PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec Komisji Polityki Senioralnej. 40 lat temu powstał w Polsce pierwszy uniwersytet trzeciego wieku. Inicjatorką tej cennej inicjatywy na rzecz ludzi w wieku, mówiąc językiem ekonomicznym, poprodukcyjnym była pani prof. Halina Szwarc, osoba wielkich zasług. Zaledwie w wieku 16 lat zaangażowała się w konspirację w Związku Walki Zbrojnej, gdzie wykazała się odwagą i skutecznością działania. Ostatnie miesiące II wojny światowej spędziła w więzieniu skazana na wyrok śmierci. 17 stycznia podczas ewakuacji więzienia uciekła. Pani prof. Halina Szwarc po II wojnie światowej ukończyła medycynę i pomimo wielu prześladowań w okresie powojennym, czego często doświadczały osoby zaangażowane w walkę z okupantem, pracowała naukowo jako lekarz. W 1966 r. została profesorem nauk medycznych. W 1975 r. utworzyła w Polsce pierwszy uniwersytet trzeciego wieku w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Profesor Halina Szwarc dobrze wiedziała, że dla człowieka starszego, który zaprzestał aktywności zawodowej, bardzo ważne jest dalsze aktywne uczestniczenie w życiu społecznym, w poznawaniu nowych osiągnięć naukowych i społecznych, ważna jest aktywność i uczestnictwo w wartościowych inicjatywach społecznych. Dziś ruch uniwersytetów trzeciego wieku stał się ważnym ruchem społecznym, rozwijającym się nie tylko w środowiskach akademickich, jak to było u jego początków. Uczestnictwo w zajęciach uniwersytetu trzeciego wieku stało się ważnym rozdziałem w życiu społecznym i kulturalnym osób w starszym wieku w wielu środowiskach, także w bardzo małych środowiskach lokalnych. Klub Prawo i Sprawiedliwość popiera uchwałę w sprawie upamiętnienia pani profesor Haliny Szwarc, która całe życie służyła Polsce i Polakom, na każdym stanowisku swojej służby angażowała się w ważne dla ludzi działania. Jedną z dziedzin jej aktywności była gerontologia, której poświęciła wiele prac naukowych i która była przedmiotem jej aktywnej działalności społecznej. Dziś, kiedy Polska wchodzi w okres, gdy w strukturze demograficznej przybywa i przybywać będzie ludzi w zaawansowanym wieku, trzeba przypominać bardzo nowatorską działalność i ideę pracy na rzecz najstarszego pokolenia naszych obywateli, rozpoczęte ponad 40 lat temu przez śp. panią prof. Halinę Szwarc.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej z zadowoleniem wita inicjatywę Komisji Polityki Senioralnej w sprawie upamiętnienia pani profesor Haliny Szwarc w 40. rocznicę powołania uniwersytetów trzeciego wieku. Myślę, że tyle słów związanych z biografią pani profesor, które zostały przed chwilą przedstawione, świadczy o tym, że komisja słusznie wystąpiła z tą inicjatywą. Ruch uniwersytetów trzeciego wieku to już dzisiaj ruch społeczny, który jest blisko seniorów, blisko osób, które chcą w dalszym ciągu aktywnie uczestniczyć w życiu swojej społeczności lokalnej, nie tylko inwestując w siebie i własne potrzeby, ale nade wszystko często inspirując wiele działań na rzecz środowiska seniorów. Bardzo często stowarzyszenia, które prowadzą uniwersytety trzeciego wieku, pracują aktywnie na przykład w radach działalności pożytku publicznego. Właśnie stamtąd pochodzi inspiracja powołania rad seniorów przy jednostkach samorządu terytorialnego. Dzięki nim prowadzone są również działania związane z rehabilitacją czy działania rekreacyjno-sportowe na rzecz swoich członków. To wszystko pokazuje, że ten ruch społeczny musi być dostrzegany i wspierany