PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pytanie jakby nie dotyczy samej idei, chociaż chcę zwrócić uwagę na jedno: to, że jest 1 zł, nie znaczy, że nie mogą być 2 mln. To jest minimalny kapitał. Na to też musimy zwracać uwagę. Natomiast kwestia kluczowa: Czy nasz rynek finansowy, szczególnie fundusze, banki są przygotowane na to, żeby, tak jak w Stanach Zjednoczonych, w systemie anglosaskim, przejmować na siebie ryzyko idei, idei, jaka jest zawarta w spółce, którą zakładają wspólnicy po to, żeby ograniczyć własną odpowiedzialność, nie mając kapitału? Taka jest przecież w systemie anglosaskim idea pozyskiwania kapitału. Przecież mamy pełną świadomość tego, jak trudno jest dzisiaj pozyskać jakikolwiek kredyt czy jakąkolwiek pożyczkę w bankach. Nasze banki mentalnie są kompletnie do tego nieprzygotowane, a funduszy nie mamy. Nie wyobrażam sobie, jaki fundusz będzie lokował jak w Stanach Zjednoczonych czy w Wielkiej Brytanii. Kiedy ktoś idzie, mówi: mam spółkę kapitałową, mam świetny pomysł, za dwa lata będziemy mieć 2 mld obrotu, zysków, nie wiem, 200 mln, to doskonały pomysł, bank czy fundusz to analizuje, ma specjalistów, ma pieniądze, podejmuje ryzyko, inwestuje, bo chce osiągnąć z tego tytułu zysk. Ideą jest pomysł, kluczem jest pomysł. I oczywiście jest ograniczenie odpowiedzialności, już o tym mówiłem, tego, który to wymyślił, wpadł na ten pomysł, odseparowanie majątku spółki od jego majątku osobistego. Odnoszę nieodparte wrażenie, że nasze banki, ale też fundusze, jakie funkcjonują na rynku, kompletnie nie są przygotowane do tego, żeby podejmować się takiej działalności, w przeciwieństwie, podkreślam, do Wielkiej Brytanii czy Stanów Zjednoczonych, generalnie krajów anglosaskich. To jest kluczowa sprawa. Czy macie w tym kontekście jakieś badania? Jeżeli my dzisiaj obniżymy to - przecież to komisja kodyfikacyjna proponuje, ona też się nad tym zastanawia - do złotówki, to problem nie będzie polegał na tym, że spółka będzie sobie funkcjonować i będzie miała kapitał 1 zł, 2 zł, 20 zł, 200 zł czy 20 tys., tylko problem będzie polegał na tym, czy kapitał na ideę, która zawarta jest w tej spółce, będzie można pozyskać z rynku. (Dzwonek) A z rynku pozyskuje się ten kapitał, albo emitując, albo gdy ktoś obejmuje udziały. Ale tu takiej sytuacji nie mamy, choć oczywiście mogłaby być. Może też być, co jest kluczowe, pozyskanie kapitału właśnie w instytucjach finansowych. Mam takie pytanie: Czy badaliście państwo, czy nasze instytucje finansowe są na to przygotowane? I ostatnie pytanie: Jak wygląda ten aspekt w Stanach Zjednoczonych, jakie są proporcje? Ile w stosunku do działających na rynku spółek w Stanach Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii jest właśnie takich spółek bezkapitałowych, w przypadku których fundusze czy instytucje bankowe angażują swoje pieniądze i w przyszłości osiągają z tego zysk, a akcjonariusze czy udziałowcy w tym wypadku nie mają kapitału, szukają go w innych instytucjach, szczególnie w instytucjach finansowych? To są kluczowe sprawy dla naszego systemu. Dziękuję.