PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Klaudia Jachira
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Szeregowy Pośle Kaczyński! Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dziś w Sejmie odwiedziły mnie przyjaciółki ze studiów. Pokazywałam im miejsca dla mnie ważne, takie jak ta mównica sejmowa, z której zabieram głos, ale także te, które służyły mi do niemych protestów, gdy ten głos na tej sali jest mi odbierany. W pewnym momencie zapytały: Jachi, jak to możliwe, że w tak pięknym miejscu dzieją się tak złe rzeczy? Dlaczego tutaj zamiast naprawiać kraj się go psuje? Szczerze mówiąc, o tym samym myślę za każdym razem, gdy przychodzę tutaj do pracy. Ich wizyta przypomniała mi, że gdy pierwszy raz tu weszłam, też byłam zachwycona architekturą i historią tego miejsca. Myślałam o wielkich Polakach, którzy tworzyli tu przez dobre wiele lat niepodległą ojczyznę. Przecież cały ten kompleks parlamentarny już od momentu jego powstania miał zachęcać do demokracji, do kontaktu z ludźmi. Nie bez powodu został wpisany w park, jest częścią parku. Niestety w ostatnich latach władza coraz bardziej odgradzała się od obywateli, dokładając kolejne barierki, wprowadzając coraz więcej kontroli czy budując wielkie płoty i bramę. Od prawie 3 lat zamiast świętować demokrację i debatę parlamentarną przyglądam się tutaj z bliska złu. Jak to możliwe, że w gmachu, który powinien być źródłem demokracji, panuje zamordyzm? Dyskusja jest ograniczana do minimum. Nie debatujemy nad przyszłością kraju, nie wypracowujemy kompromisów, tylko ta Izba produkuje tony złego prawa, kilkusetstronicowe ustawy, które są gniotami, tak jak np. Nowy Ład. Zamiast w spokoju i bez pośpiechu tworzyć krótkie, proste ustawy, których nie trzeba co chwilę poprawiać, trwa non stop biegunka legislacyjna. To w tej sali zostały przyjęte ustawy niezgodne z konstytucją, niszczące sądy, skłócające nas z całą Europą. Doszło do tego, że ludzie boją się każdego kolejnego Sejmu, zastanawiając się, co tym razem opętana władza wymyśli, co wrzuci w ostatniej chwili. Czy to jest normalne, że nawet dziś, tak jak właściwie za każdym razem, siedzimy tutaj do nocy? Przecież od naszych decyzji zleżą losy całego kraju. Jaka może być jakość prawa, jeśli debatujemy tu po 14 albo 16 godzin? Byle więcej bubli prawnych, byle szybciej, komisje w tym samym czasie co posiedzenia plenarne. Wizyta przyjaciółek uświadomiła mi, że może ja też robię zbyt mało, by nie dopuszczać do tego zła. Może wszyscy robimy zbyt mało, za mało protestujemy. Zamiast odcinać się od populistów, zaczynamy się z nimi ścigać. To miejsce zobowiązuje, by walczyć o wolną Polskę. (Dzwonek) Mam nadzieję, że po zmianie władzy w tej Izbie nie będziemy więcej niszczyć naszej ojczyzny, ale zaczniemy ją naprawiać. Nie będzie to łatwe, bo straty są ogromne, więc odbudowa może zająć lata. Ale warto, choćby po to, żeby móc usłyszeć od przyjaciół, że są dumne nie tylko z architektury tego miejsca, ale także z prawa, które jest tutaj tworzone. