Mówca: Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jan Dworak
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

...nie odpowiadać na konkretne pytania, tylko odnieść się do pewnych grup problemów, które przewijały się w wypowiedziach i pytaniach wielu posłów, a potem oczywiście postaram się uzupełnić moją wypowiedź o odpowiedzi na konkretne pytania, na które tutaj nie znajdą się odpowiedzi. Problem pierwszy, jaki był stawiany przez wielu mówców, dotyczył mediów publicznych w bardzo różnym kontekście, w kontekście płacenia albo niepłacenia abonamentu, w kontekście tabloidyzacji mediów, czyli spłycania ich treści, w kontekście koniecznej abolicji dla osób, które są w tej chwili pociągane w ramach procesów administracyjnych do odpowiedzialności za niepłacenie abonamentu. Chciałbym powiedzieć, że jeśli chodzi o media publiczne i zmianę ich funkcjonowania, to odnosi się to, powiem wyraźnie, do telewizji publicznej, nie do publicznego radia ani nie do rozgłośni regionalnych. Tamtych bowiem 18 spółek, rozgłośnie i tzw. duże radio, jest finansowanych z abonamentu mniej więcej w 80%, w zależności od spółki tutaj trochę mogę się mylić, ale generalnie to jest taki poziom, który krajowa rada, znając również standardy europejskie, uznaje za właściwy, jeśli chodzi o poziom finansowania z opłaty publicznej. Przy takim poziomie finansowania media publiczne mogą i powinny pełnić publiczną rolę, czyli zajmować się tematami trudnymi, być forum debaty publicznej, przedstawiać gatunki, które są niekoniecznie popularne, ale szlachetne, takie jak reportaże, jak słuchowiska, wreszcie jak teatr. Muszę powiedzieć, że analizy krajowej rady wskazują na to, iż te rozgłośnie regionalne i duże radio pełnią swoją rolę nie bez usterek, ale właściwie. Najlepszym zresztą dowodem jest to, że radio właściwie nie było przedmiotem pytań. Inaczej rzecz wygląda, jeśli chodzi o telewizję publiczną. Tutaj jednak sytuacja finansowania mediów wygląda diametralnie inaczej. Na szczęście dzięki zwiększonej ściągalności abonamentu udało się zwiększyć zaopatrzenie Telewizji Polskiej z opłaty publicznej z kilkunastu procent, bodaj z 11% czy 13%, do 20% w ostatnim roku. Od razu powiem, że ma to związek z działalnością krajowej rady i innych organów państwa, jak i ze zmniejszeniem czy skurczeniem się budżetu. Siłą rzeczy przy mniejszym budżecie kwota nieco większa rośnie jeszcze bardziej proporcjonalnie. A więc chcę powiedzieć jasno i wyraźnie, że jeśli mówimy o tabloidyzacji, jeśli mówimy o komercjalizacji, również w odniesieniu do traktowania najmłodszych widzów przez telewizję, to nie osiągniemy żadnego pozytywnego skutku, nie zmieniając systemu zaopatrzenia tych mediów. Były głosy, że krajowa rada powinna jeszcze głośniej i jeszcze usilniej domagać się zmiany tego systemu. No cóż, możemy to czynić i piszemy o tym w naszych dokumentach. Nie sądzimy, żeby potrzebne było podnoszenie głosu. Uważamy, że argumenty, które przedstawiamy, powinny przekonać Wysoką Izbę, żeby rozpoczęła prace nad nową ustawą o zaopatrzeniu mediów publicznych. Chciałbym powiedzieć bardzo jasno. To, że zapatrzenie telewizji publicznej w środki publiczne jest tak słabe, jest warunkiem koniecznym do zmiany pewnego paradygmatu myślenia zarządu i rady nadzorczej o zadaniach telewizji publicznej jako medium publicznego. Bez tego każdy zarząd będzie przede wszystkim, myśląc o konieczności skwitowania tego przez ministra skarbu, który pilnuje, i