PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Sukcesywnie i niestety skutecznie doprowadzacie do likwidacji rybołówstwa bałtyckiego, a teraz niestety łupicie polskich rolników z ich świętości - polskiej ziemi. A złota dewiza wieszcza narodowego brzmi: tyle Polski, ile ziemi w polskich rękach, tyle ojczyzny, ile ziemi. W skandaliczny sposób wyprzedajecie tę polską świętość, polską ziemię, obcokrajowcom, spółkom z obcym kapitałem poprzez procedury tzw. słupów. Z polskich rolników chcecie uczynić najemników. Doprowadziliście do olbrzymiej dziury budżetowej i teraz na łeb na szyję sprzedajecie ziemię, by tę dziurę załatać. Tylko w 2013 r. agencja sprzedała 148 tys. ha państwowych gruntów i do budżetu odprowadziła 2 mld zł. Nawet sami nie wiecie jako rząd, ile sprzedajecie, bo udowodniła to Najwyższa Izba Kontroli. Proszę pamiętać, że sprzedać można tylko raz. I to, o co pytał pan poseł Joachim Brudziński: Dlaczego od 1 lutego 2013 r. leży nasz, Prawa i Sprawiedliwości, projekt nowelizacji ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, który całkowicie eliminuje procedury zakupu polskiej ziemi przez tzw. spółki słupy, a wzmacnia rodzime gospodarstwa polskich rolników? Dziękuję.
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Jako członkinie Parlamentarnego Zespołu ds. Stwardnienia Rozsianego, który często spotyka się w Sejmie, chciałybyśmy zwrócić się do pana ministra z kilkoma pytaniami, z którymi zwracają się do nas zarówno pacjenci, jak i przedstawiciele środowisk medycznych zajmujących się leczeniem pacjentów. Ostatnio miałam okazję uczestniczyć w konferencji zorganizowanej na Pomorzu przez stowarzyszenie ˝Dom mojego Brata˝ w Wejherowie, w której uczestniczyli zarówno pacjenci borykający się z chorobą SM, jak i wojewódzki konsultant medyczny zajmujący się leczeniem tych pacjentów oraz przedstawiciele środowisk zajmujących się tą problematyką. Panie ministrze, najczęstszym pytaniem, które padało na tej konferencji, było pytanie dotyczące narodowego programu leczenia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Wiemy, że takie programy mają wszystkie kraje Unii Europejskiej, takie programy ma też Rumunia i Bułgaria. W Polsce wciąż nie ma narodowego programu leczenia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Pacjenci i przedstawiciele środowiska medycznego wciąż pytają, czy jest szansa na stworzenie takiego programu. Czy w ministerstwie były prowadzone analizy i badania, które pozwoliłyby ten program uruchomić? Jaki byłby ewentualny koszt uruchomienia tego programu? Ilu polskich pacjentów mogłoby z niego skorzystać? Tutaj jeszcze taka dygresja, panie ministrze. Ostatnio ukazały się bardzo niepokojące dane dotyczące tzw. barometru SM. A więc za 2013 r. Polska z czwartego miejsca od końca przesunęła niestety na ostatnią pozycję, jeśli chodzi o jakość życia pacjentów z SM. Drugie moje pytanie dotyczy obecnie obowiązujących programów lekowych. (Dzwonek) Wiemy, że kończą się 5-letnie programy lekowe i w 2014 r. ponad tysiąc osób straci prawo do dalszego leczenia. Jakie pan minister widzi możliwości rozwiązania tego problemu? I trzecie pytanie. Chodzi o środki, których nie wykorzystuje NFZ w poszczególnych oddziałach. Wiem, że to jest problem nie tylko województwa pomorskiego, ale i wielu innych województw, gdzie niewykorzystane środki są z powrotem przekazywane do Centrali NFZ-u. Jak możemy rozwiązać ten problem? Nie wykorzystuje się środków, a jednocześnie pacjenci czekają w bardzo długich kolejkach na zakwalifikowanie do leczenia stwardnienia rozsianego. Czy były robione analizy, aby jakoś bardziej zoptymalizować wykorzystanie tych środków i poprawić dostęp pacjentów do leczenia w przypadku tej bardzo dotkliwej i trudnej społecznie choroby? Dziękuję bardzo.