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Kiedy w listopadzie 1918 r. wybuchła niepodległość, wiele spraw wymagało natychmiastowego rozwiązania. Jedną z najważniejszych była konieczność uregulowania, a niekiedy wręcz utworzenia organów, które mogłyby zapewnić bezpieczeństwo obywatelom państwa. W miastach i mniejszych miejscowościach powstałego województwa łódzkiego istniały jakieś milicje i straże obywatelskie, które pełniły rolę policji. Dlatego też w połowie grudnia 1918 r. rozpoczęto powolny proces unifikacji i tworzenia Policji Państwowej. W Piotrkowie Trybunalskim jako datę powstania służb porządkowych należy przyjąć 1 sierpnia 1914 r., kiedy to Społeczny Komitet Obywatelski powołał Straż Bezpieczeństwa. Po odzyskaniu niepodległości Piotrków stał się siedzibą Policji Komunalnej Powiatu Piotrkowskiego. Podzielono ów powiat na cztery okręgi policyjne. W okolicznych miejscowościach powstawały posterunki. Stan etatowy takiego wynosił zazwyczaj 4-5 policjantów. Ustawa z sierpnia 1919 r. zmieniła organizację sił policyjnych, podporządkowując piotrkowskich policjantów Komendzie Okręgowej w Łodzi. Powołano odrębny wydział śledczy. Siedzibą policji Piotrkowa była kamienica przy ul. Słowackiego, kiedyś ul. Kaliska 16. Piotrkowscy policjanci, jak wynika z zachowanych dokumentów, przechodzili częste szkolenia z zakresu prawa karnego, regulaminu, prawa wojskowego i oczywiście kryminalistyki. Musieli borykać się z wieloma problemami wynikającymi z ówczesnej sytuacji politycznej. Piotrków był miastem robotniczym, bardzo często dochodziło w nim do protestów, które zakłócały życie miasta, a uspokajanie ich wymagało od funkcjonariuszy policji wiele wysiłku. Przy każdym komisariacie istniała specjalna jednostka do rozwiązywania takich problemów. Piotrków można było uznać za typowe prowincjonalne miasto i pewnie ze sprawami podobnego prowincjonalnego typu musiano się borykać. Jednak czasami i w Piotrkowie miały miejsce wydarzenia, które przypominały ówczesne Chicago funkcjonujące w oparach prohibicji. W 1929 r. miała miejsce nieudana próba porwania prezydenta miasta Kazimierza Szmidta, która zakończyła się regularną strzelaniną na ulicach miasta. Pamiętamy, że zaczęło się to wszystko w Piotrkowie 1 sierpnia 1914 r. od skromnej Straży Bezpieczeństwa. Dziś chciałbym złożyć życzenia z okazji zbliżającego się Święta Policji. Szanowne funkcjonariuszki i funkcjonariusze oraz pracownicy cywilni komendy w Piotrkowie Trybunalskim oraz w powiecie piotrkowskim komendy wojewódzkiej i w kraju: proszę przyjąć najlepsze życzenia wielu sukcesów zawodowych i wielu sukcesów w życiu prywatnym. Życzę wszystkiego najlepszego. Dziękuję.
Mówca: Maciej Kopiec
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Po wielu miesiącach apeli i starań, a także po wielu złożonych zawiadomieniach do prokuratury, pełniącym obowiązki dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 3 w Rybniku przestała wreszcie być Ewa Fica. Teoretycznie mieszkańcy regionu powinni spać już spokojnie, licząc na dobrą zmianę w szpitalu, który za czasów pani Ficy mógł narażać życie pacjentów na niebezpieczeństwo. Ale czy faktycznie można stwierdzić, że marszałek wybrał najlepszego kandydata, który uratuje szpital? Przez ostatnie tygodnie wszyscy mają co do tego wątpliwości. Już sam fakt, że pani Ewa Fica była pełniącym obowiązki dyrektora aż 1,5 roku, wskazywał na niejasne intencje marszałka. Pierwszy sygnał, że sytuacja znowu jest niepokojąca, nadszedł jeszcze w trakcie trwania konkursu na nowego dyrektora. W szpitalu wszyscy wiedzieli, że to stanowisko obejmie Jarosław Madowicz. Jakim cudem? Czy można stwierdzić, że konkurs był ustawiony i miał markować wybór najlepszego fachowcy? Nie wiem, ale sytuacja jest zaskakująca i co najmniej niejasna. 