Mówca: Zdrowia Bartosz Arłukowicz
Data: 2014-06-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Poddajemy dzisiaj pod debatę pakiet zmian dotyczących systemu ochrony zdrowia, mających na celu poprawę dostępu pacjenta do świadczeń medycznych, ale także przeorganizowania tych fragmentów systemu, które utrudniają dzisiaj zarówno dostęp, jak i funkcjonowanie całego systemu ochrony z punktu widzenia zarówno pacjenta, jak i lekarza, pielęgniarki oraz wszystkich uczestników systemu. Zacznę może od projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Te zmiany nazwano publicznie, w debacie publicznej pakietem onkologicznym i pakietem kolejkowym. Są to takie dwa duże pakiety, które dzielą zmiany w poszczególnych ustawach. Zacznę od sytuacji w zakresie opieki onkologicznej. Chcielibyśmy zaproponować zmiany dotyczące dostępu do opieki onkologicznej. Zgodnie z publiczną deklaracją przedstawiamy propozycję, aby umożliwić pacjentom korzystanie z opieki onkologicznej w sposób bezlimitowy. Czyli, mówiąc wprost, proponujemy zniesienie limitów finansowych w zakresie opieki onkologicznej, ale w zamian proponujemy, żeby ci, którzy będą korzystali z możliwości wynikających ze zniesionych limitów, bardzo pilnowali tego, aby terminy świadczeń czy diagnostyki u pacjenta były przestrzegane w bardzo, bardzo dokładny sposób, jak również żeby przestrzegana była tu kompleksowość i jakość. Wszyscy ci, którzy będą uczestniczyli w tej szybkiej ścieżce onkologicznej, będą musieli publicznie pokazywać wyniki, efekty swojego leczenia, a także gwarantować pacjentowi odpowiednie terminy i wysoką jakość oraz kompleksowość świadczonych usług. Kładziemy nacisk na to, aby zwiększyć wczesną wykrywalność nowotworów. Wynika to z tego, że wczesne wykrycie nowotworu - ma to pokrycie w wielu różnych, bardzo licznych pracach naukowych - powoduje dużo większą skuteczność leczenia, dużo większe szanse pacjenta na przeżycie, a także dużo większy komfort walki z tą bardzo ciężką chorobą, jak również wiąże się z mniejszymi kosztami, które trzeba zaangażować w leczenie takich pacjentów. Nie zamierzamy zmniejszać środków finansowych wydawanych na onkologię, zamierzamy wydawać je bardziej rozsądnie. Chcemy zwiększyć rolę lekarza podstawowej opieki zdrowotnej i dać mu zwiększone uprawnienia, zarówno w zakresie wykonywanych badań diagnostycznych, jak i przede wszystkim w zakresie możliwości przekazania pacjentowi tzw. karty szybkiej diagnostyki leczenia nowotworowego, która będzie swoistego rodzaju przepustką do całego panelu badań diagnostycznych w ambulatorium i w ramach opieki specjalistycznej, ale także do bezlimitowego leczenia w zakresie zarówno radioterapii, jak i chemioterapii czy chirurgii. Używanie tej karty będzie powodowała to, że pacjent będzie korzystał z opieki specjalistycznej, która zostanie podzielona na dwa etapy. Chodzi tu o tzw. wczesną diagnostykę nowotworową, która musi odpowiedzieć w krótkim terminie na pytanie, czy pacjent ma chorobę nowotworową, czy jej nie ma. Jeśli jej nie ma, to wraca do normalnego systemu ochrony zdrowia, jeśli zaś choroba nowotworowa zostanie stwierdzona, wtedy w ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej przystępuje się do drugiego etapu diagnozy, tzw. pogłębionej diagnostyki onkologicznej, nazywanej w języku medycznym stagingiem, czyli określenia stopnia zaawansowania nowotworu. Kiedy pacjentowi zostanie postawione takie rozpoznanie, będzie miał on prawo do bezlimitowego przystąpienia do leczenia, ale wcześniej skorzysta z pracy tzw. konsylium, czyli zbioru, narady specjalistów, którzy określą jego ścieżkę terapeutyczną. Dotychczas wyglądało to w sposób taki, że to bardziej pacjent poszukiwał specjalistów, którzy określali sposób jego leczenia i rysowali mu ścieżkę terapeutyczną. Dzisiaj wszyscy ci, którzy będą chcieli skorzystać z zaproponowanego przez nas systemu, będą