Mówca: Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jan Dworak
Data: 2015-07-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Witam, panie marszałku. Szanowny Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Wypełniając obowiązek ustawowy w imieniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji przekazałem marszałkom Sejmu i Senatu oraz prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej kolejne, licząc od powstania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - 21., sprawozdanie z działalności wraz z opracowaniem zawierającym informacje o podstawowych problemach radiofonii i telewizji. Dokumenty te zgodnie z ustawą otrzymała także pani premier. Sprawozdanie za rok ubiegły zostało jednogłośnie przyjęte przez krajową radę w drodze uchwały. Jak co roku przedstawiamy w tym dokumencie informacje o sposobie wykonania wszystkich zadań ustawowych. W 2014 r. krajowa rada przyjęła 527 uchwał, przede wszystkim w związku z prowadzonymi postępowaniami koncesyjnymi. Przewodniczący wydał 468 decyzji administracyjnych, w tym 19 decyzji o nałożeniu kar finansowych w łącznej wysokości 740 tys. zł. Do publikacji w Dzienniku Ustaw krajowa rada przekazała sześć rozporządzeń, nad kolejnymi trzema prace zostały rozpoczęte. Do budżetu państwa odprowadzone zostały dochody w wysokości blisko 28 mln zł, czyli 48% więcej, niż zakładano w ustawie budżetowej, z czego z tytułu opłat koncesyjnych ponad 27 300 tys. zł. Wydatki Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na działalność wyniosły nieco ponad 21 mln zł. Nadawcom publicznym krajowa rada przekazała na realizację zadań uzgodnionych w planach programowo-finansowych 750 mln zł z wpływów abonamentowych. Telewizji Polska otrzymała 444 mln zł, Polskie Radio - 164 mln, rozgłośnie regionalne Polskiego Radia - 142 mln. Były to kwoty największe od sześciu lat, od 2008 r. Podstawowe kierunki działalności krajowej rady dadzą się przedstawić poprzez omówienie istotnym regulacji prawnych, nad którymi w ubiegłym roku toczyła się praca, trwająca, co równie ważne, także w roku obecnym. Są to regulacje, których wejście w życie przyniesie istotną, jakościową zmianę w funkcjonowaniu całego polskiego rynku mediów audiowizualnych. Pokrótce je omówię. Ustawa deregulacyjna i modernizująca obecnie obowiązujące prawo medialne. Obecnie obowiązujący system prawa medialnego został ukształtowany przed 23 laty, w ustawie z 1992 r. Proponowane zmiany dotyczą deregulacji przepisów, uwzględnienia postępu technicznego w sposobie przekazywania treści audiowizualnych oraz rozwoju sektora mediów lokalnych i obywatelskich. Krajowa rada stała się inicjatorką tych zmian, wpisując podstawowe ich kierunku w oparciu o praktykę i doświadczenia wykonawcze do swojej ˝Strategii regulacyjnej na lata 2011-2013˝. Postulaty krajowej rady zostały przyjęte przez ministra kultury, który, posiadając kompetencje do przygotowywania projektów ustaw, powołał wspólny zespół, którego prace doprowadziły do powstania projektu. Obecnie projekt po zakończeniu konsultacji społecznych i międzyresortowych jest przedmiotem pracy rządu, odbyły się nad nim już dyskusje podczas posiedzenia Komitetu Rady Ministrów ds. Cyfryzacji oraz Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. Pozostał bardzo krótki czas do wygaśnięcia obecnej kadencji parlamentarnej. Szanse, żeby uchwalić ten projekt, są coraz mniejsze. Jednak chciałbym powiedzieć, że jest to projekt, który przybrał bardzo dojrzałą formę prawną i jeśli w przyszłym parlamencie większość parlamentarna będzie uważała za stosowne podjęcie tego, to Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji bardzo poleca ten projekt uwadze Wysokiej Izby. Jeśli zdarzyłoby się tak, że w tej kadencji parlamentu udałoby się go uchwalić, co wydaje się mało prawdopodobne, bez wątpienia będzie to z korzyścią dla polskiego rynku audiowizualnego. Projekt zawiera bowiem rozwiązania, które służą interesom odbiorców, oraz