PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

W miejsce szpitali powstają przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego. Zamiast misji szpitala pojawia się zyskowność. Pacjent to obecnie świadczeniobiorca. Jest pożądany wtedy, gdy wnosi ze sobą opłacalną procedurę. Od dwóch lat rząd PO i PSL oferuje pacjentom ustawę refundacyjną. Miało być lepiej i taniej dla pacjentów, jest dramatycznie. Jak wynika z badań firmy IMS Zdrowie i Fundacji ˝My pacjenci˝, polscy pacjenci płacą za leki drożej niż przed ustawą refundacyjną, m.in. cukrzycy, chorujący na astmę oskrzelową, padaczkę czy leczący się psychiatrycznie. Państwo nie zapewnia innowacyjnych leków przedłużających życie w wielu chorobach nowotworowych. Polski pacjent chory na mukowiscydozę żyje tylko 26 lat - na zachodzie do 50 lat - bo nie zapewnia mu się standardów europejskich. Obecnie od dwóch lat nie ma żadnego leku refundowanego w leczeniu nadczynności tarczycy. To nie jest już tylko skandal - to jest wręcz nieetyczne. Co więcej, na moją interpelację w tej kwestii wiceminister zdrowia wraz z krajowym konsultantem do spraw endokrynologii bezceremonialnie odpowiadają w rodzaju: jak śmiem o to pytać, przecież jest leczenie operacyjne radiojodem, a leki są szkodliwe, dlatego muszą być na 100%, by niedouczeni lekarze ich nie przepisywali, chociaż od wielu lat podstawowy lek w nadczynności tarczycy kosztuje 3,20 zł. A zatem wyższe ceny przepisywanych leków powodują, że 30% polskich pacjentów rezygnuje z zakupu w aptece. Co więcej, niektórych leków ratujących życie po prostu nie ma w aptekach, bo są wywożone za granicę. Kwitnie czarny rynek o wartości ok. 2,5 mld zł, który łączy się patologicznym mechanizmem odwróconego łańcucha dystrybucji. (Dzwonek) Pytam więc: Dlaczego i dla kogo tak naprawdę łupicie w aptekach polskich pacjentów? (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Chciałbym skorzystać z okazji i zadać kilka pytań z mojej interpelacji, ponieważ do tej pory nie uzyskałem na nią odpowiedzi, również mimo upływu dodatkowego terminu. Nie wiem, czy to jest nowy zwyczaj w Ministerstwie Zdrowia: nie odpowiadać na interpelacje posłów. Tylko kilka pytań z tej interpelacji. Pierwsze pytanie: Jak system rozróżni pacjentów pierwszorazowych bez skierowania zapisanych do poradni dermatologicznej w 2014 r. od pacjentów pierwszorazowych ze skierowaniem w 2015 r.? Drugie pytanie: Jaki wpływ mają lekarze na termin wykonania badań dodatkowych w ramach pakietu onkologicznego, jeżeli już w tej chwili są abstrakcyjnie długie kolejki? Trzecie pytanie: Czy szpital w ramach pakietu onkologicznego ma prawo skierować zwrotnie pacjenta do poradni specjalistycznej celem wykonania dodatkowych badań? Dziękuję, panie marszałku.
