Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2013-04-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Na przykład często jest podnoszone, że istotne jest dążenie do zwiększenia poziomu wykrywalności przypadków prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości oraz istotne jest tak samo coraz lepsze oddziaływanie terapeutyczne wobec nietrzeźwych kierowców. Tu zastrzeżenia budzi, tak to oceniam, określenie stanu nietrzeźwości. Państwo mówią o stanie nietrzeźwości w stopniu wysokim. Moje zastrzeżenie sprowadza się do tego, co zresztą też wiele osób podkreśla, że wprowadzenie takiego stanu: w stopniu wysokim, może znowu spowodować pewien relatywizm co do mniejszej szkodliwości prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w stosunku do stanu nietrzeźwości w stopniu wysokim. Powiem szczerze, dla mnie to wszystko jest złe. Czy to jest w stopniu wysokim, czy to jest w ogóle w stanie nietrzeźwości, po prostu to jest złe i trzeba to napiętnować. Nie wiem, czy istnieje konieczność, żeby ten stan podnosić, ponieważ każde prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości skutkuje zwiększonym prawdopodobieństwem spowodowania wypadku drogowego. Tu na marginesie chcę jeszcze dodać, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości przewiduje jedynie stan po użyciu alkoholu i stan nietrzeźwości, natomiast nie operuje stopniami stanu nietrzeźwości. Moim zdaniem stopień nietrzeźwości właśnie w obrębie stanu nietrzeźwości ma znaczenie dla oceny szkodliwości czynu i po prostu podlega ocenie sądu. (Dzwonek) Proszę jeszcze o minutę. Sąd, który jest zobowiązany realizować dyrektywy w zakresie wymiaru kary, powinien decydować o tym, jakie te kary mają być. Inną ważną kwestią jest możliwość stosowania przepadku w stosunku do przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zarówno do czynów umyślnych, jak i nieumyślnych, co już samo w sobie godzi w zasadę proporcjonalności, ponieważ brak jest dowodu na to, że dziś stosowane środki karne o charakterze majątkowym, jak nawiązka, czy niemajątkowym, jak zakaz prowadzenia pojazdów, nie spełniają swojej funkcji i nie są wystarczające dla realizacji dyrektyw wymiaru kary, nie mówiąc już o tym, że przepadek pojazdu w wypadku przestępstw nieumyślnych pozostawia, moim zdaniem, wątpliwość co do realizacji celów prewencji ogólnej i indywidualnej. Chcę zwrócić uwagę Wysokiej Izby jeszcze na jedną rzecz, już ostatnią, no, może przedostatnią. Chodzi mianowicie o członków rodziny, zwykle współmałżonków, których też może ta represja dotyczyć, osób, które przecież karze nie podlegają, a nie ma wątpliwości co do tego, że taki wyrok może negatywnie wpłynąć na sytuację majątkową obojga małżonków, choćby przy orzeczeniu przepadku udziału lub równowartości udziału sprawcy wówczas, gdy pojazd stanowi współwłasność, a to jest dzisiaj wręcz powszechne. Przecież trzeba pamiętać o tym, że współwłasność małżeńska jest współwłasnością łączną, nie ma w tym udziałów określonych. Jest to problem moim zdaniem poważny. Nie mówiąc już o dolegliwości związanej z wartością pojazdu, co też nie zawsze będzie proporcjonalne do rozmiaru wyrządzonej szkody. I ostatnia sprawa, o której zresztą mówił generalny inspektor ochrony danych osobowych, czyli ten pomysł publikowania wizerunku. Jak to miałoby być realizowane? Jaki miałby być sposób realizacji? Już nie mówię o tym, że tu tak, przewiduje się to, ale przecież mamy też inne ciężkie przestępstwa i tam już nie. To są powody, które...