17 czerwca wystosowałem do marszałka Chełstowskiego interwencję poselską mającą na celu wyjaśnienie narastających wokół konkursu wątpliwości. Odpowiedź przyniosła jedynie kolejne pytania. Zaskakuje jednogłośność całej komisji, jakby narzucona została dyscyplina. Marszałek większość niewygodnych pytań omija, zakrywając się ochroną danych osobowych. Czy słusznie? Przecież poseł ma dostęp do informacji niejawnych. Można odnieść wrażenie, że marszałek gra na czas, zasłaniając się kwestiami ochrony danych osobowych, licząc, że nikt nie będzie drążył tematu. To, że marszałek mija się z prawdą, możemy wyczytać w samym ogłoszeniu konkursu na stanowisko dyrektora podmiotu leczniczego na stronie internetowej urzędu, w załączniku nr 2 do ogłoszenia, czyli informacje dotyczące przetwarzania danych osobowych, który podpisała każda biorąca udział w konkursie osoba. Cytuję: Pana/pani dane osobowe będą ujawniane w zakresie stanowiącym informację publiczną każdemu zainteresowanemu taką informacją lub publikowane w BIP urzędu. Co więc ukrywa marszałek Chełstowski? W urzędzie marszałkowskim dowiedziałem się, że nie otrzymam protokołów z rozmów z kandydatami, ponieważ nie istnieją. Jak mam więc podczas kontroli stwierdzić, czy zgodnie z regulaminem komisja zadała wszystkim kandydatom jednakowe pytania? To był jeden z punktów regulaminu konkursu. Argumentem urzędu przemawiającym za tym, że kandydatów potraktowano równościowo, a konkurs przeprowadzono właściwie, jest, uwaga, to, że żaden z członków komisji nie zgłosił zastrzeżeń. Komisja była jednogłośna, przypominam. I tak komisję powołał zarząd województwa, a więc marszałek. Wątpliwości jest zbyt wiele, a sprawa dotyczy życia i zdrowia ludzi. Podejrzewam, że konkurs ogłoszony był pro forma, żeby zatwierdzić wcześniejszą decyzję marszałka Chełstowskiego. Obym się mylił. Będę dalej kontrolował ten temat, bo dyrektor szpitala, ale i marszałek swoje wypłaty otrzymują nie od partii PiS, ale od wszystkich podatników. Dziękuję bardzo.
Mówca: Beata Strzałka
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Wokół nas są miejsca naznaczone krwią i cierpieniem ludzi, którzy z oddaniem walczyli o wolność naszej ojczyzny. Coroczne uroczystości to hołd ich pamięci, ale aby ta pamięć przetrwała, należy ją przekazywać kolejnym pokoleniom. Czerwiec i lipiec 1944 r. to na ziemi biłgorajskiej czas zbierania przez Niemców krwawego żniwa. W wyniku zakrojonych na szeroką skalę akcji przeciwpartyzanckich Sturmwind I i II życie straciło wielu wspaniałych synów i córek narodu polskiego. Najpierw Lasy Janowskie, a następnie Osuchy. Jedna z największych bitew partyzanckich II wojny światowej na ziemiach polskich, w trakcie której zginęło blisko 900 partyzantów. Niemieckie akcje Wicher kończy mord dokonany w lesie przy drodze z Biłgoraja na Rapy Dylańskie, w wyniku którego od strzału w potylicę życie straciło kolejnych 60 osób. Przy tej samej drodze, 500 m dalej, 21 czerwca 1944 r. została rozstrzelana wraz z czterema nieznanymi partyzantami kobieta niezwykła, żołnierz Wojska Polskiego w stopniu kaprala, niezłomna, odważna, do końca oddana sprawie. Pomimo okrutnych tortur nie wydała żadnego ze swoich współtowarzyszy. Wanda Wasilewska ps. Wacek, bo o niej tu mowa, to postać szczególna. Cechowały ją odwaga, odpowiedzialność, duma i wielkie poczucie sprawiedliwości. Od najmłodszych lat była związana z harcerstwem, wartościami i wielką miłością do ojczyzny przekazaną przez rodziców. Na żołnierza Armii Krajowej została zaprzysiężona w styczniu 1943 r. Działała pod dowództwem kolejnych komendantów rejonu krzeszowskiego Armii Krajowej: por. Józefa Wójcika ˝Małego˝ i Konrada