takie, które przyczynią się do lepszego funkcjonowania rynku audiowizualnego i pełnego wykorzystania cyfrowego rozwoju techniki. Wymienię tylko najważniejsze, żeby nie wchodzić w szczegóły. Należą do nich: stworzenie warunków do działania mediów obywatelskich i lokalnych; ustalenie zasad nadawania ważnych wydarzeń z gwarancją odbioru dla widzów transmisji w programach niekodowanych; znaczne uproszczenie trybu uzyskiwania koncesji dla programów satelitarnych i kablowych; podwyższenie poziomu udogodnień dla osób niepełnosprawnych w programach telewizyjnych, aż do 50% wszystkich audycji nadawanych na antenach; poprawa systemu ochrony małoletnich w mediach audiowizualnych; poprawa dostępu do informacji na temat własności mediów, chodzi o łatwą identyfikację nadawcy. Ustawa deregulacyjna zawiera również propozycje poprawiające sposób funkcjonowania mediów publicznych w zakresie zasad wyboru i działania władz mediów publicznych. Do tej grupy rozwiązań należą m.in. regulacje mające na celu: usprawnienie przebiegu wyboru uzupełniającego skład rady nadzorczej; wyeliminowanie możliwości łączenia stanowisk w różnych gremiach działających w strukturze różnych spółek mediów publicznych - proponuje się wprowadzenie zakazu jednoczesnego zasiadania w radzie nadzorczej i w zarządzie przez tę samą osobę, w różnych spółkach oczywiście; aktywizację rad programowych, które muszą stać się ciałem obecnym w codziennej działalności mediów publicznych. Drugim aktem prawnym, nad którym trwają zaawansowane prace, jest projekt w pełni wdrażający zasady pomocy publicznej oraz określający zadania publicznej radiofonii i telewizji zgodnie z komunikatem Komisji Europejskiej w sprawie finansowania mediów publicznych. Prace te zostały zainicjowane przez ministra kultury w listopadzie 2011 r., po otrzymaniu uwag Komisji Europejskiej w związku ze skargą TVN-u dotyczącą nadmiernego korzystania z pomocy publicznej przez Telewizję Polską. Nad projektem zmian pracował zespół powołany w ministerstwie kultury z udziałem przedstawicieli Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nadawców publicznych oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Obecnie projekt zmian prawnych jest konsultowany w Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej. Ten projekt nowelizacji zmierza do sprecyzowania pojęcia misji publicznej, konkretyzacji zadań mediów publicznych oraz określenia zasad nadzoru nad prawidłowym wykorzystaniem i rozliczaniem środków publicznych. W projekcie przedstawionym Komisji Europejskiej przewiduje się m.in.: wprowadzenie nowego dokumentu dla mediów publicznych - Karty Powinności, czyli porozumienia nadawców publicznych i krajowej rady na okres 5 lat określającego warunki działalności nadawców; przeprowadzenie testu ex ante, czyli testu tzw. wartości publicznej wprowadzającego wymóg uzyskiwania przez nadawców publicznych zgody krajowej rady w przypadku zamiaru uruchomienia nowych istotnych usług, np. nowych programów; dokonanie oceny wykonania misji przez krajową radę, która jako organ nadzorujący będzie corocznie przeprowadzała kontrolę i podawała jej wyniki do publicznej wiadomości, zobowiązując jednocześnie nadawców do realizacji zaleceń w kolejnym roku; uproszczenie procedur - to taka ogólna tendencja przejawiająca się w tym projekcie - w tym wyeliminowanie sprawozdań kwartalnych mediów publicznych jako przejawu nadmiernej sprawozdawczości i zbędnej biurokracji. Trzeci akt prawny niezbędny dla właściwego funkcjonowania systemu mediów w Polsce dotyczy wprowadzenia nowego sposobu finansowania mediów publicznych oraz wprowadzenia powszechnie obowiązującej składki audiowizualnej. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji bardzo krytycznie ocenia obecnie obowiązujący system finansowania mediów publicznych. Jest on nieprzewidywalny, niestabilny i nie gwarantuje mediom publicznym właściwego wykonywania ich zadań, dotyczy to szczególnie telewizji publicznej. Jest to też, patrząc na to od drugiej strony, od strony obywateli, płatników, system niesprawiedliwy, którego funkcjonowanie narusza konstytucyjne zasady powszechności, równości i sprawiedliwości ponoszenia ciężarów publicznych. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wielokrotnie zwracała uwagę na konieczność modernizacji tego systemu w sposób, który zapewni powszechność tego zobowiązania, a zarazem sprawi, że jego wysokość nie będzie stanowiła istotnego obciążenia dla gospodarstw domowych, zaś media publiczne będą miały zapewnione wystarczające finansowanie ze środków publicznych, co umożliwi im rzeczywiste realizowanie zadań misji publicznej. W roku 2010, w momencie rozpoczęcia kadencji obecnej rady, udział środków abonamentowych w strukturze finansowania misji Telewizji Polskiej wynosił jedynie ok. 13%. Dzisiaj ten udział w TVP wynosi ok. 32%. Jest to istotna i korzystna zmiana. Dla porównania w Polskim Radiu jest to 72%, a w rozgłośniach regionalnych Polskiego Radia - 76%. Nadal jednak w przypadku zarówno radia, jak i w szczególności telewizji jest to zdecydowanie zbyt mało w stosunku do potrzeb uzasadnionych zakresem społecznych zadań mediów publicznych. Z tych właśnie względów krajowa rada, nie posiadając prawa inicjatywy ustawodawczej, na poziomie eksperckim aktywnie włączyła się w przygotowania rozwiązań ekonomicznych, społecznych i prawnych de lege ferenda, których celem jest wprowadzenie powszechnej składki audiowizualnej. To zadanie jest bez wątpienia najpilniejszym priorytetem legislacyjnym. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, mając tego świadomość, w lutym 2014 r., w roku sprawozdawczym, zaangażowała się w prace zespołu roboczego ds. przygotowania projektu ustawy o opłacie abonamentowej, który został powołany przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego. W niedługim czasie pod kierunkiem rady zostały przygotowane specjalistyczne problemowe analizy, w szczególności: zasady kalkulowania opłaty audiowizualnej - w lipcu ubiegłego roku; zestawienie modeli poboru składki audiowizualnej - we wrześniu ubiegłego roku; koncepcja kryteriów ustanowienia oraz kalkulacji optymalnego poziomu finansowania mediów publicznych w Polsce - trochę wybiegam poza okres sprawozdawczy, bo ta analiza została zakończona w czerwcu tego roku. Mówię o tym, żeby nakreślić pełen obraz sytuacji, w której w tej chwili znajdują się media w Polsce. Wnioski wynikające z tych analiz pozwalają na sporządzenie dojrzałych założeń nowego prawa regulującego sposób finansowania mediów publicznych i mogę zapewnić, że od strony analitycznej to nigdy dotychczas w Polsce nie było tak dogłębnie i kompleksowo przygotowane. Pamiętamy, i na pewno Wysoka Izba też pamięta, bardzo wiele debat na temat abonamentu i potrzeby stworzenia właściwych mechanizmów jego ściągania, ale na ogół - o ile dobrze pamiętam, a myślę, że pamiętam dobrze - debaty te kończyły się na etapie wstępnym, nigdy nie doprowadzono do tak głębokich analiz opartych na analizach ściśle ekonomicznych. Co prawda może jeszcze nie są one oparte na analizach ekonometrycznych, ale są to bardzo ścisłe wyliczenia dotyczące zarówno możliwości czy mechanizmów ściągania tych składek, jak i potrzeb mediów publicznych. Podstawowe założenia nowego systemu finansowania mediów publicznych to wykorzystanie jako najbardziej wiarygodnego źródła danych istniejących już zasobów referencyjnych państwa w postaci baz PESEL, PIT i KRUS. Najbardziej skuteczną i ekonomicznie uzasadnioną metodą poboru składki wydaje się, po pierwsze, wykorzystanie służb ministra finansów do prowadzenia obsługi rejestru. Po drugie, indywidualny charakter składki - stosowane w dotychczasowym niewydolnym systemie pojęcie gospodarstwa domowego jest prawnie trudne do zdefiniowania. W całej Europie różne państwa odchodzą powoli od tego modelu. Najlepszym i najtańszym systemem jest określenie płatnika składki jako osoby, która