PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! Pan poseł Jacek Kwiatkowski wspomniał o prawie milionie osób, które są uprawnione do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego. Zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł obowiązuje od 2006 r. Mimo że rząd podnosił świadczenia rodzinne w 2009 r. i 2012 r., nie uznał za zasadne podniesienia tego świadczenia. Inne świadczenie, o podobnym charakterze, wypłacane z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dla osób, które mają renty, emerytury i orzeczony stopień niepełnosprawności, wynosi w tej chwili 206 zł. A one startowały razem. Brak waloryzacji przyczynił się do degradacji tego świadczenia, czyli zasiłku pielęgnacyjnego. A zasiłek pielęgnacyjny ma być formą pomocy państwa, jeśli chodzi o funkcjonowanie niepełnosprawnych dzieci (Dzwonek), osób, które między 16. a 24. rokiem życia doznały niepełnosprawności, oraz osób powyżej 75. roku życia. Chciałbym zapytać: Jak w planach rządu wygląda kwestia podniesienia wysokości zasiłku pielęgnacyjnego w roku 2015 i polityki w tej sprawie w następnych latach? Dziękuję.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ze struktury środowiska osób niepełnosprawnych w sensie prawnym w wieku 16 lat i więcej wynika, że w ostatnich sześciu latach wzrosła liczba osób o znacznym stopniu niepełnosprawności lub równoważnym oraz liczba osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, zmalała natomiast liczba osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Panie ministrze, jak można wyjaśnić to zjawisko? Czy nie jest to efekt zmian w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej? Czy stopniowe zmniejszanie kwoty dofinansowań dla osób o lekkim stopniu niepełnosprawności nie jest wynikiem zmniejszania liczby tych osób w stosunku do ogółu osób niepełnosprawnych? Z analizy dotyczącej społeczności studentów niepełnosprawnych w latach 2008-2012 wynika wyraźny wzrost liczebności tej grupy studentów na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych. Sądzę, że jest (Dzwonek) to wynik likwidacji barier fizycznych na uczelniach, jak i wzrostu przychylności społecznej dla tej grupy studentów. Czy dla tej grupy studentów są przewidziane specjalne stypendia czy też preferencje, np. miejsca w domach studenckich dla osób niepełnosprawnych? Czy ministerstwo dysponuje danymi dotyczącymi zatrudnienia niepełnosprawnych absolwentów uczelni w ujęciu procentowym? Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Zuba
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałabym odnieść się szczegółowo do tej sytuacji, o której mówiłam w swoim wystąpieniu, sytuacji ojca tego Bartka, a właściwie Bartka, który nigdy nie będzie zdrowym człowiekiem. Czy on będzie musiał do końca życia cyklicznie jeździć na te badania, stawać przed komisją i tłumaczyć, że za rok, za półtora jego nóżka nie odrośnie? Takich przypadków jest multum. 70-letni człowiek, który ma chore nogi, żyły krwawiące, niegojące się, musi jeździć 80 km co kilka miesięcy na badania i stawać przed komisją. Nie ma nikogo bliskiego. Zaopiekowaliśmy się tym człowiekiem w momencie, kiedy dowiedzieliśmy się, że ma taką sytuację, bo te rany po prostu były otwarte. Czy w takich przypadkach komisje nie powinny załatwiać tych spraw już dożywotnio lub na dłuższe okresy? To jest naprawdę upokarzające (Dzwonek) dla tych chorych i ich rodzin. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wśród osób niepełnosprawnych nieznaczny procent stanowią osoby samotne. Jeżeli dodatkowo są one jeszcze w wieku starszym, ich sytuacja jest bardzo często wręcz tragiczna. I dlatego chciałabym zapytać pana ministra: Jaki jest średni dochód takiej osoby, właśnie samotnej i niepełnosprawnej? Bo renty są bardzo niskie, a o jakiejś dodatkowej pracy i zdobyciu dodatkowego dochodu naprawdę nie ma co nawet myśleć. Jeżeli świadczenie rehabilitacyjne wynosi nieco ponad 700 zł i nie można już nawet gdzieś dorobić, to proszę powiedzieć, jak za te 700 zł, 720-730, przeżyć cały miesiąc, zapłacić czynsz, wnieść wszystkie opłaty stałe, wykupić lekarstwa? Osoba samotna jest w tragicznej sytuacji. Proszę tym ludziom to powiedzieć, bo przychodzą do mnie do biura z płaczem bardzo często. To jest jedna sprawa. (Dzwonek) I druga sprawa, już tak krótko. Ministerstwo sportu w 2008 r. uruchomiło program ˝Rekreacja ruchowa osób niepełnosprawnych w starszym wieku˝. Jak pan ocenia efekty tego programu? Bo, przeczytam to, w 2013 r. według sprawozdania ministerstwa w cyklicznych zajęciach sportowych uczestniczyło ok. 396 osób niepełnosprawnych w starszym wieku i zorganizowano sześć obozów sportowych dla 427 osób niepełnosprawnych w starszym wieku. Co to za priorytet, jeżeli tyle osób, spośród ponad 3 mln niepełnosprawnych, bierze w tym udział? Czy to można nazwać priorytetem?
