Mówca: Joanna Augustynowska
Data: 2016-05-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Tak więc zaczynamy łatanie dziur flagowego rządowego programu 500+. Okazało się, że nawet rozdawanie pieniędzy nie jest takie proste dla państwa. Rząd lubi powtarzać, że jest to inwestycja w kapitał ludzki. Szkoda jednak, że beneficjenci tej inwestycji zostali wybrani w sposób inny od zapowiadanego w kampanii wyborczej, a inwestorami zostaliśmy przymusowo my wszyscy. Rząd nie ma swoich pieniędzy, zabiera je więc od nas w formie podatków, tak dla przypomnienia, żeby następnie zmarnować część na koszty administracyjne, a resztę wpompować z powrotem w społeczeństwo. Jedyny realny zysk takiej operacji to zysk polityczny. Wbrew temu, co piszą państwo w uzasadnieniu projektu, program 500+ nie zachęca do posiadania większej liczby potomstwa, nie zmniejsza zagrożenia ubóstwem ani nie jest inwestycją w kapitał ludzki. Na to najzwyczajniej w świecie po prostu brak dowodów. Takie świadczenie nie zasługuje na miano instrumentu polityki rodzinnej. Moglibyśmy pracować wspólnie. Nowoczesna poparłaby obóz rządzący w działaniach dotyczących odpowiedzialnej, wieloaspektowej polityki demograficznej, w walce z głodem mieszkaniowym, z dyskryminacją kobiet na rynku pracy, w walce o urealnienie urlopu ojcowskiego, o żłobki i przedszkola, o lepszą ściągalność alimentów. To są kierunki, które należy wprowadzić w ramach polityki prorodzinnej. Zamiast tego rząd funduje nam wszystkie koszmarnie drogie systemy redystrybucji naszych własnych pieniędzy. Słusznie wytykając Platformie Obywatelskiej nadmierne zadłużenie kraju, jednocześnie wprowadzacie program kosztujący ponad 23 mld zł rocznie, który finansujecie głównie z wpływów jednorazowych z aukcji LTE, których w następnym roku nie będzie. Zysk NBP również może nie być tak okazały, chyba że dalej będziecie przykładać ręce do spadku kursu złotówki. Co rząd zrobi wtedy? Zacznie wyprzedawać rezerwy walutowe? Nazwie to promowaniem rodzimej złotówki? A przecież i te wpływy, które ratują nas w tym roku, przeszacowaliście. Nawet w tych niesprzyjających warunkach Nowoczesna stara się być opozycją konstruktywną i w trakcie prac komisji składaliśmy wnioski o uwzględnienie górnego progu dochodowego i zasady ekwiwalentności. Niestety nie spotkały się one wówczas z aprobatą Prawa i Sprawiedliwości. W efekcie doprowadziliście do pobudzenia nie takiej przedsiębiorczości, o jaką nam chodziło. Pracownicy proszą dziś pracodawców o zaniżanie dochodów, rośnie szara strefa, którą staramy się ograniczyć innymi działaniami legislacyjnymi, jak procedowana przed chwileczką nowelizacja Kodeksu pracy. Czy ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci była pisana na kolanie, że nie uregulowano w niej tak oczywistej kwestii jak relacja pomiędzy świadczeniem wychowawczym a obowiązkiem alimentacyjnym i świadczeniami rodzinnymi z ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych? Czy można podać lepszy przykład na to, że Prawo i Sprawiedliwość nie ma spójnej koncepcji polityki prorodzinnej? Można odnieść wrażenie, że szerokie konsultacje, które przeprowadzało ministerstwo, były sztuką dla sztuki, a niezrozumienie działania rachunku bankowego i egzekucji z niego, co teraz będziemy ustawowo korygować, staje się powoli znakiem rozpoznawczym obecnej ekipy rządzącej. Przykład idzie z góry. Dla przypomnienia powiem, panie ministrze, że po posiedzeniu komisji przyszłam do pana i mówiłam o tej sytuacji. Pamięta pan, co mi pan powiedział? Jakoś to będzie. A więc dziś musimy nad tym procedować. Ponownie złożymy nasze poprawki, licząc, że tym razem uda nam się zdobyć uwagę wnioskodawców, nim do kolejnej rewizji projektu ponownie zmusi nas rzeczywistość. Dlatego wnosimy o skierowanie projektu ustawy do prac w komisji, gdzie będziemy mogli dopracować ten projekt. Bardzo dziękuję.