musieli zagwarantować pacjentowi takie oto właśnie konsylium, które właściwie napisze całą ścieżkę terapii dla danego pacjenta i sposób jej realizacji. Pacjent, otrzymując ten pakiet propozycji, będzie także mógł skorzystać z funkcji dotyczącej koordynatora leczenia, którego zadaniem będzie pilnowanie zarówno terminów, jak i sposobu oraz jakości przeprowadzania terapii, której pacjent będzie poddawany. Chcemy otoczyć pacjenta kompleksową opieką onkologiczną od momentu wczesnego rozpoznania na poziomie lekarza rodzinnego czy specjalisty, przez etap intensywnego leczenia chemioterapeutycznego, radioterapeutycznego, po zakończenie leczenia, obserwację po zakończeniu leczenia choroby nowotworowej, przy czym chodzi o obserwacje prowadzone zarówno przez specjalistę, jak i przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Duży ciężar i odpowiedzialność nakładamy tutaj na lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Naszym celem jest zbudowanie wzmożonej czujności onkologicznej. Chcemy zwiększyć finansowanie i premiować lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, którzy będą wyróżniali się dużą skutecznością i efektywnością swojej diagnozy, ale także jakością i kompleksowością opieki nad pacjentem. Taka jest pierwsza, duża część zmian w ustawie, o której mówimy. Druga część dotyczy zmian ustawowych, chodzi o tzw. pakiet kolejkowy, zmian w rozporządzeniach i zarządzeniach prezesa, ale także zmian w wycenie świadczeń medycznych, które dzisiaj przeprowadzane są w NFZ. Chodzi o to, aby skrócić czas oczekiwania pacjentów do specjalistów. W jaki sposób można to osiągnąć? Z czego wynikają kolejki? Wynikają one oczywiście z kilku różnych powodów: z ograniczonej ilości wysokospecjalistycznej kadry medycznej, z określonej ilości środków finansowych przeznaczonych na opiekę specjalistyczną, a także z tego, w jaki sposób ta opieka jest zorganizowana. W związku z tym w każdym z tych zakresów proponujemy przeprowadzenie pewnych zmian. Rozpoczęliśmy w styczniu 2013 r., wprowadzając nowe rozporządzenie dotyczące sposobu kształcenia lekarzy. Wprowadziliśmy specjalizacje modułowe, które umożliwiają lekarzom łatwiejszy dostęp do zrobienia specjalizacji. Chodzi o łatwiejszy dostęp dla wszystkich tych, którzy dzisiaj z różnych powodów organizacyjnych czy innych takiej specjalizacji rozpocząć nie mogli, ewentualnie posiadali tę specjalizację, ale mieli utrudnione jej kontynuowanie. W związku z tym będziemy proponowali, aby specjalizacje modułowe weszły w życie już jesienią tego roku. W tej chwili przyjęliśmy wszystkie programy kształcenia dla wszystkich specjalizacji. Proponujemy także, aby lekarze, którzy mają specjalizację z podstawowych dziedzin medycznych, mogli w krótkim czasie uzyskać wąskie specjalizacje. Kolejne zmiany dotyczą sposobu organizacji kolejek. Będziemy proponowali odstąpienie od dotychczasowego sposobu rozumienia systemu kolejkowego w Polsce. Dotychczas było tak, że świadczeniodawca musiał raportować do NFZ w określonym czasie średni czas oczekiwania i liczbę osób oczekujących w kolejce. To powodowało tak naprawdę brak dostępu do rzetelnej informacji zarówno dla pacjenta, jak i dla NFZ, jeżeli chodzi o długość kolejek. Oczywiście przyczyn jest wiele. Myślę, że znaczącym problemem, także w dzisiejszym systemie, przed zmianami, które proponujemy, jest także to, że czasem pacjenci stoją w kilku kolejkach naraz. System dzisiaj nie ma możliwości wychwycenia tego zjawiska. Dlatego będziemy proponowali, jeżeli chodzi o te najdłuższe okresy oczekiwania do specjalisty, wprowadzenie kolejek centralnych, które będą eliminowały możliwość zapisywania się do kilku specjalistów naraz. Jednocześnie będą one umożliwiały obiektywne wskazywanie czasu oczekiwania. Będziemy proponowali także zmianę sposobu raportowania przez świadczeniodawców, czyli szpitale, przychodnie. Chodzi o to, w