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowni Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! W ciągu ostatnich 10 lat nakłady na ochronę zdrowia wzrosły dwukrotnie. Sam NFZ 10 lat temu miał do dyspozycji ok. 30 mld zł, a obecnie ma 60 mld zł. Wydaje się więc, że poprawa w dostępie do świadczeń medycznych powinna być widoczna gołym okiem. I moim zdaniem tak jest. Jak sobie przypomnę wyposażenie szpitali czy poziom diagnostyki przed ćwierćwieczem i porównam z dzisiejszymi możliwościami, to jest to ziemia i niebo. (Poseł Anna Zalewska: Składka wzrosła.) Ale coś powoduje, że odbiór społeczny, który m.in. tutaj próbujecie państwo trochę reprezentować, jest inny, bo pacjenci narzekają na kolejki, twierdzą, że lekarze rodzinni nie zlecają badań, w trudnych sytuacjach zdrowotnych trafiają do szpitala za pośrednictwem gabinetów prywatnych. Pytam: Gdzie zatem leży prawda? Czy oferta medyczna jest lepsza i świadczeń jest więcej, w związku z czym pacjentom jest lepiej niż np. ćwierć wieku temu, czy może wyższe środki pozwoliły jedynie zarabiać więcej lekarzom i innemu personelowi? Czy może jest też tak, że po okresie małej świadomości pacjentów i słabej dostępności medycyny publicznej w okresie powojennym pojawiło się paradoksalnie w miarę lepszych możliwości medycyny publicznej zdecydowanie większe zapotrzebowanie na świadczenia medyczne? Rzeczywiście jest informacja o dostępie do świadczeń medycznych, a inicjator tej informacji, wnioskodawca mówi tak naprawdę, że głównym problemem jest to, że nie ma sprawozdania z ustawy refundacyjnej. Chyba nie tutaj leży problem, panie pośle. (Poseł Lech Sprawka: Jest sytuacja pacjentów.) Chciałbym zapytać Ministerstwo Zdrowia: O jakich instrumentach oprócz (Dzwonek) pakietów onkologicznego i kolejkowego myśli, tak aby w miarę możliwości zbilansować podaż z zapotrzebowaniem? (Oklaski)
Mówca: Anna Zalewska
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! Nie ma systemu służby zdrowia, nie ma pacjenta, bo nie ma ministra zdrowia, jest agent Arłukowicz, który wygrał program m.in. dzięki manipulacjom. (Poseł Maciej Orzechowski: To jest niegrzeczne.) (Poseł Grzegorz Janik: Gdzie jest minister?) Mam wrażenie, że zaraził tymi emocjami, tym sposobem zarządzania całą Platformę Obywatelską, dlatego że żyjecie w zupełnie innym świecie, tego świata dla pacjentów nie ma. Nawet stwierdzenie, że wydano 170 tys. zielonych kart pacjenta, można skwitować: no i co z tego, dalej tych pacjentów nie leczymy. Oczywiście głównym problemem dla pacjentów jest w tej chwili pakiet onkologiczny, bo również go nie ma, bo jest niezabezpieczony finansowo. Narodowy Fundusz Zdrowia dopiero szuka pieniędzy. Gdzie? Szuka w refundacji leków, w ustawie transgranicznej i ma nadzieję, że wzrośnie składka. Jednocześnie zapomina o wszystkim, co jest z pakietem onkologicznym związane, a przede wszystkim zapomina o tych, którzy umierają w hospicjach, bo hospicja wypadły z systemu, wypadły z pakietu onkologicznego. Jednocześnie pakiet onkologiczny stworzył absolutny chaos organizacyjny. Dołożyliście państwo zadania bez informacji, jak to zrobić. Narodowy Fundusz Zdrowia i Ministerstwo Zdrowia nie odpowiadają na pytania. Zabraliście poszczególnym oddziałom i przychodniom, mówiąc, że może w kwietniu im oddacie. Trzeba na już dwa razy więcej lekarzy, dwa razy więcej pielęgniarek, bo w średniej europejskiej kompletnie się nie mieścimy, a pan minister - nie minister, tylko agent - pisze rozporządzenie, ograniczając dostępność do studiów medycznych. W związku z tym Prawo i Sprawiedliwość będzie chroniło m.in. pielęgniarki, ma projekt ustawy, który wprowadzi pielęgniarki do systemu. Oczywiście nie tylko pakiet onkologiczny. Setki, dziesiątki problemów m.in. z ratownictwem medycznym... (Dzwonek)
Mówca: Maciej Orzechowski
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, pan prowadzi obrady. Ja prosiłbym, żeby nie dopuszczano do obrażania konstytucyjnego ministra, bo za chwileczkę wyjdzie pan... (Głos z sali: To nie jest wniosek formalny.) ...albo pani poseł i obrazi pana marszałka. (Poseł Tomasz Latos: I tak się zachowuje... Wdarł się na mównicę.)
