PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Rzecznik! Wysoki Sejmie! Pani rzecznik w swoim wystąpieniu na początku powiedziała, że bardzo istotnym systemowym problemem jest brak dostępu do bezpłatnej pomocy prawnej. Rzecznik praw dziecka, którego sprawozdaniem będziemy się zajmować za chwilę, w swoim wystąpieniu generalnym z 6 lipca ub.r. do ministra edukacji narodowej zwrócił się z prośbą o rozważenie możliwości wprowadzenia w szkołach tzw. praktycznej nauki prawa, czyli lekcji prawa. Poparł w tej sprawie stanowisko ministra sprawiedliwości oraz Krajowej Izby Radców Prawnych. Chciałbym zapytać panią rzecznik: Czy pani rzecznik popiera również tę inicjatywę, bo to ta edukacja prawna rozpoczęłaby się na tym najniższym, ale jakże ważnym poziomie, a wiąże się to oczywiście z kwestią, o której pani mówiła, z którą nie możemy sobie poradzić, czyli bezpłatną pomocą prawną? Druga kwestia, o której pani wspominała i w której nawiązał się dialog w czasie pani wystąpienia, dotyczy środków, które w ramach subwencji są przekazywane gminom na pracę z dziećmi niepełnosprawnymi w systemie edukacji. Rzeczywiście tak jest, że te środki tam nie trafiają, ale trzeba poznać tego przyczynę. Przyczyną jest niewystarczająca ilość środków przekazywanych w ramach subwencji oświatowej w gminach i brak przepisów, które pozwoliłyby na kontrolowanie ich przepływu. Ale rozmawiałem z koleżanką o tym (Dzwonek), że uchwaliliśmy ustawę o systemie informacji oświatowej, w którym pojawiają się wszystkie dane dotyczące dzieci niepełnosprawnych. Wokół tego było wiele szumu. W związku z powyższym skoro będziemy mieć w systemie pełną diagnozę, informację o dzieciach niepełnosprawnych, to trzeba znaleźć przepisy prawne, które pozwolą na to, aby środki przewidziane na dodatkową wagę w ramach subwencji oświatowej były wydawane na ich edukację. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Rzecznik! W informacji o działalności rzecznika praw obywatelskich za rok 2011 oraz o stanie przestrzegania wolności i praw człowieka pojawiła się część poświęcona kwestii dostępu osób bezdomnych do świadczeń medycznych. Zgodnie z ustawą o pomocy społecznej osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne. Uzyskanie świadczeń zdrowotnych na podstawie powyższych regulacji związane jest jednak ze skomplikowaną procedurą administracyjną, która, jak zwracają uwagę eksperci, zupełnie nie jest dostosowana do istoty bezdomności. W związku z tym rodzi się potrzeba stworzenia podstaw prawnych, a także zapewnienia źródeł i sposobu finansowania niezbędnych świadczeń medycznych i uproszczenia procedur dostępu osób bezdomnych i nieubezpieczonych do zakładów opiekuńczo-leczniczych, domów pomocy społecznej i generalnie do systemu ochrony zdrowia. W raporcie z działalności rzecznika został podniesiony powyższy problem, dlatego mam pytania. Jakie konkretne działania zostały bądź zostaną podjęte przez Ministerstwo Zdrowia dla poprawy opisanego stanu oraz za pomocą jakich środków zostaną one przeprowadzone? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marcin Święcicki
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Rzecznik! Wysoka Izbo! W imponującym sprawozdaniu pani rzecznik poruszona została sprawa reprywatyzacji, dotycząca i właścicieli, i lokatorów, i problemów z tego wynikających, ale chciałbym zwrócić uwagę, że Warszawa jest w szczególnej sytuacji, ponieważ jedynie to miasto zostało dotknięte dekretem Bieruta, co zwielokrotniło trudności. Z jednej strony trzeba by uprościć istniejące ustawodawstwo, by załagodzić te wszystkie krzywdy, z którymi mamy do czynienia, z drugiej strony należałoby również uwzględnić fakt, że zarekwirowane w okresie komunizmu mienie nie przyniosło jakichś dużych korzyści, wartości, z których możemy teraz wszystkim w 100% rekompensować poniesione straty i szkody. Potrzebne są więc jakieś kompromisy, ugody, rozwiązania zastępcze. Nasze prawo jest zbyt ubogie w tej materii. Pytam w związku z tym panią rzecznik, czy zamierza jakoś za pomocą swoich instrumentów i działań przyczynić się do znalezienia właściwych rozwiązań, które umożliwiłyby zwrot mienia tam, gdzie nie będzie to miało istotnych negatywnych reperkusji, gdzie naprawienie krzywdy nie uczyni krzywdy innym, do znalezienia rozwiązań kompromisowych tam, gdzie potrzebne są odszkodowania czy zastępcze ugody, bo Skarbu Państwa nie stać na 100-procentowe rekompensaty, jakie obecnie zarządzają sądy, co, jak słusznie pani zauważyła, grozi destabilizacją finansów samorządowych, i wreszcie do obrony praw lokatorów, którzy przez wiele lat (Dzwonek) mieszkali w zasobach komunalnych, a raptem pewnego dnia obudzili się w zasobie prywatnym, w którym obowiązywały zupełnie inne, nieraz wielokrotnie wyższe stawki czynszu. Czy pani zamierza jakoś się przyczynić do rozwiązania tych problemów, szczególnie w Warszawie, związanych z dekretem Bieruta i jego następstwami?
