PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Plura
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Ministrze! Przed chwilą przywołałem w swoim wystąpieniu kwestię tej wielkiej nieobecnej strony w toczącej się debacie, jaką jest samorząd ze swoimi możliwościami wspierania rodziny z osobą niepełnosprawną, z dzieckiem niepełnosprawnym. I aby ten temat mógł dalej się rozwinąć, chciałbym zadać pytanie nieco retoryczne: mianowicie czy samorząd gminny, który w zasady konstytuujące jego zadania ma wpisane dbanie o poziom, o jakość życia osób z niepełnosprawnością i ich rodzin, może podejmować własne inicjatywy w oparciu o własny budżet, które wykraczają poza to minimum konieczne, opisane w systemie pomocy społecznej, czy też te środki i możliwości organizacyjne, jakie nie tyle daje, co wręcz nakazuje ustawa o rehabilitacji? A jeżeli o niej mówię, to czy prawdą jest, że tenże samorząd, tym razem na poziomie powiatowym, w tym roku w skali kraju będzie dysponował kwotą z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o którym często tu mówimy, o około 100 mln większą niż w roku ubiegłym? I czy te środki, choć nie można ich przeznaczyć na świadczenia pieniężne, nie mogą posłużyć (Dzwonek) także temu, by sytuacja osób niepełnosprawnych w rodzinie była lżejsza, a rodziny mogły korzystać z różnych systemów wsparcia, także środowiskowego? I wreszcie na koniec pytanie o to, jak projektowane są prace nad tym, aby rodziny te mogły być także wspierane pomocą asystentów osób niepełnosprawnych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Paweł Arndt
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Moje biuro poselskie odwiedzili opiekunowie dzieci niepełnosprawnych i przedstawili problem relacji wysokości świadczenia pielęgnacyjnego do świadczenia emerytalnego. W związku z tym chciałbym zadać dwa pytania. Pierwsze pytanie: Czy opiekun dziecka niepełnosprawnego, będąc na emeryturze, pobierając świadczenie emerytalne, może zamienić to świadczenie emerytalne na świadczenie pielęgnacyjne? I drugie pytanie: Czy opiekun dziecka niepełnosprawnego, pobierający świadczenie pielęgnacyjne w momencie osiągnięcia wieku emerytalnego z automatu właściwie przechodzi na emeryturę, jest zmuszany do przejścia na emeryturę? Takie pytania powstają, bo okazuje się, że w wielu przypadkach świadczenia pielęgnacyjne są wyższe od świadczeń emerytalnych. Bardzo proszę, panie ministrze, o odpowiedź na te pytania. (Oklaski)
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Pytanie. Przewija się w dyskusji ciągle wątek tego, jak będą w przyszłości kształtowane te świadczenia, chciałbym więc prosić pana ministra o wyjaśnienie, pewną deklarację co do gwarancji dotyczącej waloryzacji, weryfikacji tych świadczeń, tak aby z nimi nie stało się to, co miało miejsce w przeszłości. Pamiętamy, od roku 2004 przez wiele, wiele lat to świadczenie pielęgnacyjne, o którym mówimy, nie było w żaden sposób zmieniane. Dzisiaj mamy pewien próg, jeśli chodzi o dojście i podwyższanie świadczenia, ale z pewnością rodzice z chęcią usłyszeliby o jakiejś gwarancji, usłyszeliby deklaracje tego, że prace będą trwały i ta kwota w jakikolwiek sposób będzie weryfikowana. Chciałbym również jednym zdaniem odnieść się do kwestii Funduszu Pracy. Otóż państwo wskazujecie Fundusz Pracy jako źródło środków, którymi można sfinansować różne przedsięwzięcia. Z pewnością źródeł sfinansowania tych świadczeń można by znaleźć więcej i nie sądzę, abyśmy wszyscy zgodzili się co do tego, które z nich jest najlepsze. Chciałbym też powiedzieć, że są sytuacje, w których pracownicy wpłacają środki na Fundusz Pracy, a nigdy z nich nie skorzystają. Podam jeden przykład. Otóż rolnicy, którzy pracują zawodowo, wpłacają składki do ZUS-u (Dzwonek), wnoszą składki na Fundusz Pracy, ale na nieszczęście mają 2 ha gruntu, po tym, jak często po kilkunastu latach pracy tracą tę pracę, nie mają uprawnień do tego, aby w jakikolwiek sposób skorzystać chociażby z grosza ze środków zgromadzonych na tym funduszu. A więc mamy jeszcze wiele innych nierozwiązanych kwestii, które należy pilnie uregulować, i to w taki sposób, który nie będzie budził żadnych wątpliwości, a będzie dedykowany osobom, które właśnie wnoszą środki do tego funduszu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Lassota
