PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Adamczyk
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Gratuluję dobrego samopoczucia. Zwodzi pan Wysoką Izbę i zwodzi pan wszystkich, którzy czekają na właściwą i prawdziwą odpowiedź już od kilku tygodni. To jest skandal, panie ministrze, żeby wobec Wysokiej Izby używać tego typu sformułowań, tego typu wyjaśnień, czego pan się tutaj dopuścił. Z dokumentu, który mamy przed sobą, jasno, wyraźnie wynika, że prowadzicie prace, których celem jest przygotowanie koncepcji wdrożenia podatku katastralnego, podatku od wartości nieruchomości. Pomimo że rząd i premier tego rządu po wielekroć zapewniali, że kataster nie zostanie wprowadzony, w tym dokumencie, tylnymi drzwiami, i to w dokumencie, który bardziej można by przypisać ministrowi do spraw budownictwa, planowania przestrzennego, przedstawiacie propozycje tego typu rozstrzygnięć. To minister finansów o tym powinien mówić. A pan nam dzisiaj odpowiada, że się nic takiego nie dzieje. Dlaczego chcecie doprowadzić do ruiny większość posiadaczy nieruchomości w Polsce, nawet małych? Panie ministrze, dlaczego nie odpowiedział pan na pytanie, co stanie się z właścicielami chociażby mieszkania, które warte jest dzisiaj 300 tys. zł? Kiedy wprowadzicie ten podatek - a chcecie go wprowadzić do 2020 r. - tenże właściciel będzie musiał zapłacić minimum 3 tys. zł podatku rocznie. Dlaczego uciekacie od odpowiedzi?
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! W związku z ostatnimi wydarzeniami - katastrofą kolejową w Szczekocinach oraz serią kolizji kolejowych: 23 maja w stolicy, 27 maja w Ciechanowie, 28 maja w Gliwicach, kiedy pociąg elf nie zatrzymał się na stacji i przejechał przez stację, oraz 29 maja, kiedy miało miejsce ostatnie wykolejenie 3 wagonów - wydaje mi się, że ministerstwo nie za bardzo wie, co dzieje się na kolei i nie za bardzo panuje nad całą sytuacją. W związku z zaistniałymi zdarzeniami i podejrzeniem o niegospodarność i złą dystrybucję finansową, co wynika z doniesień prasowych, mam następujące pytanie: Kto w ministerstwie sprawuje nadzór nad biurami kontroli i audytu działającymi w spółkach PKP oraz nad działaniami Zarządu PKP Polskie Linie Kolejowe i monitoruje tę działalność? Według informacji prasowych w wyniku działań zarządu w spółce mogło dojść do poważnych nadużyć finansowych na szkodę spółki. Chodzi m.in. o zakup oprogramowania firmy Microsoft na kwotę ponad 31 mln zł w trybie umowy Enterprise. Przewidywano zakup 3-letnich licencji uprawniających do korzystania z oprogramowania do 6 tys. komputerów. Przeważająca większość tych komputerów ma przestarzały system operacyjny Windows XP, z którym nie współpracują programy z pakietem Enterprise, a więc trzeba je wymienić. Zakupiony za ponad 30 mln zł system Enterprise jest więc niewykorzystany, a za 1,5 roku kończy się licencja zgodnie z uchwałą zarządu nr 243 z 7 czerwca 2010 r. Drugie pytanie. W kwietniu 2012 r. Polskie Linie Kolejowe ogłosiły przetarg otwarty na wymyślenie sposobu wykorzystania programu Enterprise. Wpłynęła jedna oferta, złożona przez spółkę z Łodzi - na przygotowanie oferty potrzeba było tylko 7 dni - która automatycznie zleciła podwykonawstwo Microsoftowi, o wartości zamówienia 1138 tys. zł. Panie ministrze, stawiam pytanie: Czy nie byłoby zasadne przeznaczyć te olbrzymie, beztrosko zmarnowane pieniądze na szkolenie pracowników PKP bądź na poprawę bezpieczeństwa na kolei? (Dzwonek) Pani marszałkini, jeżeli pani pozwoli, jeszcze 20 sekund, zadam jedno pytanie. Trzecie pytanie. Kto zezwolił na ujawnienie tajemnicy dotyczącej działania dwóch systemów informatycznych, kluczowych dla sprawnego zarządzania ruchem pociągów na torach? Chodzi o systemy wspomagania dyżurnego ruchu: SWDR i system ewidencji pracy eksploatacyjnej. Tajemnicę tę ujawniono przy okazji ogłoszenia przetargu w marcu 2012 r., SEPE udostępnił on-line dane o pracy przewozowej, ewidencji ludności, pracy eksploatacyjnej wpływającej na ruch pociągów, raporty na temat obciążenia linii, opóźnień i ich przyczyn oraz autoryzacji przejazdu pociągów. Aż strach pomyśleć, co może się wydarzyć, gdy średnio rozgarnięty informatyk wykorzysta te informacje. Dziękuję bardzo.
