Mówca: Lidia Gądek
Data: 2012-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę złożyć oświadczenie poselskie na okoliczność 20-lecia medycyny rodzinnej w Polsce. Medycyna rodzinna jest bowiem jedną z najważniejszych dziedzin opieki zdrowotnej. Przywraca całościowe, holistyczne podejście do chorego człowieka, które często zatraca się wraz z rozwojem licznych, bardzo wąskich specjalizacji medycznych. O jakości podstawowej opieki zdrowotnej w głównej mierze decyduje postawa lekarza rodzinnego, dlatego to jemu poświęcę większą część swojego wystąpienia. Termin i początek rozwoju podstawowej opieki zdrowotnej jest datowany na pierwsze lata po II wojnie światowej, jednakże kształcenie w zakresie medycyny rodzinnej - najpierw ogólnej w Ameryce i na starym kontynencie - rozpoczęło się później, bo dopiero w latach 70. i na początku lat 80. XX w. Dziś, po kilku reformach, lekarzem rodzinnym w Polsce jest osoba ze specjalizacją II stopnia w tej dziedzinie. Lekarz rodzinny jest zatem zasadniczym elementem podstawowej opieki zdrowotnej, ale oczywiście nie jedynym. Świadczenia profilaktyczne, diagnostyczne, lecznicze, rehabilitacyjne oraz pielęgnacyjne wykonuje przy niezbędnej pomocy pielęgniarki środowiskowo-rodzinnej oraz położnej środowiskowo-rodzinnej. Zespół, który tworzą, planuje i realizuje kompleksową opiekę nad ubezpieczonym oraz jego rodziną, z uwzględnieniem środowiska zamieszkania, wykonywanej pracy, a nierzadko cech charakteru konkretnego pacjenta. Zespół, który pracuje we własnej przychodni, może być różnorodny. Jego forma w ostateczności zależy od potrzeb w rejonie, pomysłów lekarza i założeń organizatorów systemu ochrony zdrowia. Lekarz rodzinny jest również największym gwarantem ciągłości leczenia pacjenta. Znając usposobienie pacjenta, całą historię choroby, a bardzo często jego nawyki i stan rodzinny oraz wszystkie inne okoliczności, w których żyje, jest w stanie w sposób właściwy koordynować proces leczenia. Kierując chorego do odpowiednich specjalistów, jest zobowiązany do postawienia poszerzonej, rzetelnej diagnozy stanu zdrowia. Nie jest to zadanie proste, gdyż wymaga od niego dodatkowo systematycznej, wnikliwej pracy nad zasobem swojej wiedzy i umiejętności. Największym wynagrodzeniem są w tym przypadku pozytywne efekty leczenia i rehabilitacji oraz bardzo duże zaufanie pacjenta. To ostatnie jest szczególnie duże w odniesieniu do lekarza rodzinnego. Ma kolosalny wpływ na przestrzeganie jego zaleceń i doprowadzenie procesu leczenia zawsze do dobrego końca. Na potencjał lekarza rodzinnego, oprócz jego wiedzy i dobrych relacji z pacjentem, duży wpływ mają przymioty osobiste. Musi on zaistnieć jako osoba z bogatym systemem wartości, postaw, opinii i emocji. Jednocześnie stoi przed wyzwaniem znalezienia równowagi pomiędzy zaangażowaniem i wysiłkiem na rzecz pacjenta a umiejętnym czerpaniem z własnych zasobów, które przecież nie są nieograniczone. Co więcej, lekarz jest narażony na duży stres i głębokie emocje. Jak silnie zatem lekarz rodzinny powinien uczestniczyć w życiowych problemach, a czasem i dramatach swoich pacjentów? Czy w ogóle powinien być ich uczestnikiem, czy jedynie postronnym świadkiem? To ostatnie stwierdzenie w rzeczywistości wydaje się niemożliwie do spełnienia. Zmusza jednak do zastanowienia się nad tym, gdzie kończy się emocjonalna... (Gwar na sali)