PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Krystyna Szumilas
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Otóż z przykrością muszę stwierdzić, że to pani minister wprowadza opinię publiczną w błąd, mówiąc o tym, że dzieci, które mają indywidualne nauczanie, to nie są te dzieci, które przez wasze rozporządzenie zostaną pokrzywdzone. Otóż Honorata urodziła się z przepukliną oponowo-rdzeniową, z rozszczepem kręgosłupa. Chodzi, nie jeździ na wózku, ale nie może być uczniem szkoły. Może od czasu do czasu przyjść do szkoły na jakieś zajęcia. Honorata ma nauczanie indywidualne przyznane przez szkołę. Do tej pory Honorata mogła przyjść do szkoły na lekcje plastyki, muzyki, na nawet języka polskiego, bo właśnie w 2008 r. wprowadziliśmy do rozporządzenia zapis, że dziecko, które ma nauczanie indywidualne ze względu na chorobę, może uczestniczyć w zajęciach szkolnych po to, żeby się integrowało. Mama Honoraty mówi, że gdyby nie miała kontaktu z dziećmi na lekcji, nie miałaby takiego motoru napędzającego ją do tego, by mówić. Państwo chcecie Honoratę pozbawić możliwości uczestniczenia w lekcjach, i to jest to, co jest skandalem. Przeciwko temu protestujemy. Pani minister, jeżeli wykreślicie z rozporządzenia, które my wprowadziliśmy w 2008 r., zdanie, że te dzieci mogą korzystać z zajęć czy mieć zajęcia na terenie szkoły, to wyrzucicie te dzieci ze szkoły, zamkniecie je w domu, pozwolicie tylko na to, żeby nauczyciel szedł do dziecka na lekcje, ale dziecku już nie pozwolicie pójść na lekcje do szkoły. I to jest bestialskie (Dzwonek) w stosunku do tych najbardziej pokrzywdzonych dzieci. Przeciwko temu protestujemy i będziemy protestować, bo to rozporządzenie było dobre.
Mówca: Urszula Rusecka
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Mam pytania, ale muszę się odnieść. Bardzo bym prosiła, żeby opanować te złe emocje, które są, na tej skali. Myślę, że skandalem to jest właśnie granie na emocjach tam, gdzie ich nie powinno być. Mam pytanie, pani minister. Nauczanie indywidualne lub indywidualne przygotowanie przedszkolne jest przeznaczone dla uczniów, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły lub przedszkola. Z zasady powinno być rozwiązaniem pomocnym dla ucznia, podjętym z uwagi na jego dobro. Jednak nie zawsze takie były powody wyboru tej formy nauczania. Nauczanie indywidualne powinno pozwolić na stopniowy i nieobarczony nadmiernym stresem powrót dziecka do prawidłowego funkcjonowania w grupie rówieśniczej. Zatem czy w projektowanym rozporządzeniu są zapisane rozwiązania umożliwiające dzieciom chorym branie udziału w życiu szkoły? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ja nie wiem, czy pani nie rozumie, o co my pytamy, czy pani świadomie próbuje wprowadzić rodziców w błąd, czy pani nie rozróżnia pojęć. To ja troszeczkę przypomnę, na czym polega nauczanie indywidualne włączające dzieci do systemu szkolnego. Pani minister, szacuje się, że w Polsce 18-20% całej populacji uczniów to młodzież ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Do tej grupy zaliczamy uczniów z niepełnosprawnościami, dysleksją, nadpobudliwością, chorobami przewlekłymi. W praktyce oznacza to, że w każdej szkole podstawowej znajduje się bardzo liczna grupa dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Celem szkoły powinno być wspieranie procesu uczenia się i wychowania tych uczniów po to, aby osiągnęli jak najlepsze wyniki, jak