PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Oczywiście rząd napracował się, przedstawił raport i wyglądałoby na to, że wszystko jest OK. Ja myślę, że macie państwo szansę za rok przedstawić jeszcze lepszy raport, z jeszcze lepszymi wynikami, ale będzie to tylko teoria. Rząd Platformy Obywatelskiej i PSL-u w tym roku zlikwidował albo jest na etapie likwidacji 300 posterunków Policji. Niedługo przysłowiowa babcia, starsza pani czy okradziony dziadek nie będą mieli do kogo pójść, nie będą mieli komu zgłosić przemocy, nie będą mieli komu się poskarżyć, a nie wszyscy dysponują telefonami komórkowymi, nie wszyscy są na Facebooku. Oni nie będą mieli komu się poskarżyć. I taką oto dla biednego społeczeństwa, niestety coraz bardziej biednego społeczeństwa szykujecie państwo niespodziankę. A słupki w statystyce będą się zmniejszały, bo przestępstwa po prostu nie będą ewidencjonowane. To jest dramat na przeciętnej polskiej wsi, dramat biednych rodzin czy biednych starszych osób. Stąd moje pytanie do pani minister, proszę ewentualnie o odpowiedź pisemną. Ile informacji o przemocy w rodzinie uzyskała pani minister czy ministerstwo poprzez posterunki Policji? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Rząd opracował ustawę o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, posłowie ją przyjęli, a wykonawstwo spoczywa niestety na samorządach. Tymczasem brak środków finansowych w samorządach, chociażby na organizację punktów pomocy rodzinom, w których szerzy się przemoc, doprowadza do tego, że dane statystyczne rosną. Przemoc, która ma bardzo różny, nierzadko bardzo brutalny wymiar. Samorządy potrzebują pomocy, potrzebują wsparcia finansowego. Moje pytanie kierowane do rządu brzmi: Czy samorząd może liczyć na wsparcie finansowe na realizację zadań wynikających właśnie z ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie? Przemoc w największym stopniu, o czym tutaj moi koledzy poprzednicy mówili, ma podłoże ekonomiczne. Czy rząd zdaje sobie sprawę z tego, że państwo polskie utrzymywane jest przez najuboższych? Pani minister, czy ktokolwiek w rządzie zdaje sobie sprawę z tego, że nie ma w Europie drugiego kraju, gdzie kwota wolna od podatku byłaby porównywalnie niska? Przykładowo u nas kwota ta to 3 tys. zł, podczas gdy w Wielkiej Brytanii, Austrii, Grecji i Luksemburgu to ok. 40 tys. zł, w Finlandii ponad 60 tys., a na Cyprze aż 80 tys. Tak, na Cyprze 80 tys. zł. (Dzwonek) Nie chodzi o to, że tam ludzie lepiej zarabiają. Tam kwota wolna od podatku w stosunku do średnich zarobków rocznych stanowi większy procent. Pani minister, kwota wolna od podatku w naszym kraju stanowi zaledwie 7% średnich zarobków rocznych, tymczasem w Austrii i Luksemburgu 25%, a w Finlandii blisko 50. Mam pytanie, pani minister, i proszę o odpowiedź na piśmie. Co rząd Platformy Obywatelskiej i PSL robi, aby zdjąć z najmniej zarabiających Polaków ciężar utrzymywania państwa? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Niestety obecnie w Polsce nie ma ogólnokrajowego bezpłatnego całodobowego telefonu zaufania dla osób dotkniętych przemocą domową. Oczywiście są różne inne linie, ale one przede wszystkim nie są całodobowe i nie są bezpłatne. Oczywiście bardzo się cieszymy, bo dochodzą do nas informacje o planach ministerstwa, że jest w planie stworzenie takiej infolinii. Natomiast trochę niepokoi mnie fakt, że są propozycje, aby połączyć tę infolinię z numerem alarmowym 112. Już tłumaczę, co mnie niepokoi. Otóż w różnych sytuacjach życiowych człowiek zaczyna się otwierać, zaczyna szczerze mówić o swoich problemach rodzinnych. Chciałabym przytoczyć statystki poradni telefonicznej Niebieska Linia. Pokazują one, iż dla ponad 90% osób dzwoniących na tę infolinię jest to pierwsza rozmowa o przemocy z osobami z zewnątrz. Co to pokazuje? Tu trzeba to wyraźnie podkreślić, że ofiary przemocy domowej bardzo długo