słusznie, dyscypliny finansowej, miał z tyłu głowy to, że może zostać nieskwitowany ze względu na niezadowalający wynik finansowy. I taka jest prawda. Nie zmienimy za pomocą najbardziej nawet szlachetnych apeli tego, że telewizja najpierw będzie dbała o to, żeby po prostu istnieć. Możemy to zmienić poprzez właściwe zaopatrzenie jej. Wtedy możemy z niej zdjąć ten nieszczęsny, niepotrzebny garb komercjalizacji. Tak, to jest podstawowy warunek, ale to jest warunek niewystarczający. Bo oczywiście, jeśli będzie zapewnione finansowanie, to w parze z tym właściwym finansowaniem musi iść, i będzie szło, wymaganie co do poszczególnych form, właściwych form realizacji zadań. Mam tutaj na myśli pogłębioną informację, pogłębioną publicystykę, a więc najbardziej szlachetne i potrzebne gatunki dziennikarskie, a także wszystkie najbardziej szlachetne gatunki fikcji telewizyjnej i filmowej. Tak, to prawda, że filmy, seriale w znacznej mierze urabiają czy tworzą, kształtują społeczną wyobraźnię, uczulają widzów na różne niepożądane zjawiska, są w stanie postawić pewne istotne akcenty w analizie rzeczywistości. Tak, widzowie w jakiejś mierze myślą w taki sposób, jaki media im podpowiadają. Ale przecież widzowie nie są osobami bezkrytycznymi. Widzowie odnoszą się do tych treści również krytycznie i prowadzą swoistego rodzaju polemikę z treściami, które uważają za niewłaściwe. Najogólniej rzecz biorąc, to jest problem pierwszy - zaopatrzenie mediów publicznych i związane z tym kroki, które należy podjąć, aby uniknąć niekorzystnych zjawisk zauważonych przez panie posłanki i panów posłów, takich jak niedostateczna obecność Teatru Telewizji, jak rzeczywiście nieobecność filmu historycznego. To jest prawda, tylko proszę zdać sobie sprawę z tego, że film historyczny to jest jeden z najdroższych gatunków - pani posłanka Kruk coś o tym wie, jak pamiętam nasze rozmowy sprzed trzech lat - fikcji telewizyjnej i filmowej. Na to są potrzebne środki, jakich nie przeznaczy tak naprawdę żaden nadawca komercyjny. (Poseł Elżbieta Kruk: ˝Czas honoru˝ pokazuje, że można podjąć nowe wyzwania.) A, ˝Czas honoru˝, zgadzam się, jest tutaj bardzo chwalebnym wyjątkiem. (Poseł Elżbieta Kruk: Wiem właśnie.) Ja tylko uważam, że takich form powinno być więcej. Takich filmów powinno być więcej. Pani posłanko, ˝Czas honoru˝ nie załatwia wszystkiego. Musimy mówić o wielu aspektach naszej wspólnej historii. Chwała telewizji publicznej za ˝Czas honoru˝. Wiemy, że będą realizowane kolejne serie. Ale oczekujemy też na inne propozycje artystyczne, które będą odnosiły się do naszej najnowszej historii. W ten sposób się przecież tworzy nasza narodowa tożsamość. Przy okazji chciałbym powiedzieć o cyfryzacji radia, bo też była o tym mowa. Cyfryzacja radia na razie będzie przeprowadzana, bo to jest kwestia decyzji, za pomocą środków abonamentowych, które krajowa rada przeznaczy na program - o tym mówiłem we wstępnej wypowiedzi - przedstawiony nam przez Polskie Radio. Ale bez wątpienia jest tak, że aby przeprowadzić ten proces, bardzo skomplikowany, w całej Europie bardzo skomplikowany, potrzebne są odpowiednie decyzje ustawodawcy i szeroka debata. My taką debatę prowadziliśmy w gronie fachowym, konsultowaliśmy ten proces, ale to wymaga debaty szerszej, do której już krajowa rada nie jest powołana. No i trzeba podjąć kroki. Tak jak powiedziałem, najlepiej byłoby, żeby to była odpowiednia ustawa, która określa czy przesądza parę