PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Powszechnie wiadomo, że w obecnym stanie prawnym Państwowa Inspekcja Pracy często jest pozbawiona możliwości wykrycia i ograniczenia szkodliwego dla pracowników oraz dla gospodarki zjawiska świadczenia pracy bez nawiązania stosunku pracy. Tym samym budżet państwa pozbawiony jest należnych podatków i składek na ubezpieczenia społeczne. W 2013 r. kontrole Państwowej Inspekcji Pracy w Małopolsce wykazały, że ponad 2,5 tys. osób pracowało na czarno. Wiadomo, że tylko niewielki procent osób zatrudnionych bez umowy o pracę informuje o tym Państwową Inspekcję Pracy. Dlatego zwracam się do pana ministra z pytaniami: Ile osób, według danych ministerstwa, pracowało w Polsce w 2013 r. bez zawartych umów o pracę, umów o dzieło czy umów zlecenia? W których branżach najczęściej występuje zjawisko pracy nierejestrowanej? Jakie straty ponosi polska gospodarka z powodu pracy nierejestrowanej? Czy są takie dane? Według Konfederacji Lewiatan ponad 30% przedsiębiorców zatrudnia pracowników na czarno. Czy według pana ministra te dane (Dzwonek) są prawdopodobne? I na koniec: Czy rząd poprze proponowane zmiany ustawowe? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Mam pytanie dotyczące konstrukcji art. 3 tego projektu. W ust. 1 tego artykułu zawarto rozróżnienie pomiędzy formą pisemną petycji, a formą elektroniczną, którą należy przesyłać pocztą elektroniczną. Tak więc forma elektroniczna petycji jest różna od formy pisemnej. Z kolei w ust. 3 tego artykułu zawarto żądanie, by petycja pisemna była podpisana, a w ust. 4 zawarto niewiążącą sugestię, że petycja elektroniczna może być opatrzona podpisem elektronicznym. Skoro nie ma obowiązku, to po co ta sugestia? Czy nie istnieje niebezpieczeństwo, iż ta sugestia będzie generować interpretacje rozszerzające zmierzające do wymuszenia złożenia podpisu elektronicznego, co byłoby dla organizatorów warunkiem ograniczającym? Dziękuję.
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Krótko odniosę się jeszcze do słów pana posła Biedronia. Platforma Obywatelska szanuje demokrację. Żałuję, że pana posła w tej chwili nie ma. Odnosząc się do przedłożonego projektu, chciałabym wspomnieć o terminie trzech miesięcy. Ten termin jest długim terminem, jeżeli chodzi o rozpatrzenie petycji. Jaki jest powód ustalenia tak długiego w mojej opinii, maksymalnego czasu na udzielenie odpowiedzi, tym bardziej iż w przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od podmiotu rozpatrującego petycję, uniemożliwiających rozpatrzenie jej w terminie, termin ten ulega przedłużeniu o kolejne trzy miesiące? Sześć miesięcy dla obywatela, dla podmiotu, który składa petycję, to długi czas. Czy w dalszych pracach nad projektem ustawy nie warto byłoby zastanowić się nad skróceniem okresu oczekiwania na odpowiedź na złożoną petycję? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Bobowska
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Upowszechnienie dzięki tej ustawie prawa obywateli do wnioskowania w formie petycji będzie niewątpliwie znaczącym osiągnięciem w zakresie budowania zaufania obywateli do instytucji państwa, wpływającym na rozwój społeczeństwa obywatelskiego. Unormowanie zasad składania i rozpatrzenia petycji staje się ważnym elementem demokracji w jej dojrzałej formie i wychodzi naprzeciw potrzebom społecznym i potrzebom organizacji pozarządowych. Czy znane są szacunkowe dane dotyczące przewidywanej skali tego rodzaju interwencji obywatelskiej w Polsce? Czy możemy mieć nadzieję, że takie otwarcie możliwości wpłynie jakby na rozwój dojrzałości, jeśli chodzi o postawy obywatelskie? Czy są jakieś obawy co do tego, że zostanie złożona nadmierna liczba takich petycji? Czy można prosić o przytoczenie jakichś statystyk dotyczących składania petycji prowadzonych przez inne kraje? Ostatnie moje pytanie: Jakie są (Dzwonek) oczekiwane konsekwencje co do żądania wyrażonego w petycji? Czy będzie to tylko ograniczenie się do odpowiedzi, czy podjęcie jakichś oczekiwanych działań legislacyjnych? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Petycja jest trzecią ze ścieżek ustawodawczych, którą obywatel może wykorzystać, po referendum - w tym przypadku trzeba zebrać minimum pół miliona podpisów, i po obywatelskiej inicjatywie ustawodawczej, gdzie trzeba zebrać 100 tys. podpisów. Ale jest też pewien aspekt tego prawa, o którym dzisiaj rozmawiamy, aspekt społeczny, który powoduje, że właściwe wprowadzenie właściwego prawa w tym zakresie, w sprawach petycyjnych, może spowodować, że wzrośnie aktywność społeczna obywateli, taka skuteczna aktywność. Dotychczasowe doświadczenia w tym zakresie, jeśli o to chodzi, są złe. Chciałbym w związku z tym zapytać, biorąc pod uwagę oczywiście, że w sprawach petycyjnych ma obowiązywać zasada transparentności i jawności, o rzecz następującą, o którą pytała, niestety nieobecna, pani poseł Kozłowska. Mianowicie petycja powinna być rozpatrywana bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie trzech miesięcy od dnia jej złożenia. W przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia petycji będzie jednak możliwe wydłużenie tego terminu maksymalnie o trzy miesiące. Dlaczego o trzy miesiące, rozumiemy, bo wynika to z właściwości funkcjonowania organów, które mogą być odbiorcami tych petycji. Natomiast moje pytanie brzmi: Kto będzie decydował i na jakich zasadach o tym, że zaistniały, wystąpiły (Dzwonek) okoliczności niezależne od podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia petycji? Jeszcze szybciutko zapytam o kwestię tych wielokrotnych petycji. Kto będzie decydował o tym, że wynikają one z niewiedzy lub z pobudek pieniackich, i na jakich zasadach? Dziękuję.
Mówca: Mirosław Pluta
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Prawo do petycji daje zarówno jednej osobie, jak i grupie osób niezbywalne prawo do obrony własnych interesów, jak również interesów osób trzecich. Nie wiem, jak bardzo jest to powszechna forma w naszym społeczeństwie, ale na pewno jest ona znana i dość łatwa w realizacji. Moje pytanie dotyczy art. 14 pkt 2, który mówi: Sposób załatwienia petycji nie może być przedmiotem skargi. Wobec tego czy w sytuacji na przykład zakwalifikowania petycji do grupy uporczywych petycji wnoszący nie mają żadnej możliwości odwołania się od takiej decyzji? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowny Panie Senatorze! Petycja to ważny instrument rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. Petycje w tak przygotowanym projekcie ustawy mogą stanowić utrudnienie funkcjonowania organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. Powstaje dylemat, czy właściwe komisje będą pracować według własnego planu, czy według aktywności obywateli w pisaniu petycji. Bo można sobie wyobrazić, że przyjęcie uchwały budżetowej, która nie będzie przewidywała środków na chodnik, drogę etc., będzie uruchamiało aktywność obywateli w postaci petycji. Te petycje mają być rozpatrywane przez komisje rady, funkcjonujące jednak jako gremia społeczne, w określonym tempie. Dzisiaj, jak patrzę, w małych radach gmin, do piętnastu radnych, to są trzy komisje, maksymalnie cztery komisje. Gdy patrzę na plany pracy tych komisji, to one są zwoływane trzy, cztery razy do roku. Jeśli zostanie upowszechniona idea petycji, chociażby w tych obszarach, o których mówiłem, to będzie inna formuła. W związku z powyższym czy wnioskodawcy zastanawiali się, żeby jednak petycje (Dzwonek) były kierowane do organów wykonawczych, czyli do wójta, burmistrza, prezydenta czy zarządu powiatu, zarządu województwa? Tutaj, co prawda, nie ma skargi, jeśli chodzi o rozpatrywanie tych petycji, ale zawsze istnieje inna droga, z ustawy samorządowej, mówiąca, że można złożyć skargę na bezczynność danego organu. Drugie pytanie. Jest mowa o tym, że petycje mogą być składane w zakresie spraw publicznych realizowanych przez podmioty wykonujące zadania z zakresu administracji publicznej. Jak pan wie, bardzo istotnym elementem, który był omawiany w Wysokiej Izbie, ale również w Senacie, dotyczącym budowy społeczeństwa obywatelskiego, jest fundusz sołecki. Fundusz sołecki realizuje zadania publiczne jednostki samorządu gminnego za pomocą środków publicznych. Tam obywatele będą mogli, moim zdaniem, kierować te petycje. Organ stanowiący - w radzie nie ma czegoś takiego, jest zebranie wiejskie. Czy dla rozpatrzenia petycji ma być zwołane zebranie wiejskie, czy jednak organ wykonawczy, jakim jest sołtys i rada sołecka? To oczywiście dotyczy również podmiotów pozarządowych, ale tutaj struktura jest chyba bardziej przewidywalna. Niemniej jednak warto rozpatrzyć poza władzą publiczną ten element sektora, który realizuje te zadania publiczne, żebyśmy przypadkowo nie wpędzili się w taką sytuację, że dla jednej petycji obywatela trzeba zwołać na przykład zebranie wiejskie. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę wygłosić oświadczenie w sprawie przewlekłej procedury rozpatrywania skarg i odwołań przez samorządowe kolegia odwoławcze i sądy administracyjne. Warunkiem złożenia wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, jak również zawarcia umowy w sprawie finansowania projektu ze środków Unii Europejskiej jest ostateczna decyzja środowiskowa. Jak państwu doskonale wiadomo, jest ona wydawana w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego i ustaw regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, co rzutuje, niestety, na przewlekłość postępowań, ponieważ brak jest prawnie ustalonych terminów rozpatrywania skarg i odwołań przez samorządowe kolegia odwoławcze i sądy administracyjne, jak również sankcji za niedotrzymywanie terminów. Należałoby to zmienić. Przykładem może być inwestycja pod nazwą obwodnica zachodnia Nowego Sącza realizowana przez powiat nowosądecki. Droga o długości 6 km jest ujęta w indywidualnym wykazie projektów kluczowych MRPO na lata 2007-2013, ale postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej trwa już piąty rok. Warto tutaj nadmienić, że droga przebiega poza intensywną zabudową i wymaga wyburzenia jednego budynku mieszkalnego i trzech budynków gospodarczych. Ze względu na odwołania kilku stron postępowanie w sprawie uzyskania decyzji środowiskowej przeprowadzono już dwukrotnie. Za pierwszym razem SKO w Nowym Sączu prowadziło postępowanie przez pięć i pół miesiąca. Obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prowadzi, od czerwca ubiegłego roku, postępowanie ze skarg na decyzję SKO w Tarnowie, które zostało wyznaczone do rozpatrzenia odwołań od ponownie wydanej decyzji. Wniesiono skargi kasacyjne do NSA i w związku z tym akta dotyczące tej decyzji nie mogą być przekazane do SKO, co oznacza, że terminu zakończenia sprawy nie widać. Niestety, przewlekłość tej procedury może skutkować, choć mam nadzieję, że tak się nie stanie, utratą możliwości finansowania jednych z najważniejszych inwestycji dla Sądecczyzny w ramach okresu finansowania 2007-2013. Uważam, że należałoby podjąć kroki, które przyspieszą działania organów rozpatrujących odwołania i skargi na rozstrzygnięcia wydawane w sprawach uzyskiwania decyzji środowiskowych. Sprawa jest o tyle istotna, że dotyczy wszystkich zarządców dróg publicznych, a działania usprawniające funkcjonowanie samorządowych kolegiów odwoławczych i sądów administracyjnych w zakresie rozpatrywania skarg i odwołań usprawniłyby realizację inwestycji drogowych, również tych finansowanych przy współudziale środków Unii Europejskiej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj, w dniu świętego Józefa, pragnąłbym bardzo serdecznie pozdrowić wszystkich Józefów i wszystkich rodaków, którzy świętują imieniny komendanta Józefa Piłsudskiego, o którym 12 maja 1935 r. prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Ignacy Mościcki pisał: ˝Wielkim trudem swego życia budował siłę w narodzie, geniuszem umysłu, twardym wysiłkiem woli państwo wskrzesił. Prowadził je ku odrodzeniu mocy własnej, ku wyzwoleniu sił, na których przyszłe losy Polski się oprą. Za ogrom Jego pracy dane mu było oglądać państwo nasze jako twór żywy, do życia zdolny, do życia przygotowany, a armię naszą sławą zwycięskich sztandarów okrytą. Ten największy na przestrzeni całej naszej historii człowiek z głębi dziejów minionych moc swego ducha czerpał, a nadludzkim wytężeniem myśli drogi przyszłe odgadywał˝. W przedwojennej Polsce tylko święto 3 maja było świętem ważniejszym od święta imienin komendanta. A dzisiaj, gdy na Wschodzie znowu grzmi, warto, żebyśmy pamiętali, że na wileńskiej Rossie jest takie miejsce, taka mogiła, gdzie pod granitową płytą leży Matka i serce jej Syna. A na tym granicie wyryte są słowa: Kto mogąc wybrać, wybrał zamiast domu Gniazdo na skałach orła, niechaj umie Spać, gdy źrenice czerwone od gromu I słychać jęk szatanów w sosen szumie. Tak żyłem.