najlepsze rezultaty. Celem integracyjnego modelu nauczania i wychowania jest maksymalne włączenie dzieci i młodzieży, co umożliwi im wszechstronny rozwój. Pani minister, króciutko wymienię, jakie są cele nauczania integracyjnego: udział w lokalnych społecznościach szkolnych, redukowanie barier w edukacji, traktowanie różnic w indywidualnych problemach uczniów jako wskazówkę dla całego systemu nauczania, a nie jako problem do przeskoczenia, tak jak państwo to interpretujecie, zwrócenie uwagi środowiska lokalnego na prawa uczniów do włączania się w system nauczania powszechnego, wzmacnianie roli szkoły w budowaniu społeczności lokalnej, podkreślenie roli edukacji integracyjnej w integracji całego społeczeństwa. Podejście humanistyczne do dzieci z niepełnosprawnościami charakteryzuje wszystkie społeczeństwa europejskie, dotąd charakteryzowało także Polskę. Szacunek do osób starszych, dzieci z niepełnosprawnościami jest wyznacznikiem dojrzałego społeczeństwa obywatelskiego. Podejmuje się w całym świecie działania polegające na włączeniu dzieci... (Dzwonek) Panie marszałku, jeszcze sekundkę, dobrze? ...traktując je jako podmiot kompleksowych oddziaływań służących wszechstronnemu rozwojowi. Od wielu lat także w Polsce idziemy w kierunku edukacji włączającej. Wobec tego pytam, pani minister, jakimi przesłankami kierowaliście się państwo, podejmując taką decyzję. Czy naprawdę nie wzruszają państwa te transparenty, które przygotowali wczoraj rodzice na tej manifestacji przed Sejmem, gdzie pisali: ˝Świetne dzieciaki, żaden MEN tego nie zmieni˝ oraz ˝Socjalizacja, integracja, a nie izolacja˝.
Mówca: Anna Kwiecień
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Ja mam bardzo krótkie pytanie odnoszące się do istotnego elementu systemu edukacji, jakim są poradnie psychologiczno-pedagogiczne, a bardziej precyzyjnie chodzi o orzeczenia wydawane przez zespoły orzekające działające przy tych poradniach. Czy państwo planujecie zmiany w zakresie wydawania orzeczeń, a jeśli tak, to jakie to zmiany? Myślę, że wokół tego też narosły różnego rodzaju opinie. Jedni rodzice twierdzą, że bardzo łatwo, wręcz zbyt łatwo jest uzyskać takie orzeczenie. Z kolei inni twierdzą, że zbyt trudno, że ich dzieci wymagały takiego orzeczenia, a z kolei nie mogły otrzymać. Dlatego mam nadzieję, że państwo pochylicie się i nad tym problemem. Jeśli tak, to bardzo proszę o przekazanie, jakie zmiany są planowane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Cicholska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W ostatnich latach w polskich szkołach można zaobserwować coraz częstsze sięganie po nauczanie indywidualne jako sposób radzenia sobie z trudnymi uczniami. Na problemy z uczniami skarżą się nauczyciele, skarżą się rodzice innych dzieci. Problem nabiera jeszcze większej aktualności i jaskrawości. A gdzie są uczniowie niepełnosprawni, którzy nie mogą przebywać w warunkach szkolnych? W związku z tym mam do pani minister pytanie: Jakie działania podejmuje Ministerstwo Edukacji Narodowej, by włączyć dzieci niepełnosprawne w proces edukacji? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marzena Okła-Drewnowicz
