PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Bożena Kamińska
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Swoje dzisiejsze oświadczenie wygłaszam na temat problemu stosowania kryterium najniższej ceny w przetargach publicznych. Od pewnego czasu w naszym kraju utrwalił się wśród instytucji publicznych zwyczaj zamawiania usług, dostaw oraz robót budowlanych przy zastosowaniu głównie jedynego kryterium - najniższej ceny. Taka praktyka jest dopuszczalna, może jednak przynieść więcej szkody niż pożytku. Procedury przetargowe, bazujące na kryterium najniższej ceny, doprowadziły do sytuacji, w której standardem stały się oferty wykonawców niższe nawet o połowę od wartości kosztorysowych inwestycji. Dziś już wiadomo, że przekleństwem dla branży szczególnie budowlanej była wojna cenowa w przetargach inwestycyjnych. Zamawiający mogli się cieszyć, że podpisują kontrakty dużo taniej, niż szacowali w swoich kosztorysach. Wykonawcy brali zlecenia, przebijając się niskimi cenami, a gdy w górę poszły ceny materiałów, wpadli w finansową pułapkę, często doprowadzając do upadłości firmy i braku realizacji zamówienia. Prawo zamówień publicznych daje możliwość zastosowania innych kryteriów niż cena, lecz mimo tego obecnie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie w większości przypadków obowiązuje jeden wskaźnik - cena. Prócz ceny przy wyborze wykonawcy inwestycji publicznych powinno się również kierować kryterium oceny technicznej, potencjałem finansowym oraz doświadczeniem. Wszystko to winno mieć ostateczny wpływ na wybór wykonawcy. Uważam, że należy dać możliwość wykonawcom obrony swoich praw przed sądem. Po nowelizacji ustawy Prawo zamówień publicznych w 2010 r. zmieniła się opłata stała od skargi do sądu, która wynosi obecnie pięciokrotność wpisu wniesionego od odwołania w sprawie, której dotyczy skarga. Dlatego należy obniżyć maksymalną kwotę opłaty od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej z 5 mln zł do 100 tys. zł, tak by orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej dla wykonawców nie były ostateczne, a procedura odwoławcza w wielu sytuacjach nie była jednoinstancyjna. Teraz jedynie najbogatsi wykonawcy są w stanie pozwolić na dwuinstancyjne rozpatrzenie ich spraw. Dla pozostałych orzeczenia izby są ostateczne. Drodzy państwo, należy pamiętać: tanio nie zawsze oznacza dobrze i bezpiecznie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedmiotem mojego oświadczenia poselskiego będzie temat zaniechania działań w kierunku wdrożenia w życie jednej z kluczowych inwestycji w zachodniej Małopolsce - budowy Beskidzkiej Drogi Integracyjnej. Przeprowadzone przed wieloma laty pomiary natężenia ruchu i prognozy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie dawały złudzeń, że w miastach leżących na szlaku drogi K52 bez podjęcia zdecydowanych działań nastąpi paraliż komunikacyjny. Z uwagi na małe odległości pomiędzy miastami, ich liniową zabudowę i rosnący współczynnik wypadkowości u schyłku lat 90. z inicjatywy lokalnych samorządów powstała koncepcja budowy jednej wspólnej obwodnicy pn. Beskidzka Droga Integracyjna. Systematycznie rosnące natężenie ruchu, a w ślad za tym wzrost wypadków spowodowały rozpoczęcie pierwszych prac studialnych już w 1999 r. Jednak szanse i nadzieje na realizację przedmiotowej inwestycji ziścił dopiero rząd pana premiera Jarosława Kaczyńskiego, w którym minister transportu Jerzy Polaczek podjął odważną i oczekiwaną decyzję o budowie Beskidzkiej Drogi Integracyjnej, zabezpieczając środki w budżecie na pierwsze wstępne prace projektowe. Rozszerzono wówczas