Mówca: Piotr Polak
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać, panie ministrze, kiedy doczekamy się ujednolicenia zasad pobytu dziennego i stawek dla niepełnosprawnych osób w różnych placówkach - mam tutaj na myśli WTZ-y, ZAZ-y i środowiskowe domy samopomocy. Różne instytucje wspierają, kierują środki na wsparcie właśnie tych osób - PFRON wspiera ZAZ-y i WTZ-y, środowiskowe domy samopomocy wspiera wojewoda. Najważniejsza, myślę, jest jednak kwestia wysokości kwot, jakimi są wspierane te instytucje i placówki i jakimi dysponują. WTZ-y są wspierane kwotą troszkę ponad 1200 zł na jednego uczestnika miesięcznie, ZAZ-y ponad 1500, a środowiskowe domy samopomocy kwotą chyba niespełna 1 tys. zł. Czym to jest spowodowane (Dzwonek) i kiedy doczekamy się ujednolicenia tych zasad i tych stawek? I kolejne pytanie. Kiedy ostatnio były waloryzowane te miesięczne świadczenia, od kiedy te stawki - na przykładzie WTZ-ów: 1230 zł - obowiązują, ile już lat i kiedy można się spodziewać ich wzrostu? Dziękuję.
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W tym roku kalendarzowym w Sejmie powstała nowa komisja, tzw. senioralna, która zajmuje się szeroko pojętą problematyką osób starszych. Wśród tych osób znajduje się bardzo liczna grupa osób niepełnosprawnych w wieku, powiedzmy, 60+. Chciałbym pana ministra zapytać, może wyłączając kwestię podstawową, jaką jest dostęp do leczenia i opieki medycznej wraz z rehabilitacją, jakie działania i programy chciałby pan rekomendować do realizacji w celu wyrównywania różnic między osobami pełnosprawnymi i niepełnosprawnymi w tym wieku. Jakie programy były realizowane z dobrym skutkiem? Ja znam na przykład dobry program ministra sportu i turystyki z 2013 r. ˝Rekreacja ruchowa osób niepełnosprawnych w starszym wieku˝. Drugie pytanie. W roku 2011 nastąpiła znacząca zmiana w szkolnictwie zawodowym, która uelastyczniła możliwości (Dzwonek) zdobywania kwalifikacji zawodowych. Chciałbym zapytać pana ministra o ocenę tych zmian. Czy widoczne są efekty również w kształceniu osób niepełnosprawnych? Czy na przykład poprawiła się oferta edukacyjna? Jak reagują na to organy prowadzące szkoły, np. samorządy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Sońta
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym ten krótki czas na pytanie poświęcić zagadnieniu warsztatów terapii zajęciowej. W moim mieście, z którego się wywodzę, w Radomiu, dzisiaj właśnie rozpoczął działalność szósty warsztat terapii zajęciowej prowadzony przez Stowarzyszenie ˝Do celu˝. Chciałbym z tej mównicy pogratulować organizatorom i poprzedniemu prezydentowi, który to przygotował, i temu obecnemu, który jako pierwszą umowę podpisał właśnie tę związaną z działalnością warsztatów. Chciałbym też zapytać o dwa zagadnienia. Pierwsze zrodziło się w związku z tworzeniem tego warsztatu. Przez długi czas było pięć warsztatów i teraz powstał ten kolejny. Okazuje się, że jest dużo chętnych na warsztaty i są takie osoby, które przebywają w domu od skończenia szkoły, od 24. roku życia, nawet 10 i więcej lat i tylko dlatego nie borą udziału w warsztatach, że jest za mało miejsc i po prostu są do nich wybierane osoby, które nie sprawiają trudności, nie dotyczą ich zachowania trudne. (Dzwonek) Ja jestem nauczycielem, więc takimi kategoriami się posługuję, pracuję w szkolnictwie specjalnym. Jest pytanie o dostępność: o instrumenty, o możliwość tworzenia jeszcze więcej warsztatów. Na pewno kierunek jest bardzo dobry, ale dynamika jest za mała. Trzeba zmienić te instrumenty albo jakieś dołożyć, żeby zachęcać do tworzenia warsztatów instytucje trzeciego sektora. Druga sprawa dotyczy tego, o czym mówił pan poseł Piotr Polak, czyli od lat niezmienianego dofinansowania, chodzi o małe środki w dużych miastach. Jest duża trudność ze znalezieniem pracownika do pracowni dla pięciu uczestników warsztatów za minimalną kwotę zatrudnienia, czyli za minimalną płacę, żeby to połączyć z profesjonalizmem i jakością pracy. Zazwyczaj zatrudnia się młodych ludzi bez pracy, ale to się wtedy łączy z częstymi zmianami tych nauczycieli, instruktorów. Wysokość środków jest po prostu za mała. Jeśli pan minister przewidziałby na następne lata jakieś środki na ten cel, to rzeczywiście trzeba by to wyrównać, przeznaczyć chociaż jakąś minimalną kwotę na zwiększenie ilości tych środków. Przepraszam, panie marszałku, za wydłużenie czasu, przepraszam jeszcze raz i proszę pana ministra o odpowiedź.
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Niezwykle ważnym problemem nurtującym środowisko osób niepełnosprawnych, o czym już tu mówiono, jest kwestia zbyt małego wsparcia poprzez dofinansowanie z PFRON działalności warsztatów terapii zajęciowej. Chcę zapytać: Czy w kolejnych latach jest planowane zwiększenie wsparcia finansowego dla tak bardzo potrzebnych WTZ? I drugie pytanie. Wciąż nierozwiązanym problemem jest nadal zbyt mała liczba zakładów aktywności zawodowej w Polsce. Samorządy wciąż nie podejmują się zakładania tego typu placówek w takim stopniu, jak oczekiwaliby tego niepełnosprawni, oraz w stopniu porównywalnym z innymi, podobnymi systemami funkcjonującymi w krajach Europy Zachodniej. Chcę zapytać: Czy pan minister widziałby możliwość mocniejszego i efektywniejszego (Dzwonek) zachęcania samorządów do tworzenia tego typu placówek aktywizujących osoby niepełnosprawne na rynku pracy? Być może potrzebne jest wypracowanie i zaoferowanie stabilniejszych narzędzi wsparcia dla samorządów przy zakładaniu ZAZ-ów? Dziękuję bardzo.
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wczoraj odbyło się drugie czytanie projektu ustawy budżetowej, dzisiaj mamy głosowania, a więc trzecie czytanie. Wykorzystam więc pana obecność jako specjalisty od niepełnosprawności i odpowiedzialnego też za PFRON, żeby zadać pytanie związane z budżetem na 2015 rok, a więc nie ten okres, którego dotyczy sprawozdanie. Panie ministrze, dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wynoszące ponad 715 mln zł to jest ciut mniej niż w 2014 r., ale jednak na porównywalnym poziomie. Jeśli chodzi o środki z Unii Europejskiej, to jest tego już 83% planu wykonanego w 2014 r. Mówię tu o Programie Operacyjnym ˝Kapitał ludzki˝. W odniesieniu do różnic między regionami, czyli tych działań wyrównujących, to jest to 74%. Natomiast to, co jest najbardziej niepokojące, i jestem tym zdziwiona (Dzwonek), to to, że poziom finansowania jest tak niski. Są to programy zatwierdzone przez radę nadzorczą służące rehabilitacji społecznej i zawodowej, a są tu tylko 74 mln zł, co stanowi 52% środków, które były w 2014 r. Panie ministrze, czy nie obawia się pan głębokiego niezadowolenia środowisk osób niepełnosprawnych, które są już w tej chwili zaniepokojone takim poziomem finansowania?