Mówca: Lech Sprawka
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Powiedział pan w swojej odpowiedzi, że takie nowatorskie rozwiązanie należy oceniać z pewnej perspektywy. Czy potrzebna jest specjalna perspektywa, żeby uznać rozwiązanie polegające na tym, że przepisy są identyczne dla konsylium przy leczeniu w przypadku dzieci i w przypadku dorosłych, identyczne zarówno co do składu tego konsylium, jak i jego obowiązków? Czy trzeba aż pewnej perspektywy? Jaki ma sens obowiązkowa obecność radioterapeuty na każdym konsylium przy leczeniu dzieci, jeśli radioterapia stosowana jest w sporadycznych przypadkach? Jaki jest sens zwoływania konsylium, mało tego, z obowiązkiem zapewnienia obecności radioterapeuty w przypadku dziecka chorego na białaczkę? Nie trzeba pewnej perspektywy, wystarczyło posłuchać konsultanta krajowego do spraw onkologii i hematologii dziecięcej prof. Jerzego Kowalczyka i nie byłoby tego problemu. Problem konsylium dotyczy też leczenia dorosłych. Proszę zwrócić uwagę: część szpitali, które dotychczas prowadziły leczenie onkologiczne, nie podjęła pakietu onkologicznego z tego powodu, że nie spełniała tego warunku. Część szpitali, szczególnie klinicznych, wypowiada umowy z powodu obowiązku zapewnienia obecności radioterapeutów na konsyliach. Dlaczego nie przewidzieliście państwo sytuacji przejściowej, znając zasoby kadrowe w tym zakresie? Panie ministrze, kiedy doświadczenie i mądrość lekarzy będą dla rządzących ważniejsze od politycznego i partyjnego interesu? I pytanie z innego obszaru. Jak długo problem finansowania nadwykonań będzie rozwiązywany metodą przyjętą przez byłego wiceszefa mazowieckiego NFZ oraz radcę prawnego tej instytucji, którzy wczoraj zostali zatrzymani przez CBA? (Dzwonek) Jak długo kontraktowanie świadczeń...
Mówca: Elżbieta Gelert
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mówicie państwo o dostępności usług medycznych i głównie wszyscy skupiamy się tutaj na pakiecie onkologicznym. Ja chciałabym powiedzieć, że to nie jest tylko kwestia pakietu onkologicznego i że pacjent w stanie nagłego zagrożenia życia jest zabezpieczony w pełni, tu chyba nie ma żadnych wątpliwości, jeżeli chodzi o zawały, udary, porody, urazy, urazy wielonarządowe, zatrucia itp. Mamy również takie usługi, jak izby przyjęć, SOR-y, nocną i świąteczną pomoc. I tutaj pytanie do pana ministra. Co należałoby zrobić, ażeby pacjenci korzystali z tych możliwości faktycznie w stanach nagłego pogorszenia stanu zdrowia, żeby nie było tak, jak w tej chwili, że zarówno wszystkie izby przyjęć, jak i SOR-y są oblegane? Nie wiem, może odpłatność. Czy jest tu jakiś pomysł Ministerstwa Zdrowia? To pierwsze pytanie. Następne pytanie. Dostępność dla pacjentów wiąże się również ze sprawnością organizacyjną w poszczególnych zakładach. Szczegółowość, ilość, tempo powstawania zarządzeń w Narodowym Funduszu Zdrowia, ich ciągłe zmiany, modernizacja tego - dotyczy to też rozporządzeń - nie sprzyjają ciągłości planowania pracy. Tutaj również pytanie do pana ministra. Jakie działania ma zamiar pan minister podjąć, tym bardziej że w tej chwili narodowy fundusz właściwie podlega Ministerstwu Zdrowia? Bardzo trudno jest poszczególnym funduszom wojewódzkim podejmować decyzje w jakichkolwiek, nawet drobnych sprawach, wszystko musi być za zgodą centrali. Dostępność to również pieniądze i tutaj też pytanie. Czy nie należy rozważyć jednak podwyższenia wydatków na ochronę zdrowia? Z tego, co widać i słychać, tych pieniędzy jest ciągle za mało. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jolanta Szczypińska
