Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2011-12-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zanim przejdę do udzielania odpowiedzi na pytania, chciałbym się podzielić z Wysoką Izbą dobrą wiadomością, która do mnie dotarła teraz, w trakcie obrad. Mianowicie państwa członkowskie Unii Europejskiej na posiedzeniu tzw. COREPER, czyli podczas spotkania ambasadorów przy Unii Europejskiej w Brukseli, jednogłośnie przyjęły deklarację w sprawie powołania Europejskiego Funduszu Solidarności, Europejskiego Funduszu na rzecz Demokracji. (Oklaski) To jest propozycja, którą zgłosiliśmy samodzielnie, nie tak jak Partnerstwo Wschodnie, które zgłosiliśmy we współpracy z innymi, tylko samodzielnie. Chciałbym podziękować wszystkim w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, którzy się do tego przyczynili, bo uważam, że dzięki temu będziemy mieli takie długie trwanie, instytucję, która powstanie dzięki Unii Europejskiej i będzie realizować to, co jest naszym priorytetem, przez wiele wiele lat. Jednocześnie deklaruję, że w budżecie Ministerstwa Spraw Zagranicznych spróbuję znaleźć środki, aby uposażyć tę instytucję, gdyż ma ona działać na zasadzie funduszu w jednym z krajów członkowskich, niewykluczone, że w naszym, i wkłady państw członkowskich mają być uzupełniane w skali 1:1 przez Komisję Europejską. Wydaje mi się, że to jest bardzo ważne i że dzięki temu uzyskamy europejski instrument robienia tego, co z tak wielkim sukcesem robią Stany Zjednoczone, robiły także wobec nas, wtedy gdy my walczyliśmy o wolność. Nawet nazwa tej instytucji, po angielsku to jest European Endowment for Democracy, jest bez wstydu przejęta z amerykańskiego oryginału. Chodzi o to, aby w sąsiedztwie Europy, zarówno południowym, jak i oczywiście tym dla nas najważniejszym, czyli wschodnim, można było szybko działać na rzecz demokracji, na rzecz praw człowieka, na rzecz przestrzegania prawa, na rzecz wolnych, demokratycznych, uczciwych wyborów. A więc na finiszu polskiej prezydencji osiągnęliśmy jeszcze jeden materialny sukces. Zanim przejdę do szczegółowego odpowiadania na zadane pytania, chciałbym podzielić się z Wysoką Izbą refleksją, mianowicie taką, że uważam, że ze strony prawicowej opozycji najważniejszym głosem, głosem, który - jak sądzę - definiuje resztę głosów i przedstawianych w debacie, i w trakcie zadawania pytań, jest głos pana posła Pięty, który powiedział, zacytuję chyba prawidłowo: rozmawiamy tu o Unii Europejskiej, czyli o niczym. (Poseł Jolanta Szczypińska: O przyszłości.) Przepraszam. Tak. Rozmawiamy o przyszłości Unii Europejskiej, czyli o niczym. I dalej: Unia Europejska nie ma żadnej przyszłości. (Poseł Ewa Malik: Ale powiedział, jaka.) Ja wreszcie zrozumiałem, o co chodzi. Jeżeli wy naprawdę uważacie, że Unia Europejska nie ma przyszłości, a do tego wyrażacie to z satysfakcją, to rzeczywiście logika waszego stanowiska zaczyna być dla mnie zrozumiała. (Poseł Jolanta Szczypińska: Ale na końcu zdefiniował, jaka.) To znaczy, że nie chodzi o to, żeby przezwyciężyć zmory europejskiej historii, żeby zbudować coś wielkiego, z czego nasze dzieci będą dumne, tylko o to, żeby wyrwać jak najwięcej i uciec przed czymś, co - jak