PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wprowadzając nowy rodzaj kary, karę pieniężną, określono jej dolną granicę na 1,5-krotność minimalnego wynagrodzenia. Kara ma być dolegliwa, jednakże musi uwzględniać realną możliwość jej uiszczenia z uwagi na warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Wydaje się, że w przypadku aplikantów, ale także adwokatów i radców wykonujących swój zawód w małych miejscowościach nawet najniższa kara może okazać się za wysoka. Chcę zapytać, czy wnioskodawcy widzą możliwość obniżenia dolnej granicy tej kary, względnie przyjęcia uregulowania analogicznego jak w Kodeksie karnym, to jest poprzez określenie stawki dziennej i liczby stawek dziennych. Chciałbym również zapytać, na czyją rzecz kary te miałyby być płacone (Dzwonek) przez ukaranych i jakie byłoby przeznaczenie środków uzyskanych z wpływów z tych kar. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jako radca prawny z zadowoleniem przyjmuję propozycje senackie, ale jednocześnie mam taką drobną wątpliwość, ponieważ zakres tych zmian jest dosyć szeroki. W zasadzie samorządy powinny się do tych nowych procedur przygotować. Czy ten 14-dniowy termin wejścia w życie ustawy nie będzie za krótki? Czy to vacatio legis nie powinno być trochę dłuższe, żeby samorządy mogły się przygotować? Trzeba przeprowadzić szkolenia, żebyśmy po prostu już w sposób poważny stosowali tę nową procedurę wynikającą z ustawy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Bętkowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nawiązując do omawianego senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze oraz ustawy o radcach prawnych, pragnę odnieść się do proponowanego brzmienia art. 11 ust. 2, art. 55 ust. 1, art. 56 pkt 1 oraz art. 94 projektu ustawy i zapytać: Skąd propozycja zmiany zawarta w art. 11 ust. 2, art. 55 ust. 1 Prawa o adwokaturze, dotycząca zmiany okresu kadencji organów adwokatury, organów izb adwokackich i zespołów adwokackich z dotychczasowych 3 lat do 4 lat? Czy nie jest to tzw. zmiana dla zmiany? Czy skoro zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 56 pkt 1 Krajowy Zjazd Adwokatury dokonuje wyboru prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej, prezesa Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i przewodniczącego Wyższej Komisji Rewizyjnej, jest realna potrzeba wyboru już na tym etapie rzecznika dyscyplinarnego adwokatury? Czy nie lepszym rozwiązaniem byłoby wyłonienie właściwego kandydata na to stanowisko przez nowo wybranego prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej bądź prezesa Wyższego Sądu Dyscyplinarnego? Czy organy te nie będą wiedziały najlepiej, z którym kandydatem będzie odbywać się optymalna współpraca? Czy zasadny jest sugerowany przez twórców projektu zapis zmieniający treść art. 94 ustawy, mówiący o tym, iż radca prawny (oprócz adwokata) może być ustanowiony obrońcą obwinionego? Przecież radca prawny jest przedstawicielem innego samorządu zawodowego, a sprawa podlega jurysdykcji adwokatury i jej właśnie przedmiotowa regulacja dotyczy. Poza tym - mając na uwadze dużą liczbę adwokatów - obwiniony nie ma ograniczanego wyboru swojego obrońcy.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

W projekcie nowelizacji ustaw szczególną pozycję w postępowaniu dyscyplinarnym obie ustawy gwarantują ministrowi sprawiedliwości, który z racji sprawowanego nadzoru nad samorządami zawodowymi może wnosić odwołania od rozstrzygnięć organów prowadzących postępowanie dyscyplinarne. Ministrowi przysługuje także prawo wglądu do akt postępowania dyscyplinarnego. Może on też polecić wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Stawiam pytanie: Czy minister sprawiedliwości ma możliwość włączenia się w trakcie wszczętego już postępowania dyscyplinarnego?
