PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Józef Zych
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego podziela pogląd, iż obydwa projekty powinny być skierowane do odpowiednich komisji w celu podjęcia nad nimi wspólnej pracy. Wysoki Sejmie! W czasie dzisiejszej debaty bardzo często padały odwołania do konstytucji. Pan minister Królikowski bardzo dokładnie i wnikliwie przedstawił ewentualne wątpliwości - ewentualne. Co można zauważyć ostatnio w Polsce? Kompletne wypaczanie idei samej konstytucji. Proszę wybaczyć, że powołam się na prace nad konstytucją. Ostatnie dwa lata przewodniczyłem zgromadzeniu narodowemu, które przygotowywało projekt konstytucji - i byłem w ogniu pracy - i wtedy mieliśmy problem podstawowy: czy wszystkie przepisy konstytucji są równoważne, czy też są przepisy ważniejsze i najważniejsze, którym trzeba wszystkie inne podporządkować. I doszliśmy do jednego przekonania. Najważniejszym przepisem w konstytucji Rzeczypospolitej jest przepis o ochronie życia i zdrowia człowieka. Nie ma większej wartości niż życie i zdrowie człowieka, a zatem wszystkie przepisy muszą być dostosowywane do tego przepisu, i tak jest, bo Kodeks cywilny w art. 24, który mówi o ochronie dóbr osobistych, to nie jest nic innego, jak tylko wykonanie tej głównej dyspozycji konstytucyjnej. Zatem, jeżeli dzisiaj postawilibyśmy sprawę w ten sposób, a musi być tak postawiona, to nie może być innych wątpliwości. Gdyby nawet inne przepisy były wątpliwe, to ten musi przeważyć rozstrzygnięcie sprawy, o której mówimy. To jest pierwszy problem. Po drugie, ci, którzy śledzą na bieżąco orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, powinni zwrócić uwagę, jaka jest ostatnio ewolucja w orzeczeniach trybunału. Na początku mieliśmy sytuację, że trybunał szedł ściśle według przepisu, czyli tylko interpretował przepis. Dzisiaj jest zmiana i trybunał podkreśla, że nie można odbiegać od sytuacji społecznej i gospodarczej w kraju. Zatem jest to sytuacja, która wyraźnie wskazuje, że są pewne dobra chronione, ale nie można tego oddzielać od sytuacji, w jakiej się znajdujemy. Właśnie znajdujemy się w tej szczególnej sytuacji. Dlatego uważam, że projekt rządowy, rzeczywiście bardzo trudny, rewolucyjny, odpowiada dzisiaj potrzebom społeczeństwa i potrzebie zrealizowania podstawowego celu, czyli ochrony życia i dobra człowieka. Oczywiście koledzy posłowie w swoim projekcie także mają tę ideę, to jest wspólne, natomiast podejście legislacyjne jest inne. Wysoki Sejmie! Klub Polskiego Stronnictwa Ludowego będzie czynnie uczestniczył w pracach nad tymi projektami. Czas najwyższy, abyśmy się nie bali. Dzisiaj nad Sejmem w przypadku każdego projektu wisi jakiś dziwny strach związany z konstytucją. Konstytucja jest aktem nadrzędnym, ale trzeba ją przede wszystkim sprowadzać do tego, do czego została uchwalona, bo ma być stosowana bezpośrednio i z uwzględnieniem najważniejszych wartości. Dziękuję.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Projekt ustawy dotyczy zaburzonych psychicznie sprawców przestępstw, w stosunku do których brak było podstaw orzeczenia środka zabezpieczającego, bo w czasie popełniania przestępstwa byli całkowicie lub częściowo poczytalni. Nie ulega wątpliwości, że część tych sprawców nadal stanowi zagrożenie dla społeczeństwa. Projektodawcy mówią, iż poddanie przestępców z zaburzeniami psychicznymi terapii w zakładzie psychiatrycznym uchroni przed nimi społeczeństwo. Pytam: Jaka jest gwarancja, iż taka diagnoza będzie zawsze dobra? W jaki sposób