niesłychanie istotnych okoliczności i finansowych, i technologicznych. Problem kolejny, który podnoszono w wypowiedziach, to problem dotyczący miejsca na multipleksie dla Telewizji Trwam. Był on przedstawiany w wielu wystąpieniach, zarówno w tonacji rzeczowej, jak i w tonacji, bym powiedział, takiej oskarżycielskiej wobec krajowej rady. No cóż, mogę tylko przypomnieć, że jeżeli chodzi o wszystkie te głosy odnoszące się do tego, co mówiła Fundacja Helsińska, do tego, co zrobił rzecznik praw obywatelskich, to wszystko to są fakty, które pojawiły już po podjęciu decyzji przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. Te sprawy toczą się swoim własnym trybem, na pewno Trybunał Konstytucyjny zajmie się nimi, bo zostały one do niego wniesione. Natomiast to już w niewielkim stopniu ma się do zamkniętego pierwszego konkursu. Może przesądzić o zmianie wyników tego pierwszego konkursu jedynie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który pewnie wszyscy czekamy. Jeśli chodzi o drugi konkurs, to już bardzo jasno o tym mówiłem. Państwo prosiliście, czy też nalegaliście, żebym podał konkretną datę. Otóż ja takiej daty zakończenia konkursu nie podam. Mogę powiedzieć, tak jak powiedziałem, że to nastąpi bez zbędnej zwłoki, w najbliższych tygodniach, po prostu dlatego że niektóre czynności administracyjne wymagają korespondencji. Z korespondencją jest tak, że krajowa rada nie panuje nad tempem i przebiegiem tej korespondencji. Mam nadzieję, że przecież nie jest to zamiarem państwa posłów, żeby zakończyć pod presją nacisku ten drugi konkurs, żeby miał on wady prawne. Na pewno tego nie zrobimy. Tak jak nie zrobiliśmy podczas pierwszego konkursu, tak nie zrobimy i podczas drugiego. Zakończymy ten konkurs szybko, ale tak jak to tylko będzie możliwe z punktu widzenia procedur administracyjnych. A więc mogę powtórzyć tylko formułę ˝przed wakacjami˝ i, co bulwersuje część z państwa posłów, dodać słowo ˝parlamentarnymi˝. Nie wiem, dlaczego to bulwersuje, bo, mówiąc szczerze, dobrze wiemy wszyscy, że i tak wejście z nadawaniem nowych nadawców może nastąpić wiosną przyszłego roku. Tak chciałbym skwitować tę właśnie sprawę konkursu. Co do pytań konkretnych postaram się szybciutko je przebiec. Pani posłanka Sobecka nie zadała pytania, ale pokazała nam certyfikat. Bardzo cieszę się z tego certyfikatu i myślę, że certyfikat każdego polskiego przedsiębiorstwa to lepsza jakość po prostu naszej wspólnej, narodowej pracy, pani posłanko. Pytanie mam tylko jedno: Kiedy został wydany ten certyfikat? (Poseł Anna Elżbieta Sobecka: Ja to sprawdzę, bo naprawdę nie wiem.) To proszę podać, bo powiedziała to pani w kontekście tego, jakby się to odnosiło do roku 2010 czy 2011... (Poseł Anna Elżbieta Sobecka: Może 2009.) ...nawet 2009. Ale myśmy przecież tego nie znali. Gdyby taki dokument był dostępny krajowej radzie wcześniej, to byśmy o nim wiedzieli, ale go nie dostaliśmy. Teraz słyszymy od kilku tygodni, że on jest. Tak jak mówię, ja osobiście i, myślę, reszta krajowej rady cieszymy się z tych standardów, które panują w Fundacji Lux Veritatis pod nadzorem właściwej firmy. Tyle mogę powiedzieć. Pan Maciej Małecki pytał o skargę fundacji Geremka i raport dotyczący programu Jana Pospieszalskiego. Krajowa rada rzeczywiście dokonuje pewnych analiz. Nie może dokonywać wszystkich analiz. Jeśli skargę traktujemy poważnie, to idą za tym bardzo różne kroki. Czasami podejmujemy analizy bez takich