę w następnych dekadach. I my jako Polska musimy zrobić dwie rzeczy. Przede wszystkim trzeba odważnie zacząć artykułować przywiązanie do tradycyjnych wartości, do tradycyjnego świata wartości. A nie robimy tego. Nie robimy tego łącznie z tym, że w ubiegłbym roku obecny rząd nie blokował prohomoseksualnych rozwiązań w najwyższych gremiach Unii Europejskiej, na forum ONZ zresztą tak samo, ale to inna bajka. To znaczy, jeśli my nie będziemy odważnie podnosić naszej agendy cywilizacyjnej, która nasz kontynent jest w stanie ocalić, a przynajmniej część tego kontynentu, to zmarnujemy nie tylko szansę na to, żeby wypaść jako państwo wiarygodnie i poważnie na arenie międzynarodowej, ale też pewien potencjał, który istnieje w państwach Zachodu. I rzeczywiście w tych państwach Zachodu sojusznikami państw takich jak Węgry czy Polska mogą być i są przede wszystkim uniosceptycy, tradycjonaliści, a zwłaszcza ci wszyscy, którzy chcą obalenia Unii Europejskiej jako instytucji ponadnarodowej. I dlatego w Polsce dzisiaj to, o co apeluję przy okazji tej debaty, to odwaga. Miejmy odwagę jasno i zdecydowanie to powiedzieć. Jeśli boicie się podnieść hasła Polexitu, to miejcie odwagę jasno i zdecydowanie podnieść kwestię radykalnej reformy Unii Europejskiej, radykalnej, w kierunku konfederacji, luźnej konfederacji, Europy ojczyzn. To jest to, na co, jak sądzę, może być was stać. Ale musicie przedstawić konkretną koncepcję. I ta koncepcja w obecnych warunkach w Europie, w Unii Europejskiej ma szanse zdobyć wielu zwolenników. Bo dzisiaj w Paryżu jeszcze rządzi Emmanuel Macron, ale po przyszłych wyborach jest bardzo możliwe, że będzie to Marine Le Pen. I dlatego należy, myśląc o tych scenariuszach, już dzisiaj tak prowadzić polską politykę, polską politykę również w Unii Europejskiej. Dziękuję. (Oklaski)