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska ustosunkować się do projektu z druku nr 2169 dotyczącego zmian w ustawie Kodeks karny. Niewątpliwie zdarzenia, z którymi mieliśmy do czynienia na przestrzeni przynajmniej roku 2014, doprowadziły do powstania kilku projektów. Niecały miesiąc temu PSL przedstawił swój projekt, na ukończeniu jest projekt rządowy, a w zasadzie już wpłynął on do laski marszałkowskiej. W tej chwili rozpatrujemy projekt dotyczący zmian w tym zakresie w ustawie Kodeks karny zaproponowany przez grupę posłów. Warto jednak podkreślić, szanowni państwo, że liczba pijanych kierowców skazanych za spowodowanie wypadku spada. Wzrasta natomiast liczba nietrzeźwych kierowców recydywistów, co jest wielką bolączką, zwłaszcza że dotyczy to ludzi młodych. Jakie propozycje są zawarte w tym projekcie? Przede wszystkim chodzi o przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jeżeli znajdował się on w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Projekt zakłada także podwyższenie górnej i dolnej granicy zagrożenia karą pozbawienia wolności w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Propozycje te, jak powiedział sam poseł sprawozdawca, budzą niestety liczne zastrzeżenia. Ograniczę się tylko do trzech z uwagi na ograniczony czas. Po pierwsze, proponowane rozwiązania są sprzeczne z przyjętymi modelami sankcji karnych. Po drugie, obowiązkiem ustawodawcy jest zagwarantowanie sądowi możliwości dostosowania wymiaru kary do stopnia zawinienia w przypadku określonego przestępstwa będącego przedmiotem procesu karnego przy uwzględnieniu zróżnicowanych stanów prawnych. I po trzecie, projekt ten zawiera liczne i poważne błędy merytoryczne i semantyczne. Zgadzam się, że wiele z nich można poprawić. Niemniej jednak pragnę zwrócić uwagę, że de facto ten projekt to projekt z 2005 r. po lekkim liftingu, projekt, który wtedy został uznany za niekonstytucyjny. Ale to, czego mi brakuje w tym projekcie, to jest filozofia i spojrzenie na to, jak rozwiązywać takie problemy. A to przede wszystkim w moim odczuciu kwestia profilaktyki, której zupełnie tu nie uwzględniono, kwestia zapobiegania. Generalnie to, co bije z tego projektu, to populizm. Doskonale zdaję sobie sprawę, że pan poseł wnioskodawca mówił o licznych projektach, które były odrzucane, ale to właśnie były projekty słabe pod względem merytorycznym, często populistyczne. Jeśli chodzi o samą kasację, o której pan poseł wspominał, to jest już po pracach w podkomisji i komisja ustosunkowała się do kasacji pozytywnie, a zasadą jest, że wszystkie projekty, niezależnie od swoich mniejszych czy większych wad, z uwagi przede wszystkim na dobro i wagę sprawy są kierowane do komisji kodyfikacyjnej. W związku z powyższym klub Platformy mimo tak licznych zastrzeżeń stanął na stanowisku, że warto skierować ten projekt do komisji kodyfikacyjnej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, druki nr 2169 i 2169-A. Projekt Prawa i Sprawiedliwości zakłada zaostrzenie przepisów mających na celu zwalczanie przestępstw popełnianych przez pijanych kierowców, polegających na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości i powodowaniu w tym stanie wypadków, w szczególności tych ze skutkiem śmiertelnym. Nie ma dnia, kiedy nie dowiadujemy się o kolejnym wypadku spowodowanym przez kierowcę pod wpływem alkoholu. Okresy świąteczne, długie weekendy to czas, w którym bite są niechlubne rekordy, jeśli chodzi o liczbę osób jadących na podwójnym gazie i złapanych przez Policję. Ilu jest tych, którym udało się uniknąć kontroli drogowej, możemy się tylko domyślać - statystycznie na pewno więcej od przypadków stwierdzonych przez drogówkę. Potencjalnych zabójców, bo tak należy określać pijanych kierowców, nie odstraszają obecnie obowiązujące kary. Świadczy o tym ciągle rosnąca liczba zdarzeń z udziałem nietrzeźwych za kierownicą. Opinia publiczna