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Ja również chciałbym zapytać pana ministra o sprawę, która dotyczy rolników, prawa do świadczeń pielęgnacyjnych w przypadku opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny przez osoby, które prowadzą lub prowadziły gospodarstwo rolne, niezależnie od tego, czy dotyczy to dziecka, czy osoby starszej w rodzinie. Otóż zgodnie z wyjaśnieniem, jakie podaje ministerstwo w komunikacie na swojej stronie - tak ministerstwo informuje - rolnik, który nie wykonuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, gdyż spełnia warunek zawarty w ustawie o świadczeniach rodzinnych, to jest warunek bycia osobą, która w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ale jednocześnie Sąd Najwyższy w swojej uchwale z 2012 r. stwierdza, zacytuję, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego. Jest to uchwała podjęta w składzie siedmiu sędziów po rozpoznaniu pytania, które zostało zadane w tej sprawie. Tak więc są dwie różne, powiedziałbym, wykładnie. A jeśli jest uchwała sądu w składzie siedmiu sędziów, to jest to poważna sprawa. Organy odwoławcze kierują się uchwałą sądu, natomiast (Dzwonek) samorządy, które mają przyznawać te świadczenia, kierują się ustawą. Ten problem, o którym dzisiaj już wspomniał przedstawiciel PSL-u, oczywiście trochę wychodzi poza zakres tego, co dzisiaj omawiamy, ale jednak wydaje się, że należałoby to naprawić, być może w ramach następnej nowelizacji ustawy, bo to dyskryminuje grupę zawodową, jaką są rolnicy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Tobiszowski
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Ktoś kiedyś powiedział, że miarą rozwoju cywilizacyjnego danego państwa jest umiejętność pomagania słabszym, tym, którzy potrzebują pomocy. Zauważmy, że kiedy uchwalaliśmy dofinansowanie de facto wykupienia mieszkań u deweloperów, znalazły się środki, i to setki milionów, a zlikwidowano inne programy wsparcia, ˝Rodzinę na swoim˝. Nie było problemu, aby środowiska biznesowe, kapitałowe otrzymały wsparcie z budżetu państwa, bo de facto ustawa pana ministra Nowaka do tego zmierza. W momencie kiedy rozmawiamy o wstydliwej, proszę państwa, sytuacji w Polsce w roku 2014, gdy należy szybko podjąć doraźną decyzję, wysłuchać osób, które są w wielkiej potrzebie, i przejść do systemowej ustawy, my dyskutujemy, debatujemy, a opozycji odbiera się głos, bo ona kiedyś rządziła. Siedem lat już trwają nowe rządy i system nie powstał. Mówi się, że państwo daliście pewne środki, ale ile razy wzrosły ceny różnych produktów, ile razy wzrosły ceny nośników. Przecież życie zdrożało, proszę państwa. Urealnijmy nasze dyskusje. Panie ministrze, pytanie: Kiedy zostanie przedłożony projekt ustawy systemowej? To po pierwsze. Po drugie: Dlaczego w państwie polskim nie chcemy wspierać rodzin? Stawiam to pytanie (Dzwonek) trochę na przekór, bowiem gdy osoba idzie do ośrodka, to ten ośrodek otrzymuje dwa razy więcej niż wynosi to, o co proszą rodziny. Pojawia się pytanie, w czym tkwi problem, że wspieramy instytucje, a nie rodziny. Już nie wspomnę o innych kwestiach wspierania rodziny. Ale tutaj są przecież szczególne rodziny, które troszczą się w sposób szczególny. Czy