jaki sposób powstają u nich kolejki. Dotychczas, jak powiedziałem, szpitale i przychodnie raportowały do NFZ średni czas oczekiwania, jeżeli chodzi o liczbę osób oczekujących w kolejce. Dzisiaj będziemy proponowali inne zmiany. Chcemy, aby w cotygodniowych raportach wszyscy świadczeniodawcy raportowali pierwszy możliwy termin przyjęcia pacjenta, co za pośrednictwem NFZ da pacjentowi narzędzie, jeżeli chodzi o pomoc we wskazaniu specjalisty, do którego w danym momencie dostęp jest najłatwiejszy. Chcemy także zaproponować zmiany dotyczące monitoringu, jeżeli chodzi o listy. NFZ będzie bardzo uważnie przyglądał się temu, w jaki sposób prowadzone są listy, a także to, czy świadczeniodawcy tworzą te kolejki w sposób wymagany prawem i przepisami. Będziemy proponowali także wprowadzenie zmian dotyczących wizyt pacjentów, którzy czekają w kolejce do specjalisty w związku z kontynuacją leczenia choroby przewlekłej, która była u nich rozpoznana już jakiś czas temu. Taka wizyta sprowadza się do badania lekarskiego i wystawienia recepty. Przeprowadziliśmy bardzo głęboką analizę, jeżeli chodzi o tzw. kolejki do różnych specjalistów w Polsce. Okazuje się, że czasem liczba osób, które czekają tylko po to, aby przedłużyć receptę, stanowi kilkanaście procent, 30%, a są przypadki, że i 40% pacjentów. Mamy takie przychodnie czy takie ambulatoryjne opieki specjalistyczne, gdzie 80-90% wizyt pacjentów, którzy są przyjmowani, opiera się właściwie na wizycie receptowej, czyli de facto wracają wciąż ci sami pacjenci. Dlatego proponujemy zmiany. Jeżeli pacjent zapisuje się do lekarza specjalisty i oczekuje w kolejce, to będziemy proponowali, aby zapisywał się do jednego specjalisty, żeby nie stał w tej samej kolejce, w której stoją ludzie kontynuujący leczenie, którzy mają postawione rozpoznanie i co jakiś czas muszą się stawić po to, żeby sprawdzić przebieg leczenia. W związku z tym w kolejce będą osoby oczekujące na pierwszą wizytę. Będziemy proponowali także zmiany, które nie będą ustawowe. Będą to na przykład zmiany dotyczące zarządzeń prezesa NFZ czy rozporządzeń ministra zdrowia, chodzi o tzw. pakiety diagnostyczne. Będziemy premiowali tych specjalistów, którzy w sposób szybki i sprawny stawiają pacjentowi diagnozę, wskazują drogę leczenia i kierują ponownie pod opiekę lekarza rodzinnego, aby ten pacjent nie wracał wciąż do lekarza specjalisty. Kolejny pakiet zmian, który proponujemy w noweli ustawy o świadczeniach, dotyczy funkcjonowania Narodowego Funduszu Zdrowia. Myślę, że te zmiany są oczekiwane od dosyć dawna. Właściwie chyba wszystkie środowiska, które uczestniczą w debacie publicznej, zwracają uwagę, że tak naprawdę mamy dzisiaj ustawowy problem, jeżeli chodzi o to, kto w Polsce kreuje politykę zdrowotną. Czy kreatorem polityki zdrowotnej jest dzisiaj w Polsce minister zdrowia, który ponosi pełną odpowiedzialność polityczną za cały system funkcjonowania ochrony zdrowia? Czy politykę w Polsce kształtuje płatnik, czy Narodowy Fundusz Zdrowia? Dotychczas, w mojej ocenie, mieliśmy niestety do czynienia z taką sytuacją, że nadzór ministra zdrowia nad prezesem NFZ był mocno ograniczony, a kreowanie polityki zdrowotnej leżało właściwie w gestii Narodowego Funduszu Zdrowia. Narodowy Fundusz Zdrowia, jeżeli chodzi o swoją aktywność, zaczyna od wyceny świadczeń medycznych, następnie jest kontraktowanie, a potem kontrolowanie wszystkich kontraktów przez siebie zawartych. Dlatego będziemy proponowali zmianę sposobu wyceny świadczeń medycznych. Chcemy, aby te świadczenia były w sposób niezwykle obiektywny wyceniane przez niezależną agencję i wyprowadzone z Narodowego Funduszu Zdrowia. Proponujemy zmianę, aby wyceną świadczeń medycznych zajmowała się Agencja Oceny Technologii Medycznych. Jest to instytucja, która funkcjonując w trudnych warunkach finansowych, jeżeli chodzi o system ochrony zdrowia, szczyci się - myślę, że dzisiaj wszyscy tak uważamy - opinią, iż jest niezależna, obiektywna. W związku z tym wyceną świadczeń medycznych będzie się zajmowała Agencja Oceny Technologii Medycznych. Będziemy także proponowali zmiany dotyczące sposobu funkcjonowania samego NFZ. Chodzi o takie rozwiązania, aby prezesa NFZ i dyrektorów oddziałów wojewódzkich powoływał i odwoływał minister zdrowia. Co dalej w funkcjonowaniu tzw. polityki zdrowotnej długoterminowej? W Polsce mamy do czynienia z sytuacją, w której następuje absolutnie niekontrolowany rozrost inwestycji zarówno sprzętowych, jak i infrastrukturalnych, inwestycji, które w naszej ocenie nie są dzisiaj planowane w sposób strategiczny. Dlatego w ustawach proponujemy wprowadzenie mechanizmów budowy map zapotrzebowania zdrowotnego. Jest to kluczowe rozwiązanie, które pozwoli w sposób systemowy zaplanować wydatkowanie środków finansowych w systemie ochrony zdrowia. Z czym to się będzie wiązało? Będzie się to wiązało z bardzo głęboką analizą stanu w poszczególnych regionach Polski, bo regiony Polski różnią się od siebie, jeśli chodzi o zapotrzebowanie medyczne. Inne potrzeby zdrowotne mamy w województwie śląskim, inne potrzeby zdrowotne mamy w województwie podkarpackim czy podlaskim. W związku z tym będą powstawały regionalne mapy zapotrzebowania zdrowotnego. Powstanie także ogólnopolska mapa zapotrzebowania zdrowotnego. Dlaczego regionalne i ogólnopolska? Regionalne po to, aby móc w sposób racjonalny zaprogramować wydatkowanie środków finansowych i aby wszyscy ci, którzy dzisiaj są właścicielami szpitali w Polsce - mówię tu o wójtach, burmistrzach, starostach, marszałkach województw, rektorach wyższych uczelni, szefach kilku resortów - w końcu usiedli do jednego stołu po to, aby zaplanować budowę systemu ochrony zdrowia w danym regionie. Chodzi o to, żeby szpital, który jest własnością starosty powiatowego, współgrał w inwestycjach i w planach budowy systemu ochrony zdrowia z tym, co robi marszałek, rektor wyższej uczelni, i z tym, co robią instytuty czy inne szpitale, których właścicielami są inne instytucje. Proponujemy także rozwiązanie dotychczas niestosowane w Polsce, aczkolwiek w naszej ocenie bardzo potrzebne, a mianowicie wprowadzamy formułę opinii wydawanej przez wojewodę co do zapotrzebowania na taką czy inną inwestycję medyczną w danym regionie. Chodzi nam o to, aby zapobiec niekontrolowanemu wzrostowi liczby inwestycji medycznych i tak naprawdę kompletnemu rozdrobnieniu środków finansowych przeznaczanych przez NFZ na świadczenie usług medycznych w danym regionie. Chcemy to dobrze zaplanować, dlatego musimy wiedzieć, mieć pewność, że w danym regionie brakuje nam takich a takich łóżek, a być może takich i takich jest trochę za dużo. Nie chodzi o to, ażeby zlikwidować jakiekolwiek łóżko szpitalne. Mówię o tym, bo pewnie będzie się toczyła taka debata. Mówię to dzisiaj jasno i wprost: nikt nie chce likwidować żadnych łóżek szpitalnych, chcemy je tylko zorganizować w taki sposób, żeby pacjenci mieli dostęp do wszystkich świadczeń medycznych w stopniu równym, dostęp sprawiedliwy. Chodzi o to, żeby nie było tak, że pewne inwestycje, które dziś są bardziej opłacalne, powstają szybko i w sposób absolutnie niekontrolowany, a wszystkie te, które wymagają pewnej korekty finansowej, przez długi czas są obiektami deficytowymi. Dlatego mapy zapotrzebowania zdrowotnego, dlatego opinia wojewody i dlatego tworzenie planów finansowych przez NFZ, które dotychczas były tworzone, nazwijmy to, w formule zwyczajowej czy w formule przyjętej przez NFZ. Teraz do ustawy wprowadzamy zapis o tym, że NFZ będzie musiał zaplanować wydatkowanie środków publicznych. Wprowadzamy to po to, żeby zarówno pacjenci, jak i wszyscy ci, którzy są właścicielami szpitali i przychodni, mogli w sposób strategiczny zaplanować funkcjonowanie szpitali. Chcemy także zmienić sposób