Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2012-11-21 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To nie jest ustawa tylko o podwyższeniu wieku emerytalnego. To jest ustawa, która bardzo głęboko ingeruje w pragmatyki służbowe bardzo wielu kluczowych dla sprawnego funkcjonowania państwa zawodów. Ustawa z 11 maja 2012 r., wprowadzając zmiany dotyczące wieku uprawniającego do emerytury - 67 lat, a także stażu - 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, głęboko ingeruje w pragmatyki służbowe podstawowych, kluczowych dla funkcjonowania państwa zawodów. Wprowadzając przy okazji, mówiąc językiem rządowego projektu ustawy, korektę, dostosowanie brzmienia przepisów do nowych regulacji, ustawa dowodzi jedynie niefrasobliwego i lekceważącego stosunku rządu do kształtowania pragmatyk służbowych zawodów, od których zależy sprawność funkcjonowania państwa. Ustawa znosi ograniczenie zatrudnienia, podnosi o 7 lat ustawowy wiek emerytalny dla kobiet i moim zdaniem jest to właśnie jedna z podstawowych, bardzo głębokich ingerencji w pragmatykę służbową wielu zawodów. Ustawa odwołuje się, a jakże, do dyrektywy Unii Europejskiej i do wyroków Trybunału Sprawiedliwości dotyczących zatrudnienia po osiągnięciu wieku emerytalnego, odwołuje się do równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z osiągnięciem tego wieku. Omawiana ustawa znosi ograniczenia zatrudnienia ze względu na osiągnięcie wieku 65 lat, zapisane w 18 ustawach, m.in. w takich jak: Karta Nauczyciela, ustawa o sądach, ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy, Służbie Celnej, służbie cywilnej, Najwyższej Izbie Kontroli i wielu innych. Podniesienie o 7 lat wieku emerytalnego dla kobiet rząd nazywa korektą przepisów, a to nie jest korekta. To - jeszcze raz podkreślam - bardzo głęboka ingerencja w pragmatyki służbowe, chociaż nazywa się to tylko dostosowaniem brzmienia. Prawo i Sprawiedliwość konsekwentnie stoi na stanowisku zniesienia ograniczeń z tą różnicą, że przyjmuje wiek 60/65 lat, na podstawie obowiązującego wieku, i staż pracy 20/25 lat. Każdy powinien sam decydować, czy po osiągnięciu tego wieku i uzyskaniu takiego stażu może dalej pracować. Ustawa oczywiście odwołuje się - pani poseł też - do art. 32 konstytucji, ale wyjątek tu oczywiście stanowią ograniczenia dotyczące szkolnictwa wyższego. W przypadku szkolnictwa wyższego omawiana ustawa bardzo głęboko ingeruje w sprawy z zakresu mianowania, zatrudnienia, i jest to rzeczywiście przykład bardzo nierównego traktowania jednej grupy. Celem tej regulacji nie jest przedłużenie, lecz skrócenie zatrudnienia w szkolnictwie wyższym, tak więc ktoś, kto osiągnie 67. rok życia, zostanie zwolniony. Tymczasem w przypadku innych zawodów znosimy to ograniczenie. W czasie konsultacji wprowadzono do projektu ustawy wiele poprawek, m.in. poprawki zgłaszała Najwyższa Izba Kontroli, bo zmiany te dezorganizują jej prace. Najwyższa Izba Kontroli wskazuje ważne argumenty za odstąpieniem od tych regulacji w tak incydentalnej zmianie dotyczącej wieku emerytalnego. Prezes Sądu Najwyższego zwraca uwagę na bezzasadność pewnych zmian w ustawie o pomocy społecznej i nierówne traktowanie grup. Prawo i Sprawiedliwość nie może poprzeć tej ustawy ze względów merytorycznych, gdyż ingeruje ona bardzo głęboko w pragmatyki służbowe. Zdaniem Prawa i Sprawiedliwości regulacje poszczególnych zawodów powinny być rozpatrywane w ustawach przedmiotowych, a więc w ustawie o Najwyższej Izbie Kontroli, ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawie o służbie cywilnej itd. Nie możemy poprzeć tej ustawy także ze względów proceduralnych, dlatego że podobnie jak poprzednia ustawa z 11 maja jest ona przyjmowana w trybie pospiesznym, bez dostatecznej dyskusji i uświadomienia społeczeństwu, grupom zawodowym, jakie zmiany im przynosi. Chcę zaznaczyć także, że Prawo i Sprawiedliwość, a także ˝Solidarność˝ i OPZZ zaskarżyły ustawę z 11 maja do Trybunału Konstytucyjnego i trybunał przyjął nasz wniosek. Dziękuję. (Oklaski)