Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-09-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Moje oświadczenie dotyczy potrzeby przygotowania przez środowisko sportowe, ministerstwo sportu i rząd narodowego programu przygotowań olimpijskich. Niedawno zakończyły się igrzyska olimpijskie w Londynie. Na łamach prasy, radia i telewizji oraz portali internetowych rozgorzała dyskusja dotycząca potrzeby wprowadzenia pilnych zmian systemowych w polskim sporcie. Gdy przyglądamy się, jak od kilku lat te przygotowania przebiegają, to, po pierwsze, należy zauważyć, iż nakłady na sport, poza inwestycjami, w ostatnich latach w relacji zarówno do PKB, jak i do wydatków budżetowych ciągle spadają. W ostatnich dwóch latach kryzys finansowy oraz przerzucanie zadań bez pokrycia środków finansowych na samorządy spowodowały, że w budżetach jednostek samorządu terytorialnego spadły o 40% nakłady na sport i kulturę fizyczną, te nakłady, które przeznaczone są na wsparcie sportu w klubach sportowych. Przekazywanie zadań państwowych związanych z przygotowaniami olimpijskimi oraz szkoleniem młodzieży uzdolnionej sportowo polskim związkom sportowym oraz stowarzyszeniom interdyscyplinarnym jest co roku mocno spóźnione i nacechowane nadgorliwością biurokratyczną. Wiele razy na posiedzeniach komisji sportu i turystyki apelowałem o wprowadzenie rozwiązań, które funkcjonują na dobre już od kilku lat w województwie wielkopolskim, mianowicie tzw. umów wieloletnich w zakresie sportu w środowisku wiejskim, akademickim czy w policji. Te programy sprawdzają się i mogą być właśnie w ten sposób, po partnersku, traktowane poprzez umowy wieloletnie. Systematycznie od 2005 r. ruguje się sport z resortu edukacji. Dzięki determinacji posłów z komisji, ale także zrozumieniu Wysokiej Izby nie ograniczono ilości godzin wychowania fizycznego, mimo że w tej sprawie były różne pomysły ministrów sportu. Wprowadza się również kolejnymi etapami - to dziwne, że z inicjatywy ministrów sportu - deregulację w zawodzie trenera i instruktora sportu, która prowadzi właściwie do jego marginalizacji i ubóstwa ekonomicznego. Wiele zmian potrzeba również w ˝rodzinie sportowej˝, czyli polskich związkach sportowych. Narodowy program przygotowań olimpijskich powinien być opracowany i przyjęty na lata 2012-2028. Głównym celem, czy przesłaniem, tego programu, oczywiście we współpracy rządu z samorządami, związkami sportowymi i stowarzyszeniami, powinno być zwiększenie aktywności fizycznej Polaków, w szczególności dzieci i młodzieży, oraz połączenie całego wysiłku realizacyjnego jako wspólnego działania właśnie władzy publicznej i sektora pozarządowego. Realizacja tych priorytetów w ramach narodowego programu przygotowań olimpijskich powinna nastąpić m.in. poprzez zmiany w prowadzeniu zajęć wychowania fizycznego w klasach I-III, powszechne sportowe zajęcia pozalekcyjne prowadzone na szczeblu szkoły, gminy i powiatu, w tym uruchomienie alternatywnych form wychowania fizycznego, uruchomienie wiodących ośrodków sportowych w powiatach dla młodzieży uzdolnionej sportowo, powołanie w miejsce istniejących klas i szkół mistrzostwa sportowego szkół olimpijskich jako porozumienia szkoły, gminy, ośrodka sportowego oraz ministerstwa sportu i ministerstwa edukacji, zapewnienie środków finansowych w ramach kontraktu olimpijskiego, m.in. na organizację współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, rozszerzenie systemu stypendialnego, w tym m.in. zwiększenie kwoty wolnej od podatku dla stypendiów fundowanych przez sektor pozarządowy, powoływanie co roku około 2 tys. sportowców do narodowych kadr olimpijskich, m.in. do kadry C, tej najmłodszej - 1000 osób, do kadry B, zaplecza olimpijskiego - 600 osób, do kadry, która przygotowuje się bezpośrednio do danych igrzysk - 400 osób. Również w celu poprawy pracy z trenerami zafunkcjonować winna krajowa szkoła trenerów ze specjalną ścieżka instruktorsko-trenerską dla byłych wybitnych zawodników. Należy też uporządkować funkcjonowanie zaplecza naukowo-dydaktycznego, które powinno być podległe ministrowi sportu. Jeśli chodzi o te umowy wieloletnie, o których wspomniałem, również temu towarzyszyć może trzeci partner, czyli partner niepubliczny. Powinien być system zachęt, np. ulgi dla osób fizycznych i prawnych, ulgi podatkowe oraz zmiana opodatkowania, obniżenie stawki od podatku gruntowego i od nieruchomości w przypadku udostępniania właśnie tych nieruchomości na realizację programu. Wszystkie te instrumenty powinny być uruchomione i obejmować przygotowania do igrzysk zarówno olimpijskich (Dzwonek), jak i paraolimpijskich oraz światowych igrzysk głuchych. Mam nadzieję, że ten czas nie zostanie stracony, a ta debata zakończy się przyjęciem stosownych rozwiązań systemowych. Myślę, że w tej sprawie nie powinniśmy czekać, tylko działać razem. Dziękuję.