wizję przyszłej inwestycji, zmieniając jej pierwotny kształt z drogi jednojezdniowej na dwujezdniową, a także jej zasięg od Bielska-Białej do Głogoczowa, poszerzając wcześniejsze założenia zamykające się tylko w obszarach miast Kalwarii, Wadowic, Andrychowa i Kęt. To ożywiło nadzieje i oczekiwania lokalnych samorządów na pozyskanie nowych inwestorów, rozwój przedsiębiorczości, turystyki i tym samym poprawę bytu mieszkańców całego regionu. Niestety, z przykrością i ubolewaniem muszę stwierdzić, że z chwilą przejęcia rządów przez gabinet Donalda Tuska w 2007 r. nastąpiło początkowe zahamowanie tych działań, a w dalszej konsekwencji ich nieodwracalne zamrożenie. Zniweczone zostały niemal wszystkie dotychczasowe działania i zmarnowane zostało ponad 2,5 mln zł zaangażowane już we wstępne prace studialne nad tą inwestycją. Nie wpisano tego zadania nawet do programu budowy dróg krajowych i autostrad na najbliższe lata, pozostawiając lokalne samorządy bez jakiejkolwiek szansy i nadziei. Dlatego w trosce o bezpieczeństwo komunikacyjne, przyszłość i rozwój naszego regionu apeluję do wszystkich parlamentarzystów z tego terenu, do samorządowców każdego szczebla, a przede wszystkim do premiera Donalda Tuska i ministra Sławomira Nowaka, o przyłączenie się do inicjatywy poparcia i aktywnych działań na rzecz budowy Beskidzkiej Drogi Integracyjnej w zachodniej Małopolsce i na Śląsku. Licząc na państwa profesjonalizm i troskę o przyszłość tego regionu, wyrażam nadzieję oraz oczekiwanie na pełne zaangażowanie na rzecz rozpoczynającej się w dniu dzisiejszym akcji zmierzającej do odmrożenia inicjatywy realizacji omawianej inwestycji. O sposobie i rodzaju działań będę państwa systematycznie informował. Dziękuję państwu za uwagę.
Mówca: Anna Nemś
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 24 lipca będziemy obchodzić doroczne Święto Policji ustanowione przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 21 lipca 1995 r. przy okazji nowelizacji ustawy o Policji. Data tego święta nie jest przypadkowa i przypada w rocznicę powołania do życia polskiej Policji Państwowej, co miało miejsce dnia 24 lipca 1919 r. Święto Policji jest co roku okazją do uroczystego wręczenia funkcjonariuszom odznaczeń i aktów mianowania na wyższe stopnie policyjne oraz wyższe stanowiska służbowe. W tym dniu składane są również wieńce i wiązanki przed tablicami pamiątkowymi, a także pomnikami poświęconymi pamięci wszystkich policjantów poległych w trakcie pełnionej służby. Święto Policji jest też dniem szczególnym, w którym wszyscy mamy możliwość wyrażania swojej wdzięczności i uznania dla funkcjonariuszy Policji za ogromną wartość, jaką wnoszą oni w codzienne życie lokalnych społeczności. Funkcjonariusze Policji działają bardzo często w trudnych, niebezpiecznych warunkach, podejmując pod presją czasu i niemożliwych do przewidzenia sytuacji szereg błyskawicznych decyzji. Świadomość, iż to właśnie od ich zaangażowania oraz profesjonalizmu zależy życie i zdrowie obywateli, przypomina nam o niezwykle wysokiej randze zawodu policjanta, rozumianego raczej w kategoriach wyjątkowej służby, pełnionej na rzecz innych ludzi. Dziś standardy i poziom pracy w Policji ciągle wzrastają. Widać to po liczbie osób chętnych, by podjąć pracę w Policji. Pozostaje jeszcze dużo do zrobienia, również po naszej stronie - legislacyjnej. Zbliżające się Święto Policji będzie okazją do złożenia wszystkim policjantkom, policjantom, pracownikom cywilnym komend Policji oraz ich rodzinom życzeń sukcesu w pracy zawodowej, a także wszelkiej pomyślności w życiu osobistym. Oby trudna i odpowiedzialna służba była dla funkcjonariuszy Policji źródłem satysfakcji, a wszystkim ich działaniom towarzyszył powszechny szacunek. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 13 lipca tego roku wspominamy 12. rocznicę śmierci wybitnego kuriera Polskiego Państwa Podziemnego i świadka Holocaustu Jana Karskiego, właściwie Jana Kozielewskiego. To m.in. dzięki jego poświęceniu i zaangażowaniu świat dowiedział się o eksterminacji Żydów i okropnościach drugiej wojny światowej. Ten znany na całym świecie polski prawnik, dyplomata i historyk urodził się w 1914 r. w Łodzi w rodzinie katolickiej. Studiował we Lwowie i w szkole podchorążych artylerii konnej we Włodzimierzu Wołyńskim. Po wybuchu drugiej wojny światowej rozpoczął działalność konspiracyjną. Od 1940 r. brał udział w misjach kurierskich do rządu polskiego na uchodźstwie we Francji. Działał także w Biurze Propagandy i Informacji Komendy Głównej Armii Krajowej i we Froncie Odrodzenia Polski. Przede wszystkim jednak Jan Karski był emisariuszem politycznym, w podziemiu znanym m.in. pod pseudonimem Witold. Dwukrotnie przedarł się do getta warszawskiego, a potem do obozu przejściowego dla Żydów w Izbicy (w przebraniu niemieckiego żołnierza), aby zdobyć informacje i materiały na temat zbrodni nazistów. Jako naoczny świadek eksterminacji i cierpienia milionów ludzi udał się w 1942 r. do Wielkiej Brytanii i przedstawił raport ze swoich obserwacji. Przekazał także informacje o strukturze, funkcjonowaniu i organizacji państwa podziemnego w okupowanej Polsce. To właśnie wraz z raportem Karskiego wystosowano prośbę o pomoc do rządów Anglii i Stanów Zjednoczonych. Polski dyplomata apelował do najwyższych władz alianckich w sprawie tragicznej sytuacji ludności żydowskiej, co więcej, przedstawiał różne rozwiązania, które mogłyby zmusić rząd niemiecki do zaprzestania eksterminacji, choćby bombardowanie linii kolejowych prowadzących do obozów zagłady. Niestety, bezskutecznie. Warto podkreślić, że swój raport Karski przedstawił nie tylko politykom, ale wszystkim osobom znaczącym, do których udało mu się dotrzeć. Jego relacje przyjmowano jednak z niedowierzaniem. Po wojnie wykładał na Uniwersytecie Georgetown, był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. W 1982 r. otrzymał tytuł Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, a w 1995 r. - Order Orła Białego. Został uhonorowany także ośmioma doktoratami honoris causa przez polskie i amerykańskie uniwersytety, a nawet nominacją do Pokojowej Nagrody Nobla. W kwietniu tego roku pośmiertnie odznaczono go amerykańskim Medalem Wolności. Jan Karski zmarł w Waszyngtonie. Jego ogromna walka o ujawnienie prawdy o zbrodniach nazistowskich i chęć uratowania milionów Żydów na zawsze zapisały go na chwalebnych kartach historii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Gabriela Masłowska (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Podczas 17. posiedzenia Sejmu w głosowaniu nr 12 nad przyjęciem uchwały o przyjęciu sprawozdania KRRiT oddałam pomyłkowo głos za. Jestem i byłam przeciwna działaniu KRRiT przede wszystkim z powodu dyskryminacji w przyznawaniu koncesji oraz niegospodarności potwierdzonej przez NIK. Moja dotychczasowa działalność potwierdza moją negatywną opinię o KRRiT i sprzeciw wobec przyjęcia tej uchwały. Przepraszam za pomyłkę.