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani premier Beata Szydło w czasie kampanii wyborczej w 2015 r. mówiła: nazywam się Beata, Beata Szydło, będę słuchać ludzi. Otóż wczoraj rodzice niepełnosprawnych dzieci domagali się tego, aby nie odbierać im szans edukacyjnych. Mówili: socjalizacja, integracja, a nie izolacja. My też mieliśmy protesty rodziców dzieci niepełnosprawnych, marzec 2014 r., i potrafiliśmy ich wysłuchać. Wtedy świadczenie pielęgnacyjne wynoszące 800 zł podnieśliśmy tak, że dzisiaj dzięki ustawie, którą wtedy przygotowaliśmy, wynosi ono 1406 zł i ten wzrost jest zagwarantowany ustawą poprzez stałą waloryzację. Co państwo robicie? W ubiegłym roku, mimo orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, nie przyznaliście od razu świadczenia pielęgnacyjnego dla drugiego rodzica, który wychowuje kolejne niepełnosprawne dziecko i rezygnuje z zatrudnienia. Przyznaliście to świadczenie dopiero od tego roku, bo zabrakło 15 mln zł. Pan minister Zieleniecki powiedział: nie ma pieniędzy. Wczoraj rodzice dzieci niepełnosprawnych żądali tego, żeby ich dzieci traktować na równi z pełnosprawnymi dziećmi. Nie widać, żebyście państwo ich słuchali. A więc ja mam takie proste pytanie: Czy państwo realizujecie jakiś pakiet rządowy antyniepełnosprawni? Bo tak to wygląda. Posłuchajcie tych rodziców, zobaczcie te dzieci i wtedy może wasze serca też zmiękną i poczujecie to, że jednak nie wolno tych dzieci izolować. One naprawdę na to nie zasługują, one właśnie szczególnie potrzebują nauczania indywidualnego właśnie w szkołach. Dzieci pełnosprawne też ich tam potrzebują. Dziękuję.
Mówca: Ewa Szymańska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Wszyscy chyba się zgodzą, że stan zdrowia dziecka nie powinien stanowić przyczyny pozbawiania go możliwości uczenia się i możliwości realizacji treści programowych, a także kontaktów z rówieśnikami i uczestniczenia w życiu społeczności przedszkolnej czy szkolnej. Dlatego mam pytanie do pani minister: Jakie wsparcie może zapewnić szkoła lub przedszkole dziecku z przewlekłą chorobą, która uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły czy przedszkola? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Ewa Kołodziej
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję, panie marszałku. Chciałabym zadać szereg pytań dotyczących podręczników dla klas I-III. Przypomnę, że za rządów PO-PSL został przygotowany bardzo dobry podręcznik, również dostosowany do dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Te podręczniki zawierały piktogramy, posiadały nakładkę brajlowską oraz pomoce dla nauczycieli, które były dostępne na specjalnej platformie informatycznej dostępnej dla wszystkich zainteresowanych za darmo, ponieważ były na wolnej licencji. Co najważniejsze, te podręczniki dla polskich uczniów były całkowicie bezpłatne. Chciałabym zapytać: Co stało się z tymi podręcznikami? Tu warto wspomnieć, że ich przygotowanie i wyprodukowanie kosztowało budżet 60 mln zł. Czy w związku z tym, że mieliście państwo gotowe świetne podręczniki, uważacie, że to, co wypracowaliśmy, jest nic niewarte? Czy uznaliście, że warto to wyrzucić do kosza i próbować teraz eksperymentować na szybko, na kolanie? Czy wasze podręczniki będą lepsze? Tu mamy konkretne wątpliwości, bo jest bardzo mało czasu. A więc pytam: Z jakich podręczników polskie dzieci w nowym roku szkolnym, czyli od 1 września, będą się uczyć? Mam też poważną sugestię. Czy będą w tych podręcznikach uwzględnione specjalne potrzeby dzieci ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi? Czy wyjdziecie państwo naprzeciw tym dzieciom i ich potrzebom? Martwi nas to, że nauczyciele i rodzice oraz dzieci nie będą mogli się zapoznać z tymi podręcznikami, bo naprawdę jest bardzo mało czasu. A więc konkretnie: Kiedy będzie znany i upubliczniony podręcznik? Interesuje nas to, czy te podręczniki będą zgodne z podstawą programową. W tej materii również mamy obawy. Bardzo proszę odpowiedzieć na te wszystkie pytania. Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Iwona Michałek
