Mówca: Ewa Lieder
Data: 2018-06-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zgodnie z przepisami, które weszły w życie 1 kwietnia br., szacowania szkód łowieckich dokonywać ma zespół składający się z przedstawiciela gminy właściwej ze względu na miejsce wystąpienia szkody, przedstawiciela zarządcy albo dzierżawcy obwodu łowieckiego i właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na których terenie wystąpiła szkoda. Nowelizacja ustawy Prawo łowieckie stała się konieczna - dodajmy, że to już trzecia w przypadku odszkodowań - ponieważ pojawiło się wiele głosów sprzeciwu ze strony Krajowego Stowarzyszenia Sołtysów, Związku Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej i Krajowej Rady Izb Rolniczych i ze strony sołtysów osobiście. Sołtysi nie mają obowiązku bycia biegłym w szacowaniu szkód łowieckich. Wielu z nich po prostu się na tym nie zna. Pojawiła się zdecydowana odmowa sołtysów w zakresie uczestniczenia w procesie szacowania szkód. Niektórzy w efekcie zapowiedzieli rezygnację ze sprawowanej funkcji. Sołtysi mogą upoważnić do szacowania przedstawicieli izb rolniczych, myśliwych z innego koła łowieckiego lub inne osoby biegłe w szacowaniu szkód, jednak znalezienie osoby, która będzie regularnie, zgodnie z zapotrzebowaniem szacowała szkody na danym obszarze, bez pokrycia finansowego jest w praktyce bardzo trudne. Aby proces ten funkcjonował prawidłowo, konieczne byłyby szkolenia, ewentualne dodatkowe wynagrodzenia, a co za tym idzie - znalezienie na to funduszy. Zarząd Krajowej Rady Izb Rolniczych wskazywał, że brakuje odpowiednio przeszkolonych osób. Podkreślał również, że sołtysi odmawiają uczestniczenia w procesie szacowania, a wójt czy burmistrz lub prezydent nie mają żadnych możliwości prawnych. Dlatego przeniesie tego obowiązku na wojewódzkie ośrodki doradztwa rolniczego, jak proponuje projektodawca, bądź na izby rolnicze jest po prostu koniecznością. Ale mamy i inny problem przy tym projekcie. Dotyczy on finansowania procesu szacowania szkód łowieckich. Jak czytamy w uzasadnieniu: ˝aby zapewnić na ten cel odpowiednią ilość środków w funduszu leśnym, proponuje się przesunięcie dotychczasowych zadań funduszu leśnego, polegającego na finansowaniu określonych działań parków narodowych, określonego w art. 58 ust. 3 pkt 4, z zadań obligatoryjnych do fakultatywnych˝. W toku prac nad projektem w komisji minister środowiska tłumaczył, że środki, które powinny zostać przeznaczone na parki narodowe z zasobów funduszu leśnego, a w efekcie tej nowelizacji nie będą, uzupełniać ma narodowy fundusz ochrony środowiska, jednak nie ma żadnego przepisu ani aktu prawnego, który zabezpieczałby dane kwoty dla parków narodowych ze strony NFOŚ-iu. Jak powszechnie wiadomo, parki narodowe, które są najwyższą formą ochrony przyrody w Polsce, są permanentnie niedofinansowane. Dużym problemem w tym kontekście są bardzo niskie zarobki pracowników parków narodowych. Ponadto tego typu zmiany w prawie przyczyniają się do rozwoju niepokojącej tendencji w naszym kraju, która skutkuje tym, że nowe parki narodowe już nie powstają, a istniejące nie są odpowiednio chronione. Nie widzimy zatem możliwości poparcia tego projektu, który może skutkować osłabieniem parków narodowych. Konieczne jest dodanie przepisu lub stworzenie innej gwarancji, która bez cienia wątpliwości zabezpieczy środki dla parków narodowych w stopniu nie mniejszym niż dotychczas. Dla przypomnienia: fundusz leśny powstał na odtworzenie zalesień, np. po klęskach naturalnych. Zupełnie o tym nie pamiętamy i przeznaczamy te pieniądze na wszystko oprócz tego. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Robert Telus: Gromkie brawa.)