Mówca: Sprawozdawca Tomasz Latos
Data: 2017-03-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Zdrowia mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie komisji o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, odpowiednio druki nr 1322 i 1362. Na początku chciałbym odnieść się do informacji, którą - jak sądzę - jestem winien Wysokiej Izbie, a która jest związana z dzisiejszym wnioskiem o przerwę, który został zgłoszony po rozpoczęciu posiedzenia Sejmu. Otóż tak się składa, że poseł, który wnioskował o to, powoływał się na art. 1 tejże ustawy. Jest mi bardzo przykro, że nie przeczytał art. 2. W art. 2 jest napisane, że wspomniane listy będą przedstawione do 27 czerwca tego roku przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich. Natomiast to, o czym mówił pan poseł, będzie obowiązywało w przyszłości, po roku 2021, jak będą się tworzyły kolejne listy szpitali wchodzących do sieci szpitali i będą modyfikowane. To gwoli wyjaśnienia. Czyli terminem nie jest 27 marca, tylko 27 czerwca. Dodatkowo chcę poinformować Wysoką Izbę, że dyskusja na ten temat w Komisji Zdrowia była dość burzliwa, aczkolwiek w większości merytoryczna i odbywała się na dobrą sprawę kilkukrotnie. To nie jest tylko kwestia pierwszego czytania, które miało miejsce na poprzednim posiedzeniu Sejmu, to jest również kwestia debaty, która się odbyła na poprzednim posiedzeniu Sejmu, w piątek, w tej samej sprawie. Wreszcie dyskusja na ten sam temat toczyła się w Komisji Zdrowia jeszcze przed pierwszym czytaniem, na wcześniejszym posiedzeniu Sejmu, kiedy również na temat sieci szpitali dyskutowaliśmy. Jak się okazuje, mimo wielokrotnych dyskusji w dalszym ciągu są pewne różnice interpretacyjne, żeby nie powiedzieć, że wchodzi w to polityka. (Poseł Bartosz Arłukowicz: Właśnie.) Nie chcę używać tego typu sformułowań jako sprawozdawca komisji, niemniej trudno nie zauważyć i trudno nie podkreślić czegoś, o czym mówiono. Nie będę przywoływał nazwisk posłów, którzy zabierali głos w tej sprawie, ze mną włącznie, którzy mówili o tym, że w przypadku sieci szpitali, szanowni państwo, nie mamy do czynienia z sytuacją, jaka była do tej pory. Mieliśmy aneksowanie świadczeń zdrowotnych, aneksowanie kontraktów. Nie ma miejsca coś, co obowiązywało od roku 1999 do czasu aneksowania, kiedy było kontraktowanie. Teraz będziemy mieli połączenie dwóch elementów i jednostki służby zdrowia, szpitale, które znajdą się w sieci. Jak podkreślano i w czasie prezentacji, jaką miał pan minister Gryza, i w czasie dyskusji, wchodzą tutaj wszystkie najważniejsze szpitale w Polsce, te, które posiadają izbę przyjęć, te, które posiadają szpitalny oddział ratunkowy, czy również te, które spełniają inne ważne funkcje i które nawet dodatkowo mogą być przez pana ministra włączone do sieci po to właśnie, aby pacjent miał poczucie bezpieczeństwa, poczucie stabilizacji i pewność, że będzie odpowiednio zaopatrzony i odpowiednio leczony. Wszystkim pozostałym, które nie będą w sieci, nie zagraża zwiększone ryzyko, o jakimś armagedonie czy zamykaniu nie wspomniawszy, będą one podlegały normalnej procedurze konkursowej, jak to miało miejsce do tej pory. Innymi słowy, gdyby nie było tej ustawy i gdyby skończono, bo przecież trudno ciągle kontynuować, aneksowanie umów, to 100% szpitali weszłoby w procedurę konkursową, a tak, dzięki temu, wejdzie w tę procedurę konkursową, która wiąże się z pewnego rodzaju niepewnością i pewnego rodzaju niepokojem, tylko niewielka część szpitali, dzięki temu zabiegowi, uzupełnieniu tego systemu. A więc, szanowni państwo, myślę, że można też, i należy, zaapelować, odwołując się do dyskusji, która