skarg, doceniając wagę jakiegoś wydarzenia, które chcemy zanalizować, stąd analiza marszu ˝Obudź się, Polsko˝ z ubiegłego roku. No cóż, to jest już decyzja krajowej rady, która podejmuje decyzję o tym, jakie zjawiska w mediach uznaje za ważne i wymagające analizy, żeby uzyskać pytania wykraczające może poza czystą analizę. Pani posłanka Anna Paluch pyta, co zrobiła krajowa rada, żeby nie dopuścić do zaprzepaszczenia misji w telewizji publicznej, a zaraz po niej pan poseł Grzegorz Adam Woźniak żądał, żeby krajowa rada zaprzestała ściągania zaległości, bo komornicy ściągają zaległości dotyczące abonamentu. Otóż to są dwa sprzeczne żądania w istocie. Wiemy dobrze, mówiłem o tym na posiedzeniach różnych komisji i mogę to powtórzyć, że kaleka forma obecnego abonamentu powoduje, że obecnie większość pieniędzy abonamentowych jest ściągana z kar. Taka jest prawda. Czy to krajową radę cieszy? Nie, nas to nie cieszy, tylko my nie możemy tego stanu zmienić. Z kilku powodów. Nie mamy tej zdolności legislacyjnej. Albo się pojawi nowy system finansowania mediów publicznych, albo te media upadną, bo bez tych kar niestety, przykro to powiedzieć i wcale mnie to nie cieszy, media publiczne już by nie istniały w takiej formie. To jest prosta odpowiedź. Albo media upadną, albo, tak jak powiedziałem, powstanie jakiś projekt, który ten abonament zmieni na opłatę publiczną, która będzie powszechna, mniej dolegliwa, bo niższa, i która dostarczy wystarczających środków do tego, żeby w szczególności telewizja publiczna mogła właściwie pełnić swoją rolę. Jak rozwiązać ten problem, pyta pan Grzegorz Woźniak, a potem mowa była o abolicji, pytanie się powtarzało już u innych posłów. To nie jest w naszej mocy. Nawet gdybyśmy chcieli to zrobić, to nie jest w naszej mocy. My nie jesteśmy w stanie zmienić procedur administracyjnych. To jest opłata administracyjnoprawna czy publiczna, jest rzeczywiście ściągana przez aparat skarbowy i, tak jak powiedziałem, ja osobiście - nie chcę mówić o kolegach - mam bardzo ambiwalentne opinie na ten temat. Z jednej strony chciałbym, żeby telewizja publiczna miała program coraz bardziej ambitny, a z drugiej strony widać, że rzeczywiście ten sposób ściągania abonamentu jest coraz bardziej anachroniczny. Tylko że nie można stracić żadnej z tych wartości: pewnej troski o ludzi starszych, ale również mediów publicznych. Tylko proszę o podpowiedź, a nie zadawanie pytań, które bardzo trudno znajdują prostą odpowiedź. Było pytanie posła Stefaniuka, kiedy zakończy się konkurs. Odpowiedziałem. Jak się mają marsze i protesty do naszej decyzji? No cóż, muszę powiedzieć to, co już mówiłem wielokrotnie. Z bardzo wielkim szacunkiem odnosimy się do wszystkich osób protestujących. To jest element debaty publicznej w formie ekstraordynaryjnej. Bardzo to doceniamy, ale nie jesteśmy w stanie zmienić warunków prawa. Z prostego powodu, o tym już mówiłem. Gdybyśmy podjęli inną decyzję, to być może ta decyzja nie ostałaby się w sądzie. Ta decyzja, którą podjęliśmy, ostała się w sądzie. Rozumiem, że pan kręci głową, bo pana to nie satysfakcjonuje, widzi pan w tym wykręt i polityczne działanie przeciwko polskim katolikom. Mogę tylko pana zapewnić, że tak nie jest, i powiedzieć jasno, że dołożyliśmy wszelkich starań - oceni to sąd, ja tego nie przesądzam - żeby proces cyfryzacji, który przez ponad 10 lat nie był realizowany, mógł zostać zrealizowany bez zagrożeń. Proszę sobie wyobrazić sytuację, że