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Chciałabym trochę wrócić do przeszłości. 17 listopada 2010 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej wydało rozporządzenie w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach. Pamiętam dokładnie zamieszanie, jakie było wtedy w szkołach, ponieważ ogromną liczbę nowych zadań nałożono na nauczycieli, nie tylko na pedagogów, psychologów, ale także na nauczycieli. Chciałabym zapytać, czy ministerstwo wie, czy ma jakieś dane, jak w tamtym momencie szkoły były przygotowane do tych nowych zadań. Co też zrobiono? Kogo przeszkolono? W jaki sposób przeszkolono? W jaki sposób dano im narzędzia do tych nowych zadań? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję, panie marszałku. Osoby niepełnosprawne w Polsce mają się czego bać, pani minister, i to nie my je straszymy. Ta postawa wykluczająca, ta postawa stygmatyzująca przejawia się w wielu waszych działaniach. To nie jest przypadek, to nie jest wypadek, to jest stan umysłu. Nie chcieliście zgody na głosowanie osób niepełnosprawnych przez pełnomocnika. Nie chcieliście się zgodzić na głosowanie osób niepełnosprawnych korespondencyjnie. Od roku nie działa rada konsultacyjna do spraw osób niepełnosprawnych. Wy, którzy tyle mówiliście o dialogu, o konsultacjach, o słuchaniu ludzi, od roku nie możecie powołać rady konsultacyjnej do spraw osób niepełnosprawnych. Od roku nie działa rada języka migowego. (Głos z sali: Tak jest, brawo!) Niszcząc służbę cywilną, wyrzuciliście preferencje w zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w administracji publicznej. I rzecz, która jest strasznie zawstydzająca. Za każdym razem też obchodzicie to zgrabnymi formułkami, tłumacząc, że nie rozumiemy słów, że nie mówimy po polsku. Wykluczyliście dzieci niepełnosprawne w stopniu lekkim z programu 500+. Każde dziecko niepełnosprawne ma ten priorytet, że już pierwsze dziecko może uzyskać to świadczenie, ale nie dzieci niepełnosprawne w stopniu lekkim. O jak maleńką grupę między 16. a 18. rokiem życia chodzi? Jeżeli chodzi o dzieci niepełnosprawne w stopniu lekkim, to często ten lekki stopień jest efektem ciężkiej i wieloletniej pracy rehabilitantów i rodziców. I wy ciągle tłumaczycie, że to wynika ze świadczeń rodzinnych, z wcześniejszego systemu. Nie zakłamiecie rzeczywistości. Niepełnosprawni mają się czego bać. Ta polityka wykluczenia ma wiele przejawów. Miejmy nadzieję, że to larum, które jest podnoszone również dzisiaj na tej sali, spowoduje - nie dlatego, że uwierzycie w politykę włączającą osoby niepełnosprawne, jeżeli chodzi o godne i podmiotowe traktowanie, tylko dlatego, że się przestraszycie społeczeństwa - że się z takich strasznie brzydkich, żeby nie powiedzieć haniebnych działań wycofacie. O to proszę. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)
