Mówca: Józef Zych
Data: 2014-01-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego zapoznał się bardzo dokładnie z projektem zmiany ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, druk nr 2016, i oświadcza, iż projekt zasługuje na szczególną uwagę, gdyż podejmuje sprawę w obecnej sytuacji niezwykle ważną. Nawiązując przez chwilę do wystąpienia pana posła Kabacińskiego, chciałbym powiedzieć, że w praktyce polskiego Sejmu zdarzały się takie sytuacje, mamy takie doświadczenia, kiedy były prowadzone prace nad projektami poselskimi i rządowymi w tej samej materii, i to komisja podejmuje decyzję, jak procedować, bo możliwość połączenia oczywiście istnieje. I drugie zagadnienie. Ja zupełnie inaczej zrozumiałem wystąpienie pana posła Asta, a mianowicie że pan poseł Ast poruszył jeden z ważnych aspektów - w sensie pozytywnej ochrony i uwzględniania wszystkich okoliczności, a nie poszukiwania jakiejkolwiek korzyści, bo jaka ona mogłaby być akurat dla PiS-u. Wysoki Sejmie! Jeżeli chodzi o sam projekt, to oczywiście mamy pewne zastrzeżenia czy uwagi, a raczej wątpliwości co do pewnych rozstrzygnięć. Na przykład w § 1a, dotyczy to art. 41, stanowi się, że sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi, na zawsze w razie skazania na karę pozbawienia wolności itd. Z tego rozumiemy, że sąd, niezależnie od tego, że ma możliwość orzekania raz na zawsze, ma możliwość orzekania także na czas określony. Chciałbym jednak zwrócić uwagę, że bardzo często, panie ministrze, mamy tu do czynienia ze zwrotami ˝sąd może˝. Jest to, rzecz jasna, zaufanie do sądu, że sąd w każdym przypadku bardzo wnikliwie podejdzie do zagadnienia, ale mamy przykłady takie, że użyte zwroty ˝sąd może˝ spowodowały konieczność orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego. Na przykład w art. 445 § 1 ustawodawca użył zwrotu ˝sąd może przyznać zadośćuczynienie˝ i trzeba było, pomimo tego brzmienia i tego zaufania, aż podjęcia zagadnienia przez Trybunał Konstytucyjny, który zbadał całą sprawę i orzekł, jeśli chodzi o zwrot ˝sąd może˝, że jeżeli spełnione są wszystkie inne przesłanki, to jest obligo, czyli obowiązek zasądzenia określonej kwoty. A więc sądzę, że w pewnych sytuacjach trzeba by jednak stwierdzać, że sąd orzeka. Chyba że są to wyjątkowe historie. Mamy też art. 84a § 1, który mówi, że obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, orzeczone na zawsze, można uznać za wykonane, jeżeli zachowanie skazanego itd. No, przynajmniej ja po raz pierwszy spotykam taki zwrot, bo można przecież użyć i dotychczas używano innych określeń: jeżeli zachowanie itd., o czym dalej się mówi, było tego typu, to sąd w tym momencie... czy można uznać, że spełnione są wymogi, nie stanowi się dalszej... nie stosuje się kary. Natomiast takie stwierdzenie, że nastąpiło wypełnienie sankcji nałożonej przez sąd na zawsze, z punktu widzenia legislacyjnego budzi pewne wątpliwości. (Dzwonek) Panie marszałku, jeszcze moment. I wreszcie jest problem, mianowicie mamy art. 199 § 3: kto obcuje płciowo z małoletnim lub dopuszcza się wobec takiej osoby czynności - jest propozycja zagrożenia od 3 miesięcy do 5 lat, a następnie mamy art. 202 § 3: kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje, posiada itd. - jest zagrożenie od 2 do 12 lat. Panie ministrze, prosiłbym o ustosunkowanie się do tego, bo w jednym przypadku mamy niższe zagrożenie, wtedy kiedy jest obcowanie płciowe, i zupełnie inne, ostrzejsze, wtedy kiedy chodzi o rozpowszechnianie. Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego weźmie czynny udział w pracach nad tą ustawą. Dziękuję.