utrzymują swój stan w tajemnicy. Boją się, czują strach przed reakcją ze strony sprawcy, gdyż po ujawnieniu tej tajemnicy może być on nieobliczalny. Często jest tak, że czują wstyd przed oceną ze strony otoczenia, lęk przed zmianą sytuacji. Sprawca długo utwierdza je w przekonaniu, że bez niego nie dadzą sobie rady. To pokazuje, że ta pierwsza rozmowa, pomoc, z jaką zetkną się w czasie rozmowy prowadzonej za pośrednictwem infolinii takie osoby, jest bardzo ważna. (Dzwonek) Mam takie przekonanie, że bardzo ważne jest, żeby od razu kierować je do osób kompetentnych, przygotowanych, do konsultantów, którzy będą w stanie dopomóc tym osobom, bo są przeszkoleni w zakresie udzielania pomocy osobom dotkniętym przemocą w rodzinie. Mam wrażenie, że gdy taka osoba będzie kierowana na numer alarmowy 112, to przekierowywanie może spowodować zmianę decyzji tych osób. To są bardzo delikatne sytuacje. To jest moja obawa, w związku z czym pytanie. Czy ministerstwo rozważało możliwość stworzenia niezależnej od numeru alarmowego 112 infolinii, całodobowej i bezpłatnej, biorąc pod uwagę, jak wrażliwa to jest materia i jak często złożone to są sprawy rodzinne? Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ze sprawozdania wynika, że rząd, proponując osłonowy program budowania systemowych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, dla jednostek samorządu terytorialnego przeznaczył na ten cel kwotę 3 mln zł, natomiast została wykorzystana kwota 2763 tys. zł dla 91 jednostek. Wynika z tego, że nie wszystkie środki finansowe zostały wykorzystane. Czy wynikało to z braku wniosków, czy z takiego ustawienia w konkursie poziom potrzebnego udziału, wkładu własnego, że nie można było tego uczynić? To po pierwsze. Po drugie, chciałbym zapytać o to, o czym mówiła pani minister w swoim wystąpieniu, że trwają prace nad nową projekcją krajowego programu. Jedną z przyczyn są uwarunkowania prawne, ale drugą, którą pani podała, są kwestie finansowe. W związku z powyższym chciałbym zapytać: Czy w budżecie na rok 2013 są środki finansowe na konkursy, o których mówiliśmy? Jeśli tak, to w jakiej kwocie i z jakim udziałem samorządów? I co miała pani na myśli, mówiąc o tych przyczynach finansowych, jeśli chodzi o ten program? Dziękuję.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Z badań opinii publicznej przeprowadzonych na reprezentatywnej grupie dorosłych Polaków wynika, że w społeczeństwie dominuje pogląd, iż przemoc w rodzinie dotyczy od 20% do 39% rodzin. Z badań wynika też, że częściej występuje przemoc psychiczna aniżeli fizyczna. Badani profesjonaliści uważają, że zjawisko przemocy dotyczy 50% polskich rodzin, a w 47% tych rodzin pozostaje nieujawniona. Szacują oni, że w 44% polskich rodzin dochodzi do przemocy psychicznej. Zdaniem badanych profesjonalistów specjalistyczna pomoc dociera tylko do 20% lub mniej rodzin, w których dochodzi do przemocy. To niepokojące zjawisko niewielkiego docierania pomocy do rodzin, w których występuje przemoc, budzi wątpliwości co do skuteczności działania krajowego programu. Na terenie kraju do końca 2011 r., bo taki okres obejmuje sprawozdanie, funkcjonowało tylko 35 specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie. Stąd moje pytanie do pani minister: Jakie działania podejmuje rząd, aby zwiększyć skuteczność docierania z pomocą do rodzin, w których występuje przemoc, zwłaszcza przemoc psychiczna? (Dzwonek) Nie ma sprawozdania za 2012 r., ale pani minister pewnie to wie: Czy w 2012 r. ta sytuacja uległa poprawie? Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Wanda Nowicka)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Minister! Dużo już powiedziano na temat przemocy w rodzinie i jeśli chodzi o to, co powiedział pan poseł Tomaszewski z klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej, to nic dodać, nic ująć. Chcę natomiast zwrócić pani minister uwagę, ale nie tylko pani, bo także ministrowi sprawiedliwości, na inne zdarzenie, jakie ma miejsce, a też dotyczy przemocy w rodzinie, tylko dotyczy to przemocy dokonywanej wobec rodziny, i to przez instytucje państwa. Jest to na tę chwilę zjawisko jeszcze nie tak rozpowszechnione, ale już trzeba o tym myśleć. Pani minister, czy pani wie, że za niewielki dług w wysokości 12-13 tys. zł komornik sądowy sprzedaje mieszkanie? Mieszkanie powinno być azylem dla rodziny i powinno być sprzedawane w ostateczności, a mieszkanie ma wartość 100 tys. zł. Kto pozywa? Burmistrz gminy - przecież to jest zwyczajny skandal - który po sprzedaży tegoż mieszkania i oczywiście eksmisji przez komornika będzie potem musiał zapewnić mieszkanie socjalne. Mogę służyć przykładem. Możecie państwo zainteresować się tym. Faktem jest, że przyczyny tkwią przede wszystkim w sytuacji ekonomicznej. Jeśli ktoś ma z różnych powodów chwilowe trudności, to nie można sprzedawać mieszkania rodziny. To jest skandal. (Dzwonek) Udało się to odwlec, ba, już czekają inni, którzy chętnie to mieszkanie kupią i zaoferują mieszkanie zastępcze, bo bez mieszkania zastępczego nie można dokonać eksmisji. Ale zjawisko ściągania pieniędzy za tak niewielkie zadłużenie i sprzedaży mieszkań jest nie do przyjęcia. I tutaj minister sprawiedliwości, a także pani minister powinniście zwrócić uwagę na to, zresztą należałoby tego typu kwestię zapisać w konstytucji, zmienić konstytucję, aby nie dochodziło do sprzedaży mieszkań z tytułu byle jakich czy niewielkich pieniędzy. Nie pieniądz jest ciągle największą wartością. Największą wartością powinna być rodzina, bo od niej zależy rozwój każdego państwa. Dziękuję.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Dlaczego sprawozdanie liczy 364 strony? Dużo statystyk, ale ciągle brak mi analizy, dlaczego tak jest i co ewentualnie należy czy co zamierza ministerstwo czy rząd zrobić, aby poprawić te niechlubne statystyki. Odniosę się jednak do jednej rzeczy. Mianowicie na str. 77 mamy dane dotyczące wyroków sądowych mówiących o opuszczeniu mieszkania przez sprawcę przemocy bez prawa do lokalu zastępczego. Takich wyroków mamy 7198. Natomiast zrealizowano, czyli wykonano wyrok, w 2640 przypadkach, czyli w 4558 przypadkach nadal sprawca przemocy i ofiara muszą mieszkać razem. Pamiętam, że gdy przyjmowaliśmy tę ustawę, to ministerstwo, czyli rząd, gwarantowało jakby, iż to będzie główna, podstawowa przyczyna - że ofiara i sprawca przemocy nie będą musieli już dalej zamieszkiwać, że sprawca zostanie eksmitowany. Jest możliwość wydania wyroku nawet bez prawa do mieszkania, do lokalu zastępczego, ale niestety nie jest to realizowane. (Dzwonek) Jeszcze tylko dodam, że w 2177 przypadkach było nawet orzeczenie o lokalu zastępczym, ale zrealizowano to tylko w 913 przypadkach. A więc pytanie podstawowe: Co można w tej sytuacji zrobić, aby przestępca, czyli dopuszczający się przemocy, i ofiara nie musieli razem mieszkać w jednym domu? I jeszcze: Czy jest badane to, w ilu przypadkach dochodzi do ponownego użycia siły wobec ofiary? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Ozga
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Szanowna Pani Minister! Wysoka Izbo! Słusznie zauważył pan poseł Piotr Walkowski z klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, że te problemy, wokół których toczy się dzisiejsza debata, klika lat temu były całkowitym tabu. Chcę przypomnieć, że dopiero w 2005 r. po raz pierwszy została uchwalona ustawa o przemocy w rodzinie, w odniesieniu do której miałam zaszczyt być posłem prowadzącym w imieniu wnioskodawców i posłem sprawozdawcą w imieniu merytorycznej komisji. Pragnę zauważyć, że z roku na rok działania podejmowane przez rząd, przez merytoryczne resorty w zakresie pomocy ofiarom dotkniętym przemocą w rodzinie są prowadzone w znacznie szerszym zakresie. Niemniej jednak wzrost