Mówca: Administracji i Cyfryzacji Michał Boni
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bardzo dziękuję za te głosy, które dają nam szansę na to, że będziemy pracowali nad tym projektem w komisji. Ten projekt jest dla nas bardzo ważny. Uważam, że ma on swoje przełomowe znaczenie z jednego prostego powodu - myślę, że to dzięki temu projektowi przesuniemy się w kraju, w którym w różnego rodzaju działaniach i relacjach między obywatelami i podmiotami gospodarczymi a administracją dominuje papier, w stronę rozwiązań o charakterze elektronicznym. Gdzieś tego mocnego uderzenia trzeba dokonać i te rozwiązania prawne, które tutaj są wprowadzone, tworzą przesłanki ku temu. Chodzi chociażby o elektroniczne skrzynki podawcze, które to rozwiązanie nie tylko będzie wprowadzało jako obligatoryjne, bo dzisiaj rzeczywiście jest taki zapis, ale tam też później jest zapis o ich wystandaryzowanym charakterze. Problem polega na tym, że mamy wiele rozwiązań w świecie rzeczywistości informatycznej, które nie trzymają odpowiednich standardów pozwalających na interoperacyjność, czyli na współpracę. Podobnie jest zresztą z usługami administracyjnymi świadczonymi przez samorządy. Każdy z samorządów oferuje te usługi, korzystając z różnych - takich, jakie sam wybiera - wzorów dokumentów i formularzy, i ta intencja, centralistyczna w jakimś sensie, zmierza do tego, żeby wreszcie te kwestie uporządkować. Dokonaliśmy przy tym projekcie ustawy - być może będą jeszcze potrzebne kolejne zmiany prawne - analizy wszystkich ustaw i różnego rodzaju rozporządzeń. Z tego wynika, że mamy w relacjach administracyjnych państwo - obywatele - podmioty gospodarcze ok. 2300-2400 procedur, z czego duża część jest dosyć przestarzała i olbrzymia część funkcjonuje bez możliwości realizacji drogą elektroniczną, czyli gdzieś jest w rozporządzeniu czy w ustawie napisane: ˝drogą pisemną˝, ˝poprzez podpis˝ - chodzi o tego typu elementy. Jeśli chodzi o wyczyszczenie prawa, ja nigdy nie zapowiadałem, że mam w szufladzie jakiś gotowy pakiet ustaw. Mówiłem tylko, że trzeba wszystkie problemy rozwiązywać po kolei i że jednym z istotnych problemów będzie przygotowanie projektu ustawy, która będzie wszystkie te procedury porządkowała, i przyjście z nim do parlamentu. Oczywiście nie ma sensu, żebyśmy zajmowali się 200 ustawami, tylko to powinno być zawarte w jednej, porządkującej ten obszar ustawie. Przy okazji chcę też powiedzieć, że 2 tys. gmin korzysta z platformy ePUAP i jest tam możliwe świadczenie różnych usług. I też maleńka polemika - ja rzeczywiście uważam, że ustawy tworzą ramy, natomiast realne działanie i budowanie cyfrowej Polski wiąże się z działaniami, środkami finansowymi i wreszcie z koordynacją... (Głos z sali: Ale akty urodzenia tylko 70 oferowało jako usługę.) Tak, ale myślę, że z jednego prostego powodu: dlatego że czekają na rozwiązanie, które pozwoli na elektronizację aktów stanu cywilnego. Ten projekt jest już, o ile mi wiadomo, w parlamencie, prowadzi go minister spraw wewnętrznych. Razem z tym projektem jest przewidziany proces, po pierwsze, elektronicznego wystawiania aktów stanu cywilnego, jak również krok po kroku elektronizowania, zapisywania na nośnikach elektronicznych, całej przeszłości, tak jak w innych krajach. Z reguły to zabiera troszkę lat. Chcę też powiedzieć, że ta nasza chęć i skłonność do tego, żeby zanalizować te procedury, bierze się z faktu, że uważamy, iż informatyzować należy proste procedury, a nie ich nadmiar. Analiza usług administracyjnych pokazuje, że bardzo często są one rozpisane na 11 do 13 kroków, gdy tymczasem wystarczyłoby z punktu widzenia logiki tej usługi, prostoty także dla klienta, mieć