kontraktowania. Znacząco przenosimy ciężar określania warunków kontraktowania do resortu zdrowia. Chcemy, aby to minister zdrowia określał precyzyjnie warunki zawierania kontraktów. Chcemy też wydłużyć czas, na jaki zawierane są umowy: ze szpitalami do lat 10, z ambulatoryjną opieką specjalistyczną do lat 5 oraz na czas nieokreślony w podstawowej opiece zdrowotnej. Dlaczego proponujemy te zmiany? Dlatego że trudno wyobrazić sobie strategiczne zarządzanie szpitalem i planowanie organizacji łóżek czy ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, ale też podstawowej opieki zdrowotnej, gdy kontrakty zawierane są na 1 rok, 2 czy 3 lata. Wiąże się to także ze sposobem wydatkowania środków unijnych, które mają określone wymogi czasowe wykorzystywania, ich dostępności w przypadku usługi publicznej. Dlatego będziemy proponowali wydłużenie okresu, na jaki zawierane są te umowy. Wprowadzamy także poradę receptową, czyli rozwiązanie, które czasem jest już stosowane. Chodzi tak naprawdę o to, żeby opisać w ustawie to, co dzisiaj czasem się dzieje w sposób nieopisany prawem. A mianowicie proponujemy takie rozwiązanie. Jeśli pacjent potrzebuje recepty, a lekarz stwierdzi to, że pacjent ma chorobę przewleką i przyjmowanie leku musi być kontynuowane, to chcemy, aby pacjent miał dostęp do usługi świadczonej w postaci porady receptowej, czyli wypisania recepty. To jest to, co dzisiaj tak naprawdę dzieje się w wielu przychodniach i szpitalach, a co powoduje ustawianie się w kolejkach i wydłużanie się kolejek. Te wszystkie zmiany są zmianami bardzo trudnymi dla systemu, dlatego że każda zmiana w systemie ochrony zdrowia tak naprawdę dotyka każdego z nas, bo każdy z nas jest pacjentem, każdy z nas ma w rodzinie pacjentów, każdy z nas choruje, chorował bądź będzie chorował i na pewno każdy z nas ma kogoś bliskiego, kto korzysta z systemu. Jeżeli chcemy przeprowadzić tak głębokie zmiany w systemie, tak głębokie zmiany w funkcjonowaniu Narodowego Funduszu Zdrowia, w wycenie świadczeń medycznych - abstrahując od dyskusji politycznej, mam nadzieję, że debata nad tymi zmianami będzie oczyszczona z aspektów politycznych i porozmawiamy naprawdę merytorycznie - i jeżeli będziemy rozmawiali o tym merytorycznie, to musimy wiedzieć, a wszyscy ci, którzy rozumieją funkcjonowanie tego systemu, o tym wiedzą, że nie można tych zmian przeprowadzić równocześnie z wejściem w system konkursowania na rok przyszły. Dlatego proponujemy wydłużenie funkcjonujących umów do połowy roku 2016. Chodzi o to, żeby w sposób spokojny, stabilny przeprowadzić zmiany, które proponujemy, i już na podstawie map zapotrzebowania zdrowotnego, czyli planu strategicznego ochrony zdrowia w pojęciu regionalnym i ogólnokrajowym, móc na kolejne lata zakontraktować usługi w sposób przewidywalny zarówno dla świadczeniodawców, jak i dla pacjentów. Ja wiem, że proponowane zmiany, szczególnie ta dotycząca aneksowania, wywołują wiele emocji, ale jeśli chcemy to przeprowadzić w sposób odpowiedzialny i bezpieczny dla pacjenta - a te zmiany są konieczne, wszyscy od prawej do lewej strony sceny politycznej mówią o tym, że zmiany, o których dziś mówimy, są potrzebne - to wspólnie musimy wziąć odpowiedzialność za to, że odsuwamy od tych zmian politykę i nie używamy argumentów politycznych, bo jeżeli takie padną, to nie będzie żadnych szans na realną naprawę systemu ochrony zdrowia. Stąd mój apel do partnerów zarówno z lewej, jak i z prawej strony sceny politycznej: rozmawiajmy o zmianach. Drugi pakiet zmian dotyczy ustawy o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw. Proponujemy zmianę, która dzisiaj funkcjonuje w wielu krajach europejskich. Chcielibyśmy, aby pielęgniarki, które są dzisiaj bardzo dobrze wykształcone - ponad 90 tys. pielęgniarek ma ukończone studia - chcemy, aby pielęgniarki, które pracują w tym systemie od wielu lat, są dobrym merytorycznym