Mówca: Agnieszka Ścigaj
Data: 2018-05-08 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt zaprezentować stanowisko Klubu Poselskiego Kukiz’15 wobec procedowanej projektowanej ustawy, druk nr 2479. I tutaj znowu powtórzę, pani minister: ustawa, tak jak wszyscy powiedzieli, to krok w dobrym kierunku. Myślę, że krok w dobrym kierunku to za mało. Gdyby ta ustawa była procedowana w innym momencie, gdyby ta ustawa była procedowana w normalnym trybie, to chyba nikt nie miałby wątpliwości, choćby nawet w sumie tylko jedna osoba w tym czasie skorzystała z krótszej kolejki, z darmowego specjalisty albo troszeczkę więcej otrzymała środków. Wtedy nikt by nie miał wątpliwości. Natomiast kiedy pani przyszła z tą propozycją do protestujących - ja widziałam to na obrazach z kamer - a pani minister często występuje i ja panią minister odbieram jako bardzo szczerą osobę i bardzo empatyczną, to wtedy pani taka nie była. Cała pani mowa ciała pokazywała, że pani nie wierzy w to, co mówi, w tę ustawę, naprawdę. I, pani minister, wtedy pani włączyła przycisk, którego pani włączyć nie powinna w tym wypadku. Rozumiem, jaki bagaż pani dźwiga i jak ciężko to wszystko naprawić. To, co wcześniej tutaj pani powiedziała o tym systemie orzecznictwa i o tych wszystkich innych elementach, z którymi się pani boryka, mnie ucieszyło. To jest ciężar i ja mam w pełni świadomość tego, że to nie jest takie proste. Jednak trzeba było zostać przy swoim stanowisku i próbować, nawet za cenę paru punktów w słupkach mniej, wytłumaczyć to tym kobietom. Bo kiedy pani włączyła taki przycisk: ogramy was politycznie, to te kobiety już to wyczuły i się usztywniły. One po prostu poczuły się rozczarowane. To rozczarowanie nie pojawiło się pierwszy raz. To rozczarowanie one przeżywają od wielu lat. One zawsze stoją na barykadzie: rząd a naprzeciw one, i walczą o te swoje dzieci, naprawdę niepolitycznie. I wtedy trzeba było już w to nie brnąć, nie iść tą drogą, powiedzieć, że nie mamy pieniędzy albo że jesteśmy w stanie negocjować coś na 5 lat, 10 lat, pójść tą trudniejszą drogą, konsekwentną, ale trudniejszą i tłumaczyć. To nie jest odpowiedź na ich postulaty. To jest dobry krok, ale to nie jest odpowiedź na ich postulaty. Ja złożyłam poprawkę, która tak naprawdę do pewnej części tej ustawy wprowadza to, co zawsze jest problemem, czyli różnicowanie osób niepełnosprawnych. W grupie, do której adresowana jest ta ustawa, osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, są niepełnosprawne osoby o różnych potrzebach. I nie można ich podzielić na te, które potrzebują pieluchomajtek, i te, które nie potrzebują pieluchomajtek. Trzeba podzielić i zindywidualizować to wsparcie, tak jak pani mówiła. Trzeba zindywidualizować wsparcie. W ogóle zmienia się model pomocy społecznej i problemy społeczne i trzeba pójść w kierunku indywidualnego wsparcia, zindywidualizowanego wsparcia. Dlatego, jak już tak rozmawiamy konstruktywnie, bo ta debata naprawdę zaczęła mieć pierwszy raz chyba w parlamencie wymiar konstruktywny, to proszę wrócić jeszcze raz do porządnych reform, do myślenia o porządnych reformach. Proszę zwrócić uwagę na instytucje rynku pracy, na połączenie dwóch systemów - pomocy społecznej i instytucji rynku pracy, dlatego że 70% ich klientów to są te same rodziny. Proszę poszukać innego podejścia. Proszę zerknąć na to, jak Słowacja sobie z tym poradziła, jak Skandynawia sobie z tym poradziła, jak zindywidualizowały one pomoc dla rodzin, które tego potrzebują, jak trafnie dedykują pieniądze, jak potrafiły oszczędzać pieniądze, jak my dzięki tym reformom możemy oszczędzić jakieś 5 mld, trafiać z pomocą celnie i naprawdę udzielać jej indywidualnie, ale bazując na tym, czego rodzina i osoba niepełnosprawna potrzebują, jak mogą wyjść z kryzysu, albo ewentualnie dedykować im ściśle taką pomoc, jakiej będą potrzebowały całe życie, bo takie rodziny też będą. Proszę, jeżeli już idziemy w stronę systemu orzekania, podejść i przyjrzeć się obecnemu stanowi, temu, jak wygląda Fundusz Pracy, z którego 12 mld zł rocznie jest wydawanych w kraju, momencie kiedy nie ma praktycznie bezrobocia albo jeżeli bezrobocie jest, to dotyka ono osoby, które jednocześnie sobie nie radzą z życiem i są objęte pomocą społeczną. Pozwalam sobie na przemycenie tych treści, dlatego że ta debata mnie do tego zachęciła, a swoją kadencję rozpoczęłam od tego, proponując takie rozmowy, że zaprosiłam tu ministra Słowacji. On był, rząd się nie pojawił, były też różne naukowe debaty. Ja nie mówię, że trzeba zrobić to, co Kukiz’15 proponuje. Ja zachęcam do tego, by o reformie systemu pomocy społecznej zacząć rozmawiać tak, jak pani powiedziała, uwzględniając indywidualne podejście. I ta poprawka dotyczy tego, żeby pozwolić do tych osób ten cały bagaż, który wiąże się z ciężarem rehabilitacji społecznej, zawodowej, medycznej, adresować tak, jak one tego potrzebują. Jedna osoba potrzebuje kupić sobie pieluchomajtki, a druga osoba, która nie widzi na przykład, żeby się rozwijać i kontaktować ze światem, potrzebuje audiobooków albo hipoterapii, a tego już nie ma w państwa ofercie. To jest indywidualne podejście. Stąd ta poprawka. Ta poprawka jest złożona również na życzenie pań protestujących. Wycofam tę poprawkę, jeżeli ta wcześniejsza, dotycząca renty socjalnej przejdzie, dlatego że to jest ten sam cel - 1300 zł na godne, normalne życie osób niepełnosprawnych. Dziękuję.