społeczeństwo będzie skutecznie chronione? Sprawcy uzyskają szanse, aby poddać się terapii i powrócić do życia, tak aby nie stwarzać zagrożenia dla innych osób. A co będzie, jeżeli taka osoba nie podda się terapii? W projekcie ustawy mówi się, iż skutkiem tej regulacji może być zmiana stosunku społeczeństwa do takich sprawców, w sumie zwyrodnialców. Pytam: Jak wnioskodawca chce zwiększyć poczucie bezpieczeństwa w społeczeństwie, jakich narzędzi chce użyć, w jaki sposób wykształci się społeczna świadomość, że sprawcy po terapii nie będą stanowili już zagrożenia? Jaki jest pomysł na terapię w polskim wymiarze sprawiedliwości? Jak projektodawca chce wpłynąć na te środowiska lokalne, gdzie miały miejsce brutalne zdarzenia? Jak można mówić o społecznej świadomości bez precyzyjnych programów terapii, również społecznej? (Dzwonek) Dobrze, że te projekty procedujemy, jednakże stwórzmy takie warunki, aby tak poważna i okropna w swoich zagrożeniach kwestia została w obszarze polskiego prawa rozwiązana raz na zawsze. Wysoka Izbo! Nie wolno czekać. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Panie Rzeczniku! Koleżanki i Koledzy Posłowie! Procedowany projekt ustawy o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia jest regulacją długo oczekiwaną przez polskie społeczeństwo. Przynosi nam bowiem odpowiedź, przynajmniej stara się przynieść odpowiedź na pytanie, co zrobić z osobami, które dopuściły się najcięższych przestępstw, a wobec których nie było podstaw do orzeczenia środka zapobiegawczego w postaci umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym z uwagi na poczytalność w momencie popełnienia przestępstwa. Przynajmniej dwa z zaproponowanych rozwiązań zasługują na szczególne podkreślenie. Oczywiście obydwa projekty są niezmiernie ważne. Sam fakt, że się pojawiły, jest ważny z punktu widzenia społecznego, ale chciałabym zwrócić uwagę na dwie sprawy. Wprowadza się możliwość zastosowania przymusowej terapii wobec osób z zaburzeniami osobowości oraz zaburzeniami preferencji seksualnych, jeżeli wymagają tego zarówno okoliczności odbywania kary, jak i sama groźba popełnienia kolejnych przestępstw przeciwko życiu. Tworzy się Krajowy Ośrodek Terapii Zaburzeń Psychicznych pod auspicjami ministra zdrowia. Przygotowane zapisy są wyrazem pracy od podstaw, a nie drogą na skróty polegającą wyłącznie na zaostrzeniu penalizacji czynów zabronionych, o czym zapewne będzie w następnym punkcie obrad. Dobrze się dzieje, że w ogóle te projekty się pojawiły, za co bardzo serdecznie dziękuję zarówno ministerstwu, jak i wnioskodawcom poselskiego projektu. Mimo że one się różnią, staramy się rozwiązać ważny problem. Identyczne bądź bardzo podobne do tych z przedłożenia rządowego przepisy funkcjonują w niektórych krajach Europy, na przykład w Niemczech. Niemniej jednak nasuwa się pytanie. W analizie finansowej bardzo dokładnie został określony koszt funkcjonowania ośrodka oraz docelowa liczba pacjentów. (Dzwonek) Co w sytuacji, gdy stosunkowo szybko jednak okaże się, że docelowa liczba pacjentów będzie znacznie większa, choćby z tego powodu, że kryteria będą się zmieniały w trakcie pracy? Jak wtedy będą wyglądać kryteria przyjęć do tego ośrodka? Czy taka okoliczność miała miejsce w innych krajach, w których wprowadzono podobne rozwiązania? Jak sobie z tym poradzono? Dziękuję bardzo, a szczególnie dziękuję za to, że wszystkie kluby poselskie jednak zdecydowały się na pracę nad tymi bardzo ważnymi z punktu widzenia społecznego projektami ustaw. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Bardzo się cieszę z tych projektów ustaw, dlatego że poważne zaniepokojenie i obawy zgłaszali w moim biurze poselskim rodzice dzieci. Te niepokoje związane były z wyjściem na wolność notorycznych morderców. Projekt jest odpowiedzią na potrzeby zagwarantowania bezpieczeństwa ludziom i na potencjalne zagrożenie życia i zdrowia człowieka. Mam pytanie. W zapisach projektu ustawy jest mowa o tym, iż osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której orzeczono o umieszczeniu w ośrodku, a która nie przebywa w zakładzie karnym, jest obowiązana stawić się w ośrodku w terminie nie dłuższym niż 3 dni od daty uprawomocnienia się tego orzeczenia. Jeżeli zachodzi obawa, że osoba ta nie stawi się w ośrodku, sąd zarządza jej zatrzymanie i doprowadzenie do ośrodka przez Policję. Chciałabym spytać, czy - przez analogię do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i ustawy mówiącej o ochronie zdrowia psychicznego, w przypadku których pod kontrolą sądu jest cała dokumentacja zdrowia - konieczne jest, aby zatrzymanie i doprowadzenie przez Policję nastąpiło w obecności lekarza, pielęgniarki lub zespołu ratownictwa medycznego. Czy to jest konieczne? Jeszcze jedna sprawa. Wydając postanowienie o uznaniu osoby za osobę stwarzającą zagrożenie, sąd zarządza: pobranie od osoby wymazu ze śluzówki policzków w celu przeprowadzenia analizy kwasu dezoksyrybonuklejowe... (Poseł Stanisław Piotrowicz: Dezoksyrybonukleinowego.) ...dezoksyrybonukleinowego (Dzwonek), pobranie od tej osoby odcisków linii papilarnych, wykonanie zdjęć, szkiców itd. Czy to oznacza, że w archiwach nie ma tych danych w dokumentacji? Tyle, jeśli chodzi o moje pytania. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Troszkę kontynuując to, o czym mówiłem w swoim wystąpieniu, w części swojego wystąpienia klubowego, chciałbym zapytać o kwestię przymusowego stosowania produktów leczniczych. Wydaje się, że chyba nie jest konieczne, aby było to zapisane w ustawie, dlatego że proponując tego typu zapis, znowu naruszamy szereg innych ustaw, chociażby ustawę o Rzeczniku Praw Pacjenta. Wydaje się, że nie jest to celowe. Tak jak powiedziałem, to są moje wątpliwości. O ile nie mam żadnych wątpliwości co do tego, że tę sprawę trzeba rozwiązać, i za to dziękuję wnioskodawcom zarówno z klubu parlamentarnego, jak i ze strony rządowej, o tyle mam wątpliwości co do szczegółowych rozwiązań wchodzących w obszar innych rozwiązań z zakresu ochrony zdrowia. Stąd prosiłbym o odpowiedź w tej sprawie. Tak samo jest, jeżeli chodzi o rozwiązania wynikające z art. 1, z którego pośrednio wynikałoby, że to lekarz orzecznik, psychiatra miałby decydować, czy dane przestępstwo jest zagrożone karą powyżej 10 lat pozbawienia wolności. Nie do tego jest powoływany biegły z psychiatrii, ktoś inny powinien to rozstrzygać. Jeśli chodzi o choroby, zaburzenia - tak, ale nie w kwestii wysokości odpowiedzialności karnej. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Ten projekt rządowy to porażka polskiego systemu reedukacji. Trzeba się do tego przyznać. Mieliście państwo bardzo dużo czasu i poprzedni ministrowie też mieli wiele czasu, żeby pracować z osadzonymi, i nic w tej sprawie nie zostało zrobione. Dzisiaj obudziliście się z ręką w nocniku, próbujecie leczyć dżumę cholerą i tak naprawdę nie macie pomysłu na osadzonych i na ich reedukację. Najłatwiej jest oczywiście z powrotem wsadzić ich do więzienia, trudniej jest z nimi pracować. Za te wasze pomyłki będzie płaciło całe społeczeństwo. Jak sami piszecie w uzasadnieniu