Wasilewskiego ˝Grota˝. Pełniła niezwykle odpowiedzialną funkcję łączniczki i kurierki, a przede wszystkim komendantki regionu Wojskowej Służby Kobiet. Znała wielu ludzi w konspiracji, utrzymywała kontakt z komendą obwodu, a także sąsiednimi obwodami. Z wyróżnieniem ukończyła organizowany wiosną 1944 r. stacjonarny kurs młodszych dowódców piechoty, a już w czerwcu tego roku uczestniczyła w walkach toczonych z niemieckim okupantem. Podczas akcji Wicher I została wzięta do niewoli, poddana okrutnym przesłuchaniom Gestapo, rozstrzelana w pobliskim lesie na Rapach. Wanda ˝Wacek˝ Wasilewska pomimo ogromu cierpień nigdy nikogo nie wydała. Do końca z dumą patrząc w oczy swoim oprawcom, na wszelkie pytania gestapowców odpowiadała: nic nie wiem. Swoje życie zakończyła w wieku zaledwie 21 lat. Mord w lesie na Rapach to wydarzenie, które zapisało się jako jedno z najbardziej bolesnych wydarzeń II wojny światowej w pamięci mieszkańców powiatu biłgorajskiego. Co roku wielu biłgorajan, rodziny pomordowanych, duchowieństwo, harcerze oraz przedstawiciele władz samorządowych w miejscu rozstrzelania, pamiętając o wielkiej ofierze, jaką ponieśli partyzanci, oddają hołd tym (Dzwonek), dzięki którym dziś żyjemy w wolnej Polsce. Cześć i chwała bohaterom! (Oklaski)
Mówca: Władysław Kurowski
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 23 czerwca 1940 r. przeszedł do historii Myślenic pod nazwą ˝czarnej niedzieli˝. Choć od tych strasznych wydarzeń minęły już 82 lata, pamięć pomordowanych w myśleniczanach trwa, czego wyrazem są m.in. uroczystości rocznicowe. Jest rzeczą niezbędną, aby tę pamięć zachować i przekazywać kolejnym pokoleniom, tak by młodzi pamiętali o swojej historii, a podobne dramaty więcej się już nie powtórzyły. Była to pierwsza krwawa represja, która spotkała mieszkańców Myślenic w czasie ciemnej, okupacyjnej nocy. Pierwsza i niestety nie ostatnia. Kosztowała życie 35 mieszkańców reprezentujących różne środowiska. Krwawa akcja Niemców miała za zadanie sterroryzować myśleniczan i stanowić ostrzeżenie, by nikt nie próbował przeciwstawić się okupantowi. 22 czerwca akcja przez Niemców została szczegółowo zaplanowana. Już na ulicach Myślenic dało się zauważyć wzmocnione patrole wojska i granatowej policji. Ok. godz. 23.30 dokonano prowokacyjnego zamachu, detonując środek wybuchowy w pomieszczeniu telefonistki na poczcie. Upozorowany atak posłużył za pretekst pierwszych masowych aresztowań w Myślenicach. 23 czerwca aresztowano 10 zakładników, mieszkańców Myślenic. Wcześniej zostali oni poinformowani, że zostali wyznaczeni jako zakładnicy celem odparcia ataków sabotażu. Jako zakładnicy przez 2 tygodnie mieli się meldować w biurze burmistrza. W chwili przeprowadzania akcji dokonano dalszych aresztowań. Wcześniej wyznaczonych zakładników oraz kolejnych 25 aresztowanych zgromadzono pod budynkiem poczty i sfotografowano. Po tej haniebnej demonstracji aresztowanych przewieziono do więzienia Montelupich w Krakowie. Aresztowani dowiedzieli się, że jeżeli nie znajdzie się sprawca zamachu, zostaną rozstrzelani. Osadzeni oczekiwali na wyrok w celi śmierci. Większość z aresztowanych myśleniczan wywieziono do fortu w Krzesławicach, wówczas pod Krakowem, i tam rozstrzelano. Rodziny zamordowanych poinformowano o śmierci bliskich z powodu m.in. zapalenia płuc, ataku serca, udaru mózgu. Wybór zakładników aresztowanych nie był przypadkowy. Hitlerowcy, zgodnie ze swoim planem stosowanym w Polsce i innych krajach okupowanych, zawsze