Mówca: Artur Bramora
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rozumiemy, że wyniki tych kontroli, o których pan mówił, w najbliższym czasie będą dostępne do wglądu. Tymczasem zapytam jeszcze o audyt, który zakończył się w 2011 r. Moje pytanie jest takie: Czy tenże audyt wykazał szereg nieprawidłowości i uchybień w działalności spółki? To krótkie, konkretne pytanie, prosiłbym także o konkretną odpowiedź, jak również o odniesienie się do pytania trzeciego, które zadał pan poseł Borkowski. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Łopata
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Tego, że Polska przez ostatnie dwadzieścia lat funkcjonowania w gospodarce rynkowej dokonała w wielu dziedzinach skoku cywilizacyjnego, nie musimy sobie chyba udowadniać. Pokazują to statystyki, pokazuje to po prostu przestrzeń publiczna. Ale, jak wskazują pewne zestawienia, jesteśmy w ogonie Europy, jeśli chodzi o budowanie gospodarki opartej na wiedzy innowacyjnej. Jest oczywiście wiele warunków stanowiących o innowacyjności kraju, ale chyba najważniejszy to inwestycje w badania i rozwój wysokich technologii. Jedną z tych dziedzin są niewątpliwie techniki kosmiczne, techniki satelitarne. Polska, będąc członkiem Unii Europejskiej, poprzez jej budżet finansuje Europejską Agencję Kosmiczną, chociażby system nawigacji Galileo. Z moich danych wynika, że w latach 2014-2020 nasz kraj wyda na programy kosmiczne 495 mln euro, ponad 2 mld zł. Ale polscy naukowcy nie mogą ubiegać się o te pieniądze, ponieważ Polska nie jest oficjalnie członkiem agencji. Oznacza to, że większość polskich funduszy przekazanych do Unii Europejskiej na rozwój technologii satelitarnych stworzy nowe miejsca pracy, ale nie w Polsce, lecz w Niemczech, we Francji, w Hiszpanii, w Grecji. W czerwcu 2011 r. podpisana została instrukcja negocjacyjna w sprawie przystąpienia do ESA, czyli do Europejskiej Agencji Kosmicznej. Ministerstwo Gospodarki zakończyło z powodzeniem negocjacje techniczne, pozostała końcowa decyzja rządu i, jak się domyślam, opłata składki - około 20 mln euro. Ale zaznaczam, że około 80% tej składki wróci do Polski. Więc pytanie, panie ministrze, brzmi nie ˝czy˝, ale ˝kiedy˝. Kiedy Polska oficjalnie stanie się członkiem Europejskiej Agencji Kosmicznej? Dziękuję bardzo.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Problem dotyczy czterech kopalń węgla brunatnego, które produkują ponad 60 mln t węgla, z którego z kolei produkuje się 1/3 polskiej energii elektrycznej. Chodzi o dwa zjawiska: pierwsze to prywatyzacja, a drugie - niedotrzymywanie umów społecznych. I tutaj jest wspólny mianownik. Pracownik w tych kopalniach jest przedmiotem, a nie podmiotem. Pracownik powinien być tam największą wartością, niestety, tak się nie dzieje. Tak to wygląda