do swojego projektu, zamierzacie zatrudnić już w 2014 r. 77 osób i wydać na to 5 mln zł. A ilu będzie pacjentów? Czterech. Cztery osoby będą leczone w 2014 r. - to jest z uzasadnienia rządowego - czyli 19 osób będzie zajmowało się jednym pacjentem. Leczenie tego jednego pacjenta będzie kosztowało 1250 tys. zł, tak? Kto za to zapłaci? Podatnicy. I to jest największa porażka waszego systemu, on się po prostu nie sprawdza. Chciałbym zapytać pana ministra, jaki ma na to pomysł. Czy w ogóle wyciągacie wnioski ze swojej pracy, z tego systemu, który się po prostu nie sprawdza? Czy zamierzacie wprowadzić do niego jakąś korektę? Czy społeczeństwo będzie płaciło za kolejne wasze błędy? Czy kiedy będą wychodzili kolejni osadzeni, pijani rowerzyści, to też stworzycie dla nich jakieś specjalne ośrodki, za które będziemy płacili, bo nie udało wam się ich zreedukować, bo wsadzacie ich do więzienia? Kiedy użytkownicy niewielkiej ilości marihuany będą wychodzili, to też będą płacili za wasze błędy dotyczące reedukacji? Nic wam się nie udaje. W związku z tym kto za to zapłaci, panie ministrze? Kto za to zapłaci? Dziękuję bardzo.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pewnie zapłaci za to społeczeństwo... (Poseł Robert Biedroń: Niestety.) ...i wolę, panie pośle, żeby zapłaciło, ale było bezpieczne, żeby nie było tak, że matka pięcioletnich dziewczynek martwi się dzisiaj, czy zostaną zgwałcone, czy nie, a wymiar sprawiedliwości działa tak, jakby nic się nie działo. (Poseł Robert Biedroń: To populizm.) Zresztą o tej sprawie, o której mówię w tej chwili, będę też mówił w oświadczeniach poselskich, wtedy z ciekawości może pan posłuchać. Zawiadomiłem ministra sprawiedliwości i nie tylko, wszystkie organy państwa, w tym rzecznika praw obywatelskich, o tym, co dzieje się z dziećmi, które są molestowane, i jak do tego podchodzi wymiar sprawiedliwości. Panie ministrze, dobrze się dzieje, że rząd o tym myśli i chce zabezpieczyć społeczeństwo przed grupą stu kilkudziesięciu, 158 - jak usłyszałem z ust rzecznika - osób z zaburzeniami psychicznymi, którym żaden wyrok nie pomógł, leczenie w zakładzie karnym też nie, a trzeba je odizolować w jakiś sposób od społeczeństwa, bo społeczeństwo chce być bezpieczne. To jest ważny problem. Ale jest też drugi problem i podam przykład. Dojeżdżam do Wysokiej Izby z Wronek, tam spotykam ludzi, którzy z reguły kończą pięcio-, sześcioletnie wyroki na dworcu kolejowym, rozmawiam z nimi i pytam, co dalej. Dalej, panie ministrze, to jest tak, że nie ma systemu, który pomógłby tym ludziom. Oni często nie znają rzeczywistości, z którą się spotykają, nie mają pracy. Jakie są ich koleje losu? Powrót za chwilę do zakładu karnego, recydywa. Skazany wychodzi po 11 latach pozbawienia wolności za morderstwo, to jest znana sprawa, zostaje pozbawiony wszelkich środków. Po trzech miesiącach od wyjścia z zakładu karnego komornik licytuje jego mieszkanie za 15 tys., bo matka w czasie, kiedy on odbywał karę, nie zdołała pokryć długów. Jaka jest pomoc dla tych ludzi? Czy nie warto pomyśleć nad systemem, który w pierwszej kolejności, przy użyciu środków z powiatowego urzędu pracy, zagwarantuje tym osobom przystosowanie do społeczeństwa? Wiem, że młodzi ludzie nie mają pracy, ludzie po studiach nie mają pracy, ale te osoby, wychodząc z więzienia z takimi wyrokami, oczekują nie tylko tego, że dostaną bilet, dokąd sobie zażyczą, ale także możliwości, aby uczciwie wobec społeczeństwa zachowywać się dalej. Czy macie państwo na to pomysł, czy pracujecie nad tym? Dziękuję.