domaga się zdecydowanych działań ze strony instytucji państwowych, takich, które położą kres pladze tego rodzaju przestępczości w ruchu drogowym. Domagają się tego ofiary wypadków i rodziny ofiar. Prawo i Sprawiedliwość od lat postuluje zaostrzenie kar dla pijanych kierowców, łącznie z konfiskatą pojazdów sprawców wypadków, i w tym kierunku idą zmiany zaproponowane w poselskim przedłożeniu. Projekt przewiduje m.in. podwyższenie zagrożenia karą w przypadku nieumyślnego spowodowania katastrofy komunikacyjnej ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu. Obecnie jest to od 6 miesięcy do 8 lat, w projekcie - od 1 roku do 10 lat pozbawienia wolności. Podobne zaostrzenie dotyczyć będzie spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu. W przypadku prowadzących pojazdy w stanie nietrzeźwości lub odurzenia zastosowanie reguł podwyższania wymiaru kary z art. 178 § 1 Kodeksu karnego spowoduje zwiększenie jej maksymalnego wymiaru do 15 lat pozbawienia wolności. Ponadto projekt przewiduje wprowadzenie zniesienia możliwości zawieszenia kary pozbawienia wolności dla sprawców wypadków ze skutkiem śmiertelnym spowodowanych w stanie nietrzeźwości lub odurzenia oraz wprowadzenie możliwości konfiskaty pojazdów sprawców wypadków i katastrof skutkujących ofiarami śmiertelnymi, które zostały spowodowane w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość popiera te rozwiązania, dlatego w imieniu klubu wnoszę o skierowanie projektu nowelizacji Kodeksu karnego do dalszych prac legislacyjnych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W odniesieniu do projektowanego zaostrzenia odpowiedzialności karnej wobec sprawców wypadków drogowych znajdujących się w stanie nietrzeźwości chciałabym uzyskać informację od wnioskodawców co do podstaw, na jakich projektodawcy budują swoje przekonanie o konieczności podniesienia granic zagrożenia karą pozbawienia wolności wobec przywoływanej kategorii osób. Zgodnie bowiem z prawidłami wiedzy kryminologicznej pierwszorzędną rolę w eliminacji zjawisk patologicznych, przestępczych odgrywa nie wysokość kary, ale jej bezwzględna nieuniknioność. Co więcej, jak pokazuje doświadczenie, efektów w postaci ograniczenia negatywnych zjawisk społecznych należy szukać głównie w edukowaniu i wychowaniu, szczególnie młodego pokolenia, a nie w zakazach karnych. Ponadto nasz system karny wobec nietrzeźwych kierowców już obecnie nie należy do najbardziej liberalnych. Najwyraźniej więc problem nie leży w stopniu grożącej dolegliwości karnej, a zdecydowanie gdzie indziej. (Dzwonek) Już kończę, panie marszałku. Stąd też jeszcze drugie z moich pytań: Czy poza obostrzeniem odpowiedzialności karnej projektodawcy dysponują innymi komplementarnymi inicjatywami w zakresie oczyszczania naszych dróg z plagi nietrzeźwych i odurzonych kierowców? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam pytanie do przedstawiciela wnioskodawców pana posła Stanisława Piotrowicza. Najwięcej kontrowersji w projekcie budzi propozycja przepadku pojazdu i chciałbym uzyskać następującą odpowiedź: Czy temu ewentualnemu przepadkowi podlegać będzie pojazd, który jest własnością sprawcy wypadku? Mamy przecież takie sytuacje, i było to kwestionowane w przypadku wcześniejszych projektów, często zdarza się, że pojazd jest współwłasnością małżonków. Czy w takim wypadku będziemy mieli sytuację przepadku? Może być tak, że sprawca wypadku jest tylko użytkownikiem pojazdu, a może być tak, że sprawca kieruje pojazdem, który jest własnością pracodawcy (Dzwonek), albo też jest sytuacja taka, kiedy pojazd jest własnością czy współwłasnością osób prowadzących działalność gospodarczą, z których jedna powoduje wypadek. Chciałbym uzyskać wyjaśnienie, bo tutaj jest chyba najwięcej kontrowersji. Natomiast sama instytucja przepadku przedmiotu przestępstwa jest znana prawu karnemu i obowiązuje również w naszym Kodeksie karnym. Dziękuję.