w wydaniu ministra skarbu państwa. Pierwszy przypadek - prywatyzacja Kopalni Węgla Brunatnego Konin i Kopalni Węgla Brunatnego Adamów. Sprzedaje się te kopalnie po śmiesznej cenie 170 mln zł, choć jedna zwałowarka w tejże kopalni ma zdecydowanie większą wartość. Podpisuje się umowę prywatyzacyjną, nie bacząc na to, że nie ma zawartej umowy społecznej. Minister skarbu państwa beztrosko oddaje w pacht nowemu właścicielowi losy ok. 4 tys. pracowników i ich rodzin. Dlaczego tak się dzieje, panie ministrze? Czy pan minister wie, że w konsekwencji tego ogłoszono spory zbiorowe w tych kopalniach? Wszystko wskazuje na to, że wywoła to niepokoje społeczne na szeroką skalę. To jest pierwszy przypadek. Drugi przypadek, kopalnie węgla brunatnego Turów i Bełchatów, w których co prawda zawarto umowy społeczne, nawet trzy umowy społeczne, jedna z 2004 r., w okresie kiedy tworzono grupy energetyczne, kolejne dwie z roku 2010, gdzie grupy energetyczne zaczęły funkcjonować w zupełnie innym modelu. Z tych porozumień wynika, że wszelkie działania w sensie restrukturyzacyjnym będą uzgadniane ze związkami zawodowymi. Co się dzieje? Otóż następuje proces restrukturyzacji, czytaj: wydzielania zorganizowanych części mienia i pracowników z tychże kopalń do innych podmiotów prawnych i ich prywatyzacja bez jakichkolwiek negocjacji i rozmów ze związkami zawodowymi. Jedynie związki zawodowe są uprzejmie informowane, że taki proces następuje. (Dzwonek) A więc gdzie jest zachowanie przyzwoitości, gdzie są interesy pracownicze i gdzie jest przestrzeganie praw, które wcześniej zostały uzgodnione? Dziękuję.
Mówca: Leszek Aleksandrzak
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Mam takie dodatkowe pytania. Rozumiem, że mówimy o jakiejś tajemnicy co do kwoty sprzedaży, ale czy rzeczywiście kwota, którą podajemy, czyli 170 mln, to kwota, za którą planuje się sprzedaż dwóch kopalni, pomimo że różnie jest przy prywatyzacjach? Bardzo często firmy przed prywatyzacją wykazują straty, a w następnym roku osiągają olbrzymie zyski. To też jest problem, o którym pan mówił. Czy te straty rzeczywiście są prawdziwe, czy tylko robione specjalnie pod sprzedaż? Czy rzeczywiście sprzedaje ten, kto jest właścicielem kupującym PAK, tzn. właścicielem PAK? Czy jest to rzeczywiście Zygmunt Solorz? Bo kilka prywatyzacji przy udziale Zygmunta Solorza jest na dziwnie preferencyjnych warunkach. Czy jest to więc fakt? Następna kwestia. Mówimy o sprzedaży dwóch kopalni. Zawsze mówiliśmy o tym, że sprzedając kopalnie, dajemy gwarancje pracownicze. Rozumiem, że nadal nie ma tych gwarancji, bo jest tylko pakiet rozbieżności (Dzwonek), ale czy jest realna szansa, że te gwarancje zostaną podpisane i że sprzedaż rzeczywiście będzie, tak jak powinna być, z gwarancjami pracowniczymi? Dziękuję.