uzyskuje dochód podlegający opodatkowaniu. Po trzecie, nadzór regulatora - niezależnie od roli aparatu wykonawczego ministra finansów w celu zapewnienia niezależności mediów publicznych środki ze składki audiowizualnej byłyby przekazywane bezpośrednio na konto regulatora, tak aby zachować pełną niezależność finansowania mediów publicznych. Niezależnie od przygotowywania założeń ustawy zmieniającej cały system finansowania mediów publicznych toczą się obecnie prace legislacyjne zainicjowane przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej, mające na celu uproszczenie nabywania zwolnień od obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych przez osoby, które ukończyły 75 lat. Krajowa rada bierze aktywny udział w tych pracach. Trzeba mieć świadomość tego, że kwestia ta, jakkolwiek ważna i pilna, jest doraźnym sposobem na usunięcie tylko części najbardziej dokuczliwych społecznie wad systemu abonamentowego. Istotna zmiana nastąpi dopiero w ramach nowego systemu opłaty audiowizualnej, o czym mówiłem wcześniej. Kolejnym fundamentalnym zadaniem dotyczącym polskich mediów jest przegląd dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, tzw. REFIT - program sprawności i wydajności regulacyjnej dla europejskiej dyrektywy audiowizualnej. Prace związane z nowelizacją dyrektywy audiowizualnej w 2014 r. przebiegały w Komisji Europejskiej w powolnym rytmie. Dopiero po wyborach w 2014 r., zgodnie z harmonogramem przedstawionym przez nowego komisarza ds. gospodarki cyfrowej i społeczeństwa Günthera Oettingera, nabrały one tempa. Przegląd REFIT ma być opracowany do końca 2015 r., a następnie w pierwszej połowie 2016 r. Komisja Europejska zaprezentuje propozycje legislacyjne dotyczące istotnych zmian obowiązującej dyrektywy audiowizualnej. Nie muszę dodawać, że jest to podstawowy akt legislacyjny, obowiązujący wszystkie kraje unijne, w tym Polskę, i regulujący tę sferę działalności gospodarczej i publicznej. Komisja Europejska dokona analizy skutków wdrożenia dyrektywy w czterech głównych obszarach. Są to: ochrona małoletnich, ograniczenia w nadawaniu przekazów handlowych - chodzi o reklamy i lokowanie produktów - warunki rozpowszechniania programów skierowanych do odbiorców w więcej niż jednym państwie członkowskim i promocja produkcji europejskiej. W ramach prac dotyczących przeglądu obecnie obowiązującej dyrektywy komisja przesłała do organów regulacyjnych, w tym do krajowej rady, projekty kwestionariuszy zawierających pytania dotyczące bezpośrednich i pośrednich kosztów poniesionych przez konsumentów, widzów i użytkowników, przedsiębiorców audiowizualnych oraz administrację państwową. Krajowa rada bierze aktywny udział w przygotowaniu tego przeglądu, w analizie danych dotyczących polskiego rynku, uczestniczy i nadal będzie aktywnie uczestniczyć w pracach, których efektem mogą być bardzo istotne zmiany w europejskim prawie audiowizualnym. A oto najważniejsze sprawy związane z pracą krajowej rady w ubiegłym roku. Należą do nich działania mające na celu stabilizację kadrową oraz profesjonalizację pracy organów zarządczych mediów publicznych. W 2014 r. upłynęły trzyletnie kadencje rad nadzorczych. Krajowa rada po raz drugi przeprowadziła otwarte konkursy i dokonała wyboru nowych składów rad nadzorczych spośród kandydatów zgłoszonych przez uczelnie akademickie. Obecnie rady nadzorcze prowadzą postępowania konkursowe w związku z powoływaniem zarządów. Właściwie można już powiedzieć, że prace w radach nadzorczych się zakończyły. Krajowa rada powołała 15 zarządów rozgłośni regionalnych Polskiego Radia, 4 zarządy czekają na rozpatrzenie, tj. Radio Białystok, Radio Rzeszów, Polskie Radio i Telewizja Polska. Krajowa rada rekomendowała radom nadzorczym powoływanie zarządów jednoosobowych na nową kadencję, uznaliśmy bowiem, że jest to mechanizm, który wpłynąć ma na rzecz silniejszego uwzględnienia merytorycznych kompetencji kandydatów. Rekomendacja ta została