Mówca: Piotr Zgorzelski
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Podobnie jak przedmówcy, dołączam się do słów pochwały bardzo dobrego sprawozdania, ale też chciałbym powiedzieć, że przebrzmiewały w nim pewne nuty zawodu, niedosytu, a być może nawet bezradności, bo pani minister mówiła, że prokurator nie podzielił zdania lub odmówił podjęcia czynności. Wydaje się zatem, że aby instytucja rzecznika praw obywatelskich mogła w pełni funkcjonować, potrzebne jest uzbrojenie jej w odpowiednie instrumenty prawne, legislacyjne. Zatem pytanie do pani minister: Jak pani sądzi, w jaki sposób należałoby uzupełnić pakiet kompetencji rzecznika praw obywatelskich, aby rzecznik mógł skuteczniej funkcjonować? Dziękuję.
Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Pani Rzecznik! Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani minister, moje odczucia po dzisiejszej debacie są takie, że to wielka radość i szczęście spotkać kogoś z tak wielką pasją, a jednocześnie z wielkim sercem, pełniącego funkcję rzecznika praw obywatelskich. Jako obywatel w pani rękach czuję się bardzo spokojna. Chciałabym zadać także pytanie, z którym wyprzedził mnie pan Piotr Zgorzelski. Czy pani rzecznik widzi uszczerbki w swojej ustawie kompetencyjnej? Czy tej ustawy nie powinniśmy uzupełnić i dozbroić? To jest jedno pytanie. Drugie dotyczy tego, co pewnie wszyscy postrzegamy i z czym mamy do czynienia na co dzień w swoich biurach poselskich, mianowicie wielu skarg na przewlekłość procedur sądowych, wydawania werdyktów przez sędziów, z którymi polemizują nie tylko ci, którzy nie są zadowoleni z wyroku, ale także sądy wyższych instancji. Powszechne poczucie sprawiedliwości nie jest zaspokojone, nie jest pełne. W związku z tym moje pytanie brzmi: Czy pani rzecznik podziela pogląd, że procedury w polskich sądach są takie, że oskarżony, świadek, wezwany do wyjaśnień przed sądem mówi nie swoim głosem, lecz tłumaczonym przez sędziego tekstem, który jest zapisywany w protokole? Czy to jest zgodne z tym (Dzwonek), co powinniśmy na co dzień mieć w procedurach? I kolejne pytanie. Przepraszam za przedłużenie, panie marszałku.