Mówca: Stanisława Prządka
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Różne podmioty i osoby zgłaszały i zgłaszają liczne uwagi do tego projektu i wśród nich zapoznałam się z opinią Rady Legislacyjnej przy prezesie Rady Ministrów. Czytam w tej opinii, pozwolę sobie mały fragment przytoczyć, m.in. że: sprawa groźnych, w tym seryjnych, przestępców, którzy skorzystali z moratorium na wykonywanie, a następnie orzekanie kary śmierci w okresie poprzedzającym wprowadzenie kary dożywotniego pozbawienia wolności ustawą nowelizującą Kodeks karny z dnia 12 lipca 1995 r., mogłaby znaleźć generalne rozwiązanie na gruncie instytucji, jaką są czynności operacyjno-rozpoznawcze, bez konieczności tworzenia szczególnej ustawy. Panie ministrze, mam do pana pytanie: Czy rząd rozważał taką możliwość i jeśli tak, to dlaczego z tej możliwości nie korzysta? Jakie są powody i jakie przesłanki decydują o tym, że rząd podjął prace nad tą szczególną, skomplikowaną i trudną ustawą? Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Jeżeli chodzi o Krajowy Ośrodek Terapii Zaburzeń Psychicznych znajdujący się w strukturach Ministerstwa Zdrowia, to o umieszczeniu w nim będą decydowały sądy cywilne. Tak to rozumiem, przynajmniej tak to pojmuję. Czy słusznie? W projekcie podejmuje się wysiłek w tym kierunku, by uchronić się przed zarzutem naruszenia zasady ne bis in idem. Czy dobrze myślę? Po to, żeby tego rodzaju izolacja nie kojarzyła się w żaden sposób z represjami natury karnej. Oczywiście rozumiem to, żeby ta izolacja tak się nie kojarzyła, bo jest to trudny problem z punktu widzenia prawnego. Ale z drugiej strony czy tego rodzaju izolacja może być skuteczna? W szczególności mam tutaj na uwadze również brak doświadczenia w postępowaniu z tego rodzaju osobami ze strony sędziów cywilistów. Sędziowie karniści mają wiedzę natury psychologicznej w odniesieniu do osób naruszających prawo, natomiast nagle z taką osobą zetknie się sędzia cywilista. To jest pierwsza rzecz. Kolejna. Czy rzeczywiście czuwaniem nad skutecznością izolacji powinny zajmować się firmy ochroniarskie? Boję się, że nie będą wywiązywać się ze swoich zadań w należyty sposób. Czym to jest podyktowane, że to firma ochroniarska, a nie funkcjonariusze państwowi? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Kuchciński
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, ja akurat nie podzielam opinii pana ministra. (Poseł Robert Biedroń: Co to za ocenianie?) Jeżeli będzie pan chciał zabrać głos, to w oświadczeniach będzie pan miał prawo. W tej chwili proszę nie przerywać panu ministrowi. (Poseł Robert Biedroń: Proszę mnie nie obrażać.) Proszę kontynuować, panie ministrze. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Michał Królikowski: Myślę, że nie obraziłem pana posła. Pani poseł Sobecka zadała bardzo szczegółowe pytania, związane m.in. z zatrzymaniem danej osoby w obecności karetki czy też kwestii dotychczasowych danych przechowywanych w archiwach. Mogę powiedzieć tak. Danych w archiwach z PRL-u nie ma, bo nie były zbierane, a jeżeli chodzi o zatrzymanie w obecności karetki, to rzeczywiście, tak, przewidujemy to rozwiązanie i to także jest wynik konsultacji z ministrem zdrowia. Oczywiście jesteśmy do dyspozycji teraz i w przyszłości w czasie prac komisji, jeżeli będą dalsze pytania, dotyczące szczegółów tego projektu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak, dokładnie, chodzi o źle zrozumiane pytanie, a właściwie wypowiedź. Panie ministrze, bardzo dziękuję, domyślałem się intencji, domyślałem się, dlaczego w taki sposób państwo proponujecie umiejscowienie tego ośrodka. Ja tylko na jedną rzecz chciałbym państwu zwrócić uwagę, bo być może to nie dość jasno wybrzmiało. Pamiętajmy o tym, że działamy w sytuacji, kiedy w stosunku do tych osób psychiatrzy wydali określone orzeczenie, oczywiście możemy mieć poważne wątpliwości w kontekście popełnionych przestępstw, ale dawanie przymusowych środków leczniczych wynika niejako z innych uregulowań. Więc ja rozumiałbym w tej sytuacji w tym ośrodku ewentualnie jakieś, nie wiem, lex specialis. Proszę mi uwierzyć - to jest tak, jak my pewnie w Komisji Zdrowia zastanawiamy się czasami nad różnymi rozwiązaniami karnymi - że dokonanie pewnych zmian ot tak, po prostu mechanicznie będzie skutkowało zupełnie gdzie indziej, w stosunku do zupełnie innych podmiotów leczniczych, do zupełnie innych pacjentów. Ja tylko to mam na myśli. Albo tego nie ruszamy, bo uznajemy, że jest izolacja i właściwie reszta jest tu niepotrzebna - oczywiście potrzebne są różnego rodzaju programy terapeutyczne, ale resztę niejako odpuszczamy - albo regulujemy to na potrzeby tego ośrodka, na potrzeby konkretnej sytuacji. W innym przypadku będzie to wymagało zmian w ustawie, które będą skutkowały w zupełnie innych sytuacjach. Tylko o to mi chodziło. Bardzo bym prosił, żebyście państwo zwrócili na to uwagę. Dziękuję.
