PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Komisja Kultury i Środków Przekazu wniosła pod obrady Wysokiej Izby projekt uchwały w sprawie ustanowienia roku 2015 Rokiem Jana Długosza z okazji 600. rocznicy urodzin. Jan Długosz, kronikarz, dyplomata, kanonik krakowski, biskup, wychowawca synów króla Kazimierza Jagiellończyka, wsławił się w szczególności jako twórca polskiej historiografii. Przed nim dzieje Polski spisywali w swoich kronikach cudzoziemiec Anonim, zwany Gallem, oraz pierwszy kronikarz Polak, mistrz Wincenty, przezwany Kadłubkiem. Różnili się nie tylko pochodzeniem. Gall Anonim widział historię jako dzieje królewskiej dynastii Piastów, a mistrz Wincenty - jako dzieje wspólnoty narodowej wolnych Lechitów. Jan Długosz, autor imponującego dzieła, ˝Roczników, czyli Kronik sławnego Królestwa Polskiego˝, widział jeszcze szerzej. Oto jego słowa: ˝Pisanie zaś dziejów nie jest rzeczą przygodną i błahą, ale owszem, i najużyteczniejszą, i rodzajowi ludzkiemu niezbędnie potrzebną, aby chwalebnych książąt i bohaterów obyczaje, czyny i cnoty służyły wiekowi następnemu i ludziom potomnym za wzór i modłę, do której żeby się stosowali, a wiedząc, że źli u Boga prawego i ludzi są w obrzydzeniu, unikali hańby i przekleństwa mającego ich ścigać nawet po śmierci˝. Swą wiekopomną kronikę mistrz Jan tworzył przez ponad ćwierć wieku. Cytuję za profesorem Andrzejem Nowakiem z ˝Dziejów Polski. Skąd nasz ród˝: ˝Opowieść doprowadzająca w 12 księgach historię Polski do roku 1480 powstała na podstawie zbierania przez jej autora nie tylko podań ustnych, ale także źródeł kronikarskich, zapisków tak polskich (pisanych po łacinie), jak i czeskich, italskich, niemieckich i ruskich (...). Napisał dzieło wielkie, trudne do ogarnięcia, a nawet do przepisania. Za kopię manuskryptu jego Kroniki trzeba było płacić 3 tysiące złotych, czyli równowartość ceny kamienicy na krakowskim Rynku˝. To miłość do ojczyzny pozwoliła Janowi Długoszowi na podjęcie i przeprowadzenie tak ogromnej pracy. Żył też w czasach, kiedy rozumiano wagę nauczania historii. W 1449 r. bowiem obowiązek nauczania historii wprowadzono na wydziale sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Jan Długosz uważał historię za mistrzynię życia. Jakże aktualna jest dziś wobec malejącego wymiaru nauczania historii w polskiej szkole myśl mistrza Jana o przekazywaniu wiedzy potomnym dla podtrzymania pamięci, a tym samym polskości, czy o znaczeniu dla państwa polityki historycznej, którego to rozumienia tak dzisiaj brak rządzącym. Na koniec pod rozwagę nie tylko nam, parlamentarzystom, poddam jeszcze jeden cytat z mistrza Jana: ˝Każdy tyle dłużen swojej ojczyźnie, na ile go stać przy jego zdolnościach i siłach˝. (Dzwonek) Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę o podjęcie przedłożonej uchwały. Dziękuje bardzo.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego, który jest autorem jednego z projektów uchwał promujących ustanowienie roku 2015 Rokiem Jana Długosza, oczywiście w całości poprze ostateczny projekt uchwały. Mówiąc o Janie Długoszu, należy stwierdzić, że są ludzie, którzy dali z siebie tyle, że starcza dla kolejnych pokoleń i żadna epoka nie może o nich zapomnieć. Taką postacią jest Jan Długosz - piętnastowieczny kronikarz polski, historyk, fundator wielu kościołów, wychowawca dzieci królewskich. Jakże ważne i cenne stały się jego historycznie utrwalone fakty, które stanowiły oparcie dla historycznych konstrukcji literackich późniejszych twórców, uznanych klasyków literatury polskiej. Dziś można powiedzieć, że Jan Długosz jest nauczycielem dla współczesnych. W projekcie uchwały bowiem zapisano zdanie Jana Długosza, który