Mówca: Agnieszka Ścigaj
Data: 2021-09-30 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję. Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Jednym z priorytetów Koła Poselskiego Polskie Sprawy oczywiście jak najbardziej jest ten, o którym też często mówili przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości, a mianowicie - wsparcie rodziny. Chodzi tu też o pomoc w wychowaniu dzieci, w tym, żeby rzeczywiście polskie społeczeństwo nie podpadło pod te wskaźniki, o których mówiła pani poseł Wargocka. Jak najbardziej będziemy głosować za tą ustawą. Mam jednak kilka refleksji na temat kwestii zawartych w tej ustawie, które moim zdaniem nie wpisują się w tę politykę. Po pierwsze, chodzi o zwolnienie dotyczące zamówień publicznych. O tym już wspominały moje koleżanki. Ja tylko podkreślę, że według Urzędu Zamówień Publicznych do 2020 r. 100 mld zł poszło poza zamówieniami publicznymi. Szanowni państwo, zastanówmy się, czy takie elementy wrzucane w dobre ustawy nie psują po prostu państwa. Jeśli chodzi o ustawy, które mają pomagać i nad którymi cały czas proceduje się w trakcie różnych kadencji, choćby ostatniej kadencji Prawa i Sprawiedliwości, np. ustawę o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, ustawę o świadczeniach wychowawczych, starą ustawę o kapitale opiekuńczym, ulgi podatkowe, to jest ich cała masa. Mam taką refleksję, szanowni państwo. Może warto wreszcie po tylu latach rządzenia nakierowanego na rodzinę pomyśleć o prawdziwej strategii, nie o tym, żeby cząstkowo wspierać różnego typu ustawami, których naprawdę, szanowni państwo... Przysłuchiwałam się dyskusji na posiedzeniu komisji trochę z zażenowaniem - to potwierdzi moje słowa - bo po jednej stronie przedstawiciele rządowej strony prawniczej, a po drugiej stronie przedstawiciele BAS dyskutowali między sobą, czy kwestia procedury dotyczącej odbioru nienależnie pobranego świadczenia jest w tej ustawie czy w tamtej ustawie, czy kobieta, która planuje mieć rodzinę, będzie się mogła starać o środki na trzecie dziecko, pierwsze dziecko, drugie dziecko na podstawie tej czy innej ustawy. Przepraszam, specjalnie tak to przerysowuję, ale pokazuję po prostu rozczłonkowanie tych kwestii i umieszczanie ich w różnych ustawach. Rzeczywiście, intencje są dobre, ale może trzeba wreszcie jako państwo przygotować spójną strategię z celami i wskaźnikami, podkreślam, w kontekście wydatkowania pieniędzy, aby ujednolicić elementy świadczenia wychowawczego wspierającego rodzinę, zaczynając od tego, co zrobić, żeby kobieta, która planuje założyć rodzinę, rodzina, która planuje mieć dziecko, wiedziała, co będzie jej przysługiwać na pierwsze dziecko, drugie dziecko, jak będzie ją państwo wspierało. To może znaleźć i powinno znaleźć się w jednej uporządkowanej ustawie. Wyobraźcie sobie, że z tymi wszystkimi ustawami jest związane stado urzędników, mnóstwo urzędów i za chwilę będzie tak, że polska rodzina zamiast planować, zajmować się rozwojem swoich dzieci, będzie próbowała się dowiedzieć, gdzie, po których urzędach trzeba chodzić i o co się starać. Ja też nie rozumiem tego lęku przed wsparciem pierwszego dziecka. Szanowni państwo, każde dziecko jest nam potrzebne, pierwsze też, tym bardziej że rzeczywiście wskaźniki dotyczące posiadania pierwszego dziecka są naprawdę niepokojące, bo to one nam zaniżają tę dzietność. Jeśli chodzi o cel dotyczący ubóstwa, też warto się zastanowić, patrząc na liczby i planując tu coś profesjonalnie, skoro 7% rodzin, które posiadają dwoje dzieci, żyje na granicy ubóstwa, już nie mówiąc o tym, że ten wskaźnik jest najwyższy w przypadku posiadania co najmniej jednego dziecka niepełnosprawnego (Dzwonek), 7,5%. A więc ten cel też warto rozważyć, jeśli chodzi o poprawę sytuacji materialnej. Dziękuję. (Oklaski)