rozwiązanie w 7 krokach. Jeśli planujemy - myślę, że nie ma specjalnej potrzeby legislacyjnej, ale potrzebny jest dobry projekt informatyczny - platformę wymiany informacji pomiędzy rejestrami, to też po to, żeby elektronizując usługi w relacjach obywatel - administracja - urząd administracyjny, dokonać tej elektronizacji również po drugiej stronie, czyli po stronie urzędu, żeby pan Henryk i pani Zosia nie biegali z papierami, żeby odpowiedzieć na elektroniczne zapotrzebowanie spełnienia jakiegoś oczekiwania obywatelskiego. A więc elektronizacja i wymiana informacji pomiędzy rejestrami są tutaj potrzebne. Rozumiem, że będziemy też oczywiście mieli czas podczas prac w komisji, żeby na ten temat dyskutować. Jeszcze w trakcie wystąpień klubowych były tutaj przywołane uwagi dotyczące tego raportu Najwyższej Izby Kontroli. To był raport rzeczywiście mówiący o latach 2007-2011. Projekty prowadzone przez samorządy w ramach regionalnych programów operacyjnych są projektami, które mają swój kalendarz i to nie jest tak, że to, co dotyczy kalendarza, jakoś się przesuwa. Rzeczywiście jest tak, że w 2014 r. i do połowy 2015 r. są realizowane te projekty. W tej chwili są już regiony, które mają podpisane umowy, startują o pozwolenia na budowę i niektóre zaczynają już kłaść szerokopasmowy Internet. Są takie, które borykają się jeszcze z procesami przetargowymi i są 2-3 miesiące przed zawarciem umowy. Bardzo dokładnie monitorujemy te projekty i uważam, że do połowy 2015 r. 35 tys. km linii światłowodowych powinno zostać wybudowane. W pytaniach zawarto też kwestię dotyczącą tego, kiedy będzie pełny dostęp do szybkiego Internetu. Otóż chciałbym powiedzieć, że rozwiązujemy w tej perspektywie finansowej problem dotyczący budowania takiego szkieletowego systemu, ale musimy zadać pytania o sieć dostępową. Na terenie kraju są jeszcze miejsca, gdzie dostęp jest utrudniony z wielu różnych powodów. To są miejsca, gdzie rynkowi jest bardzo trudno inwestować, bo gęstość zaludnienia powoduje, że w odniesieniu do stopy zwrotu z takiej inwestycji jest to utrudnione. W tym też celu w Programie Operacyjnym ˝Polska cyfrowa˝ na lata 2014-2020 będziemy mieli oś 1. związaną z budowaniem dostępu do szybkiego Internetu i wszystkie środki, które będą na to przeznaczone, w wysokości ok. 4 mld zł będą wyłącznie zaadresowane do tych umownych białych plam, do tych najtrudniejszych miejsc, bo to będzie formuła dotacyjna albo instrumentu zwrotnego, ale łatwo dostępna. To nie oznacza, że w latach do 2020 r. nie zrealizujemy celów europejskiej agendy cyfrowej. Chodzi o powszechny dostęp do Internetu o przepływności na poziomie 30 Mb/s, a w połowie gospodarstw domowych - 100 Mb/s. Myślę, że uda się nam to zrealizować, także odnośnie do tego pytania o środki, sprzedaż i aukcję 1800 MHz, 800 MHz, ponieważ równocześnie oprócz tego, że z tego tytułu wpływają środki do budżetu - w tym roku to było dokładnie 970 mln zł ze sprzedaży 1800 MHz, na rok 2014 zaplanowano w wysokości 2,5 mld zł w budżecie, który będzie przedstawiany parlamentowi - te środki czy te aukcje powodują również, że istnieją zobowiązania dla inwestorów. Szacujemy, że inwestorzy wyłożą ok. 12-14 mld zł w tej perspektywie do 2020 r. Zapowiadam publicznie, że chcemy również uruchomić to. Rozmawialiśmy już o tym w ramach dyskusji o funduszach emerytalnych, żeby wtedy, kiedy zmiany doprowadzą do sytuacji, że inwestycje będą skierowane na rynek kapitałowy, na giełdę, stworzyć możliwość działania funduszu czy specjalnej spółki, która będzie zbierała środki z funduszy emerytalnych, dając im obligacje, a zarazem zdobywając środki na inwestycje w teleinformatykę. Analizy ekonomiczne, jakie w