również przez władze publiczne. Myślę, że coraz bardziej, w szczególności na szczeblu lokalnym, dostrzega się rolę uniwersytetów trzeciego wieku i ludzi, którzy je prowadzą. Państwo również podjęło wiele działań, zostały one wcześniej wymienione, są także programy rządowe, które obecnie wspierają część tej aktywności. Tylko część, bo trzeba pamiętać chociażby taki fakt, że mamy 500 uniwersytetów trzeciego wieku, a wniosków, które wpływają w celu skorzystania z rządowego programu aktywizacji osób starszych czy z funduszu inicjatyw obywatelskich, jest kilkakrotnie więcej. Więc nie można wesprzeć tej aktywności w całości, nie można wesprzeć każdego uniwersytetu trzeciego wieku, ale przynajmniej część z nich. W związku z powyższym ta pomoc musi być trochę bliżej miejsc funkcjonowania tych uniwersytetów, czyli wiązać się również ze świadomością i aktywnością radnych, z uruchomieniem przez nich stosownych programów wspierających te uniwersytety. Klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej będzie głosował za przyjęciem tej uchwały, wiedząc doskonale o tym, że to jest wyjątkowa postać również w naszej historii, osoba walcząca o odzyskanie naszej niepodległości, wyzwolenie spod okupacji hitlerowskiej, ale także mająca zasługi w odzyskaniu wolności i demokracji. To szczególne połączenie sprawia, że uhonorowanie tej osoby jest w pełni zasadne. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Henryk Smolarz (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Halina Szwarc to wybitna postać, założycielka pierwszego w Polsce i jednocześnie trzeciego na świecie uniwersytetu trzeciego wieku, który był jej pasją i dziedziną aktywności. Idea uniwersytetu pojawiła się na zjeździe poświęconym pomocy społecznej, który odbywał się w kwietniu 1975 r. w Mediolanie. To tam francuski profesor Pierre Vellas, założyciel pierwszego uniwersytetu dla seniorów we Francji, zainspirował Halinę Szwarc do podobnego działania. Pół roku później został uruchomiony pierwszy uniwersytet trzeciego wieku w Polsce przy wsparciu Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Idea ta spotkała się z dużym entuzjazmem, po Warszawie zaczęły powstawać podobne uczelnie w innych miastach. Wiele osób zastanawiało się, jaki cel przyświeca uniwersytetom trzeciego wieku. Według Haliny Szwarc były to m.in. aktywizacja intelektualna, psychiczna i fizyczna słuchaczy, prowadzenie obserwacji i badań naukowych oraz opracowanie metod dalszej edukacji dla osób starszych. Profesor Halina Szwarc nie tylko zainicjowała uniwersytet trzeciego wieku, ale nadała mu bogate cele i zadania oraz formy działalności. Uniwersytety trzeciego wieku zmieniły jakość życia seniorów, którzy zajmują bardzo ważne miejsce w hierarchii życia społecznego. Osoby starsze przechodzące na emeryturę coraz chętniej poszukują nowych dziedzin aktywności, chcą aktywnie i twórczo spędzać wolny czas. Dlatego idealnym miejscem do rozwijania potencjału intelektualnego jest uniwersytet trzeciego wieku, który poprzez kształcenie ustawiczne, aktywizację ruchową i pobudzanie do twórczej aktywności wprowadza osoby starsze w nowy, ciekawy, a zarazem pełen wyzwań okres jesieni życia. Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego szanuje tę wyjątkową osobę, dlatego opowiadamy się za przyjęciem sprawozdania komisji o komisyjnym projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia profesor Haliny Szwarc w związku z 40. rocznicą powstania pierwszego w Polsce Uniwersytetu Trzeciego Wieku.