uważał historię za mistrzynię życia, która naucza cnoty i drogę do niej wskazuje. Jakże ważne to są słowa, skoro po upływie sześciu wieków uważamy, że historia jest nauczycielką życia. Dlatego tak ważna jest dziś sprawa uczciwego zapisywania faktów historycznych, a nie według poglądów współczesnych historyków czy publicystów. Dlatego przyjęcie uchwały w sprawie ustanowienia roku 2015 Rokiem Jana Długosza zobowiązuje nas wszystkich do uczciwego stosunku do zdarzeń i zaprzestania zakłamywania rzeczywistości. Niech postać Jana Długosza i jego historyczny dorobek skłaniają nas do refleksji nad współczesnością i zachęcają do analitycznej obserwacji zdarzeń, uczciwego ich utrwalania i wyciągania w porę należytych wniosków. Jeszcze raz w imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego wyrażam poparcie dla niniejszego projektu uchwały. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Tak się stało, że komisja z dwóch projektów dwóch różnych klubów: Polskiego Stronnictwa Ludowego i Sprawiedliwej Polski stworzyła dobrą syntezę, projekt uchwały, który zasługuje na poparcie. Paradoksalnie, może nie mówiono o tym explicite przed chwilą, bodaj bardziej znani są, jakby potocznie, dwaj inni, wcześniejsi kronikarze. Jeden z nich to Gall Anonim, który żył na przełomie XI i XII w. Nikt nie wie, jakiej był narodowości, nawet nie było znane jego imię, biblioteki są pełne rozmaitych książek na ten temat. To on był i jest uważany za pierwszego polskiego kronikarza. Jak to się mówi czasem w historii i literaturze, to jest taka kwestia homerycka polskiej historii i literatury, że wszyscy badacze uznali go właśnie za tego pierwszego polskiego kronikarza, choć przecież nie pisał po polsku, a napisał ˝Kronikę polską˝. Drugi z nich to wspomniany Wincenty Kadłubek. Wydaje mi się, że Jan Długosz, który był jednym z trzech Janów - bo jego ojciec, wprawdzie nie z jedną żoną, miał 12 dzieci, co dzisiaj rzadko się zdarza - niewątpliwie najbardziej zdolnym, a także pracowitym. Był dyplomatą, duchownym, bo przecież był biskupem, odmówił pewnych godności, jeżeli chodzi o czeską Pragę, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli. Był z jednej strony historiografem Kościoła katolickiego w Polsce, jako że napisał wiele żywotów biskupów polskich, ale z drugiej strony wspominane tutaj, napisane po łacinie dzieło, a więc ˝Roczniki, czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego˝, napisał, czego nie dodano, poczynając od czasów bajecznych, jak on to nazywał, do roku 1480, w którym zmarł. Leży dzisiaj na Skałce i nie mówimy specjalnie o jego działaniach dyplomatycznych, o misjach zagranicznych ani o swoistej roli wychowawcy synów króla Kazimierza Jagiellończyka, ale to jego dzieło czy dzieła nie zostałyby w historii, gdyby nie miał wyjątkowego talentu literackiego. To przecież on pierwszy, a żył niedługo po bitwie pod Grunwaldem, zorientował się, że upłynęło od niej 20-30 lat, a nikt nic nie wie na temat tej bitwy. I to go skłoniło do tego typu działalności. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej w pełni popiera projekt zaproponowanej uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Otóż rok 2015 będzie rokiem pięknym. Rokiem dwóch wspaniałych Polaków. Pierwszy to Jan Paweł II, św. Jan Paweł II, który w 1979 r., nawołując do odnowy moralnej Polaków, powiedział w Warszawie: ˝Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi˝. Miał na uwadze tę piękną polską ziemię. I tak też się stało, Polacy zrzucili okowy komunizmu. To piękne, wspaniałe, historyczne wydarzenie. Ale nie byłoby ich, gdyby nie było tych wielkich wydarzeń i tych wspaniałych ludzi. Drugi człowiek to również