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Z informacji, jakie państwo załączyliście, wynika, iż w roku 2013 spadła liczba osób, którym przyznano renty z tytułu niezdolności do pracy: z 1200 tys. do 1 mln. Przedwczoraj zostałem poproszony przez człowieka, co do którego orzekano, czy przyznać mu rentę. Odmówiono mu przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. Przyjechał, odwiedził moje biuro z prośbą o interwencję. Tego człowieka do mnie przyprowadzono, panie ministrze, a komisja zusowska wysłała go do lekarza, który miał mu wydać zaświadczenie o zdolności do pracy. Oczywiście, ten lekarz go nie wydał, bo nikt nie chce wziąć na siebie za to odpowiedzialności. Chciałbym, panie ministrze, w związku z powyższym zapytać o zmianę (Dzwonek) systemu orzecznictwa ZUS i przyznawania tych rent, bo to jest karygodne. Zresztą rozmawiałem wczoraj z panią dyrektor wielkopolskiego oddziału ZUS-u na ten temat, ale nie może być tak, że lekarz czy grupa lekarzy mówi, że ktoś jest niezdolny do pracy, a go się na wózku przywozi do lekarza, który ma wydać zaświadczenie o zdolności do pracy. Chciałbym, już kończę, panie marszałku, żeby rząd pomyślał o tym, aby powołać komisję niezależną od płatnika. Wtedy dopiero ten system będzie opracowany czy sprawy będą rozpatrywane. Dzisiaj jest droga sądowa, można czekać dwa lata. Trzeba coś z tym zrobić, panie ministrze. Dziękuję.
Mówca: Michał Stuligrosz
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Bardzo krótko. Chciałbym wszystkim państwu podziękować za dzisiejszą dyskusję, za debatę nie tylko tu, na sali sejmowej, ale również tę wcześniejszą w komisji. Są dwie kwestie, które chcę bardzo wyraźnie wyartykułować. Pierwsza dotyczy jakości dokumentu, który przedstawił pełnomocnik rządu. To jest dokument, który porusza niezwykle szeroki aspekt sprawy, począwszy od barier architektonicznych, a skończywszy na otwartym rynku pracy. I za to wyrażam wdzięczność w imieniu komisji. Dziękuję również wszystkim państwu i za to, co działo się w komisji, i za dzisiejszą debatę, za podejście, za umiejętność dostrzeżenia interesu środowiska osób niepełnosprawnych jako nadrzędnej kwestii związanej z naszą wspólną troską o to, aby to środowisko miało z roku na rok coraz większe szanse na normalne życie i coraz lepszą opiekę ze strony państwa. Jeszcze raz serdecznie dziękuję wszystkim państwu. (Oklaski)
Mówca: Artur Górczyński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Oprócz proponowanych systemowych rozwiązań związanych z działaniami podejmowanymi w 2013 r. na rzecz realizacji postanowień uchwały Sejmu RP z dnia 1 sierpnia 1997 r. Karta Praw Osób Niepełnosprawnych - informacja rządu Rzeczypospolitej Polskiej o działaniach podejmowanych w 2013 r. w tym zakresie, których oczywistość jest zjawiskiem pożądanym i oczekiwanym społecznie, w analizowanym obszarze działań zaznaczyły się także niepokojące tendencje związane z pozostawaniem osób niepełnosprawnych w większości poza rynkiem pracy pomimo systemu zachęt i wsparcia dla pracodawców w tym zakresie. W rozpatrywanym okresie roku 2013 nieczynnych zawodowo było prawie 72% osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym. To zatrważający wskaźnik. Źródłami utrzymania dla tych osób pozostawały renta z tytułu niezdolności