Mówca: Teresa Hoppe
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę wygłosić oświadczenie poselskie w sprawie 95. rocznicy zaślubin Polski z morzem. 10 lutego 2015 r. minie 95. rocznica zaślubin Polski z morzem. Stało się to w 1920 r. po przeszło 100 latach niewoli. Akt zaślubin zaistniał w historii Rzeczypospolitej kilkukrotnie. Pierwszy raz miało to miejsce w 1526 r., kiedy to król Zygmunt Stary wypłynął z wojskiem z Gdańska na pełne morze, podkreślając symbolicznie królewskie prawo do otwierania i zamykania żeglugi. Drugi raz taka uroczystość miała miejsce w 1637 r. w Redłowie, gdy komisarz królewski Jerzy Ossoliński brał w posiadanie morze w imieniu Korony Polskiej i króla Władysława IV. Trzecie zaślubiny, najbardziej znane w historii Polski, odbyły się 10 lutego 1920 r. w Pucku. Dokonał ich generał Józef Haller, dowódca frontu pomorskiego utworzonego w celu pokojowego i planowego odzyskania Pomorza po przeszło wiekowej niewoli. Działo się to zgodnie z ustaleniami traktatu wersalskiego. Zadanie odzyskania ziem pomorskich rozpoczęto 18 stycznia 1920 r. od przejęcia Torunia przez oddział 16. Pomorskiej Dywizji Piechoty. Poszczególne miejscowości pomorskie przejmowano od wycofujących się wojsk niemieckich aż do 11 lutego 1920 r., kiedy ostatni żołnierze opuścili Gdańsk. 10 lutego 1920 r. w puckiej uroczystości zaślubin Polski z morzem uczestniczyło wielu dostojników reprezentujących różne środowiska: ksiądz Antoni Rydlewski, ksiądz Władysław Miegoń, podpułkownik ksiądz Józef Wrycza, minister Stanisław Wojciechowski - późniejszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Tego samego dnia kilka godzin przed pucką uroczystością starosta dr Józef Wybicki podarował generałowi Hallerowi dwa platynowe pierścienie - dar gdańskiej Polonii dla dokonania zaślubin. Uroczystość rozpoczęto mszą świętą, podczas której duchowni poświęcili banderę polską. Dalsza część odbyła się nad puckim brzegiem, gdzie ustawiły się kompanie 1. Batalionu Morskiego, reprezentacje wszystkich pułków biorących udział w obejmowaniu Pomorza oraz tłumy publiczności. W sąsiedztwie brzegu na wodach Zatoki Puckiej zakotwiczyły dziesiątki kutrów rybackich w pełnej gali. Meldunek o gotowości do uroczystości składał kapitan Stefan Schmidt. Dokonując zaślubin, generał Haller wrzucił do morza pierścień, wypowiadając takie oto słowa: W imieniu Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej ja, generał broni Józef Haller, obejmuję w posiadanie ten oto nasz prastary Bałtyk słowiański. Po tym akcie rozbrzmiały słowa hymnu polskiego, a poświęcona wcześniej polska bandera została wciągnięta na maszt. Akt zaślubin podpisali: generał Józef Haller, kontradmirał Kazimierz Porębski, francuski generał Robert Lamezan-Salins, minister Stanisław Wojciechowski i wojewoda pomorski Stefan Łaszewski. Polska, wracając na Pomorze po przeszło 100 latach zaborów, objęła w lutym 1920 r. zaledwie 140-kilometrowy odcinek wybrzeża Bałtyku. Dziękuję.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W związku z ostatnimi wydarzeniami, których bohaterem był pan minister Arłukowicz, a które dotyczyły procedury in vitro i pomyłek, jakie wystąpiły w związku z nią w tym czasie, chciałabym złożyć następujące oświadczenie. W końcu marca 2013 r. wysłałam do pana ministra zdrowia Bartosza Arłukowicza interpelację w sprawie podstaw prawnych finansowania i realizacji programu refundacji zabiegów in vitro dla 15-20 par od lipca 2013 r. Kolejny raz - piszę o tym w interpelacji - pan premier Donald Tusk zapowiedział realizację programu refundacji zabiegów in vitro, tu powołuję odpowiednią stronę. Ponieważ nie ma obowiązujących przepisów prawa, które pozwalają na przeprowadzanie zabiegów in vitro, nie ma podstaw prawnych do używania publicznych środków, zarówno pozostających w dyspozycji rządu, jak i samorządów lokalnych na przeprowadzanie zabiegów in vitro, uprzejmie proszę pana ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Jakie są podstawy prawne finansowania programu refundacji zabiegów in vitro? Jakie są podstawy prawne realizacji tego programu? Z jakich środków program refundacji tych zabiegów ma być sfinansowany? Z jakich środków samorządy lokalne finansują ten program? Czy finansowanie zadań rządu i samorządu bez wskazanej podstawy prawnej jest zgodne z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym dotyczącym wykorzystania środków publicznych? Kiedy minister zdrowia przedstawi Sejmowi projekt programu oraz aktów prawnych regulujących wszystkie problemy i dylematy związane z procedurą in vitro?
Mówca: Arłukowicz odpowiedział mi 7 maja 2013 r.
