PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Polak
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Niezaprzeczalnym jest fakt, że Polska we wrześniu 1939 r. stała się pierwszą ofiarą hitlerowskich najeźdźców, wspartych po kilkunastu dniach przez wojska radzieckie. A mimo to, jak wiemy, żołnierz polski prowadził nieugięcie walkę z hitlerowskim faszyzmem do ostatniego dnia wojny na wszystkich frontach świata. I myślę, że zarówno te, jak i inne fakty historyczne, dają nam pełne kompetencje do obchodów tego święta w naszym kraju. Jednak wystąpienie z taką inicjatywą ze strony prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej akurat w roku wyborczym może wzbudzać wątpliwości co do szczerości intencji. Może to także burzyć przyjęte już od lat - zarówno przez państwa Wschodu, jak i Zachodu - sposób i miejsce obchodów tego święta. Chciałbym zapytać pana ministra, czy ta inicjatywa w świetle agresji rosyjskiej na Ukrainie nie powoduje, iż przywódców państw zachodnich, którzy skupiają się na działaniach zmierzających do zakończenia tego konfliktu, ogarniają pesymistyczne nastroje. Czy konkurencyjna dla moskiewskich obchodów alternatywa nie zostanie przyjęta na Wschodzie jako wyraz marginalizowania udziału wojsk radzieckich w zakończeniu II wojny światowej i nie przyniesie tym samym znacznego pogorszenia stosunków polsko-rosyjskich? Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Wysoka Izbo! Przysłuchuję się z uwagą kolejnym wystąpieniom i dochodzę do bardzo prostego wniosku, jest mi w związku z tym w pewnym sensie przykro, mianowicie że już nie tylko minister spraw zagranicznych myli fakty historyczne, ale i niektórzy posłowie nie tylko mylą fakty historyczne, ale wręcz używają nazewnictwa, które tak naprawdę nie występowało. Jeden z posłów powiedział: jakieś tam wojska sowieckie itd. Wszystkie nieporozumienia i między innymi ta dyskusja biorą się stąd, że nie traktujemy naszej historii wprost, a tak naprawdę historia jest jedna i nie należy dorabiać różnych wariantów tej historii czy to z prawej, czy to z lewej strony. Po prostu tak było. I kolejny punkt - sytuacja, w której przedstawiciel ministerstwa, zresztą w bardzo rzeczowej wypowiedzi, stwierdza, że ministerstwo nie zostało poinformowane przez kancelarię prezydenta o takim zamiarze, a dzisiaj czytam w gazecie, że jest już zaproszony pan prezydent Hollande, że najprawdopodobniej przyjedzie pani Merkel. O tym nie wie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. W jakim kraju żyjemy i czy nie jest nam wstyd? Dziękuję.
Mówca: Jan Kulas
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Zgoda buduje. Taka zgoda niewątpliwie też jest potrzebna w kontekście rocznicy zakończenia II wojny światowej, szczególnie w Europie. Mnie się wydaje, że ta zgoda i pewien klimat kultury politycznej w debacie nakazywałyby także należny szacunek głowie państwa. Możemy się różnić w poglądach politycznych, ale prezydenta Rzeczypospolitej zawsze trzeba szanować. Pan prezydent Rzeczypospolitej przedstawił ważną, potrzebną inicjatywę. Wydaje mi się, że gdzie jak gdzie, ale szczególnie w parlamencie polskim należałoby się nad tym pochylić z namysłem, rozwagą i nadać właściwą rangę tym obchodom, żeby to nie tylko bardziej jednoczyło Polaków, uzmysławiało naszą historię, nasze znaczenie, ale pokazywało, że rzeczywiście umiemy spojrzeć na te wydarzenia z perspektywy 70 lat w sposób mądry, właśnie perspektywiczny, mając na uwadze oczywiście także dobrodziejstwo pokoju. 70 lat to długi okres. Polacy czekali ponad pół wieku na to, żeby Polska odzyskała wolność i niepodległość. 