Mówca: Tomasz Kulesza
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie szkodzi. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Prace nad nowelizacją ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. trwają już od jakiegoś czasu. Jedną z proponowanych zmian w treści tej ustawy jest następująca nowelizacja - do propozycji ochrony kręgowych zwierząt stałocieplnych dołącza się ochronę zmiennocieplnych ryb, których mechanizm odczuwania i oddychania jest bardzo specyficzny, a mianowicie zależy od temperatury otoczenia. Obowiązująca od 1 stycznia 2012 r. nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt w pełni zabezpiecza wymogi humanitarnego traktowania ryb, zwłaszcza art. 6 ust. 2 pkt 18, który wskazuje, że za znęcanie się uważany jest ˝transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody uniemożliwiającej oddychanie˝. Czy jednak tak szczegółowe zapisy w ustawie dotyczące znęcania się nad zwierzętami, jak na przykład art. 5 ust. 2 pkt 24, który mówi, że znęcanie się to ˝podnoszenie ryb za skrzela, transport lub sprzedaż ryb bez wody lub w ilości wody uniemożliwiającej pływanie przy pełnym zanurzeniu i w stanie uniemożliwiającym oddychanie skrzelami˝, nie wykraczają poza ramy przyjęte dla ustawy? Czy nie powinny być treścią rozporządzeń lub instrukcji odpowiednich instytucji? Czy takie zapisy w ustawie nie doprowadzą do zniszczenia wielowiekowej tradycji hodowli ryb w stawach poprzez przeregulowanie prawa w zakresie dobrostanu ryb ponad niezbędne, obowiązujące już, humanitarne normy? Czy zgodnie z tymi zapisami wędkarze nie zostaną potraktowani jako osoby znęcające się nad rybami? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Tomański
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Myślę, że pan minister rozjaśnił nam sytuację. Już nie mamy obaw dotyczących tego, że faktycznie będzie wiele tego typu spraw, o których mówimy, uważanych za przestępstwo. Niemniej jednak myślę, że obywatelski projekt ustawy o ochronie zwierząt - może nie ten projekt - pokazujący dbałość o zwierzęta i to, żeby faktycznie zwracać uwagę na postępowanie ze zwierzętami, nie tylko z rybami, ze zwierzętami, idzie w dobrą stronę i że w tej chwili przede wszystkim świadomość Polaków jest już większa. Trzeba też powiedzieć, że obecnie wiele przepisów unijnych rozwiązuje te problemy, to, w jaki sposób obchodzić się z rybami, ze zwierzętami. I tutaj chodzi o to, żebyśmy też nie przesadzali, żebyśmy szli w dobrą stronę, nie ograniczali tego ogromnego potencjału przedsiębiorców czy właśnie związków rybackich. I tu pewne stwierdzenie. (Dzwonek) Wiele teraz pieniędzy z lokalnych grup działania idzie właśnie na wspieranie rybactwa, na wspieranie samorządów, na działania w tej kwestii, a więc z jednej strony wspieramy, a z drugiej, jak widać, byśmy ograniczali. Tak że to dobrze, że te decyzje są takie, że ministerstwo nie popiera tej inicjatywy. I myślę, że ważne jest jeszcze pytanie o to, jak się kontroluje tego typu sprzedaż, jakie w tej chwili działania są podejmowane. Pewnie pan minister pełnej informacji nie ma, bo to służby weterynaryjne czy służby sanitarne powinny się tym zajmować...
Mówca: Zbigniew Dolata
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Prywatyzacja dwóch kopalń regionu konińskiego, kopalni Konin i kopalni Adamów, które łącznie zatrudniają ponad 5 tys. pracowników, zbulwersowała właściwie cały region, a przypomina najgorsze wzorce prywatyzacji, tą całą patologię prywatyzacyjną. Lista zarzutów jest bardzo długa. Przede wszystkim z informacji medialnych, bo pan minister, nawet odpowiadając na wcześniejsze pytanie, tego nie powiedział, wynika, że PAK zapłacił za 85% akcji 175 mln. Proszę, panie ministrze, potwierdzić albo zaprzeczyć, że taka kwota wchodzi w grę. Jeśliby tak było, to cena byłaby rażąco niska i naruszałoby to interesy Skarbu Państwa. Pytanie: Dlaczego w ogóle w okresie kryzysu prywatyzuje się kopalnie węgla brunatnego, które należą do sektora energetycznego, strategicznego dla bezpieczeństwa Polski, i sprzedaje się ich akcje za tak niską cenę? Pytanie drugie: Jaka firma doradzała ministrowi skarbu państwa w sprawie prywatyzacji kopalń? Czy prawdą jest, że ta firma doradza jednocześnie PAK? Następne pytanie. Treść umowy prywatyzacyjnej jest tajna. Nie znają treści tej umowy ani zarządy kopalń, ani związki zawodowe. Co się za tym kryje? Czy ta umowa prywatyzacyjna nie narusza przypadkiem interesów tych spółek? Kolejne pytanie dotyczy pakietu społecznego. Pan minister Bury obiecał związkom zawodowym, że negocjacje w sprawie pakietu społecznego potrwają co najmniej 3, 4 tygodnie. (Dzwonek) Okazało się, że trwały 5 dni i tak naprawdę Ministerstwo Skarbu Państwa w większej mierze reprezentowało interesy inwestora niż interesy załogi reprezentowanej przez związki zawodowe. Związki zawodowe domagały się ochrony pracowników przez 5 lat, natomiast to, co zaproponował Zarząd PAK, to 36 miesięcy dla pracowników zatrudnionych bezpośrednio przy wydobyciu i 6 miesięcy dla pozostałych, czyli jest to po prostu dzielenie załogi. I ostatnie pytanie: Czy prywatyzacja kopalń Konin i Adamów nie jest przypadkiem sposobem zapewnienia przychylności Polsatu dla koalicji...