Mówca: Krzysztof Michałkiewicz
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Rzecznik! Wysoka Izbo! Pani rzecznik praw obywatelskich przedstawiła bardzo szczegółowe sprawozdanie ze swojej działalności. Wyłania się z niego wprost diagnoza naszego społeczeństwa i sytuacji, w jakiej społeczeństwo się znajduje. Wskazała w swoim sprawozdaniu obszary zagrożeń i grupy szczególnie narażone na naruszanie ich praw. Nie pominęła tak ważnych i trudnych problemów jak bezpieczeństwo zdrowotne, ochrona praw osób niepełnosprawnych czy też osób starszych. Grupą wymagającą szczególnej ochrony i narażonej na różnego rodzaju nadużycia są na pewno dzieci i państwo, instytucje państwowe powinny poświęcać im szczególną uwagę. Za chwilę wysłuchamy sprawozdania rzecznika praw dziecka, ale przecież także rzecznik praw obywatelskich porusza szereg tematów, z których trudno wyjąć czy pominąć problematykę praw dziecka. Chciałbym zadać pytanie: Jak wygląda współpraca rzecznika praw obywatelskich z rzecznikiem praw dziecka? W jakim zakresie ta współpraca jest? Na ile ta współpraca poprawia ochronę praw dzieci w naszym kraju? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Ozga
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z wielkim uznaniem odnoszę się do informacji o działalności rzecznika praw obywatelskich w roku 2011, złożonej przez panią profesor, niemniej jednak pozwalam sobie zadać następujące pytania. Jaki jest obecnie stan po interwencji rzecznika w sprawie możliwości nagrywania przebiegu jawnego posiedzenia w sprawach cywilnych przez stronę, skoro przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie zabraniają tego wprost, a sądy nie dopuszczają tej formy utrwalania rozprawy przez strony? Pytanie drugie: Jak kształtuje się problem zawieszania postępowań sądowych w przypadku skierowania przez sąd zapytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego? Kolejne pytanie: Z jakimi problemami najczęściej zetknął się rzecznik w odniesieniu do skarg składanych na postępowania prokuratorskie? I pytanie ostatnie. Jednym z gwarantów praw obywatelskich jest dopuszczalność składania zażaleń. Czy rozważany jest postulat pani profesor dopuszczalności zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego o zastosowaniu środka zapobiegawczego? Uprzejmie dziękuję.
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Rzecznik! Na galerii wciąż jest pan Knurowski. I tu jest taka prośba do pani rzecznik, prośba i pytanie, które pan Knurowski przekazuje: Czy dla niego jest jeszcze jakaś szansa? Bo pani mówiła o tej sprawie. I prośba, żeby pani mogła jeszcze na koniec przekazać swoją opinię. Ale w kontekście tego pytania i tej dyskusji, która tutaj jest, i tego, że wszyscy w zasadzie zauważają pewną nieskuteczność, brak możliwości działań w sytuacjach, kiedy wydaje się, że ludzie naprawdę zostali pokrzywdzeni... My jako posłowie też w swoich biurach poselskich często się z tym stykamy. I tutaj pytanie do pani rzecznik, ponieważ my posłowie mamy też środki zagwarantowane chociażby w ustawie o wykonywaniu mandatu posła i senatora, m.in. możemy składać interpelacje, zapytania, też zadawać pytania tutaj na sali. To, co ja zauważam, będąc drugą kadencję w Sejmie, to jest to, że często te odpowiedzi są takie, że trzeba udzielić odpowiedzi i tyle. Są sprawy ważne dla ludzi, a czasami postępowanie sądowe zakończone tak naprawdę nawet przez niewiedzę tych poszkodowanych osób, kończy jakąkolwiek dalszą działalność, jakąkolwiek pomoc dla tych osób, nie ma takiej możliwości. (Dzwonek) I ponowię to pytanie, które tu już padało. Czy pani rzecznik nie uważa, że należałoby dokonać nowelizacji nie tylko samych przepisów dotyczących pani działalności, działalności rzecznika praw obywatelskich, ale też dotyczących tego, co my jako posłowie możemy, interweniując chociażby w urzędach?
Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Pani Rzecznik! W przedstawionej informacji pani rzecznik wykazała, jak bardzo potrzebną instytucją w Polsce jest rzecznik praw obywatelskich. Tylko jest pytanie: Czy rzecznik praw obywatelskich jest w stanie samodzielnie zająć się wszystkimi problemami, które dotykają obywateli polskich, grupy obywateli polskich, w tym grupy szczególne, te najmniejsze grupy społeczne, jakimi są polskie rodziny? Pani rzecznik była łaskawa w tym niezwykle obszernym dziele, mającym ponad 530 stron, przeznaczyć na podrozdzialik ˝Ochrona praw rodziny˝ raptem jedną stroniczkę, to jest 1/530 tego. Zechciała to pani zatytułować jako ochrona praw rodziny. Rozumiem, że inne działania też w jakimś sensie mogły odnosić się do rodzin, ale w ten sposób prawa rodziny ujęte zostały tylko na jednej stronie, i to odnośnie do świadczeń rodzinnych, dodatków pielęgnacyjnych itp. Czy w tej sytuacji uznaje pani rzecznik za stosowne, aby w Polsce obok rzecznika praw obywatelskich, rzecznika praw dziecka, rzecznika konsumentów, rzecznika praw pacjenta powołać jeszcze jedną instytucję, czyli rzecznika (Dzwonek) praw rodziny? Ponieważ polska rodzina często staje przed murem, którego nie jest w stanie przebić. Rodzina jako instytucja nie jest w stanie sama zadbać o swoje prawa. Zadaję pytanie: Z jakimi inicjatywami występowała pani rzecznik, jeśli chodzi o prawa rodziny, które są doskonale opisane w wydanej przez Stolicę Apostolską w 1983 r. Karcie Praw Rodziny i w innych dokumentach? Klub Parlamentarny Solidarna Polska złożył projekt ustawy o powołaniu rzecznika praw rodziny. Chciałbym zapytać: Czy ten projekt jest pani rzecznik znany i jaki jest stosunek pani rzecznik do powołania tej instytucji, która zapewne mogłaby wspomóc działania rzecznika praw obywatelskich, podobnie jak działania te wspomaga rzecznik praw dziecka i inni rzecznicy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Rzecznik! Niezbywalne prawa obywatelskie, które powinny być respektowane w państwie demokratycznym, to m.in. prawo do pluralizmu w debacie publicznej, prawo do swobodnego wyrażania poglądów, prawo do rzetelnej informacji ze strony mediów publicznych oraz do respektowania przez władze państwowe konstytucyjnej zasady równości. Inaczej mówiąc, opinia publiczna ma prawo dostępu do pełnego spektrum poglądów. Obywatele o poglądach konserwatywnych mają prawo do równoprawnego udziału w debacie publicznej ze środowiskami liberalno-lewicowymi. Inaczej mówiąc, katolicy mają prawo do tego, żeby media katolickie nie były dyskryminowane i to z jaskrawym pogwałceniem przez władze publiczne zasady równego traktowania, z naruszeniem art. 213 konstytucji. Szanowna Pani Rzecznik! Wiem, że poruszany przeze mnie problem niepraworządnego działania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w postępowaniu koncesyjnym na nadawanie cyfrowe tylko w części dotyczy roku 2011, jest niejako na granicy, częściowo tylko zahacza o sprawy, które poruszała pani w swoim sprawozdaniu. Niemniej jednak trudno nie zauważyć, że nasze państwo osuwa się, jeśli chodzi o kategorie zachowania władzy publicznej, w zachowania charakterystyczne dla państw totalitarnych. A zatem moje pytanie: Czy pani rzecznik podejmie w tej sprawie jakieś działania, żebyśmy (Dzwonek) nie musieli przed resztą świata wstydzić się działań naszego rządu i Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Rzecznik! Zgodnie z artykułem art. 1 ust. 2a ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich, ombudsman jest zobowiązany do współpracy w sprawach dzieci z rzecznikiem praw dziecka. W przedstawionej informacji nie znajdujemy na ten temat praktycznie żadnych wiadomości, nie licząc zasygnalizowania, iż na wniosek dziecięcego rzecznika zdecydowała się pani na zaskarżenie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych do Trybunału Konstytucyjnego. W związku z tym chciałbym zapytać, jak w roku 2011 kształtowała się współpraca pomiędzy rzecznikami i czy jest ona wystarczająca do skutecznej ochrony praw najmłodszych.