do pracy i zasiłek dla bezrobotnych, a także różnego rodzaju świadczenia społeczne. Zaobserwować należy, że mimo istotnego postępu w latach 2008-2013 w zakresie wykształcenia osób niepełnosprawnych mimo wszystko osoby te są nadal gorzej wykształcone niż osoby sprawne. Do planowanych, pozytywnych działań należy zaliczyć zamysł związany ze zwiększeniem zatrudnienia, jeśli chodzi o liczbę osób niepełnosprawnych, w tym biernych zawodowo w wieku produkcyjnym. Za pozytywne działanie należy uznać także kontynuację finansowego wsparcia dla studiujących osób niepełnosprawnych. Prowadzone będą coroczne działania w zakresie pełnego dostępu do budynków ministerstw i urzędów centralnych dla osób niepełnosprawnych, jak też prowadzona będzie promocja zatrudnienia osób niepełnosprawnych w służbie cywilnej. Członkowie Koła Poselskiego Bezpieczeństwo i Gospodarka głosować będą za przyjęciem informacji rządu Rzeczypospolitej Polskiej w tym zakresie.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Dobrze rokują zmiany, jeśli chodzi o wskaźnik zatrudnienia osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, ale w dalszym ciągu nie zadowala tendencja, jeśli chodzi o osoby niepełnosprawne w stopniu lekkim. No i jak co roku wypada postawić pytanie: Jak wywiązuje się z zatrudnienia tych osób administracja rządowa i samorządowa? Jeśli źle lub niedostatecznie, to jakie są tego przyczyny? Dlaczego kierownicy wielu instytucji wolą płacić karę niż zatrudniać osoby niepełnosprawne? Jeden z posłów poprzez złożone interpelacje sprawdził stan zatrudnienia we wszystkich ministerstwach i doszedł do wniosku, że notowany jest wzrost liczby ludzi pełnosprawnych w kilku gabinetach politycznych, ale zatrudnienie osób niepełnosprawnych w nich nie wzrosło. Następnym problemem wymagającym rozwiązania jest poziom ubóstwa osób niepełnosprawnych mieszkających na wsi i spadek zatrudnienia w zakładach pracy chronionej.
Mówca: Sprawozdawca Grzegorz Raniewicz
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu komisji chciałbym przedstawić sprawozdanie. Sprawa jest dosyć oczywista, była rozpatrywana na posiedzeniu komisji w dniu 3 grudnia 2014 r. Komisja miała okazję zapoznać się z pełną dokumentacją przedstawioną przez komendanta straży miejskiej, w której są podane dane dotyczące popełnionego wykroczenia drogowego. Mieliśmy również okazję przeprowadzić dyskusję. Co prawda dyskusja nie była zbyt żywa, ale posłowie w sposób dosyć jednoznaczny opowiedzieli się za tym, aby przychylić się do wniosku pana komendanta i przy braku głosów przeciwnych przegłosowali przychylenie się do tego wniosku. Pana posła Ryfińskiego nie było na posiedzeniu komisji, jak również poseł nie wyznaczył swojego reprezentanta. Dziękuję bardzo.
Mówca: Sprawozdawca Aleksander Sosna
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przypadł mi w udziale zaszczyt przedstawienia sprawozdania Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, druk nr 2934. Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi po przeprowadzeniu pierwszego czytania oraz rozpatrzeniu tego projektu ustawy na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2014 r. wnosi o przyjęcie przez Wysoki Sejm projektu ustawy. Zaproponowane zmiany wychodzą naprzeciw postulatom rolników. Dziękuję.