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zanim zadam pytanie posłowi wnioskodawcy, nawiążę do idei, o której mówił pan poseł Romanek. Właśnie nam przyświeca idea likwidacji barier przy zakładaniu spółek. Nie chodzi jakby o ten kapitał założycielski, bo to jest sprawa wtórna. Chcemy, aby łatwość zawiązywania spółek i przedsiębiorstw zachęcała ludzi do prowadzenia tych spółek, a sama forma kapitału to jakby inna rzecz. Dlatego naszą ideą jest właśnie likwidacja wszelkich barier, do tego zmierzają wszystkie ustawy, które proponuje Ruch Palikota. Nie jest tak, jak mówił pan poseł Matuszewski, że my idziemy na ilość, a nie na jakość. Panie pośle, my przynajmniej mamy tę ideę, chcemy coś zrobić dla przedsiębiorców, a pan mówi tutaj o przewadze ilości nad jakością. Mam teraz pytanie do posła wnioskodawcy: Czy są jakiekolwiek obawy, że straci na tym Skarb Państwa? Wydaje mi się, że nie, ale nie wiem, czy wnioskodawcy badali tę sprawę. Czy Unia Europejska ma jakieś szczególne zalecenia, jeśli chodzi o zakładanie spółek, i czy przewiduje ograniczenia dotyczące kapitału założycielskiego? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Matuszewski
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rzeczywiście powiedziałem, że idziecie na ilość, a nie na jakość. Wyjaśniam panu. Jeżeli ten przepis mówiący o jednej złotówce jest skierowany do małych firm, do mikrofirm, to pytam, jaka to jest ulga dla małych firm, jeżeli każdy, kto troszeczkę zna się na przepisach o tworzeniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wie, że trzeba iść do notariusza, trzeba zarejestrować spółkę w sądzie itd. To są poważne pieniądze. Dlatego argumentuję, że ta ustawa idzie na ilość, a nie na jakość. Dziękuję bardzo. (Poseł Jerzy Borkowski: Nie będę prostował.)
Mówca: Andrzej Duda
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja w trybie sprostowania i jeszcze z pytaniem do pana ministra. Otóż, ja chciałem zapytać, jakie jest osobiste zdanie pana ministra jako eksperta, sędziego sądu apelacyjnego w kwestii tego, czy notariusze mogliby przejąć czynność, jaką jest rejestracja spółek. To w istotny sposób upraszczałoby całą drogę. Pamiętajmy o tym, że samą umowę spółki sporządza notariusz, przecież ona jest zawierana w formie aktu notarialnego, a to, czy to jest akt założycielski, czy umowa spółki, to zależy od tego, czy to jest jedna osoba, czy jest więcej wspólników. Czy nie mogłoby być tak od razu? Czy rzeczywiście nie byłoby istotnym uproszeniem, gdyby aktu rejestracji spółki wraz z wypełnieniem wszystkich niezbędnych do tego formularzy dokonywać w kancelarii notarialnej? Prawdopodobnie byłoby to z jednej strony z korzyścią dla notariuszy, bo oni oczywiście jakąś tam taryfę by sobie w tym aspekcie stosowali, ale z drugiej strony z korzyścią dla ich klientów, którzy i tak płacą w kancelarii notarialnej, a w ten sposób ich sprawa byłaby od razu załatwiona, bez konieczności dodatkowego prowadzenia tej sprawy w sądzie. Przy okazji sąd miałby możliwość odciążenia niektórych osób. Chociażby referendarze, którzy zajmują się tymi sprawami, mogliby zostać skierowani do innych spraw. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Polak
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Do wygłoszenia tego oświadczenia zmotywowała mnie przedstawiona w dniu dzisiejszym przez ministra środowiska informacja o realizacji zadań programu budowy zbiornika wodnego w Świnnej Porębie. Otóż ze zdumieniem przeczytałem w przygotowanej w druku nr 475 informacji, że realizacja zadania IV dotyczącego ochrony zlewni zbiornika została zakończona już w 2008 r. Dla niewtajemniczonych informacja na temat tego ważnego zadania zawarta tylko w jednym zdaniu w tym dokumencie mogła być odczytana tak, że w przywołanym roku prace związane z ochroną jakości wód oraz uporządkowaniem gospodarki wodno-ściekowej gmin położnych w bezpośrednim sąsiedztwie zbiornika zostały zakończone. Nic bardziej mylnego, szanowni państwo. Wedle mojej