PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na mój internetowy dyżur poselski zgłosiła się grupa obywateli zaniepokojonych projektem ministerstwa edukacji dotyczącym domów wczasów dziecięcych. I trudno się im dziwić. MEN planuje od 1 stycznia 2027 r. zlikwidować domy wczasów dziecięcych jako odrębny rodzaj placówki systemu oświaty. Nie zreformować. Nie uszczelnić finansowanie. Nie stworzyć nowe standardy. Po prostu zlikwidować całą kategorię placówek. Dziś w Polsce działają 24 takie placówki: 10 publicznych i 14 niepublicznych. Wykazują one 162 nauczycieli oraz 111 pracowników niepedagogicznych. Za tymi liczbami stoją konkretni ludzie, ich rodziny, wieloletnie doświadczenie i miejsca pracy, często w mniejszych miejscowościach. Ucierpią także dzieci i szkoły korzystające z zielonych szkół, wyjazdów edukacyjnych, profilaktycznych i wychowawczych. Szczególnie rodziny mniej zamożne, dla których taki wyjazd może być jedyną dostępną formą nauki poza szkołą i wspólnego wypoczynku. MEN wskazuje jako alternatywę sanatoria, szpitale dziecięce i schroniska młodzieżowe. Tylko że sanatorium wymaga wskazań medycznych, szpital nie zastąpi zielonej szkoły, a schronisko nie zastąpi placówki z kadrą pedagogiczną i programem wychowawczym. Kto zyska? Budżety. W ocenie skutków regulacji policzono ok. 8,6 mln zł oszczędności rocznie po stronie samorządów. Policzone są odprawy. Policzone są oszczędności. Policzeni są pracownicy. Tylko dzieci nie zostały policzone. Nie wiemy, ile z nich rocznie korzysta z DWD. Nie wiemy, ile rodzin straci dostęp do tańszych wyjazdów. Nie ma planu przekształcenia placówek, programu ochrony zatrudnienia ani rzetelnej analizy alternatyw. Dlatego pytam ministerstwo edukacji: Dlaczego zamiast naprawić system, chcecie go zlikwidować? I dlaczego o tej zmianie, planowanej od nowego roku, ministerstwo nie mówi równie głośno jak o swoich sukcesach? Dziękuję.
Mówca: Mariusz Krystian (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym dziś z tej trybuny upamiętnić wyjątkowy jubileusz - stulecie Miejskiego Klubu Sportowego Halniak w Makowie Podhalańskim, które świętowaliśmy 27 czerwca. 100 lat istnienia to rzadki i piękny jubileusz. To cały wiek historii wpisanej w dzieje Makowa Podhalańskiego i całej ziemi suskiej. Klub, który przetrwał 100 lat, przeszedł przez całą, często niełatwą, historię naszego kraju - przez wojny, przez czasy, w których o polski sport i polską wspólnotę nie było łatwo - i mimo wszystko wciąż żyje, wciąż wychowuje kolejne pokolenia młodych ludzi. To najlepszy dowód, jak głęboko Halniak jest zakorzeniony w naszej społeczności. Takie kluby to fundament lokalnej wspólnoty. To one, często bez rozgłosu i wielkich pieniędzy, budują charaktery, uczą wytrwałości i zdrowej rywalizacji, spajają ludzi i pielęgnują przywiązanie do naszej małej ojczyzny. To, że w takich miejscach drzemie prawdziwy potencjał, najlepiej pokazał jubileuszowy mecz, w którym zagrały legendy polskiej piłki, a wśród nich wychowanek klubu Tomasz Hajto. 100 lat pracy u podstaw potrafi wydać wielkie talenty. Właśnie dlatego lokalny sport zasługuje na realne wsparcie państwa, a nie tylko na okolicznościowe gratulacje. Z tego miejsca składam serdeczne podziękowania i gratulacje całej rodzinie Halniaka Maków Podhalański - zarządowi, działaczom, trenerom, zawodnikom i kibicom, wszystkim, którzy przez pokolenia tworzyli i tworzą ten klub. Gratuluję wspaniałego stulecia i życzę kolejnych 100 lat sukcesów, na boisku i poza nim. Dziękuję.
