Mówca: Tomasz Latos
Data: 2017-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zacznę od gratulacji i podziękowania dla pana ministra. Panie ministrze, to, po pierwsze... (Poseł Beata Małecka-Libera: Dla Donalda Tuska gratulacje.) Prosiłbym szanowne koleżanki i kolegów z opozycji o niekomentowanie. Będziecie państwo mieli za chwilę okazję się wypowiedzieć. Panie ministrze, to bardzo trudna ustawa, to prawda, trudna, ale i oczekiwana. (Poseł Bartosz Arłukowicz: Przez kogo?) Skoro opozycja tutaj zabiera głos, to wypada przypomnieć - państwo marzyliście, żeby wprowadzić tę ustawę. Chcieliście, wracaliście do tej koncepcji co roku. Zabrakło determinacji, odwagi, pomysłu, nie wiem, to państwo, mam nadzieję, z tej mównicy później to powiecie, czego wam brakowało... (Poseł Bartosz Arłukowicz: Na ziemię.) ...że postanowiliście jednak sieci nie wprowadzać. A powinniście ją wprowadzić choćby z prostego organizacyjnego powodu. Kontraktowanie świadczeń zdrowotnych, w sytuacji kiedy mnożą się kolejne podmioty, kiedy brakuje pewnych obiektywnych kryteriów, kiedy to wreszcie nie badano jakości, bo Narodowy Fundusz Zdrowia, przypominam, oceniał, czy zgadza się liczba zatrudnionego personelu, czy zgadza się sprzęt, właściwie to było tym głównym kryterium, a następnie oferowana cena - w sytuacji braku jakości powstawał pewien chaos w systemie. Chaos polegający chociażby na tym, że mamy kilkadziesiąt podmiotów niezwykle ważnych dla systemu, wykonujących pewnie bardzo ważne procedury, ale podmiotów kilkułóżkowych, które oczywiście stać na to, żeby zaproponować cenę niższą niż w dużym szpitalu, nie mówię nawet o szpitalu uniwersyteckim czy klinicznym, ale chociażby o dużym szpitalu powiatowym. Tutaj było to wybieranie rodzynek z ciasta i osłabianie tych dużych publicznych szpitali. Państwo wiedzieliście o tym problemie, aneksowaliście umowy, bo to było taką protezą. Można zadać pytanie: Jak długo można aneksować? Aneksowaliśmy przez 3 lata, pewnie można byłoby jeszcze z rok i pewnie w okresie przejściowym częściowo będziemy aneksować, ale nie można tego robić w nieskończoność, szanowny panie ministrze, panie przewodniczący. Stąd też trzeba było podjąć decyzję - albo kontraktowanie, albo aneksowanie, albo idziemy inną drogą... (Poseł Beata Małecka-Libera: Albo rewolucja.) ...aby wspierać te najważniejsze dla systemu i bezpieczeństwa pacjenta placówki. Otóż, szanowni państwo, myślę, że po to m.in. tworzono mapy potrzeb zdrowotnych, aby przygotować do wprowadzenia sieci. Myśmy o tym mówili wielokrotnie na posiedzeniach komisji... (Poseł Bartosz Arłukowicz: Daj spokój.) ...państwo zaczęliście to realizować, za późno, bo w 8. roku panowania i rządów. Prawo i Sprawiedliwość dokończyło przygotowanie map i teraz trzeba być konsekwentnym, trzeba wprowadzać sieć szpitali. Oczywiście, można dyskutować, zgadzam się co do tego, czy te mapy są już w ostatecznym kształcie przygotowane, czy nie potrzeba jeszcze kolejnych korekt. Zapewne są one potrzebne, zapewne jest o czym rozmawiać, zapewne trzeba rozwijać różnego rodzaju specjalności medyczne w danym regionie. Przy okazji oczywiście należy na to nanieść potrzeby związane z ilością rezydentur w takich czy innych specjalnościach, bo też tego w przeszłości brakowało. Jednym słowem, mieliśmy do tej pory chaos. Nie chcę powiedzieć z sympatii dla pewnej ważnej inicjatywy, nie chcę powiedzieć: róbta, co chceta w systemie ochrony zdrowia, ale w dużym stopniu tak to wyglądało. A jak to jest na świecie, szanowni państwo? Otóż na świecie nie ma takiego systemu, żeby każdy mógł robić, co chce, państwo o tym doskonale wiecie. Rozumiem, że chcieliście to zmienić, rozumiem, że zabrakło czasu, 8 lat to być może jest zbyt krótki okres, żeby podjąć się takiego wyzwania. Tak czy inaczej oczywiście nie może być tak, że tworzą się kolejne nowe podmioty, konkurują o tego samego pacjenta, wyrywają sobie kontrakty, pieniądze publiczne. Kraje nawet o najbardziej utrwalonych poglądach liberalnych takich zasad nie stosują. Stąd też budowa sieci, tego, co