Mówca: Lidia Staroń
Data: 2014-10-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Platformy Obywatelskiej w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, druk nr 1728. Klub w pełni popiera projektowaną zmianę, której celem jest zapewnienie większych gwarancji ochrony praw osób objętych czynnościami podejmowanymi przez komorników sądowych. Komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym, a także z racji znacznego zakresu uprawnień, a w szczególności prawa stosowania przymusu przy wykonywaniu orzeczeń sądowych, osobą zaufania publicznego. Biorąc pod uwagę treść ślubowania składanego przy objęciu urzędu, w którym komornik zobowiązuje się wypełniać powierzone obowiązki zgodnie z prawem i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami uczciwości, godności i honoru, oczekuje się, że zawód ten będą wykonywały osoby o nieposzlakowanej opinii. W związku z tym komornik, który popełnił przestępstwo umyślne lub został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym wydalenia ze służby komorniczej, sprzeniewierzył się złożonemu ślubowaniu, i to bez względu na to, czy przestępstwo to lub czyn objęte orzeczeniem dyscyplinarnym miały związek z pełnieniem funkcji komornika czy też nie. Dla interesu publicznego konieczne jest, aby osoba, która umyślnie dopuściła się czynu przestępczego, została niezwłocznie pozbawiona możliwości wykonywania zawodu, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, iż działania komorników w toku egzekucji wpływają na żywotne interesy dłużników. W sytuacji gdy komornik np. rażąco zaniża ceny nieruchomości lub ruchomości będących przedmiotem egzekucji, może on wyrządzić dłużnikowi niepowetowaną szkodę, pozbawiając go materialnych podstaw egzystencji. Prawomocne skazanie komornika za umyślne przestępstwo lub orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu karą wydalenia ze służby komorniczej powinno więc automatycznie powodować utratę możliwości podejmowania przez niego prawnie skutecznych czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Dalsze wykonywanie tych czynności stwarza bowiem ogromne ryzyko, i to szczególnie dla dłużników, którzy w okresie między prawomocnym skazaniem lub ukaraniem a formalnym pozbawieniem komornika prawa wykonywania zawodu w drodze decyzji ministra sprawiedliwości, tak jak jest to obecnie, są zagrożeni działaniami przestępcy lub osoby, która okazała się niegodna powołania na stanowisko komornicze, a która decyduje o istotnych sprawach dotyczących ich majątku. Pozbawienie możliwości wykonywania zawodu komorników skazanych prawomocnym wyrokiem z mocy prawa jest więc rozwiązaniem celowym i właściwym, tym bardziej że już w świetle obecnie obowiązujących przepisów w takich przypadkach minister nie może wydać innej decyzji niż odwołująca komornika z zajmowanej funkcji. Samo postępowanie administracyjne w tej sytuacji jest więc formalnością i zmierza do urzędowego potwierdzenia oczywistej okoliczności wynikającej z prawomocnego wyroku skazującego lub orzeczenia dyscyplinarnego. Zbędne jest więc przeprowadzanie postępowania administracyjnego, które dzisiaj może trwać nawet kilka lat i generuje niepotrzebne koszty. Podobnie motywowane jest projektowane odstąpienie od wydawania decyzji o odwołaniu komornika w sytuacji, gdy ten dobrowolnie rezygnuje z pełnionej funkcji. Jest bowiem oczywiste, że w takich sytuacjach decyzja może być tylko jedna, a mianowicie: odwołanie komornika. Znowu więc wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego, które jest czystą formalnością, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Projektowana zmiana zmierza więc z jednej strony do usprawnienia postępowania związanego z zaprzestaniem wykonywania zawodu komornika i zmniejszenia kosztów, z drugiej zaś do oczekiwanej silniejszej ochrony osób dotkniętych działaniami komorników. W tym stanie rzeczy należy uznać, że projektowana zmiana jest konieczna, i będziemy oczywiście głosować za jej przyjęciem. Dziękuję. (Oklaski)