wy uważacie - za chwilę się rozwali. Ja zaczynam was rozumieć, zaczynam rozumieć tę logikę. Pan poseł Kloc, przepraszam, pani poseł Kloc pyta o to, czy nasze środki spójnościowe są uzależnione od udzielenia przez nas pożyczki Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu. Niepokoi się, że w nowej europejskiej perspektywie finansowej, zgodnie z propozycjami Komisji Europejskiej, ma być tylko 80 mld euro. Z jej wyliczeń wynika, że to tylko o 11 mld więcej niż w obecnej perspektywie i być może gdzieś nas oszukano na 100 mld. Jak by to powiedzieć? Słuchaliście premiera, który próbował przekazać to, że fundusze spójnościowe nie są jakoś prawnie powiązane z uratowaniem strefy euro, z uratowaniem waluty europejskiej. Premier próbował wam wytłumaczyć, że to jest powiązane nie prawnie, tylko faktycznie. Jeżeli strefa euro upadnie, jeżeli w Europie, mówię też o najbogatszych krajach, nastąpi z tym związany potężny kryzys, to oni naprawdę nie będą się martwili tym, żeby do Polski wysłać przelew. Błagam was, zrozumcie powagę sytuacji. Tu nie chodzi o to, czy będzie 11 mld więcej, czy mniej, tu chodzi o to, czy w ogóle cokolwiek przyjdzie. Zrozumcie to wreszcie. Pan poseł Kalemba z PSL-u pyta o warunki kredytu dla IMF. Witam pana ministra finansów, który lepiej zna się na tych sprawach, więc jeśli zechce, to prosiłbym o udzielenie odpowiedzi. Pan poseł Zaborowski z SLD sugeruje, aby nie używać terminu ˝Stany Zjednoczone Europy˝, bo to wywołuje niepotrzebne zamieszanie i utrudnia uzyskanie akceptacji społecznej dla idei głębszej integracji. Rozumiem myśl. Co prawda o Stanach Zjednoczonych Europy mówił prezes Jarosław Kaczyński, wtedy gdy był premierem i gdy, wydawało się, rozumiał ten poziom europejski i rolę Polski w tym procesie. Ja w swoim wystąpieniu w Berlinie mówiłem o Stanach Zjednoczonych jako o przykładzie udanej federacji. Mówiłem o dwóch rzeczach. Mówiłem o Stanach Zjednoczonych i mówiłem o Konfederacji Szwajcarskiej, ale faktycznie Federacji Szwajcarskiej. Powiedziałem w wywiadzie w dzienniku ˝Rzeczpospolita˝, który został zauważony, że państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny mieć nie mniej do powiedzenia w Unii niż stany Stanów Zjednoczonych w ich unii. Myślę, że rozmawiając o federacji, federacyjności, federowaniu, integrowaniu się, trudno nam będzie uniknąć posiłkowania się historią bardzo udanej federacji, jaką są Stany Zjednoczone. Ona ma swoje trudności oczywiście i wykuto tam prawdziwą federację w procesie, którego my sobie nie życzymy, bo przypomnę, że do wojny secesyjnej, na południu nazywanej wojną północnej agresji, słowa Stany Zjednoczone miały w języku angielskim liczbę mnogą: United States are. Dopiero po wojnie secesyjnej mówi się Unitet States is, czyli jest tu domniemanie, że przeniesienie suwerenności nastąpiło ostatecznie do Waszyngtonu. Sugeruję, że rzeczywiście trzeba uważać, ale tego nie unikniemy. Stany Zjednoczone są najstarszą demokracją i jednocześnie federacją i jeśli mówimy o tym, co chcemy, aby na zawsze pozostało na szczeblu państwowym - ja to już wymieniłem - a co ewentualnie można delegować na szczebel unijny, to wydaje mi się, że te lekcje szwajcarsko-amerykańskie zawsze