Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przed chwilą pani minister Łybacka i też kolega z PiS-u krytycznie odnieśli się zarówno do sposobu przedstawienia informacji, jak i do treści tej informacji. Sposób przedstawienia jest skandaliczny, ale w zasadzie stanowi to już stały fragment postępowania Platformy Obywatelskiej, czyli na ostatnią chwilę dokumenty, na ostatnią chwilę informacje, na ostatnią chwilę, no, żeby zdążyli umrzeć, to byłoby dobrze, ale nie życzę im tego jeszcze teraz. Wszystko jest na ostatnią chwilę. I jeżeli skupimy się na tym, co otrzymujemy, to zobaczymy, że ten gargamelizm ministra Rostowskiego, a więc po prostu mentalność buchalteryjna, opanował już cały rząd. Otrzymujemy zestawienia liczb. Zaplanowaliśmy, żeby wydać 120 mln zł, wydaliśmy 119 850 tys. zł. Zaplanowaliśmy, żeby wydać itd., i podpisujemy, funkcja socjalna szkoły zrealizowana. Niestety, nie jest zrealizowana, bo przed chwilą pani minister Łybacka mówiła, że zwrot 100 mln zł przewidzianych na pomoc dla najbiedniejszych oznacza, że Polska nie jest krajem ludzi biednych, ale jest Luksemburgiem, gdzie emerytura wynosi 10 tys. zł, skoro nikt nie chce z tej pomocy skorzystać. Ale oczywiście są ludzie, którzy potrzebują, a przede wszystkim ich dzieci, które potrzebują tej pomocy, tylko niesprawna, nieefektywna administracja zatraciła wszelkie możliwości sprawnego działania i kontrolowania, jak jest realizowane to, co zapisujemy w budżecie oraz w różnego typu ustawach. Te nieskonsumowane 100 mln zł przewidziane na pomoc socjalną to jest po prostu skandal. To jest nic innego jak skandal. Mamy dane GUS wskazujące, że średnia pensja w Polsce wynosi około 3600 zł. Średnia arytmetyczna ma to do siebie, że jest po prostu martwą liczbą, niczym więcej. Inne dane, jeżeli sięgnie się do danych GUS, pokazują, że 60% zatrudnionych Polaków otrzymuje minimalną pensję. A te 60% Polaków, jak zobaczymy, to są z reguły właśnie ci, którzy mają na utrzymaniu dzieci. Okazuje się, że nie umiemy spojrzeć na liczby inaczej niż tylko przez średnią arytmetyczną. I znów mamy kryterium dochodowe. Co to jest za filozofia: kryterium dochodowe, jeśli chodzi o opiekuńczą funkcję szkoły? Jeżeli zapisuje się w konstytucji, że edukacja jest bezpłatna, to nie oznacza to przekazywania informacji z głowy do głowy. Edukacja to jest system, w tym również system opiekuńczy, system, który uczy dzieci na przykład tego, że spożywa się odpowiednio przygotowany posiłek, bo wiemy, że rodziny, szczególnie rodziny obciążone różnymi dysfunkcjami, nie przekazują tej informacji. Gdzie te dzieci mają się nauczyć? Właśnie w szkole, gdzie jest stołówka i gdzie dostaje się pierwsze danie, drugie danie i jeszcze coś do ręki, a nie korzysta się z cateringu. Catering jest obciążony Prawem zamówień publicznych - najtańszy wygrywa. I co? Wpiszemy, że posiłek ma mieć 2000 kcal? Tak, przywieziemy kilo cukierków i będzie 2000 kcal. Znów buchalteria, nic więcej. To jest kwestia w ogóle polityki, jeżeli chodzi o szkołę jako miejsce, gdzie spora grupa dzieci ma otrzymać zarówno pomoc, jak i pewną wiedzę, socjalizację społeczną, żeby dzieci były lepsze od swoich rodziców, żeby oderwały się od tego błędnego koła powtarzania złych schematów funkcjonowania, w tym na przykład właśnie złych schematów związanych z odżywianiem. Następna kwestia dotyczy wyprawki szkolnej. I znowu są nieskonsumowane środki. Ale co to jest za filozofia zakładająca, że wyprawkę dostają biedniejsi? Normalnie każdy