Mówca: Henryk Kowalczyk
Data: 2012-10-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że dość zaskakujące informacje dotyczące wzrostu PKB i zadłużenia dostaliśmy od pana posła Szulca, który, o dziwo, porównywał lata 2006-2012. Przypomnę, że lata 2006-2007 to rządy Prawa i Sprawiedliwości, dlatego może łatwiej było w statystykach tymi sukcesami się podpierać. Ale przypomnę dla jasności, bo może niektórzy zapomnieli: grudzień 2005 r., zadłużenie sektora finansów publicznych - 477 mld, grudzień 2007, a więc końcówka rządów Prawa i Sprawiedliwości - 537. Gdyby to podzielić na dwa lata, mamy średnio 25 mld przyrostu zadłużenia. Gdybyśmy porównali to teraz np. z grudniem 2011 r., żeby już pełne lata porównywać, to zadłużenie sektora finansów publicznych wynosi 861 mld, a więc po podzieleniu mamy 81 mld średniorocznie. 25 - 81 mld. I rzeczywiście w exposé w 2007 r. pan premier Donald Tusk obiecywał, że tak dalej Polska zadłużać się nie może. Faktycznie zadłuża się 4 razy szybciej i tu przynajmniej słowa dotrzymał. (Oklaski) Jeszcze ciekawiej wygląda zadłużenie sektora ubezpieczeń społecznych, bo w roku 2005 zadłużenie wynosiło 10 mld, w grudniu 2007 r. 2700 mln, a teraz już 18 mld. A więc tam był spadek o 8 mld za naszych czasów - już nie będę porównywał średniej - tu jest przyrost o 15 mld. Do tego jeszcze warto dodać, że wzięto 14 mld zł z Funduszu Rezerwy Demograficznej, to trzeba doliczyć do tego realnego zadłużenia tak naprawdę, a więc już mamy ponad 30 mld. To są te statystyki. Jeśli chcemy nimi się posługiwać, to posługujmy się w sposób uczciwy i precyzyjny. A tak dla ścisłości - to nie będzie pełny rok, więc trudno liczyć średnią - w czerwcu 2012 r. zadłużenie sektora finansów publicznych wyniosło już 887 mld, a więc wzrosło o kolejne dwadzieścia kilka miliardów. Oczywiście nie należy zapominać, że w tych statystykach nigdy nie ujmujemy zadłużenia Krajowego Funduszu Drogowego, które wynosi już znacznie ponad 40 mld zł. A więc jeśli to doliczymy, będziemy mieli rzeczywisty obraz i rządów, i stanu finansów publicznych pod rządami Platformy Obywatelskiej i ministra Rostowskiego. To są te dane statystyczne; jeśli chcemy się nimi posługiwać, posługujmy się nimi precyzyjnie. Natomiast co do budżetu i co do ogólnej sytuacji, chciałbym na dwie rzeczy zwrócić uwagę. Pierwsza to samorządy. Samorządy nie na próżno zrobiły tę akcję - chodzi o walkę o 8,5 mld. Myślę, że to jest niewielka kwota w odniesieniu do niedoszacowania ich dochodów. Kto zrekompensuje samorządom przeszacowane dochody z tytułu udziału w podatkach PIT i CIT? Skoro one nie są zrealizowane w znacznym stopniu w budżecie państwa, to oznacza to tyle, że udziały samorządów też nie będą zrealizowane, ale tym już nikt się nie przejmuje. Słynne przedszkola, obiecane pięknie pieniądze - tylko okazuje się, że te pieniądze są z subwencji oświatowej. A więc to tak, jakbym moimi pieniędzmi przez kogoś chętnie był zarządzany, ale tu trzeba było dołożyć te pieniądze, a nie wyjmować z subwencji, która i tak samorządom się należy. (Oklaski) A samorządy, oprócz tej kwestii udziału w podatkach, ponoszą jeszcze większe wydatki przez decyzje koalicji rządzącej. To samorządy ponoszą skutki podwyżki VAT o 1%, to samorządy ponoszą skutki podniesienia składki rentowej, bo to są wydatki bieżące. To są te wszystkie realne wydatki. W tej chwili trudno się dziwić, że samorządy są w rozpaczliwej sytuacji, a subwencja ogólna dla samorządów