z punktu widzenia pacjenta jest najważniejsze w sensie jego zabezpieczenia, stąd też oparcie oczywiście m.in. na SOR-ach, izbach przyjęć. Od razu należy uspokoić i odkłamać pierwszą z nieprawd, które ciągle serwuje się pacjentom, ciągle mówi się w różnego rodzaju mediach, ciągle straszy się również świadczeniodawców. Moim zdaniem straszy się świadomie, ponieważ nie podejrzewam tych ludzi, którzy o tym mówią, o nieprzeczytanie ustawy, o nieznajomość choćby tak podstawowych zasad. Przecież te podmioty, które nie będą w sieci, będą podlegały normalnej procedurze konkursowej, która odbywa się od 1999 r., najpierw pod szyldem kas chorych, następnie Narodowego Funduszu Zdrowia. Nic tu się nie zmieni. Mówiąc inaczej, ci wszyscy, którzy denerwowali się, bo pewnie denerwowali się, jak będzie wyglądał ich kontrakt po kolejnej procedurze konkursowej, będą mieli dokładnie taki sam stres i będą ponosili takie samo ryzyko, że coś stracą albo coś zyskają w procedurze konkursowej, która będzie odbywać się po wprowadzeniu sieci. W związku z tym strachy na lachy, nie ma tutaj tego typu niebezpieczeństwa. Oczywiście nie jest tak - jak przy każdej nowej dużej ustawie - że można spać spokojnie, i pewnie pan minister Gryza i pan minister Radziwiłł będą mieli niejedną nieprzespaną noc, ponieważ każda zmiana, zasadnicza zmiana systemu wiąże się z różnego rodzaju turbulencjami, ewentualnie ze zwiększonym ryzykiem. Ale od tego jest władza, od tego są ewentualnie możliwości szybkiego reagowania, aby te ewentualne zagrożenia, niepewności korygować i zmieniać, i do tego państwa namawiam. Namawiam do merytorycznej dyskusji. Rozmawialiśmy 2 tygodnie temu w komisji, rozmawialiśmy w tym tygodniu, będziemy jeszcze rozmawiać w drugim czytaniu. Na tym się skupmy, co ewentualnie w tym systemie uszczelnić, co być może przesunąć z ryczałtowania do kontraktowania - o, tu jest rzeczywiście moim zdaniem jak najbardziej pole do dyskusji. Co to da pacjentowi, to jest pytanie, które pewnie najczęściej jest powtarzane. Oczywiście tu można by długo opowiadać, ale wydaje się, że przede wszystkim należy się skoncentrować na trzech podstawowych elementach, prostych i zrozumiałych dla pacjenta. Otóż, szanowni państwo, każdy z nas to obserwował, każdy, kto był pacjentem. Pacjent trafiał do szpitala, był leczony, często skutecznie, efektywnie, a następnie był wypisywany ze skierowaniem do specjalisty i być może z wyjątkiem jakiejś pierwszej wizyty dalej był zostawiony samemu sobie. Otóż będzie w tym systemie opieka koordynowana. Nie będzie już takiej sytuacji, że pacjent wychodzi ze szpitala i teraz to już są jego problemy i ewentualnie jego lekarza rodzinnego, gdzie i kiedy trafi do specjalisty. Teraz było tak, że po kilkumiesięcznym oczekiwaniu w kolejce trafiał z powrotem do szpitala w wyniku kolejnych powikłań, bo tak to się niestety w praktyce układało. Drugim elementem, niewątpliwe ważnym, jest to, że na podstawie JGP, czyli jednolitych grup pacjentów, pacjent, który miał kilka jednostek chorobowych, rozliczany był... Płatnik płacił za jedną jednostkę chorobową. Owszem, można było leczyć go z pozostałych, ale przedtem trzeba było go wypisać ze szpitala, przyjąć nie wcześniej niż po 2 tygodniach, żeby Narodowy Fundusz Zdrowia zaobserwował to jako nowe świadczenie medyczne, i wtedy można było go dalej leczyć. Teraz, szanowni państwo, będzie można go leczyć kompleksowo, będzie można przesłać z oddziału na oddział, z kliniki do kliniki i w ramach ryczałtu to zrobić. (Poseł Beata Małecka-Libera: A teraz nie można było? Panie doktorze, panie pośle...) Teraz oczywiście, że można, ale jest problem z rozliczaniem. Pani poseł, pani minister, jest problem z rozliczaniem. Niestety nie udało się tego problemu wyeliminować. Były jakieś tam nieśmiałe próby, żeby to ryzyko zmniejszyć, trochę zmniejszono... (Poseł Kamila Gasiuk-Pihowicz: Ale na temat, na temat sieci szpitali.) Mówię cały czas na temat sieci szpitali i korzyści. Szkoda, że pani nie przeczytała ustawy. (Dzwonek) I wreszcie nocna, świąteczna...