będą nam bliskie. Poseł Zaborowski pytał też, dlaczego proponuję europejską listę dla części europosłów. Wydaje mi się, że w przemówieniu wytłumaczyłem to i mam nadzieję, że ci którzy je za chwilę ponownie będą krytykować, je przeczytali. Uważam mianowicie, że tzw. eurosceptycy, a de facto eurofoby, mają rację, gdy mówią, że w Europie jest zbyt mała identyfikacja Europejczyków z Europą, że mamy zbyt mało demokracji na szczeblu europejskim i że mamy zbyt małe poczucie związku obywatela z tym, co się dzieje w Brukseli i w Strasburgu, bo wybieramy europosłów tylko w swoich państwach narodowych. Zresztą dziękuję posłowi Iwińskiemu, który mówił o anomaliach naszej ordynacji wyborczej do europarlamentu. Pełna zgoda co do tego, że powinniśmy się temu przyjrzeć. I przestrzegam przez zakładaniem, że gdyby, dajmy na to, stu europosłów wybierać z listy ogólnoeuropejskiej, to na pewno byliby oni wybierani tylko w największych państwach członkowskich. W tym systemie i tak my byśmy nie stracili. Symulacje, które widziałem, wskazują, że nawet jeśliby przyjąć, że wszyscy głosują tylko na swoich, to Polska i tak na tym by skorzystała. A ja zakładam, że taka lista byłaby bodźcem, żeby proponować wybitne postacie europejskie, to znaczy takich ludzi, którzy by zdobyli głosy nie tylko w swoim kraju. Panie pośle, egzotyczni posłowie zdarzają się także w innych krajach i pan o tym bardzo często mówi, także dzisiaj pan o tym mówił. (Poseł Marek Suski: Każdy ma swojego Niesiołowskiego.) De gustibus non disputandum est. Podkreślam, że to jest moje osobiste przekonanie. Zdaje się, że tutaj się zgadzamy. Z tą ideą najbliżej związane jest nazwisko brytyjskiego europosła Andrew Duffa. Pan poseł Woźniak pytał, czy będę forsował koncepcję państwa federalnego, czy chcemy wojny w Europie i czy będę forsował pakiet energetyczno-klimatyczny. Forsował nie będę, bo nie mam takiej władzy, natomiast wolno mi, jak uważam, proponować rozwiązania na rzecz większej spójności Unii Europejskiej, bo zgadzam się z tym, co mówił prezydent tu, na tej sali, z tym, co mówił premier dwukrotnie w Strasburgu, i z tym, co też uważa chyba nawet większość tej sali. Wojny w Europie nie chcemy. Pakiet energetyczno-klimatyczny, przypominam, uzgodnił prezydent Lech Kaczyński w Radzie Europejskiej w 2007 r., a my teraz staramy się ograniczyć jego negatywne skutki. Jedna korekta do wystąpienia któregoś z posłów. Chyba dobrze rozumiem, panie ministrze, że wpłaty za certyfikaty związane z pakietem klimatyczno-energetycznym trafiałyby do polskiego budżetu. A więc bójcie się i straszcie z umiarem. To nie jest tak, że ktoś to zabierze i wyjedzie. Pan poseł Pięta pytał, kto głosował w Radzie Europejskiej w 2006 r. za ustanowieniem Rurociągu Północnego jako projektu priorytetowego Unii Europejskiej. Nie byłem wtedy na posiedzeniu tej Rady Europejskiej - sektorowej, jak rozumiem - ale 2006 rok sugeruje mi, że było to za czasów rządu, w którym brałem udział. A więc w imieniu tego rządu kajam się i przepraszam. (Oklaski) Pani poseł Jadwiga Wiśniewska pytała, czy Radosław Sikorski chce przejść do historii jako ten, który nie reagował na Nord Stream. Pani poseł, zdecydujcie się. W ciągu jednej godziny