wiedzy rok 2009 to ostatni rok finansowania z budżetu państwa zadań związanych z gospodarką wodno-ściekową. A zadaniem tym, wbrew zapisom ustawy w zadaniu IV programu, obarczone zostały gminy Mucharz, Stryszów i Zembrzyce, stykające się bezpośrednio z linią brzegową zbiornika. Gminy te to od 20 lat ogromny obszar wielkiej budowy i związanych z nią niedogodności, jak likwidacja zakładów pracy, przebudowa układów komunikacyjnych, wysiedlanie mieszkańców, oraz innych mankamentów. Skromne budżety tych gmin, co jest wynikiem ograniczonych możliwości rozwoju gospodarczego, obarcza się odpowiedzialnością za zakończenie prac związanych z gospodarką ściekową. Budżety te są stosunkowo niskie i nikła możliwość udziału własnego może pozbawić je szans na korzystanie z unijnych programów i dotacji. Taka sytuacja może sprawić, że do nowego pięknego jeziora mogą spływać ścieki z przydomowych szamb. Tak, szanowne panie i panowie posłowie, wygląda szara perspektywa w zakresie jakości wód nowego zbiornika, jeśli nic z tym nie zrobimy. Zaś informacja rządu mówiąca o zakończeniu prac w zadaniu IV już w 2008 r. w niczym nie pokrywa się z rzeczywistością. Dziękuję państwu za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Robert Wardzała
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Oświadczenie będzie dotyczyło zasad kontraktowania przez Narodowy Fundusz Zdrowia pielęgniarskiej długoterminowej opieki domowej. W związku z konkursem ofert na pielęgniarską długoterminową opiekę domową swoje stanowisko przedstawiła Małopolska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych w Krakowie. Przynajmniej w kilku zasadniczych punktach warto je wziąć pod uwagę, by w przyszłości nie powtórzyła się sytuacja skutkująca faktycznie ograniczeniem możliwości wykonywania zawodu pielęgniarkom do tego przygotowanym i niosąca za sobą ryzyko obniżenia poziomu świadczonych usług. Wydaje się, że Małopolska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych w Krakowie, kwestionując zasadność wymogu posiadania przez małe firmy świadczące usługi pielęgniarskie certyfikatu ISO, nie popełnia błędu. Doceniając wartość ISO jako normy poprawiającej jakość i efektywność zarządzania, trzeba się zgodzić ze stanowiskiem rady, że w przypadku kilkuosobowych podmiotów wymóg taki wydaje się jedynie biurokratyczną barierą eliminującą z rynku pielęgniarki legitymujące się często nie tylko wysokimi umiejętnościami i kwalifikacjami zawodowym, ale także ogromnym doświadczeniem w tym zawodzie, mającym przecież szczególnie istotne znaczenie. Tego rodzaju warunek stawiany w konkursie preferuje natomiast duże podmioty, dla których certyfikat ISO, zgodnie z obowiązującymi dzisiaj standardami, jest konieczny. Tego rodzaju podejście gubi z pola widzenia zasadniczy cel, jaki powinien przyświecać organizatorowi konkursu, czyli interes pacjenta, który powinien mieć możliwość korzystania z usług najwyższej jakości. Ustawienie formalnej bariery w postaci wymogu posiadania certyfikatu ISO może mieć w tym przypadku także konsekwencje dla rynku pracy w tym sensie, że już na starcie warunki dostępu do stanowisk pracy nie będą równe. Nie mam wątpliwości, że zawsze za wszelką cenę powinniśmy unikać takiej sytuacji, a w dziedzinie ochrony zdrowia w szczególności. W związku z tym z pełnym przekonaniem przychylam się do konkluzji Małopolskiej Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych, by konkursy uzupełniające w zakresie długoterminowej opieki odbywały się na zmienionych zasadach. Rokowania z pielęgniarkami