ostatnich dwóch miesiącach przeprowadziliśmy, pokazują, jeżeli chodzi o środki do pozyskania na te inwestycje, że byłoby to tańsze niż kredyt bankowy i na tym polega sens tego przedsięwzięcia. Przy okazji jest to odpowiedź na pytanie, kiedy te rzeczy będą się działy. Jeśli chodzi o analizy dotyczące dostępu do sieci, mowa o Policji, sądach, może w którymś z raportów nie było to w pełni zaznaczone, tutaj ten dostęp jest. Trwa analiza dotycząca szkół i ta analiza nie jest kwestią tylko i wyłącznie dostępu, bo na dzisiaj wydaje się, że olbrzymia większość szkół ma dostęp, tylko jest pytanie o jakość tego dostępu, czyli znowu o przepływność. Internet musi być szybki, żeby różne funkcje w szkole, przy tych wielu ruchach w sieci, mogły być wykonywane. Odpowiadając na pytania, jeśli chodzi o portal podatkowy, to chciałbym powiedzieć, że w ustawie jest napisane, że będzie on służył do wnoszenia podań, ale również jest tam dalej napisane, do składania deklaracji, pozyskiwania informacji, czyli będzie pełnił wszystkie możliwe funkcje, a nie tylko informacyjne. Szacowane na dzisiaj koszty dotyczące tego portalu to 10,5 mln zł. Oszczędności oszacowane z tytułu szybszego i lepszego przepływu informacji, także deklaracji podatkowych, są na poziomie 459 mln zł. A więc wydaje mi się, że tak przeanalizowane przedsięwzięcie jest tego warte. Przy okazji chciałbym tylko powiedzieć, że kiedy przyszedłem do ministerstwa, to nie tyle szefostwo CPI zostało aresztowane, co zwolniony w 2010 r. szef CPI został aresztowany, a więc to z fazy jeszcze wcześniejszej. Myślę, że udało nam się te wszystkie kwestie uporządkować, także wyjaśnić z Komisją Europejską. Nie straciliśmy 3300 mln zł, a przecież mogliśmy. Chciałbym powiedzieć, że portal podatkowy będzie się rozwijał zgodnie z kolejnością. W połowie 2014 r. będzie już możliwe skorzystanie z takiej usługi, która jest ważna dla osób ubiegających się o świadczenia społeczne, które nie będą musiały chodzić do urzędu skarbowego, żeby uzyskać potwierdzenie dotyczące tego, czy nie zalegają z podatkami. Będą mogły drogą elektroniczną przekazać to oświadczenie, informację na ten temat do pomocy społecznej, która będzie decydowała o tym, czy przyznać świadczenie. (Głos z sali: Ale wtedy będzie taka dwoistość z ePUAP-em.) Jeśli chodzi o ePUAP, to nie, dlatego że po to, żeby korzystać z pewnych rzeczy, będzie potrzebny jakiś rodzaj potwierdzenia w tej względnie przecież prostej formule, jaką jest profil zaufany, poprzez ePUAP. Chciałbym powiedzieć, że państwo dobrze wskazaliście, iż ta ustawa daje szansę rozwoju ePUAP-owi. Powiem przy okazji, że serwery ePUAP-u zostaną w ciągu najbliższych trzech tygodni wzmocnione i serwery zapasowe będą funkcjonowały w modelu Active-Active, czyli nie powinno być tych przerw, o których państwo również mówiliście. Chcę też zaznaczyć, że portal podatkowy rozwijający się krok po kroku będzie dawał możliwość złożenia deklaracji podatkowych i to dotyczących wszystkich podatków. Nie sądzę, była tu taka sugestia, żeby to było jakoś bardzo skomplikowane. To zależy od poziomu skomplikowania systemu podatkowego. W sensie elektronicznym nie będzie to skomplikowane, myślę, że będzie stosunkowo proste. Odpowiadając na pytanie dotyczące dostępności sieci, chcę powiedzieć, że w perspektywie do 2020 r. będziemy realizowali te zadania, co nie oznacza, że każdego roku powiększa się liczba osób i gospodarstw domowych, które mogą korzystać z Internetu. Nas zastanawia następujący wynik badań. Na pytanie, dlaczego nie korzysta się z Internetu, prawie w 60% padła odpowiedź, która brzmiała: nie widzę potrzeby. Dopiero na kolejnych miejscach, i to z niskim wskaźnikiem procentowym, była