Mówca: Alicja Dąbrowska
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Co prawda odpowiedział pan już częściowo na moje pytanie, które chciałam zadać, niemniej postawi je. Osoby z SM wymagają specjalistycznej rehabilitacji i indywidualnego podejścia. Rehabilitacja jest procesem czasochłonnym i musi być w związku z tym kompleksowa, tzn. obejmować i fizyczną, i psychiczną, i społeczną rehabilitację. Dużym problemem jest aktualnie długi czas oczekiwania oraz stosunkowo krótkie turnusy rehabilitacyjne. W związku z tym chciałabym spytać: Czy ministerstwo rozważa koncepcję tworzenia ośrodków specjalizujących się tylko w rehabilitacji osób chorych na SM? To jest moje pierwsze pytanie. Drugie pytanie: Ze względu na szeroki zakres rehabilitacji jak aktualnie jest finansowany ten proces, czy np. jest wyceniany tak samo, jak usługa rehabilitacyjna przy udarze mózgu? Dziękuję.
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W grudniu 2012 r. interpelacją nr 1024 zwróciłem się do pana ministra w sprawie papierosów elektronicznych. Moje wystąpienie, zarówno poprzednie, jak i dzisiejsze, dotyczy regulacji prawnych związanych z dystrybucją, sprzedażą e-papierosów. Pojawiły się one na polskim rynku kilka lat temu jako alternatywa dla palenia papierosów lub etap w walce z rzucaniem tego nałogu. Dostępność tych papierosów nie jest jednak w żaden sposób ograniczona, a przecież kwestią otwartą pozostaje pytanie: Na ile inhalatory nikotyny są produktami bezpiecznymi? Do tej pory nie przeprowadzono długoterminowych badań stwierdzających wpływ rzeczonego produktu na zdrowie. Wszystkie inne preparaty nikotyno-zastępcze, jak plastry czy tabletki, zanim zostaną dopuszczone do sprzedaży, przechodzą restrykcyjną procedurę. To produkty, a właściwie leki, z dokładnie określonymi wytycznymi. Producenci informują szczegółowo, w jakiej dawce je stosować, jak długo oraz kto nie powinien po nie sięgać. Producenci elektronicznych papierosów ze względu na brak uregulowań prawnych sięgają po różne formy promocji wyrobów, zachwalając jedynie produkt, nie podając jednakże skutków ubocznych, jakie może on wywołać. Reklamy tych papierosów utrzymują, iż to jest zdrowa alternatywa dla normalnych papierosów. Wprawdzie eksperci wskazują na dużo mniejszą szkodliwość e-papierosów w porównaniu ze zwykłymi, jednak badania nad długotrwałym wpływem na zdrowie człowieka cały czas trwają. W ostatniej nowelizacji ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów niestety nie znalazł się przepis zakazujący wprowadzania do obrotu inhalatorów nikotyny i innych wyrobów o podobnym działaniu. Taki zapis spowodowałby usunięcie z rynku niekontrolowanych e-papierosów, a ich wytwórców i dystrybutorów skierowałby na drogę uregulowanej prawem rejestracji jako produktów leczniczych, jako preparat chemiczny, i wyrobów medycznych, czyli inhalator. W odpowiedzi na wspomnianą interpelację pan minister podzielił moje wątpliwości i zastrzeżenia co do zupełnej swobody oferowania inhalatorów na polskim rynku. Brak wiarygodnej informacji o składzie inhalowanego preparatu, brak możliwości (Dzwonek) interwencji u dystrybutora lub producenta uzasadnia niepokój o skutki możliwych zatruć, a ponadto, jeśli jest tam podawana nikotyna, zasadna jest obawa o upowszechnianie uzależnienia od nikotyny, zwłaszcza wśród ludzi młodych. Mam pytanie, panie ministrze: Czy mając na uwadze powyższe zastrzeżenia do tych wyrobów, minister zdrowia przy najbliższej nowelizacji ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych ponowi starania o uregulowanie sprawy dystrybucji i sprzedaży e-papierosów? Dziękuję.