Mówca: Maria Joanna Koźlakiewicz (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Program ˝Aktywny maluch˝ jest doskonałym przykładem tego, że odpowiedzialna polityka społeczna nie kończy się na deklaracjach, ale przekłada się na konkretne inwestycje i realne wsparcie dla polskich rodzin. Na terenie okręgu, który mam zaszczyt reprezentować, efekty tego programu są bardzo dobrze widoczne. Dzięki środkom rządowym nowe miejsca opieki nad dziećmi do lat 3 powstały lub zostały dofinansowane m.in. w Mławie, Płocku, Płońsku, Żyrardowie, Przasnyszu i Sochaczewie, ale również w wielu mniejszych gminach, takich jak Załuski, Czernice Borowe, Łąck, Opinogóra Górna, Staroźreby i inne. To pokazuje, że nowoczesna polityka rodzinna dociera nie tylko do dużych miast, ale także do mniejszych miejscowości, które przez lata były pomijane w rozwoju infrastruktury opiekuńczej. Warto również podkreślić, że program ˝Aktywny maluch˝ to nie tylko tworzenie nowych miejsc opieki. Dzięki środkom z Krajowego Planu Odbudowy, które obecnemu rządowi udało się odblokować, powstają nowoczesne, bezpieczne i przyjazne dzieciom placówki. Są one wyposażane w nowoczesny sprzęt, pomoce dydaktyczne, sale sensoryczne, place zabaw oraz przestrzenie wspierające rozwój najmłodszych. To inwestycja nie tylko w liczbę miejsc, ale przede wszystkim w ich jakość. Wysoka Izbo! Warto spojrzeć na politykę rodzinną w szerszej perspektywie. Poprzedni rząd Prawa i Sprawiedliwości wprowadził świadczenie 500+, które było ważnym krokiem. My jednak nie zatrzymaliśmy się w tym miejscu. Obecna koalicja rządząca podniosła świadczenie do 800+, uruchomiła program ˝Aktywny rodzic˝ zapewniający rodzicom dzieci do lat 3 wsparcie sięgające 1,5 tys. zł miesięcznie w odpowiednich formach opieki, a równocześnie rozwija program ˝Aktywny maluch˝, dzięki któremu w całej Polsce powstają kolejne żłobki i kluby dziecięce. To pokazuje różnicę w podejściu. Nie ograniczamy się wyłącznie do wypłaty świadczeń. Tworzymy również infrastrukturę, inwestujemy w edukację, rozwój i bezpieczeństwo najmłodszych dzieci oraz dajemy rodzicom realny wybór i możliwość godzenia życia rodzinnego z aktywnością zawodową. Dlatego chciałabym również zachęcić wszystkie samorządy, które jeszcze nie skorzystały z programu ˝Aktywny maluch˝, aby sięgały po dostępne środki. To ogromna szansa na rozwój lokalnych społeczności, tworzenie nowych miejsc opieki i poprawę jakości życia młodych rodzin.