1989 r. - jakie miasto stało się symbolem wolności i niepodległości po 50 latach? Zaczęło się w Gdańsku, wróciło do Gdańska po półwieczu. Za sprawą ˝Solidarności˝, wielu innych organizacji i instytucji Polska odzyskała wolność i niepodległość. Mija 25 lat i w kontekście tego 70-lecia zastanawiamy się właśnie, jak obchodzić to 70-lecie. Jako poseł ziemi pomorskiej jestem przekonany, że nie tylko samorząd miasta Gdańska, ale i samorząd województwa pomorskiego, wszystkie instytucje mojego regionu z najwyższym zaangażowaniem włączą się w tę inicjatywę. Ale w kontekście europejskim i światowym marzy mi się tutaj, panie ministrze, i to jest poniekąd moje zapytanie, wielka konferencja historyków, gdzie byłoby wyraźnie powiedziane i usłyszane, także na Wschodzie, że Polska jako pierwsza stawiła opór agresji hitlerowskiej w 1939 r. Autorytet wielkich polityków obecnych w Gdańsku też podniesie rangę i znaczenie wydarzenia. Są jeszcze ponad 3 miesiące (Dzwonek), można te obchody dobrze, starannie przygotować. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Anna Paluch
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Po ogłoszeniu terminu wyborów prezydenckich - 10 maja tego roku - propozycja pana prezydenta w sprawie obchodów 70. rocznicy zakończenia II wojny światowej na Westerplatte w dniu 8 maja, to znaczy w dniu zakończenia prezydenckiej kampanii wyborczej, ma oczywisty kontekst wyborczy. Czy rząd spodziewa się udziału w planowanym wydarzeniu znaczących, liczących się w świecie polityków? Zazwyczaj jest tak, że politycy niechętnie biorą udział w wydarzeniach o oczywistym wyborczym kontekście, chyba że mają zamiar wesprzeć zaprzyjaźnionego kandydata. Czy inicjatywa prezydenta była konsultowana z kimkolwiek za granicą? Można mieć spore wątpliwości, obserwując chociażby pierwsze reakcje polityków rządzącej PO po upublicznieniu propozycji pana prezydenta. W kontekście tej dyskusji i omawianej propozycji chcę zadać pytanie o politykę historyczną polskiego rządu, a właściwie o jej dotkliwy brak. Dlaczego rząd nie reaguje na powtarzające się sytuacje ustawiania Polski w roli chłopca do bicia, na próby zrzucania przez Niemcy na nasz kraj odpowiedzialności za obozy śmierci, za eksterminację Żydów, za inne tragedie II wojny światowej? Świeżych przykładów tej bierności, tej potulności, braku dbałości o wizerunek Polski w świecie dostarczyły obchody 70-lecia wyzwolenia obozu w Auschwitz. Czy naprawdę nie można było, panie ministrze, na tę uroczystość zaprosić rodziny rotmistrza Witolda Pileckiego? Dlaczego starania o wizerunek Polski w świecie podejmują tylko organizacje pozarządowe? Od czego jest rząd? Od czego są urzędnicy opłacani przez polskie państwo, utrzymywani przez polskich obywateli? Czy obrony polskiej racji stanu koniecznie muszą się podejmować blogerzy i stowarzyszenia? Pytam: Od czego jest polski rząd? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Artur Ostrowski
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Ponieważ polskie władze pouczają rządy innych państw co do uroczystości, obchodów zakończenia II wojny światowej, chciałbym zapytać pana ministra, czy polski rząd upomni się o polskich żołnierzy, którzy walczyli na zachodnim froncie - 200 tys. polskich żołnierzy walczyło z armią hitlerowską, wyzwalając Francję, Holandię - i przypomni, jak zachodni alianci potraktowali Polaków, żołnierzy walczących z hitleryzmem, podczas pierwszych obchodów zakończenia II wojny światowej 8 maja 1946 r. Przypominam, że nie zaproszono polskich dowódców, polskich generałów, nie zaproszono polskich żołnierzy na pierwszą wielką defiladę, w której brali udział Francuzi, Brytyjczycy, Czesi. Zabrakło tam polskich