jeden z pani kolegów, zresztą ziomal, zarzuca mi, że reagowałem... (Poseł Jadwiga Wiśniewska: Jaki ziomal? Nie rozumiem.) Mówię o byłym prezydencie Bydgoszczy panu pośle z Prawa i Sprawiedliwości, którego nazwisko mi w tej chwili umyka, ale w każdym razie jest on z mojego okręgu wyborczego i w tym sensie jest to ziomal. Rozumiem, że takie jest znaczenie tego słowa. Pan poseł Kosma-Złotowski, oczywiście. (Głos z sali: Dobrze.) A więc pan poseł Kosma-Złotowski zarzuca mi, że mówiłem o pakcie Ribbentrop-Mołotow, a pani mi zarzuca, że nie reagowałem. (Poseł Jadwiga Wiśniewska: Pan odwraca kota ogonem.) No to uzgodnijcie stanowisko klubowe, bo naprawdę już jestem skonfundowany. A á propos paktu Ribbentrop-Mołotow, to chciałbym po raz chyba piąty prosić o zapisanie do protokołu sejmowego, co naprawdę powiedziałem. Powiedziałem, że my, Polacy, jesteśmy szczególnie uwrażliwieni na porozumienia zawierane ponad naszymi głowami, takie jak... I bodajże wymieniłem rozbiory, pakt z Rapallo i pakt Ribbentrop-Mołotow. Czy w tej wypowiedzi znajduje pani coś kontrowersyjnego albo nieprawdziwego? Błagam po raz setny, cytujcie prawidłowo. Z tych słów się nie wycofuję. Protestowaliśmy przeciwko Nord Streamowi, robiły to kolejne rządy, z takim samym efektem. (Poseł Jadwiga Wiśniewska: Z jakim efektem?) Z takim samym efektem. Przyjmijcie do wiadomości, że gdy inne państwa - tym bardziej państwa potężniejsze od nas - chcą zawrzeć jakieś porozumienie między sobą albo coś zbudować na wodach międzynarodowych, to bez wypowiedzenia wojny my nie jesteśmy w stanie temu zapobiec. Proszę zrozumieć ten fakt życiowy. (Głos z sali: Przez to pan się boi.) Wojna jest rzeczą nieprzyjemną i można ją przegrać. (Głos z sali: Ale nie mówmy już o tej wojnie.) Co więcej, jeśli już jesteśmy przy Nord Stream i Świnoujściu, bo chcę reagować na bieżąco na sprawy, które obchodzą naszych obywateli... (Głos z sali: To proszę nie straszyć wojną.) Panie pośle, zastanawiam się, jak to panu powiedzieć, w jaki sposób zabezpieczyliśmy port w Świnoujściu i w Szczecinie... (Głos z sali: W Świnoujściu.) Tak, w Świnoujściu i w Szczecinie. ...tak aby mogły do niego wpływać statki. Nie papierowymi gwarancjami, bo zgoda, że one są czasami ułomne, ale tym, że na naszą prośbę na odcinku bodajże 21,5 km rura została zakopana pod dnem. (Głos z sali: No tak.) Wszystko, co mogło wpływać do tej pory do Świnoujścia, wpływa i będzie wpływało na wieki wieków. (Oklaski) (Poseł Joachim Brudziński: Do obecnego stanu zanurzenia. Na podejściu zachodnim, a nie na podejściu północnym, jest wypłycony tor podejścia do portu, o czym pan minister bardzo dobrze wie.) Pan poseł Biedroń zapytał mnie o dyrektywę antydyskryminacyjną. Mam tu odpowiedź. Polska, jako sprawująca prezydencję w Radzie, aktywnie kontynuowała dyskusję dotyczącą tej dyrektywy. Szczegółowo przeanalizowano wiek jako jeden z czynników dyskryminacji, zaś podczas grudniowego posiedzenia rady do spraw zatrudnienia, zdrowia i polityki społecznej przyjęty został raport z postępu prac, jakkolwiek z uwagi na wagę tematu dyrektywa wymaga pogłębionej dyskusji i dalszej pracy w grupach eksperckich. Polska będzie w tej sprawie nadal uczestniczyła w