Mówca: Robert Telus
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mówimy o bardzo ważnej sprawie, o skandalicznej prywatyzacji dwóch kopalń. Pan minister ucieka od odpowiedzi i mówi, że nie wie, nie może powiedzieć. Ale media wiedzą, w mediach się pojawia kwota 175 mln za dwie kopalnie. Jeżeli to jest prawda, to jest to skandal, panie ministrze i proszę jasno o tym mówić. Pan mówi, że nie słyszał pan o przychylności telewizji. Wiadomo przecież, że Solorz, który jest właścicielem Polsatu, ma, jak pan powiedział, mniejszość akcji, bo ma 35%, a rządzi w PAK-u, wszyscy o tym wiedzą, pan minister również o tym wie i proszę przynajmniej w Wysokiej Izbie mówić prawdę, a nie mijać się z prawdą. Pan mówi o normalności. Jeżeli to jest normalna prywatyzacja, jeżeli to jest prawda, że za 175 mln, za cenę złomu, sprzedaje się kopalnie, to jest to po prostu skandal. Co dalej z tym ważnym, strategicznym sektorem? (Dzwonek) Co z kopalnią Bełchatów, dla mnie bardzo ważną kopalnią, która zatrudnia w moim regionie 7 tys. osób? Czy też będzie sprywatyzowana, jak te dwie kopalnie, o których mówimy? Następna rzecz. Jeżeli pan minister mówi, że większość we wszystkich tych spółkach ma Skarb Państwa, to dlaczego w każdej spółce pakiet socjalny jest inny? Dlaczego nie bronicie pracowników i nie dbacie o to, żeby pakiet socjalny w każdej z tych spółek był taki sam? Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję Pani Marszałek! Sytuacja zmieniła się w lutym tego roku, kiedy Instytut Hematologii i Transfuzjologii wydał zalecenie, a właściwie nakaz, aby punkty krwiodawstwa, regionalne centra krwiodawstwa do kwestionariusza honorowego krwiodawcy dodały zapis o świadomym wyrażeniu zgody na sprzedaż krwi oddawanej w sposób honorowy. To zalecenie wzbudziło ogromny niepokój i protest honorowych dawców krwi, bowiem ich zdaniem krew oddawana honorowo winna być także bezpłatnie przekazywana ludziom. Mamy świadomość, że nadwyżki powinny być wykorzystywane, ale w jaki sposób? Są trzy płaszczyzny problemu. Pierwsza płaszczyzna, moralna, dotyczy tego, czy wolno przymuszać honorowego krwiodawcę, a tak się obecnie dzieje, do tego, by podpisał takie oświadczenie. Moim zdaniem nie. Istnieje też płaszczyzna prawna. Czy wolno sprzedawać krew, jeśli ktoś nie chce wyrazić na to zgody? A więc z całą pewnością powinny już być dwa banki, a nie jeden. I wreszcie istnieje płaszczyzna, rzekłabym, organizacyjna. Czy jest w tej chwili rozporządzenie zgodnie z ustawą o służbie krwi określające wartość, cenę, za jaką sprzedaje się krew? Takie rozporządzenie powinno być wydawane corocznie do 30 czerwca. Czy było ono wydane w ubiegłym roku i czy w przypadku firm farmaceutycznych kupujących krew jest to określone, transparentne, czy jest to jasne? Dla honorowych krwiodawców ważniejsze są jednak dwa pierwsze aspekty, a przede wszystkim ich żądanie, o czym pani minister pewnie wie, wyrażone w Internecie dotyczy stworzenia dwóch banków krwi, bowiem nie chcą się oni zgodzić na to, by oddawać krew, która jest potem sprzedawana. Bardzo proszę o odpowiedź.