Mówca: Wioletta Maria Kulpa (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Oświadczenie poselskie w sprawie 120-lecia SP w Słupi Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę złożyć serdeczne gratulacje całej społeczności Szkoły Podstawowej im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Słupi z okazji pięknego jubileuszu 120-lecia istnienia tej zasłużonej placówki. 120 lat historii to niezwykły dorobek wielu pokoleń nauczycieli, pracowników, uczniów, absolwentów i rodziców, którzy wspólnie tworzyli miejsce będące nie tylko szkołą, ale również ważnym centrum życia lokalnej społeczności. To właśnie tutaj od pokoleń przekazywana jest wiedza, kształtowane są postawy obywatelskie oraz wartości oparte na szacunku, odpowiedzialności i miłości do ojczyzny. Patron szkoły - prymas kard. Stefan Wyszyński - pozostawił nam ponadczasowe przesłanie, że przyszłość narodu zależy od wychowania młodego pokolenia. Jego nauczanie pozostaje aktualne również dziś i przypomina, jak wielką rolę odgrywają rodzina, szkoła i wychowanie oparte na trwałych wartościach. Składam wyrazy uznania dyrekcji, gronu pedagogicznemu, wszystkim pracownikom szkoły, uczniom, absolwentom oraz rodzicom za codzienny trud, zaangażowanie i troskę o rozwój kolejnych pokoleń młodych Polaków. Życzę państwu dalszych sukcesów dydaktycznych i wychowawczych, niegasnącej pasji oraz wielu powodów do dumy z osiągnięć szkoły. Niech kolejne lata będą czasem pomyślnego rozwoju, a jubileusz 120-lecia stanie się inspiracją do budowania jeszcze piękniejszej przyszłości tej wyjątkowej placówki. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bartłomiej Pejo (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Z najwyższym oburzeniem przyjmuję informację o podpaleniu krzyża podczas festiwalu w Chwałkowie. Publiczne znieważenie jednego z najważniejszych symboli chrześcijaństwa nie jest ani sztuką, ani odważną ekspresją artystyczną. To świadoma prowokacja wymierzona w wartości, które są święte dla milionów Polaków. To nie jest pierwszy taki przypadek. Od lat obserwujemy narastającą falę ataków na symbole chrześcijańskie, profanacji miejsc kultu i działań obrażających uczucia religijne. Każdy kolejny incydent jest dowodem na to, że pobłażliwość państwa oraz brak zdecydowanej reakcji organów ścigania ośmielają sprawców do przekraczania kolejnych granic. Równie niepokojące jest to, że tego rodzaju zachowania coraz częściej próbuje się usprawiedliwiać hasłami o wolności artystycznej. Trudno mówić o sztuce tam, gdzie zamiast talentu i twórczej refleksji pojawia się epatowanie obscenicznością, profanacją i szokowaniem za wszelką cenę. To bardzo źle świadczy o części środowiska, które określa się mianem artystów, a swoją rozpoznawalność buduje na obrażaniu uczuć religijnych i prowokowaniu konfliktów społecznych. Szczególnie bulwersujący jest fakt, że do podobnych wydarzeń nierzadko wykorzystywane są publiczne dotacje. Nie ma zgody na to, aby pieniądze polskich podatników finansowały przedsięwzięcia, których istotą jest obrażanie wartości wyznawanych przez znaczną część społeczeństwa. Środki publiczne powinny wspierać kulturę, która rozwija, łączy i buduje wspólnotę, a nie promuje pogardę wobec symboli religijnych i narodowego dziedzictwa. Wzywam rząd do natychmiastowej i zdecydowanej reakcji. Oczekuję sprawnego wyjaśnienia tej sprawy, wyciągnięcia konsekwencji wobec osób odpowiedzialnych oraz podjęcia działań, które skutecznie zapobiegną podobnym incydentom w przyszłości. Konieczny jest również przegląd zasad przyznawania środków publicznych na wydarzenia kulturalne, aby wykluczyć finansowanie przedsięwzięć opartych na profanacji i obrażaniu uczuć religijnych. Państwo nie może pozostawać bierne wobec powtarzających się ataków na symbole religijne. Ochrona wolności nie oznacza przyzwolenia na bezkarne znieważanie tego, co dla milionów obywateli stanowi fundament ich wiary, tożsamości i tradycji. Polska potrzebuje dziś jasnego sygnału, że prawo obowiązuje wszystkich, a profanacja i nienawiść wobec ludzi wierzących nie będą tolerowane.