dyskusji i wspierała prezydencję duńską. (Poseł Robert Biedroń: Niewyczerpująca odpowiedź, panie ministrze.) Nie potrafię w tej chwili udzielić lepszej. Jeśli pan poseł chciałby pogłębienia, dobra, proszę o zadanie mi pytania szczegółowego na piśmie. O ordynacji do Parlamentu Europejskiego już mówiliśmy. O konstytuancie też. Cieszę się, że premier Donald Tusk powiedział wczoraj w Strasburgu o konstytuancie dla nowej Europy, bo to powinno wszystkim uświadomić, że to już jest nasze doświadczenie wynikające z członkostwa i prezydencji. Podzielamy opinie tych, którzy uważają - zresztą mówił o tym dzisiaj premier Miller - że jesteśmy Unią w budowie. (Poseł Tadeusz Iwiński: Co to znaczy?) Co to oznacza technicznie, tego nie potrafię jeszcze powiedzieć. Określenie Unia w budowie oznacza, że problemy ekonomiczne Unii są w gruncie rzeczy problemami dotyczącymi sposobu zarządzania Unią. Szereg pań posłanek i panów posłów pytało o dopłaty do rolnictwa. Chciałbym, abyśmy jako rząd odpowiedzieli na to pytanie bardzo precyzyjnie, bo to jest arcyważna kwestia. Rolnicy są tą grupą zawodową, która najbardziej skorzystała na członkostwie Polski w Unii Europejskiej, ale oczywiście chcemy, żeby te dopłaty były tak duże, aby wyrównały konkurencyjność w Europie. Nowa perspektywa będzie wdrażana dopiero w 2013 r., a nie - jak ktoś tu błędnie powiedział - w 2012 r. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Poprawka, panie ministrze, w 2014 r.) Jeszcze później - w 2014 r. Jak rozumiem, dzisiaj wcale nie jesteśmy na szarym końcu. Jesteśmy wręcz mniej więcej w połowie stawki europejskiej, więc nie jest tak, że jesteśmy jakoś dramatycznie dyskryminowani. Jeśli chodzi jednak o szczegóły, ponieważ w tym wypadku trzeba, po pierwsze, ustalić fakty, a po drugie, pokazać, jak to może wyglądać w obecnie dyskutowanej nowej perspektywie finansowej, prosiłbym o pomoc przedstawicieli Ministerstwa Finansów lub Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Natomiast nie wiem, czy ma rację pan poseł Ajchler, gdy mówi, że nie chodzi o to, aby było więcej, lecz o to, żeby było równo. Hola, hola, uważajmy, bo to wcale, jak wiem, nie musiałoby być dla nas korzystne. Pan poseł Cedzyński i pan poseł Kuźmiuk pytają, czy unia fiskalna będzie oznaczała ujednolicenie podatków - wszystkich, i od firm, i dochodowego. Nie tylko nie ma tego w żadnym z dokumentów, ale nie ma nawet odniesienia do tego w decyzjach Rady Europejskiej, ale jeśli pan przeczytał moje przemówienie... (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Czytałem.) ...to bardzo stanowczo powiedziałem, że te sprawy mają na zawsze pozostać w domenie państw członkowskich właśnie dlatego... (Głos z sali: Ale oni chcą czego innego.) Ale to, że oni chcą, nie znaczy, że my się na to zgodzimy. Proszę uwierzyć, że bronimy polskich interesów. (Poruszenie na sali) (Głos z sali: Kto?) Panie pośle, zgadzam się z panem, że utrzymanie konkurencji w zakresie podatków od firm, podatków dochodowych, jest w naszym interesie, tego będziemy bronić. (Poseł Jolanta Szczypińska: To nie będzie wojny?) (Głos z sali: A jak z procedurą budżetową, panie ministrze?) Myślę, że pan minister finansów wypowie się bardziej kompetentnie