Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2017-09-27 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przesłanką przedłożenia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych był brak dotychczas podstawy prawnej do opracowania, wdrażania i finansowania programów pilotażowych, brak także podstawy prawnej do koordynacji, monitorowania jakości i efektywności tychże programów polityki zdrowotnej i programów wieloletnich. Brak procedur w tym zakresie, ale także wątpliwości interpretacyjne, które nastręczały istniejące dotychczas przepisy, wymagają zmiany tej ustawy dla zwiększenia efektywności działań w zakresie ochrony zdrowia. Ponieważ mam bardzo ograniczony czas, a przedmówca przedstawił dosyć szczegółowo charakter tego projektu, chciałabym tylko zwrócić uwagę na te kwestie czy podkreślić te kwestie, które są jakby na nowo wprowadzane do przepisów polskiego prawa. Otóż jest to definicja programu pilotażowego, wskazanie ministra właściwego do spraw zdrowia jako podmiotu zobowiązanego do opracowania programu pilotażowego, a jednocześnie wskazanie Narodowego Funduszu Zdrowia jako podmiotu właściwego do wdrażania, finansowania i monitorowania programów pilotażowych. Ponadto minister zdrowia wskazuje precyzyjnie według przepisów tego projektu cel, czas trwania, zakres, rodzaj świadczeń opieki zdrowotnej, które dany program pilotażowy obejmuje. Warto zwrócić uwagę także na fakt, że rezygnuje się z regulacji, zgodnie z którą w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia od 2017 r. miały być uwzględnione koszty promocji zdrowia i profilaktyki chorób w wysokości 1,5% kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. W wyniku zmiany art. 48d ust. 1 ustawy o świadczeniach Narodowy Fundusz Zdrowia będzie mógł przekazywać środki na dofinansowanie programów polityki zdrowotnej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych określonych w wykazie świadczeń gwarantowanych, a nie, jak stanowi obecnie treść tego przepisu, na dofinansowanie programów dotyczących udzielania świadczeń nienależących do świadczeń gwarantowanych. Warto zwrócić uwagę, że projektowana ustawa zakłada dokonanie uproszczenia procedury tworzenia programu polityki zdrowotnej przez wprowadzenie możliwości tworzenia programu polityki zdrowotnej na podstawie ujednoliconych dokumentów opublikowanych przez agencję oceny technologii medycznych. Umożliwienie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia dostępu do danych osobowych zawartych w elektronicznym systemie monitorowania programów pozwoli na kontrolę efektów danego programu, a także prowadzenie działalności edukacyjnej i informacyjnej w zakresie realizacji poszczególnych programów. Wprowadza się także, zgodnie z proponowanym brzmieniem art. 57 ust. 2 ustawy, zapis, że skierowanie od lekarza nie będzie wymagane, jeśli chodzi o leczenie uzależnień, czyli nie będzie wymagane od osób zgłaszających się z powodu uzależnienia oraz osób współuzależnionych. Obejmuje się tym samym wszystkie grupy pacjentów korzystających z ww. świadczeń. Nadmienię, że w kontroli za 2015 r. przeprowadzonej przez Narodowy Fundusz Zdrowia wyraźnie Narodowy Fundusz Zdrowia podkreślał, że skuteczność realizacji programów w zakresie ochrony zdrowia na poziomie jednostek samorządu terytorialnego jest obniżona przez fakt, m.in. przez to, że nie ma programów pilotażowych. Miejmy więc nadzieję, że to rozwiązanie przyczyni się także do lepszych efektów, takich, jakie są oczekiwane, w zakresie ochrony zdrowia i działań na tym polu jednostek samorządu terytorialnego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)