duchowny, biskup. To właśnie Jan Długosz, wspaniały kronikarz, który dzieje historii Polski opisywał w sposób wspaniały, cudowny, piękny po to, abyśmy dzisiaj do tej historii mogli sięgać. Historii I Rzeczypospolitej, wspaniałej historii, co podkreślam, kiedy to Polacy, polscy rycerze potykali się chociażby z zakonem krzyżackim w 1410 r. pod Grunwaldem, ale też z państwem tureckim, imperium osmańskim i wygrywali, zwyciężali. To piękna polska historia, do której powinniśmy się odwoływać. Niestety, niewiele jej pamiętamy albo nie chcemy o niej pamiętać czy też niewiele wiemy. Wielka to szkoda. Podkreślam, że 2015 r. to jest okazja do tego, abysmy do tej pięknej polskiej historii wrócili i nawiązali. A kimże był Jan Długosz? Otóż był człowiekiem nieprzeciętnym, jak tu już wspomniano, geografem, dyplomatą, wspaniałym dyplomatą, ale przede wszystkim historykiem. Zapisał na kartach piękną historię I Rzeczypospolitej do roku 1480 r., a jakże piękny jest tytuł tegoż dzieła: ˝Roczniki, czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego˝, podkreślam to słowo: sławnego Królestwa Polskiego, bo takież to Królestwo Polskie było. Był wychowawcą synów Kazimierza IV Jagiellończyka. Jakichż to wychował on ludzi? Warto o nich wspomnieć: Władysława Jagiellończyka, króla czeskiego, króla węgierskiego, a Jan I Olbracht, Aleksander Jagiellończyk, Zygmunt Stary - to królowie polscy. Zygmunt Stary w 1525 r. przyjmuje w Krakowie hołd pruski od Albrechta Hohenzollerna. To jest piękna historia i dowód na to, jak potrafił wychować synów królewskich. Fryderyk Jagiellończyk był prymasem Polski, a Kazimierz został świętym. To też jest zasługa, może przede wszystkim zasługa właśnie Jana Długosza (Dzwonek), który był nie tylko historiografem, nie tylko geografem, nie tylko politykiem, ale też wspaniałym wychowawcą. Wychował wspaniałych ludzi: królów i świętych. Warto o tym pamiętać, bo mówimy o wielu zdarzeniach dotyczących Jana Długosza. To też warto przypomnieć, warto o tym wspomnieć, jak sam podkreślał, i na to też trzeba zwrócić uwagę. Otóż Jan Długosz mówił, że historia jest mistrzynią życia, która naucza cnoty i drogę do niej wskazuje. Jakże aktualne słowa. Cnoty, ale też mądrości, moralności. To są słowa wciąż aktualne. Dlatego podkreślam, że rok 2015 - mam nadzieję, że również w polityce - będzie rokiem odnowy. Warto o tej odnowie...
Mówca: Elżbieta Radziszewska
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję.
Mówca: Andrzej Romanek
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Już kończę, pani marszałek. ...w całej rozciągłości będzie popierać ten projekt. Dziękuję uprzejmie. (Poseł Jerzy Fedorowicz: Nasz kaznodzieja Długosz mówił, że czas też jest ważny.)
Mówca: Roman Kotliński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ustanowienie roku 2015 Rokiem Jana Długosza to niezwykle piękna inicjatywa polskich parlamentarzystów. Jan Długosz to postać zasłużona dla polskiej nauki i kultury. Jego największe dzieło, ˝Historia Polski˝, zawiera opis dziejów Polski od początku powstania państwa aż do 1480 r. będącego rokiem śmierci autora. Stanowi jedno z najwybitniejszych dzieł polskiej i europejskiej historiografii XV w., a także jedno z największych osiągnięć kultury polskiej. Zręczny dyplomata o ogromnej znajomości sytuacji politycznej ówczesnej Europy to niewątpliwie postać nietuzinkowa i zasługująca na uhonorowanie z uwagi na wszechstronność swoich dokonań. Szanowny Panie Marszałku! Członkowie Koła Poselskiego Bezpieczeństwo i Gospodarka głosować będą za sprawozdaniem komisji w sprawie przyjęcia poselskiego projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2015 Rokiem Jana Długosza.