sąd zakwestionował naszą decyzję, nawet taką, która zyskałaby aplauz części państwa zgromadzonych na tej sali. Pomijam już inne względy, bo wielokrotnie o nich mówiłem, te bardziej zasadnicze, dotyczące praworządności. Jak powiedziałem, jedno z drugim ma związek luźny. Z jednej strony bardzo na nie uważamy i bardzo je cenimy, piszemy o licznych protestach i o listach, ale z drugiej strony jesteśmy związani warunkami prawa naszego praworządnego kraju. Służymy demokratycznej Polsce, panie pośle. Nie wiem, czy zrobił to akurat pan poseł, który też używał dosyć emocjonalnej retoryki, czy ktoś inny, ale porównywanie nas do cenzury PRL-owskiej, pomijając już to, że jest obraźliwe, ma się nijak do faktów. Jeśli chodzi o blokowanie mediów przez 20 lat, to nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, bo nie odpowiadam za 20 lat ani nasz skład za te lata nie odpowiada. Pan poseł Dariusz Piontkowski pytał, ile milionów podpisów przyniosło ATM i inne firmy. Rozumiem, że to pytanie dosyć prowokacyjne. Żaden koncesjonariusz nie przyniósł żadnych podpisów. Również fundacja Lux Veritatis, kiedy startowała w konkursie, nie przynosiła żadnych podpisów, bo to przecież nie jest żaden wymóg konkursu. Mówimy o zupełnie innym procesie. W wielu wypowiedziach przewijała się krytyka telewizji publicznej za emisję serialu produkcji niemieckiej pt. ˝Nasze matki, nasi ojcowie˝. Pytano, co krajowa rada zrobiła w tej sprawie. Ja już na to odpowiadałem na posiedzeniu komisji, ale oczywiście to powtórzę, bo przecież ranga dzisiejszego spotkania, niczego nie ujmując komisji kultury, oczywiście jest wyższa. Krajowa rada nie jest i nie będzie cenzurą. Krajowa rada może odnosić się tylko i wyłącznie do programów, które są nadane. Tyle mogę powiedzieć, więc przedtem nie zajmowaliśmy się tym problemem. Nie wykluczam, że się tym zajmiemy teraz, kiedy miała miejsce emisja ostatniego odcinka. Mogę zdradzić swoje osobiste zdanie, bo nie rozmawialiśmy o tym i nie podjęliśmy żadnej dyskusji. Otóż uważam, że o wiele lepiej podjąć otwartą dyskusję z poglądami, które nawet są niesprawiedliwe czy bardzo krzywdzące dla Polaków, niż obrażać się i obrzucać się epitetami w rodzaju, że to jest niemiecka, goebbelsowska propaganda. Ja takiego języka na pewno bym nie użył. Widzę tam wiele rzeczy, które są niesprawiedliwe, z którymi się nie zgadzam, ale to, że po emisji tego programu była dyskusja, że przyjechała tutaj ekipa ZDF i że chcą oni zrobić film dokumentalny, świadczy o tym, że możliwa jest we wspólnej Europie wymiana zdań nawet w tak trudnych kwestiach jak ta. To jest bardzo trudna kwestia i to jest kwestia pewnej aksjologii. Chodzi o to, czy podejmujemy trudną dyskusję z partnerami, którzy chcą podjąć taką dyskusję, i przekazujemy nasz punkt widzenia, bo historycy o tym rozmawiają od kilkudziesięciu lat, czy też nie i po prostu się obrażamy. Mówię, że to jest moje osobiste zdanie, nawet nie wiem, czy krajowa rada się tym zajmie, a jak się zajmie, to na pewno wydyskutuje inną opinię. To jest moje osobiste zdanie. Pan poseł Dziedziczak pytał, dlaczego zaprasza się satanistę do Telewizji Polskiej i dyskryminuje się media katolickie. Nie wiem, o jakim sataniście mowa. Jeśli to jest sprawa Nergala, to ma ona kilka dobrych lat. Nie wiem, dlaczego miałbym odpowiadać teraz, kiedy mówimy o roku ubiegłym. Było pytanie pana posła Suchowiejki, dlaczego nie jest kontynuowana próba ściągania abonamentu poprzez