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt przedstawić stanowisko naszego klubu wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, druk nr 2934. Chcę powiedzieć, że klub Sojusz Lewicy Demokratycznej zgłaszał dużo uwag, jeżeli chodzi o sytuację na rynku mleka i przetworów mlecznych, szczególnie w 2014 r. Pan poseł Bogucki powiedział o dezyderacie. To był wspólny dezyderat. Nie był to dezyderat Prawa i Sprawiedliwości, tylko całej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pracowaliśmy nad nim wspólnie, żeby zwrócić uwagę na pogarszającą się sytuację na rynku mleka i przetworów mlecznych nie tylko Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, bo pan minister ma czasami dobre chęci i zwraca na to uwagę, ale całego rządu, pani premier, a wcześniej jeszcze pan premiera Donalda Tuska. Cieszę się, że Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego to zauważył. Pan prezes, pan poseł Borawski wie, co czeka rolników nie tylko na Podlasiu, ale w całym kraju. Chodzi o rolników, którzy ciężko pracowali i rozwijali produkcję mleka. W roku kwotowym, który się skończył, a także w roku bieżącym dla tych, którzy przekroczą kwoty, kary będą znaczne. Patrząc na dynamikę skupu, tak jak to państwo w swoim uzasadnieniu przedstawiacie, trzeba powiedzieć, że ona jest bardzo duża i pokazuje, że te kary w roku 2014, w ostatnim roku kwotowym, czyli w roku 2014/2015, mogą być znaczne, mogą dojść do 80 gr. Rolnicy produkcję wyhamowują, ale nie każdy zdąży, nie każdy to zrobi. Stąd proteza, o której państwo wspominacie w tym projekcie ustawy - dobrze, że to zauważyliście - części rolników na pewno pomoże. Ale nasze obawy, obawy Sojuszu Lewicy Demokratycznej dotyczą tych rolników, którzy kwoty przekroczą i nie będą mieli możliwości zamiany tej kwoty z rezerwy. Co z nimi? Co rząd zamierza zrobić? Jak rząd zamierza pomóc tym rolnikom, którzy przekroczą kwoty i będą musieli płacić kary w granicach 30 tys., 40 tys., 50 tys.? A tacy rolnicy są nie tylko na Podlasiu, ale również w pozostałych regionach kraju, na ziemi łódzkiej, na ziemi wielkopolskiej i w wielu innych województwach, nie tylko w województwie podlaskim, choć Podlasie jest największym producentem mleka, można powiedzieć, nie tylko w Polsce, ale w Europie. W każdym razie w wielu regionach kraju w ostatnich latach, szczególnie po wstąpieniu do Unii Europejskiej, ta produkcja się rozwinęła. Była tu duża stabilizacja, z jednym wyjątkiem, z wyjątkiem roku 2008 była tu duża stabilizacja i te dochody były znaczne. Dobrze, że ta ustawa wpłynęła. Musimy nad nią pracować. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej popiera tenże projekt ustawy. Prosimy Wysoki Sejm, żeby tę ustawę jak najszybciej przyjął. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Popiołek
Data: 2014-12-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! W imieniu Klubu Parlamentarnego Sprawiedliwa Polska przedstawiam opinię wobec poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, druk sejmowy nr 2934. Przedłożony projekt ustawy zmierza do dokonania zmian w obowiązującej ustawie o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, uchwalonej 20 kwietnia 2004 r. Zakres proponowanych zmian omówili moi przedmówcy, zatem nie będę wracał do tych kwestii. Przedłożony projekt jest racjonalny, gdyż pozwoli w pełni wykorzystać kwoty mleczne, jakie przysługują Polsce. Wszyscy wiemy o tym, że ten rok jest ostatnim rokiem kwotowania produkcji mleka i tworzenie 5-procentowej rezerwy krajowej z umów zbycia kwot mlecznych nie ma żadnego sensu, gdyż te kwoty po prostu by przepadły. Z uwagi na znaczące przekroczenie kwot mlecznych w obecnym roku przez część polskich producentów mleka czeka ich poniesienie z tego tytułu wysokich opłat, jest to nieuchronne. Zatem każda propozycja zmierzająca do ograniczenia wysokości tych kar, jakie będą musieli zapłacić polscy producenci mleka, rzecz oczywista, wymaga poparcia, gdyż zaoszczędzone środki, chociaż niewielkie, pozostaną w polskich gospodarstwach. Klub Parlamentarny Sprawiedliwa Polska będzie głosował za przyjęciem przedłożonego projektu ustawy. Dziękuję. (Oklaski)