toczyła się w komisji, o niepowielanie pewnych rzeczy, które pacjentów niezorientowanych w sprawie mogą niepokoić. Nie będzie żadnego zamykania, w ogóle nikt o tym ani nie myśli, ani nie mówi. Będzie normalna procedura konkursowa, taka, jakie toczy się od blisko 20 lat. Wreszcie, szanowni państwo, podkreślano elementy, które są ważne z punktu widzenia pacjenta, bo przecież on jest w tym wszystkim najistotniejszy, co ta ustawa daje pacjentowi. Oczywiście od wielu lat były dyskusje na temat sieci szpitali, czy ta ustawa ma być wprowadzona, czy też nie, i w jakim momencie, i uznano, że najpierw należałoby przygotować mapy potrzeb zdrowotnych, a następnie już w oparciu o mapy potrzeb zdrowotnych łatwiej będzie chociażby tę procedurę konkursową uzupełniającą to, co w tej chwili będzie w sieci szpitali, przeprowadzić. Mapy potrzeb zdrowotnych zostały przygotowane. Zaczęto je przygotowywać jeszcze za czasów rządów Platformy Obywatelskiej i PSL, dokończono już za rządów Prawa i Sprawiedliwości. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykonać kolejny krok, czyli przygotować wspomnianą sieć szpitali. Dzięki temu pacjent będzie mógł przede wszystkim nie mieć tych niewygód, jakie ma w tej chwili, kiedy państwo sami pewnie albo na własnej skórze to odczuliście, albo wielokrotnie z tym się spotykaliście, kiedy po wypisaniu ze szpitala, po prawidłowo zaordynowanym leczeniu pacjent następnie ze skierowaniem do specjalisty był zostawiony sam sobie. I musiał radzić sobie czasami z pomocą lekarza rodzinnego, a czasami zupełnie był zostawiony sam sobie. Po kilku miesiącach trafiał do specjalisty, a po dalszym okresie z powrotem do szpitala, ponieważ nie miał zapewnionej na czas kontynuacji leczenia szpitalnego. W tym wypadku w wyniku opieki koordynowanej będzie taka możliwość, będzie możliwość kontynuacji leczenia, i to z dwóch poziomów. Teraz mówimy o współpracy szpitali ze specjalistyką, a w przyszłości, dzięki kolejnym ustawom, będzie można mówić o współpracy POZ z tymże AOS. Dalej, mam nadzieję, że skończą się również sytuacje przyjmowania, wypisywania pacjenta ze szpitala tylko dlatego, żeby zgodnie z JGP było zapłacone za kolejne jednostki chorobowe w przypadku, gdy u pacjenta występuje ich więcej niż jedna. Pacjent będzie mógł być wreszcie - bez jakichkolwiek utrudnień, bo przecież takie utrudnienia obecnie są, a lekarze mimo to i tak tego pacjenta kompleksowo leczyli, natomiast teraz zniesiemy to utrudnienie - kompleksowo leczony, łącznie nawet z przekazywaniem z oddziału do oddziału bez jakichkolwiek przeszkód. I wreszcie skończymy z fikcją. (Poseł Bartosz Arłukowicz: Szok! Co on mówi?) Podzielam zdanie byłego pana ministra, że jest to szok. W porównaniu z tym, co było za państwa czasów, może to rzeczywiście szokować. Tutaj jesteśmy zgodni. (Poseł Beata Małecka-Libera: Ale proszę nie komentować jako sprawozdawca.) Staram się też relacjonować to, o czym była dyskusja na posiedzeniu komisji, o czym również i ja mówiłem jako poseł zabierający głos. I wreszcie, szanowni państwo, żeby już nie przedłużać: nocna i świąteczna pomoc. Pamiętajmy, że skończymy ze swego rodzaju fikcją. Ktoś miał zakontraktowaną nocną i świąteczną pomoc, a pacjenci i tak trafiali na izbę przyjęć. W związku z tym będzie teraz możliwość nie tylko incydentalnie - bo takie rozwiązania są w wielu miejscach w Polsce, ale jednak incydentalnie - żeby za tych pacjentów szpitalom zapłacić. Wydaje mi się, że dla każdego, kto nie tylko zna system, ale kto chociażby był pacjentem, jest to zrozumiałe i oczywiste. Bardzo dziękuję. Komisja na tym zakończyła swoje sprawozdanie. Dziękuję. (Oklaski)