Mówca: Henryk Kmiecik
Data: 2013-07-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przez ostatni rok częstym tematem, który bulwersuje zarówno posłów opozycji, jak i większość mieszkańców naszego kraju, jest sprawa fotoradarów. Rządząca ekipa, chyba na polecenie ministra finansów, przeforsowała tak drastyczne przepisy. Zostali znienawidzeni przez wszystkich, nie tylko kierowców. Wymyślanie sposobów, aby gnębić kierowców i zdzierać z nich pieniądze, dostatecznie ośmieszyły - tak jak tłumaczenia, że to dla dobra ludzi - ministrów wygłaszających te bzdury. Wystarczy podać przykład, jak to się odbywa w normalnym kraju, nierządzonym przez Platformę Obywatelską. Jako przykładem posłużę się naszym sąsiadem z północy, Szwecją. W Szwecji wzdłuż dróg stoją setki fotoradarów, lecz w odróżnieniu od fotoradarów z innych krajów nie są traktowane jako maszyny do zarabiania pieniędzy. Państwo i policja podkreślają, że mandaty ich nie interesują, a celem jest zmniejszenie szybkości na drogach i spadek liczby zabitych. Szwedzkie fotoradary w liczbie 1094 są identycznymi maszynami połączonymi w jedną sieć komputerową sterowaną z jednego miejsca. Otóż urząd zajmujący się tymi sprawami, czyli Transportstyrelsen, zajmuje się rejestracją samochodów oraz wystawianiem praw jazdy. Głównym narzędziem ATK jest centralny komputer, który służy także do obrabiania wykonywanych zdjęć przez fotoradary. Po zrobieniu zdjęcia komputer sam na podstawie tablic i nazwiska właściciela pojazdu szuka jego zdjęcia w prawach jazdy. Jeżeli te informacje się nie zgadzają, to zdjęcie jest dopiero wtedy badane przez analityka i czasami wysyłany jest do właściciela list z prośbą o podanie nazwiska osoby prowadzącej samochód. Według szwedzkiego prawa adresat nie musi na to pytanie odpowiadać i potencjalny mandat zostaje anulowany. Otrzymać mandat za przekroczenie prędkości w Szwecji nie jest łatwo, ponieważ każdy z fotoradarów pracuje tylko godzinę na dobę, a ich sieć jest bez przerwy przełączana, nawet policja nie wie, która z maszyn działa, a która nie. Dlatego tamten system nazywa się ludzkim. W ATK, centrum dowodzenia policji do automatycznej kontroli szybkości, analizuje się do 230 tys. zdjęć z fotoradarów rocznie. Aż 70% z nich zostaje anulowanych. W każdym przypadku musi być 100-procentowa pewność co do tożsamości kierowcy i dlatego najmniejsza wątpliwość wynikająca z zanieczyszczenia lub zaśnieżenia obiektywu, mgły czy ostrego słońca powoduje wyrzucenie zdjęcia do kosza. Szwedzka policja nie zamierza zwiększać liczebności personelu obsługującego system ani liczby rozpatrywanych spraw, ponieważ system działa dobrze i w ostatnich latach średnia prędkość na szwedzkich drogach spadła o ok. 8 km/godz, a liczba zabitych wyniosła w 2012 r. 296. Zarabianie na tym systemie nie wchodzi u nich w grę, ponieważ, jak twierdzą, wypaczyłoby to jego założenia. Nie interesuje ich kierowca, który przez nieuwagę mocniej naciśnie pedał gazu, tylko ci, którzy robią to notorycznie i w końcu zostają złapani. Przytoczony przykład ze Szwecji pokazuje, jakimi kłamstwami posługują się ci ludzie, którzy u nas opowiadają bzdury, aby usprawiedliwić sankcje, a nawet rozporządzeniami wprowadzają zasadę, że kierowcy odmawia się pokazania zdjęcia, aby udowodnić mu winę. Moim zdaniem tacy ministrowie, gdyby mieli honor, to już dawno podaliby się do dymisji. Ale cóż zrobić, to są po prostu ministrowie z Platformy Obywatelskiej. Dziękuję. (Oklaski)