Mówca: Alicja Kaczorowska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Nieprawidłowości w zakresie nauczania narastają w szkolnictwie od bardzo wielu lat. Być może ich powodem jest mieszanie pojęcia indywidualnego nauczania z pojęciem indywidualizacji nauczania. To być może, ale na pewno powodem tego może być brak doprecyzowania znaczenia tych sformułowań i odpowiednich legislacji. Ja nie jestem nauczycielem, ale nawet dla mnie lekarza jest oczywiste, że nauczanie indywidualne powinno być zarezerwowane dla tej grupy dzieci, która przejściowo nie może uczęszczać do szkoły czy przedszkola, najczęściej z powodu nieprzewlekłej choroby, i to zarówno dla tych dzieci z niepełnosprawnościami, jak i dla tych, które ich nie demonstrują. Natomiast wszystkie dzieci w dobrostanie, na ile pozwalają ich możliwości zdrowotne, stan rozwoju etc., powinny być włączone do nauki w szkole i przedszkolu wzbogaconej tam, gdzie jest to niezbędne, indywidualizacją nauczania w tej macierzystej placówce. Taki rozdział zapewnia rozwój dzieci w optymalnym, naturalnym środowisku, w grupie rówieśników. Pani Minister! Czy wiadomo pani o wcześniejszych próbach porządkowania tych mechanizmów i zmiany w przepisach w tym obszarze? Chodzi o to, czy były robione próby, żeby włączyć wszystkie dzieci na zawsze do placówek edukacyjnych, a wyłączyć tylko te, które czasowo tego wymagają. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Joanna Augustynowska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Projekt rozporządzenia likwiduje możliwość tak naprawdę łączenia nauczania indywidualnego dzieci oraz uczestnictwa ich w szkołach, w zajęciach w szkole. Oznacza to tak naprawdę dla wielu uczniów zmniejszenie liczby godzin zajęć i zamknięcie w domu. Projekt ten uderza głównie w dzieci z niepełnosprawnością, pozbawiając je możliwości integracji z rówieśnikami. Jak to jest, pani minister? Czy to rozporządzenie było uzgodnione z panią premier? To mnie bardzo interesuje, bo przypominam sobie ustawę ˝Za życiem˝, przy okazji której pani premier obiecywała cały pakiet wsparcia dla rodzin z dziećmi z niepełnosprawnością. Obiecywała i mówiła tutaj, z tej mównicy sejmowej, że tym dzieciom i tym rodzinom należy się specjalna troska i opieka i że będą wprowadzone kolejne mechanizmy, żeby poprawić ich sytuację. A tymczasem ten projekt rozporządzenia zakłada, że dzieci z niepełnosprawnością, jeśli będą miały zarekomendowane nauczanie indywidualne w domu, nie będą mogły brać udziału w zajęciach w szkole. Czy to jest zapowiadane przez panią premier wsparcie dla rodzin z dzieckiem z niepełnosprawnością? Nauczanie indywidualne to znacznie mniej godzin zajęć niż w szkole - w klasach I-III to maksymalnie 8 godzin, w starszych klasach podstawówki - do 12, a w liceum - do 16. Nauczyciel będzie przyjeżdżał 1-2 dni do domu, przez pozostały czas dziecko będzie siedziało z rodzicami w domu. Dlaczego rozporządzenie dzieli dzieci na te, które nadają się do szkoły w 100%, i na te, które nie nadają się do szkoły w ogóle? Dlaczego konsekwencje tej nieudanej reformy edukacji uderzą nie tylko w dzieci, ale też w rodziców, którzy, jeśli pracowali, będą teraz musieli zrezygnować z pracy, by zostać z dzieckiem w domu? Czy prawdą jest, że prawdziwą przyczyną wprowadzenia tego rozporządzenia jest fakt, że po reformie edukacji fizycznie będzie brakować miejsc w zatłoczonych szkołach (Dzwonek), będzie brakować sal do prowadzenia zajęć indywidualnych? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Teresa Wargocka