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie tak dawno warszawski sąd okręgowy orzekł o bezterminowej niezdolności generała Kiszczaka do udziału w procesie dotyczącym jego odpowiedzialności m.in. za użycie broni i tym samym śmierć górników w kopalni Wujek. W tym samym mniej więcej czasie biegli lekarze orzekli, że oskarżony w procesach w sprawie Grudnia ˝70 i stanu wojennego Wojciech Jaruzelski nie może wziąć udziału w dalszych posiedzeniach ze względu na stan zdrowia. Na razie postępowanie wobec Jaruzelskiego zostało zawieszone na sześć miesięcy, ale może to oznaczać, że wobec kolejnych identycznych opinii biegłych ten komunistyczny generał oskarżony przez IPN o kierowanie zbrojnym związkiem przestępczym nigdy nie odpowie za masakrę robotników na Wybrzeżu w grudniu 1970 r. i wprowadzenie stanu wojennego. Oczywiście nie ulega wątpliwości, że obaj panowie są już w podeszłym wielu i stan ich zdrowia nie jest dobry, chociaż wszelkie zaświadczenia lekarskie Kiszczaka budzą wątpliwości wobec jego egipskich wojaży, to jednak najbardziej porażający jest fakt, że dzieje się właśnie to, co niektórzy prorokowali już dwadzieścia lat temu. To, że nie udało się wcześniej skutecznie postawić obu generałów przed obliczem Temidy, to zasługa polityków z okrągłostołowego układu. Większość opinii publicznej pewnie dobrze odbierze medialne refleksje premiera na temat niezdolności obu komunistycznych dygnitarzy do udziału w procesie, bo wszak większość naszego społeczeństwa nie pamięta lub nie wie, co to była ˝nocna zmiana˝, w czasie której obalono rząd, który ośmielił się rozprawiać z agenturą i postkomunizmem. Za ucieczkę przed sprawiedliwością odpowiedzialni są ludzie, którzy angażowali się w działania na rzecz obrony interesów byłych agentów, esbeków, funkcjonariuszy informacji wojskowej itp.
Mówca: Andrzej Romanek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zgodnie z planami Ministerstwa Skarbu Państwa procesem prywatyzacji mają zostać objęte najpiękniejsze polskie uzdrowiska: w Ciechocinku, Lądku-Zdroju, Kołobrzegu, Busku-Zdroju, Rymanowie i Świnoujściu. Taka sytuacja spowoduje, że jedynym polskim uzdrowiskiem, które pozostanie w rękach państwa, będzie Uzdrowisko Krynica-Żegiestów (tylko z uwagi na fakt prowadzenia prac modernizacyjnych finansowanych z budżetu państwa). Zarówno polska konstytucja, jak i ustawy zapewniają obywatelom prawo do bezpłatnej ochrony zdrowia finansowanej ze środków publicznych. Patrząc jednak na niezwykle szeroko zakrojone plany prywatyzacji, mam poważne obawy o przyszłość lecznictwa uzdrowiskowego. Doświadczenia pokazują, że podmioty nabywające uzdrowiska dążą do podjęcia działań mających na celu maksymalizację zysku, a nie zapewnienie każdemu prawa do leczenia uzdrowiskowego. Piękne polskie uzdrowiska stają się ekskluzywnymi obiektami SPA dostępnymi tylko dla nielicznych, a już na pewno nie dla kuracjuszy będących emerytami czy rencistami. Kolejnym niezwykle dotkliwym skutkiem społecznym prywatyzacji uzdrowisk są redukcje zatrudnienia osób pracujących w spółkach uzdrowiskowych. Bardzo często spółki zarządzające uzdrowiskami są największymi pracodawcami w danej miejscowości. Dla tych ludzi przejęcie spółki przez nowego inwestora, nierzadko bez zapewnienia odpowiedniego pakietu socjalnego, oznacza albo utratę pracy bądź utrzymanie jej, lecz już nie na podstawie umowy o pracę, ale umowy zwanej potocznie śmieciową. Mając na uwadze powyższe doświadczenia oraz biorąc pod uwagę pojawiające się informacje, że polskie uzdrowiska mają być sprywatyzowane za śmieszne wręcz pieniądze, wyrażam stanowczy sprzeciw wobec takiej praktyki Ministerstwa Skarbu Państwa. Uważam, że polskie uzdrowiska, budowane od pokoleń nasze dobra narodowe, powinny być miejscami, gdzie każdy, a nie tylko wybrany, będzie mógł skorzystać z leczenia uzdrowiskowego i podziwiać ich niezwykłe walory przyrodnicze.