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! O tym, jak traktuje pan minister polskich pacjentów, świadczy fakt, że w ogóle go tutaj nie ma podczas rozpatrywania tej informacji, a to jest istotna informacja. Ale do tego już się przyzwyczailiśmy. Opowiada się wiele o pakiecie onkologicznym, o programie leczenia pacjentów onkologicznych, ponoć ten program miał być priorytetem dla Ministerstwa Zdrowia. A jak wygląda ta dostępność w rzeczywistości? Powiem o tym państwu. Czy pacjenci chorzy onkologicznie mogą obecnie czuć się bezpiecznie, bo państwo zgodnie z art. 68 konstytucji zapewnia im równy dostęp do świadczeń finansowanych ze środków publicznych? Otóż nie. Od 1 marca w Polsce, nagle, jako jedynym kraju w Europie, ograniczono np. refundację leku vemurafenib stosowanego u pacjentów z zaawansowanym stadium czerniaka. Co to jest czerniak, nie muszę państwu mówić. Efekty leczenia tym lekiem były fenomenalne, a choroba mogła całkowicie się cofnąć nawet w zaawansowanym stadium. Jeszcze nie tak dawno przerzuty tej choroby oznaczały wyrok, natomiast pojawiły się przełomowe terapie, dostępne również w Polsce, m.in. terapia tym lekiem. Do tej pory lekarze onkolodzy sami decydowali, zgodnie ze swoją wiedzą i sztuką leczenia, o tym, w którym momencie terapii ten lek będzie stosowany. Niestety, Ministerstwo Zdrowia dokonało selekcji chorych i zadecydowało, że od 1 marca pacjenci, którzy wcześniej nie byli poddawani chemioterapii czy radioterapii, nie będą mogli skorzystać z refundacji tego leku. Oznacza to, że chorzy pacjenci muszą sobie radzić sami, czyli kupować ten lek, a koszt tygodniowej kuracji tym lekiem wynosi 10 tys. zł. Czas trwania terapii jest różny i wynosi od pół roku do kilku lat w zależności od remisji choroby. To oznacza, że pacjenci z przerzutami, z rozsiewem choroby, którzy nie byli wcześniej leczeni, nie otrzymają tego leku. Czy to nie jest skandal? Czy to nie jest eutanazja? (Dzwonek) Pytam, kogo z chorych onkologicznie na to dzisiaj stać?
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pakiet onkologiczny rzeczywiście budzi wiele emocji. W związku z tym przekłada się też na dyskusję w mediach, w różnych środowiskach, w środowiskach medycznych, ale przede wszystkim budzi niepokój pacjentów, bo to do nich jest skierowany. Nie dano panu w tej sali, panie ministrze, odpowiedzieć na pytanie i poinformować nas, posłów, jak ten pakiet faktycznie działa w odniesieniu do pozostałych chorób, czy rzeczywiście wprowadzenie tego pakietu onkologicznego zmniejszyło pulę środków na leczenie innych chorób. Pan zaczął o tym mówić, ale niestety nie dokończył. Bardzo prosiłabym o dokończenie tej informacji i udzielenie nam wyczerpującej odpowiedzi. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Ministrze! Co najmniej od połowy 2012 r. wiadomo, że występują braki niektórych leków, w tym leków ratujących zdrowie. Pierwsze wyszukiwarki brakujących leków pojawiły się w I kwartale 2013 r. Dlaczego minister zdrowia nie podjął już wówczas żadnych działań mających na celu ustanowienie instrumentów do skutecznego monitorowania rynku leków? Przypomnę, że tylko źródłowa wiedza o stanie rzeczywistym może być podstawą racjonalnych reakcji, bo tylko wtedy dysponuje się wiedzą o tym, jaka jest struktura i geografia braków, a przede wszystkim tylko wtedy można ustalić przyczyny braków. Przypomnę, że stworzenie systemu monitorowania jest czasochłonne. Wiadomo - i rząd to wie - że potrwa to jeszcze około 1,5 roku. Dopiero w końcu listopada 2014 r. wpłynął do Sejmu stosowny projekt, i to sygnowany przez posłów w celu uniknięcia procedury potrzebnych konsultacji. To zaniedbanie pana ministra przyniosło co najmniej dwa negatywne skutki. Po pierwsze, nie mamy źródłowej wiedzy o rzeczywistych przyczynach braków leków, w tym leków ratujących zdrowie, tym samym nie mamy pewnej wiedzy o tym, jak zapobiegać temu zjawisku. Po drugie, co jest najgorsze, niewiedza i bierność władz państwa pozwoliły koncernom farmaceutycznym na budowanie własnych kanałów dystrybucji, znaczące wpływanie na dystrybucję leków w Polsce, co rujnująco wpływa na polskich hurtowników leków, polskie apteki, a co najważniejsze, dostępność leków dla polskich pacjentów. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wymienione dwa pakiety wiążą się z dużymi problemami dla szpitali, które podpisały pakiet onkologiczny, ponieważ nie mogą wystawiać u siebie karty pacjenta onkologicznego, jeżeli rozpoznają chorobę onkologiczną, gdyż nie będzie to refundowane przez fundusz. Stąd mają problem, co dalej z tym pacjentem robić, czy go w ogóle leczyć, bo procedury, które będą wykonywali, nie są refundowane albo są refundowane zbyt niskimi kwotami i szpital musi dopłacać do każdego z tych pacjentów. Czy nie warto zmienić tego elementu, aby była pełna drożność systemu? Element kolejny. Lekarze POZ, wbrew temu, co mówił pan podsekretarz, wyraźnie wskazują na to, że wzrosła liczba pacjentów. Szacują ten wzrost nawet na około 20%. Mówią, że wiąże się to przede wszystkim z tym, że pojawiła się u nich duża liczba pacjentów, którzy nagle zauważyli u siebie jakieś problemy dermatologiczne bądź okulistyczne i na wszelki wypadek chcą uzyskać skierowanie, aby zapisać się i oczekiwać w kolejce do lekarza. Czy nie byłoby warto zastanowić się nad tym i powrócić do zasady, aby jednak w tych dwóch dziedzinach, zwłaszcza dermatologii, która jest dziedziną dosyć szczególną i czasami kłopotliwą i wstydliwą, pacjenci mogli bezpośrednio zwracać się do lekarza specjalisty? W szpitalach zwraca się uwagę na jeszcze na jeden element. Dziś, gdy do szpitala trafia pacjent i przeprowadza się diagnostykę wstępną, a potem pogłębioną, lekarze nie do końca wiedzą, która z tych procedur czy diagnoz jest wstępna, a która jest pogłębiona. Potem nie można już powrócić, również po konsylium, do części diagnostyki, ponieważ nie będzie to refundowane przez fundusz. Czy nie należałoby dać trochę więcej swobody lekarzom, dyrekcji szpitala, aby móc swobodniej tę diagnozę stawiać? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Rzymełka
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać o sprawy globalne. Wiadomo, że wzrasta długość życia w Polsce i w Europie. Jednym z dobrych wskaźników jakości życia jest wskaźnik HDI, Human Development Index. Dane dotyczące przeżywalności niemowląt i długości życia pokazują, jak Polska w ostatnich 20 czy 30 latach awansowała z dalekiego 80. miejsca w tym światowym rankingu na miejsce 30. czy 40. Chciałbym zapytać, jak to się ma do problemu dostępności leków. Wśród ludzi pokutuje taki mit, że jak będą mieli większe emerytury, to kupią więcej lekarstw i będą dużo dłużej żyli, prawda? Jest nacisk na to, aby te lekarstwa dla osób starszych były relatywnie tanie. Panie ministrze, jak lobbing firm farmaceutycznych wmawiających ludziom, że jak kupią dany lek, dany specyfik, to będą zdrowsi i będą dłużej żyli, ma się do polityki państwa, które dąży do tego, abyśmy wszyscy dłużej żyli i wszyscy byli zdrowsi? To jest konflikt interesów, konflikt między państwem a interesami poszczególnych firm farmaceutycznych, które wmawiają, że jak kupicie ten lek, to on was zbawi, będziecie zdrowsi, przeżyjecie dłużej. Czy mamy wyniki badań populacji w Polsce w tym właśnie zakresie? (Poseł Anna Zalewska: Ministerstwo niczego nie ma.)