przykładem dla tego zawodu w innych państwach europejskich, mogły realizować swoje ambicje zawodowe w pełnym wymiarze. Dlatego proponujemy, aby pielęgniarki mogły wypisywać recepty, chcemy te zmiany wprowadzić dopiero od roku 2016 - i tu podkreślam bardzo wyraźnie, bo czasem się przewija gdzieś w debacie publicznej takie stwierdzenie, że chcemy dzisiaj, w obecnie funkcjonującym systemie, pozwolić pielęgniarkom wypisywać recepty. Nie, chcemy przeprowadzić w roku 2015 serię kursów, w czasie których przygotujemy pielęgniarki i pielęgniarzy do wypisywania określonych grup leków. I tak w podziale: pielęgniarki z drugim stopniem ukończenia studiów będą mogły wypisywać samodzielnie bardzo precyzyjnie określoną rozporządzeniem ministra zdrowia grupę leków. Chodzi o to, żeby pacjent, który choruje w sposób przewlekły, który doskonale zna przebieg swojej choroby, który ze wskazań lekarskich, po rozmowie i badaniu lekarskim, wie, że ta choroba będzie trwała miesiącami, czasem latami, kiedy potrzebuje zwyczajnie przedłużenia recepty, nie musiał po tę receptę za każdym razem ustawiać się do lekarza specjalisty, żeby ta pielęgniarka, która jest najbliżej pacjenta, która funkcjonuje w systemie bardzo blisko pacjenta, mogła temu pacjentowi pomóc. Proponujemy także kontynuację wypisywania recept na zlecenie lekarskie dla pielęgniarek z pierwszym stopniem ukończenia studiów, także po ukończonym kursie. Chcemy, aby pielęgniarki miały także możliwość kierowania pacjentów na część badań diagnostycznych. Nie ma żadnego powodu, żeby pacjent musiał stać w długiej kolejce do lekarza, jeśli musi wykonać jakieś planowe badanie diagnostyczne raz na jakiś czas, co często ma miejsce w rzeczywistości i wszyscy, lekarze i pielęgniarki, ale także pacjenci, o tym wiedzą, że dzisiaj dostęp do skierowania na badanie jest często utrudniony, gdyż trzeba stać w kolejce do specjalisty. W związku z tym chcemy zwiększyć kompetencje pielęgniarek i pielęgniarzy, ludzi świetnie wykształconych, którzy od wielu lat funkcjonują w tym systemie, bez których tak naprawdę systemu ochrony zdrowia by nie było. Konsultowaliśmy te zmiany bardzo szeroko. Jesteśmy absolutnie przekonani, że okres właściwie półtora do czasu wprowadzenia tej zmiany wystarczy, aby wszyscy bezpiecznie te zmiany mogli sformułować w codziennej pracy. Podobne zmiany zaproponowano już w Irlandii, Hiszpanii, Szwecji, Danii, Holandii, Wielkiej Brytanii, oczywiście w różnym systemie, w różnym zakresie, ale kierunkowe myślenie o zwiększaniu kompetencji pielęgniarek funkcjonuje w wielu państwach Europy. Ostatnia część zmian, dotycząca m.in. dostępu młodych lekarzy do specjalizacji, ale także funkcjonowania całego systemu ochrony zdrowia, to ustawa o konsultantach. Tutaj właściwie kierowaliśmy się takim myśleniem, że musi ulec wzmocnieniu rola konsultanta krajowego, ale także zasady współpracy konsultanta krajowego z konsultantem wojewódzkim. Rola konsultantów jest ogromna dzisiaj w systemie, właściwie oni służą radą, opinią - formalną bądź nieformalną - ministrowi zdrowia, ale także wojewodzie, w podejmowaniu decyzji dotyczących zapotrzebowania medycznego, także sposobu kształcenia, liczby rezydentur, liczby specjalizacji w danym regionie, uczestniczą w przeprowadzaniu egzaminów specjalistycznych, opiniują także, które świadczenia medyczne są potrzebne, które nie są potrzebne, które powinny być bardziej czy mniej wycenione. Dlatego potrzebujemy bardzo precyzyjnych zapisów dotyczących zapobiegania, przy pomocy przepisów prawnych, potencjalnemu wystąpieniu konfliktu interesów. Chcemy zagwarantować absolutną bezstronność konsultantów, w związku z tym będziemy proponowali, aby każdy konsultant krajowy i wojewódzki składał oświadczenie, czy nie zachodzi zjawisko konfliktu interesów. Aby taki konsultant, opiniując decyzje podejmowane w systemie ochrony zdrowia, mógł się