starali się w pierwszym rzędzie mordować tych mieszkańców, którzy stanowili elitę danej społeczności, aby przez tę działalność osłabić strukturę społeczną. Pamięć o tych strasznych wydarzeniach jest ciągle żywa wśród mieszkańców Myślenic, a szczególnie wśród rodzin pomordowanych. (Dzwonek) W rocznicę tej haniebnej akcji zorganizowanej przez Niemców organizowane są uroczystości upamiętniające pomordowanych z udziałem rodzin, myśleniczan, młodzieży, władzy lokalnej oraz przedstawicieli instytucji. Pamięć o pomordowanych stanowi ważny element dbałości o lokalną historię i jej bohaterów. Cześć ich pamięci! Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Patryk Wicher
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Zakończył się już rok szkolny. Właśnie maturzyści, jak też uczniowie klas VIII, odebrali już wyniki swoich egzaminów. Przed nimi wspaniałe wakacje. Szczególnie przed tymi, którzy idą na studia, bo to już wakacje wydłużone o jeden miesiąc. Dlatego też wydaje się słusznym, żeby dzisiaj zaapelować i zachęcić państwa do tego, żeby właśnie z pociechami zwiedzać nasz kraj. Tych młodych ludzi, którzy już sami podróżują, też chciałbym do tego zachęcić. Moi drodzy, Polska to jest kraina wielu interesujących regionów kulturowych, lokalnych, krajobrazowych - miejsce wyjątkowe. Naprawdę nie trzeba podróżować po całym świecie, żeby wypocząć, znaleźć coś pięknego, doznać wspaniałych uczuć, doznań, zobaczyć kawałek pięknego świata. Tutaj wyjątkowo oczywiście jako Małopolanin będę zachęcał do wizyty w Małopolsce, według mnie jednym z najpiękniejszych województw w naszym kraju, ale także na Sądecczyźnie i Podhalu, które mają wiele wspaniałych walorów. Małopolska to kraina turystyczna, Polska otwarta. To jest teren, który przyjmuje każdego, żeby mógł tam wypocząć, zorganizować sobie wolny czas. Ale tak jak podkreśliłem, Sądecczyzna to nie tylko piękna Krynica, gondola, ścieżki w koronach drzew, spływy flisackie, np. na Podhalu, zamki, urokliwe ścieżki rowerowe, wspaniałe ścieżki górskie, szlaki górskie, na które państwa serdecznie zapraszamy. Niektórzy z państwa wykorzystali bon turystyczny, niektórzy jeszcze nie, a więc przypominam, że ten czas już się zbliża, że warto w tym roku ten bon wykorzystać na wakacje, na pobyt w naszym kraju. Dlatego też jeszcze gratulując wszystkim uczniom zakończonego roku szkolnego, maturzystom i ósmoklasistom wyników ich egzaminów, zachęcam was, żebyście porwali swoich rodziców albo też swoich kolegów w piękną podróż od krańca do krańca Rzeczypospolitej Polskiej. Poznawajcie nasze urokliwe tereny, poznawajcie naszą kulturę, naszą tradycję, bo ona jest przepiękna, ona nam pokazuje nasze korzenie, naszą historię, więc warto naprawdę, warto zwiedzać i odpoczywać w Polsce. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Rzepa
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Za kilka tygodni w Polsce przyjdzie czas żniw. A jaka jest sytuacja dzisiaj na polskiej wsi? Niestety rolnicy liczyli na pewną rekompensatę, która była związana z czterokrotną podwyżką cen nawozów azotowych. Ceny zbóż, zwłaszcza pszenicy i rzepaku, były dość obiecujące. Natomiast co się dzisiaj, szanowni państwo, stało? Dzisiaj Polska pomaga albo chciałaby pomagać być korytarzem transportowym dla ukraińskiego zboża. Dobrze by było, gdyby to zboże faktycznie przejeżdżało przez Polskę, wypływałoby z polskich portów, ale rzeczywistość jest całkowicie inna, szanowni państwo, ponieważ to zboże zaczyna zostawać w