Mówca: Renata Butryn
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Oczywiście podzielam opinie mojego kolegi i pana, że to jest tylko kwestia mniejszej szkodliwości, jeśli chodzi o używanie tego typu wyrobów. Ponadto jako posłanka sprzeciwiam się paleniu w mojej obecności w foyer, bo tak się zdarza, papierosów, dlatego że ja to odczuwam, czuję. Natomiast chciałabym zwrócić pana ministra uwagę na jedną rzecz. Jeden z profesorów, który dba o nasze zdrowie publiczne, pan prof. Andrzej Sobczak przestrzega przed kupowaniem tych produktów niszowych bez ulotek z informacjami o producencie, importerze, wskazaniach i składzie. Zwraca również uwagę na to, że mogą być one zanieczyszczone np. toluenem lub benzenem. Mało tego, wyrywkowe kontrole e-papierosów prowadzane przez odpowiednie służby wskazywały, że skontrolowane partie e-papierosowych zestawów zawierały instrukcje i ostrzeżenia wyłącznie w języku obcym, na etykietach nie było niezbędnych oznaczeń (Dzwonek), w tym nazwy i adresu producenta ani jego numeru telefonu. W związku z tym chciałabym się dowiedzieć, czy Ministerstwo Zdrowia prowadzi monitoring tego typu kontroli i czy nie będziemy mieć do czynienia z tym, że w którymś momencie pojawi się jednostka chorobowa wywołana używaniem tego typu produktów i będą procesy o odszkodowania. A najbardziej chodzi o to, żeby temu zapobiegać po prostu, bo profilaktyka jest najważniejsza. Dziękuję.
Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Ponieważ wiem, jak ogromne jest zainteresowanie tym tematem, chociażby w moim klubie, a chyba nie tylko, nie wykorzystam limitu, jeśli pani marszałek pozwoli, jako że chciałabym jednak, aby koleżanki i koledzy mieli szansę także zadać pytania. A poza tym myślę, że od pytań jest tu ważniejsza odpowiedź. Tak więc może część czasu panu ministrowi przekażę, jeżeli byłaby taka potrzeba. No ale wracam do rzeczy. W Polsce działają tysiące fundacji, stowarzyszeń i niezależnych instytucji zajmujących się działalnością charytatywną w sposób ciągły, jak i podczas specjalnych akcji. Trudno przecenić wysiłek zarówno organizatorów, jak i darczyńców, owocujący znaczącym uzupełnieniem publicznego finansowania wszelkich zadań państwa w edukacji, ochronie zdrowia i polityce społecznej. Poza czysto materialnym wymiarem tej aktywności jej niezaprzeczalnym walorem jest mobilizacja i wyrabianie postaw solidarnościowych obywateli. Niczego nie ujmując ruchowi organizacji pozarządowych, nie wydaje się, by samodzielnie były one w stanie podołać ogromnym oczekiwaniom, mają prawo liczyć na wsparcie, nie tylko prawno-organizacyjne, ze strony państwa. Równocześnie pojawiają się wyrywkowe informacje sugerujące preferowanie przez państwo pewnej aktywności kosztem innej, pomijanie w tej współpracy organizacji kościelnych, jak chociażby Caritasu, lansowanie postaci i działań, które wzbudzają wiele kontrowersji. Osobiście nie podzielam tych opinii i wyrażam przekonanie o społecznej szkodliwości upowszechniania tego typu niesprawdzonych pogłosek, niemniej być może one są formułowane z niewiedzy, a nie z jakiejkolwiek złej woli. Dlatego też zwróciliśmy się o informacje: Czy i w jakim zakresie instytucje państwa wspierają działalność społeczną? Według jakich zasad pomoc jest udzielana? Czy można mówić także o wsparciu finansowym wybranych przedsięwzięć, okazjonalnie? Czy istnieje skuteczna metoda kontroli efektów połączonych działań? Zwłaszcza to ostatnie jest dla nas bardzo ważne: Jakie są te metody kontroli i czy zarówno skala pomocy, jak i efekty tej pomocy są publicznie znane, czyli czy mamy szansę jako obywatele wiedzieć, na jakich zasadach ta pomoc jest kierowana? Chcemy także - oczywiście wiem, że to pytanie będzie rozwijane - wiedzieć: Jak w skali państwa wygląda ta pomoc? Czy istnieje współpraca poszczególnych resortów? Czy istnieje współpraca państwa z samorządami? W sumie sprowadza się to do jednego pytania: Czy istnieje system i jaki on jest? Bo z naszej wiedzy wynika, że pieniędzy budżetowych na tego typu działalność jest przeznaczanych bardzo dużo. Może warto sobie zrobić takie podsumowanie. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Lassota