niż ja, ale proszę pamiętać, że nawet te prerogatywy, które nazwałem drakońskimi, które komisja miałaby uzyskać we wpływaniu na budżety państw członkowskich, stosowałyby się do krajów, które drastycznie łamią zasady paktu stabilności. My ani nie jesteśmy w strefie euro, ani nie łamiemy drastycznie zasad paktu stabilności. To pokazuje, jaka jest najlepsza recepta na utrzymanie polskich spraw budżetowych w naszych polskich rękach - prowadzenie rozsądnej, odpowiedzialnej polityki finansowej. Pani poseł Masłowska twierdzi, że moje przemówienie oznacza zabieganie o interes gospodarczy Niemiec. Pytałem ją nieformalnie o cytat, ale nie potrafiła zacytować. Nie wiem, co na to odpowiedzieć, bo - na prośbę członka polskiego rządu - w Berlinie, w obecności dwóch prezydentów Niemiec, wzywałem Niemcy jako największą gospodarkę Europy, jako kraj, któremu przede wszystkim wypominam, że przyczynił się do kryzysu, do wyłożenia olbrzymich pieniędzy na ratowanie strefy euro. I pani poseł Masłowska słyszy, że to jest zabieganie o interes gospodarczy Niemiec. Wydaje mi się, że przepaść między tym, co powiedziałem, a tym, co zostało usłyszane, jest w tym wypadku wyjątkowo duża. Poseł Chmielowski i kilku innych posłów pytało o datę wejścia do strefy euro. Z tej trybuny, przedstawiając założenia polskiej polityki zagranicznej na ten rok, mówiłem o potrzebie wejścia do strefy euro, więc bardzo proszę, żeby słuchać. Wtedy państwa nie było na sali. Prezes największej partii opozycyjnej jeszcze ani razu nie zrobił mi tego zaszczytu, żeby wysłuchać informacji ministra spraw zagranicznych. Mówiłem o tym, że uważam, iż w naszym politycznym interesie jest to, aby wejść do strefy euro. To, kiedy to będzie w naszym gospodarczym interesie, muszą ocenić minister finansów i prezes Rady Ministrów, ale zostało to powiedziane już wielokrotnie publicznie bardzo jasno, że wtedy, gdy unia walutowa będzie gotowa, a więc gdy naprawi swoje finanse, przywróci wiarygodność, a także wtedy, gdy my będziemy gotowi, gdy, po pierwsze, wypełnimy kryteria, ale po drugie, uznamy, że jest to dla nas korzystne. Pamiętajmy też, że strefa euro oczywiście była projektem politycznym, ale dzięki członkostwie w niej jej członkowie zyskali gigantyczne korzyści gospodarcze, idące w setki miliardów euro, np. w zakresie kosztów obsługi swoich długów. Zaczęli żyć ponad stan właśnie dlatego, że wydawało im się, iż tani kredyt będzie działał na zawsze. I zlekceważyli zasady stabilności właśnie dlatego, że impreza trwała zbyt długo. (Głos z sali: Dlaczego mamy za to płacić?) Pani poseł Wróbel pyta, dlaczego mamy dać 25 mld euro. Nic mi nie wiadomo o tym, abyśmy mieli dać 25 mld euro. Po pierwsze, nie dać, po drugie, nie 25 mld euro. To, ile ewentualnie pożyczyć, jest w tej chwili przedmiotem dyskusji, której wyniku jeszcze nie znamy. (Głos z sali: Ale ile?) Chwileczkę, chwileczkę. Dlaczego nie robi tego ECB? Bardzo zasadne pytanie. Dokładnie do tego namawiałem Niemcy. Przeczytajcie moje przemówienie. Niemcy nie są skłonni do odkręcenia kurków z pieniędzmi, bo mają kulturę bardzo konserwatywnego pilnowania inflacji. To bowiem jest ta zmora, która nadal ich straszy. A ja powiedziałem Niemcom, że