Mówca: Grzegorz Płaczek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Od lat Konfederacja domaga się podwyższenia kwoty wolnej od podatku dla Polaków. Tymczasem obowiązujące przepisy prowadzą do absurdalnej sytuacji, w której preferencyjnie traktowani są cudzoziemcy przenoszący swoją rezydencję podatkową do Polski. Polski podatnik ma kwotę wolną od podatku w wysokości 30 tys. zł. Z kolei osoba, która przyjedzie z zagranicy i spełni określone warunki ustawowe, może przez 4 lata korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego do kwoty 85 528 zł rocznie. Trudno zaakceptować sytuację, w której państwo lepiej traktuje osoby, które dopiero przyjechały do Polski, niż własnych obywateli od lat pracujących, płacących podatki i utrzymujących budżet państwa. To odwrócenie elementarnych priorytetów. Państwo powinno w pierwszej kolejności tworzyć korzystne warunki dla swoich obywateli, a nie budować system zachęt podatkowych, w którym cudzoziemcy otrzymują większe preferencje niż Polacy. Najwyższy czas zakończyć takie rozwiązania i wprowadzić politykę podatkową opartą na prostej zasadzie: w pierwszej kolejności należy dbać o interes polskich podatników.
Mówca: Artur Szałabawka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Port zewnętrzny w Gdyni miał być jedną z najważniejszych inwestycji w ramach polskiej gospodarki morskiej. Miał otworzyć przed Gdynią nowe możliwości, zwiększyć zdolności przeładunkowe polskich portów, wzmocnić naszą konkurencyjność na Bałtyku i dać impuls rozwojowy całemu Pomorzu. Tymczasem dziś znowu słyszymy nie o rozpoczęciu budowy, nie o podpisaniu umowy, nie o decyzji inwestycyjnej, lecz o kolejnym przesunięciu terminu składania ofert. Termin, który miał upłynąć 30 czerwca 2026 r., przesunięto na 14 lipca. Ktoś może powiedzieć: to tylko 2 tygodnie. Problem polega jednak na tym, że w tej sprawie tych ˝tylko˝ było już zbyt wiele. Był październik 2023 r., potem luty 2024 r., czerwiec 2024 r., wrzesień 2024 r., czerwiec 2025 r., październik 2025 r., listopad 2025 r., czerwiec 2026 r., a teraz jest lipiec 2026 r. To nie wygląda na sprawne państwo. To wygląda na państwo, które dla strategicznych inwestycji ma zawsze gotowe wytłumaczenie, ale coraz rzadziej ma gotową decyzję. Port zewnętrzny w Gdyni to nie jest lokalna fanaberia. To projekt o wartości ponad 5 mld zł, terminal zdolny obsługiwać ok. 2,5 mln TEU rocznie, inwestycja mająca znaczenie dla polskiego handlu, przemysłu, bezpieczeństwa gospodarczego i pozycji Polski w europejskich łańcuchach dostaw. Każdy miesiąc opóźnienia oznacza, że ładunki, zyski, miejsca pracy i podatki mogą trafiać gdzie indziej: do portów konkurencyjnych. Do tych, którzy nie śpią, nie zwlekają i nie chowają się za procedurami. Rząd koalicji 13 grudnia bardzo chętnie mówi o nowoczesności, europejskości i odpowiedzialności. Jednak odpowiedzialność mierzy się nie konferencjami prasowymi, tylko tym, czy państwo potrafi doprowadzać do końca wielkie projekty. Dziś widzimy niepokojący schemat: najpierw podważanie Centralnego Portu Komunikacyjnego, potem zamieszanie wokół inwestycji portowych w Świnoujściu, teraz kolejne opóźnienia w Gdyni. Trudno nie zadać pytania, czy ta władza naprawdę chce budować silną, niezależną infrastrukturę gospodarczą Polski. Gdynia nie potrzebuje kolejnych komunikatów o doprecyzowaniu dokumentacji. Polska gospodarka morska nie potrzebuje wiecznego dialogu bez finału. Przedsiębiorcy, portowcy, kolejarze, kierowcy, samorządy i mieszkańcy Pomorza potrzebują jasnego harmonogramu, decyzji i odpowiedzialności. Dlatego wzywam rząd Donalda Tuska do przedstawienia Wysokiej Izbie pełnej informacji o stanie przygotowań do budowy portu zewnętrznego w Gdyni, przyczynach kolejnych przesunięć oraz realnym terminie podpisania umowy z partnerem prywatnym. Polska albo będzie krajem wielkich ambicji i wielkich inwestycji, albo stanie się krajem wiecznych uzgodnień, przesuniętych terminów i niewykorzystanych szans. Na to drugie zgody być nie może.