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani minister już częściowo odpowiedziała na pytanie, które chciałam zadać, ale chciałabym dopytać. Ten formularz rzeczywiście spowodował bardzo burzliwą debatę, szczególnie w Internecie przetoczyła się szeroka dyskusja na temat możliwości sprzedaży instytucjom komercyjnym oddawanej honorowo krwi. Państwo już wypracowaliście nowy formularz, o czym mówiła pani minister. Być może jest to bowiem kwestia nieprawidłowych sformułowań w formularzu, które powodują niepokój u honorowych dawców krwi. Być może należałoby właśnie w tym formularzu zawrzeć informację, że krew, która nie jest wykorzystana bezpośrednio przez instytucje szpitalne i szpitale, jeżeli jest przekazana do dalszych badań, to również służyć będzie ratowaniu życia pacjentów. Moje pytanie jest następujące. Jaka w tej chwili jest cena za jednostkę sprzedawanej krwi? (Dzwonek) Ostatnia kwestia. Czy są narzędzia kontroli instytucji sprzedających krew na cele komercyjne? Kto jest uprawniony do wykonywania tej kontroli? Kto ją wykonuje? Czy były przeprowadzone tego typu kontrole i jakie są ich wyniki? Dziękuję bardzo.
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani minister, czy możemy poprosić o odpowiedź na zadane pytania na piśmie, jak również o dołączenie tego nowego formularza, który z pewnością uspokoi nastroje?
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękujemy pani minister za bardzo wyczerpującą odpowiedź.
Mówca: Adam Lipiński
Data: 2012-06-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek. Panie Ministrze! W sierpniu 2012 r. został zatrzymany na Białorusi pan Aleś Białacki. Polska prokuratura przekazała władzom w Mińsku dane o kontach bankowych białoruskich opozycjonistów, w tym pana Białackiego. Zacytuję opinię pana Łabkowicza, działacza organizacji ˝Viasna˝, dotyczącą tego tematu. Otóż powiedział on: Oceniamy to jako współudział strony polskiej w represjach politycznych na Białorusi. Jego zdaniem przekazanie tych danych nastąpiło już po podobnym incydencie, jaki miał miejsce na Litwie. Polska wiedziała już o problemach wokół rachunków bankowych działaczy opozycji. W grudniu 2012 r. pan Aleś Michalewicz... Otóż polskie służby zatrzymały pana Michalewicza na lotnisku Okęcie. Jest to czołowy działacz opozycji, były kandydat na prezydenta Białorusi, mający azyl polityczny w Czechach. Polska prokuratura wydała nakaz zatrzymania na prośbę prokuratury białoruskiej. Michalewicz został zatrzymany na lotnisku, kiedy chciał udać się do Londynu. Białoruska opozycja też była z powodu tego wydarzenia oburzona. Obrońcy praw człowieka przypomnieli, że był to kolejny przypadek zatrzymania działacza opozycji. 6 czerwca 2012 r. były śledczy białoruskiej milicji kapitan Andriej Pyżyk został zatrzymany przez polską policję w podwarszawskim Brwinowie. Prowadzone są czynności przygotowawcze do jego deportacji na Białoruś. Andrej Pyżyk musiał uciec do Polski po tym, jak białoruskie władze chciały go zmusić do sfabrykowania dowodów przeciwko innym działaczom opozycji. Niedawno wystąpił z prośbą o status uchodźcy politycznego, wystąpił też z oświadczeniem dotyczącym fałszowania przez białoruskie władze dowodów dotyczących więźniów politycznych na Białorusi. Był też jednym z ekspertów (Dzwonek) filmu dokumentalnego ˝Strach w krainie spokoju˝, gdzie ujawnił kulisy wybuchu w metrze. W związku z tym chciałbym zadać pytanie: Jakie kroki zostały podjęte, aby uniemożliwić tego typu procedury i sytuacje? Czy zostały już stworzone przez MSZ czy administrację państwową jakieś procedury dla urzędników i prokuratury w sprawach dotyczących obywateli krajów, gdzie nie są przestrzegane prawa człowieka? Przypomnę, że były tego typu zapowiedzi po pierwszym incydencie dotyczącym pana Białackiego. Dziękuję bardzo.