patologii co roku generuje potrzebę tworzenia nowych narzędzi, zwiększania środków w budżecie państwa i w coraz większym stopniu integrowania tych działań w ramach aparatu państwa, struktur samorządowych i organizacji pozarządowych. Moje pytania są następujące: Jak statystycznie przedstawia się skuteczność realizacji działań interwencyjnych, tj. izolowania sprawców od ofiar, zważywszy na długie terminy postępowań sądowych? Pytanie kolejne: Jakie najbardziej efektywne metody przeciwdziałania przemocy wobec dzieci przyjęło Ministerstwo Sprawiedliwości w okresie sprawozdawczym, tj. za 2011 r.? Jak funkcjonuje i jaką konkretnie rolę spełnia baza danych osób nadzorujących lub koordynujących pracę służb wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie? (Dzwonek) I ostatnie pytanie, pani marszałek: Czy bezpośredni związek pomiędzy stosowaniem przemocy a problemami alkoholowymi utrzymuje się nadal na tak wysokim poziomie jak w latach poprzednich, czy też zauważa się różnicę, a jeśli tak, to w jakim kierunku? Pani minister, proszę o odpowiedź na piśmie, ponieważ wiem, że są to pytania, na które dzisiaj nie będzie można udzielić odpowiedzi.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Chciałabym skierować pytanie do pani marszałek i do pani minister. Dlaczego dzisiaj przy omawianiu tej ustawy nie ma nikogo z Ministerstwa Sprawiedliwości, z urzędu prokuratora generalnego, z ministerstwa edukacji, które ma tutaj określone zadania, ze związku samorządów, z Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji? Ustawa ta nakłada zadania nie tylko na ministra pracy i polityki społecznej, ona ma bardzo szeroki zakres. I druga sprawa - nawiążę do tego, o czym mówiłam w moim wystąpieniu -zabiera się dzieci z rodziny. Prosiłabym panią minister, aby pani powiedziała jasno, czy ktoś ten proces monitoruje, czy bada dokładnie przyczyny tych haniebnych, moim zdaniem, zjawisk i procesów, niezgodnych zresztą z konstytucją, która wyraźnie w art. 72 mówi, że można zabrać dziecko z rodziny, kiedy trzeba je ochronić przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. Wczoraj omawialiśmy przypadek na posiedzeniu Komisji Polityki Społecznej, kiedy żadna z tych przesłanek nie zachodziła. Tak więc ile jest takich sytuacji, pani minister, jeśli to analizujecie, kiedy po prostu najpierw zabiera się dziecko, a potem wymyśla się przyczyny, dla których to dziecko zostało zabrane? (Oklaski)
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! Odebranie dziecka czy dzieci rodzicom powinno być ostatecznością - podkreślam: ostatecznością - i powinno mieć miejsce w wyjątkowych sytuacjach. Jak jest w tym obszarze w Polsce? Niestety, jest bardzo źle. Dzieci są odbierane rodzicom z byle powodu, np. zabrano rodzicom 11-letniego Sebastiana z powodu braku czajnika elektrycznego w domu. Dlaczego nie było tego czajnika? Bo rodzina była bardzo biedna, wręcz uboga. Ostatnio odebrano dzieci państwu Bajkowskim. To rodzina przeciętna, jakich wiele w Polsce. Czy patrząc na dramat rodziny Bajkowskich, którykolwiek rodzic będzie chciał skorzystać z pomocy psychologów i terapeutów, którzy pracują w podobnych placówka do tej w Krakowie? Czy ministerstwo skontrolowało działanie Krakowskiego Instytutu Psychoterapii? Jeżeli była kontrola, to jakie są jej wyniki? Czy osoby, które zajmowały się dziećmi państwa Bajkowskich, nadal wykonują swoją pracę czy są zawieszone w pełnieniu swych obowiązków? Ten przypadek został nagłośniony, i bardzo dobrze. Ale ile jest podobnych przypadków nienagłośnionych, pani minister? - pytam. Tak więc w zasadzie przy obecnych przepisach obowiązujących w Polsce można odebrać dziecko niemal każdej rodzinie. Jak donoszą media, są już wytyczne w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (Dzwonek), które każą za przemoc w rodzinie uznawać np. narzucanie swoich poglądów lub nadmierną kontrolę. Czy