Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2018-02-06 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska bardzo negatywnie ocenia działania służące realizacji Karty Praw Osób Niepełnosprawnych. Karta jest jak reflektor: oświetla naszą rzeczywistość. Kiedyś nawet myśleliśmy, że ratyfikacja Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych być może powoduje, że karta przestaje być już tak ważnym dokumentem. Ona kiedyś otwierała nam drzwi na takie rozwiązania, gwarantowała podmiotowe traktowanie osób niepełnosprawnych. I właśnie to jest istota Karty Praw Osób Niepełnosprawnych. Myślałem, że na koniec wystąpienia pani poseł Krupki przedstawiającej stanowisko komisji przesłyszałem się, że właśnie wprowadzono głosowanie korespondencyjne. Przecież zlikwidowaliście głosowanie korespondencyjne, a dopiero po burzy, jaka się rozpętała, częściowo je przywróciliście. Jest to symboliczne dla całego traktowania osób niepełnosprawnych. Bo czymże to uzasadniano? Tym, że niepełnosprawni będą handlować głosami, że niepełnosprawni będą uczestniczyć w oszustwach wyborczych. Nie można powiedzieć, że to ani przypadek, ani wypadek, bo przecież w roku 2011 właśnie grupa posłów Prawa i Sprawiedliwości zaskarżyła do Trybunału Konstytucyjnego prawo osób niepełnosprawnych do głosowania przez pełnomocnika albo głosowania korespondencyjnego. A więc to nie jest tak, że to teraz się wydarzyło. Taka jest filozofia patrzenia na osoby niepełnosprawne i myślenia o osobach niepełnosprawnych. Wielokrotnie państwo odwołujecie się do programu ˝Za życiem˝, wskazując, jakie on ma fundamentalne znaczenie, jakim on jest flagowym dowodem waszego zaangażowania i wrażliwości. To dlaczego nie realizujecie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który nakazywał zrównanie świadczeń dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych z wysokością świadczeń dla opiekunów dzieci niepełnosprawnych? Przecież o ten wyrok zabiegaliście. Wielokrotnie wytykaliście nam, że wprowadziliśmy rozwiązanie, które tych opiekunów dyskryminuje. I kiedy wniosek złożony przez posłów Prawa i Sprawiedliwości uzyskał potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a rząd PO-PSL na koniec swojej kadencji przygotował projekt ustawy i zarezerwował środki na ten cel w budżecie na rok 2016 - cisza. Od kiedy zaczęliście rządzić, zapomnieliście o własnych postulatach, więc w moim przekonaniu - jednak trzeba to tak nazwać - pokazuje to hipokryzję. No bo jak to inaczej nazwać? Dopóki byliście w opozycji, uważaliście, że to trzeba zrobić, a teraz minęły ponad 2 lata i nadal to nie jest realizowane. Jeszcze raz wrócę do problemu służby cywilnej, bo pan minister wspomniał, że w tej służbie przecież te rozwiązania funkcjonują. Niszcząc służbę cywilną, czyli likwidując w niej konkursy, zlikwidowano mechanizm preferencji, bo on był wpisany w mechanizm konkursowy. A więc jeżeli nie ma konkursów, to trudno o preferencje dla osób niepełnosprawnych. I tu znowu symboliczne, ale jakże znamienne, takie łatwe mnożenie obietnic bez pokrycia. Na początku ubiegłego roku pani premier Szydło i pani minister Rafalska zapowiedziały, że do końca roku 2017 powstanie w administracji publicznej 5 tys. nowych miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych albo przynajmniej zostanie zatrudnionych 5 tys. osób niepełnosprawnych. Proszę o odpowiedź, gdzie jest te 5 tys. nowo zatrudnionych osób niepełnosprawnych w administracji publicznej, bo to jest pytanie typu: sprawdzam. Bo ile można mnożyć takich dobrze brzmiących obietnic, a potem samemu szybko o tym zapominać, licząc na to, że innych też dotknie taka amnezja? Podkreślę także, że zmiany w edukacji nie wprowadziły tutaj nowego wsparcia dla dzieci z niepełnosprawnością. Odwrotnie: wielu poczuło się zagrożonych, i to w dużym stopniu dlatego, że przedstawiciele rządu w przedziwny sposób snuli różne pomysły na temat miejsca dzieci o specjalnych potrzebach w systemie edukacyjnym. M.in. jeden z wysokich przedstawicieli rządu na konferencji, którą potem próbowano zbagatelizować, powiedział, że w zasadzie należy rozważyć, czy w ogóle dzieci niepełnosprawne nie powinny się uczyć gdzie indziej, poza zwykłymi szkołami. Rozumiem, że są takie szeptane pomysły, i rozumiem, że są też ludzie, którzy chętnie by się tych dzieci ze szkół pozbyli, ale to przecież, na miły Bóg, przedstawiciele rządu powinni stanowczo takim pomysłom dawać odpór, a tymczasem poddają je pod rozwagę: rozważmy, być może należy jednak te dzieci uczyć gdzie indziej. Jak to się ma do konwencji? Jak to się ma do Karty Praw Osób Niepełnosprawnych? Wielu rodziców dzieci niepełnosprawnych z największym niepokojem oczekuje dalszego rozwoju sytuacji w edukacji, obawiając się, że definitywnie skończy się możliwość nauczania indywidualnego dzieci szczególnie ciężko niepełnosprawnych w szkołach, wśród rówieśników. Nawet jeżeli one miałyby tam tylko się spotykać z tymi rówieśnikami, a często też oznacza to uczestnictwo w części zajęć, to nie ma wątpliwości, że na pewno jest to ogromna wartość, wartość edukacyjna, wartość wychowawcza. Tymczasem wielu rodziców, a i mądrych pedagogów mówi, że najpewniej w przyszłym roku definitywnie skończy się możliwości indywidualnego nauczania dzieci niepełnosprawnych na terenie szkół. Kolejna sprawa: program 500+, wprowadzony przecież na samym początku kadencji, i konsekwentnie wykluczone z tego programu dzieci z niepełnosprawnością w stopniu lekkim między 16. a 18. rokiem życia. Przypomnę, że do 16. roku życia nie ma różnicowania stopnia niepełnosprawności, jest to ustalane po ukończeniu 16. roku życia. Okazuje się, że przez te ostatnie 2 lata, gdy w programie jest wypłacane to świadczenie dla dzieci, dzieci z niepełnosprawnością w stopniu lekkim nie mają takiej sytuacji i takiego statusu jak dzieci z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym czy znacznym. Jeszcze raz powtórzę: wielokrotnie to, że one są niepełnosprawne tylko w stopniu lekkim, to efekt wielu lat ciężkiej pracy ich rodziców, pedagogów, psychologów. Ta praca musi być kontynuowana nawet nie tylko do 18. roku życia, często jest kontynuowana długo, długo. Ale dzięki temu ci ludzie zyskują samodzielność, zyskują możliwość funkcjonowania, a więc jest to ogromna wartość. Dlaczego ta mała garstka dzieci potraktowana jest w sposób tak rażąco gorszy od innych? Sprawa symboliczna, która pokazuje, czym zajmowały się ważne instytucje podległe panu ministrowi. W roku 2016 za pana prezesa Kwiatkowskiego został przeprowadzony nowy konkurs na logo Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Byłoby to może śmieszne, gdyby nie to, że jest to aż tak absurdalne, a nawet straszne. Nowym logo został symboliczny kwiatek. To takie kwiatki tworzył pan prezes Kwiatkowski. Tak samo, panie ministrze, i to już jest grubsza sprawa i ona jednak wciąż czeka na wyjaśnienie, jak doszło do zawarcia umowy przez prezesa Kwiatkowskiego na wynajem przez państwowy fundusz rehabilitacji pomieszczeń przy ul. Kolejowej? Fundusz zapłaci za to 27 mln zł, a pan prezes Kwiatkowski sugerował różne dziwne powiązania z kontrahentem, z którym wszedł w tę umowę. To dziwne pomieszczenia wymagające ogromnych nakładów. Wiem, że chyba wciąż nieodebrane przez fundusz rehabilitacji, ale przecież umowa została zawarta. Oczekujemy, że zostanie to jednoznacznie wyjaśnione. Wreszcie, myślę, znowu kwestia symboliczna. Pytanie: Czy kierowcy rządowych limuzyn, którymi wysokiej rangi członkowie rządu parkowali na miejscach rezerwowanych dla osób niepełnosprawnych, ponieśli jakieś konsekwencje? Czy ministrowie, którzy pozwolili na zaparkowanie tychże swoich samochodów służbowych, w jakiś sposób zostali przez premiera pouczeni o wysokiej niestosowności? Bo jeżeli członkowie rządu dają przykład, że takie proste prawa można w sposób tak demonstracyjny, publiczny, arogancki łamać, to jakże wymagać od innych, żeby przestrzegali prawa, żeby w sposób godny, podmiotowy szanowali prawa osób niepełnosprawnych? A przecież o tym jest Karta Praw Osób Niepełnosprawnych. Wreszcie na koniec raz jeszcze przypomnę, że niedawna debata, właśnie ta debata o prawie do głosowania korespondencyjnego, pokazała, jak kruche są te prawa, które przez wiele lat, przez 8 lat rządów Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego, budowaliśmy i wprowadzaliśmy. Dzisiaj te wszystkie prawa zostały poważnie zagrożone, skoro głosowanie korespondencyjne można było z dnia na dzień z użyciem strasznie niegodnych argumentów zakwestionować i wyrzucić z polskiego Kodeksu wyborczego, a potem cząstkowo przywrócić. Przecież ilu ludzi przejdzie całą tę skomplikowaną procedurę, która dzisiaj jest wpisana w ordynację wyborczą, żeby móc zagłosować? W tej sytuacji Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska składa wniosek o odrzucenie informacji rządu dotyczącej realizacji Karty Praw Osób Niepełnosprawnych w latach 2015 i 2016. Dziękuję. (Oklaski)