Mówca: Marek Ruciński
Data: 2018-09-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Ustawa o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych od początku prac budziła wiele emocji. Na przestrzeni roku od jej uchwalenia wielokrotnie mówiono o konieczności jej zmiany, a dzisiaj debatujemy nad jej kolejną nowelizacją. Tym razem oprócz wysokości współczynników rozmawiamy także o dodaniu kolejnej grupy zawodów, której wynagrodzenie jest obliczane na tych samych zasadach, jakie dotyczą innych pracowników ochrony zdrowia. Grupą tą są pracownicy wykonujący zawody niemedyczne, bez których przecież żaden szpital czy inna jednostka nie mogłyby normalnie funkcjonować. Określenie ich minimalnego wynagrodzenia w tej samej ustawie dotyczącej wszystkich pozostałych pracowników ochrony zdrowia jest zdecydowanie krokiem w dobrą stronę. Pojawia się jednak duża wątpliwość co do wysokości współczynnika ustalonego na poziomie 0,58. Ten współczynnik pomnożony przez kwotę ujętą w art. 7 obowiązującej ustawy określa sposób obliczania wynagrodzenia do dnia 31 grudnia 2019 r. Daje to wynagrodzenie na poziomie nieznacznie wyższym niż minimalne wynagrodzenie za pracę przede wszystkim w tym roku. Wydaje się, zwróciła na to uwagę pani poseł Bernadeta Krynicka i mówiła o tym pani minister, że jest to współczynnik powodujący naliczenie najniższej kwoty. Niestety nie ma co liczyć na to, że zostanie przez jakiegokolwiek dyrektora podwyższony. Zwróćmy uwagę na to, że, historycznie biorąc, dyrektorzy, chcąc zbilansować finansowo szpitale, swoje jednostki, nie rezygnowali z wykonania pewnej ilości procedur, ale przede wszystkim spłaszczali siatkę płacową. A więc liczenie na to, że jakakolwiek płaca będzie wyższa, jest raczej iluzoryczne. Ta prosta matematyka pokazuje, że sytuacja płacowa sekretarek medycznych, sanitariuszy czy dyspozytorów medycznych się nie zmieni, a szumnie zapowiadane podwyżki będą raczej fikcją. Podzielam też wątpliwość Biura Analiz Sejmowych - przygotowana definicja pracownika działalności podstawowej jest mało czytelna i może powodować problemy interpretacyjne. Projekt ustawy na nowo określa też współczynnik wynagrodzenia dla pielęgniarek i położnych, różnicując sytuację finansową tych zatrudnionych na stanowiskach wymagających wykształcenia wyższego i tych zatrudnionych na stanowiskach niewymagających tytułu magistra, mimo że posiadają one ten tytuł lub ukończyły specjalizację. Podstawą obliczenia wysokości wynagrodzenia jest zatem charakter zajmowanego stanowiska, a nie faktyczne wykształcenie. To krzywdzące dla tych pań, które zdecydowały się kształcić w zawodzie i ukończyły wymagające studia. I na koniec chcę zwrócić uwagę na fakt, że w uzasadnieniu do ustawy brakuje informacji o przewidywanych skutkach finansowych dla wszystkich podmiotów leczniczych. Projektodawca enigmatycznie pisze o pokryciu kosztów wzrostu wynagrodzeń z budżetu NFZ. Nie podaje jednak, w jaki sposób zasili fundusz z budżetu centralnego. Obawiam się, że podmioty, które nie mają kontraktu z NFZ, podwyższą koszty świadczonych usług, a tym samym wielu pacjentom ograniczy się dostęp do świadczeń. Pomimo tych wszystkich uwag do procedowanego projektu Nowoczesna zagłosuje za jego przyjęciem, gdyż poprawia on w pewnym stopniu sytuację osób najgorzej uposażonych, dając im jednocześnie możliwość rozpoczęcia dialogu z ministerstwem dotyczącego rewizji wysokości tych wskaźników wynagrodzeń. Niemniej w dalszym ciągu apeluję o weryfikację wszystkich współczynników wynagrodzeń pracowników sektora ochrony zdrowia, bowiem każda kolejna nowelizacja, jeśli jest wymuszana protestami przedstawicieli poszczególnych zawodów, paraliżuje pracę podmiotów leczniczych i negatywnie wpływa na stosunki pracownicze, nie mówiąc o głównym odbiorcy tej ustawy, czyli o pacjencie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)