wdrożona przez wszystkie regionalne rozgłośnie Polskiego Radia, nie zyskała natomiast aprobaty we władzach największych spółek, czyli Polskiego Radia i Telewizji Polskiej. Wyrazistym przejawem rosnącej roli mediów publicznych są dobre wyniki słuchalności publicznego radia regionalnego, tego, które jest najlepiej zaopatrywane w opłatę abonamentową, oraz bardzo ciekawa oferta tych rozgłośni, oferta programowa po raz pierwszy po latach przerwy zawierająca bogatą ofertę słuchowisk i reportaży. W rozwoju mediów publicznych w Polsce widoczne są dwie nierozwiązane kwestie. Jedną jest zakres zadań służby publicznej mediów związanych z systemem finansowania, ta kwestia została omówiona wyżej. Druga sprawa dotyczy struktury zarządczej i sposobu wyboru władz, tak aby gremia kierownicze radia i telewizji publicznej posiadały wysokie kompetencje, jednocześnie cieszyły się możliwie szerokim konsensusem społecznym i politycznym. Może jeszcze chwilę poświęcę temu, że ostatnio w debacie publicznej, w debacie politycznej przewijają się różne przewidywania dotyczące zmian związanych z finansowaniem mediów publicznych. Padają nawet kwoty, w jakie te media powinny być zaopatrzone. W jednej z ważnych wypowiedzi politycznych jednej z istotnych partii opozycyjnych padła kwota 1400 mln zł. To jest dwa razy tyle, ile krajowa rada ściąga obecnie. Chciałbym tu zupełnie jasno powiedzieć, że jest to kwota o wiele za mała, co najmniej dwukrotnie za mała. Mówię to w oparciu o nasze wyliczenia i to wyliczenia zarówno porównawcze, dotyczące innych krajów europejskich, jak i dotyczące potrzeb polskich mediów publicznych. Chciałbym powiedzieć, że kwota, o której mówię, dwukrotnie wyższa niż 1400 mln zł, to jest kwota, która będzie stanowiła tak naprawdę 10% tego, co dostają niemieckie media publiczne, powtarzam, 10%. Przy całej różnicy potencjałów ekonomicznych, potencjałów ludnościowych wydaje się, że choćby to jedno porównanie - nie mamy tu czasu na dokonywanie głębszych analiz - wskazuje, że nie są to nadmierne oczekiwania. Chciałbym powiedzieć, że istnieje możliwość osiągnięcia tej kwoty przy obciążaniu obywateli zdecydowanie niższą kwotą niż 0,5% płacy minimalnej w Polsce. To jest bardzo niska kwota. Nie chcę podawać danych szczegółowych, one tak naprawdę powinny się pojawić na zaawansowanym etapie debaty, debaty parlamentarnej, ale pewnie już nie w obecnym parlamencie. Chciałem tylko powiedzieć, jakie są w opinii krajowej rady przygotowanej na podstawie analiz eksperckich rzeczywiste potrzeby polskich mediów, tak aby te media różniły się od mediów komercyjnych, mogły właściwie wypełniać swoje zadania i nie były komercjalnie zależne od rynku reklamy. Wracając do sprawozdania, chcę powiedzieć, że po wprowadzeniu 23 lipca 2013 r. wyłącznie cyfrowego sygnału telewizyjnego oraz programowym ukształtowaniu trzech multipleksów prace krajowej rady w ubiegłym roku były związane przede wszystkim z prowadzonym przez prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej konkursem na zagospodarowanie multipleksu ósmego. W pierwszej połowie 2014 r. do dostępnych w ramach MUX-ów programów dołączyły cztery nowe - myślę, że wszyscy dobrze o tym wiemy, ale mówię o tym, bo to dotyczy roku sprawozdawczego - to były programy Telewizja Trwam, TVP ABC, Fokus TV i Stopklatka. W zakresie cyfryzacji radiofonii prace krajowej rady zmierzają do przygotowania kompleksowego opracowania, tzw. zielonej księgi, zawierającej rekomendacje dla rządowej strategii cyfryzacji radia dla całego polskiego rynku. Liderem cyfrowej emisji programów pozostaje radiofonia publiczna, widząc w tym procesie możliwość rozwoju. Nadawcy komercyjni odnoszą się do tych zmian z rezerwą, podkreślając ryzyka tego procesu i koszty z nim związane. W naszym przekonaniu, w przekonaniu krajowej rady, tak jak to miało miejsce w przypadku konwersji cyfrowej telewizji naziemnej, konieczna jest specjalna ustawa cyfryzacyjna dla radiofonii, w której