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo Posłowie! Debata, która miała, przynajmniej w założeniach, doprowadzić do jakiegoś wyjaśnienia tej kwestii, nad którą dzisiaj obradujemy, w zasadzie chyba jeszcze bardziej ją zaciemniła. Jesteśmy nadal w takiej sytuacji, że nie odróżniamy indywidualnego nauczania od indywidualizacji nauczania. I my to świetnie rozumiemy. A więc ja pozwolę sobie na bardzo ogólne również odniesienie się do tego, dlaczego mamy zdecydowany wzrost orzeczeń o indywidualnym nauczaniu. (Poseł Krystyna Szumilas: To finansowo was boli, nie chcecie płacić.) Nie. Dobrze, to jest pani opinia, ale ja chcę powiedzieć, dlaczego tak jest. Dlatego że państwo w obszarze edukacji również bardzo wiele czasu poświęcaliście PR-owi. (Wesołość na sali) I absolutnie nie zgadzam się ze stwierdzeniem pani poseł Augustyn, która powiedziała: Zrobiliśmy to z dużym sukcesem, edukację włączającą zrobiliśmy z dużym sukcesem. Proszę państwa... (Poseł Urszula Augustyn: To działa.) Nie, edukacja włączająca nie działa, ponieważ zajmowaliście się państwo konferencjami, promowaniem... (Głos z sali: Premiowaniem to państwo się zajmujecie.) ...i zapisywaniem przepisów prawnych, za którymi nie szły rozwiązania organizacyjne i kompetencje nauczycieli. (Poseł Elżbieta Radziszewska: Pani poseł, niech się pani nie kompromituje.) Ja się nie kompromituję, ja wypowiadam słowa, które są prawdziwe i państwa poruszają. Szanowni państwo... (Poseł Krystyna Szumilas: Niepełnosprawne dzieci zamykacie w domu.) ...sama nazwa ˝nauczanie indywidualne˝ definiuje sytuację... (Głos z sali: Trzeba zamknąć w domu.) ...dotyczy ucznia chorego, który nie może (Dzwonek) uczęszczać do szkoły. Rozporządzenie pozwala na to, wręcz zachęca do tego i umożliwia kontakt ze środowiskiem uczniowskim na innych zajęciach szkolnych, i to musimy wreszcie uporządkować. A jeszcze, proszę mi wierzyć, mamy takie sygnały, że właśnie ten zapis państwa jest wykorzystywany do tego, że dyrektor może powiedzieć: Będzie nauczanie indywidualne w szkole, pod warunkiem że pani to dziecko przywiezie, bo za drogo jest tam do państwa jeździć. To trzeba uporządkować, a nie bawić się PR-em, straszyć rodziców. Chciałabym zapytać panią minister, czy... (Głos z sali: Skończył się już czas.)
Mówca: Elżbieta Radziszewska
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję, panie marszałku. Właśnie wypowiedź pani poseł Wargockiej pokazuje, że PiS to stan umysłu i stosunek do osób niepełnosprawnych, i pomijanie ich w uczestnictwie w pełnym życiu osób sprawnych to w waszym wypadku też stan umysłu. Niestety i nie pierwszy raz. Pani Cicholska dzisiaj, zadając tutaj pytanie, powiedziała też tak: Dzieci, te niepełnosprawne, są problemem w szkole... (Poseł Anna Cicholska: Nie, nie niepełnosprawne.) ...i rodzice innych, zdrowych dzieci protestują przeciwko temu. A więc co mamy zrobić? Te dzieci zamknijmy w domach. Ale dzisiejsza debata nie jest po raz pierwszy, dlatego mówię o stanie umysłu. 2007 r., PiS-owski minister edukacji pan Legutko... Co zrobił? Identycznie potraktował dzieci przewlekle chore. Wiemy, że każde dziecko niepełnosprawne jest dzieckiem przewlekle chorym, ale nie każde przewlekle chore jest niepełnosprawne, lecz i tak zaszeregowaliście dzieci przewlekle chore do niepełnosprawnych i co powiedzieliście? Dzieci przewlekle chore mają się uczyć w domu, mają nie chodzić do przedszkola i mają nie uczestniczyć w rówieśniczym życiu, nawet przedszkolnym, bo mają być w domach. To był okólnik wydany przez Legutkę, rozesłany po kuratorach, a potem