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! W sporządzonej informacji na temat działalności rzecznika praw dziecka za 2011 r. oraz uwagach o stanie przestrzegania praw dziecka możemy znaleźć między innymi fragment, w którym poruszony zostaje problem społecznej akceptacji dla bicia dzieci. Nieraz prowadzone były dyskusje na ten temat, czy jeden tzw. przysłowiowy klaps dany dziecku jest biciem, przejawem przemocy czy może tylko koniecznością w trudnym procesie wychowania młodego pokolenia. Psychologowie jasno wskazują, iż dawanie tzw. klapsów dzieciom bądź generalnie stosowanie przemocy w stosunku do naszych pociech pokazuje naszą słabość i nieprzygotowanie do procesu wychowania młodego pokolenia. To my, dorośli, bijąc dziecko, pokazujemy nieumiejętność podchodzenia do spraw i do psychologii wieku rozwojowego. Bardzo niepokojące wydają się w tym kontekście wyniki badania TNS OBOP przeprowadzonego na zlecenie rzecznika praw dziecka, które pokazują, że poziom społecznej akceptacji nieco się obniżył, jeżeli chodzi o przemoc w stosunku do dzieci. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal jest na bardzo wysokim poziomie - akceptuje to blisko 70% polskiego społeczeństwa. W raporcie na temat działalności rzecznika znajdujemy informację, iż należy kontynuować prowadzenie intensywnych kampanii społecznych i programów (Dzwonek) edukacyjnych mających na celu zwiększenie świadomości Polaków, zwłaszcza w zakresie negatywnych skutków stosowania przemocy wobec dziecka. Sporządzona informacja dotyczy 2011 r., a konkluzja zawarta w niej powinna mieć odzwierciedlenie już w działaniach roku bieżącego, stąd moje pytanie: Jaki wymiar przybrała intensyfikacja wspomnianych kampanii społecznych i programów edukacyjnych oraz jakie są jej ewentualnie pierwsze rezultaty? Generalnie pragnęłabym podziękować panu rzecznikowi za jego pracę dla naszego młodego społeczeństwa. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Adam Woźniak
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Rzeczniku! Prawa dziecka zostały szczegółowo wpisane w Konwencję o prawach dziecka przyjętą przez Organizację Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. Określa ona podstawowe prawa dziecka, które powinny być chronione przez państwo, w tym nasz kraj. Coroczna informacja, którą rzecznik praw dziecka przedstawia przed Wysoką Izbą, jest katalogiem spraw i problemów, którymi ta instytucja się zajmuje w walce o dobro dziecka. Moje wystąpienie poświęcone będzie tylko jednemu zagadnieniu związanemu z tą tematyką. Często podczas spotkań z mieszkańcami zainteresowani zwracają się z prośbą o interwencję w sprawie mieszkań komunalnych. Są to problemy podnoszone głównie przez osoby z małymi dziećmi, które mają problemy mieszkaniowe. Częstym powodem tych wystąpień są mieszkania komunalne, problemy występujące w rodzinach borykających się z uzależnieniem alkoholowym mającym negatywny wpływ na dzieci. Występują również rodziny mające dzieci z niepełnosprawnością i bardzo złe warunki lokalowe, które uniemożliwiają godne funkcjonowanie. Proszę pana rzecznika o odpowiedź na następujące pytanie: Jakie działania zostały podjęte przez rzecznika praw dziecka, by pomóc potrzebującym, rodzicom i ich dzieciom, w tej trudnej sytuacji? Władze samorządowe na te działania mają ograniczone środki finansowe i borykają się z problemami, a wiemy, że takie problemy istnieją i są bardzo ważne. Dziękuję bardzo, panie marszałku.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Rzeczniku! Sejm na poprzednim posiedzeniu wyraził zgodę na ratyfikowanie Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. Chciałbym zapytać, bo pan rzecznik w swoim materiale właśnie między innymi występował o tę ratyfikację: Czy po ratyfikacji wynikają z tego dokumentu dodatkowe zadania dla rzecznika? Jeśli tak, to czy dzisiaj mógłby pan powiedzieć, jakie i czy analizował pan, czy to będzie wymagało również wsparcia logistycznego biura rzecznika? Chciałbym panu zasygnalizować drugą sprawę, z uprzejmą prośbą o zainteresowanie się nią. We współzawodnictwie sportowym osób niepełnosprawnych uczestniczą osoby niepełnosprawne ruchowo w ramach systemu olimpiad, paraolimpiad, igrzysk paraolimpijskich oraz osoby niepełnosprawne intelektualnie w ramach olimpiad specjalnych. Wśród tych osób, które uczestniczą, jest również młodzież. Państwo polskie na podstawie ustawy o sporcie, poprzez wydanie rozporządzenia ministra zdrowia i ministra sportu objęło bezpłatną opieką zdrowotną przygotowania kadry paraolimpijczyków, natomiast nie przyjęło takiego samego rozwiązania, jeśli chodzi o bezpłatne badania lekarskie narodowej reprezentacji olimpiad specjalnych. (Dzwonek) Olimpiady specjalne są włączone w europejski system współzawodnictwa oraz światowy system olimpiad specjalnych. Patrząc właśnie na Kartę Narodów Zjednoczonych, jak również na nasze rozwiązania, wydaje się, że występuje tam ogromna dysproporcja i nierówność. Dlatego też chciałbym prosić pana rzecznika o zainteresowanie się sprawą. Dziękuję.