Mówca: Anna Paluch
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje pytanie jest następujące. Zaostrzenie przepisów w celu zdyscyplinowania pijanych kierowców to jest konieczność. Profilaktyka, o której tutaj mówił przedstawiciel jednego z klubów, jest oczywiście działaniem jak najbardziej pożądanym, ale całkowicie niewystarczającym. Przecież nawet analiza statystyk wypadków mówi, że liczba śmiertelnych wypadków w istotny sposób się nie zmniejsza, wypadków śmiertelnych spowodowanych przez pijanych kierowców. Trzeba ludzi edukować, ale to jest za mało. Zniesienie możliwości zawieszenia kary czy konfiskata pojazdu to są takie dolegliwości, które powinny być skuteczne, powinny odnieść należyty skutek. Przypomnę, że w Stanach Zjednoczonych, o których pan marszałek w swoim wystąpieniu wspominał, jest znana kara konfiskaty samochodu (Dzwonek), a nawet dożywotnia utrata prawa jazdy. Tak więc mam pytanie do większości koalicyjnej: Jak się państwo zachowają wobec tego projektu? Co prawda nie zgłoszono wniosku o jego odrzucenie w pierwszym czytaniu, ale kadencja Sejmu zmierza do końca. Czy państwo nie będziecie chcieli tego utopić w komisjach? Czy rzeczywiście rzetelnie się weźmiecie za pracę nad tym projektem, tak by wyeliminować bardzo szkodliwą jazdę pijanych kierowców i sprawić, żeby przepisy były rzeczywiście skuteczne i dolegliwe? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maciej Banaszak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Mam dwa pytania, jedno skierowane do posła wnioskodawcy: Skąd przekonanie, że powinniśmy surowiej karać kierowców? Czy dla kierowcy będącego pod wpływem alkoholu wymiar kary 8 czy 10 lat będzie jakąś różnicą? Wydaje mi się, że nie. Dla pijaka, alkoholika wsiadającego za kółko jest obojętne, czy kara będzie miała wymiar 8, 10, 12 lat. On i tak wsiądzie, i tak pojedzie. Jeżeli chodzi o pytanie do pana ministra. Mieliśmy okazję spotkać się na posiedzeniu komisji i dyskutować na temat pijanych kierowców. Mam przy okazji takie pytanie: Dlaczego tak mało osób złapanych na jeździe pod wpływem alkoholu idzie do więzienia? Dlaczego tak mało osób trafia za kratki? Następne pytanie zadam w imieniu wielu stowarzyszeń, które działają na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego: Dlaczego nie ma w Polsce praktycznie żadnych kampanii (Dzwonek) społecznych dotyczących informowania społeczeństwa o skutkach, jakie niesie za sobą jazda pod wpływem alkoholu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Poselski projekt ustawy proponuje podwyższenie zagrożenia karą w przypadku nieumyślnego spowodowania katastrofy komunikacyjnej ze skutkiem śmiertelnym lub z ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu - obecnie od 6 miesięcy do lat 8 - do od l roku do 10 lat pozbawienia wolności (art. 173 K.k.). Podobne zaostrzenie dotyczyć będzie spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym lub z ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu (art. 177 § 2 K.k.). Pytania: 1. Czy niniejszy projekt przewiduje także wzrost zagrożenia karą w przypadku nieumyślnego spowodowania katastrofy komunikacyjnej, gdy nie ma ofiar śmiertelnych ani poszkodowanych z ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu? 2. Czy projekt uwzględnia ukaranie osób, które swoim brawurowym zachowaniem na drodze prowokują taką katastrofę?
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Procedowany projekt jest odpowiedzią na szereg wypadków, jakie miały miejsce w naszym kraju w ostatnim czasie, spowodowanych przez pijanych kierowców. Znaczna część społeczeństwa dojrzała do zaostrzenia kar po najbardziej tragicznej katastrofie, do której doszło 1 stycznia 2014 r. w Kamieniu Pomorskim, kiedy u kierowcy - sprawcy wypadku, który doprowadził do śmierci sześciu osób, stwierdzono 2 alkoholu w wydychanym powietrzu. Wtedy też opinia publiczna domagała się znacznego zaostrzenia kar. Oczekiwany projekt podwyższa wysokość kar za takie czyny. Słuszna jest propozycja, aby kierowcom pijanym lub będącym pod wpływem narkotyków groziła kara od 3 miesięcy do 5 lat więzienia, zaś za spowodowanie wypadku lub katastrofy ze skutkiem śmiertelnym lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu - więzienie od 1 roku do 10 lat. Odstraszające ma być to, aby sąd obowiązkowo odbierał pojazd lub jego równowartość tym sprawcom, którzy w stanie nietrzeźwości lub odurzenia spowodowali wypadek lub katastrofę, w której ktoś zginął lub doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Utrata pojazdów obowiązywałaby również tych sprawców, którzy uciekli z miejsca zdarzenia. Nietrzeźwi lub odurzeni sprawcy wypadków i katastrof, których skutkiem były śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu, powinni być obowiązkowo skazywani na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, bez możliwości jej zawieszenia.
