Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2012-02-16 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pan premier proponuje podwyższenie wieku emerytalnego do 67 lat i zrównanie go dla mężczyzn i kobiet. Podkreśla, że w istocie proporcje pomiędzy płatnikami składek a beneficjentami Funduszu Ubezpieczeń Społecznych się drastycznie zmniejszają na niekorzyść beneficjentów. Liczba płacących zmniejsza się w stosunku do liczby korzystających z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych emerytów i rencistów, w tym wypadku emerytów. Solidarna Polska cały czas podkreślała, że nie tu tkwi problem. Otóż, jak podkreślali moi przedmówcy, kwestie dzietności i demografii są istotne, niezwykle istotne, wręcz stanowią element podstawowy, choć nie tylko to jest ważnym problemem, bo przecież bezrobocie 13,3% też ma znaczenie i dotyczy Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ale patrzymy w przyszłość, bo pan premier zapowiada, że jeżeli chodzi o mężczyzn, ten wiek zostanie osiągnięty w 2020 r., a jeżeli chodzi o kobiety - w 2040. To, co dzisiaj jest proponowane, dotyczy tego, aby ta różnica - chodzi o kwestię demograficzną - między płatnikami składek a beneficjentami Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie uległa dalszemu zmniejszeniu. Bo przecież trzeba sobie zdawać sprawę, wbrew temu, co twierdzą niektórzy z tej strony sceny politycznej, z tej strony Wysokiej Izby, czyli z Platformy Obywatelskiej i PSL, że istnieje ewidentny związek pomiędzy sytuacją ekonomiczną i finansową a poziomem dzietności. Podam przykład: w Wielkiej Brytanii Polki rodzą dwukrotnie więcej dzieci niż w Polsce, dlatego że ich sytuacja ekonomiczno-finansowa jest zdecydowanie korzystniejsza niż w Polsce. W związku z powyższym uważamy, że ta propozycja, mimo różnych tam niedociągnięć, o których wspominano - ale to nie jest istota rzeczy - powinna być popierana i dalej procedowana. Jeżeli są zastrzeżenia i wątpliwości co do pewnych rzeczy, należy to poprawiać w toku prac w merytorycznie właściwej komisji. Odniosę się do argumentów, które przywołano w trakcie tej debaty ze strony PSL i Platformy Obywatelskiej. Może w pierwszej kolejności wypowiedź pani poseł Agnieszki Hanajczyk, która raczyła była podnieść aspekt wad legislacyjnych tejże propozycji. Nie chciałbym być oczywiście źle zrozumiany ani uszczypliwy, pani poseł, rozumiem pani kunszt legislacyjny i go doceniam, mówię to bez żadnej złośliwości, ale pozwolę sobie zacytować art. 1 przedłożonego projektu rządowego ustawy o podatku od wydobycia niektórych kopalin: Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem od wydobycia niektórych kopalin wydobycia miedzi i srebra. Jeżeli miedź i srebro uważa pani za kopaliny i taka formuła językowa jest zasadna - a podkreślam, rząd ma cały aparat do tego, aby legislacyjnie dobrze przygotować projekt, to gratuluję i zachęcam panią, żeby się pani zapoznała z tym - jestem prawnikiem, prowadziłem kancelarię, więc o tym wiem - jaką mitręgę pociąga za sobą nienależyte przygotowanie ustawy, potem jej realizacja, wcielanie jej w życie, korzystanie z przepisów, ich wykładnia. Ale to, co przygotował rząd, jest na żenującym, że tak się wyrażę, poziomie legislacyjnym. Mówię to bez złośliwości. To jest pierwsza kwestia. Teraz odniosę się do stanowiska pana posła Piotra Walkowskiego. Panie pośle - pana posła nie ma, wyszedł - pan uważa, że 480 zł to niewiele, ale to dotyczy jednego dziecka. Gdy jest dwójka dzieci, to jest to kwota 960 zł, a gdy trójka - to 1440. W budżecie domowym, proszę państwa, to nie są małe pieniądze. Trójka dzieci. Proszę to sobie wyobrazić. Nie ma tu pana posła, mam nadzieję, że on ma więcej niż dwójkę dzieci w wieku do 13 lat, ale dla niego być może 1300-1500 zł nic nie znaczy. Jednak dla wielu polskich dzieci i rodzin to jest bardzo duża kwota. Pan poseł raczył był powiedzieć, że znacząca część polskiego społeczeństwa korzysta z tzw. second handów, czyli sklepów, w których sprzedaje się używane rzeczy. To prawda. Ale trzeba sobie zadać pytanie, dlaczego tak się dzieje. Nie dzieje się tak dlatego, że ludzie uważają, że tam są lepsze produkty. Po prostu sytuacja finansowo-ekonomiczna ich zwyczajnie do tego zmusza. Pani poseł i panie pośle (Dzwonek), chciałbym podkreślić, że propozycja czy idea jest jak najbardziej słuszna, zasadna. Powiem więcej, ta konstrukcja podatku, czyli zwrot różnicy między podatkiem, który obowiązywał, a podatkiem, który dzisiaj obowiązuje, nie jest konstrukcją nową. Ona występuje już w ustawie, która była przygotowana w 2005 r., jest to kalka tamtej konstrukcji. To jest ustawa o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. To jest też kalka konstrukcji podatkowej, zwolnienia podatkowego, zresztą nadal stosowanej i ujętej w art. 21 pkt 123 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mimo wielu różnych mankamentów również w tamtej ustawie ona się po prostu sprawdziła. Dlatego uważamy, mając na uwadze rzeczywiście bardzo trudną sytuację socjalną - a ona się będzie jeszcze pogarszać - polskich rodzin, że należy to rozwiązanie popierać. Mało tego, należy się zastanowić, czy aby nie jest zbyt niski procent zwrotu tej kwoty i czy nie iść dalej i nie zaproponować większej stawki zwrotu tegoż podatku dla tychże osób. Bo jeżeli mamy mówić o racjonalnych rozwiązaniach - podkreślam: racjonalnych - to właśnie to rozwiązanie jest ze wszech miar racjonalne. Pomagajmy ludziom, którzy pomocy potrzebują, co podkreślam, a nie szukajmy dziury - mówiąc kolokwialnie - w całym. Myślę, że debata w komisjach będzie zasadna. Nie wiem, jakie było stanowisko pani poseł, bo pani mówi, że nie będzie popierać tego... (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Wanda Nowicka)