rzeczywiście nie można odłożyć polityki, zrobić gestu dobrej woli i pokazać, że Polska jest krajem cywilizacji zachodniej, cywilizacji łacińskiej, cywilizacji, która widzi dobro drugiego, potrzebującego? Nie wspomnę już o odprawach, które są wypłacane w przypadku narodowego centrum, Stadionu Narodowego i innych miejsc, bo, proszę państwa, jest to wstydliwy temat. Dobrze by było, panie ministrze, raz przestać politykować i wprowadzić ustawę, która zakończy protest, bo on jest wstydliwy, nie dla tych ludzi, ale dla nas, dla elity politycznej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Miałam zupełnie inaczej zadawać pytanie, ale chciałabym powiedzieć swojemu przedmówcy, że państwo jest zobowiązane dbać o wszystkich, w tym o najsłabszych w sposób szczególny. Proszę mi wierzyć, że tak samo jak osoby niepełnosprawne, jak mamy czy ojcowie opiekujący się niepełnosprawnymi dziećmi czy osobami starszymi wsparcia z budżetu potrzebują młodzi, którzy zakładają swoje rodziny. Nieuprawnione jest stwierdzenie pana posła, że mieszkanie dla młodych jest rzeczą, która młodym się nie należy. Nie antagonizujmy tych grup. (Poseł Grzegorz Tobiszowski: Tak nie powiedziałem.) Chcę powiedzieć tak. Mam uprawnienie do tego, bo w 2002 r. zabiegałam o prawa osób, którym odbierano emerytury na dzieci specjalnej troski. Z rzecznikiem praw obywatelskich doprowadziliśmy wiele spraw do Sądu Najwyższego, kiedy to za rządów SLD odbierano świadczenia matkom i ojcom, którzy opiekowali się niepełnosprawnymi dziećmi. A zatem dzisiaj debata ważna, pokazująca sposób dojścia, pokazująca, że państwo ma kłopoty. Mówimy, że jesteśmy cywilizacją Zachodu od 25 lat i o tym też powinniśmy pamiętać. Ja proszę pana ministra, aby pisząc ten długofalowy program, powiedział o jednym i zadbał o jedno, razem z rzecznikiem praw dziecka i rzecznikiem praw obywatelskich, o coś, co nie kosztuje. (Dzwonek) Zwróciła się do mnie mama, która z chorym dzieckiem niepełnosprawnym poszła do przychodni, a tam pielęgniarka jej powiedziała, że musi czekać w kolejce. Wrażliwość nie jest na kartki. Wrażliwość nie jest zapisana w ustawie. Wrażliwość jest w nas. Ale jeżeli tej wrażliwości nie ma w przychodni, gdzie trzeba ratować dziecko, to chciałabym - namawiam do tego pana ministra - żebyśmy wspólnie ten problem rozwiązali. Osoby niepełnosprawne, dzieci niepełnosprawne z matkami, osoby niepełnosprawne starsze z opiekunami powinny być przyjmowane u lekarza rodzinnego bez kolejki. To powinno być normą. Zacznijmy od tego prostego standardu, od wrażliwości. Namawiam pana ministra do tego działania razem z rzecznikiem osób niepełnosprawnych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Tobiszowski
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Poseł! Nie wiem, czy pani pamięta, bo pani ustawę przegłosowała, ale pan minister Nowak najpierw wycofał ustawę dotyczącą ˝Rodziny na swoim˝, później VAT, który można było odpisać przy budownictwie jednorodzinnym indywidualnym, i wprowadził ustawę, na mocy której możliwe jest tylko dofinansowanie zakupu mieszkań w budownictwie wielorodzinnym i to w nowym budownictwie. Jaki to jest zasób, który jest wielorodzinny i nowy? To jest zasób wybudowany przez deweloperów. Takie jest dofinansowanie dla młodych osób. Ja jestem za tym, żeby młodzi dostawali dofinansowanie na zakup mieszkania, ale dlaczego nie na rynku wtórnym, dlaczego nie do własnego jednorodzinnego budownictwa, tylko musi to być budownictwo wielorodzinne i to nowe. Wiemy, że ceny na rynku poszły w dół, a deweloperzy podnoszą koszty sprzedaży mieszkań. I na to znalazły się środki, a pretekstem stały się kolejki przy zakupie mieszkań. To chciałem powiedzieć, tylko to chciałem powiedzieć, a nie to, że jestem przeciwny mieszkaniom dla młodych.