Mówca: Zofia Ławrynowicz
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam ogromny zaszczyt i wielką przyjemność rekomendować w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej projekt uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie ustanowienia roku 2015 Rokiem Polskiego Teatru. W roku 2015 minie równo 250 lat od pierwszej premiery zagranej przez zespół aktorów narodowych powołany do życia przez króla Stanisława Augusta. Sztuka nosiła tytuł ˝Natręci˝, jej autorem był Józef Bielawski, i namawiała Polaków do porzucenia sarmackich obyczajów. Zaprezentowano ją publiczności w warszawskiej Operalni, na rogu obecnej ul. Królewskiej i ul. Marszałkowskiej. Dzień premiery, 19 listopada 1765 r., uznaje się za symboliczny początek tradycji narodowego teatru w Warszawie, a także teatru w Polsce. Powołanie w 1765 r. narodowej sceny w Warszawie - Teatru Narodowego - było jednym z elementów projektowanej przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego reformy edukacji i życia kulturalnego ówczesnej Rzeczypospolitej. Spadkobiercami tej decyzji są przede wszystkim Teatr Narodowy w Warszawie, a także Teatr Wielki - Opera Narodowa i wiele innych publicznych scen teatralnych. W XVIII w. teatr oznaczał po prostu teatr dla publiczności i od początku był medium ingerującym w życie społeczne. Z jednej strony reprezentował dojrzałość społeczną, z drugiej pozwalał sprawdzać, co dzieje się w społeczeństwie. Kulturoznawca Piotr Morawski w cyklu wykładów o polskim oświeceniu przez teatr napisał: W 1765 r. teatr publiczny rozpoczął debatę, która właściwie trwa do dziś. Wówczas chodziło przecież nie tylko o obyczaje - stawką była polska nowoczesność. Zmieniały się kostiumy, lecz główna oś konfliktu między nowoczesnością a jej zaprzeczeniem pozostawała cały czas taka sama. Warto zatem spojrzeć na oświeceniowy projekt teatru publicznego z dzisiejszej perspektywy, dostrzec jego potencjał krytyczny i zaangażowanie w życie społeczne, zaangażowanie, jakiego w polskim teatrze nigdy wcześniej nie było, zobaczyć w nim nie spetryfikowany kanon szeleszczących papierem lektur, lecz niepokojąco skutecznie działające narzędzie społecznej zmiany. Dzisiaj polski teatr jest kluczową instytucją życia społecznego, wpisującą się swoją działalnością w szeroki kontekst publicznego działania. To teatr z misją, który niejednokrotnie podejmuje globalne problemy naszej zbiorowości. Szanowna Izbo! Klub Platformy Obywatelskiej w pełni popiera projekt uchwały, dziękując wnioskodawcom za tak cenną i potrzebną inicjatywę, i wnosi o jej przyjęcie przez Wysoką Izbę. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Prawa i Sprawiedliwości przedstawić państwu opinię na temat uchwały dotyczącej 250-lecia powołania polskiego teatru. W roku 2015 przypada 250. rocznica utworzenia Teatru Narodowego, który stał się pierwszym polskim teatrem publicznym. Podjęcie decyzji o powołaniu sceny narodowej, wpisującej się w ramy reformy państwa przeprowadzonej przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, stało się jednym z kluczowych wydarzeń w procesie budowania modelu opieki państwa nad powszechnie dostępną kulturą, a zarazem było to niepodważalne świadectwo udziału Polski w procesie kształtowania nowoczesnej, demokratycznej Europy. W ciągu 250 lat istnienia teatr publiczny stał się przestrzenią dyskursu publicznego, niejednokrotnie wpływając na bieg historii oraz kształtowanie się świadomości obywatelskiej. Dziś bezpośrednimi spadkobiercami teatru powołanego w 1765 r. są Teatr Narodowy w Warszawie i Teatr Wielki - Opera Narodowa, które w roku 2015 będą świętować jubileusz 250-lecia istnienia. Spadkobiercą tej tradycji pozostaje również sieć ponad 100 teatrów - instytucji artystycznych - dotowanych ze środków publicznych we współczesnej Polsce. Teatr zawsze odgrywał wielką rolę w naszej historii - to skarbnica mająca zawierać najważniejsze myśli i przesłania, to uwiecznione opowieści, które pozwalają zachować tożsamość narodową ludziom żyjącym pod jarzmem niewoli - powinien więc być strzeżony jak najcenniejszy skarb. Historia naszego kraju pokazała niejednokrotnie, że ważnym zadaniem teatru jest walka z wrogiem. Dawni reżyserzy, świadomi sytuacji historycznej, w jakiej znajdował się ich kraj, nawoływali do walki poprzez słowo. Teatr skłaniający do wysiłków w imię dobra ojczyzny ma ogromną siłę oddziaływania i może popchnąć naród do nawet największych poświęceń. Ponadto stoi na straży tożsamości narodowej, przypomina pomyślne okresy historii ojczyzny i daje otuchę i nadzieję na lepsze jutro. Niestety, kondycja współczesnego teatru oraz prezentowane w nim spektakle (Dzwonek) pozostawiają wiele do życzenia. Można tu przytoczyć przykład pamiętnej bluźnierczej ˝Trylogii˝ w reżyserii Jana Klaty, niby według Sienkiewicza, w Starym Teatrze w Krakowie, gdzie wyszydzony został cudowny obraz Matki Bożej Jasnogórskiej i gdzie na zaimprowizowanym ołtarzu jasnogórskiej kaplicy aktorzy w takt pieśni religijnej prowadzili karykaturalne tańce ośmieszające to święte dla Polaków miejsce.