Mówca: Witold Tumanowicz (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Państwo powinno być partnerem uczciwego przedsiębiorcy, a nie zastawiać na niego pułapki. Tymczasem coraz częściej odnosimy wrażenie, że celem nie jest pomoc w przestrzeganiu prawa, lecz znalezienie pretekstu do ukarania obywatela. W Szczecinie nowo otwarta restauracja już trzeciego dnia działalności została ukarana mandatem w wysokości 500 zł. Przed godzinami otwarcia do lokalu weszła osoba prosząca jedynie o butelkę wody. Pracownik sprzedał ją, zanim uruchomiono kasę fiskalną. Dopiero po chwili okazało się, że była to kontrola Krajowej Administracji Skarbowej. To nie wygląda jak troska o przestrzeganie prawa. To wygląda jak prowokacja. Urzędnik nie przyszedł po to, aby zapobiec nadużyciu ani pouczyć początkującego przedsiębiorcę. Przyszedł po to, aby złapać go na błędzie i wystawić mandat. Już wcześniej zwracałem uwagę na praktykę nabyć sprawdzających oraz na system, który premiuje karanie zamiast pouczania. Dzisiaj widzimy kolejny przykład, że aparat państwa jest nastawiony na represję wobec ludzi, którzy tworzą miejsca pracy i płacą podatki. Państwo nie powinno zachowywać się jak sprytny łowca, czyhający na najmniejsze potknięcie obywatela. Powinno działać uczciwie, przewidywalnie i z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Apeluję do Ministerstwa Finansów o zmianę praktyk Krajowej Administracji Skarbowej. Tam gdzie nie ma oszustwa ani złej woli, pierwszym narzędziem powinno być pouczenie, a nie mandat. Administracja ma służyć obywatelom, a nie polować na nich.
Mówca: Jan Warzecha (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Decyzja prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Karola Nawrockiego o odebraniu Orderu Orła Białego prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełeńskiemu wywołała szeroką dyskusję zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie. Powodem tej decyzji była zgoda prezydenta Ukrainy na nadanie jednej z jednostek Sił Zbrojnych Ukrainy nazwy bohaterów UPA. Trudno oczekiwać, aby Polska milcząco akceptowała gloryfikowanie bandyckiej organizacji odpowiedzialnej za ludobójstwo na dziesiątkach tysięcy obywateli II Rzeczypospolitej. Polska od pierwszego dnia rosyjskiej agresji udziela Ukrainie ogromnego wsparcia. Przyjęliśmy miliony uchodźców, przekazaliśmy sprzęt wojskowy, pomoc humanitarną i dyplomatyczną oraz konsekwentnie zabiegaliśmy o międzynarodową solidarność z walczącą Ukrainą. Tym bardziej mamy prawo oczekiwać wzajemnego szacunku dla naszej historii i naszej narodowej pamięci. Nie można budować trwałego partnerstwa na przemilczaniu zbrodni wołyńskiej ani na wynoszeniu sprawców tych zbrodni do rangi bohaterów. Prawdziwe pojednanie wymaga odwagi, prawdy i uczciwości. Polska ma prawo domagać się pełnych ekshumacji ofiar, godnego ich pochówku oraz jednoznacznego potępienia zbrodni dokonanych przez OUN i UPA. Z przykrością należy zauważyć, że podczas gdy ukraińscy politycy, dziennikarze i komentatorzy jednoznacznie stanęli w obronie swojego prezydenta, w Polsce nie zabrakło osób, które wykorzystały tę sytuację przede wszystkim do atakowania prezydenta Rzeczypospolitej. Jak trafnie zauważyła publicystka ˝Rzeczpospolitej˝ Estera Flieger, z decyzją prezydenta można się nie zgadzać, ale pozostaje on prezydentem Polski i zasługuje na lojalność oraz elementarny szacunek w debacie międzynarodowej. Spory polityczne powinny kończyć się tam, gdzie zaczyna się obrona dobrego imienia Rzeczypospolitej i interesów naszego państwa. W sprawach pamięci narodowej oraz godności ofiar nie może być miejsca na polityczne kalkulacje. Apeluję do rządu koalicji 13 grudnia pod przywództwem Donalda Tuska, aby prowadził konsekwentną politykę wobec Ukrainy, wspierając ją w walce z rosyjską agresją, ale jednocześnie stanowczo domagając się poszanowania prawdy historycznej i polskiej wrażliwości. Pomoc dla Ukrainy nie może oznaczać zgody na gloryfikowanie sprawców ludobójstwa. Silna Polska to państwo, które potrafi pomagać swoim sąsiadom, ale równie odważnie potrafi upominać się o prawdę, sprawiedliwość i pamięć o własnych obywatelach.