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Obserwując od wielu lat sposób, w jaki funkcjonuje rząd czy ministerstwo w zakresie dystrybucji środków publicznych na działalność, która jest określona w ustawie o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, mogę tylko potwierdzić słowa pana ministra, że te zasady są dzisiaj na pewno bardzo klarowne i przejrzyste. Można powiedzieć, że nie ma czegoś, co byłoby tajne, i że wszyscy mają równe prawa. W przypadku tego program FIO, który ma 60 mln zł, oceną wniosków zajmują się eksperci zupełnie anonimowi i niezależni od ministerstwa. Panie ministrze, chciałbym wrócić do sprawy, którą pan poruszył na końcu, czyli do tego 1%. Poruszałem tę sprawę już chyba ze dwa razy przy okazji sprawozdań dotyczących działalności pożytku publicznego. Z jednej strony to świetnie, że podatnicy przekazują prawie pół miliarda złotych. Z drugiej strony prawda jest taka, o czym pan minister również powiedział, że ponad 80% tych środków pozyskuje tak naprawdę dziesięć czy kilkanaście organizacji pożytku publicznego. Są to na ogół organizacje, które mają duże poparcie operatorów telewizyjnych czy radiowych, jak również są to niektóre fundacje prywatnych operatorów telewizyjnych, które oczywiście mają niesamowitą siłę rażenia, jeśli chodzi o dotarcie do podatników. Jest to niepokojące, jeśli tylko kilkanaście organizacji uzyskuje ponad 80%, a reszta 20%. To nie służy budowaniu społeczeństwa obywatelskiego. Oczywiście nie ma zakazu, ale czy w tym zakresie pan minister widzi jakieś rozwiązania, żeby jednak tę sytuację zmienić, ażeby mniejszym organizacjom, szczególnie na prowincji, dać większą szansę na to, żeby mogły zbierać środki pochodzące z tego 1%? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Organizacje pozarządowe niosą potrzebującym pomoc w wielu dziedzinach, ale niewątpliwie same też potrzebują wsparcia i pomocy ze strony władzy publicznej. Jedne tę pomoc i to wsparcie otrzymują, inne nie i to nie zawsze dlatego, że są słabsze, że są gorsze. Jedną z miar społeczeństwa obywatelskiego jest niewątpliwie siła obywatelskich organizacji pozarządowych, ale także ich niezależność, niezależność od władzy publicznej. Właśnie z tą niezależnością jest wielki kłopot, dlatego że mimo zapewnień i deklaracji, także tych, które brzmiały w dość intencjonalnych pytaniach pani poseł Iwony Śledzińskiej-Katarasińskiej, w tych wypowiedziach, które padły z ust pana ministra, widać, że deklaracje są takie, jak być powinny, są nawet pewne zaklęcia, że jest dobrze, ale rzeczywistość jest inna. Przecież wszyscy obserwujemy to, że tylko niektóre organizacje pozarządowe dostają ogromne wsparcie państwa, wielu instytucji, a inne, choć prowadzą działalność nie na mniejszą skalę, a często na większą, gdyby porównać tę wspomnianą organizację Caritas, którą przywołała pani poseł, i choćby fundację pana Jerzego Owsiaka... (Głos z sali: Ależ, panie pośle...) Porównanie jest takie, że Caritas prowadzi działalność na dużo większą skalę, ale wsparcia państwa, rządu, samorządów, służb mundurowych, szkół, mediów publicznych nie otrzymuje w takiej skali. Jedne działają z wielkim rozgłosem, powiedziałbym, z wrzawą, a drugie cicho i pokornie realizują w codziennej pracy swoje zadania. Gdybyśmy zeszli na poziom samorządów czy na poziom regionów, samorządów województw czy innych podmiotów, które dokonują podziału środków na zadania wykonywane przez organizacje pozarządowe, byłoby wiele do powiedzenia nie takich optymistycznych stwierdzeń (Dzwonek) jak te, które wygłosiła pani poseł zadająca pytania, ale byłoby dużo negatywnych ocen, ponieważ kto jest bliżej, kto potrafi się przebić w samorządach - często to są względy zupełnie pozamerytoryczne, polityczne, personalne, towarzyskie, nie wiem jakie jeszcze - ten dostaje wsparcie, tak jak właśnie dostaje orkiestra pana Jerzego Owsiaka, ogromne wsparcie całego państwa - już kończę - natomiast nie otrzymują tego wsparcia inni. (Poseł Lidia Gądek: Pani marszałek, czas.) Ciekawy jestem, gdyby tak inne organizacje...