odpowiedź: nie mam dostępu albo że to jest zbyt kosztowne czy cokolwiek takiego. A zatem zadanie, jakie sobie stawiamy - i w tym sensie ten projekt ustawy jest kluczowy, ponieważ poprawiając usługi e-administracji, i to w bardzo szerokim zakresie, dając prawo wyboru: tak, chcę korespondować, rozmawiać z urzędem tylko i wyłącznie drogą elektroniczną, będzie zwiększał popyt poprzez lepszą ofertę - to tworzenie warunków dla lepszej oferty. I to wydaje mi się niesłychanie istotne. Ja działania, które teraz podejmujemy, łącznie ze środkami w Programie Operacyjnym ˝Polska cyfrowa˝, nazywam potrzebą stworzenia wehikułu impetu cyfrowego właśnie w modelu podażowo-popytowym. To znaczy, że musi istnieć sieć, musi istnieć szeroka gama oferty, żeby ludzie chcieli z tego korzystać. Trzeba też rozwijać umiejętności, to także jest oczywiste. Stąd walka z wykluczeniem cyfrowym, programy dla osób starszych itd. W pełni zdaję sobie sprawę, że instalowanie rozwiązać e-administracyjnych napotyka różne problemy mentalne. Jestem zwolennikiem tego, żeby urząd, jeśli jest już gotowy do elektronicznego zarządzania dokumentami, poza kontaktami z instytucjami zewnętrznymi, które przysyłają coś na papierze, sam nie zgadzał się na taką dwoistość, że część rzeczy jest papierowa, część jest elektroniczna, bo to wyhamowuje proces elektronizacji. Oczywiście będziemy nad tym pracowali. Pracujemy nad promocją elektronicznego zarządzania dokumentami, które upowszechniał Podlaski Urząd Wojewódzki. Wydaje się, że to są rozwiązania, które przyspieszą działania administracji. Chcemy tam również zamontować swoisty licznik oszczędności, bo to przecież przynosi także oszczędności. W tej perspektywie finansowej będzie uruchamiane w najbliższym czasie jeszcze 60 mln zł z Programu Operacyjnego ˝Kapitał ludzki˝ na lepsze przygotowanie i dostosowanie administracji, jeśli chodzi o umiejętności cyfrowe. Każdy projekt e-administracyjny, który będzie realizowany w ramach następnej perspektywy, będzie zawierał komponent edukacyjny, tak aby nie tylko zmieniała się ta rzeczywistość, my mówimy tu dzisiaj o ramach prawnych, ale także aby zmieniała się rzeczywistość technologiczna. Do tego ludzie muszą dostosować swoje umiejętności i musimy stworzyć administracji warunki, żeby te umiejętności pozyskiwała. Zgadzam się z tym, że w budowaniu e-państwa niesłychanie istotne jest to, żeby znaleźć równowagę między działaniami o charakterze odgórnym. Rzeczywiście ˝Program zintegrowanej informatyzacji państwa˝, o którym wspominał pan poseł Sługocki, służy czemuś takiemu. Ale on również pokazuje, jakie zadania są do wykonania przez samorządy i jak inteligentnie trzeba ustawić kooperację, tak aby nie powtarzać się, tylko sensownie się uzupełniać. Nasze zadanie polega przede wszystkim na tym, żeby stworzyć te standardy i wzorce. Nie będzie tak, tu pojawiła się taka wątpliwość, że gdzieś w małej gminie ktoś będzie musiał ułożyć wzór tego dokumentu. Nie, właśnie dlatego chcemy tak zrobić, żeby wzory dokumentów były przygotowane i zweryfikowane centralnie. Ale oczywiście jeśli będą bardzo specyficzne - tylko że to nie jest dla pojedynczej gminy, tylko dla gmin w ogóle, dla powiatów w ogóle, dla regionów w ogóle - usługi elektroniczne, to oni, będąc właścicielami procesu administracyjnego, muszą mieć wpływ na tę procedurę. Oczywiście chcemy poprzez tzw. linię współpracy rządowo-samorządowej bardzo silnie realizować te kooperacje. Ten program operacyjny jest skalkulowany na następny okres programowania na poziomie chyba 1947 mln euro i są również środki ze sprzedaży, ale uznaliśmy, że szczególnie kosztowne zadanie związane z dostępem do sieci będzie wymagało ożywienia