Mówca: Tadeusz Woźniak (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-07-02 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoki Sejmie! Dnia 28 czerwca obchodziliśmy 70. rocznicę poznańskiego Czerwca 1956 r., jednego z najważniejszych wydarzeń w najnowszej historii Polski oraz pierwszego masowego protestu społecznego przeciwko władzy komunistycznej po II wojnie światowej. U źródeł tego zrywu leżało narastające niezadowolenie robotników Zakładów im. Hipolita Cegielskiego, którzy od dłuższego czasu bezskutecznie domagali się poprawy warunków pracy, godziwego wynagrodzenia, wypłaty należnych świadczeń oraz poszanowania podstawowych praw pracowniczych. Władza, która obiecywała obywatelom dobrobyt, sprawiedliwość społeczną i bezpieczeństwo, w rzeczywistości oferowała biedę, ograniczenie wolności, lekceważenie godności człowieka oraz brak poszanowania dla uczciwej pracy. W tej sytuacji 28 czerwca 1956 r. ponad 100 tys. mieszkańców Poznania wyszło na ulice miasta, aby w pokojowy sposób wyrazić swój sprzeciw wobec niesprawiedliwości i nadużyć systemu komunistycznego. Demonstranci nieśli hasła: ˝Chcemy chleba˝, ˝Chcemy wolności˝, domagając się godnych warunków życia i poszanowania podstawowych praw obywatelskich. Komunistyczne władze uzależnione od ZSRS uznały ten pokojowy protest za zagrożenie dla swojego panowania i podjęły decyzję o jego brutalnym stłumieniu. Na rozkaz ówczesnego ministra obrony narodowej Konstantego Rokossowskiego do Poznania skierowano znaczne siły wojskowe i milicyjne, w tym jednostki pancerne. Przeciwko własnym obywatelom użyto czołgów, broni palnej oraz środków przymusu, które doprowadziły do tragicznych konsekwencji. W wyniku działań władz śmierć poniosło co najmniej 58 osób, a ok. 650 zostało rannych. Szczególnym symbolem tamtych wydarzeń pozostaje 13-letni Romek Strzałkowski, niewinny chłopiec, który stał się jedną z ofiar totalitarnego systemu. Poznański Czerwiec 1956 r. pokazał, że narodu polskiego nie można złamać ani zastraszyć. Był pierwszym tak znaczącym wystąpieniem przeciwko komunistycznemu zniewoleniu i zapowiedzią dalszych walk o wolność, które znalazły swój wyraz m.in. w kolejnych patriotycznych zrywach, a w konsekwencji w narodzinach ˝Solidarności˝ oraz ostatecznym upadku komunizmu w Polsce. Oddając dziś hołd bohaterom poznańskiego Czerwca, pragnę podkreślić, że naszym obowiązkiem jest pielęgnowanie pamięci o uczestnikach tamtych wydarzeń oraz przekazywanie kolejnym pokoleniom prawdy o zbrodniach i represjach systemu komunistycznego, aby chronić potomnych przed podobnymi wynaturzeniami władzy. Nie ma bowiem w pełni wolnej przyszłości bez rzetelnej pamięci o przeszłości. Nie ma również w pełni silnego państwa bez szacunku dla tych, którzy poświęcili swoje zdrowie, wolność, a niekiedy także życie w walce o godność, prawdę i niepodległość ojczyzny. Cześć i chwała bohaterom poznańskiego Czerwca 1956 r.! Przebieg posiedzenia
Mówca: Dariusz Matecki
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Do prezydenta Zełenskiego z polskiego Sejmu: My jako Polacy nie będziemy Ukrainie wybierać bohaterów, ale Polska nie ma obowiązku pomagać państwu, które na bohaterów wybiera ludobójców, którzy mordowali polskich cywilów. (Głos z sali: Panie marszałku...) To rząd Prawa i Sprawiedliwości i Polacy uratowali Ukrainę w 2022 r. Dziś Ukraina powołuje tzw. panteon bohaterów, w którym chce pochować nazistowskiego kolaboranta Banderę. Przyszły rząd Prawa i Sprawiedliwości to zablokuje...
Mówca: Dariusz Matecki
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Tak długo jak Ukraińcy sami nie pojmą, że z zakrwawionymi widłami do Unii i NATO nie wejdą... Dziś pierwsze czytanie... (Marszałek wyłącza mikrofon, poseł przemawia przy wyłączonym mikrofonie, oklaski) (Głos z sali: Brawo!)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Nieobecny Panie Premierze! To, co działo się w szpitalu Rafała Trzaskowskiego, to moralne dno. Rodzina przychodzi po ciało, a tam układ z zakładem pogrzebowym, bezczeszczenie zwłok, handel zwłokami i upadlanie ludzi w żałobie. (Poseł Witold Zembaczyński: Ale macie bohaterów. To jest bohater PiS-u właśnie.) Jakby tego było mało, prokuratura uznaje, że publikowanie zdjęć zmarłych pacjentów to działalność edukacyjna. Wy tak na poważnie? Składam wniosek o przerwę i informację premiera, dlaczego kryje ten haniebny proceder. Tu powinny być dymisje, ale ten rząd, zgodnie z doktryną Neumanna, broni kumpli bez względu na to, jakie świństwa popełniają. Na koniec przypomnę, że Polacy czekają na listę polityków Koalicji Obywatelskiej, którzy korzystali z saloniku VIP i szybkiego leczenia w publicznym szpitalu. Tego skandalu nie zamieciecie pod dywan. Dziękuję.
Mówca: Maciej Tomczykiewicz
Data: 2026-07-03 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Premierze! Wysoka Izbo! Panowie, czy wam, państwo z PiS-u, nie wstyd trzymać taką ˝miętką˝ frytę jak pan Ziobro u siebie w partii jako wiceprzewodniczącego? (Gwar na sali) (Poseł Mariusz Błaszczak: Zachowuj się pan.) Nie wstyd wam? On ucieka przed sprawiedliwością. Utrzymano dla niego postanowienie o tymczasowym aresztowaniu. (Poseł Michał Wójcik: Złóż wniosek.) Skończyła się ochrona putinowskiego funfla na Węgrzech. (Poseł Przemysław Czarnek: Do rzeczy go przywołać. Do rzeczy.) Gdzie teraz ucieknie? Do Krala? Do Izraela? Wam już raz zapłacono za Zondacrypto i za blokowanie ustawy rządowej. (Głos z sali: Siadaj!) Już raz wam zapłacili. Drugi raz wam nie zapłacą. Gdzie będziecie uciekać? Na Białoruś do waszego sędziego Szmydta? (Poseł Anna Kwiecień: Do waszego.) (Głos z sali: Siadaj, pajacu!) Pana Ziobrę dopadniemy. Wymiar sprawiedliwości dopadnie Ziobrę i go rozliczy. Miejsc do uciekania nie ma. (Oklaski) (Poseł Barbara Bartuś: A gdzie Polska w tym wszystkim?)