PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Artur Szałabawka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Dane płynące z najnowszego Monitora Rynku Pracy powinny zabrzmieć w tej Izbie jak alarm. Polacy szukają dziś nowej pracy średnio 4,5 miesiąca. To najdłużej w historii tego badania. Osoby po 50. roku życia szukają zatrudnienia średnio aż 8,7 miesiąca. To nie jest sucha statystyka, to są konkretne rodziny, konkretne rachunki i konkretne dramaty ludzi, którzy całe życie uczciwie pracowali, a dziś słyszą: proszę czekać, proszę próbować, proszę się przekwalifikować. Przez lata mówiono Polakom, że rynek pracy jest stabilny, że gospodarka da sobie radę, że wystarczy zmienić władzę, a wszystko będzie ˝normalnie˝. A co widzimy po tych obietnicach koalicji 13 grudnia? Widzimy nie normalność, lecz ostrożność pracodawców, spadek rotacji, mniejszą wiarę pracowników w znalezienie dobrej pracy i narastający lęk przed utratą zatrudnienia. Tylko 56% badanych wierzy, że w najbliższym półroczu znajdzie pracę równie dobrą lub lepszą od obecnej. To oznacza, że prawie co drugi pracownik patrzy na rynek pracy z niepokojem. Gdy człowiek boi się zmienić pracę, boi się upomnieć o podwyżkę, boi się zaprotestować przeciwko złemu traktowaniu, to nie mamy do czynienia z rynkiem pracownika - mamy do czynienia z rynkiem niepewności. Rządzący lubią mówić o europejskich standardach, o uśmiechniętej Polsce, o nowoczesności, ale polski pracownik nie potrzebuje propagandowego uśmiechu. Potrzebuje stabilnej gospodarki, inwestycji, taniej energii, przewidywalnych przepisów i państwa, które nie dokłada przedsiębiorcom kolejnych ciężarów. Jeśli przedsiębiorca się boi, to nie zatrudnia, jeśli nie zatrudnia, to pracownik traci wybór, a jeśli pracownik traci wybór, to traci też poczucie bezpieczeństwa. Szczególnie bulwersująca jest sytuacja osób 50+. To pokolenie z doświadczeniem, lojalnością i etosem pracy. Państwo nie może pozwalać, by ci ludzie byli wypychani na margines rynku pracy tylko dlatego, że metryka stała się dla niektórych wygodnym pretekstem. Wzywam rząd do odejścia od polityki pozorów. Potrzebny jest realny program wsparcia zatrudnienia, odbudowy inwestycji, ochrony miejsc pracy w przemyśle i aktywizacji pracowników starszych. Nie wystarczą konferencje prasowe i hasła. Polacy potrzebują pracy, bezpieczeństwa i szacunku. Państwo, które nie broni pracownika, nie broni także polskiej rodziny.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie zadośćuczynienia dla ofiar hitlerowskich wysiedleń Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Izbo! Zgłosiła się do mnie osoba reprezentująca wysiedlonych z Żywiecczyzny z prośbą o zajęcie się sprawą zadośćuczynienia dla wszystkich żyjących ofiar hitlerowskich wysiedleń z terenów wcielonych do III Rzeszy i przymusowo deportowanych do Generalnego Gubernatorstwa. Podłożem tej represji były przyjęte przez III Rzeszę zasady depolonizacji i germanizacji ziem włączonych do III Rzeszy. Stosownie do tego zaplanowano pełne i ostateczne zniemczenie ludności, osiedlenie Niemców lub przybyłych folksdojczy i usuwanie nienadających się do zniemczenia Polaków. Akcje deportacyjne przeprowadzane były w 1940 r. nocą lub wczesnym rankiem. Daną miejscowość otaczała policja, a następnie wyrzucano ludność z domów. Pod strażą doprowadzano ją do punktów zbornych, gdzie przeprowadzano szczegółową rewizję osobistą i bagażu. Zabierano wszystko, co miało jakąś wartość. Pozwalano na zabranie tylko jednego pakunku na osobę. Pozostawiony dorobek życia przejmowali koloniści niemieccy. Liczne domy mieszkalne zamieniano na obory, chlewy lub rozbierano na opał. W nowym przymusowym miejscu pobytu przesiedleńcy żyli w skrajnej nędzy, ponieważ zostali bez pracy, nawet tej przymusowej, i bez środków do życia, a żebranie - żeby nie umrzeć z głodu - nie było rzadkością. Represje spowodowały niedające się opisać straty materialne, które na wiele lat zmusiły tych ludzi do życia w biedzie. Panujące choroby oraz duże opóźnienia w nauce wśród młodzieży znacznie utrudniły normalny start życiowy. Pozostawiło to trwały ślad w psychice wysiedlonych. Wysiedleni Polacy nie otrzymali żadnego zadośćuczynienia za krzywdy, których doznali, ani satysfakcji moralnej, mimo że ta represja jest zbrodnią wojenną i zbrodnią przeciwko ludzkości. W dniu 31 maja 1996 r. została uchwalona ustawa o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR, ale nie objęła ona wysiedlonych do Generalnego Gubernatorstwa. Obecnie sprawa reparacji wojennych ze strony niemieckiej stała się na nowo aktualna i pojawiła się możliwość wynagrodzenia krzywd wyrządzonych wysiedlonym przez III Rzeszę, którzy do tej pory nie otrzymali żadnego zadośćuczynienia. Poczucie elementarnej sprawiedliwości każe mi zwrócić się do rządu z wnioskiem o objęcie zadośćuczynieniem ofiar hitlerowskich wysiedleń. Wierzę, że dożyję chwili, w której moja ojczyzna ujmie się za obywatelami, którzy przez wiele lat nie doczekali się sprawiedliwości.
Mówca: Cezary Tomczyk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczam, że w głosowaniu nr 69 na 61. posiedzeniu Sejmu w dniu 3 lipca 2026 r. w punkcie 21.: Sprawozdanie Komisji Finansów Publicznych o uchwale Senatu w sprawie ustawy o podatku od nadzwyczajnych zysków osiągniętych w okresie od marca do grudnia 2026 r. ze zbycia paliw ciekłych omyłkowo zagłosowałem za, a moją intencją było zagłosowanie przeciw.