Mówca: Krystyna Skowrońska
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, stwierdzam i chciałabym... Pan pewnie nie zrozumiał, zaczął pan dość agresywnie w tej sprawie, co było rzeczą nie na miejscu. Mam nadzieję, że poza tą trybuną wyjaśnimy sobie tę sprawę, bo dzisiaj zajmujemy się sprawą najważniejszą. Chciałabym powiedzieć, że racji pan nie ma, ale waga dzisiejszej debaty jest zupełnie inna, dlatego namawiam pana, abyśmy z tych innych rzeczy nie robili polityki, bo mamy najważniejszą rzecz - program, o którym mówimy. Dziękuję bardzo. (Poseł Grzegorz Tobiszowski: Na tamte rzeczy są pieniądze.)
Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pierwsze pytanie chciałbym skierować do pani poseł sprawozdawcy w kontekście tej debaty, bo ja mam wrażenie, że niektórzy żyją w przekonaniu, że jeżeli w czymś nie uczestniczą, jeżeli przy czymś nie byli, to znaczy, że to nie istnieje. Czy pani mogłaby panu posłowi Mularczykowi powiedzieć, że Komisja Polityki Społecznej i Rodziny wiele ze swych posiedzeń poświęca tym sprawom, że w komisji działa podkomisja stała do spraw osób niepełnosprawnych, że jest Parlamentarny Zespół ds. Osób Niepełnosprawnych i kilka innych podobnych zespołów? Może warto by jakoś osobiście, imiennie zaprosić posła Mularczyka, choć wiemy, że z tymi zaproszeniami to bywa różnie, bo pan poseł Mularczyk 19 lutego sam spowodował posiedzenie naszej komisji, które miało być poświęcone problemom tych ludzi i ich rodzin, do których dzisiaj tak skrupulatnie się umizguje, mówiąc, jak je wita, jak je pozdrawia, jak się z tego cieszy, ale 19 lutego, gdy odbywało się posiedzenie naszej komisji zorganizowane na wniosek pana posła Mularczyka, pan poseł Mularczyk nie przybył (Oklaski), prawdopodobnie stał przed kamerami. Czyli tam, gdzie są kamery, poseł Mularczyk jest bardzo elokwentny, troskliwy, zatroskany o byt grup, które doświadczają utrapień. Do pana ministra pracy chciałbym się zwrócić z takim pytaniem. Panie ministrze, czy nie jest starą prawdą to, że dobrobyt społeczeństw bierze się wyłącznie z pracy, a więc jeżeli pracujemy... (Poseł Arkadiusz Mularczyk: Ad vocem. Czy można bezkarnie obrażać?) (Głos z sali: ...nie przeszkadzać.) ...to mamy szansę na to, by finansować nasze potrzeby, a jest pewną fikcją czy co najmniej pewnym złudzeniem przekonanie (Dzwonek), że zwiększając świadczenie o 100 zł, o 200 zł, o 300 zł, rozwiążemy problem, który wymaga fundamentalnie innej postawy? Może w związku z tym powinniśmy się skoncentrować na tym, jak zapewnić to, by rodzice niepełnosprawnych dzieci mogli pracować (Gwar na sali), jak zapewnić, by niepełnosprawne dzieci mogły wyrosnąć na ludzi zdolnych do samodzielnego i aktywnego życia. W odpowiedzi na chichoty, które dochodzą z galerii, warto wskazać choćby ośrodek w Zamościu. Przyjechała pani Maria Król, aby pokazać, jak w małej miejscowości, dalekiej od stolicy można było zbudować sieć wsparcia dla rodzin, za co wiele osób dzisiaj dziękuje, bo mogą one pracować, łącząc to, godząc to z opieką nad swoimi ciężko niepełnosprawnymi bliskimi. Z kolei ci młodzi niepełnosprawni wyrastają w kulturze, w której wiedzą, że mają prawo do życia według swoich marzeń, aspiracji, do życia godnego, również życia zawodowego. Jeżeli patrzymy na wzorce brytyjskie, gdzie pracuje prawie 70% osób niepełnosprawnych, to warto zauważyć, że Brytyjczycy zbudowali to na przekonaniu, że każdy, kto tylko może, ma jakieś talenty, powinien te talenty wykorzystać, zwłaszcza w pracy zawodowej, a nie liczyć, że kolejne 100 zł rozwiąże jego życiowe problemy. O to chciałem pana ministra pracy zapytać. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Pan poseł Piechota wielokrotnie wymieniał moje nazwisko. (Poseł Sławomir Jan Piechota: Ja też chce sprostować.) Panie pośle, skąd u pana tyle złośliwości? Skąd u pana tyle żółci? Odsyłam pana na stronę internetową Solidarnej Polski, gdzie jest wymienionych kilkanaście inicjatyw Solidarnej Polski. Spotkania u pani marszałek Ewy Kopacz, po których podniesiono zasiłek rządowy, chcę panu powiedzieć, że na skutek tych spotkań ten zasiłek podniesiono, nie na skutek prac pana komisji, podkomisji. (Głos z sali: Ale to nie jest sprostowanie.) Przesyłam panu kilkanaście zapytań...