rejestr dłużników. Rzeczywiście 2 lata temu była taka próba. W tym czasie okazało się, że abonament jest opłatą publicznoprawną i można do tego celu wykorzystać aparat państwowy. Jak mówię, przyjmujemy to z mieszanymi uczuciami, ale problem tkwi gdzie indziej. Czy nadal obowiązuje definicja mediów publicznych? Nic się nie zmieniło, definicja jest w ustawie, doszły tylko pewne nowe narzędzia, to znaczy porozumienia finansowo-programowe. Corocznie krajowa rada, zapoznając się z zadaniami poszczególnych 19 spółek, przyznaje na wykonywanie tych zadań odpowiednie pieniądze. Pani posłanka Małgorzata Adamczak pytała, dlaczego w telewizji publicznej zabrakło paraolimpiady i czym to było spowodowane. Nie wiem tego dokładnie, mówiąc wprost, jest to pytanie do telewizji publicznej, ale przypuszczam - myślę, że się niewiele pomylę - że powód znów był ten sam, czyli brak pieniędzy. Na pytanie pana posła Kuźmiuka odpowiem tak: Jeśli chodzi o rozkładanie na raty, to rzeczywiście ciągnie się tu pewien błąd redakcyjny, który sprostowaliśmy. Na naszych stronach, w sprawozdaniu, to sprostowanie jest. Chcę powiedzieć, że wpływy z opłat koncesyjnych, mimo rozłożenia ich na raty, w roku ubiegłym należały do jednych z najwyższych w historii krajowej rady. Tak było w 2012 r. i w najbliższych latach te wpływy też będą wysokie. Nie konsultujemy naszej polityki rozkładania na raty z Ministerstwem Finansów, ale znamy oczywiście sytuację finansową państwa. Odnosimy się do tej sytuacji finansowej z należną estymą, ale również odpowiadamy za pewien określony sektor gospodarki, jakim są media, starając się rozwojowi tych mediów nie zaszkodzić. Jeśli chodzi o przeniesienie pracowników, to nie potrafię odpowiedzieć, czy to jest oszustwo. Tak jak powiedział pan poseł Kuźmiuk, zainteresujemy się tym. Sytuacja telewizji publicznej jest trudna. Nie pamiętam, który z posłów o to pytał, ale chciałbym też uspokoić tych z państwa, którzy pytali o sytuację finansową Telewizji Polskiej. Po czterech miesiącach dowiedzieliśmy się, że wynik telewizji publicznej nie jest oszałamiający, ale najważniejsze i pozytywne jest to, że mamy 2 mln zł na plusie w porównaniu z deficytem, który był wykazany na koniec ubiegłego roku. To jest znaczna poprawa, oby tak było dalej. Pan poseł Wojciech Zubowski pytał o to, jakimi kryteriami kierowano się, dobierając programy na MUX. Wielokrotnie na ten temat odpowiadaliśmy. Mówiliśmy, że traktowaliśmy i traktujemy ofertę na MUX jako ofertę całościową. Nie dotyczy to tylko jednego, pierwszego MUX, ale wszystkich trzech MUX. Chciałbym też przypomnieć, że krajowa rada zastała proces cyfryzacji, co prawda nierozpoczęty w praktyce, ale już bardzo zaawansowany. Jeśli chodzi na przykład o rozdzielenie programów na drugim multipleksie, to przyjęliśmy i zaakceptowaliśmy decyzje, które były już wcześniej podjęte. Oczywiście decyzja należała do nas, natomiast uznaliśmy, że najważniejsze jest wdrożenie cyfryzacji. Uważam, że przy wszystkich zarzutach, które dotyczą tak naprawdę tylko jednego koncesjonariusza, a czasami odnoszą się do niezadowalającej oferty, ten proces naprawdę jest sukcesem cywilizacyjnym. Myślę, że dobrze by było, gdyby to doceniono. Rozumiem, że państwo używacie w rozmowie argumentów politycznych, przecież parlament to jest miejsce, gdzie jest to naturalne, ale my jednak staramy się na to patrzeć bardziej od strony pewnych procesów społecznych, cywilizacyjnych i ekonomicznych. Pan poseł Bartosz Kownacki pytał, dlaczego marsze w obronie Telewizji Trwam nie były relacjonowane przez oddziały telewizji publicznej. Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie, ale nie dostrzegam w tym jakiejś szczególnej wady. Rozumiem, że wielu widzów chciałoby widzieć co innego, niż się pokazuje na ekranie, to jest naturalne dla widzów, ale to nie zawsze jest możliwe. Na pewno te marsze były relacjonowane, o każdym z nich mogłem przeczytać w ˝Naszym Dzienniku˝, który bardzo uważnie czytam, a także w innych miejscach. Na pewno w przestrzeni publicznej marsze nie były przemilczane. Pan poseł Robert Telus mówił o ludziach, którzy płacą kary. Niestety nie mamy na to wpływu, to jest proces administracyjny. Ludzie oczywiście płacą kary, ale krajowa rada, jak powiedziałem, nic do tego nie ma. To jest kwestia związana z Pocztą Polską i innymi instytucjami. Rozumiem, że jest to pewna konieczność prawna, o której już powiedziałem. Trzeba to prawo zmienić, ale krajowa rada tego nie zrobi. Możecie państwo z taką inicjatywą wystąpić, a my będziemy przestrzegali wszystkich reguł prawnych, jakie zostaną, to jest banalne, uchwalone przez Wysoką Izbę. Nie będę odpowiadał na pytanie, czego się boimy, jeśli chodzi o NIK. Napisaliśmy bardzo poważne pismo, bo sprawa wbrew pozorom jest poważna, ustrojowa, w którym tłumaczymy powody, dla których nie chcemy kontroli NIK w trakcie postępowania koncesyjnego. Mogę to pismo panu posłowi przesłać. Powiadam, nie boimy się. Jeżeli chodzi o abolicję, mówiłem, że jest to w rękach parlamentu. Pan poseł Artur Górski pytał, czy się uderzymy w pierś. Rozumiem, że to też jest retoryka i nie muszę odpowiadać. Pani Marzena Machałek pytała, dlaczego krajowa rada sankcjonuje skandaliczny film ˝Nasze matki, nasi ojciowie˝. Jak powiedziałem, nie będziemy cenzurowali filmu, to jest decyzja mediów. Żyjemy w wolnym kraju, będziemy żyć, mam nadzieję, w wolnym kraju, będziemy się zatem odnosić do tego, co zostało zamieszczone na ekranach. Do tego możemy się odnosić, a w świetle prawa możemy to analizować. Nie zgadzam się z zarzutem dotyczącym dyskryminacji katolików. Pan poseł Marek Matuszewski powiedział, że krajowa rada jest jak cenzura w PRL. Pan poseł pewnie dobrze tego nie pamięta. W PRL pracowałem zarówno w prasie cenzurowanej, jak i niezależnej. Wiem, co oznaczają słowa: cenzura w PRL. Panie pośle, chętnie wytłumaczę, nie zajmując czasu innym posłom. Pan poseł Jarosław Górczyński zapytał, co po cyfryzacji, jak oceniamy dotychczasowy przebieg. Oceniamy dobrze. Łatwiej nam jest to powiedzieć, ponieważ tak naprawdę odpowiada za to Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. Proces ten na tle innych krajów europejskich został przeprowadzony bardzo dobrze. Mogę powiedzieć, choć oczywiście trzeba jasno stwierdzić, że czerpaliśmy z tego pewną rentę, że to był proces nieco zapóźniony, i inne kraje musiały sobie z tym radzić bez wcześniejszych doświadczeń, a my już mieliśmy te doświadczenia. Chwała Ministerstwu Administracji i Cyfryzacji, że potrafiło skorzystać z tych doświadczeń. Co po pierwszym etapie? Po pierwszym etapie przede wszystkim musi odbyć się debata na temat tzw. drugiej dywidendy. To jest debata, która odbywa się na forum europejskim, a nawet więcej - międzynarodowym: na forum organizacji ITU, dzielącej częstotliwości. Rząd polski bierze w tym udział. Jeśli druga dywidenda zostanie przeznaczona na cele radiodyfuzji, czyli do nadawania