Mówca: Małgorzata Kidawa-Błońska
Data: 2015-12-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Tak, tak, proszę jeszcze chwilkę. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia Piotr Gryza: A czy można prosić o wyłączenie tej maszynki, bo... Już się wyłączyła. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia Piotr Gryza: Pan poseł Krzysztof Sitarski pytał się, czy konkurs rozstrzyga tylko komputer. No niestety, to jest druga bardzo istotna sprawa systemowa. Czy system jest sterowny, czy nie? I jak my na ten system sterowny wpływamy? Bo jeśli wrzucimy siano do systemu, to z tego siana, to wyjdzie nam siano z kryteriów konkursowych. Niestety kryteria konkursowe mają to do siebie, że ktoś wygra, a ktoś przegra. Na tym polega właśnie ten ból konkursowy, tak? I teraz pan tutaj zwrócił uwagę, że czasami decyduje jakiś element, szczegół, bo może po prostu granica tolerancji powinna być większa w takim sensie stricte matematycznego wyliczenia. Między innymi dlatego jest kwestia właściwego opracowania kryteriów oceny ofert, która to jest w tej chwili kompetencją ministra zdrowia, która by uchwyciła możliwość pewnej całościowej opieki i jakości sprawowanej opieki. Kolejna sprawa, która tutaj została postawiona... To np. pani poseł Lidia Gądek. Mogę panią zapewnić, że w obszarze, w którym pani pracuje, czyli podstawowej opieki zdrowotnej, nie ma absolutnie żadnej różnicy pomiędzy lekarzem, którego organem założycielskim jest podmiot publiczny, a podmiotami prywatnymi. Wydaje się nawet, szczególnie poza wielkimi miastami, że to właśnie lekarz rodzinny, czyli podmiot prywatny, jest tutaj zdecydowanie podstawowym elementem. Powstaje oczywiście pytanie, jeśli chodzi przede wszystkim o sieć szpitali. Pan poseł Hoc o tym wspominał, tak? Bo przecież pan wspomniał o tym, że jest kwestia pewnej konsolidacji. No to stoimy tutaj przed... Zresztą ustawodawca w poprzedniej wersji, przepraszam, w poprzedniej pewnej noweli zaproponował konsorcja, tak? To była taka pewna idea, żeby Narodowy Fundusz Zdrowia przez możliwość składania konsorcjów umożliwił właśnie budowanie jakichś takich konsorcjów z kilku podmiotów, które mogłyby najlepiej wykonywać usługi zdrowotne. To jest jedna z zasadniczych spraw, przede wszystkim w zakresie lecznictwa szpitalnego, jak my podejdziemy do sieci szpitali, na ile to będą podmioty prywatne, a na ile to będą podmioty publiczne. I tutaj odpowiedzi jeszcze w tej chwili nie ma, bo niestety w ogóle w historii wszystkich rządów, które próbowały to osiągnąć, prostej odpowiedzi nie było. Kolejna sprawa. Pan poseł Sośnierz pytał o decentralizację. Ja jestem głębokim zwolennikiem decentralizacji, bo w końcu ja z tej tradycji wyrosłem, byłem też dyrektorem kasy na początku, tylko tutaj mówimy o wielowymiarowej decentralizacji, bo to może być fundusz, który ma decentralizację i możliwości realizacji zakupu świadczeń na poziomie oddziału, ale też jeśli będzie to inny system organizacji płatnika, nazwijmy to w ten sposób, to tak powinno się to odbywać raczej przez struktury regionalne, czy to przez wojewodę, czy to przez samorządy. Kolejna sprawa. Pan poseł Pięta. Tak mówiąc na marginesie, mam wrażenie, chociaż nie odnoszę się do wymiaru merytorycznego, że panu posłowi chodziło raczej o zabiegi kardiologiczne, tak? Wydaje się, że raczej to dotyczyło tej przestrzeni. (Poseł Marian Zembala: To jest zasadnicza różnica.) Zresztą zabiegi kardiologiczne są dobrze wyceniane. Tutaj już pan minister Krzysztof Łanda zapowiadał, że my dokonujemy takiej pewnej analizy, gdzie np. powstało wiele nowych podmiotów, wiele nowych kontraktów, żeby