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Dobrze. Panie pośle Piechota, z całym szacunkiem dla pana pracy, wkładu, działalności publicznej w tej sprawie, chcę panu powiedzieć, że pan jest po prostu nieskuteczny. Te panie w ciągu trzech dni wywalczyły to, czego panu nie udało się wywalczyć przez dwie kadencje. A jeśli chodzi o nasze działania, to odsyłam na stronę internetową Solidarnej Polski i tam pan zobaczy... (Poseł Krystyna Skowrońska: Na stronie możecie pisać, co chcecie.) ...wszystkie działania... To są wszystko działania w oparciu o instrumenty, które daje nam regulamin Sejmu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Gelert
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam przyjemność w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej przedstawić stanowisko wobec sprawozdania z wykonania ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w okresie 1 stycznia - 31 grudnia 2010 r., druki nr 1998 i 2105. Jak już wcześniej powiedziano, pewne działania realizowane w roku 2010 okazały się działaniami bardzo pozytywnymi i między innymi dzięki nim obniżyło się spożycie alkoholu, czyli można powiedzieć, że zmniejszyło się negatywne zjawisko spożywania alkoholu w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Za bardzo pozytywne należy również uznać badanie międzynarodowe, które przeprowadzono na młodym pokoleniu. Usłyszeliśmy już, jakie są wyniki tego badania. Niestety, spożycie alkoholu w coraz młodszych grupach wiekowych jest coraz wyższe, co nie jest zjawiskiem pozytywnym. Zapoznano się również z działaniami w zakresie lecznictwa odwykowego, problemami zdrowotnymi, jak również wydatkowaniem środków z NFZ na choroby związane z nadużywaniem alkoholu. Pozytywnie oceniamy prace legislacyjne podjęte w roku 2010, a więc: zdefiniowanie pojęcia leczenia odwykowego, wprowadzenie obowiązku badania lekarskiego przed doprowadzeniem do izby wytrzeźwień, określenie poziomu dopuszczalnej emisji w telewizji i w radiu w godzinach 23-6 reklam dotyczących alkoholu, jak również wprowadzenie zakazu spożywania alkoholu na terenie stadionów. Natomiast nasz klub zauważył również, że jeżeli przedstawia się w roku 2014 sprawozdanie za rok 2010, to przedstawia się je zbyt późno. Uważamy, że to nie jest pozytywne i mamy nadzieję - o czym zapewniło ministerstwo - że nie będzie to miało miejsca w przyszłych latach, ponieważ trudno jest w takiej sytuacji wyciągać jakiekolwiek wnioski. Zwrócono również uwagę na to - i o to również apelujemy do pana ministra - że należałoby prowadzić długofalową politykę i kampanię dotyczącą programów profilaktycznych, a nie, jak czyni się obecnie, podejmować działania krótkofalowe. Pomimo tych uwag klub Platformy Obywatelskiej będzie pozytywnie opiniował przyjęcie przedstawionego sprawozdania. Dziękuję bardzo.
Mówca: Kazimierz Moskal
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Już kończę, puentuję. Sam fakt, że to sprawozdanie rzeczywiście jest chaotyczne, nie ma tutaj przedstawionych efektów tego, dobitnie świadczy o tym, że powinniśmy być przeciwko przyjęciu tego sprawozdania. Ale przede wszystkim, szanowni państwo, to, co jest pogardą dla prawa, co jest lekceważeniem prawa, Sejmu, obywateli, a nawet tych ludzi, którzy mają wykonywać obowiązki, to termin złożenia tego dokumentu - to sprawozdanie przedstawiane jest po 3-4 latach. Szanowni państwo, nie ma żadnego wytłumaczenia, że jest reorganizacja w Ministerstwie Zdrowia. Niedawno mówiliśmy, że minister Arłukowicz i jego grupa nie nadaje się do tego, żeby sprawować władzę, powinni odejść.
