Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2016-10-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Swoje krótkie wprowadzenie do tej dyskusji zacznę od przykładowych pytań, które pewnie w różnych wariantach będą powtarzane: Czy pan minister informuje reprezentantów partnerów społecznych w sektorze ochrony zdrowia o przygotowywanych zmianach w polskim systemie ochrony zdrowia? Czy ci reprezentanci, w tym reprezentanci związków zawodowych i związku pracodawców, mają możliwość rozmawiania z panem ministrem na ważne dla nich tematy? Czy pana spotkania miały i mają charakter incydentalny czy też periodyczny i zaplanowany? Jest kilka powodów do zadawania pytań tego typu. Wymienię cztery. Przede wszystkim jesteśmy w początkowej fazie wspomnianych zmian systemowych, które będą szybko postępowały. Wymienię tylko przykładowo: Dostęp do świadczeń będzie powszechny. Zlikwidowany zostanie Narodowy Fundusz Zdrowia, a środki na ochronę zdrowia zostaną przeniesione do budżetu. Nastąpi zmiana zarządzania sektorem na poziomie regionalnym. Ustanowiony zostanie nowy system kontraktowania. Działania szpitali zostaną zintegrowane z opieką ambulatoryjną. Przemodelowana zostanie podstawowa opieka zdrowotna. Nastąpi integracja systemów ochrony zdrowia. Sukcesywnie będą zwiększane wydatki na ochronę zdrowia, jak zapowiadano, do poziomu 6% PKB, rzecz jasna, stopniowo. Jest oczywiste, że będzie to wymagać współdziałania wszystkich stron związanych z sektorem ochrony zdrowia, dlatego stały, zaplanowany i wyprzedzający dialog jest niezbędny. Kolejnym powodem jest to, że na początku tej drogi postulaty wielu partnerów społecznych występujących w imieniu pracowników ochrony zdrowia koncentrują się na formułowaniu postulatów dotyczących płac i nakładów na ochronę zdrowia. Są to oczywiście postulaty bardzo ważne. Nie będzie jednak dobrej zmiany w sektorze ochrony zdrowia bez wdrożenia innych elementów zmian, takich jak np. zmiany instytucjonalne czy w organizacji sektora. Bez stałego dialogu społecznego może zostać zatracona owa konieczna wieloaspektowość podejścia do zmian w polskim systemie ochrony zdrowia. Równie istotnym powodem oczekiwania na racjonalny i możliwie obfity dialog społeczny jest to, że jeszcze do niedawna, w ostatnim okresie rządów Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego, a mianowicie po 2012 r., jeśli dobrze pamiętam, dialog ten nieomal zamarł. Będę wdzięczny, jeśli pan minister zaprezentuje w tym zakresie dane. Mam nadzieję, że jest to możliwe. W takich sprawach liczby przemawiają do wyobraźni. Tak więc była konieczność przywrócenia dialogu społecznego i jest potrzeba jego systematycznego kontynuowania. Jako ostatni powód zainicjowania dzisiejszej debaty wskażę to, że niektórzy partnerzy społeczni, ale też niektóre środki społecznego przekazu co najmniej sugerują albo nawet stawiają nie wprost zarzut - moim zdaniem wbrew stanowi faktycznemu - że minister zdrowia nie jest zainteresowany dialogiem. Takie sugestie czy ukryte zarzuty mogą generować konflikty. Jest to niepożądane u progu głębokich zmian w sektorze ochrony zdrowia zmierzających, jak wiadomo, do jego zracjonalizowania i uczynienia społecznie efektywnym. Powtórzę raz jeszcze: dobra zmiana w ochronie zdrowia nie może dokonać się bez udziału pracowników instytucji tego sektora, bez dialogu ze związkami zawodowymi, bez dialogu z organizacjami pracodawców. Bez udziału różnych zainteresowanych stron nie jest możliwe osiągnięcie rozwiązań opartych na zrozumieniu różnych racji, różnych stron, ale także zrozumienie możliwości i ograniczeń wynikających chociażby z dostępnej puli środków finansowych. Rozmowy bywają trudne, uzgodnienia czasami wydają się odległe, ale odejście od stołu rozmów nie przynosi dobrych efektów. Dziękuję. (Oklaski)