telewizyjnego i radiowego, wówczas znowu trzeba będzie rozważyć, ale nie tylko w krajowej radzie, lecz na zdecydowanie szerszym forum, czy dalsze multipleksy, jeśli będą mogły być rozwijane, powinny nadal być multipleksami ogólnodostępnymi, bezpłatnymi, czy też powinna znaleźć się tam oferta telewizji płatnej. W każdym razie to jest jeszcze kwestia pewnej przyszłości. Jak mówię, te decyzje na razie zależą od organizacji międzynarodowych, a Polska bierze w nich udział. Pan poseł Piotr Szeliga pytał o Marsz w Obronie Wolnych Mediów. Pytał, czym różni się ekspert od anonimowego uczestnika. Chciałbym powiedzieć, że cały ten dokument jest zamieszczony na naszych stronach, jest tam ujawniona metodologia. Wiadomo, na skutek jakich kryteriów pewne osoby były przyporządkowywane do różnych kategorii i tak oceniane. W tej chwili nie potrafię powiedzieć dokładnie, czym różnił się ekspert od anonimowego uczestnika, choć oczywiście na własną rękę, zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, mógłbym próbować to zrobić. To jest aparat socjologiczny i jest on wykorzystywany przez naukowców, socjologów, którzy nam służyli. Nie sądzę, żeby to, iż występują anonimowi uczestnicy, było zarzutem. Nie przypominam sobie, żeby w ogóle było takie wartościowanie w tym raporcie. Po prostu raport składa się z iluś sądów, natomiast nie ma tam sądów wartościujących, w każdym razie wprost, a jeśli są, to opierają się na konkretnych parametrach badawczych, które też są do prześledzenia. Pan poseł Rzońca zapytał, w czyim interesie była mowa o satanizmie i darwinizmie. Nie chciałbym do tego się odnosić. Przepisy administracyjne dotyczące naszych zadań nie mówią nic szczegółowego o tych dwóch pojęciach. Chciałbym powiedzieć, że naprawdę staramy się wykonywać naszą pracę w poczuciu tego, że jest to bardzo ważny element kształtowania demokracji w Polsce. Ostatni zadał pytania pan poseł Tadeusz Iwiński i jest to też moja ostatnia odpowiedź. Jaka jest proporcja między radiem i telewizją i jaka proporcja byłaby dobra: 52 do 48 czy inna? Otóż chciałbym powiedzieć, że nie przyjmujemy tych proporcji w sposób arbitralny. Analizujemy, jesteśmy właśnie w trakcie analizowania programów wszystkich spółek, oceniamy wartość programową wszystkich spółek - 19, czyli 17 regionalnych spółek radiowych, radia dużego i telewizji publicznej. Oceniamy również ich kondycję finansową, gospodarność, realizację zadań w okresach ubiegłych, ale również to, o czym wspomniał pan poseł, czyli zdolność do zdobywania środków, w cudzysłowie, na własną rękę, czyli przy pomocy własnej przedsiębiorczości. Dopiero potem wychodzą z tego proporcje, o których wspomniał pan poseł. Tak było, że krajowa rada dzieliła według takich dość prostych proporcji, ale to było przed rokiem 2010, teraz już musimy i chcemy badać program. Jeśli chodzi o cyfryzację radia, to zgadzam się, narodowy program cyfryzacji rzeczywiście powinien być przedyskutowany, przygotowany i przedyskutowany, i wprowadzony w życie. Na pewno uniknęlibyśmy wtedy wielu rozmaitych przeszkód i kłopotów. Jeśli chodzi o nowy algorytm finansowania oddziałów, to mogę zwrócić się do prezesa telewizji, bo to jest poza naszą, tak to powiem, możliwością podejmowania decyzji. (Poseł Tadeusz Iwiński: To byłoby celowe.) My tylko wydzielamy: na zakład główny i na oddziały terenowe, a na poszczególne oddziały dzieli zarząd telewizji. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk)