Mówca: Ludwik Dorn
Data: 2014-08-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Premierze! Część moich przedmówców podnosiła fakt oczywisty, że wystąpienie pana premiera jest umocowane w logice przedwyborczej, i oburzała się. Ja się nie oburzam, bo to jest normalna logika demokracji. Jeżeli nad czymś się zastanawiać, to nad tym, na ile te zapowiedzi, w których realizację ja wbrew niektórym wierzę, bo one są także w interesie politycznym pana i pana formacji, można wmontować czy są wmontowane w pewien strategiczny projekt prorozwojowy. Bo są wybory, w demokracji politycy podporządkowują się logice wyborów, ale poza tym istnieje interes kraju i interes jego rozwoju. No i tutaj jest tak: Z radością witam zapowiedź podwyższenia ulg prorodzinnych. To nie tylko, co jest ważne, wspomoże te rodziny, które już mają dzieci, i to wspomoże w sposób istotny. Tylko tutaj chciałbym bardzo wyraźnej zapowiedzi pana premiera, w trosce o pana duszę, żeby pan się w piekle nie poniewierał, jak ten, co daje i odbiera, to znaczy, że nie będą ruszane dotychczasowe kwoty i zasady przydzielania zasiłków rodzinnych i dodatków do nich. To może jest zbytnia podejrzliwość, ale w takich sprawach ostrożności nigdy za wiele. Nie sądzę, by były ruszane, ale taka zapowiedź wielu ludzi by uspokoiła. To przedsięwzięcie jest także rzeczywiście inwestycją w przyszłość. Ja je witam z pełną aprobatą. Nie sądzę, bo sobie to trochę policzyłem, że jest to czysta kosmetyka. Jeżeli weźmiemy dotychczasowe zasiłki rodzinne, przyznawane według kryterium dochodowego, i konsekwencje tych zapowiedzi, to tu już się robi po paręset, kilkaset złotych dodatkowo miesięcznie. Istotny niepokój, panie premierze, wiąże się z pańską zapowiedzią dotyczącą rozdziału środków europejskich. Dlaczego? Bo tu jest problem. Pan premier mówił o tym skrótowo, ale odniosłem wrażenie, że mamy tu do czynienia z polityką inercyjną, że mniej więcej - a to także wynika z umowy partnerstwa z Unią Europejską, przyjętej 23 maja, którą przeczytałem - te mechanizmy, ta koncepcja będzie taka, jak dotąd. To jest dobra zapowiedź przed wyborami samorządowymi, natomiast w dłuższej perspektywie rodzi się tutaj następujący problem. Nie twierdzę, że w poprzedniej perspektywie finansowej środki zostały zmarnowane, rozkradzione i nic nie ma. Każdy widzi, że jest. Problem generalny polega na tym, że one były wydawane w ramach pewnego dryfu rozwojowego. Kiedy mówię ˝dryf rozwojowy˝, to nie oznacza, że nie ma rozwoju, tylko że on jest nieskoordynowany, przypadkowy, że nie tworzy nowych zasobów. Jeśli w nowej perspektywie nadal będzie obowiązywała ta logika, a tutaj mam taki niepokój, to wyborcy, działacze samorządowi będą przez rok, dwa szczęśliwi, natomiast twarde lądowanie nastąpi przy końcu tej perspektywy finansowej, jeżeli nie zostaną pomnożone zasoby, które będziemy mogli wykorzystywać w przyszłości. A zdanie wszystkich mędrców i ekspertów jest takie, że nie są one pomnażane, że rośnie jakość życia, ale nie są pomnażane zasoby na przyszłość. Z tym łączy się to, czego nie było w pańskich wypowiedziach ani w wypowiedziach pana ministrów. Minister skarbu milczał o Polskich Inwestycjach Rozwojowych. Wspominam o tym nie dlatego... (Poseł Rafał Grupiński: Mówił, mówił.) ...by przypominać dobitne określenia pana ministra Sienkiewicza. Ale niezależnie od tego projektu, jeżeli nie wyrwiemy się ze stopy inwestycji 18,5% PKB do sporo ponad 20%, to nie stworzymy mocy i dalszy rozwój gospodarki Polski będzie rozwojem, owszem, ale zależnym. Wreszcie, panie premierze, kwestia ostatnia, związana z kryzysem wschodnim. Ten atak na romantyzm był całkowicie niepotrzebny. Bardzo trzeźwo liczący się z układem sił polityk, jakim był Józef Piłsudski, był kulturowo cały ze Słowackiego, ale nieliczenia się z realiami nikt nie potrafi i nie może mu zarzucić. Rzecz polega na tym. (Dzwonek) Pan mniej więcej powtarzał to, co było, nie dostrzegając zasadniczego problemu. Przestrzeń europejska staje się dla nas przestrzenią - nie twierdzę, że wrogą bądź nieprzyjazną - coraz trudniejszą. Dwie wielkie próby wprowadzenia Polski do centrum decyzyjnego zakończyły się porażką. Pierwsza wiąże się z nazwiskiem śp. Lecha Kaczyńskiego, który usiłował się tam wedrzeć. Ta próba zakończyła się porażką w 2008 r. podczas wojny gruzińskiej, a potem w wyniku kryzysu finansowego. Druga próba, by się wślizgnąć i wprosić, przy okazji której popełniano sporo błędów, ale samej zmiany orientacji zasadniczo nie krytykuję, także zakończyła się dzisiaj porażką i nie jest to pańska wina, zmienił się na niekorzyść układ sił. Otóż jest wielkie pytanie, i pański rząd przez następny rok będzie się musiał tym zająć: Jaką znaleźć polską, autonomiczną, zakorzenioną w strukturach unijnych odpowiedź na bardzo istotne pogorszenie się koniunktury, nie tylko na Wschodzie, także wewnątrz Unii Europejskiej? Dziękuję bardzo. (Oklaski)