niebezpieczeństwo rozpadu strefy euro jest większe niż niebezpieczeństwo inflacji, i wezwałem ich do tego, aby wzięli odpowiedzialność. A to, co wy słyszycie, to jest to, że ja cokolwiek oddałem Niemcom. Naprawdę przeczytajcie przemówienie. (Głos z sali: Ze zrozumieniem.) Pan poseł Rzońca i wielu innych pytają, dlaczego biedne kraje mają zapłacić za bogate kraje i wedle jakiego klucza. Wydaje mi się, że już dosyć zostało powiedziane w tej sprawie. Pamiętajmy, że to, co mamy ewentualnie pożyczyć, to jest to, co w ciągu 8 miesięcy dostajemy bezzwrotnie. To jest ten akt solidarności z projektem, dzięki któremu dostajemy największe środki zewnętrzne w naszej historii. Umówmy się, że w ciągu ostatnich 300 lat generalnie z zagranicy przychodziły do nas niebezpieczeństwa. Po raz pierwszy jacyś obcokrajowcy przysyłają nam gigantyczne pieniądze. Czy stać nas na to, żeby powiedzieć, że wtedy, gdy chodzi o znacznie mniejsze pieniądze, nic nas to nie obchodzi? Pani poseł czy pan poseł - przepraszam, jeśli się mylę - pyta, mówi, że jeśli jest propozycja Merkel, Sarkozy˝ego, to trzeba coś uzyskać, np. dopłaty. Znowu miałem wrażenie, że pan premier wyrażał się wystarczająco jasno. Były dwie propozycje. Była propozycja jednego kraju, który proponował unię fiskalną w gronie państw strefy euro, co było dla nas niekorzystne, i była propozycja drugiego kraju, który proponował to porozumienie w towarzystwie, w grupie państw, do której my też możemy należeć. Naszym sukcesem było to, że wygrała koncepcja, która nam służy. Za nasze zwycięstwo nikt nie musi nam płacić. To jest logika, którą próbował zastosować premier Wielkiej Brytanii, który najpierw powiedział, że ratowanie strefy euro jest ważnym interesem brytyjskim, po czym powiedział, że za ten brytyjski interes ktoś ma mu dać jakieś ustępstwa. Proponowaliście tę samą logikę, ale wiemy, jak to się skończyło dla premiera Camerona. Będę skracał, bo rozumiem, że za chwilę będzie debata nad wotum nieufności wobec mnie i zapewne powtórzy się wiele argumentów i wiele pytań, ale zgadzam się z posłem Suchowiejką, że to był chyba pierwszy, tak jak mówi opozycja, hołd, w którym to hołdujący mówił ˝żądam˝ i domagał się różnych rzeczy od tych, którym rzekomo hołdował. Proszę o cytat, błagam, panie pośle. W dyskusji, którą za chwilę będziemy mieli, używajcie argumentów, jakich chcecie, ale tak jak we wniosku nie zamieściliście ani jednego cytatu dla potwierdzenia swoich tez, tak podejrzewam, że w dyskusji będzie tak samo. A ja bardzo prosiłbym, żebyście dyskutowali i polemizowali z tym, co powiedziałem, a nie z waszymi wyobrażeniami o tym, co powiedziałem. Pan poseł Rozenek pyta, jak oceniam postawę PiS w tej debacie. (Wesołość na sali) Czy wynika to z niewiedzy, czy z dywersji? Może najpierw pozwolę odpowiedzieć posłom PiS w dyskusji nad kolejnym punktem, a jeśli nie, to zgodnie z prośbą pana posła udzielę odpowiedzi na piśmie. (Oklaski) Proponuję, aby na tym zakończyć, bo za chwilę, jak powiadam, zapewne będą ponowne pytania, ponowne głosy w dyskusji i jeszcze będziemy mieli szansę odnieść się do nich wszystkich. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Jerzy Fedorowicz: Brawo, panie ministrze.)