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie ma co fałszywie powoływać się tu na wolność artystyczną twórcy. Wolność artystyczna nie jest wolnością bezkresną. Istnieje pewna granica, poza którą to już nie jest wolność, tylko anarchia zniewalająca drugiego człowieka, raniąca jego uczucia i system wartości. Rocznica założenia Teatru Narodowego powinna być okazją do wspierania misji teatru publicznego, a także pobudzenia zainteresowania twórców polską klasyką. Prawo i Sprawiedliwość będzie głosowało za przyjęciem niniejszej uchwały. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ja tu chciałbym nawiązać do słów pani poseł Sobeckiej. Potwierdzam wiele akcentów z jej wypowiedzi. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W 250. rocznicę powołania Teatru Narodowego, podejmując dyskusję nad projektem uchwały o ustanowieniu roku 2015 Rokiem Polskiego Teatru Publicznego, w imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego wyrażam oczywiście poparcie dla uchwały. Jest to okazja do wyrażenia szacunku i wdzięczności wszystkim twórcom, aktorom, mecenasom kultury polskiej narodowej, którzy w naszej historii tak pięknie wpisali się w narodowy kręgosłup kultury. Nawet w czasie, kiedy Polska traciła swoją państwowość, akcenty scen teatralnych brzmiały po polsku i adresowane były do Polaków. Trzeba dziś stwierdzić, że o duszy polskich teatrów stanowią nasi wybitni aktorzy, i do nich się zwracam z wielką wdzięcznością, bo dziś jest również okazja i sposobność, by wyrazić im szacunek - współczesnym twórcom, aktorom, reżyserom. Na dzisiejszych scenach teatrów polskich wiele znanych postaci sceny staje się wartością stanowiącą duchową i kulturową własność narodu. Niech rok 2015 ustanawiany jako Rok Polskiego Teatru stanie się jednocześnie wyrazem wdzięczności i pochwały dla talentu ludzi polskiego teatru i naszej narodowej kultury. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego wyrażam wdzięczność ludziom teatru, aktorom. Wyrazy tej wdzięczności składam na ręce wybitnego aktora, polityka, lubianego posła Jerzego Fedorowicza, który jest dziś posłem sprawozdawcą niniejszej uchwały. Jerzy, dziękujemy ci za wszystkie kulturowe inicjatywy i zdarzenia, na które zapraszasz posłów Wysokiej Izby. Oby więcej takich posłów, których działalność ma charakter jednoczący scenę polityczną i wprowadzający dobry klimat międzyludzki. Myślę, że rolą teatrów jest również szerzenie kultury, ale tej kultury naszej, polskiej, narodowej, głębokiej, uznanej społecznie, która nikogo nie będzie obrażała, jak wspomniała pani poseł Sobecka, bo to jest bardzo ważna uwaga. Dlatego tobie, Jerzy, dziękujemy. Dziękuję, pani marszałek. (Oklaski) (Poseł Jerzy Fedorowicz: Panie marszałku, pokorny sługa.)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Wspomniano już, że wyjątkowo dobrym zbiegiem okoliczności było to, że nie tak dawno, kilka godzin temu Komisja Kultury i Środków Przekazu zebrała się, żeby dzisiaj porozmawiać o sytuacji teatrów, dla których organizatorem jest minister kultury i dziedzictwa narodowego, właśnie z udziałem trzech dyrektorów trzech teatrów o statusie instytucji narodowej o szczególnym znaczeniu dla polskiej kultury, czyli tych, które podlegają bezpośrednio ministrowi kultury i dziedzictwa narodowego. To są oczywiście Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie oraz przede wszystkim Teatr Wielki - Opera Narodowa w Warszawie i sam Teatr Narodowy. Szczerze mówiąc, i poruszyłem to dzisiaj w dyskusji, pierwszy stały teatr na ziemiach polskich powstał nie w 1765 r., który przyjmuje się za rok jego utworzenia, ale 17 lat wcześniej w Białymstoku. To był pierwszy stały teatr, ale oczywiście to król Stanisław August Poniatowski odegrał kluczową rolę w tym, co się później stało, i to ten teatr - nie będę mówił o pierwszych jego sztukach, czyli m.in. premierze ˝Natrętów˝ Józefa Bielawskiego - odgrywał wielką rolę historyczną. Mieliśmy tu przecież, poczynając od Franciszka