Mówca: Piotr Szeliga (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pragnę wygłosić oświadczenie w sprawie rosnącego bezrobocia i zmniejszenia środków na aktywną walkę z nim. Bezrobocie jest problemem, który najboleśniej dotyka polskie rodziny. Bezrobocie młodych to wielki problem. Jeszcze nigdy w historii gospodarek rozwiniętych i rozwijających się młodzi ludzie nie zostawali tak bardzo w tyle na rynku pracy, jak teraz. Przepaść, która powstała, będzie miała stały charakter i trudno ją będzie zredukować. Jeśli nie zostaną wdrożone odpowiednie działania rządu, grozi nam nie tylko stracona dekada pod względem wzrostu gospodarczego, ale także to, że stracone będzie pokolenie. Bezrobocie wśród młodych ludzi cały czas rośnie. Już teraz według badań GUS niemal co trzeci absolwent (30,7%) jest zarejestrowany jako bezrobotny. Czy mamy zatem do czynienia z pokoleniem młodych, bezrobotnych i za dobrze wykształconych? W tej sytuacji polski rząd powinien dołożyć wszelkich starań, by pomagać osobom poszukującym zatrudnienia. Tymczasem okazuje się, że urzędy pracy w Polsce otrzymają w tym roku o około 70% mniej środków na staże i szkolenia, co wskazuje na znaczne pogorszenie sytuacji materialnej bezrobotnych. To niezrozumiała decyzja. Sytuacja na polskim rynku pracy jest zła, a decyzja ministerstwa o zmniejszeniu dotacji na walkę z bezrobociem ogranicza ilość pieniędzy przeznaczonych na ten cel. Komisja Europejska w rekomendacjach gospodarczych dla krajów UE zaleciła Polsce reformy rynku pracy, głównie zwiększenie aktywności kobiet, osób starszych i młodzieży, poprawę warunków dla biznesu, m.in. zmniejszenie biurokracji, oraz modernizację energetyki. Komisja Europejska wytknęła w opublikowanej w środę ocenie towarzyszącej rekomendacjom m.in. to, że w Polsce tylko 64,8% populacji pomiędzy 20. a 64. rokiem życia jest aktywna na rynku pracy, a stopa ta jest jeszcze niższa w przypadku młodych, kobiet i osób starszych. Komisja zauważyła to, co jest też bardzo dobrze zauważalne w kraju, że mianowicie mamy wysoki poziom bezrobocia młodzieży, stosunkowo wysoki poziom braku aktywności ludzi starszych i kobiet, że wymaga ulepszenia otoczenie biznesu i potrzebna jest modernizacja energetyki. Formy aktywizacji, które zostały ograniczone, w dużej mierze dotyczyły ludzi młodych, którzy dopiero wchodzą na rynek pracy. Teraz na skutek decyzji rządu PO-PSL zamiast przyuczania się do zawodu w trakcie stażu młodzi Polacy pozostaną bez zajęcia, a przecież pamiętają wciąż hasła o tworzeniu drugiej Irlandii i wracaniu do kraju tych, którzy wyemigrowali za chlebem.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W moim oświadczeniu poselskim pragnę przypomnieć wielkiego syna ziemi rzeszowskiej, generała broni, premiera Rzeczypospolitej Polskiej, naczelnego wodza, Władysława Sikorskiego - w 69. rocznicę jego tragicznej śmierci. Władysław Sikorski urodził się 20 maja 1881 r. w Tuszowie Narodowym k. Mielca. Gdy Władysław miał cztery lata, zmarł jego ojciec, organista i nauczyciel szkoły we wsi Hyżne k. Rzeszowa. Wychowaniem Władysława, jego brata i dwóch sióstr zajmowała się matka. W latach 1893-1897 Władysław Sikorski uczył się w I Gimnazjum w Rzeszowie. Następnie uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie. W 1899 r. podjął naukę w Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie, gdzie w 1902 r. zdał maturę. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Dróg i Mostów Politechniki Lwowskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera budownictwa wodnego. W latach 1904-1905 odbył służbę wojskową k. Wiednia i otrzymał stopień oficerski. W 1909 r. ożenił się z Heleną Zubczewską. Po podjęciu pracy zawodowej w namiestnictwie we Lwowie prowadził czynną działalność polityczną. Współorganizował Związek Walki Czynnej. W 1910 r. organizował Związek Strzelecki. Po wybuchu wojny został przez Józefa Piłsudskiego mianowany komisarzem pełnomocnym Rządu Narodowego na Galicję. Od jesieni 1914 r. był członkiem Naczelnego Komitetu Narodowego. W 1916 r. zarysował się konflikt między Sikorskim a Piłsudskim. Po zawarciu traktatu brzeskiego w 1918 r. wydał deklarację solidarności z gen. Hallerem, za co został przez Austriaków na krótko internowany. Od listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Od 1919 r. z powodzeniem walczył na froncie ukraińskim. W 1921 r. zastąpił gen. Rozwadowskiego na stanowisku szefa Sztabu Generalnego. Po zabójstwie prezydenta Narutowicza został prezesem Rady Ministrów (do maja 1923 r.). W rządzie Grabskiego został ministrem spraw wojskowych. Po upadku rządu otrzymał status generała do dyspozycji. Do 1935 r. zajmował się zagadnieniami polityki zagranicznej. Po wybuchu II wojny światowej 7 września opuścił Warszawę, udał się do Lwowa, następnie do Bukaresztu, a 24 września wyjechał do Francji. 30 września prezydent Raczkiewicz powołał go na stanowisko prezesa Rady Ministrów. W marcu 1941 r. udał się do Kanady i USA, a w lipcu zawarł pakt polsko-sowiecki. 25 kwietnia 1943 r., po podaniu przez Niemców informacji o odkryciu w Katyniu grobów pomordowanych przez NKWD polskich oficerów, ZSRR zerwał stosunki dyplomatyczne z Polską. W maju Sikorski udał się na Bliski Wschód na inspekcję armii gen. Andersa. W drodze powrotnej do Londynu zginął w katastrofie lotniczej w Gibraltarze 4 lipca 1943 r.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Dzisiejsze oświadczenie poselskie dotyczy Bolesława Mariana Krzyżanowskiego, pułkownika Wojska Polskiego, który urodził się 8 września 1897 r. w Jodłowej, w dawnym powiecie jasielskim na Podkarpaciu. W 1914 r. ukończył ośmioklasową szkołę realną w Tarnowie, a w 1911 r. wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich. Od sierpnia 1914 r. był żołnierzem Legionów Polskich i dowodził najpierw plutonem, później kompanią 1. Pułku Piechoty. Po tzw. kryzysie przysięgowym w sierpniu 1917 r. został wcielony do Cesarskiego i Królewskiego 57. Pułku Piechoty. W jego składzie walczył na froncie włoskim. 13 listopada 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Dowodził kompanią, a następnie batalionem 5. Pułku Piechoty Legionów, w obronie Lwowa i na froncie litewsko-białoruskim. W 1919 r. wyjechał do Francji, gdzie 2 listopada rozpoczął studia w Specjalnej Szkole Wojskowej w Saint-Cyr. Do Polski wrócił w sierpniu 1920 r. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, dowodząc batalionem 13. Pułku Piechoty. Trafił również do 36. Pułku Piechoty Legii Akademickiej. Po zakończeniu działań wojennych został wykładowcą taktyki w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Funkcję tę pełnił do września 1922 r. W latach 1922-1924 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie z dniem 1 października 1924 r., po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko asystenta. Następnie został kierownikiem przedmiotu w katedrze taktyki piechoty Wyższej Szkoły Wojennej. Tę funkcję pełnił do 1928 r. Był kolejno: dowódcą 1. Pułku Piechoty Legionów w Wilnie, I oficerem sztabu Inspektoratu Armii gen. Stefana Dąb-Biernackiego, dowódcą piechoty dywizyjnej 19. Dywizji Piechoty w Wilnie. W dniu 11 września 1938 r. został mianowany dowódcą 24. Dywizji Piechoty w Jarosławiu. Jako dowódca 24. Dywizji Piechoty wziął udział w kampanii wrześniowej w składzie Armii Karpaty. We wrześniu 1939 r., na skutek niepowodzeń w walce i załamania psychicznego, przekazał dowodzenie dywizji płk. dypl. Bolesławowi Schwarzenbergowi-Czernemu. Sam zgłosił się do dyspozycji dowódcy Armii Karpaty - gen. Kazimierza Fabrycego. W dniu 18 września 1939 r. przekroczył granicę rumuńską i został internowany. W lutym 1941 r. władze rumuńskie przekazały go Niemcom i przebywał kolejno w obozach jenieckich: Oflagu VIIC Laufen i Oflagu VIB Doessel. Po uwolnieniu z niewoli w 1946 r. wrócił do Polski i podjął pracę w Muzeum Ziemi Tarnowskiej. Zmarł 5 listopada 1951 r. w Tarnowie i tam też został pochowany. Dziękuję.
Mówca: Jan Ziobro (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-07-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Ministrowie! Zwracam się do państwa w związku z pielgrzymką, która odbyła się 8 lipca na Jasną Górę z okazji 20-lecia działalności Radia Maryja. Przybyło, przyjechało ponad 100 tys. osób na mszę z okazji 20-lecia Radia Maryja. Ludzie, którzy przybyli na pielgrzymkę, modlili się o wolność słowa, wolność mediów i miejsce na multipleksie dla Telewizji Trwam. Panie i panowie z rządu - biskup Kazimierz Ryczan z Kielc - zechciejcie ojczyznę od nowa nazwać po imieniu. Ojczyzna nosi oblicze wiary i religii. To się liberałom i niewierzącym nie podoba. Pierwsi pielgrzymi uczestniczyli w sobotniej mszy św., której przewodniczył ksiądz biskup Stanisław Stefanek, senior diecezji łomżyńskiej. W homilii przestrzegał jednak przed dwoma groźnymi zjawiskami: naszym egoizmem legalnym i legalnym egoizmem państwowym. Wiernych słuchaczy przywitał ojciec Sebastian Matecki, przeor Jasnej Góry. Dziękował za szczególne źródło ewangelizacji, jakim jest Radio Maryja i dzieła przy nim wyrosłe. Zgromadzonych słuchaczy pozdrowił Ojciec Święty Benedykt XVI. Ojciec Tadeusz Rydzyk zapowiedział, że w październiku Rodzina Radia Maryja osobiście podziękuje Ojcu Świętemu podczas pielgrzymki do Rzymu. W czasie spotkania u Najświętszej Matki dyrektor Radia Maryja został włączony do Konfraterni, duchowego braterstwa z zakonem paulinów. Na Jasnej Górze pojawili się również posłowie Solidarnej Polski z prezesem Zbigniewem Ziobro na czele. Solidarna Polska walczy i będzie walczyć o wolność mediów w Polsce i będzie wspierać Radio Maryja i Telewizję Trwam w tej walce. Dziękuję za uwagę. Przebieg posiedzenia