wyłączyć z decyzji, jeśli zachodzi jakiekolwiek podejrzenie o potencjalnie możliwym konflikcie interesów. W takim oświadczeniu będą znajdowały się informacje dotyczące członkostwa w organach spółek handlowych, spółdzielni, stowarzyszeń, fundacji. Konsultanci będą musieli poinformować publicznie, czy są przedstawicielami bądź pełnomocnikami przedsiębiorstw zajmujących się produkcją bądź handlem lekami, będą musieli także pokazać publicznie, w jakim zakresie prowadzą badania kliniczne. Oczywiście nikt nikomu niczego nie zabrania, chcemy tylko wiedzieć, czym zajmuje się konsultant, a takie informacje będą informacjami publicznymi. Chcemy zaproponować, aby konsultant krajowy przynajmniej raz na pół roku spotkał się z konsultantami wojewódzkimi w systemie opisanym prawem i żeby konsultant wojewódzki miał zdecydowanie większe kompetencje we współpracy z konsultantem krajowym. Żeby to nie były dwa niezależnie od siebie funkcjonujące systemy konsultanckie, tylko żeby konsultant krajowy był bardzo blisko z konsultantem wojewódzkim w podejmowaniu decyzji. Proponujemy także zmianę sposobu powoływania konsultantów. Dotychczas było tak, że konsultant krajowy był powoływany przez ministra zdrowia spośród kandydatów wskazywanych przez środowiska naukowe, po konsultacji ze środowiskiem samorządowym. Będziemy proponowali zmianę, która mówi o możliwości skonsultowania się ministra zdrowia ze środowiskiem naukowym czy samorządem zawodowym w kwestii powołania danego, tego czy innego, konsultanta. Opisałem pakiet onkologiczny, pakiet kolejkowy, zmiany w systemie funkcjonowania pielęgniarek, zmiany w systemie funkcjonowania konsultantów krajowych i wojewódzkich, w końcu zmiany oczekiwane od bardzo dawne - w funkcjonowaniu Narodowego Funduszu Zdrowia, te zmiany zawsze będą wywoływały wielki emocje społeczne, ale wszyscy wiemy, jestem o tym absolutnie przekonany, że te zmiany są dzisiaj potrzebne. Zmiany w systemie ochrony zdrowia można wprowadzać tylko i wyłącznie w sposób ewolucyjny. Zmiany wprowadzane w tym systemie w sposób nagły, gwałtowny, bez dyskusji, powodują zawsze wielkie emocje społeczne. W związku z tym po półtora roku przygotowywania tych ustaw rozpoczęliśmy od zmiany sposobu kształcenia młodych lekarzy w styczniu roku 2013. Po wielomiesięcznych konsultacjach ze środowiskiem onkologicznym, lekarskim, pielęgniarskim, ze środowiskiem pacjentów proponujemy pakiet zmian, który udrożni system onkologiczny, który spowoduje, że pacjent onkologiczny będzie otoczony kompleksową opieką od momentu podejrzenia choroby nowotworowej, poprzez etap diagnostyki, leczenia i z powrotem opieki w podstawowej opiece zdrowotnej. To jest dla nas kluczowe. Znosimy limity na onkologię. Znosimy limity w leczeniu onkologicznym pod warunkiem dotrzymania terminu i jakości i upubliczniania efektu swojego leczenia. Chcemy, żeby pacjent miał wybór, gdzie się leczy, kto go leczy i czy leczy go w sposób nowoczesny. Chcemy też, żeby pacjent był podmiotem w tym systemie, a nie przedmiotem, żeby pacjent był w centrum zainteresowania całego systemu onkologii, żeby to nie pacjent szukał onkologa, tylko żeby onkolog szukał pacjenta, żeby to nie pacjent szukał konsylium, tylko żeby to konsylium dbało o pacjenta. Wszyscy ci, którzy spełnią te warunki: terminowości, jakości, kompleksowości, będą korzystali ze środków publicznych w sposób nielimitowany. Ale wszyscy ci, którzy nie będą spełniać tych warunków, nie będą mogli funkcjonować w systemie płatnika publicznego. Nie zamykamy drzwi przed nikim, nie różnicujemy podmiotów leczniczych na publiczne i niepubliczne. Dzisiaj nie wskazujemy, kto może przystąpić do systemu, a kto nie. Nie chcemy odgraniczyć pacjentów od dzisiaj funkcjonujących szpitali czy przychodni, ale będziemy prowadzili bardzo uważny monitoring, włącznie z raportowaniem do NFZ poszczególnych danych o każdym pacjencie. Będziemy