sprawującymi dotychczas opiekę nad pacjentami, jak to postuluje rada, wydają się propozycją, którą można rozważyć. W przyszłości natomiast nie od rzeczy byłoby, żeby zastanowić się, czy w przypadku opieki długoterminowej nie stosować zasad identycznych, jak w przypadku podstawowej opieki zdrowotnej, gdzie pacjent sam wybiera sobie pielęgniarkę. Skoro ta zasada działa w podstawowej opiece zdrowotnej, nie ma chyba powodu przypuszczać, że nie sprawdzi się w opiece długoterminowej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dziś obchodzimy dzień języka ojczystego. Z okazji tego święta odbyło się wiele poważnych uroczystości, m.in. konferencja u pana prezydenta, na której, i nie tylko tam, głos zabierał w obronie tzw. polskich znaków profesor Jerzy Bralczyk. Niech i mnie wolno będzie zabrać głos z okazji tego święta, ale uczynię to w sposób nieco bardziej krotochwilny, co nie znaczy, że do końca niepoważny. Panie marszałku, chwila jest historyczna. W potrzebie wielkiej, jaką jest narastający atak Biernika na Dopełniacz i bierniczenie Bierniczan bierniczących coraz bezczelniej wokół, Klub Przyjaciół Dopełniacza zawiązujemy, a takoż przykazania do ich bezwzględnego stosowania, wypełniania i kierowania się niemi zgodnie uchwalamy. 1. Nie będziesz brał innych przypadków przed Dopełniaczem, chyba że Mianownik. 2. Nie przesadzaj i nie dopełniaj, gdyś nie powinien. 3. Dopełniaj w dni powszednie, ale szczególnie od święta. 4. Szanuj Dopełniacz swój i deklinacyję swoją. 5. Nie skreślaj Dopełniacza. 6. Nie biernicz. 7. Nie zabierniczaj nikomu i niczemu niczego. 8. Nie próbuj usprawiedliwiać bierniczenia świadectwem swojem. 9. Dopełniaj, ale nie z żoną bliźniego swego, 10. ani w żadnej rzeczy, która dopełnienia twego nie wymaga. Hasłem naszym będzie: Lepiej dopełniać, niż bierniczyć, od dziś po czas, w którym bierniczenie ustanie i ostatni Bierniczanin przegnany lub wyedukowany zostanie. A by ideały nasze w życie wprowadzić i bierniczenie, także na tej sali, zwalczać, postanawiamy: Wszelaki przypadek bierniczenia piętnować, po pierwsze, w mowie i w piśmie - napomnieć, poprawić, a jak trzeba, obsobaczyć, po drugie, gdy pierwsze nie będzie możliwe, dwukrotnie stuknąć, ot, tak choćby, w pulpit na tyle głośno, by w mediach dało się zapisać, aleć i by członkowie, tudzież sympatycy klubu naszego na sali pozostający lub transmisję oglądający usłyszeć to napomnienie mogli. Kogo to dotyczy? Nas wszystkich. Czego sobie życzymy? Niewbierniczania się Biernika tam, gdzie Dopełniacza miejsce. Proklamacyję naszą za wstęp do działań uważamy: stronę internetową utworzyć obiecujemy, albowiem co szczególniejsze przypadki bierniczenia piętnować zamierzamy, a i tytuły Bierniczenia Roku przyznawać zapowiadamy. Podpisano, póki co, mówiący te słowa, ale i dwie panie, znakomite językoznawczynie, pani doktor Katarzyna Kłosińska i pani doktor Urszula Andrejewicz. A życzliwością swą ową proklamacyję opatrzył sam profesor doktor habilitowany Jerzy Bralczyk. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Kmiecik