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Już kończę, pani marszałek, zadaję króciutkie pytanie. ...otrzymały wsparcie, to jaka byłaby wtedy ich efektywność działalności. Pewnie znacznie większa, ale one tego nie mają. Pytanie, panie ministrze, jest takie: Jaki jest mechanizm monitorowania i sprawdzania tego, jak naprawdę z tym jest? Jak są podejmowane decyzje o podziale środków, jak to wsparcie jest przydzielane na poziomie centralnym i na poziomie lokalnym i regionalnym? Żeby nie było tak, jak mówi pani poseł, że jeżeli ktoś powie, że jest źle, to znaczy, że działa szkodliwie.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jeśli chodzi o działalność charytatywną, działalność społeczną, działalność, która jest nakierowana na pomoc drugiemu człowiekowi, powinna być ona jednakowo uznana przez wszystkich bez względu na to, jaka to jest organizacja pozarządowa, jaka to jest organizacja charytatywna, która podaje pomocną dłoń potrzebującym. Myślę, że dziś powinien być apel do nas wszystkich, apel do mediów, apel do wszystkich o to jednakowe uznanie dla wszystkich, którzy dobrze czynią, bez względu na to, jaka to jest formacja społeczna, i wyzbycie się w tym obszarze konkurencyjności, bo często zauważam jakby konkurencyjność, jakby zawiść, że jedni są bardziej faworyzowani, a drudzy mniej. Natomiast prawdą jest, że Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy jest bardzo mocno faworyzowana, nagłaśniana itd., ale ci, którzy krytykują, powinni zauważyć pozytywny cel, w jakim kierunku idą, jeżeli chodzi o zbiórki, ile organizuje się młodzieży, katolickiej młodzieży, w sprawy zbiórek itd. Wyzwala się ta pozytywna inicjatywa w kierunku pomocy. Z drugiej strony, bo to akurat jest tak, jakbyśmy przeciwstawiali te dwie formacje charytatywne, m.in. Caritas, który w milczeniu, w cichości prowadzi po prostu wielką działalność, powinniśmy jednakowo je oceniać, nie ze względu na to, kto to jest i kto za tym stoi, tylko ze względu na to, co robią i co czynią. Tak powinno być w odniesieniu do czynności i do działania każdego człowieka bez względu na to, kto to jest i z jakiej jest formacji politycznej. Jeżeli działa pozytywnie, trzeba go pochwalić, bo jest człowiekiem pozytywnym i dobrym. Tak samo w stosunku do formacji pozarządowych (Dzwonek), które działają w kierunku pozytywnym, na rzecz potrzebującego człowieka. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałkini! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Chcę nawiązać do 1%, o którym poseł Lassota wspomniał. Kilkakrotnie zwracałem uwagę, że organizacje, które mają dostęp do mediów, organizacje, które mają poparcie mediów, zbierają, jak pan minister powiedział, 80% tych środków. Natomiast jeżeli chodzi o te małe, wiejskie organizacje - jestem jednym z członków Stowarzyszenia Rozwoju Wsi Waliszew i Okolic, które od 12 lat prowadzi w naszej miejscowości zespół szkół, szkołę podstawową, przedszkole i gimnazjum, i my nie mamy takich możliwości, żeby reklamować się w lokalnych tygodnikach, w telewizji lokalnej czy też w radio. My z roku na rok tych środków zbieramy coraz mniej. A w związku z tym, że są odliczenia i inne rzeczy, które podatnicy mogą zrobić, pytam o to, co pan Lassota mówił: Jak to zmienić? Może zrobić wspólny 1%, żeby było tych 500 mln, i ewentualnie resort pracy i polityki społecznej znalazłby taki sposób, żeby