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

W odpowiedzi na interpelację i na zadane tutaj pytania dotyczące podstaw prawnych i finansowych realizacji programu zdrowotnego pod nazwą ˝Program - leczenie niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego na lata 2013-2016˝ uprzejmie informuję, że program ten nie jest programem rządowym. Programy rządowe są powoływane uchwałą Rady Ministrów na podstawie odrębnych przepisów. Program zdrowotny leczenia niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego został ustanowiony na podstawie art. 48 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i jest programem ministra zdrowia. Sądziłam zawsze - i to jest mój komentarz - że minister zdrowia jest członkiem rządu. Artykuł ten daje możliwość finansowania zapłodnienia pozaustrojowego ze środków budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji ministra zdrowia. Programy zdrowotne mogą opracowywać, wdrażać, realizować i finansować ministrowie, jednostki samorządu terytorialnego lub Narodowy Fundusz Zdrowia. Przepis ten nie wymaga przeprowadzenia konsultacji społecznych, wymaga jedynie opinii Agencji Oceny Technologii Medycznych. W odpowiedzi na trzecie pytanie, dotyczące finansowania, informuję, że będzie on finansowany z budżetu państwa, z części 46: Zdrowie, ujętej w dziale: Programy polityki zdrowotnej. Samorządy lokalne mogą tworzyć programy zdrowotne na tej samej podstawie co minister zdrowia - art. 48 ustawy z dnia 27 sierpnia 2000 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - z tym że programy te są finansowane ze środków pozostających w dyspozycji jednostek samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na ostatnie pytanie uprzejmie informuję, że program zdrowotny ˝Leczenie niepłodności metodą zapłodnienia pozaustrojowego na lata 2013-2016˝ został podpisany 20 marca i jest dostępny na stronie internetowej Ministerstwa Zdrowia. Podpisał w imieniu ministra pan Sławomir Neumann. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wobec sytuacji, którą przedstawił, chyba dwa dni temu, pan minister Arłukowicz, wydaje mi się, że taka odpowiedź na interpelację jest po prostu nieporozumieniem. Chcę powiedzieć, że pozwoliłam sobie w oświadczeniu przytoczyć tę odpowiedź dlatego, że bardzo wiele odpowiedzi rządu na interpelacje posłów jest po prostu nieporozumieniem i mija się z tematem. Z tej interpelacji i z tej odpowiedzi na interpelację wynika, że za wszystkie błędy odpowiedzialny jest pan minister Arłukowicz, który przywołuje bardzo liczne przepisy prawa w tej sprawie. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Sądel
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Proszę Państwa! Wysoki Sejmie! Panie Marszałku! Nie dał mi pan skończyć, ale trudno, podsumuję tylko jednym zdaniem. Tylko utrzymanie dotychczasowego systemu funkcjonowania Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe zabezpiecza lasy własności Skarbu Państwa przed zagrożeniami związanymi z przekształceniami własnościowymi. Mam tutaj szczególny apel do działaczy PSL, żeby nie rozpowszechniali kłamliwych informacji, że Prawo i Sprawiedliwość szkodzi lasom, że chce prywatyzacji, bo w 1999 r. minister Szyszko był w rządzie. Minister Szyszko nie był winny, walczył o lasy. Był przeciwny i dlatego musiał ustąpić. Gdyby wszyscy ministrowie ochrony środowiska byli tacy jak minister Szyszko, to bylibyśmy z tego dumni. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie strajku w JSW Od 28 stycznia trwa strajk w Jastrzębskiej Spółce Węglowej. Do tej pory strajkujący górnicy odmawiali zjazdu pod ziemię, zostawali na cechowniach. Kolejna runda rozmów pomiędzy Międzyzwiązkowym Komitetem Protestacyjno-Strajkowym a przedstawicielami spółki nie dała pożądanych rezultatów, podjęto więc decyzję o zaostrzeniu protestu. Od dziś pod ziemią w wielu kopalniach będą strajkować kilkudziesięcioosobowe grupy protestujących górników. Chętnych jest dużo więcej, względy bezpieczeństwa decydują o liczebności grupy. Czego chcą górnicy? Odwołania prezesa spółki. Uważają, że to jego błędne decyzje finansowe doprowadziły do tak trudnej sytuacji w spółce. Bez obecnego prezesa, według nich, firma szybko stanie na nogi. Przedstawiciele MKPS podkreślają, że są gotowi odpracować straty, jakie generuje strajk. Szacuje się, że przestój w wydobyciu węgla w JSW kosztuje spółkę kilkanaście milionów złotych dziennie. Do tego dochodzą koszty społeczne i inne. Chociażby obowiązek zapewnienia ochrony porządku publicznego przed siedzibą spółki w Jastrzębiu. Codziennie dodatkowe jednostki Policji przyjeżdżają z Krakowa, Bielska-Białej, Opola, Katowic i innych śląskich powiatów. Sytuacja jest trudna. Jeszcze nie beznadziejna, ale trudna. Wszyscy czekamy na reakcję rządu, premier Kopacz, premiera Piechocińskiego. To w waszych rękach jest teraz los Jastrzębskiej Spółki Węglowej i tysięcy polskich obywateli.
