Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To sprawozdanie Komisji Finansów Publicznych właściwie niczym się nie różni od przedłożenia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych i trudno oczekiwać, żeby nagle zmieniło się stanowisko klubu, którego opinię będę za chwilę prezentował. Oczywiście to stanowisko jest negatywne jak we wtorek, tak i w dniu dzisiejszym. Wysoka Izbo! Ten projekt ustawy to psucie państwa, to rujnowanie zaufania obywateli do jego struktur i mechanizmów. To demoluje również nadzieję, że przedsiębiorcy zaczną wreszcie inwestować zamrożone w tej chwili na kontach miliardy złotych. Zgodnie z wiedzą, którą posiedliśmy, środków inwestycyjnych, które mogłyby pracować na rynku polskim, już jest ponad 200 mld. Przedsiębiorcy przecież zadają sobie pewnie pytanie o to, czy ten rząd jest wiarygodny, czy warto z tym rządem robić interesy. Odpowiedź jest oczywiście negatywna, bo dowodem na to są te zdeponowane na kontach środki. Nikt dziś nie ma pewności. A to jest bardzo groźne, zwłaszcza jeżeli pamiętamy o tym, że lada miesiąc Polska zacznie dostawać kolejne miliardy euro przyznane nam przez Unię Europejską. Czy rząd ich nie zmarnuje? Czy wie, na co je wydać? Chyba nie wie. Rząd premiera Tuska nigdy nie przedstawił i nadal nie przedstawia dokumentu, w którym byłby choćby ślad jakiegoś programu gospodarczego. Nie wiemy, co zamierza rozwijać, co wspomagać, co wskazuje na marginalizację. Co prawda premier gromko zapowiadał, że uda się w Polskę i na miejscu będzie pytać obywateli, co by za te unijne pieniądze chcieli zbudować, kupić itd., itd. To przecież są jakieś kpiny, a nie program gospodarczy. Nasza zielona wyspa naprawdę jest wyspą szarej strefy, królestwem oszustów i kanciarzy. Skalę oszustw w podatku VAT specjaliści szacują już na ponad 30 mld zł. To przecież jest więcej niż 10% rocznego budżetu państwa. Czy ten rząd w ogóle jest zdolny do wyprowadzenia Polski z kryzysu gospodarczego, skoro pozwala się okradać w biały dzień? Wysoka Izbo! Po raz kolejny potwierdziło się to, że żeby w Polsce mogła rządzić prawica, lewica najpierw musi na to zarobić. Tak było w 1993 r., w 2001 r. i tak jest teraz. Wszystkie obecnie obowiązujące progi ostrożnościowe konstruowane były w 1997 r., a więc w momencie kiedy weszła w życie nowa konstytucja. Być może potrzebna jest dyskusja na temat zakresu niezbędnej modernizacji, warunki funkcjonowania progów są bowiem dziś inne niż w momencie ich ustanawiania. Pewnie należałoby się odnieść także do tych regulacji, które obowiązują w Unii Europejskiej. Jakimś dziwnym trafem rząd Donalda Tuska nie zauważa potrzeby unifikacji, żeby można było się porównywać, a nie spekulować. Jednak nie może się to odbyć w narzuconym przez rząd trybie, tym bardziej że zaproponowane przez rząd zmiany tak naprawdę niczego nie zmieniają, mają charakter asekuracyjny. Rząd boi się przyszłej odpowiedzialności, więc podejmuje kroki mające stworzyć wrażenie, że próbuje coś robić. Sam jednak zapędził się w taką sytuację bez wyjścia. Wreszcie dotarło do niego, że trzeba pobudzać wzrost gospodarczy, i jest już gotów znaleźć na to pieniądze, czego do tej pory nie było. Musi jednak przekroczyć ustawę, czyli złamać prawo. Żeby więc nie łamać prawa i jakoś ratować sytuację, znosi niewygodny przepis. Po prostu znosi niewygodny przepis. Postępuje więc jak pilot TU-154M, ignoruje ostrzeżenia, mimo że nie znajduje się ani na właściwej ścieżce, ani na właściwej wysokości, więc do katastrofy niedaleko. Rząd liczy, że jakoś się uda, ale nie uda się. Przypomnę w tym miejscu rządowi, że na samym początku swego urzędowania upojony zwycięstwem zapowiadał buńczucznie obniżenie pierwszego progu ostrożnościowego o kolejne 3 punkty procentowe do 47%, ale już się przyzwyczailiśmy, że nikt nam tyle nie da, ile nam Tusk naobiecuje. To są kolejne fakty. Rząd szuka winnego zaistniałej sytuacji w Radzie Polityki Pieniężnej, jednak od dłuższego już czasu stopy procentowe są na relatywnie niskim poziomie. Niech rząd nie szuka, niech rząd zamiast cygar kupi sobie duże lustro. Za sprawą indolencji rządu Polska stała się rajem dla oszustów, szara strefa szaleje. To bogate źródło dochodów dla budżetu państwa, trzeba tylko tego chcieć. Czy rząd chce? Rząd ma do dyspozycji liczne służby tajne i jawne, tylko co z tego? (Dzwonek) Sądząc po skali strat, jakie ponosi Skarb Państwa na oszukańczych transakcjach, niepłaceniu podatków, na przemyślnych kombinacjach, pożądanych efektów pracy nie ma. Widzimy w telewizji kolejne spektakularne akcje wymierzone na przykład w chałupnicze wytwarzanie amfetaminy. Nie widzimy niczego, co świadczyłoby o tym, że rząd walczy z kanciarzami handlującymi stalą, złotem, paliwami i innymi artykułami. Rząd tego nie wie? A co rząd wie? Za co podatnicy płacą, skoro rząd nie umie bronić interesów państwa, czyli per saldo podatników? Polska prawica zafascynowała się państwem policyjnym, podsłuchami, podglądami, agentem Tomkiem. Nie rozumie, że silne państwo to wcale nie pałki, karabiny, armatki wodne czy zdolny do wszystkiego prokurator. Państwo jest silne swoimi silnymi i sprawnymi instytucjami, tylko jak to wytłumaczyć rządzącym, autorom monstrualnego rozrostu biurokracji? Samych wiceministrów jest 91, a nigdy w historii tylu nie było. W Ministerstwie Finansów jest ich aż 9, do tego jeszcze główny ekonomista i dyrektor generalny.