Mówca: Maciej Kopiec
Data: 2022-04-27 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Cała Polska intensywnie angażuje się w pomoc uchodźcom z Ukrainy. Wszyscy chcą ułatwić sprawne przedostanie się przez granicę, zapewnić jedzenie, leki i nocleg. Sam pokonałem kilkanaście tysięcy kilometrów, pomagając w transportach humanitarnych. W ciągu zaledwie 2 miesięcy do Polski dotarło prawie 3 mln uchodźców. Na ten moment dziennie do Polski wjeżdża z Ukrainy około 10-15 tys. osób szukających bezpieczeństwa. To największa migracja od czasów II wojny światowej. W Ukrainie dzieją się straszne rzeczy, które powinien zobaczyć cały świat, obok których nikt nie powinien przechodzić obojętnie. Masowe mordy w podkijowskiej Buczy stały się jednym ze strasznych symboli tej wojny oraz świadectwem prawdy o armii rosyjskiej. Niestety w tym samym czasie, gdy na granicy z Ukrainą widzimy funkcjonariuszy pomagających matkom z dziećmi się ogrzać, odpocząć czy coś zjeść, zaledwie kilkaset kilometrów dalej takie same matki z takimi samymi kilkuletnimi albo kilkunasto-, kilkudniowymi nawet dziećmi są pushbackowane do lasów na białoruską stronę. Na tej granicy nie ma milionów uchodźców. Nie ma już tam telewizyjnych kamer. Nie ma i nigdy nie było punktów recepcyjnych. Na tej granicy niestety coraz bardziej brakuje wolontariuszy. I tak, są tam też mężczyźni tak samo potrzebujący wsparcia jak kobiety z dziećmi. Kiedyś myślałem, że gdy tylko telewizja przestanie pokazywać uchodźców z Syrii, Afganistanu czy Iraku na białorusko-polskiej granicy, to służby im pomogą, nie musząc już odgrywać PiS-owskiej propagandy pseudosilnego państwa. Niestety tak się nie stało, a pushbacki są codziennością. Po białoruskiej stronie przebywa obecnie niecałe 300 osób. 300 wycieńczonych, będących na granicy życia i śmierci osób. To tyle, ile w ciągu pół godziny przechodzi przez granicę z Ukrainą. Ludzie są terroryzowani, katowani, zmuszani przez białoruską stronę do nielegalnego przekraczania naszej granicy. Polska strona stosuje wobec nich kolejne pushbacki, zamiast udzielić azylu, o który proszą prawie za każdym razem. Sam staram się interweniować, gdy dostaję kolejne nagrania płaczących, głodnych, często skatowanych ludzi na skraju wytrzymałości, proszących o azyl, zdjęcia dokumentów czy lokalizacje zwykle już po pushbacku. Często niestety odbijam się jak od muru o totalny brak empatii lub o wyłączony telefon rzeczniczki Straży Granicznej. Niedawno syryjski chłopak postanowił wrócić na Białoruś, mając już dosyć prób przedostania się do Polski, i żeby to zrobić, przeciął drut nożycami. Chciał wrócić do Mińska, żeby przeżyć, ukryć się gdziekolwiek, byle już nie być w lesie. W trakcie przecinania drutu kolczastego złapała go białoruska straż graniczna. Kiedy powiedział im, co zamierza, tymi samymi nożycami strażnicy obcięli mu palce. (Głos z sali: O Jezu.) Taka jest rzeczywistość ludzi, którzy nie mają wyjścia, są zdruzgotani. W lasach leżą ciała tych, którzy nie wytrzymali. Gdyby nie ludzie lasu, wolontariusze, którzy poświęcają swoje życie, czas i pieniądze, narażając się niejednokrotnie na konsekwencje prawne, pewnie większość z tych 300 osób też byłaby nam nieznana, obojętna i prędzej czy później martwa. W XXI w. tuż koło nas dzieją się rzeczy straszne. Mam nadzieję, że wreszcie przestaniemy dzielić uchodźców na dwie kategorie ludzi i nie będziemy dopuszczać do bezsensownych śmierci, których można tak łatwo uniknąć. W swoim, ale również w imieniu wolontariuszy proszę o pomoc ludziom, którzy bez nas nie dają (Dzwonek) sobie rady, bo ktoś wykorzystał ich jako żywą formę manipulacji. Reżimy są złe, nie ludzie, którymi te reżimy się posługują. Dziękuję bardzo. (Oklaski)