również do tej organizacji, której jestem członkiem, trafiało więcej środków? (Gwar na sali) Słucham? Jest problem i trzeba ten problem spróbować rozwiązać. Wiem, że państwu się to nie podoba, ale są organizacje, które chciałyby tych środków więcej. Jestem przeciwnikiem reklamy, bo szkoda jest pieniędzy na reklamę. Mnie to boli, że wiele z tych organizacji tak robi i te pieniądze zbiera. Wiem, że też mają szczytne cele. Co do konfliktu, bo widzę, że jest taki na tej sali: Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy - Caritas. Tak naprawdę wspólnie można dużo zrobić. U nas jest i szkolne koło Caritas, i działa Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Nikomu to nie przeszkadza. Jest tylu chętnych do działania w sztabie Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, że trzeba wprowadzać ograniczenia. Młodzież, dzieci i rodzice naprawdę wspólnie się organizują. Róbmy coś razem, coś wspólnego. Jeszcze jedno pytanie odnośnie do pomocy dla najuboższych mieszkańców Unii Europejskiej, panie ministrze. Tutaj korzystają z (Dzwonek) tej pomocy i dzielą ją m.in. Caritas, banki żywności i Polski Komitet Pomocy Społecznej. Nie można mówić, że Caritas nie ma dostępu do środków publicznych, bo to są środki publiczne i Caritas w poszczególnych diecezjach, panie ministrze, tę pomoc od samego początku, od 2004 r., wspólnie z tymi organizacjami, czyli z bankami żywności, z Federacją Polskich Banków Żywności i z Polskim Komitetem Pomocy Społecznej, dzieli. Mam pytanie: Jak pan minister wspólnie z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z Agencją Rynku Rolnego zamierza dalej realizować ten program na lata 2014-2020?
Mówca: Józef Rojek
Data: 2014-03-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Myślę, że to temat na czasie, związany z tym, z czym spotykamy się na co dzień, jeśli chodzi o ten 1% podatku, bo wiele organizacji pozarządowych kieruje to pytanie do nas. Mamy prawo wyboru. Musimy wybierać. Może nie mamy zbyt wielkiej orientacji, jeśli chodzi o to, co robi dana organizacja pozarządowa, bo też takowe się do nas zwracają. Myślę, panie ministrze, że ja nie uzyskałem od pana odpowiedzi, a jestem tu od początku. Sądzę, że to pytanie skierowała pani poseł wnioskodawczyni, bo chcemy dzisiaj wiedzieć, według jakich zasad kierowane są te środki, o których pan tu mówił. Być może to się przewijało, bo pan minister się tu uśmiecha. Może jestem trudny, dlatego w celu zrozumienia pewnych spraw oczekuję ponownie odpowiedzi, bo dzisiaj moje drugie zasadnicze pytanie i kolejna wątpliwość są takie. Czy nasze polskie państwo poradziłoby sobie z tymi problemami, które przeżywa społeczeństwo polskie, gdyby nie organizacje pozarządowe? Nie mam doświadczenia, jeśli chodzi o pomoc rządową, natomiast mam doświadczenie, jeżeli chodzi o samorządową. Tych pieniędzy w samorządach bez przerwy brakuje. Tu, panie ministrze, w swojej wypowiedzi powiedział pan o fakultatywności. To mnie trochę niepokoi, bo jak jest fakultatywnie, to pan może, lecz nie musi. Czy rząd może, lecz nie musi skierować tego do konkretnej organizacji, która kieruje prośbę do pana czy do rządu? Dlatego prosiłbym tutaj jednoznacznie nam (Dzwonek) odpowiedzieć, co to znaczy, bo tu już jest pewne niebezpieczeństwo. Z takimi wątpliwościami i pytaniami spotykamy się w terenie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)