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Oświadczenie w sprawie wprowadzenia oszczędności w funkcjonowaniu samorządów terytorialnych. Wysoki Sejmie! W wielu samorządach różnego szczebla już od pewnego czasu trwa dyskusja na temat obniżki wysokości diet. Oczywiście temat ten antagonizuje różnego rodzaju grupy samorządowców, ale dość jasno wskazuje on na to, że sprawa jest ważna ze społecznego punktu widzenia. Wyraźnie wskazuje on także na, bardzo ogólnie rzecz ujmując, dwie grupy radnych. Pierwsza to ci, którzy w samorządach odnajdują swoje małe ojczyzny i możliwość stanowienia w nich prawa lokalnego, które ma służyć lokalnym społecznościom, druga grupa to ludzie interesowni, których do samorządu popycha chęć podreperowania swojego budżetu. Jest to więc kalka tego, co możemy obserwować na tej sali. W ostatnich dniach Hiszpania, kraj od nas bogatszy i także uwikłany w światowy kryzys, wprowadziła radykalne, rzec by można: drakońskie, zmiany. Mam świadomość tego, że w naszym kraju z uwagi na liczną partyjną klientelę tego rodzaju zobowiązanie jest na razie niemożliwe. Jednakże można by wprowadzić w życie nasz, rodzimy model reformy administracji samorządowej. Tego rodzaju rozwiązanie mogłoby z pewnością wpłynąć na nadszarpnięty wizerunek zarówno rządu, jak i parlamentu. Zaoszczędzone w ten sposób środki finansowe można by przeznaczyć na przykład na zaspokojenie pilnych potrzeb służących rozwojowi regionalnemu. Z uwagi na to, iż w zasadzie nie stanowimy prawa jakościowo lepszego niż samorządy lokalne, a jedynie prawo wyższego rzędu, jakim są ustawy, tego rodzaju plan można by wprowadzić także tutaj. Ufam, że w przypadku wprowadzenia proponowanych zmian w samorządach byłyby one forpocztą przeobrażeń także w Sejmie i w Senacie. Dlatego też apeluję o pochylenie się nad propozycją obniżenia diet i innych należności wypłacanych radnym o 50% oraz o ustawowe ograniczenie wynagrodzeń wójtów, burmistrzów i prezydentów. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym wygłosić oświadczenie na okoliczność wyłączenia linii kolejowych do Krościenka i Łupkowa w województwie podkarpackim z sieci kolejowych PKP Polskie Linie Kolejowe. PKP Polskie Linie Kolejowe zamierzają wyłączyć z eksploatacji linie kolejowe Nowy Zagórz - Krościenko i Nowy Zagórz - Łupków od grudnia 2013 r. Linia kolejowa Nowy Zagórz - Łupków została oddana do użytku w 1872 r., tunel - dwa lata później. W czasie II wojny światowej tunel był dwukrotnie wysadzany w powietrze. Po wojnie aż do lat 70. ruch kolejowy przez ten tunel był wstrzymany. Przywrócono go pod koniec dekady. W 1981 r. linię znowu zamknięto, by otworzyć ją w połowie lat 90. Po uruchomieniu w 1999 r. przejścia dla ruchu pasażerskiego wydawało się, że ruch na granicznym przejściu kolejowym w Łupkowie będzie odbywał się już bez przeszkód. Tak się jednak nie stało. Kilka lat temu ruch towarowy na trasie 107 do Łupkowa prawie zamarł, ale gdy zniszczony został most na Popradzie przez powódź w 2010 r., właśnie przez Łupków przewożono duże masy towarowe na południe Europy. Od połowy czerwca na linii 107 zaczęła kursować ponad setka składów PKP Cargo na Słowację i z powrotem. Kiedy na początku 2011 r. oddano most na Popradzie do użytku, pociągi towarowe znów zaczęły jeździć na Słowację przez Muszynę. Trzeba też pamiętać o tym, że w ostatnich latach na linii Nowy Zagórz - Łupków poczyniono kosztowne inwestycje, między innymi położono 1,5 km nowego torowiska przed wejściem do Łupkowa, dzięki czemu mogły tędy kursować pociągi o tonażu od 750 do 1000 t. Wyłączeniu, miejmy nadzieję, że czasowemu, podlegać też będzie od grudnia 2013 r. linia Zagórz - Krościenko w stronę granicy z Ukrainą. Przedstawione przez PKP PLK informacje nie są dobre dla infrastruktury, kolejarzy, dla Bieszczadów. Marginalizacja, nie tylko kolejowa, województwa podkarpackiego trwa. Zwracam się więc z apelem do Zarządu PKP PLK oraz Zarządu Województwa Podkarpackiego o zapisanie w Regionalnym Programie Operacyjnym Województwa Podkarpackiego