Mówca: Leszek Dobrzyński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dyrektor muzeum Auschwitz, tłumacząc się z niezaproszenia rodziny rotmistrza Pileckiego, mówi o ˝setkach tysięcy wysłanych zaproszeń˝ i że mógł Pileckich przeoczyć. Problem tylko w tym - z całym szacunkiem dla wielu ważnych gości - że rodzina Pileckiego nie powinna być jedną z setek tysięcy, oni powinni być gośćmi kategorii top VIP. Czemu? Bo była to świetna okazja, by powiedzieć światu o polskiej roli, o tym, że to myśmy pierwsi alarmowali świat o Holokauście, o tym, że to polski bohater na ochotnika dostał się do obozu, by budować tam ruch oporu i zbierać informacje o tym, czym naprawdę jest Auschwitz. Te uroczystości mogły też pomóc w przełamaniu bijącego w nas stwierdzenia ˝polskie obozy koncentracyjne˝. Niestety śledziłem różne relacje, transmisje z uroczystości i w pewnym momencie robiłem to już z rosnącą ciekawością. Oto dużo było o ofiarach, dużo było o tragedii, która się tam rozgrywała, i bardzo mało o... sprawcach. Jakby było to oczywiste lub jakby była to jakaś wstydliwa tajemnica, tabu. Pod tym względem uroczystości w Auschwitz zostały kompletnie zmarnowane. A ponieważ wiadomo, że takie uroczystości, ich scenariusz, wydźwięk polityczny, propagandowy, są szczegółowo i z wyprzedzeniem planowane, to musi to prowadzić do jednego wniosku. Moim zdaniem rodzina Pileckiego została pominięta nie przez pomyłkę czy przeoczenie. To była świadoma decyzja. Decyzja polityczna. Oni tam organizatorom nie pasowali do koncepcji.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Mijająca siedemdziesiąta rocznica wyzwolenia niemieckiego obozu zagłady w Auschwitz ma dla mnie szczególne znaczenie. Mieszkam w Tarnowie, skąd w 1940 r. wyruszył pierwszy transport do tego miejsca kaźni ponad miliona ofiar zbrodniczego nazizmu. Niestety rocznica, zamiast wzbudzać jedynie emocje związane z tragizmem tamtych wydarzeń, z winy organizatorów przysporzyła nam zupełnie niepotrzebnych emocji innego rodzaju. Pozwolę sobie przytoczyć dwa przykłady. Na tegoroczne uroczystości został zaproszony Rainer Hoess, wnuk komendanta obozu, deklarujący, że walczy z... faszyzmem. Oczywiście nie mam nic przeciwko temu zaproszeniu, chociaż gdyby Hoessa na uroczystościach nie było, pewnie nic by się nie stało. Natomiast, jak poinformowały media, do dnia rozpoczęcia uroczystości, czyli do 27 stycznia, nie otrzymały zaproszenia dzieci rotmistrza Pileckiego. Przypomnę tylko, że rotmistrz Pilecki był dobrowolnym więźniem Auschwitz, który zorganizował w obozie organizację podziemną, przesłał do Komendy Głównej AK plany wyzwolenia obozu i informacje na temat dokonywanych tu zbrodni, a następnie w dogodnym momencie uciekł z Auschwitz. Ponadto osobistego zaproszenia nie otrzymał także noblista Elie Wiesel, były więzień obozu, autor terminu Holocaust i wnioskodawca ustanowienia dnia 27 stycznia - daty wyzwolenia obozu w Auschwitz - Międzynarodowym Dniem Pamięci Holocaustu. To doprawdy dziwne, że muzeum nie posiada w swoich bazach adresu tego więźnia. W tej sytuacji tegoroczne obchody jawią się jako nieco dziwne. W przeddzień uroczystości zabrakło miejsca dla dzieci legendarnego ˝ochotnika do Auschwitz˝ i inicjatora Międzynarodowego Dnia Pamięci Holocaustu, natomiast zaproszony został wnuk komendanta Hoessa. Mam nadzieję, że to wszystko to jakiś jednorazowy idiotyczny błąd, bo w przeciwnym razie w czasie następnych rocznic będziemy gościć coraz mniej byłych więźniów, ale za to organizatorzy będą zapraszać coraz więcej dzieci i wnuków obozowych strażników.