można, pani minister, wychowywać dziecko, nie narzucając mu swoich poglądów, choćby na kwestię dyscypliny, porządku, czystości? A kto będzie wyznaczał granice między dopuszczalną a niedopuszczalną kontrolą? Pracownik socjalny, według swego uznania? Rodzina jest największą wartością. Bez rodziny człowiek nie może osiągnąć pełni swej osobowości i samorealizacji. Trzeba dbać i chronić nasze rodziny, pani minister, a mam wrażenie, że pod obecnymi przepisami, szczególnie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, nastąpił zamach na polską rodzinę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Im dłuższy czas obowiązywania programów przeciwdziałania przemocy w rodzinie na poziomie rządowym, na poziomie wojewódzkim, na poziomie podstawowych jednostek administracyjnych, czyli gmin, już w liczbie ok. 2,5 tys., tym większa jest skala tego zjawiska, przynajmniej statystycznie. Badanie sondażowe w sprawie choćby jednorazowego wystąpienia zjawiska przemocy w rodzinie pokazuje skalę zjawiska, ale jest prawdopodobnie tak samo miarodajne jak badanie przeprowadzone na dzieciach i na przykład zadanie dzieciom w szkołach pytania: Czy kiedykolwiek, choć jeden raz, byłeś głodny w szkole - głodny, po prostu zachciało ci się jeść? Większość dzieci odpowie, że tak. Ręczę państwu, że z ogromną dozą prawdopodobieństwa w takim badaniu wyszłoby, że mamy 90% dzieci głodujących, ponieważ choćby raz były w szkole głodne. W mojej ocenie promocja życia rodzinnego i pięknych zachowań małżonków wobec siebie i wobec dzieci, a także dzieci wobec rodziców to jest lekarstwo na występowanie zjawiska przemocy, czyli używania siły, w tym przede wszystkim fizycznej. Jeśli mówimy o psychicznej (Dzwonek), często nie rozumiemy do końca, co jest przemocą psychiczną. Przemoc psychiczna to jest również niedopuszczanie do posługiwania się własnością, odbieranie możliwości realizacji własnych zainteresowań itd. Czy pani zdaniem, pani minister, znaczącym źródłem negatywnie ocenianych zachowań zwanych tu przemocą w rodzinie jest brak mieszkania, brak pracy, emigracja zarobkowa, ubóstwo? Jeśli tak, to zajmijcie się państwo wytężoną pracą w celu wyeliminowania przyczyn, a nie przemocą. Wchodzicie czy wchodzimy jako państwo często, powiem już tak brutalnie, z buciorami urzędnika w intymną sferę życia, nie zawsze tam, gdzie to wkroczenie jest uprawnione. Nie mówię, że w żadnym przypadku ono nie jest uprawnione, ale wydaje mi się, że te programy jakby aktywizują członków rodziny do donoszenia jednego na drugiego do odpowiednich organów, często wykorzystywania tych swoich donosów po to, aby potem łatwiej było uzyskać rozwód. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Mam pytanie do pani minister: Dlaczego tak późno rozpatrujemy sprawozdanie dotyczące ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, dopiero w kwietniu tego roku? Czy rząd przewiduje jakieś poważne nowelizacje obecnej ustawy? Ta ustawa jest w mojej opinii szkodliwa, niszczy ona rodzinę, państwo wchodzi z butami w rodzinę tą ustawą, ustawa ta nie pomaga rodzinie. Ile dzieci odebrano rodzinom w 2011 r., a ile w 2012 r. i kto to monitoruje? Ciekaw jestem, czy w taki sposób jak rodzinie państwa Bajkowskich - sprawa była omawiana, chociaż tylko bardzo częściowo, na posiedzeniu komisji polityki społecznej. Ile jest podobnych przypadków? Ile z tego odebrano dzieci z tytułu biedy, kiedy rodzice są bezradni wobec trudności życia? Obecna praktyka rządu wobec rodzin to jak najmniej pomagać finansowo rodzinom, a straszyć ustawą o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, przemocą państwa, że dzieci mogą być rodzinie odebrane. Powołaliście mocą ustawy zespoły interdyscyplinarne, które działają słabo albo nie działają, ponieważ nie ma ich finansowania, a społecznie nie będzie nikt dobrze wykonywał zadania. Do tej pory nie ma ani standardu, ani modelu pracy socjalnej