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Prezes! Wysoka Izbo! Przypadł mi zaszczyt w imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka poinformować Wysoką Izbę, że w dniu 6 czerwca 2014 r. komisja zapoznała się ze sprawozdaniem z działalności Sądu Najwyższego. Zważywszy na to, że rolą sprawozdawcy jest oddać to, co najistotniejszego działo się na posiedzeniu komisji, mogę powiedzieć, że w zdecydowanej większości państwo już uczestniczyliście. Sprawozdanie pani prezes mniej więcej wyglądało na posiedzeniu komisji tak, jak dziś przed Wysoką Izbą, więc wydaje się, że nie powinienem przytaczać tego, o czym przed chwilą pani prezes powiedziała. Sprawozdanie zostało przyjęte ze zrozumieniem i towarzyszyła temu dyskusja, przyznam szczerze, o niewielkim zakresie. Dyskusja dotyczyła głównie kasacji, a w szczególności skali tego zjawiska, skuteczności kasacji. Wtedy, po raz kolejny zresztą, mogliśmy usłyszeć, że Sąd Najwyższy w trybie kasacyjnym nie odnosi się do meritum sprawy, o czym wiedza w społeczeństwie nie jest tak powszechna, a odnosi się do tego, czy w toku postępowań instancyjnych pierwszej i drugiej instancji nie dopuszczono się uchybień proceduralnych. Jednocześnie pani prezes podzieliła się, w związku z pytaniami, refleksją na ten temat, że w Sądzie Najwyższym istotnie odnosi się wrażenie, że wiele kasacji jest pisanych z tego względu, że klient sobie tego życzy. Jednym słowem, mówiąc kolokwialnie, pełnomocnicy, obawiając się zarzutów, że odmówili wykonania pracy, często kosztem uszczerbku na własnym honorze taką kasację piszą, by sprostać oczekiwaniom klienta. Stąd też, myślę, spora liczba kasacji odrzuconych przez Sąd Najwyższy, ze zrozumiałych względów. Tak na marginesie, rodzi się pytanie, czy uprawnienia Sądu Najwyższego nie powinny być nieco szersze, czy powinien on ograniczać swoją kontrolę w drodze kasacyjnej tylko i wyłącznie do przypadków, kiedy stwierdza, że naruszono jednak prawo proceduralne podczas postępowania przed sądem pierwszej i drugiej instancji. W tej chwili nawet wybiegam poza to, o czym była mowa na posiedzeniu komisji, ale jest taka sugestia, że może powinniśmy jako parlament stworzyć Sądowi Najwyższemu możliwości, kiedy rzeczywiście zetknie się z uderzającą niesprawiedliwością, wyposażyć go w instrumenty, które w ściśle określonych sytuacjach pozwalałyby przy rozpatrywaniu kasacji wyjść nieco dalej; to już tak na marginesie. Komisja zapoznała się ze sprawozdaniem i wyraziła wdzięczność pani prezes Sądu Najwyższego za rzetelne i wnikliwe zaprezentowanie tego, czym zajmuje się Sąd Najwyższy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Prezes! We wnioskach w sprawozdaniu znalazłem taki zapis, że Sąd Najwyższy stwierdzał częściej niż w latach poprzednich nieumiejętne formułowanie zagadnień przedstawionych do rozstrzygnięcia. I nasuwa się tutaj pytanie: Dlaczego, jakie są tego powody, czy to prawo materialne jest tego powodem, czy wątpliwości z wykładnią, czy rozbieżności w orzecznictwie, czy przygotowanie sądów powszechnych, czy może jakieś inne powody? I druga kwestia, niekoniecznie związana z samą pracą Sądu Najwyższego i oceną Sądu Najwyższego, bardziej może sądów powszechnych, mianowicie dostępności obywateli do skutecznej ochrony sądowej. Oczywiście że to nie dotyczy Sądu Najwyższego, ale Sąd Najwyższy jest, jak tu przed chwilą pan poseł Dera powiedział, najistotniejszą instytucją wymiaru sprawiedliwości, trzeciej władzy, władzy sądowniczej. Ale dane na przykład CBOS-u, co prawda z końca 2012 r., pokazują, że źle ocenia działalność wymiaru sprawiedliwości aż 61% ankietowanych, dobrze zaledwie 28%, a 84% ankietowanych uznało, że najważniejszym mankamentem polskiego sądownictwa jest opieszałość. Chciałbym tutaj zapytać o zadanie pani prezes, w czym by upatrywać szansy na poprawę tej oceny skuteczniejszej dostępności obywateli do sądów. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. I też od razu słowo do pani prezes, bo nie wiem, czy będzie możliwe udzielenie odpowiedzi dzisiaj. Podejrzewam, że nie, więc będę ewentualnie prosiła o pisemną odpowiedź. Jak wynika z informacji o działalności Sądu Najwyższego w roku 2013, do Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w 2013 r. wpłynęło 2131 spraw. Ile z tych spraw dotyczyło byłych żołnierzy zawodowych, którzy uprawnienia do świadczeń uzyskali przed 1999 r., to jest przed wejściem w życie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z 17 grudnia 1998 r., a których roszczenia zostały negatywnie rozstrzygnięte przez sądy niższych instancji z pominięciem korzystnych dla nich wyroków Trybunału Konstytucyjnego, takich jak: sygn. akt K 5/99, sygn. akt SK 27/02, sygn. akt K 30/99 i sygn. akt P 7/01, a ostatnio sygn. akt K 21/13 z 8 kwietnia 2014 r.? Jaka była linia orzecznicza Sądu Najwyższego w tych sprawach? Po drugie, czy nadal istnieje w obiegu prawnym uchwała Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt SN III ZP 6/99, w której jest mowa o prawach nabytych wobec środowiska sędziowskiego, z pominięciem tychże praw dla byłych żołnierzy zawodowych, którzy prawa do świadczeń uzyskali przed 1999 r.? Sąd Najwyższy pominął w tej uchwale art. 186 ust. 2 pkt 1 ustawy o FUS (Dzwonek), który wyraźnie wskazywał, że ustawa ma zastosowanie do wniosków składanych od stycznia 1999 r. Na jakiej podstawie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu stwierdził, że funkcjonariusze służb mundurowych podlegających do 31 grudnia 1998 r. systemowi zaopatrzeniowemu zostali z dniem 1 stycznia 1999 r. włączeni do systemu ubezpieczenia rentowego? Po trzecie, dlaczego Sąd Najwyższy nie zainteresował się problemem niejednolitego orzekania przez sądy różnych instancji w kwestii dodatkowych kosztów zasądzanych wobec emerytów i rencistów wojskowych, mimo że art. 36 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin zwalnia ich z wszelkich kosztów? O ile wiem, informacje takie były kierowane do Sądu Najwyższego przez zainteresowanych. Pozwolę sobie przekazać pani prezes te kwestie na piśmie. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowna Pani Prezes! Chciałabym zapytać o to, jak często docierają do pani prezes sprawy dotyczące naruszenia praw pracowniczych wskutek stosowania tzw. umów śmieciowych, a więc nadużywania umów o dzieło, umów zlecenia, samozatrudnienia, a także sprawy, które wiążą się ze stosowaniem outsourcingu i leasingu pracowniczego. Tych spraw w mojej praktyce poselskiej jest bardzo dużo i wypełniają mi one bardzo dużo czasu w mojej pracy. Chciałabym zapytać, czy te problemy dotarły już do Sądu Najwyższego i jaka jest linia orzecznicza. Druga sprawa, o którą chciałabym zapytać. Jaka jest linia orzecznicza współczesna Sądu Najwyższego w sprawie zachowania praw nabytych w systemie ubezpieczenia społecznego, przede wszystkim praw emerytalnych? Dziękuję bardzo.