Mówca: Bolesław Piecha
Data: 2020-04-15 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec inicjatywy Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej ˝Zatrzymaj aborcję˝ w sprawie zmiany ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerwania ciąży. Trzeba, po pierwsze, zaznaczyć, że w Polsce nie ma dozwolonej aborcji. Jest absolutna zasada ochrony dziecka nienarodzonego czy - w nomenklaturze - płodu ludzkiego. Są jednakże trzy wyjątki, które powstały w dyskusjach podobnych do tej dzisiejszej już kilkanaście czy może kilkadziesiąt lat temu. Wynikły z nich trzy wyjątki - w art. 4a ustawy z 1993 r. Te wyjątki były związane z ochroną życia matki - gdy ciąża zagraża życiu matki. Były zaliczane tutaj sprawy kryminalne, głównie chodziło o ofiary gwałtów i powstałą w wyniku tego gwałtu ciążę. No i był słynny ust. 2, który mówił o wystąpieniu pewnych okoliczności. Kiedyś medycy, a jestem medykiem, mówili o tzw. przyczynach czy przesłankach ze strony dziecka. Jak ten przepis brzmi. Ten przepis brzmi w ten sposób, to jest oczywiście art. 4a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Ten projekt w zasadzie inicjatywy ustawodawczej ˝Zatrzymaj aborcję˝ dotyczy tylko i wyłącznie tej przesłanki. Ta dyskusja będzie zawsze trwała, ponieważ tutaj mamy coś, co było być może 20 lat temu oczywiste, dzisiaj oczywiste nie jest. Medycyna przecież nie próżnuje. Pytanie, czy dalej można mówić o przesłankach, a nie o dowodach. Pytanie, czy jest prawdopodobieństwo czy pewność. Pewnie ten ustęp, pewnie ten punkt wymaga omówienia i dyskusji. Wolałbym, żeby on był jednak doprecyzowany, a nie taki, jaki jest w dzisiaj obowiązującym nas prawie. Zawsze będą się ścierać, w tej Izbie również, dwie strategie. Jedni będą w przypadku wątpliwości: jestem za życiem, inni będą: czy niekoniecznie. To słynna prawnicza zasada in dubio pro vitae, czyli zawsze, w razie wątpliwości, większość wielkich humanistów opowiadała się za życiem, to po pierwsze. Po drugie, chciałbym podziękować, bo niełatwo jest zmobilizować przez inicjatywę i zebrać prawie 800 tys. podpisów. To nie jest łatwa sprawa i w związku z tym nie chcę słyszeć, że ci obywatele nie mają prawa żyć i wyrażać swoich poglądów, mieszkać i wyrażać swoich opinii w Polsce. To są obywatele polscy. (Oklaski) Podpisali, pewnie podkreślili to swoim adresem, pewnie również napisali PESEL, co w dobie RODO nie jest takie proste. W związku z tym to zasługuje na uznanie. Nie mam oczywiście jakichś specjalnych pretensji, że są strony, które się za tą zasadą nie opowiadają, ale od tego jest debata, od tego jest dyskusja. Sądzę, że w związku z tym, że mamy tu według mnie nieprecyzyjne dane, w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość pragnę ten projekt skierować do komisji. Prywatnie życzę sobie, żeby tym razem komisja nie była słynną sejmową zamrażarką. Trzeba pewne rzeczy rozstrzygać, trzeba mieć, pani poseł, odwagę opowiedzieć się za śmiercią lub za życiem, trzeba umieć podnieść rękę i trzeba to zrobić. Chowanie głowy w piasek nie ma żadnego uzasadnienia. W związku z tym, kończąc, klub parlamentarny jest za skierowaniem tego projektu do rozpatrzenia w Komisji Zdrowia. Dotyczy on tym razem przesłanek absolutnie medycznych, zdrowotnych. Dziękuję.