po wszystkich przedszkolach. My musieliśmy to zmienić. Dzisiaj dzieci przewlekle chore i dzieci niepełnosprawne w takim stopniu, w jakim tylko mogą, uczestniczą w życiu przedszkolnym, edukacji przedszkolnej, w życiu szkolnym i w edukacji szkolnej. Wy chcecie to zmienić. Czy rodzice tych dzieci protestowaliby tak ostro i czasem naprawdę desperacko, tak jak wczoraj przed Sejmem? Wystarczy poczytać, co piszą rodzice takich dzieci. Pani minister, to oni na złość babci chcą odmrozić sobie uszy i mówią: Tak świetne jest to rozporządzenie, że my przeciwko niemu protestujemy? Zastanówcie się, jest jeszcze pora. To jest projekt rozporządzenia. Nie róbcie takich rzeczy, bo będziecie (Dzwonek) piec się w piekle. Nie wolno robić takich rzeczy. Dzieci z niepełnosprawnościami mają prawo do życia rówieśniczego i do dobrej edukacji niezależnie od kosztów, które dzisiaj są. Bardzo o to panią proszę i apeluję o to. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2017-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Słuchając posłów PO, mam wrażenie, że są odporni na to, co się do nich mówi, albo nie chcą słuchać tylko i włącznie po to, żeby wzbudzić emocje tych, którzy są najbardziej poszkodowani. Państwo mówią o nauczaniu włączającym, o socjalizacji, integracji i słusznie. O tym samym mówi pani minister, ale gdy mówi o tym pani minister, wy tego nie chcecie słuchać. Mówicie tylko i wyłącznie to, co w was zaprogramowano albo czego was nauczono. Gdy pojawia się jakiś problem, to próbujecie wzburzyć ludzi, często próbując im wmówić, że rzeczywistość jest zupełnie inna. Pani Minister! Czy ten projekt rozporządzenia, o którym w tej chwili rozmawiamy, jest w jakiś sposób oparty także na doświadczeniach, badaniach międzynarodowych? Czy przyjmujemy doświadczenia, które funkcjonują w innych krajach? Bo dotąd nikt o to nie pytał. Element kolejny. Rozmawiamy o pewnej grupie dzieci z niepełnosprawnościami i może warto byłoby jeszcze raz przypomnieć, jak duża jest to grupa. Państwo mówili tutaj o finansach. Może spróbujmy też dowiedzieć się, jaka to jest tak naprawdę skala problemu i czy w całym budżecie przeznaczonym na edukację są to naprawdę wielkie środki. Prosiłbym również o uwzględnienie tego elementu. I element ostatni, o którym państwo tutaj mówili, wokół którego toczy się cała burza. Mówimy o nauczaniu indywidualnym skierowanym do dzieci w sytuacji wyjątkowej - w takiej, w której w praktyce nie mogą wychodzić poza dom, nie mogą uczęszczać do szkoły. Państwo domagają się, aby także te dzieci mogły odbywać część zajęć z dziećmi w szkole. Czy to rozporządzenie będzie uniemożliwiało dzieciom - także tym, które mają indywidualne nauczanie - to, by przyjść do szkoły i mieć część zajęć z dziećmi? Element ostatni związany z tą propagandą, którą robicie za przykładem waszej gazety (Dzwonek) i zaprzyjaźnionych mediów. Sztandarowym przykładem miał być tutaj 7-letni Franek, który miał być ofiarą tego projektu rozporządzenia. W tytule tejże gazety pojawiła się informacja, że zakaże się dzieciom z indywidualnym nauczaniem chodzić do szkoły i jeżeli wejdzie to w życie, to Franek wszystko straci. Mama tegoż Franka na swoim blogu pisze tak: Franek poczuł się fatalnie, wracał ze szkoły w coraz gorszym stanie, po konsultacjach z fizjoterapeutami uznaliśmy, że musimy pójść i zmienić orzeczenie tak, aby to było nauczanie indywidualne. I dalej mama pisze na swoim blogu, że jeśli Franek...