inwestycji i stąd pomysł na ten fundusz i wykorzystanie obligacji emerytalnych i funduszy emerytalnych po to, żeby to zadanie można było zrealizować. Było pytanie pana posła Asta dotyczące tego, jakie są ograniczenia w realizacji tego rodzaju projektów. Powiedziałbym tak: Tym, co pokazywało słabość przez lata, był brak koordynacji. Każda instytucja samodzielnie podejmowała pewne decyzje i to spowodowało, że mamy na przykład między określonymi miastami 12 linii światłowodowych, a każda wykorzystywana jest na poziomie 15%, że są usługi, w przypadku których się ze sobą nie rozmawia, wystawione przez jedne i przez inne instytucje, że nie mamy całościowego elektronicznego systemu obiegu dokumentów. I to jest zadanie, którego się podjęliśmy, tworząc Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. Bez kłopotu odpowiem na to pytanie. Jeśli ktoś rozumie sens współczesnej cyfryzacji nie tylko jako kupowanie sprzętu, komputerów, serwerów, każdy dla siebie, tylko widzi pewną całość, synergię i efekt dodany w postaci bardziej efektywnego państwa, to rozumie, że musi to być zorganizowane w sposób skoordynowany. Jeśli ktoś rozumie, że dzisiejsza cyfryzacja to jest również dostęp do informacji publicznej, zasobów kulturowych, że to jest wielka wartość edukacyjna, to rozumie, że niezmiernie istotne jest to, aby te kwestie w jakimś sensie pozostawały w jednych rękach. Jeśli ktoś rozumie, jak ważne są kwestie związane z potrzebą ochrony prywatności, sprawami obywatelskimi, konsultacjami online, to rozumie, że to zestawienie: administracja i cyfryzacja jest, moim zdaniem, synergicznie dobre, jest potrzebne i niesie wartość dodaną. Przekonuję tych, którzy mają w tej materii inny pogląd, że po prostu nie mają z merytorycznego punktu widzenia racji. Jesteśmy jednym z niewielu krajów w Europie, w którym ta koordynacja nastąpiła, i różne kraje pytają nas, jak to zrobiliśmy, i zastanawiają się, czy nie pójść tą drogą. Jesteśmy jedynym krajem w Unii Europejskiej, który z myślą o perspektywie finansowej 2014-2020 przygotował program operacyjny skierowany wyłącznie na szeroko pojmowane sprawy cyfrowe i traktowane to jest jako znowu dobry pomysł i swoista wartość dodana. Oprócz tego braku koordynacji, odpowiadając i kontynuując odpowiedź dla pana posła Marka Asta, wydaje się, że bardzo ważnym elementem jest jeszcze kwestia mentalności, takiej gotowości, żeby korzystać z tych usług administracyjnych. Myślę, że wprowadzenie eWUŚ coś nam pokazało. Przed wprowadzeniem eWUŚ wszyscy mówili: jak to, kto będzie z tego korzystał. Dzisiaj, jak eWUŚ ma normalne w świecie technologie, zawieszenie na trzy godziny z pełną publiczną informacją, to, po drugie, działa system awaryjny, są też inne sposoby potwierdzenia dostępu do systemu poprzez odpowiednie zaświadczenia itd., ale wszyscy się tym interesują, to znaczy że to ma jakąś wartość. Oczywiście to samo dotyczy potwierdzenia. Mogą się oczywiście zdarzyć sytuacje, jak się zdarzają w świecie rzeczywistym, że gdzieś jacyś wandale zniszczą skrzynki pocztowe i nie można odebrać tej poczty. Albo coś się stanie z listonoszem i jego papierami i też nie może dotrzeć. Skala tego nie wydaje nam się taka olbrzymia. Estonia jest krajem, który wprowadził na wysoką skalę różnego rodzaju rozwiązania, i takie rozwiązania posiada i wydaje się, że to jest mechanizm sprawdzony. Będziemy oczywiście te rozwiązania monitorowali. Co do relacji pomiędzy samorządami a administracją, to myślę, że już odpowiedziałem na to pytanie. Razem z samorządami będziemy budowali te e-usługi administracyjne, bo wydaje nam się, że to jest specjalnie istotne. W dużym skrócie oczywiście odpowiedziałem panu posłowi Rogackiemu