Mówca: Sprawiedliwości Marek Biernacki
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Chciałbym podziękować za dzisiejszą dyskusję, chciałbym podziękować wszystkim posłom, którzy podczas tej dyskusji wykazali się i dużą cierpliwością, i dużą merytorycznością. Chciałbym podziękować Solidarnej Polsce za projekt. Zakładam, że będziemy pracowali nad dwoma projektami. Ta sprawa jest sprawą bulwersującą, nie została wcześniej rozwiązana przez posłów, ministrów. Musimy przy tej okazji pamiętać o tym, że prawo powinniśmy tworzyć na lata, nie na 25 lat, na więcej. Kiedyś tę ideę szczytną popsuto, popsuto poprzez to, że najpierw nie uchwalono kary dożywocia, tylko karę 25 lat. Przypominam też o tym, że to była kara śmierci, przypominam o tym, że te osoby zostały wyłączone przez niezależny sąd ze społeczeństwa. Co więcej, to na skutek decyzji politycznej, podkreślam, nie sądowej, ale politycznej te osoby - mówię o skazanych na 25 lat, bo taki był wyrok - mogą wrócić do społeczeństwa. Dlatego bardzo dziękuję za tę dyskusję. Panie pośle - zwracam się do pana Tomasza Latosa - oczywiście będziemy czerpali z pana przebogatej wiedzy w tej sferze. Współpracowaliśmy bardzo mocno z Ministerstwem Zdrowia. Bardzo chcę podziękować panu Sławomirowi Neumannowi, panu ministrowi Bartoszowi Arłukowiczowi. Chcę powiedzieć wyraźnie, że życie ludzkie dla mnie jest bezcenne. I nigdy nie będę uczestniczył w dyskusjach, ile coś kosztuje. Jeżeli będzie można uratować jedno życie ludzkie, to, także będąc ministrem, zrobię wszystko. I druga rzecz bardzo istotna: projekt będzie prowadził pan minister Królikowski ze swoją ekipą - jest pan dyrektor Tomasz Darkowski - ale pełną odpowiedzialność przyjmuję na siebie, jeżeli okaże się, że Trybunał Konstytucyjny uzna nasze rozwiązania za nieskuteczne. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Borys Budka
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Komisji Spraw Zagranicznych mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie tych komisji dotyczące ustawy o ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci, przyjętego w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 1989 r. Obie komisje na połączonym posiedzeniu ustaliły, że wnoszą do Wysokiej Izby o przyjęcie tej ustawy, czyli o wyrażenie zgody na dokonanie przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Drugiego Protokołu Fakultatywnego. Zgodnie z uzasadnieniem, które szczegółowo omawia mechanizm czy tryb dochodzenia do tej ratyfikacji, należy zwrócić uwagę, że Polska jest już stroną Pierwszego Protokołu Fakultatywnego. Poddaliśmy się już kognicji w tym zakresie. Najważniejszą rzeczą jest jednak to, że zgodnie z art. 38 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Rzeczpospolita zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Dodatkowo Kodeks karny z 1997 r. nie przewiduje takiej kary, w związku z czym oprócz tej ratyfikacji nie trzeba będzie dokonywać żadnych zmian w prawie krajowym. Oczywiste jest również to, że ratyfikacja Drugiego Protokołu Fakultatywnego nie pociągnie za sobą żadnych skutków finansowych. Z tego też względu wnoszę, jak na wstępie, i w imieniu połączonych komisji proszę Wysoką Izbę o wyrażenie zgody i przyjęcie ustawy w przedłożonym brzmieniu. Dziękuję bardzo.