obserwowali pacjenta w systemie na podstawie karty szybkiej diagnostyki onkologicznej, na podstawie efektów diagnostyki i efektów leczenia i będziemy premiowali tych, którzy będą leczyli kompleksowo, całościowo, w sposób przyjazny dla pacjenta i przede wszystkim nowocześnie. Chcemy stopniowo zwiększać środki finansowe przeznaczane na leki onkologiczne, chcemy, żeby pacjent miał dostęp do coraz nowszych terapii. Przypomnę, ustawa refundacyjna funkcjonująca od 2012 r. pozwoliła na wprowadzenie kilkunastu nowych terapii onkologicznych. Wiem, dyskusja polityczna nad refundacją była, niestety jest i niestety pewnie będzie, ale to są wskaźniki obiektywne. Kilkanaście nowoczesnych sposobów leczenia onkologicznego - nie mówię o innych - nie było dostępnych dla pacjentów, a dzisiaj są dostępne. Zrobimy wszystko, żeby środki finansowe przeznaczane na onkologię były wykorzystywane w sposób bardzo racjonalny. Kończąc, chcę państwu powiedzieć, że w Polsce wydajemy 6,3 mld zł na onkologię. Ponad 6 mld zł na onkologię. Jeśli te pieniądze wydamy w sposób racjonalny, jeśli będziemy premiowali tych, którzy zapewniają dobrą jakość, kompleksowość leczenia, którzy leczą nowocześnie, to gwarantuję z tego miejsca, że ilość środków finansowych przeznaczanych na leki, na coraz bardziej nowoczesne operacje, na coraz lepsze sposoby radioterapii i chemioterapii będzie coraz większa. Zmieniamy także system leczenia. Chcemy spowodować mniejsze zróżnicowanie, jeśli chodzi o zachętę finansową dotyczącą radioterapii czy chemioterapii, sposób szpitalny czy domowy. Chcemy położyć nacisk na leczenie ambulatoryjne, na leczenie jednodniowe, żeby pacjent nie musiał leżeć w szpitalu, jeśli nie musi, tylko dlatego że to się dzisiaj opłaca finansowo szpitalowi czy przychodni. Chcemy położyć nacisk na to, aby kluczem, podmiotem, centrum zainteresowania był pacjent i żeby to za pacjentem szły środki finansowe. Wszyscy ci, którzy będą dobrzy, bardzo dobrzy i najlepsi będą mogli korzystać z tego systemu w sposób nielimitowany. Zmiany dotyczące kolejek omówiłem, dotyczące konsultantów krajowych także. Wydaje się, że proponowane zmiany są jasne i przejrzyste i chyba potrzebne, bo czas najwyższy, aby konflikt interesów odchodził w zapomnienie. Nie chcemy wracać do żadnej przeszłości, nikogo nie chcemy z niczego rozliczać. Chcemy, aby od momentu, kiedy wejdą w życie te ustawy, wszyscy ci, którzy podejmują decyzje w systemie ochrony zdrowia, podejmowali je w sposób absolutnie przejrzysty i klarowny. NFZ tak naprawdę jest bardzo ważnym elementem systemu, to płatnik publiczny, który po wprowadzeniu tych ustaw będzie bardzo blisko współpracował z ministrem zdrowia i tak naprawdę będzie wprowadzał w życie politykę zdrowotną kreowaną przez ministra zdrowia, której celem zawsze jest pacjent. Wiem, że to słowo pada czasem zbyt często, ale te zmiany idą dokładnie w takim kierunku. Jeśli podyskutujemy merytorycznie, to chyba nie znajdziemy argumentów, że któraś z proponowanych przez nas zmian jest dla pacjenta niedobra. W tym kontekście chciałbym przeprowadzić tę dyskusję. Proszę państwa o skierowanie tych projektów ustaw do dalszych prac legislacyjnych. Jesteśmy do państwa pełnej dyspozycji w pełnym zespole eksperckim z wszystkimi wiceministrami, z wszystkimi dyrektorami, ekspertami, którzy służą pełną informacją merytoryczną w wymaganym przez państwa pełnym zakresie. Chcemy, aby ten proces przebiegał sprawnie, dlatego że pacjenci czekają na te zmiany. Chcemy, aby szybka ścieżka onkologiczna była w Polsce uruchomiona już 1 stycznia 2015 r. Chcemy te zmiany przeprowadzić sprawnie i chcemy, aby płatnik publiczny był płatnikiem, aby wycena odbywała się tam, gdzie odbywać się powinna, czyli w niezależnej agencji, i żeby pacjenci nie musieli pokonywać barier, które dzisiaj pokonują, tylko dlatego że tak mówią przepisy. Bardzo dziękuję. (Oklaski)