na kwestię związaną z fikcją e-doręczania. Po pierwsze, model jest taki, że to jest na oczekiwanie, żądanie obywatela, klienta, usługobiorcy, więc on sam może ocenić, czy mieszka na takim terenie, w którym coś się zawiesza, czy nie. Myślę, że taka równoległość różnych działań: te związane z dostępem, te związane z szybkością Internetu, bo to jest kluczowe... Dzisiaj, jeśli są różnego rodzaju przerwy i zawieszenia, to one się biorą z tego, że mamy gdzieś tam dominującą przepływność między 2 a 10 MB na sekundę i efekt jest taki, że o określonej porze, najczęściej wieczorem, to jest zapchane, mówiąc językiem bardzo potocznym, co prowadzi do tego, że coś, co miało dojść, nie dochodzi, nie jest odebrane. Myślę, że ta radykalna poprawa dostępu do sieci będzie też tutaj sprzyjała. Nie podzielam obawy wyrażonej przez jednego z panów posłów, dotyczącej nadmiaru komplikacji, bo właśnie staramy się to wszystko wyczyścić. Na początku w raporcie Państwo 2.0 powiedzieliśmy: Orientujemy się nie na informatykę, nie na serwery, nie na komputery, nie na technikę, tylko orientujemy się na użytkownika. W tym sensie to musi być jak najbardziej dla niego przyjazne i zrozumiałe. Co do pytań związanych z agencjami płatniczymi, to oczywiście pytanie jest zaadresowane do ministra rolnictwa. Ten wybór i ta decyzja, że te agencje działają osobno, to są lata, lata wcześniej. Przy wejściu do Unii Europejskiej w roku 2004, kiedy pojawiła się potrzeba różnych rozwiązań informatycznych, one wtedy, w 2004, 2005 r. były prowadzone, to pan poseł Olejniczak pewnie wie z przekazu rodzinnego bardzo dokładnie. Myślę, że dzisiaj, po latach, można powiedzieć tak, uczciwie mówiąc, jak słyszę, że ktoś mówi: Nie można wprowadzić jakiegoś rozwiązania systemowego, bo stoją temu na przeszkodzie systemy informatyczne, to się śmieję - powiem to, co powiedziałem panu ministrowi Kalembie - dlatego że uważam, że w świecie współczesnej technologii to jest stosunkowo proste, dokonanie różnego rodzaju połączeń. To może trochę kosztować, może musi być rozłożone w czasie, ale nie może być radykalną przeszkodą dla rozwiązań systemowych. My będziemy, właśnie poprzez działania Komitetu ds. Cyfryzacji, poprzez zapisy w tych programach, premiowali te projekty, które będą, jeśli chodzi na przykład o sieć, korzystały z tego, co już jest. Dzisiaj rozmawialiśmy przy programie ISO, tym związanym z ostrzeżeniami przed różnymi naturalnymi katastrofami, o tym, jak ta informacja ma docierać do potencjalnych odbiorców. Była mowa o serwerach, jak będzie duży ruch, czy będą potrzebne dodatkowe. Pytanie, jakie nasz resort zadaje, brzmi: Czy nie trzeba zobaczyć dookoła, że są serwery, które są nisko obciążone. Nie ma sensu do każdej usługi, do każdego zadania kupować osobnego serwera, bo to jest nieefektywne, nadmiernie kosztowne i zresztą nie pozwala też odpowiednio aktualizować rozwiązań o charakterze technicznym. Wrócę do tego pytania z kolegami z ministerstwa rolnictwa, dotyczącego warunków technicznych, informatycznych związanych z łączeniem różnego rodzaju agencji, tak samo zresztą bezpieczeństwa żywności, bo moim zdaniem to nie jest żadna przeszkoda. Akurat część z tych, to przy okazji, służb, inspekcji w niektórych województwach, stanowiąc administrację zespoloną, zgodziła się na decyzje wojewodów i mają wspólny system informatyczny. Jedyną służbą, która w oficjalnych pismach odpisywała, że chce mieć koniecznie swój odrębny system, była Inspekcja Weterynaryjna, tak między nami mówiąc, co mnie bardzo dziwiło, bo to jest chyba sprzeczne ze wspólnotą działania. Zadając sobie pytanie w związku z tym o kompatybilność i o informatyzację urzędów, mogę powiedzieć tak. Jest