żołnierzy. Czy ten fakt zostanie przypomniany zachodnim aliantom? Czy polski rząd przypomni zasługi polskich żołnierzy, którzy walczyli na wschodnim froncie, tych żołnierzy, oficerów, którzy wyzwalali Polskę, walczyli na Wale Pomorskim, zdobywali Berlin, forsowali Odrę? Czy zostaną oni uhonorowani? Czy przypomni się ich zasługi i to, że poświęcili życie, przelali krew za Polskę? Ponieważ ta informacja dotyczy również relacji polsko-rosyjskich, chciałbym zapytać pana ministra: W związku z wojenną retoryką stosowaną przez ministra polskiego rządu i innych przedstawicieli polskich władz wobec Federacji Rosyjskiej jakie straty poniosło państwo polskie, jeśli chodzi o embarga, za sprawą nadwerężonych relacji z Rosją? Jakie straty ponieśli już polscy przedsiębiorcy, polski przemysł, polscy rolnicy i polscy handlowcy w związku z tym, co robi polski rząd w kontaktach z Rosją (Dzwonek), w relacjach polsko-rosyjskich? Jakie straty już poniosło państwo polskie i jakie jeszcze, jak szacuje rząd, straty poniesiemy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Arkadiusz Litwiński
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Drodzy Koleżanki i Koledzy! Możemy się różnić, ale zakładam, że nie różnimy się w kwestii strategii wobec Rosji i naszego nastawienia wobec Rosjan. Zakładam, że chcemy z nimi żyć w pokoju, uczciwym porozumieniu, bez sprzedawania naszych sojuszników, najkrócej rzecz ujmując. Możemy się różnić w kwestii taktyki realizacji tej strategii, ale czy rzeczywiście najlepszym pomysłem jest wygłaszanie niektórych padających tutaj tez, głosów, uszczypliwości? Nie twierdzę, że dzisiaj na Kremlu jest oglądana ta debata, ale pewnie w paru innych miejscach w administracji rosyjskiej jest. Odpowiedzmy sobie na pytanie, jak te uszczypliwości, to wzajemne doskwieranie są tam odbierane. Czy tak, jak byśmy sobie tego życzyli? Chciałbym, żeby cały polski Sejm i cały polski Senat uczestniczyły w obchodach w Gdańsku. A jeśli ktoś ma wątpliwości i pytania, drogi panie pośle Januszu, to mam retoryczne pytanie: Czy nie można zwrócić się do prezydenta, do Kancelarii Prezydenta RP, jeżeli ma się deficyt informacji, z tymi pytaniami? Czy musimy to robić w formie debaty publicznej? Są pewne zasady, opierające się również na pojęciu racji stanu. Ta debata dzisiaj, w takiej formie, w jakiej często występuje, racji stanu nie służy. A do pana ministra mam pytanie. Każdy kraj ma swój rząd, rządy mogą nam się nie podobać, zachowania niektórych rządów mogą nam się nie podobać, ale czym innym mimo wszystko jest naród - naród rosyjski. Pytanie jest takie: W jaki sposób polski rząd zamierza wspierać Polaków, polskie instytucje - albo sam realizować to, co moim zdaniem jest niezbędne - w docieraniu w jak najszerszym zakresie do rosyjskiej opinii publicznej, normalnych Rosjan, rosyjskich instytucji, instytucji kultury, nawet instytucji pozarządowych (Dzwonek), po to żeby próbować, choć to jest zapewne niezwykle trudne, docierać z bardziej obiektywnymi informacjami niż te, które są lansowane, sączone przez oficjalne i dominujące rosyjskie media, w imię uczciwego i słusznego, jak sądzę, pojednania? Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Polak