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Temat utrudnionego dostępu do świadczeń zdrowotnych polskich pacjentów od lat determinuje debaty dotyczące polskiego systemu opieki zdrowotnej. Chciałbym zaznaczyć, iż wiele już zrobiono w tej materii, chociażby wprowadzono karty leczenia onkologicznego, stworzono przejrzysty, ujednolicony dla całego kraju system kolejkowy, a ustawa refundacyjna poprawiła wiele w zakresie polityki lekowej. Niestety, nie od dzisiaj wiadomo, że mimo to Polska od lat plasuje się dość nisko w rankingach organizacji zajmujących się badaniem dostępu do świadczeń zdrowotnych Europejczyków. Dość długi okres oczekiwania dotyczy np. endoprotezoplastyki stawu kolanowego: w Rybniku przypadek stabilny oznacza ponad rok oczekiwania, endoprotezoplastyka stawu biodrowego: w Wodzisławiu Śląskim przypadek stabilny to ponad rok oczekiwania, wizyta w poradni endokrynologicznej: przypadki stabilne w Rybniku - 231 dni, w Jastrzębiu-Zdroju - 137 dni. Stąd moje pytanie: Jakie działania są obecnie podejmowane w celu skrócenia kolejek oczekujących pacjentów? Panie ministrze, wielokrotnie otrzymuję od świadczeniodawców informacje, z których wynika, iż stosowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia kryteria wyboru szpitali i przychodni nie premiują podmiotów świadczących najlepsze usługi. Czy minister zdrowia podejmuje kroki, aby wybierane były szpitale, które zapewnią pacjentom najwyższą jakość opieki? Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Janik
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać o opiekę medyczną w szkołach. Na podstawie informacji i danych opublikowanych przez Biuro Rzecznika Praw Dziecka można stwierdzić, że nastąpił regres w zakresie spełniania przez państwo ustawowego obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania medycyny szkolnej oraz w zakresie prowadzenia i stopnia dostępności profilaktycznej opieki medycznej dla najmłodszych. To negatywnie wpływa na stan zdrowia osób dorosłych, a w perspektywie czasu całego społeczeństwa. Z powodu wadliwego systemu ochrony zdrowia w szkołach nasze społeczeństwo boryka się z nawrotem chorób zakaźnych. Uważam, że płacimy cenę za to, że rząd i minister zdrowia, lekarz pediatra, nie przywiązują dużej wagi do zapewnienia dziecku odpowiedniej opieki zdrowotnej w szkole oraz powszechnej dostępności badań profilaktycznych. Z dostępnych informacji w postaci danych statystycznych i epidemiologicznych zawartych w dokumentach przygotowanych przez Instytut Matki i Dziecka - Zakład Zdrowia Publicznego i Medycyny Szkolnej, Centrum Zdrowia Dziecka, krajowych i wojewódzkich konsultantów w dziedzinie pediatrii i inne instytucje wynika jednoznacznie, że nastąpiło znaczne pogorszenie dostępu dzieci do badań profilaktycznych. Oczywiście minister zdrowia wie lepiej. Może na podstawie własnych obserwacji lub doświadczeń zawodowych stwierdzi, że jest odwrotnie, co jest regułą w przedstawianiu rzeczywistości przez rząd PO. Medycyna szkolna domaga się rozwiązań prawnych i wsparcia finansowego, żeby mogła prawidłowo wykonywać zadania w zakresie obejmującym całościowo organizację opieki medycznej nad uczniami. Jednak ten postulat środowisk medycznych i instytucji publicznych, w tym rzecznika praw dziecka, domagających się wręcz reaktywacji systemu opieki zdrowotnej w szkołach, jest przemilczany jako niewygodny dla wizerunku rządu kierowanego przez lekarzy w osobach premiera i ministra zdrowia. Panie ministrze, pytanie: Kiedy lekarze wrócą do polskich szkół? (Dzwonek) Czy pan uważa, że jest stosowne, żeby w szkołach byli lekarze, czy Platforma uważa, że nie powinno być lekarzy w szkołach? (Oklaski)
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2015-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Zasadniczy temat dzisiejszej dyskusji i informacji to dostęp do świadczeń i sytuacja polskich pacjentów w systemie ochrony zdrowia. Przy każdej wizycie u lekarza nasuwa się zasadnicze pytanie, czy jest szansa na odciążenie lekarzy, jeśli chodzi o obowiązki biurokratyczne, ponieważ to jest powszechny problem. Lekarz musi być bardziej zaabsorbowany dokumentacją medyczną niż pacjentem. Następna kwestia to wykorzystanie nowoczesnych urządzeń diagnostycznych. Czy jest szansa, by racjonalniej wykorzystać infrastrukturę diagnostyczną? Często mamy specjalistów, którzy funkcjonują w różnych ośrodkach medycznych, korzystając z tej infrastruktury, a w szpitalu nie można tego wykorzystać w jakiejś formie w dłuższym okresie. Pan minister wspomniał o swoim udziale w projektowaniu ustawy o sieci szpitali. Wtedy właśnie był niepokój, że określono te szpitale pod względem liczby łóżek, natomiast małe szpitale często funkcjonują lepiej niż molochy. Trzeba też wziąć pod uwagę racjonalność funkcjonowania placówek medycznych, szpitali i nie określać ich takimi parametrami, jak liczba łóżek. Dziękuję. (Oklaski)