Mówca: Jan Łopata
Data: 2013-12-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Niedostatecznie rozwinięta sieć drogowa charakteryzująca się niską jakością techniczną jest jedną z negatywnych cech wyróżniających Polskę na tle innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Negatywny wpływ takiego stanu rzeczy na perspektywy procesów rozwojowych stanowi jeden z elementów diagnozy sytuacji społeczno-gospodarczej leżącej u podstaw Strategii Rozwoju Kraju na lata 2007-2015, a także ˝Krajowej strategii rozwoju regionalnego na lata 2010-2020˝ czy też ˝Polityki transportowej państwa na lata 2006-2025˝. Dodam, że są to dokumenty rządowe. Niedorozwój infrastruktury drogowej i jej stan techniczny stanowią istotną barierę rozwoju, krępując wzrost aktywności gospodarczej, a także obniżając atrakcyjność inwestycyjną oraz konkurencyjność regionów i ośrodków gospodarczych. Niewystarczająca sieć połączeń drogowych i ich niska jakość utrudniają dostęp do regionalnych i lokalnych centrów rozwoju, jak również komunikację między tymi ośrodkami a ich otoczeniem, przyczyniając się nie tylko do pogłębienia terytorialnego zróżnicowania aktywności gospodarczej, ale również do ograniczenia dostępności usług publicznych i efektywności instytucji publicznych. Istniejący stan infrastruktury drogowej negatywnie wpływa na poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego, który charakteryzuje relatywnie duża liczba ofiar śmiertelnych wypadków drogowych. Intensyfikacja procesów rozwojowych wymaga nadrobienia istniejących zapóźnień poprzez przyspieszenie tempa modernizacji i rozbudowy infrastruktury drogowej, nie tylko tej o znaczeniu europejskim i ogólnokrajowym pozostającej w domenie państwa, ale również zarządzanych przez samorząd terytorialny sieci regionalnych i lokalnych. Warunkiem skuteczności działań rozwojowych podejmowanych na tym obszarze przez samorząd terytorialny jest utrzymanie odpowiedniego poziomu zaangażowania środków publicznych w przebudowę i rozwój infrastruktury drogowej. Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! To był cytat, może nawet przydługi, z załącznika do uchwały Rady Ministrów program wieloletni ˝Narodowy program przebudowy dróg lokalnych˝. Panie ministrze, wywołujemy ten temat jako swego rodzaju rzut na taśmę, jesteśmy bowiem w przededniu uchwalenia budżetu państwa na rok 2014. Znamy źródło i historię powstania programu, zaczęła się ona podczas dyskusji z premierem Donaldem Tuskiem na posiedzeniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego w dniu 24 czerwca 2008 r. Znamy efekty: tysiące kilometrów przebudowanych i wyremontowanych dróg. Możemy mówić zapewne o ponad 10 tys. km dróg, jeśli uwzględnimy rok 2013. Znamy wreszcie opinie samorządów, mieszkańców za wielkimi miastami, ale znamy również opinię rządu Rzeczypospolitej Polskiej, tego samego rządu. W uchwale podsumowującej prace rządu w VI kadencji ten program znalazł się na pierwszym miejscu, został najwyżej oceniony. Wielka radość, bez przesady, zapanowała w społecznościach lokalnych, gdy rząd zapowiedział kontynuację tego programu na lata 2012-2015. W uchwale przyjętej przez Radę Ministrów 6 września 2011 r. precyzyjnie rozpisano zadania, ustalono instytucje i osoby odpowiedzialne, określono przewidywane efekty, ba, podano precyzyjne kwoty zasilania tego programu przez budżet państwa. Rok 2012 - 200 mln zł, rok 2013 - 1 mld, rok 2014 - 1 mld i rok 2015 - 1 mld. Znowu okazało się, że papier wszystko przyjmie, bo na rok 2013 z 1 mld ostało się tylko 0,5 mld, a w projekcie budżetu na 2014 r. pojawiła się kwota niezgodna z jeszcze wówczas obowiązującym dokumentem rządowym 250 mln zł. Panie ministrze, mówię w imieniu klubu, ale mówię również jako były samorządowiec w imieniu samorządów gmin i powiatów: boli nas takie traktowanie samorządów. To nie jest partnerstwo, to nie jest poważne traktowanie zarówno własnych dokumentów, jak i partnera samorządowego. Rozumiem problemy dochodowe budżetu państwa. Światowy kryzys przeniósł się również po części na Polskę, ale proponowaliśmy dodatkowy realny dochód. Wśród posłów koalicyjnego klubu znajdowało to akceptację, ale zapadła decyzja, nazwę to, czarodziejskiej różdżki albo lepiej różdżki czarnoksiężnika: nie, nie ma zgody. Mam świadomość toczących się od dłuższego czasu dyskusji z leśnikami, by z funduszu leśnego wspomogli określoną kwotą ten program. Znowu ta sama różdżka: nie, nie pozwalam. Pozostaje tylko pytanie, kiedy ten program zostanie całkowicie zawieszony i przestaniemy, pozostając w tej samej retoryce, czarować wyborców. Bardzo dziękuję. (Oklaski)