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Gdy sześć lat temu, w roku 2009 r., była organizowana, też okrągła, 70. rocznica wybuchu II wojny światowej, śp. panu prezydentowi Kaczyńskiemu udało się uhonorować to ważne wydarzenie uroczystościami w dwóch miejscach, na Westerplatte i w Wieluniu. Był w obydwu miejscach. Jestem posłem z okręgu sieradzkiego, w którym leży Wieluń, na który jako na pierwsze miasto na terenie Polski spadły niemieckie bomby w dniu 1 września. W związku z tym chciałbym zapytać, czy w ramach uroczystości planowanych przez pana prezydenta na Westerplatte w Gdańsku uda się też jakąś część tego ważnego wydarzenia zorganizować właśnie w Wieluniu, żeby nie zapomnieć, że to właśnie w Wieluniu spadły na Polskę pierwsze bomby i zginęli pierwsi Polacy w czasie II wojny światowej? Drugie pytanie. Gdy Jan Paweł II na początku lat 90. przechodził przez Bramę Brandenburską, wypowiedział znane słowa o tym, że właśnie w tym momencie kończy się czas powojenny, czas układu pojałtańskiego, czas trwania wydarzeń związanych z II wojną światową. Chciałbym zapytać, czy w ramach tych uroczystości, które są planowane, mają odbyć się panele historyczne, dyskusje historyków, będzie również mowa o tym, że 70 lat temu w Jałcie doszło do haniebnego spotkania, podczas którego państwa Europy Środkowo-Wschodniej zostały na 50 lat, jak się w konsekwencji okazało, włączone do strefy wpływów sowieckich, stały się państwami nie do końca wolnymi i niepodległymi. Czy będziemy w ramach tych uroczystości pamiętać także o tym, że po II wojnie światowej zginęło w Polsce, właśnie w nie do końca wolnym kraju, ponad 50 tys. (Dzwonek) represjonowanych polskich żołnierzy podziemia niepodległościowego, również podczas obławy augustowskiej? Czy o tych faktach też będziemy pamiętać i czy będziemy wspominać haniebną Jałtę i bohaterskich żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Eugeniusz Czykwin
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! W swoim wystąpieniu pan minister kilkakrotnie podkreślał nasze prawo do uczczenia, w uznany przez nas za właściwy sposób, zakończenia II wojny światowej. Po wypowiedzi pana ministra można odnieść wrażenie - przynajmniej ja odniosłem takie wrażenie - że ktoś, w domyśle władze rosyjskie, Federacji Rosyjskiej, prawo to kwestionuje. Jeżeli tak w rzeczywistości by było, to oczywiście byłby to akt nieprzyjazny wobec naszego kraju. W tym kontekście chciałbym zapytać pana ministra: Kto i w jakiej formie podważa czy kwestionuje prawo Polski do uczczenia zwycięstwa nad faszystowskimi Niemcami? Pan minister słusznie stwierdził, że nie będzie kwestionował wypowiedzi prasowych, ale może umknęło mi, może rzeczywiście ze strony jakichś rosyjskich instytucji takie akty kwestionowania naszego prawa w tej sprawie istnieją. Historia, a i teraźniejszość sprawiły, że stosunki między Polską i Rosją były i pozostają dalekie od tych, jakie służyłyby naszym narodom i państwom. Dostrzegając konieczność układania dobrosąsiedzkich stosunków z Rosją, w 2012 r. arcybiskup Józef Michalik w imieniu Episkopatu Kościoła Katolickiego w Polsce i goszczący wówczas w Polsce zwierzchnik rosyjskiej cerkwi prawosławnej patriarcha Cyryl w specjalnym dokumencie wezwali nasze narody do pojednania. Drogą do pojednania - napisano w tym dokumencie - jest braterski dialog. Dialog ma dopomóc lepszemu poznaniu się, odbudowaniu wzajemnego zaufania. (Dzwonek) W dokumencie jest też wezwanie do przebaczenia wzajemnych krzywd, przy czym jak podkreślono, przebaczenie nie oznacza zapomnienia. Jest tam też wezwanie do nas, polityków. Panie ministrze, mam pytanie: Czy rząd w ostatnich latach podejmował jakieś działania zmierzające do ożywienia czy podjęcia dialogu służącego budowaniu dobrosąsiedzkich stosunków z Federacją Rosyjską? Dziękuję. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zarówno w tej sali, jak i generalnie w całym naszym kraju istnieje pełna zgodność co do tego, że Polska jako kraj, naród, poniosła największą ofiarę w okresie II wojny światowej, a skutki tej tragedii odczuwamy do dzisiaj. Dlatego wydaje się, że świętowanie końca wojny na Westerplatte byłoby specyficzną, symboliczną klamrą zamykającą pewien okres w historii naszego kraju i Europy. Tam zaczęła się wojna, a walki w Gdańsku i okolicy trwały prawie do jej zakończenia. Ponadto byłoby to swego rodzaju zmyciem hańby, jaką było niezaproszenie polskiej delegacji na paradę zwycięstwa w 1946 r. w Londynie. Zresztą w Gdańsku również rozpoczął się proces zmian wolnościowych w naszym kraju, czyli faktycznego zakończenia wszystkich przeszłości wojennych. Na pewno nie jest to mniej właściwe miejsce dla świętowania takiej rocznicy niż Moskwa, Londyn czy Paryż i dlatego powinniśmy wszyscy skupić się wokół tego, żeby to święto, które tam jest zaplanowane w 70. rocznicę zakończenia II wojny światowej, było jak najlepsze i przyniosło jak najwięcej dobrych konsekwencji dla naszego kraju, naszego narodu, jak również dla narodów sąsiednich. Nie mówimy w tej chwili o rządach do końca, ale mówimy o narodach, żeby zapalić nutę braterstwa międzynarodowego, bo w momencie kiedy walczyliśmy z hitlerowskim najeźdźcą, to braterstwo funkcjonowało. Dzisiaj pozostało tylko w sloganach, a w większości zostały tylko i wyłącznie niesnaski. (Dzwonek) Moje krótkie pytanie - już kończę, panie marszałku - jest następujące. Mówi się tu dużo o złych konsekwencjach tego pomysłu. Czy przypadkiem nie umocnimy, panie ministrze, swojej pozycji na arenie międzynarodowej, właśnie pokazując, że potrafimy pięknie świętować taką rocznicę u nas? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Kluczowym zarzutem, jaki niemalże we wszystkich dziedzinach można postawić 8-letnim rządom koalicji Platformy Obywatelskiej i PSL, jest zarzut niekonsekwencji. Nie ma praktycznie żadnej dziedziny naszego życia, w której koalicja trzymałaby się ściśle raz przyjętego i wypracowanego zdania. Nie omija to również polityki zagranicznej. Gdy władzę w 2007 r. obejmował premier Tusk, wszem i wobec ogłaszał, że jego rząd za priorytet w polityce zagranicznej uważa doprowadzenie do lepszych relacji z Rosją. Pierwsza wizyta premiera Tuska na Wschodzie to wizyta w Moskwie. Odnotowaliśmy potem zaproszenie prezydenta Putina na rocznicę wybuchu wojny na Westerplatte. Zniesienie obowiązku wizowego dla mieszkańców obwodu kaliningradzkiego. Wykłady ministra Ławrowa dla naszych dyplomatów. Apogeum tego wszystkiego jest katastrofa smoleńska, która miała stać się punktem zwrotnym w relacjach Polski z Rosją i stanowić o pojednaniu obu narodów. Dodać należy, iż podówczas elity kulturalne wyraźnie sympatyzujące z Platformą nawoływały do palenia świeczek na grobach czerwonoarmistów jako tych, którzy najbardziej przychylili się do zwycięstwa nad Niemcami w II wojnie światowej. Cisną się zatem na usta pytania: Gdzie jest konsekwencja? Gdzie jest strategia polityki zagranicznej? Czy organizacja obchodów zakończenia wojny w Gdańsku w opozycji do obchodów moskiewskich jest dostatecznym dowodem zakończenia kursu na pojednanie z Rosją? Zdaję sobie sprawę, że taką zmianę można, należy wytłumaczyć zachowaniem Rosji na Ukrainie, ale czy doprawdy takim uderzeniem prestiżowym pomożemy Ukrainie? Czy mając na uwadze stosunek obywateli rosyjskich do dat 8 i 9 maja (Dzwonek), zaatakowanie wprost rosyjskich uczuć narodowych poprzez podważenie wkładu Rosjan w zwycięstwo nad Niemcami jest tym rycerskim zachowaniem, które przekona Rosjan do tego, że rację mamy my, Europa, a nie rosyjskie władze? Czy jednak nie lepiej konsekwentnie trzymać się dotychczasowej ciszy w dniu zwycięstwa w Polsce, który, jakkolwiek by na to patrzeć, w 1945 r. dla Polski i Polaków był dniem, który przyniósł koniec wojny z Niemcami...