na nową perspektywę finansową 2014-2020 r. środków na modernizację linii Łupków - Zagórz oraz Zagórz - Krościenko. Od strony prawnej nic nie stoi na przeszkodzie, by te dwa podmioty zawarły ze sobą porozumienie umożliwiające podjęcie inwestycji na tych liniach, prowadzące do zwiększenia prędkości, a co za tym idzie - do wzrostu przewozów pasażerskich i towarowych na tych trasach. Zawieszenie linii kolejowych do Łupkowa i Krościenka bardzo osłabia węzeł kolejowy w Zagórzu. Miasto to - jako jedna z gmin bieszczadzkich - stanie się uboższe o tradycje kolejowe, miejsca pracy i prestiż. Za czasów koalicji PO-PSL następuje więc dalsza marginalizacja komunikacyjna Bieszczadów. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 28 lutego będziemy obchodzić 176. rocznicę urodzin wielkiego polskiego matematyka i powstańca styczniowego - Romana Żulińskiego. Chciałbym przybliżyć tę osobę z okazji obchodzonej w tym roku 150. rocznicy powstania styczniowego. Powstania, które było dla Polaków niezwykle ważnym wydarzeniem, ponieważ pozwoliło zjednoczyć naród i doprowadziło do wolnej oraz niepodległej Polski. Roman Żuliński był nauczycielem matematyki w szkołach warszawskich, oraz wykładowcą w Instytucie Nauczycieli Elementarnych w Radzyminie, jedynym w Królestwie Polskim seminarium nauczycielskim. Był autorem kilku publikacji z dziedziny matematyki, takich jak na przykład ˝Zasady rachunku różniczkowego i całkowego˝. Był to człowiek o wyjątkowych zdolnościach wychowawczych, który cieszył się wielkim szacunkiem swoich uczniów. Żuliński był czynnym działaczem ruchu społeczno-oświatowego, był również członkiem Towarzystwa Naukowego i Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynnego. Znamiennym wydarzeniem w życiu Żulińskiego stał się wybuch powstania styczniowego w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r. Tej właśnie nocy Komitet Centralny Narodowy przekształcony został w Rząd Narodowy, czyli główne dowództwo działań powstańczych na terenie Polski. W jego skład wszedł między innymi Romuald Traugutt, Jan Jeziorański, Rafał Krajewski i właśnie Roman Żuliński. Rząd Narodowy wzywał do zbrojnego przeciwstawienia się zaborcom, dążył do uwłaszczenia chłopów, lecz w praktyce nie miał na tyle silnej władzy, by dokonać wielkiego postępu czy doprowadzić do sukcesu powstania. Rząd utworzył jednak własną tajną administrację państwową, pobierano podatki, uruchomiono pocztę i wydawano prasę. Kierownictwo urzędu powstańczej poczty powierzono Romanowi Żulińskiemu. Zorganizował on konspiracyjny system pocztowy i uczynił go niemalże doskonałym. Poczta powstańcza przenosiła nie tylko korespondencję, odzież i środki opatrunkowe, ale także broń i amunicję. Obejmowała ona teren całego Królestwa Polskiego i do końca powstania nie została wykryta. W rządzie Romualda Traugutta Żuliński był również odpowiedzialny między innymi za rozsyłanie rozkazów, pism i odezw rządowych oraz przechowywanie archiwum powstańczego, map i pieczęci. 6 marca 1864 r. Traugutt został aresztowany przez rosyjskie władze, a wraz z nim Roman Żuliński. Data ta jest określana jako upadek powstania styczniowego, po którym na społeczeństwo polskie spadły ogromne represje. Po krótkim procesie 5 sierpnia 1864 r. obaj przywódcy zostali straceni przez władze carskie na wzgórzu przed Fortem Legionów, czyli na tzw. stokach Cytadeli. Niech niezłomna postawa tych wspaniałych patriotów, którzy poświęcili życie dla dobra i wolności ojczyzny, będzie dla nas wszystkich przykładem i wzorem do naśladowania. Dziękuję.