rośnie o niecały procent nominalnie. Co to oznacza? Przy 4-procentowej inflacji to jest spadek o 3%, a więc jak można teraz mówić o zwiększonych zadaniach? To jest realna polityka samorządowa - dodawanie obowiązków bez dawania pieniędzy. I jeszcze dwa słowa na temat rolnictwa. Już jest mało czasu na szczegółowe podsumowanie, ale niestety jest to kolejny spadek wydatków, pieniędzy na rolnictwo w ujęciu realnym. Co prawda rosną wydatki nominalne o 0,14% - nie liczę KRUS, bo to jest w sferze zabezpieczeń społecznych - z 11 571 do 11 587 mln, a więc rzeczywiście to o kilkanaście milionów złotych rośnie kwotowo, nominalnie, ale przy 4-procentowej inflacji jest to realny spadek, i to bardzo wyraźny. Ja nie chcę już tu porównywać danych odnośnie do tych wszystkich inspekcji niedofinansowanych, ludzi, którzy są zatrudnieni na minimalnym wynagrodzeniu, mimo że pełnią odpowiedzialne funkcje w imieniu państwa, kontrolują żywność itd. To dlatego mamy te wpadki, afery, bo jeśli nie ma na to pieniędzy, na inspekcje kontrolne, to tak będzie. I oczywiście bardzo wyraźnie widać, że wydatki na rolnictwo w stosunku do PKB czy w stosunku do ogólnych wydatków budżetu państwa muszą spadać. Tego już nie rozumiem, bo w stosunku do ogólnych wydatków budżetu państwa przynajmniej powinien być zachowany ten udział wydatków na rolnictwo, a tu też spada, np. z 3,52 do 3,46, i stąd jak gdyby ta mizeria. Jeśli dołożyć jeszcze perspektywę dopłat bezpośrednich, którą rząd nam serwuje od 2014 r., a więc znów żadnych wyrównań dopłat, tylko niestety dyskryminacja polskich rolników, to rzeczywiście sytuacja polskiego rolnictwa w najbliższych latach będzie bardzo trudna. I myślę, że w roku 2015, 2016, a na pewno w 2020 r. będzie już bardzo zła i może dojdzie do tego, że, tak jak na Litwie, Łotwie i w Estonii, będzie więcej ugorów niż upraw rolnych. I, ponieważ nie wiem, kto wpadł na taki szatański pomysł, żeby połączyć dyskusję nad ustawą budżetową i ustawą okołobudżetową, to jeszcze w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość przedstawię, chociaż już bardzo króciutko, stanowisko wobec tzw. ustawy okołobudżetowej. Pomijam to, że nie został dotrzymany 7-dniowy termin od dostarczenia druku posłom. Minęło zaledwie 5 dni, a już tę ustawę rozpatrujemy - otrzymaliśmy ją, elektronicznie, 18 października, a dzisiaj ją rozpatrujemy. Oczywiście oprócz rozwiązań typowych, czyli zamrożenia płac w budżetówce, do czego się już przyzwyczailiśmy od wielu, wielu lat, wprowadza ona niestety kolejne regulacje, które drenują pieniądze nienależne budżetowi państwa, czyli 835 mln z Funduszu Pracy, pieniądze na staże. Po raz kolejny wykonujemy zadania kosztem Funduszu Pracy. To są pieniądze pracodawców, przypominam, pracodawcy ciągle się dopominają o to. Co prawda rośnie w stosunku do tego roku, bo ten rok był już dramatyczny, udział na aktywne formy walki z bezrobociem, ale, jak któryś z posłów powiedział, nie rośnie o 1,2 mld, tylko będzie to 1,2 mld, czyli to i tak jest 1/3 tego, co było w poprzednich latach. To jest zupełnie niezrozumiałe przy zakładanym wzroście bezrobocia do 13% czy więcej. A więc tutaj nie może być takiej sytuacji, że kolejny raz okradamy Fundusz Pracy w odniesieniu do jego zadań. Zastanowiłbym się nad kolejnym wzrostem akcyzy na papierosy. Nie chodzi o to, że tu bronię palaczy (Dzwonek), może rzeczywiście ktoś rzuci palenie, ale tym sposobem nakręcamy koniunkturę w przemycie papierosowym.