Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2014-11-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Mogę teraz regulaminowo wydłużyć panu ministrowi troszeczkę czas, jeśli będzie pan tego potrzebował. Bardzo proszę. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Środowiska Marcin Korolec: Zatem po kolei. Pan poseł Kulesza pytał o pomoc dla przemysłu. Taka pomoc jest zapisana w konkluzjach. Ona zostanie przedłużona. Było też pytanie o ceny prądu. Chcę zaznaczyć, że ceny prądu dzisiaj mają tendencję zniżkową. Był cały szereg pytań o przyszłość polskiego węgla i o technologię, która będzie preferowana. Jeżeli państwo przeczytają konkluzje, to nie ma w nich ani jednego słowa o jakiejś specyficznej technologii. Nie jest powiedziane, że jedna jest lepsza od drugiej. To jest również uzysk, jeżeli chodzi o polskie stanowisko i postawę w trakcie tego szczytu, dlatego że wszystkie nowe inwestycje będą równomiernie uprawnione. Chodzi zarówno o inwestycje w węgiel brunatny, kamienny, jak i w energetykę jądrową, wiatrową czy wodną. Było pytanie o politykę energetyczną państwa do 2030 r. i do 2050 r. Pytał o to pan poseł Olejniczak, szkoda, że wyszedł. Rzeczywiście wydaje się, że dzisiaj trzeba tę politykę przepracować. Jej obecny kształt nie uwzględnia całego szeregu elementów, jeżeli chodzi o perspektywę dotyczącą gazu z łupków, przyszłą energetykę jądrową i cały kontekst międzynarodowy. Zatem ta polityka i tak musi zostać przepracowana. Zgadzam się z panem posłem Szyszką, że ONZ-owska konwencja UNFCCC dotyczy największego i najważniejszego procesu, jeżeli chodzi o cały system Narodów Zjednoczonych. Rzeczywiście bardzo ważne miejsca zajmują tu Unia Europejska i Stany Zjednoczone. Federacja Rosyjska co prawda ratyfikowała konwencję, jeżeli chodzi o pierwszy okres, ale pan profesor doskonale wie, że nie ratyfikowała konwencji odnośnie do drugiego okresu. Było pytanie o to, czy wiemy, jakie mamy możliwości inwestycyjne w perspektywie 2020 r. i 2030 r. Otóż Urząd Regulacji Energetyki przedstawił ostatnio raport, chyba wczoraj, że suma samych zadeklarowanych inwestycji do 2028 r. w konwencjonalne źródła wynosi dzisiaj ok. 55 mld zł. Jeżeli popatrzymy na te instrumenty, które są zapisane w obecnym i przyszłym pakiecie, to razem mamy ok. 687 mln, jeżeli chodzi o uprawnienia. Te uprawnienia i ich równowartość będą zainwestowane w polską energetykę, to jest oczywiste. Pani poseł Młyńczak pytała o lasy. Bardzo dziękuję za to pytanie, to bardzo ważne. W latach 2020-2030, w przeciwieństwie do obecnego okresu, lasy rzeczywiście będą elementem europejskiej i światowej polityki klimatycznej. Bardzo dziękuję za pytanie dotyczące kwestii adaptacyjnych. Chcę przypomnieć, że rząd przyjął w październiku 2013 r. krajową strategię adaptacyjną, mamy taki dokument rządowy. Sprawy adaptacyjne są niezwykle ważne. Był cały szereg pytań dotyczących obowiązku wprowadzenia w Europie 27% energii ze źródeł odnawialnych. Jeżeli ktoś uważnie czyta te konkluzje, to widzi, że jest to cel absolutnie indykatywny i że jest powiedziane wprost, iż ten cel indykatywny nie będzie przetłumaczony na cele dla poszczególnych państw członkowskich. Państwa mogą się oczywiście czuć swobodnie, zwiększając swoje cele narodowe w tym zakresie, ale nikt nie będzie wymagał osiągnięcia tego celu przez poszczególne państwa. Kilka pytań dotyczyło kwestii technologii, wychwytu i składowania węgla, a także roli Polski w tych ustaleniach. Chcę przypomnieć, że chyba od 2008 r. Polska jest członkiem odłamu grupy G20, która zajmuje się dyskusją na temat tego typu technologii węglowych. Osobiście jestem zwolennikiem tego, żeby prowadzić badania i inwestować w technologię, która nie jest technologią wychwytu i składowania dwutlenku węgla, tylko jest technologią wychwytu i ponownego użycia dwutlenku węgla, czyli zmiany CO 2 w plastik, nawozy sztuczne, produkty budowlane. Mamy również takich naukowców jak pan prof. Nazimek w Lublinie, który próbuje zmienić CO 2 w alkohol. I nawet mu się to udało. Bilans energetyczny jest na razie ujemny, ale wiem, że również na amerykańskich uczelniach MIT są prowadzone tego typu badania. Co by było, gdybyśmy