zostałyby ustalone obowiązki instytucji państwa oraz nadawców, a także innych podmiotów uczestniczących w tym procesie, dotyczące m.in. okresu tzw. simulcastu, warunków wyłączenia nadajników analogowych, kampanii informacyjnej czy standardów technicznych odbiorników cyfrowych. Szerokie omówienie tych kwestii znajdzie się w przygotowywanej zielonej księdze, której publikację krajowa rada przewiduje w pierwszej połowie przyszłego roku. Krajowa rada od 28 lutego 2013 r. posiada uprawnienia w zakresie regulowania i badania audiowizualnych usług medialnych na żądanie. W 2014 r., w roku sprawozdawczym, rada po raz pierwszy przeprowadziła analizy programowe oferty VOD. Zajęliśmy się m.in. trudnym problemem ochrony dzieci i młodzieży przed dostępem do treści niepożądanych, w tym pornograficznych, w ofercie VOD. Współpracujemy w tym zakresie ze specjalistycznymi wydziałami Policji. Krajowa rada brała aktywny udział w przygotowaniu i podpisaniu Kodeksu dobrych praktyk określającego szczegółowe zasady ochrony małoletnich. Dostawcy zobowiązali się do tego, że nieodpowiednie dla małoletnich treści będą mogły być udostępniane wyłącznie po weryfikacji pełnoletności odbiorcy poprzez podanie przez odbiorcę danych karty kredytowej w celu sprawdzenia jej ważności albo uiszczenie płatności za dostęp do nieodpowiednich treści za pomocą bankowego przelewu elektronicznego. To są ważne bariery, które zabezpieczają dzieci i młodzież przed swobodnym dostępem do treści pornograficznych, treści niepożądanych. Zresztą to nie był jedyny akt samoregulacji inicjowany przez krajową radę, do czego od 2013 r. upoważnia nas ustawa o radiofonii i telewizji. Na tej podstawie z aktywnym udziałem krajowej rady przygotowane zostało także ważne porozumienie ustalające zasady samoregulacji dotyczącej reklamy żywności skierowanej do dzieci poniżej 12 lat. Nadawcy zobowiązali się, że od 1 stycznia 2015 r. audycjom kierowanym do dzieci w wieku do lat 12 nie będą towarzyszyły reklamy artykułów spożywczych i napojów, które nie spełniają norm określonych w kryteriach żywieniowych. W 2014 r. odbyły się dwie kampanie wyborcze: wiosną do Parlamentu Europejskiego i jesienią do władz samorządowych wszystkich szczebli. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji objęła monitoringiem telewizyjnym audycje publicystyczne i informacyjne, stawiając za nadrzędny cel ocenę jakości dyskursu publicznego kreowanego w mediach. W części ilościowej badaliśmy parametry audycji zarówno publicystycznych, jak i informacyjnych w zakresie ekspozycji polityków i gości bezpartyjnych oraz analizowaliśmy pojawiające się tematy, co pozwoliło uzyskać wiedzę na temat dostępu do mediów przedstawicieli różnych środowisk politycznych i społecznych prezentujących różne opinie oraz ocenić, czy poruszane w audycjach tematy były merytorycznie wartościowe i przydatne dla odbiorców. Analizie poddano również programy mediów regionalnych, radia regionalne, oddziały Telewizji Polskiej oraz lokalne telewizje kablowe. Audycje publicystyczne również były analizowane pod względem jakościowym, tj. pod kątem spełnienia postulatów misyjności opisanych w art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji. W tym wypadku szczególnie chodzi o elementy pluralizmu, wyważenia i bezstronności zawarte w programach wyborczych. Oba monitoringi ujawniły szereg słabości debaty politycznej w mediach. Do najpoważniejszych słabości należy zaliczyć zbyt częste sięganie przez dziennikarzy do tematów błahych, o znikomym wpływie na podnoszenie wiedzy społeczeństwa o roli i zadaniach instytucji, których wybory dotyczyły, powierzchowny sposób prowadzenia dyskusji wynikający w dużym stopniu z braku merytorycznego przygotowania dziennikarzy. Częste były, co charakterystyczne, pytania o opinie zapraszanych gości, a rzadkie - pytania sprawdzające poziom ich wiedzy lub pytania, za pomocą których dziennikarz próbował dowiedzieć się na rzecz opinii publicznej czegoś