uczeń powinien dostać od państwa wyprawkę. Dlaczego? Bo kategoria: biedniejsi dostaną, bogatsi nie, to jest nic innego jak stygmatyzacja, to jest pokazywanie palcem: biedny. Następnie będziemy tutaj mówić o tym, że przecież nie wolno robić takich rzeczy, że jak się w szkole dzieją takie rzeczy, to jest skandal. A co się dzieje? Państwo wmontowało taki system właśnie w ten sposób, że powiedziało: kryterium socjalne to wyprawka, czyli wyszukujemy biednych, pokazujemy ich palcem i robimy paczki, popatrzcie jacy my jesteśmy dobrzy dla tych biednych. Tak mogą robić biznesmeni na charytatywnych bankietach, że nażrą się kawioru i rzucą po 1 tys. zł, ale nie państwo. Co to jest za wzór wychowawczy? Następna kwestia, zupełnie pominięta w tych sprawozdaniach, dotyczy właśnie zdrowia i higieny. Nie mamy żadnych informacji, co dzieje się ze zdrowiem dzieci, jak ono jest monitorowane. Wiemy, jak służba zdrowia leży. Kiedy rodzice, którzy dowiadują się, że sami nie mogą przyjść do lekarza, gdy to jest potrzebne, tylko za trzy lub cztery miesiące, przychodzą z dziećmi? Wtedy, kiedy dzieci boli brzuch, tak, ale nie wówczas, kiedy zaczyna się próchnica czy krzywica, która niestety wraca, nie wówczas, kiedy jest niedożywienie. Kto ma to zrobić? Odpowiednia służba opłacana przez państwo, mam na myśli gabinety lekarskie i gabinety stomatologiczne. Co to za filozofia, żeby to zrobić? Po prostu trzeba to przemyśleć i wprowadzić jako politykę, że państwo musi to zabezpieczyć. Dlaczego? Bo inaczej będzie miało słabych, źle przygotowywanych obywateli. Znów niech to załatwią rodzice. Właśnie, rodzice. Nie mamy żadnej informacji, w jakiej części rodzice uczestniczą finansowo, bezpośrednio swoimi wydatkami w tym, o czym właśnie mówimy, zabezpieczeniu socjalnym, jeżeli chodzi o dzieci. Podejrzewam, że może to być przerażająca liczba i dlatego nie jest ona podawana. Większość rodziców mówi bowiem, że z własnej kieszeni kupuje podręczniki, przybory szkolne, z własnej kieszeni opłaca wakacje. Ponad połowa polskich rodzin deklaruje, że nie stać ich na wyjazd na jednotygodniowe wakacje. Co to znaczy? Że dzieci z tych rodzin na pewno wakacje spędzą w domu. Nauczyciele przez lipiec i sierpień otrzymują pensje, podpisują, że mają 40 dni urlopu. Co z pozostałymi dniami? Dlaczego szkoły stoją zamknięte? Dlaczego nie ma właśnie wtedy akcji letniej, żeby dzieci mogły przyjść, żeby można było przy okazji sprawdzić, w jakim są stanie, jaką mają kondycję fizyczną, sprawność, w jakim są zdrowiu? Dlaczego właśnie tej pewnej grupie, która faktycznie wymaga pomocy, nie pomóc poprzez zajęcia, dożywianie, a nawet pewne akcje medyczne, chociażby też przez informacje o higienicznym sposobie życia? Mamy więc znów na łapu-capu jakąś buchalteryjną grę liczb i brak analizy i wniosków wynikających z tych liczb, szczególnie kiedy wszyscy mówimy, że jest coraz słabiej na rynku, że jednak Polskę dopada kryzys, a nie wykorzystujemy pieniędzy, które planujemy, a chyba nie planujemy na zasadzie: palec w usta i skąd wiatr wieje, tylko chyba na zasadzie wiedzy analitycznej, ukończonych studiów i skomplikowanych obliczeń. I nagle wraca 100 mln, 100 bardzo ważnych milionów... (Poseł Piotr Walkowski: 109.) 109. To nie jest 100 mln na rakiety, to nie jest 100 mln na pensje posłów. To jest 100 bardzo ważnych milionów, to jest 100 mln zabranych głodnym dzieciom. Dlatego Klub Parlamentarny Ruch Palikota będzie skłaniał się, aby nie przyjąć tego dokumentu. Dziękuję. (Oklaski)