zawetowali? Wydaje mi się, że kilka tego typu pytań miało miejsce. Otóż gdybyśmy zawetowali, to nie mielibyśmy całego szeregu przywilejów, a mianowicie nie mielibyśmy tej liczby uprawnień, nie mielibyśmy darmowych uprawnień dla energetyki, nie wiem, jak wyglądałyby darmowe uprawnienia dla przemysłu, nie mielibyśmy funduszu modernizacji energetyki, a swoją drogą te decyzje by zapadły. Jest też oczywiście pytanie, które stawia pan poseł Naimski, dotyczące tego, że obszarem kompromisu jest (Dzwonek) wyjście Polski z tego obszaru regulacyjnego. Panie pośle, myślę, że jesteśmy zupełnie po dwóch różnych stronach w tym sensie, że oczywiście można marzyć, ale jest to obszar, który jest regulowany większościowo w procedurach podejmowania decyzji. Pan poseł to doskonale wie. Fakt, że podstawowe decyzje są podejmowane na poziomie Rady Europejskiej, a więc jednomyślnie, nie zwalnia z tego, że proces regulacyjny jest podejmowany w sposób większościowy. Dzisiaj nie ma innej perspektywy opt-outu Polski z tej polityki niż proste wyłączenie z różnych innych polityk wraz z wyjściem z Unii Europejskiej. Ale nie wiem, czy bilans dla Polski byłby ostatecznie... (Poseł Piotr Naimski: Nie przyjmujemy.) Pozwólmy się pięknie różnić. Jeśli chodzi o uszczypliwe uwagi dotyczące tego, czy polscy negocjatorzy wiedzą, że jest węgiel i że Polska ma 90% energii z węgla, to pozostawię te pytania bez odpowiedzi. Natomiast było kilka bardzo ciekawych pytań dotyczących tzw. niskiej emisji i tego, co jest rzeczywistym wyzwaniem i problemem w szeregu miast. Otóż na poziomie rządowym z narodowego funduszu ochrony środowiska mamy stworzony na ten cel program ˝Kawka˝ i dysponujemy 800 mln zł, aby rzeczywiście walczyć z niską emisją. Tyle że trzeba wiedzieć, że niska emisja to nie jest ani wielki przemysł, ani wielka energetyka, tylko to jest głównie transport miejski i ogrzewanie indywidualne. Tutaj są konieczne innego rodzaju instrumenty niż instrumenty polityki par excellence klimatycznej. Ale zgadzam się z tym, że jest to niezwykle ważny punkt. Chciałbym też odpowiedzieć na inne pytanie pana posła Naimskiego. Mówi pan, że uprawnienia będą kosztować 50-60 euro. Chcę przypomnieć, że jeżeli popatrzymy na dokumenty Komisji z bodaj 2007 r., to w ocenie, analizie, w jaki sposób ta polityka będzie dzisiaj obowiązywała, jest powiedziane, że ta cena będzie rzędu 39 euro... (Poseł Piotr Naimski: Ale Komisja wywalczyła sobie instrument, panie ministrze, na który jest zgoda, i ten instrument doprowadzi do 50 euro.) 39 euro - Komisja mówiła... Panie pośle, teraz jest czas pana ministra, więc proszę nie przeszkadzać. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Środowiska Marcin Korolec: ...39 euro - Komisja mówiła w 2007 r., dzisiaj ta cena wynosi 7 euro, czyli 6 czy 7 razy mniej. Jeśli chodzi o planowanie Komisji Europejskiej, to pan poseł Naimski doskonale zna strategię lizbońską, zgodnie z którą w 2020 r. mieliśmy przegonić Stany Zjednoczone jako Unia Europejska, więc zdolność planowania gospodarczego naszych drogich urzędników w Komisji Europejskiej myślę, nie jest godna pozazdroszczenia. Było pytanie, co rząd robi i czemu sprzedaje uprawnienia związane z systemem kiotowskim, te tzw. EUAs. Chcę przypomnieć, że ostatnia duża transakcja, która miała miejsce, tj. 110 mln zł, to była transakcja z Hiszpanami. Nie mamy zwyczaju podawać ceny jednostkowej, mówimy przeważnie o cenach całej transakcji. Te środki, zgodnie z odpowiednią ustawą, lądują w narodowym funduszu ochrony środowiska i są w sposób oczywisty przeznaczone na inwestycje, które mają na celu poprawę środowiska naturalnego, a w szczególności redukcję emisji. Z tego ostatniego, hiszpańskiego programu są stworzone dwa programy - jeden dotyczący promocji budowy efektywnego oświetlenia energetycznego w dużych miastach i drugi program dotyczący rozwoju transportu niskoemisyjnego w miastach; oba te programy są na końcowym etapie realizacji. Jeśli chodzi o rozwój transportu miejskiego niskoemisyjnego, to są trzy miasta, które zostały wybrane, tj. Gdynia, Częstochowa i Warszawa, i te trzy transakcje są na końcowym etapie realizacji. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)