Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-09-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W odniesieniu do różnych kwestii ścierają się z tej trybuny różne poglądy. Każdy ma prawo do własnych poglądów. Ale w odniesieniu do projektowanej nowelizacji ustawy o zmianie ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży chciałbym zacytować pogląd, który wyraził Trybunał Konstytucyjny: Od momentu powstania życie ludzkie staje się w Polsce wartością chronioną konstytucyjnie. Natomiast nie wiem, na jakie zapisy prawne się powoływać, podam więc przykład z życia. Wracałem kiedyś z Gdańska z grupą ociemniałych z Lasek. W pewnym momencie zacząłem zastanawiać się, dlaczego my, pełnosprawni, nie jesteśmy tacy radośni jak oni, nie potrafimy tak cieszyć się życiem. Ostatnio zostaliśmy doświadczeni. Nie tylko cała Polska, ale i świat usłyszał o Dawidzie Zapisku, dziś świętej pamięci, niepełnosprawnym zapalonym kibicu. Jakżeż można mówić o jego niepełnosprawności? To była tylko kruszyna życia, a wiele autorytetów nie tylko z Polski, ale i ze świata pochyliło się nad nim. Często zastanawiam się, czy jesteśmy upoważnieni do klasyfikowania, kto powinien żyć, do klasyfikacji, kogo dopuścić do życia, do świata. To tyle moich spostrzeżeń. Natomiast pojawia się pytanie, jak zachowa się klub. Jeśli chodzi o zachowanie się klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, to w kwestiach wartości, kwestiach sumienia uważamy, że tych spraw nigdy nie można upolityczniać, ponieważ to pozostaje w sumieniu każdego z nas i każdy z nas ma indywidualne prawo. Będę sugerował moje zdanie osobiste i będę namawiał, zachęcał klub, żeby zagłosował za skierowaniem projektu ustawy do komisji, ponieważ jest sens dyskusji nad wartością każdego życia. Mam jedną uwagę do pana posła Mularczyka, pana przewodniczącego, jako starszy kolega z Izby i starszy kolega wiekiem. Jeżeli rzeczywiście chcecie przeforsować projekt ustawy, to dlaczego tych, którzy mogą ewentualnie poprzeć projekt, od razu stawiacie w kategoriach zarzutów, w kategoriach poniżenia. Nie wolno tego robić. Trzeba rzucić na ten rynek poglądów odrobinę pokory, szacunku i starać się zachęcić. Jeżeli chcę coś przeforsować, to staram się zachęcić do swego zdania, a nie od razu mówić z góry, że wy to jesteście tacy czy że macie podwójną twarz. To jest moje, nasze zdanie. Za każdym razem namawiam Wysoką Izbę, i tym razem także, aby, jeżeli kwestia dotyczy człowieka, dotyczy wartości, podchodzić do tego z szacunkiem. Ale tego szacunku powinniśmy nauczyć się najpierw względem siebie. To nie znaczy, że jeżeli ktoś ma inne zdanie niż moje, jest moim przeciwnikiem, z którym mam walczyć. Mam obowiązek szukać drogi środka, szukać kompromisu albo przekonać do swoich poglądów, ponieważ szczerze, z serca swój pogląd wyrażam, że nie jestem uprawniony, by kwalifikować czy klasyfikować, kto ma się urodzić, a kto nie, i nigdy nie jestem w stanie, nie byłbym w stanie podnieść ręki, żeby prawem określać przyjście na świat poczętego życia. Natomiast mamy wiele przykładów, bardzo wiele przykładów cierpień ludzi, matek, które poddały się aborcji. Dziś pani Marzena Wróbel powiedziała w poprzednim punkcie, jakie rozterki psychiczne przechodzą matki, które poddały się aborcji. (Dzwonek) Akurat miałem w życiu możliwość spotkania się z takimi osobami. To są problemy dnia codziennego. (Oklaski)