zobaczyć, czy są obszary jakoś szczególnie dobrze wyceniane, żeby ewentualnie to korygować. Pan też zapytał o SOR. Tutaj z SOR-em to jest taka sytuacja. Po pierwsze, jest zamierzenie, żeby SOR-y włączyć do systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego. Ja zresztą w mojej pierwszej wypowiedzi wspomniałem o pewnej próbie pozyskania dodatkowych środków z tytułu składki OC i taki jest plan, żeby ewentualnie ten tytuł przeznaczyć na Państwowe Ratownictwo Medyczne i te SOR-y właśnie włączyć w ten system, ale w ogóle sama dostępność świadczeń na SOR-ze to jest z jednej strony oczywiście kwestia wysokości środków, ale z drugiej strony organizacji. Sam widziałem dobre SOR-y, gdzie po prostu pierwszy ruch to jest kwestia zdiagnozowania pacjenta i ocenienie, czy on ma być przyjęty natychmiast, w drugiej kolejności, w trzeciej kolejności, w czwartej kolejności. A więc jeśli rzeczywiście potrzebuje pomocy, to on powinien zostać natychmiast na tym SOR-ze przyjęty. I to jest kwestia organizacji pracy, która jest właściwie bardzo trudna do zdefiniowania. Można wytyczne przedstawić w regulacji prawnej, natomiast to jest pewna sztuka, to jest pewna sztuka właściwego potraktowania pacjenta w takim, w tym miejscu. Kolejne pytanie, pani poseł Gabrieli Lenartowicz, dotyczące tych pielęgniarek. To rzeczywiście jest sprawa szczególnie drażliwa, ponieważ to są panie pielęgniarki zatrudnione u podwykonawcy, no i na tym polega problem. (Poseł Gabriela Lenartowicz: To jest w publicznym szpitalu.) Na tym polega problem, pan minister tego po prostu, że tak powiem, nie przewidział. Bo nie wszystko... My zastanawiamy się nad tym, ponieważ pewien taki element funkcjonuje też w POZ. A więc zastanawiamy się nad tym rozwiązaniem, ale w tej chwili, mówiąc szczerze, nie bardzo widzę możliwości rozwiązania tego problemu. Tak że nie jest to na razie taka odpowiedź, jakiej by się pani mogła spodziewać, pomimo chęci i zrozumienia, że to jest niesprawiedliwe. (Poseł Gabriela Lenartowicz: No jest.) Rzeczywiście tak jest. Kolejna sprawa dotyczy... Pan poseł Sitarski jeszcze raz zadał pytanie, czy jest szansa na negocjacyjny system kontraktowania świadczeń. Panie pośle, jest zawsze, od samego początku, takie pytanie. Jak jest płatnik, to musi zapewnić dostęp do świadczeń, musi wybrać najlepszego wykonawcę świadczeń, a wykonawca - szpital, przychodnia, podmiot leczniczy - chce w tym kontrakcie uczestniczyć. I jest dylemat, tak? Co to znaczy ˝negocjacje˝? No bo jak się rozmawia z płatnikiem, to można by powiedzieć, że jest propozycja finansowa i później jednak kierunkowe ustawienie, że taki mam budżet i w takim obszarze mogę funkcjonować. Można powiedzieć, że tu negocjacji nie ma. To jest pewien istotny dylemat, bo można sobie wyobrazić system, kiedy po prostu jest np. taki system budżetowania. Budżetowanie to jest jedna z metod kupowania świadczeń w ogóle. Ona może być zarówno w systemie budżetowym, jak i w systemie ubezpieczeniowym, bo jakby ex post finansujemy świadczenia. No i na czym wtedy mogą polegać negocjacje? A więc tutaj można by powiedzieć, oczywiście tak prosto: tak, będziemy chcieli, żeby był system negocjacyjny, ale to wszystko tkwi w szczegółach, tkwi też w pewnym sposobie prowadzenia rozmów i dostrzegania pewnych niuansów. To jest też kwestia pewnego dobrego obyczaju i w ogóle pewnego zaufania w tym systemie, kiedy jeden ma zapewnić świadczenia, a drugi ma te świadczenia dostarczyć i ma jeszcze zabiegać o to, żeby pacjent był należycie zabezpieczony. Mam nadzieję, że państwo uznacie moją odpowiedź za wystarczającą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)