z rodziną, nie ma kryteriów oceny skuteczności działań (Dzwonek) podejmowanych wobec rodziny z problemem przemocy. Jeszcze jedno zdanie. Głównym świadczeniem jest interwencja kryzysowa, gdzie ma być separacja ofiary i sprawcy, a nie zmiany trwałych praktyk w rodzinie. Tą ustawą i ustawą o pieczy zastępczej zwiększyliście liczbę osób interweniujących w życie rodziny, ale nie spowodowało to spójności systemu, koordynacji służb i prewencji odnośnie do sytuacji krytycznych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Pani Minister! Tylko jedną prośbę chciałbym do pani minister skierować. Chciałbym, aby na moje pytania, szczególnie jeśli chodzi o rodzinę z Krakowa, odpowiedziała pani na piśmie. Dziękuję bardzo. (Poseł Maria Nowak: Myślę, że na wszystkie pytania mogłaby pani odpowiedzieć na piśmie.)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowna Pani Minister! Temat przemocy w rodzinie jest niezmiernie ważny, istotny i bardzo delikatny, ponieważ dotyczy przede wszystkim osób krzywdzonych, ofiar, ale także sprawców, którzy są bezwzględni w stosunku do tych, których krzywdzą. Podjęliście państwo tutaj wiele ważnych kwestii, które podczas posiedzenia komisji też padły. Będzie to bardzo pomocne podczas prac Komisji Polityki Społecznej i Rodziny nad dalszą realizacją ˝Krajowego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie˝. Będziemy się przyglądali bardzo uważnie działaniom poszczególnych resortów, a przede wszystkim resortu pracy i polityki społecznej. Mówię o wszystkich resortach, ale szczególnie zajmuje się tym tematem Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Myślę jednak o wszystkich resortach, które są zaangażowane w działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, panie pośle. Będziemy wspierali te działania i będziemy się starali, aby ˝Krajowy program przeciwdziałania przemocy w rodzinie˝ był realizowany właściwie, zgodnie z ustawą. Będziemy również przyglądali się wszystkim działaniom na poziomie gmin, powiatów, województw i całego kraju. Bardzo dziękuję państwu za wszystkie informacje i pytania. Dziękuję pani minister za odpowiedzi. Jestem przekonana, że w kolejnej analizie i w sprawozdaniu z realizacji ˝Krajowego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie˝ będziemy mieli wyniki na wyższym poziomie i właściwy przegląd działania znowelizowanej ustawy. Będziemy również widzieli, w jaki sposób będzie realizowany ˝Krajowy program przeciwdziałania przemocy w rodzinie˝ zgodnie z nową ustawą. Jestem przekonana, że pójdzie to we właściwym kierunku. Bardzo państwu dziękuję. Dziękuję, pani marszałek. (Oklaski)
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ustawa o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie weszła w życie niecałe dwa lata temu. To jest zbyt krótki czas, aby dokonywać rzetelnej oceny jej efektów. Jednak już teraz można stwierdzić, że problemem, z jakim borykają się wszyscy odpowiedzialni za walkę z przemocą w rodzinie, jest deficyt środków finansowych. Na realizację ustawy ministerstwo pracy otrzymało 19 mln zł, czyli podobnie jak w 2011 r., nie uwzględniono więc inflacji i prognozowanego wzrostu kosztów. Ten deficyt muszą pokryć jak zwykle samorządy. Powstało 165 gminnych ośrodków wsparcia, a placówki przeciwdziałania przemocy są w 74% gmin. Tylko połowa powiatów ma placówki interwencji kryzysowej i 35 ośrodków wsparcia. Nierozwiązana jest sprawa pokrywania kosztów odwiezienia dziecka do placówki opiekuńczej. Z powodu braku środków finansowych jest za mało zatrudnionych pedagogów szkolnych i dyżurujących psychologów, a brakuje również asystentów rodzinnych. Nie ma wystarczających środków na szkolenia pracowników socjalnych i asystentów rodzinnych. Pracownicy socjalni są obarczani wciąż nowymi zadaniami, zobligowani zostali do całodobowej gotowości do interwencji, ale bez dodatkowego wynagrodzenia za nadgodziny.