Bohomolca, Józefa Bielawskiego i Wojciecha Bogusławskiego, tak wybitnych twórców, a zarazem dyrektorów, jak Juliusz Osterwa, Ludwik Solski, Aleksander Zelwerowicz, wszystkich nie da się wymienić, Wilam Horzyca, Kazimierz Dejmek, który był zresztą ministrem i za którego dyrektorowania w 1968 r. wystawiono słynne ˝Dziady˝, które w dużej mierze wpłynęły na nowoczesną historię Polski, Adam Hanuszkiewicz, powtarzam, wszystkich nie można wymienić, aż po współczesnych Jerzego Grzegorzewskiego i Jana Englerta. Ogromna rola stała się udziałem nie tylko tego teatru, ale także około 100 teatrów, które nie są teatrami prowincjonalnymi, jak głosił tytuł słynnego filmu ˝Aktorzy prowincjonalni˝, to są bardzo dobre teatry, często w małych ośrodkach, takich jak Kalisz, Gorzów Wielkopolski w różnych okresach, Wałbrzych i Olsztyn, który mi jest szczególnie bliski i gdzie jest bardzo dobry Teatr im. Stefana Jaracza kierowany przez wybitnego reżysera filmowego Janusza Kijowskiego. Chciałbym powiedzieć tylko na koniec - bardzo dobrze, iż pan poseł Fedorowicz przypomniał również, że w przyszłym roku będzie 100-lecie urodzin Tadeusza Kantora, który jest bodaj bardziej znany za granicą aniżeli w naszym kraju - że jakby za jednym strzałem można ustrzelić dwie kaczki, jak się mówi w wielu językach, a więc w imieniu Klubu Poselskiego SLD chciałbym w pełni poprzeć uchwałę (Dzwonek) i także wyrazić uznanie dla wszystkich twórców. I zakończę to pięknym cytatem z Williama Szekspira: ˝Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają˝. Oby pozostawali na tej scenie jak najdłużej. Dziękuję. (Poseł Jerzy Fedorowicz: Brawo, ˝Hamlet˝.)
Mówca: Jerzy Fedorowicz
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Naprawdę bardzo dziękuję panu marszałkowi Franciszkowi Jerzemu Stefaniukowi za wszystkie słowa skierowane pod naszym adresem, do twórców teatru, panu prof. Iwińskiemu i pani Sobeckiej. Wszystkim państwu dziękuję. Muszę powiedzieć, że jestem niezwykle wzruszony, a wszystkie słowa, które tu zostały zawarte, przekażę moim przyjaciołom i kolegom, gdyby nie mieli okazji spojrzeć na sejmowy stenogram. Jeszcze raz dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Dąbrowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-12-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Sprawiedliwa Polska mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie komisyjnego projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2015 Rokiem Polskiego Teatru Publicznego, zawartego w drukach nr 2897 i 2933. Teatr Narodowy powołany został w roku 1765 przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Od spadkobierców Augusta III wynajął on budynek Operalni i uruchomił w nim teatr publiczny. 19 listopada 1765 r. odbyła się premiera komedii napisanej specjalnie na tę okazję przez Józefa Bielawskiego pt. ˝Natręci˝, sztuki, w której namawiano Polaków do porzucenia sarmackich obyczajów. Dzień ten uważa się za narodziny Teatru Narodowego, już w przyszłym roku przypada 250. rocznica jego powstania. Dziś bezpośrednimi spadkobiercami ówczesnego Teatru Narodowego są Teatr Narodowy w Warszawie, Teatr Wielki - Opera Narodowa oraz sieć ponad stu teatrów, w tym instytucji artystycznych, dotowanych obecnie ze środków publicznych. W projekcie wspomniana jest również postać Tadeusza Kantora, którego 100-lecie urodzin przypada w 2015 r. Na świecie Kantor znany był jako wybitna, oryginalna osobowość teatru XX wieku, jako twórca własnej grupy teatralnej i spektakli naznaczonych piętnem poetyki kształtowanej pod wpływem doświadczania konsekwencji skomplikowanego prywatno-publicznego, galicyjskiego rodowodu. W kraju odegrał wiele różnorodnych ról, głównie w środowisku krakowskim. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Sprawiedliwa Polska uważa, że rok 2015 powinien zostać ustanowiony Rokiem Polskiego Teatru Publicznego, naznaczonego długą, piękną historią oraz odgrywającego ważną rolę we współczesnym życiu naszego kraju.