rok 2013, 12 września. Zakładam, że do 2015 r., wtedy kiedy dokończy bieg swój ta perspektywa finansowa, te projekty, które mamy tam zapisane, zostaną zrealizowane i będziemy to mieli. Tego dzisiaj nie widać, bo z różnych powodów to się trochę opóźniało, przesuwało, ale to uderzenie będzie, że tak powiem, w samej końcówce. Ale to wszystko, co chcemy zacząć od 2015 r. projektowo, bo 2014 r. to będzie rozpęd projektów, będzie dopełniało te rozwiązania w sensie informatycznym, projektowym, będzie budowało między nimi wszelką kompatybilność i wprowadzało w pełni zasady interoperacyjności. To oznacza, że ten podstawowy kanon, moim zdaniem, w roku 2015, 2016 będzie funkcjonował. Kolejne lata do 2020 r. to będzie rozwój, aktualizacja, poprawa jakości i dodawanie rzeczy, które będą wchodziły jako nowe. Przykładowo, co do elektronizacji procesu zamówień publicznych Europa stawia sobie cel - 2016 r., i my chcemy w tym terminie, w tym czasie z tym zdążyć. Jest kwestia, która tutaj również - to już na koniec - była poruszana. Ona dotyczyła m.in. spraw związanych z podpisem elektronicznym, tym wysoko kwalifikowanym, męczącym w użyciu, bo sprawdzenie spełnienia wszystkich wymogów powoduje, że podpisanie przeze mnie rozporządzenia zabiera około 4 minut. (Głos z sali: Co z dowodem elektronicznym?) Zaraz o tym powiem. Natomiast wydaje nam się, że powinniśmy pomału przechodzić na te różne formy bezpieczne, bo potrzebę tego widać po systemach bankowych. Ale czekamy też tutaj, jeśli chodzi o podpis elektroniczny i różne poziomy jego kwalifikowalności, na ostateczne decyzje Unii Europejskiej, bo trwają w tym zakresie prace. Jeśli chodzi o dowód osobisty, to ci, którzy przejęli ten projekt pl.ID, będą go realizowali i wykonują te wszystkie prace związane z PESEL-em, mówią o roku 2015. Ale również toczymy dyskusję dotyczącą tego, co zostało już... Proszę się nie dziwić. Trzeba było pewne rzeczy właściwie od nowa zbudować. Nie chcę się tu wypowiadać co do tego - bo kiedyś już miałem takie pytanie i odpowiadałem na nie - kto, kiedy i dlaczego skonstruował poprzedni projekt pl.ID na takich zasadach, że właściwie nie można było zaakceptować tego w pełni. (Głos z sali: Kto skonstruował, to jedno, ale kto 180 mln wydał?) Wydano je w ramach tego projektu i, moim zdaniem, większość rzeczy, bo akurat teraz robimy ten przegląd, kończymy go, będzie użyteczna w dalszej fazie tego projektu. Jest trochę rzeczy, które nie będą użyteczne, ale będziemy pracowali nad tym, żeby część sprzętu, która może mniej pasować do nowego rozwiązania, była przekazana samorządom, żeby mogły, tak jak zresztą to dzisiaj czynią, z tego korzystać. Natomiast powinniśmy odbyć dyskusję, i taką dyskusję prowadzimy - ponieważ są zaawansowane prace dotyczące karty ubezpieczenia zdrowotnego, i trzeba sobie odpowiedzieć na to pytanie - czy chcemy mieć jedno i drugie, czy tylko jedno. Chcę tylko powiedzieć przy tym, że karta ubezpieczenia zdrowotnego nie musi spełniać tych wszystkich wymogów, jakim ma odpowiadać dowód osobisty. Tak więc nie rezygnowałbym z karty. Ona skądinąd dla dokończenia procesu elektronizacji systemu ochrony zdrowia jest bardzo potrzebna. Jeśli będę potrzebne jeszcze odpowiedzi na jakieś pytania, to mam nadzieję, że na posiedzeniach komisji będziemy mieli okazję wszystkie kwestie wyjaśnić. Dziękuję za zainteresowanie tematem. Myślę, że będziemy szukali jak najlepszych rozwiązań, tak żeby ta ustawa, po odpowiedzi na wszystkie pytania, wyjaśnieniu wątpliwości i wszystkich kwestii, jak najszybciej wchodziła w życie, bo ona dla nas jest bardzo istotna, choćby po to, żeby poprawiać ePUAP i poszerzać zakres użytkowania profilu zaufanego. Dziękuję.