Mówca: Paulina Hennig-Kloska
Data: 2021-04-14 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Wczoraj w Komisji Zdrowia usłyszeliśmy, że ten projekt jest niezbędny, ponieważ władze publiczne zapewniają dostęp do świadczeń zdrowotnych, w związku z czym centralizacja decyzji i procesów jest konieczna. Warto więc przy tej okazji spojrzeć, jak parę miesięcy albo lat wstecz rząd Prawa i Sprawiedliwości realizował tę główną tezę, która przyświeca wprowadzaniu nowego systemu planowania strategicznego. Odpowiedzialność za niewydolność finansową szpitali zrzuciliście i podtrzymywaliście na jednostkach samorządu terytorialnego, które mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie dalej muszą uzupełniać niedobory finansowe i straty, które powstają w jednostkach im podległych. Odpowiedzialność za zawieszenie planowanych zabiegów i operacji w COVID-19 zrzuciliście na lekarzy i dyrektorów zarządzających poszczególnymi placówkami, więc również zdjęliście ją ze swojej głowy, sprawiając, że lekarzom niestety pracuje się ciężej, bo muszą podejmować za was dodatkowe decyzje. Rola wojewody w zasadzie ogranicza się obecnie do zabierania ze szpitali sieciowych lekarzy do szpitali tymczasowych i z drugiej strony narzucania szpitalom sieciowym, by otwierały kolejne oddziały COVID-owe na swoim terenie z pomniejszoną kadrą. Tam tak samo brakuje rąk do pracy jak w szpitalach tymczasowych. Wracam do ustawy. Najogólniej rzecz ujmując, to jest proces centralizacji i wzmocnienia roli ministra zdrowia kosztem samorządów. Jeżeli chodzi o mapę potrzeb zdrowotnych, ona oczywiście centralnie powinna być nakreślana, ale przy zdecydowanie większych konsultacjach i z uwzględnieniem wiedzy, którą zbieramy w terenie. Tego tutaj na pewno brakuje. Mapa potrzeb zdrowotnych dotychczas w swojej pierwszej edycji nie spełniła pokładanych w niej oczekiwań, analizy dotyczyły tylko i wyłącznie środków publicznych, zabrakło jednorazowych rekomendacji koniecznych do podjęcia działań i znalezienia rozwiązań. Nie mam również przekonania, że te mechanizmy, które stosujemy w tym projekcie, doprowadzą nas do jakichś wniosków, rozwiązań i zmian systemowych, które powinny za tym pójść. Następna kwestia to krajowy plan transformacji, który ma zastąpić priorytety dla regionalnej polityki zdrowotnej. Wyraźnie rozdzielacie kompetencje w zakresie określania potrzeb zdrowotnych i wskazywania obszarów wymagających interwencji, przy czym minister zdrowia albo zatwierdza projekt wojewódzkiego planu, albo przekazuje wojewodzie uwagi do niego. Uwagi ministra zdrowia będą obligatoryjne. Więc znowu przejmujecie prawa, pytanie, czy przejmiecie odpowiedzialność, bo tego tu wciąż brakuje. Wojewódzka rada ds. zdrowotnych - pan minister bronił się w komisji, że wcześniej też tak było - w naszej ocenia niepotrzebnie zabiera trzech przedstawicieli prezesa funduszu, zaś jednego marszałka, jednego przedstawiciela konwentu powiatów z danego województwa. Dysproporcja władz centralnych w stosunku do samorządowych jest zdecydowania, naprawdę lepiej by było, gdybyśmy korzystali jednak z wiedzy bardziej zdecentralizowanej. Kolejna postępująca centralizacja procesów jest w zakresie zmian w planach zakupu świadczeń, które będzie wyznaczać, sporządzać, prezes NFZ-u. Minister zdrowia będzie miał możliwość weryfikacji zgodności z pozostałymi elementami obszaru - też idziemy w tę stronę. Przegraliście w Komisji Zdrowia głosowanie, bo mało kto opowiada się za tym projektem. On jest źle napisany i nie gwarantuje żadnych realnych zmian. Pytanie kluczowe - pan marszałek Terlecki na pewno zna odpowiedź na to pytanie. Jutro razem z tym odrzuceniem będziemy głosować nad zmianami w składach osobowych komisji sejmowych. Pytanie, czy członkowie nie radzą sobie z merytorycznie z uwagami do tego projektu, czy po prostu ręcznie zmienicie składy osobowych Komisji Zdrowia po to, żeby przepchnąć jak zwykle kolanem tę ustawę. Naszej zgody na to nie ma, nie będziemy popierać tej ustawy, będziemy głosować za jej odrzuceniem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)