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Obowiązkiem nas, Polaków, polskiego rządu, polskiego prezydenta, jest walka o pamięć historyczną co do roli, jaką Polska odegrała w czasie II wojny światowej. Myślę, że uroczystości na Westerplatte będą temu służyć. Ale powstaje pytanie: Dlaczego polski minister spraw zagranicznych musi mówić, że mają być to uroczystości organizowane w konfrontacji z uroczystościami organizowanymi przez Federację Rosyjską? Dlaczego one po raz pierwszy są organizowane w 2015 r.? Dlaczego jednak wielu naszych przedstawicieli, tak jak przed chwilą pani poseł, ale też wielu przedstawicieli polskiego rządu, mówiło do tej pory często - pojawiało się to również w publikacjach medialnych - że to zwycięstwo nad faszyzmem, ten dzień wyzwolenia Polski jest pierwszym dniem zniewolenia Polski? Czy ta narracja będzie miała miejsce również w czasie obchodów na Westerplatte? Chciałbym zapytać: Czy w związku z tym, że organizujemy te uroczystości na Westerplatte, polski rząd będzie zapraszał na nie wszystkich przedstawicieli koalicji antyhitlerowskiej, w tym przedstawicieli Federacji Rosyjskiej? Czy, odwrotnie, polski rząd, Kancelaria Prezydenta RP otrzymały ewentualne zaproszenie do udziału w uroczystościach organizowanych przez Federację Rosyjską? Przecież każdy naród ma prawo do organizowania własnych uroczystości. Jestem przekonany, że fakt organizowania tych uroczystości przez zwierzchnika Sił Zbrojnych prezydenta Rzeczypospolitej nie będzie tylko i wyłącznie postrzegany jako element kampanii, ale dla wielu Polek i Polaków, dla wielu samorządowców stanie się elementem, który wreszcie przetnie (Dzwonek) tę dyskusję, czy w tym dniu należy obchodzić dzień zwycięstwa, dzień zwycięstwa Polski nad faszyzmem.
Mówca: Bożena Henczyca
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W Polsce trwa gorąca debata na temat uroczystości na Westerplatte. Tymczasem od pewnego czasu mamy do czynienia właściwie ze zmasowanymi atakami rosyjskich mediów i polityków na nasz kraj. Wystarczy podać kilka przykładów. Rosyjscy publicyści twierdzą, że Polska fałszuje historię, nie mówiąc o zasługach czerwonoarmistów, z kolei sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej oświadcza, iż szef naszego MSZ okrył hańbą nie tylko siebie, ale także całą służbę dyplomatyczną swojego kraju i kulturę polityczną Polski. Przykłady można mnożyć. Mam zatem pytanie: Jakie działania podjęło nasze MSZ, aby bronić dobrego imienia Polski wobec ataków ze strony Rosji? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marzena Machałek
Data: 2015-02-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! To przykre, ale obchody zakończenia drugiej wojny światowej w wersji zaproponowanej przez prezydenta Bronisława Komorowskiego to przejaw cynicznego traktowania Polaków, cynicznego traktowania tej rocznicy. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że jest to gra emocjami Polaków, że to jest próba pokazania twarzy, której dotąd nie widzieliśmy, a więc twarzy wyrażającej rzekomą troskę o prawdę historyczną, o godność polskich bohaterów, to pokazywanie twardej postawy wobec Rosji i jej konfrontacyjnych słów. A przecież widzieliśmy przedstawicieli tej ekipy prowadzających się po sopockim molo z Putinem. Wtedy to brutalnie atakowano prezydenta Lecha Kaczyńskiego za konsekwentną walkę o godność Polaków, o polską historię, o polskich bohaterów. Krytykowano i ośmieszano postawę Lecha Kaczyńskiego wobec Putina w sprawie Gruzji. Dziś w polskiej telewizji finansuje się antypolskie filmy, a Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, powołana przecież głównie przez Bronisława Komorowskiego, nie przeciwdziała antypolskiej propagandzie. Najbardziej oburzająca była postawa Bronisława Komorowskiego, który temu nie przeciwdziałał, ale walczył z krzyżami i zniczami, wtedy kiedy oddano śledztwo w sprawie katastrofy smoleńskiej stronie rosyjskiej. Dzisiaj więc apeluję, przecież nie do pana, panie ministrze, ale do ekipy związanej z prezydentem, związanej z panią Kopacz, by nie traktowano cynicznie Polski i Polaków, polskiej historii tylko po to, by wygrać wybory, a potem powrócić do prawdziwej twarzy, postawy, w wyniku której króluje pedagogika wstydu, a nie duma (Dzwonek) z Polski i polskich bohaterów. Dziękuję. (Oklaski)