Mówca: Środowiska Marcin Korolec
Data: 2011-12-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Posłowie! Kilka dni temu zakończyła się konferencja, szczyt klimatyczny w Durbanie, tak jak powiedział pan poseł Szyszko. Nasza rola w trakcie tego spotkania była rolą szczególną, dlatego że Polska w tym roku sprawuje prezydencję w Unii Europejskiej i w związku z tym myśmy tam jechali z jednej strony jako jeden z krajów członkowskich Unii Europejskiej, jedno z 27 państw członkowskich Unii Europejskiej, a z drugiej strony jako państwo, które reprezentowało czy współreprezentowało Unię Europejską razem z Komisją Europejską wobec 192 państw stron konwencji. W związku z tym jeżeli mówimy o naszej aktywności, o naszych działaniach czy o naszym stanowisku w trakcie tego szczytu, trzeba mówić o naszym stanowisku, o naszych działaniach jako państwa sprawującego prezydencję i jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Jaki był cel zasadniczy czy cel strategiczny Unii Europejskiej na tym spotkaniu? Cel strategiczny Unii Europejskiej na tym spotkaniu był taki, żeby w konkluzjach szczytu znalazło się sformułowanie, żeby została określona droga dojścia do porozumienia światowego. Dlaczego taka droga dojścia, taka mapa drogowa jest istotna? Dlatego że protokół z Kioto, tak jak pan poseł Szyszko powiedział, kończy pierwszy okres rozliczeniowy wraz z końcem przyszłego roku. Rozpoczynamy w wyniku tego szczytu prawdopodobnie wraz ze szczytem w Katarze w końcu przyszłego roku następny okres rozliczeniowy. Tyle tylko, że protokół z Kioto jest instrumentem niedoskonałym, dlatego że różnicuje walkę z klimatem, uwzględniając państwa bogate, państwa rozwinięte, które posiadają zobowiązania redukcyjne, i państwa rozwijające się, które takich zobowiązań nie posiadają. Otóż celem strategicznym, i to się udało osiągnąć w Durbanie, jest zobowiązanie konferencji, zobowiązanie 192 państw do tego, żeby rozpocząć negocjacje umowy światowej, żeby je zakończyć w perspektywie roku 2015 i żeby ta umowa światowa, obejmująca 100% redukcji, obowiązywała od roku 2017, 2020. Taki był zasadniczy cel delegacji Unii Europejskiej i ten cel został zrealizowany. Wydaje mi się, że Unia Europejska wyciągnęła wnioski ze szczytu w Kopenhadze, gdzie państwa rozwijające się w zasadzie uniemożliwiły jakiegokolwiek rodzaju dialog, wysadziły ten szczyt w powietrze. Tutaj Unia Europejska wraz z państwami biednymi, wyspiarskimi rozbiła jedność grupy G-77 plus Chiny i porozumienie na szczycie ostatecznie było możliwe. Jeżeli mówimy o stanowisku Polski, celach delegacji polskiej w trakcie tego spotkania, to chciałbym wskazać w szczególności dwa punkty. Po pierwsze, w projekcie protokołu z Kioto w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego Polska utrzymała przywilej bycia gospodarką w procesie transformacji. To zostało utrzymane, czyli będziemy mogli, jeżeli taki protokół zostanie podpisany, utrzymać jako rok bazowy 1988 r. Druga rzecz, która się udała - udało się przenieść wszystkie nadwyżki redukcyjne, tzw. AAU, o których mówił pan poseł, do projektu drugiego okresu rozliczeniowego. To będzie jeszcze przedmiotem negocjacji w perspektywie spotkania w Katarze, ale w każdym razie tutaj zagwarantowano, że utrzymujemy możliwość wykorzystywania naszych osiągnięć redukcyjnych z pierwszego okresu rozliczeniowego. Chcę powiedzieć, że Polska jest jednym z liderów walki z emisjami. Myślę, że pamiętamy lata osiemdziesiąte czy dziewięćdziesiąte, kiedy zanieczyszczenie atmosfery było niezwykłe. Myśmy zredukowali emisję CO 2 od roku 1988 o 30%, w sytuacji kiedy byliśmy zobowiązani do redukcji o 6%, czyli wykonaliśmy pięciokrotność zobowiązania z protokołu z Kioto, osiągając w tym samym okresie ponad 50-procentowy wzrost produktu krajowego brutto. (Dzwonek) To jest rekord światowy. W tym miejscu chciałbym, panie marszałku, skończyć odpowiadać na to pytanie.