Mówca: Robert Kwiatkowski
Data: 2023-07-28 (Sejm RP, kadencja 9)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 5 minut nie trzeba, żeby zorientować się, o co chodzi w tym przedłożeniu ośrodka prezydenckiego. Przyjmujemy jako koło Lewicy Demokratycznej ten znak z nadzieją, bo jest to objaw paniki, którą da się zaobserwować w obozie władzy. No przecież ten jawny akt destrukcji i konstytucji, i relacji między prezydentem a Radą Ministrów spowodowany jest - i może być spowodowany - wyłącznie jednym, zresztą o tym przedmówcy szczegółowo informowali i odwoływali się. Otóż grozi wam, i podzielam tę obawę, a raczej to przekonanie, grozi wam utrata władzy, bo grozi sytuacja, w której prezydent Rzeczypospolitej, którym jeszcze przez 2 lata będzie Andrzej Duda, będzie miał do czynienia z rządem wywodzącym się z innego, obcego mu i niechętnego, mam nadzieję, obozu politycznego. Te wszystkie wygibasy, cała ta niezgodna z konstytucją konstrukcja prawna zaprezentowana w projekcie przedłożenia jest łatwa do rozszyfrowania choćby już wtedy, kiedy się czyta tytuł tej ustawy. Otóż jest to projekt ustawy o zmianie ustawy o współpracy Rady Ministrów z Sejmem i Senatem w sprawach związanych z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Gdzie tu jest miejsce dla prezydenta? No nie ma miejsca dla prezydenta. Trzeba dopiero w tekście ustawy wprowadzać tę zmianę i prezydenta jako instytucję władzy, a przecież, tak jak zresztą o tym przed chwilą wcześniej mówił jeden z poprzedników, istnieje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2009 r., który szczegółowo określa prerogatywy, uprawnienia prezydenckie w tej sprawie i odnosi się do znanej i smutnej historii właśnie tzw. wojny o krzesło, która swój finał znalazła w Trybunale Konstytucyjnym, a ten jasno i precyzyjnie dokonał rozdziału kompetencji i uprawnień, mówiąc, że o ile Radzie Ministrów, zgodnie z art. 146 ust. 1, przysługuje prowadzenie polityki wewnętrznej i zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, o tyle prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje prezentowanie tej polityki. Ale określanie tej polityki, w tym istotne, opisane w przedłożeniu, w projekcie ustawy prerogatywy dotyczące polityki kadrowej, muszą przysługiwać Radzie Ministrów, i to niezależnie od tego, jaka by ta Rada Ministrów była. Z pewnym rozbawieniem, mówiąc szczerze, wysłuchałem posła sprawozdawcy, który poinformował, że to już niebawem, tzn. uwaga - na początku 2025 r. - Polska obejmie przewodnictwo w Unii Europejskiej i dlatego to przedłożenie jest właśnie dzisiaj potrzebne. No to może trzeba było poczekać z tym chwilę, nie wiem, jakieś pół roku, panie pośle, żeby tym bardziej kompetentnie sprawą się zająć, bo to pańskie ˝niebawem˝, czyli już za półtora roku... Gdyby przełożyć to na przeszłość, to można byłoby powiedzieć, że na początku 2022 r., jeszcze przed agresją Rosji na Ukrainę, to też było to ˝niebawem˝. Czyli widać, że te półtora roku to jest, zwłaszcza w dzisiejszej, bardzo dynamicznie zmieniającej się sytuacji międzynarodowej, cała epoka. Może nie warto się tak spieszyć? A może wręcz przeciwnie? Może przy okazji wiekopomnych wydarzeń w historii polskiej dyplomacji, jaką było objęcie przewodnictwa przez Polskę w Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie albo udział w Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, może trzeba było przedłożyć jakiś akt, projekt ustawy, który de facto zmienia charakter konstytucji i zmienia relacje między Radą Ministrów a prezydentem RP. O tym jakoś nie pomyśleliście i to jest kolejny, tym razem pośredni dowód na motyw, jaki spowodował przedłożenie tej ustawy: panika i popłoch. I bardzo dobrze. Dziękuję bardzo. (Oklaski)