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie śmierci Stanisława Nahajowskiego - pomysłodawcy, organizatora i komandora Bieszczadzkiego Biegu Lotników Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 18 grudnia 2014 r. podczas przygotowywania tras biegowych do Bieszczadzkiego Biegu Lotników na stokach Żukowa zmarł pan Stanisław Nahajowski - pomysłodawca, organizator i komandor Bieszczadzkiego Biegu Lotników, wieloletni opiekun tras biegowych oraz postulator budowy u podnóża Żukowa zimowego stadionu sportowego. Na malowniczych stokach Żukowa znajdują się jedne z najdłuższych tras w Polsce przeznaczone do uprawiania narciarstwa biegowego. Trasy podzielone na odcinki o długości l,5 km, 3 km, 5 km są na bieżąco przygotowywane, a skorzystać z nich mogą zarówno amatorzy zaczynający swoją przygodę w tej dyscyplinie, jak i zawodnicy, których bardzo często można zauważyć trenujących na trasach Żukowa. Trasy zlokalizowane są w miejscowości Ustjanowa przy wjeździe do Ustrzyk Dolnych w malowniczym pow. bieszczadzkim. Przebiegają one wzdłuż ścieżki dydaktyczno-przyrodniczej BdPN oraz szlaków rowerowych, dzięki czemu stoki góry Żuków funkcjonują jako atrakcja turystyczna nie tylko w sezonie zimowym, ale również przez cały rok. Zdając sobie sprawę z tego, że zastąpienie pana Stanisława, pasjonata narciarstwa najwyższego formatu, jest wręcz niemożliwe, tym oświadczeniem chcę uhonorować zmarłego Stanisława Nahajowskiego i zapewnić, że zarówno władze samorządowe, jak i parlamentarzyści z terenu Podkarpacia będą starali się kontynuować idee komandora związane z Bieszczadzkim Biegiem Lotników, pomagając w organizacji kolejnych edycji biegu.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-02-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W dniu 19 stycznia 2015 r. przypadła 661. rocznica uzyskania praw miejskich przez miasto Rzeszów, miasto moich urodzin - w tym samym dniu i miesiącu - oraz miasto, którego byłem prezydentem w latach 1999-2002. Dokument lokacyjny miasta Rzeszowa został nadany Janowi Pakosławicowi ze Stróżysk na polecenie króla Kazimierza III Wielkiego. Jan Pakosławic był rycerzem i dyplomatą. Po objęciu we władanie miasta nowy właściciel przyjął nazwisko Rzeszowski. Ród Rzeszowskich władał miastem tylko do 1583 r. Po restytucji samorządów w Polsce w 1990 r. władze miasta Rzeszowa regularnie organizują coroczne uroczystości z okazji nadania praw miejskich. Podczas tegorocznych obchodów tego święta miasta Rzeszowa wręczone zostały dwa medale ˝Zasłużony dla Miasta Rzeszowa˝. Otrzymali je: ksiądz doktor Ireneusz Folcik - wspaniały kapłan, wieloletni duszpasterz akademicki, wykładowca rzeszowskich uczelni, wieloletni proboszcz parafii św. Józefa, oraz Zygmunt Stolarski - przewodnik PTTK, popularyzator turystyki. W części artystycznej odbył się recital Sebastiana Pecznika z Argentyny oraz koncert zespołu ˝Opus Absolutus˝. W foyer Filharmonii Podkarpackiej prezentowana była wystawa ˝Z pracowni Wiesława Grzegorczyka˝. Z trybuny polskiego Sejmu składam serdeczne gratulacje całemu Rzeszowowi, wszystkim mieszkańcom mojego rodzinnego miasta, a w sposób szczególny - czcigodnemu księdzu doktorowi Ireneuszowi Folcikowi, z którym miałem honor spotykać się w murach Politechniki Rzeszowskiej podczas strajków studenckich, jako wykładowca w latach późniejszych, a jako prezydent Rzeszowa - z nim jako wspaniałym proboszczem parafii św. Józefa w Rzeszowie.