Mówca: Elżbieta Witek
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Rzeczniku! Pytanie, które chcę zadać, dotyczy kwestii niezwykle bulwersującej, która moim zdaniem wiąże się nie tylko z łamaniem praw dziecka, lecz także z łamaniem praw człowieka i dyskryminacją osób niepełnosprawnych. Otóż wszyscy wiemy, że dziecko najlepiej wychowuje się w rodzinie. Niestety wiele dzieci w Polsce przebywa w domach dziecka. Ostatnio trafiło do mnie małżeństwo, w przypadku którego jeden z małżonków jest niewidzący. Mąż pracuje, dobrze zarabia, państwo mają wyposażone mieszkanie, nie mogą mieć własnych dzieci, ale mają w sobie dużo uczucia, miłości i chcieliby tę miłość, poczucie bezpieczeństwa przekazać dziecku, które jest pokrzywdzone przez los, czyli dziecku z domu dziecka. Chcieli być albo rodziną adopcyjną, albo rodziną zastępczą. Na 57 ośrodków adopcyjnych w Polsce 56 na samą wieść o tym, że żona jest niewidząca, mimo że radzi sobie świetnie, jest samodzielna, bo jest niewidząca od trzeciego roku życia, nie chciało z tymi ludźmi rozmawiać, stwierdzając, że nie ma takiej możliwości, żeby mogli ubiegać się o adopcję albo o to, żeby mogli być rodziną zastępczą. Art. 2 Konwencji o prawach dziecka wyraźnie mówi, że państwo, które konwencję przyjęło, zobowiązuje się do stosowania postanowień tej konwencji bez względu na rasę, płeć, przekonania, poglądy polityczne (Dzwonek), status materialny, a także niepełnosprawność dziecka bądź rodziców czy opiekunów. Panie rzeczniku, mam ogromną prośbę o to, żeby pan zainteresował się sprawą. Chciałabym zapytać, czy problem jest panu znany, bo to jest przypadek, który dotarł do mnie także dzięki lokalnemu dziennikarzowi. Myślę, że takich przypadków w Polsce jest znacznie więcej. Mamy przecież przykłady pełnych rodzin, gdzie oboje rodzice są niepełnosprawni, na wózkach inwalidzkich, bez rąk, bez nóg, niewidzący, niesłyszący, mają dzieci, dzieci zdrowe i nikt nie myśli o tym, żeby tym rodzicom dzieci odebrać. W związku z tym bardzo pana proszę o informację i odpowiedź na pytanie: Czy znany jest panu problem, czy zainteresuje się pan tym problemem i jakie działania pan w tej materii podejmie? Dziękuję.
Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Rzeczniku! Liczba aborcji wykonywanych w Polsce w majestacie prawa z roku na rok rośnie. Jest to już liczba powoli zbliżająca się do tysiąca. Co roku zostaje w Polsce dokonywanych w sposób legalny około stu aborcji więcej. Jeżeli dołożymy do tego do końca nieznaną, ale szacowaną na kilkadziesiąt tysięcy liczbę aborcji nielegalnych, to wskaże to na fakt, że jest to niezwykle ważny problem. Pragnę pana zapytać, co pan uczynił w tej materii, jakie kroki pan podjął w obronie tych dzieci. Przecież na pewno obserwuje pan również ogłoszenia prasowe typu: gabinet lekarski, przywracam miesiączkę. Myślę, że każdy wie, o co chodzi, myślę, że pan rzecznik wie to nawet jeszcze lepiej niż przeciętny obywatel. Poza tym pragnę również dopytać, co pan zrobił w kwestii zapłodnienia in vitro i zamrażania dzieci. Celowo mówię: dzieci, dlatego że w myśl ustawy o rzeczniku praw dziecka dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia. Co pan zrobił w obronie tych dzieci, w obronie ich godności i w obronie ich życia? Pytam o to już po raz trzeci. Pytałem o to za każdym razem, kiedy składał pan sprawozdanie, a pan nigdy nie raczył odpowiedzieć na moje pytanie. W związku z powyższym proszę tym razem o odpowiedź na piśmie. Dziękuję.