o faktach. Naszą uwagę zwrócił bardzo niski udział kobiet w audycjach publicystycznych o tematyce wyborczej, który był identyczny dla obu kampanii - wynosił on ok. 14%, tj. zdecydowanie poniżej wszelkich progów parytetowych pojawiających się w przestrzeni publicznej, a które dotyczą kwestii udziału kobiet w życiu publicznym. Wyniki monitoringów były prezentowane publicznie podczas kilku dyskusji z udziałem nadawców, polityków, naukowców i dziennikarzy prawie wszystkich istotnych stacji telewizyjnych w Polsce. Motywem przewodnim dyskusji była ocena jakości debaty publicznej w okresie wyborów w mediach. Bardziej szczegółowe wyniki przeprowadzonych analiz są przedstawione w drukowanym sprawozdaniu oraz na naszej stronie internetowej. Jeszcze może na koniec dwie sprawy, które są istotne. Jeżeli chodzi o współpracę międzynarodową, to warto podkreślić, że wszystkie aspekty działalności krajowej rady są obecnie harmonizowane z kierunkami prac prowadzonych na różnych forach międzynarodowych gremiów, w których uczestniczy Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Od 4 marca ubiegłego roku mam zaszczyt reprezentować krajową radę w trakcie prac Europejskiej Grupy Regulatorów ds. audiowizualnych, w tzw. grupie ERGA, i jednocześnie być jednym z dwóch wiceprzewodniczących tego organu. ERGA to grupa wysokiego szczebla działająca w ramach struktur Komisji Europejskiej, skupiająca wszystkich przewodniczących regulatorów rynku audiowizualnego w Unii. Główny cel ERGA to doradztwo Komisji Europejskiej jako ważny sposób zapewnienia spójnej implementacji dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych. Obecnie ERGA - poprzednio omówiłem to nieco szerzej - zajmuje się pracami związanymi z nowelizacją dyrektywy audiowizualnej. Krajowa rada jest również aktywna na forum Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych EPRA. Obrady, które odbyły się w 2014 r.: wymiana doświadczeń między regulatorami poświęcone były m.in. zagadnieniom edukacji medialnej, zabezpieczeniom technicznym w zakresie ochrony małoletnich, niezależności organów regulacyjnych, przeciwdziałaniu mowie nienawiści, różnorodności treści w mediach i przyszłości radia cyfrowego. Tak naprawdę wszystkie problemy, które są w Polsce i czekają na rozwiązania, są obecne również w innych krajach Unii Europejskiej. Postęp technologiczny, sytuacja społeczna i polityczna w odniesieniu do mediów, z grubsza biorąc, jest bardzo podobna. Na koniec chciałbym krótko odnieść się do jakości pracy biura krajowej rady. Najbardziej wyrazistą oceną jakości pracy rady i jej biura jest potwierdzenie sądową kontrolą decyzji podejmowanych przez krajową radę. Przez 5 lat obecnej kadencji na 281 wyroków dotyczących różnych decyzji krajowej rady tylko w dwóch wypadkach zapadły prawomocne wyroki uchylające nasze decyzje. Na koniec chciałbym powiedzieć, że pozytywną oceną naszej pracy jest również ostatni wynik kontroli NIK corocznie sprawdzającej gospodarowanie przyznanymi środkami budżetowymi. Po raz kolejny Najwyższa Izba Kontroli nie sformułowała pod adresem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji po kontroli gospodarki środkami budżetowymi za rok ubiegły żadnych wniosków pokontrolnych, gdyż nie znalazła podstaw do zalecenia zmian. Gospodarka finansowa Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, powiem to nieco samochwalnie, jest prowadzona na wysokim, profesjonalnym poziomie, jest całkowicie zgodna z obowiązującym prawem, w szczególności z ustawą o finansach publicznych. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Sporządzając tegoroczną dokumentację sprawozdawczą, staraliśmy się kompleksowo scharakteryzować działalność polskich mediów audiowizualnych prowadzoną w ubiegłym roku, pokazać, jakie zjawiska wystąpiły na rynku, w jaki sposób rozwiązywaliśmy problemy, a także jakie problemy stoją przed rynkiem audiowizualnym i jakie bariery hamują rozwój tej sfery. Dziękuję bardzo za uwagę.