Mówca: Barbara Chrobak
Data: 2016-03-17 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Stopień zaangażowania rządu Platformy w walkę z najgroźniejszymi odmianami przestępczości ocenić można jako niewystarczający. I to jest najbardziej dyplomatyczne określenie, jakiego można użyć. Jeśli rząd Platformy Obywatelskiej podejmował już jakieś działania w sferze szeroko rozumianego prawa karnego, to były to rozwiązania rozbudowujące gwarancję dla osób podejrzanych i oskarżonych. Państwo w ostatnich latach stopniowo ustępowało, krok po kroku ustępowało przestępcom. Jeśli mówimy o funkcjach, jakie powinno spełniać prawo karne, mając na uwadze, że zwalczanie przestępczości powinno odbywać się w warunkach równowagi funkcji ochronnej i gwarancyjnej, to trzeba powiedzieć, że w ostatnich latach stawiano zdecydowanie na gwarancję dla sprawców czynów zabronionych. Takich przedsięwzięć legislacyjnych, przeprowadzanych przy aplauzie organizacji, które zajmują się obroną praw obywateli, ale niestety głównie obywateli łamiących prawo, było wiele. Wspomnieć tu można jedynie przepisy przewidujące skrócenie okresów przedawnienia, będące w istocie wielkim gestem dobroci w stronę świata przestępczego, czy nieszczęsną lipcową nowelizację Kodeksu postępowania karnego, którą chciano wybić państwu - Policji i prokuraturze - zęby w zwalczaniu przestępczości, czyniąc podejrzanych i oskarżonych podmiotami o uprzywilejowanej pozycji. Wysoki Sejmie! Czas, by ta Izba wykazywała więcej asertywności wobec lobbingu sprzyjającego przestępcom. Czas, by ta Izba tworzyła prawo, które ma służyć obywatelom, prawo, które ma chronić ofiary. Inicjatywy, o których wspominam, uzupełniało 8-letnie pasmo zaniechań w dziedzinie walki z przestępczością. Nikt przez ten okres nie zauważył, jak bardzo zmienia się przestępczość, że staje się ona zjawiskiem transgranicznym, że ogromna cześć czynów zabronionych popełniana jest za pomocą sieci. Prokuratura w tym czasie intensyfikowała swoje działania w dziedzinie ochrony karpi czy w walce z mową nienawiści. To są sprawy ważne, ale trzeba nauczyć się rozróżniać przestrzenie, w których niebezpieczeństwo jest najwyższe. Nikt nie zauważył również przemian w strukturze przestępczości seksualnej, w tym tej najgroźniejszej, bo wymierzonej w dzieci. Nikt nie dostrzegł, jak niebezpieczne jest w tej sferze zjawisko powrotności do przestępstwa. Nikt nie zauważył braku zdecydowanej prawnokarnej reakcji ze strony państwa na te zagrożenia. Elementem modelu prawnokarnej reakcji na przestępczość seksualną wobec dzieci są rejestry obejmujące m.in. osoby określane mianem pedofili. Te rejestry umożliwiają realizację koncepcji, którą w kryminologii określa się mianem community policing. To koncepcja tzw. policji środowiskowej, która działa w ścisłej współpracy ze społecznościami nie tylko w wykrywaniu, ale również przeciwdziałaniu przestępczości. W krajach, w których to funkcjonuje, np. skandynawskich, zjawiska przestępczości udaje się neutralizować w zarodku. Czas na taką filozofię w Polsce. To filozofia zapewniająca bezpieczeństwo naszym dzieciom, trzeba ją propagować. Klub Kukiz’15 z całą stanowczością popiera powstanie tego rejestru, szczególnie że będzie to rejestr publiczny, a zatem umożliwiający właściwą reakcję społeczeństwa na istniejące zagrożenia. Dla nas zawsze ważniejsze będą prawa ofiar niż gwarancje prawne dla osób popełniających przestępstwa. Mówiąc to, nie żałuję, że wśród środowisk przestępczych Kukiz’15 nie będzie miał po takich słowach wysokich notowań. Niech przestępcy głosują na tych, co zawsze. Państwo musi chronić ofiary. Po 8 latach kończy się taryfa ulgowa dla przestępców, kończy się taryfa ulgowa dla pedofili. Wątpliwości nasze budzi jednak umieszczenie w rejestrze danych sprawców czynów o relatywnie mniejszej wadze wynikających z art. 200a czy 200b Kodeksu karnego. Zasadnym wydaje się, by dane zgromadzone w rejestrze dotyczyły najcięższych przestępstw zawartych w rozdziale XX Kodeksu karnego. Zrównanie pedofila z osobą chwalącą ten obrzydliwy czyn jest niewspółmierne, tym bardziej że osoba wpisana do rejestru będzie się w nim znajdować do końca życia. Sprzeciw nasz budzi również umieszczenie w rejestrze osób już znajdujących się w Krajowym Rejestrze Karnym z uwagi na represyjny charakter, który łamie zasadę niedziałania prawa wstecz. Zamieszczenie w rejestrze sprawcy czynu z art. 201 Kodeksu karnego, kazirodztwa, może prowadzić do stygmatyzacji ofiary. Zgłosimy poprawki. Od ich przyjęcia uzależniamy poparcie dla projektu ustawy. Dziękuję. (Oklaski)