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie 235. rocznicy urodzin Józefa Dwernickiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dokładnie dzisiaj, 19 marca, przypada 235. rocznica urodzin Józefa Dwernickiego, wybitnego polskiego wojskowego, generała, a także dowódcy kawalerii w czasie powstania listopadowego. W nagrodę za swe zasługi dla polskiego wojska został odznaczony przez Józefa Poniatowskiego Złotym Krzyżem Virtuti Militari. W latach późniejszych otrzymał również m.in. francuski Srebrny Krzyż Legii Honorowej oraz Krzyż Złoty Legii Honorowej, który został mu osobiście przypięty przez Napoleona Bonaparte. Józef Dwernicki pochodził z rodziny szlacheckiej. W wieku 12 lat wstąpił ochotniczo do artylerii polowej. Po rozwiązaniu polskiego wojska przerwał Szkołę Rycerską i postanowił zająć się gospodarstwem. 14 lat później, podczas okresu napoleońskiego, przyszły generał zorganizował werbunek dla 80 ludzi, by móc się połączyć z oddziałami Piotra Strzyżewskiego przeciwko Austriakom. Po stoczeniu kilku kolejnych bitew zyskał sławę oraz otrzymał stopień kapitana. Za dzielne stawienie czoła trudom wojny po zakończeniu kampanii ponownie otrzymał Krzyż Virtuti Militari. Jego niezwykłe manewry na polach bitew zostały dostrzeżone przez Napoleona Bonaparte, a sam Dwernicki został awansowany na pułkownika, jednocześnie otrzymując dowództwo pułku Krakusów. Po upadku Napoleona Józef Dwernicki stale dowodził swoich zdolności przywódczych. W tym czasie otrzymał kolejne ordery, m.in.: św. Anny z brylantami, św. Stanisława II klasy z gwiazdą oraz św. Włodzimierza III klasy. W 1829 r. w wieku 50 lat został awansowany na generała brygady. Kiedy wybuchło powstanie listopadowe, generał Dwernicki dowodził 3. Pułkiem Strzelców Konnych. Po wezwaniu do stolicy zostało mu przekazane dowództwo nad nowymi dywizjonami, które musiał uformować oraz uzbroić od podstaw. W chwili gdy do Królestwa wkroczyły wojska rosyjskie, Dwernicki został wysłany ze swoim korpusem przeciwko dywizji generała Fiodora Geismara. Po miażdżącym zwycięstwie generał brygady został awansowany na generała dywizji. Podczas marszu Dwernickiego na Wołyń, mimo ciągłych zwycięstw, do jego korpusu dołączali jedynie nieliczni. Do powstania nie doszło, a z powodu coraz większego rozbicia oddziałów polskich oraz ich otoczenia generał zdecydował się na przekroczenie granicy austriackiej oraz złożenie broni. Po dość krótkim internowaniu generał Dwernicki opuścił kraj i wyjechał do Paryża. Tam zajął się działalnością patriotyczną, do której należało założenie Komitetu Narodowego Polski i Ziem Zabranych, Towarzystwa Wzajemnej Pomocy, a także Szkoły Narodowej Polskiej w Paryżu. Ostatnie lata swojego życia Józef Dwernicki spędził w ówczesnej Galicji, u swojego przyjaciela Adama hr. Zamojskiego. Zmarł w Łopatynie 23 listopada 1857 r., w wieku 78 lat. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie wystawy ˝Matematyka dla każdego˝ W chorzowskim Kapeluszu ruszyła właśnie wystawa dla dzieci i młodzieży ˝Matematyka dla każdego˝. Jest to kolejny etap europejskiego tournée tej opracowanej przez Instytut Goethego interaktywnej i atrakcyjnej dla młodzieży szkolnej (i przedszkolnej) ekspozycji. Po Polsce zabawy i eksperymentowania z matematyką będą mogły doświadczać dzieci z Pragi i Budapesztu. Wystawa składa się z 20 eksponatów wypożyczonych z puli ponad 100 z matczynej ekspozycji ˝Mathematikum˝ w Muzeum Matematyki w Giessen. Pozwala na zaprzyjaźnienie się z matematyką przez zabawę, interakcję i eksperyment. Ma uświadomić dzieciom, że ˝królowa wszystkich nauk˝ towarzyszy nam zawsze i wszędzie, oraz przełamać stereotyp, że matematyka to tylko słupki, ciągi liczb i twierdzeń. Według organizatora ekspozycja została tak przygotowana, by zainteresować matematyką każdego. Wśród atrakcji wystawy są m.in.: wyścig kul po różnych torach, nauka łamania szyfrów, budowa wielościanów, gra ˝jestem funkcją˝ i muzyczna kostka Mozarta. Gratuluję i dziękuję wszystkim, którzy pracowali i pracują nad tym, że takie projekty edukacyjne są dostępne dla naszych najmłodszych obywateli. Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość pachnie, jak mówi przysłowie. Niech więc nasze młode ˝skorupki˝ nasiąkają matematyką, chemią, fizyką, biologią czy też architekturą. Najlepiej podaną w najbardziej przystępnej dla nich formie - zabawy, ciekawej interakcji, zaskakującego eksperymentu. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Konflikt za naszą wschodnią granicą powoduje, że coraz częściej zadajemy sobie pytanie: Co z naszym bezpieczeństwem energetycznym? To doprawdy żenujące, że 25 lat po odzyskaniu niepodległości nadal, jak w czasach RWPG, naszym głównym dostawcą gazu jest Rosja, która już pokazała, że przy różnych okazjach może szantażować swoich odbiorców gazu. Co z budową naszego gazoportu w Świnoujściu? W 2011 r. premier Donald Tusk wmurował tam kamień węgielny, a potem przyszła fala nieustannych kłopotów. Kolejne terminy były przesuwane, zmieniano dyrektorów, upadały przedsiębiorstwa. Ta inwestycja, podkreślam, strategiczna dla Polski była prowadzona tak nieudolnie, że zdawało się, iż jej ukończenie jest świadomie powstrzymywane. Teraz nadszedł czas na jej ukończenie i - niezależnie od składanych deklaracji - każdy obiecywany termin w obecnej sytuacji politycznej jest i tak mocno spóźniony. Inną formą uniezależnienia się od dostaw - zresztą bardzo drogiego - gazu z Rosji jest rozpoczęcie odwiertów i eksploatacji polskich łupków. To oczywiście coś bardziej perspektywicznego, lecz może się okazać, że da nam jednak pewną energetyczną niezależność. Niestety, za kadencji tego rządu nie udało się ani wykonać dostatecznej liczby odwiertów, ani odpowiednio sprawnie uregulować kwestii prawnych dotyczących wydobycia polskich łupków. Grzech zaniechania tego rządu czy może lekceważenie, zdawałoby się, podstawowych zagadnień związanych z naszym bezpieczeństwem energetycznym?