Mówca: Kazimierz Moskal
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

To jest jeden z tych dokumentów. Dlatego w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość składam wniosek o odrzucenie w całości sprawozdania z wykonania ustawy. (Oklaski)
Mówca: Marcin Witko
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ze sprawozdania wynika, iż rząd wie, kto, w jakim wieku, w jakich okolicznościach i z jakich powodów spożywa alkohol, nie wie jednak najważniejszego, najistotniejszego - jak skutecznie przeciwdziałać alkoholizmowi. Według mojej oceny jedną z przyczyn jest niewłaściwe wydatkowanie środków z tzw. kapslowego oraz brak kontroli skuteczności wydatkowania tych środków. Jako przykład niech posłużą pewne liczby: 35 mln kosztują gminne komisje rozwiązywania problemów alkoholowych, 12 mln wydatkujemy na organizacje abstynenckie. Czy nie uważacie państwo, że proporcje powinny być odwrotne? Uzależnieni trzeźwieją w stowarzyszeniach, nie trzeźwieją w komisjach gminnych. Pytanie drugie: Jak oceniacie państwo realizację szkolnych programów profilaktycznych? Według moich informacji jakość, a tym samym skuteczność zajęć budzi wiele wątpliwości, a wydatkuje się na ten cel, bagatela, 33 mln zł. Poproszę o odpowiedź na te pytania. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Panie ministrze, po pierwsze, mam wrażenie, że popadliście, nie będę mówił ˝my˝, popadliście w pewną rutynę. Jest sprawozdanie, trzeba coś napisać, z roku na rok przepisuje się pewne dane, tak naprawdę to wszystko jest mało kreatywne. Tu zgadzam się z tym, co mówił mój przedmówca, że nawet w danych liczbowych to jest uwidocznione. Poza tym uprawiamy swojego rodzaju archeologię sprawozdawczą, było to wyjaśniane na posiedzeniu Komisji Zdrowia. Powiem tak: nie chciałbym, żeby pracujący w resorcie, również w sensie dosłownym, wiceminister tłumaczył się za niepracującego ministra. To jest o tyle przykre, że muszę to do pana kierować, panie ministrze, ale ostatecznie pan tu reprezentuje rząd. A tu jednak trudno nie oprzeć się wrażeniu, że tempo prac również nad tymi sprawozdaniami jest, powiedzmy, zbyt wolne. Wreszcie kwestia wydawania pieniędzy. Panie ministrze, macie, wszyscy wspólnie mamy różne możliwości większego promowania chociażby niepicia alkoholu przez kierowców. Czy naprawdę nie można części pieniędzy przeznaczyć na reklamy telewizyjne, w których będzie się promować (Dzwonek) taką postawę: nie siadam do samochodu z kierowcą, który pił alkohol na jakichś imieninach czy innej imprezie? Zróbmy coś takiego. To będą naprawdę sensownie wydane pieniądze i z pewnością przełoży się to na liczbę wypadków. Bardzo dziękuję.
Mówca: Kazimierz Moskal
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pierwsze pytanie dotyczy działalności rzecznika praw dziecka. Panie ministrze, niech pan konkretnie powie, jakie efekty różnych działań pana rzecznika praw dziecka można przedstawić, ilu konkretnie uratował ludzi, ile dzieci przed problemem alkoholowym. Druga sprawa to punkty sprzedaży alkoholu. Proszę podać, jakie są standardy, jakie są wskazania WHO w tym zakresie, jakie są wskaźniki w Polsce i co planuje minister, żeby zmienić tę niedobrą tendencję. Sprawa kolejna to problem, który dotyczy materiałów z tego sprawozdania. To sprawozdanie zostało opracowane na podstawie materiałów uzyskanych z następujących źródeł: sprawozdania ministerstw, a także m.in. ankiety Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. W informacji na stronie 4 jest napisane, że roczne sprawozdania z działalności samorządów gminnych w zakresie profilaktyki rozwiązywania problemów alkoholowych w 2010 r. zbierane w ramach programu badań statystycznych statystyki publicznej na 2010 r. zawierały dane z 98% gmin, czyli z 2433 na 2479 gmin. (Dzwonek) Co z 46 gminami? Dlaczego nie było tych danych? Niech pan minister wymieni te gminy i powie, dlaczego akurat te gminy, a nie inne. Dziękuję bardzo.