Mówca: Marian Cycoń (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-02-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Już niedługo, za kilka tygodni, ruszy rządowy program pomocy dla firm. Bank Gospodarstwa Krajowego będzie udzielał gwarancji na kredyty oferowane przez banki komercyjne małym i średnim przedsiębiorstwom. Przedsiębiorcy będą mogli skorzystać z tych gwarancji w pierwszym roku ich obowiązywania bez ponoszenia żadnych kosztów. Celem jest uchronienie ich przed kłopotami z płynnością finansową. To część większego antykryzysowego programu rządowego. Przewiduje on m.in. zwiększenie wydatków na aktywizację bezrobotnych (w 2013 r. będzie to 4,7 mld zł, o 1,2 mld zł więcej niż rok wcześniej). W sumie przedsiębiorcy, a zarazem klienci banków będą mogli liczyć na objęcie gwarancjami kredytów obrotowych o wartości przynajmniej kilku miliardów złotych. Najważniejsze, że gwarancje będą darmowe, to znaczy że przedsiębiorcy nie będą płacili za to, że ich kredyt będzie objęty dodatkową gwarancją. To różni obecny program od podobnego, który BGK uruchomił w 2009 r. Wówczas Bank Gospodarstwa Krajowego uruchomił gwarancje kredytowe, ale przedsiębiorcy musieli za nie płacić na komercyjnych zasadach. Teraz przez pierwszy rok przedsiębiorca ma nie płacić za gwarantowanie spłaty swoich długów ani grosza, a w kolejnych latach korzystania z programu opłata ma być symboliczna, najpewniej nie przekroczy 0,5% gwarantowanej kwoty. O kredyt mogą się starać przedsiębiorcy z sektora mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw. Mowa tutaj o przedsiębiorcach, którzy prowadzą działalność gospodarczą, bez względu na to, w jakiej formie ta działalność gospodarcza jest prowadzona. Istotne jest to, że firmy te nie mogą być w trudnej sytuacji finansowej. Muszą mieć zdolność kredytową. Według szacunków Banku Gospodarstwa Krajowego w tym roku z programu może skorzystać 50 tys. małych i średnich przedsiębiorców. Wysoka Izbo! Niewątpliwie jest to jedno z narzędzi wsparcia w obszarze biznesu, na które czekają przedsiębiorcy prowadzący swoje mikro-, małe i średnie firmy. Rząd oraz państwo polskie pokazują przez to, że potrzeba wspierania tych obszarów rodzimej przedsiębiorczości jest koniecznością dla dalszego rozwoju gospodarczego kraju. Strona rządowa dostrzega problemy małych oraz średnich przedsiębiorstw i chce pomagać w ich rozwiązywaniu. Już dziś warto zastanowić się nad innymi narzędziami wspierającymi polskie mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa. Należy tę problematykę potraktować jako priorytetową.