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie braku możliwości realizacji zadań w zakresie gospodarki wodno-ściekowej na obszarach wiejskich w PROW na lata 2014-2020 Jako parlamentarzysta w sposób zdecydowany sprzeciwiam się przyjętemu do realizacji Programowi Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Według mnie przyjęty w obecnej formie PROW pomija wiele elementów bardzo istotnych dla rozwoju obszarów wiejskich. Podstawowym błędem w programie jest pominięcie wsparcia w działaniach poprawiających warunki życia. W programie nie ma działań w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, co jeszcze bardziej pogłębi różnice między środowiskiem miejskim a wiejskim w zakresie infrastruktury technicznej. W tabeli finansowej PROW 2014-2020 występują wyraźne preferencje obszarów wspieranych w ramach realizacji programu. Na tą chwile małe gminy wiejskie zostały pozbawione jakiegokolwiek wsparcia w tym zakresie. Wiele wskazuje na to, że środki zostaną skierowane do kilku województw oraz kilku branż rolnictwa. Taki stan rzeczy niepokoi samorządy województwa podkarpackiego, które obawiają się, że przyjęte kryteria wykluczą je z programów i tym samym doprowadzą to pogłębienia dysproporcji między regionami. Najbardziej niepokojąca wydaje się sytuacja w Bieszczadach, gdzie tylko 45% mieszkańców korzysta z wodociągów, ok. 37% - z kanalizacji, a w niektórych gminach liczba ta wynosi 0%. Takie dane wskazują na to, że nie wszystkie gminy zakwalifikują się do programu spójności oraz że prawdopodobnie nie spełnią kryterium RPO, dlatego brak środków z PROW spowoduje, że Bieszczady stracą atut terenów czystych ekologicznie i atrakcyjnych turystycznie. W związku z tym popieram stanowisko Podkarpackiego Stowarzyszenia Samorządów Terytorialnych, które wyraża swoje niezadowolenie z PROW na lata 2014-2020.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie odbierania dzieci rodzicom biologicznym z powodu trudnej sytuacji materialnej rodziny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Posłowie Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnieśli pod obrady Sejmu projekt nowelizacji ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy w celu ochrony dzieci przed ich odbieraniem rodzicom z powodu trudnej sytuacji rodzinnej, a często - z powodu ubóstwa. Proponowane zmiany mają chronić rodziny przed pozbawieniem władzy rodzicielskiej lub jej zawieszeniem z powodu trwałej przeszkody niezawinionej przez rodziców, zwłaszcza z powodu ich trudnej sytuacji materialnej. Media publiczne często informowały o drastycznych sytuacjach pozbawiania normalnych rodzin ich dzieci, które nie chciały rozstać się ze swoimi rodzicami, i pokazywały takie sytuacje. Dochodziło do dramatycznych scen odbierania kochającej swoje dzieci matce jej zapłakanych dzieci. Pozbawianie rodziców ich dzieci z powodu biedy czy ubóstwa to klęska cywilizacyjna XXI w. Zjawisko to piętnowane jest przez opinię publiczną, Kościół katolicki, organizacje kościelne, stowarzyszenia i fundacje oraz zwykłych obywateli. Ze smutkiem należy stwierdzić, że Polska jest obecnie krajem o wysokim wskaźniku dzieci wychowywanych poza rodziną biologiczną. Według dostępnych danych w 1996 r. pod opieką zastępczą znajdowało się blisko 81 tys. dzieci, a w 2006 r. - już blisko 92 tys. dzieci. W 2012 r. w pieczy zastępczej - w rodzinach zastępczych i placówkach opiekuńczo-wychowawczych - znajdowało się 78 tys. dzieci. Z badań wynika, że na 22 797 dzieci aż 26%, czyli blisko 5700 dzieci, zostało zabranych rodzicom z powodu ubóstwa. Odbieranie dzieci rodzicom biologicznym z powodu ubóstwa jest szczególnie oburzające. Świadczy to o bezradności polskiego państwa pod rządami koalicji PO-PSL. Państwo w tej sytuacji nie wywiązuje się ze swoich podstawowych funkcji, takich jak pomocniczość oraz ochrona socjalna swoich obywateli. Dlatego przy okazji złożenia dwóch poselskich projektów nowelizacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego apeluję do premiera i rządu o pilne poparcie proponowanych zmian ustawowych w imię obrony wielu rodzin przed odbieraniem im dzieci z powodu bardzo trudnej sytuacji materialnej czy wręcz ubóstwa.