Polsce. Już widzimy spadające ceny na pszenicę, bo w niektórych elewatorach, słyszymy, to 1100, 1200 zł za tonę. Rzepak już 3200, czyli już nie ma tej ceny, która była, a żniwa jeszcze są przed nami. Dlatego my, jako klub Koalicji Polskiej, zaproponowaliśmy, że jeżeli nie jesteście w stanie, szanowni państwo, przypilnować tego zboża, to wprowadźmy ustawę o jego kaucjowaniu, tak żeby ono było znaczone i by była podniesiona dodatkowa opłata po to, żeby faktycznie, jeżeli mamy pomóc Ukrainie, to żeby to zboże przejeżdżało tylko i wyłącznie przez Polskę, trafiając do portów. Niestety, pamiętajmy o jednym, nasze porty nie są przystosowane do tego, żeby wyeksportować kilkadziesiąt milionów ton, niestety Cieśniny Duńskie i nasz Bałtyk nie pozwalają na wpłynięcie stu tysięczników do naszych portów, tylko zaledwie kilkudziesięciu. Dlatego też jedynym normalnym kierunkiem powinno być niestety Morze Czarne. Taka jest rzeczywistość. Natomiast dzisiaj oby w tej złej rzeczywistości nie obudzili się nasi rolnicy, a w tym przede wszystkim zachodniopomorscy rolnicy, bo jesteśmy województwem o produkcji typowo roślinnej, a nie zwierzęcej. I ten spadek cen i ten proceder, który się odbywa dzisiaj, a przypomnę, że Ukraina nie należy do państw Unii Europejskiej i wymagania fitosanitarne w stosunku do chemii są całkowicie inne aniżeli w Polsce. Dlatego pytam dzisiaj rządzących, jak kontrolują tę pszenicę, która powinna przejeżdżać przez nasz kraj, a nie w nim zostawać. Poza tym w jaki sposób ona może trafiać do naszych paszarni, jeżeli jesteśmy krajem Unii Europejskiej? Szanowni Państwo! Przypilnujmy tego, żeby nasi rolnicy dostali godną zapłatę za swoje produkty, za swoje zboże, które za chwilę zbiorą. Niech każda tona, która będzie (Dzwonek) przyjeżdżała do Polski, będzie kontrolowana aż do momentu, kiedy stąd wyjedzie. Bo chcemy pomagać. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Z wielkim bólem my, Polacy przyjęliśmy informację o zrównaniu z ziemią kwatery żołnierzy Armii Krajowej w białoruskich Mikuliszkach. Żołnierze polegli w 1944 r. Nie pozostał żaden z 22 krzyży upamiętniających ich śmierć. Jako członkini Komisji Łączności z Polakami za Granicą chcę powiedzieć, że komisja przyjęła wczoraj stanowisko potępiające barbarzyński akt państwowego wandalizmu Białorusi. Chcę też bardzo podziękować liderce opozycji Swiatłanie Cichanouskiej, która określiła zniszczenie grobów polskich żołnierzy jako skandal. A wydarzyło się to tuż przed rocznicą operacji, w ramach której żołnierze Armii Krajowej walczyli, by wyzwolić Wilno spod niemieckiej okupacji. Opozycjonistka zapewniła o trwającej przyjaźni z Polską i wyraziła wsparcie dla wszystkich Polaków na Białorusi - tak jak my wyrażamy pełne wsparcie dla wszystkich Białorusinów, którzy chcą demokracji, sprawiedliwości, miłości i normalności w swojej ojczyźnie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Urbaniak
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W ostatnich dniach obserwujemy falę protestów rolników w Holandii. Dziś widzieliśmy także polskich rolników na ulicach, tu, pod Sejmem. To są efekty postępującej destrukcji rolnictwa, do której doprowadziła m.in. polityka Unii Europejskiej i nieodpowiedzialne działania pozwalające na destabilizację polskiego rynku zbożowego, co widzimy w ostatnich tygodniach, choćby właśnie dlatego, że to zboże, które miało przejeżdżać przez Polskę, miało być eksportowane z Ukrainy, zostaje tutaj i niszczy nasz rynek, niszczy ceny w skupach rolnych. Sytuacja polskiego rolnictwa na przestrzeni lat jest coraz gorsza. Normy, które narzuca nam też Unia Europejska, sukcesywnie niszczą małe i średnie gospodarstwa. Ciągle rosnące ceny pasz i nawozów dzisiaj też są problemem Polaków. Porównując ceny z tego i z poprzedniego roku, widzimy wzrost rzędu 100-150%, nie wspominając już o cenie paliw czy o szalejącej inflacji, która dotyka już wszystkich Polaków. Wszystko to wpływa na gigantyczny wzrost kosztów produkcji, a nie ma on pokrycia w cenach w skupie mleka, żywca czy właśnie zbóż. Wyniki ostatniego spisu rolnego wskazują, że w latach 2010-2020 zlikwidowano w sumie 340 tys. gospodarstw hodowlanych. To jest efekt wieloletniej nieodpowiedzialnej polityki. Idąc jeszcze dalej, wiemy, że zgodnie z ratyfikowanym przez Polskę porozumieniem paryskim zobowiązaliśmy się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Jeszcze chwila i ta decyzja też może uderzyć w polskie rolnictwo. Staniemy się wtedy tym, czym dzisiaj jest Holandia w tym aspekcie rolniczym. Władze Holandii właśnie forsują absurdalne ograniczenie obiegu azotu, by zrealizować cele klimatyczne i przyrodnicze wyznaczone przez Unię Europejską. To jest kolejny etap tej szkodliwej polityki: tworzenie takiego ludowego wroga właśnie w rolnikach. Trzeba z tej mównicy powiedzieć wprost, że nie ma na to zgody, ponieważ dla każdego państwa zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego powinno być priorytetem. Powinniśmy sprzeciwiać się ekoterrorystycznym zapędom, bo to w przyszłości może wywołać wielki głód. To widać dzisiaj na ulicach Holandii, to za chwilę może wydarzyć się także w Polsce. Polski rząd jest od tego, by zapewnić bezpieczeństwo żywnościowe.
Mówca: Czesław Siekierski
Data: 2022-07-07 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Należy wyrazić zadowolenie z przystąpienia Szwecji i Finlandii do NATO. Umowy podpisane przez te państwa muszą być ratyfikowane przez kraje członkowskie Sojuszu. W ramach tego procesu przyjęliśmy dzisiaj w drodze ustawy ratyfikację przez stronę polską. Przyjęcie tej ratyfikacji na szczeblu Sejmu jest niezbędne do jej podpisu przez pana prezydenta. Przystąpienie Szwecji, czyli kraju, który może poszczycić się dobrym przemysłem zbrojeniowym, dobrą flotą. Natomiast Finlandia to kraj, który ma bardzo dobrze przeszkolonych w zakresie obronności obywateli, ma doświadczenie w z relacjach z Rosją, które były różne. Myślę, że to rozszerzenie NATO gwarantuje wzrost bezpieczeństwa Polski oraz wszystkich krajów, które są wokół Bałtyku. Morze Bałtyckie staje się, można powiedzieć, prawie w pełni morzem leżącym wewnątrz NATO, choć nie do końca. To wszystko wpływa na poprawę poziomu bezpieczeństwa. Oczywiście to wszystko trzeba także rozpatrywać w kontekście szczytu NATO w Madrycie, który rozpoczął nowy etap. Zaproponowano nową strategię, która kończy z partnerstwem, jakie chciało realizować NATO wobec Rosji, bo Rosja nie odpowiadała działaniami, które by nawiązywały do tego partnerstwa. Rosja prowadziła politykę zimnowojenną, która zamieniła się w politykę napaści na kraj, jakim jest Ukraina. Warto analizować tę sytuacje, bo Polska jest krajem frontowym. Leżymy w tym miejscu, w którym szczególnie Rosja miała interesy w ujęciu historycznym i ma je (Dzwonek) teraz. Stąd zadowolenie, które widzimy wśród wielu Polaków, wynika właśnie z poprawy poziomu naszego bezpieczeństwa, choć o bezpieczeństwo trzeba oczywiście ciągle dbać i ciągle je rozwijać.