Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2013-12-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Proszę z góry o zgodę - moi współpracownicy zapisywali wszystkie pytania i chciałbym odpowiedzieć tylu posłom, ilu zadawało pytania, jak najrzetelniej. Pan poseł Tadeusz Iwiński, nie ma go na sali, pytał, jak zachowałaby się Polska, gdyby protestujący zajmowali budynku rządowe. Dobre pytanie. Pamiętajmy, że prawo do pokojowego protestu jest czymś, co Ukraina jest zobowiązana respektować w świetle zasad OBWE, szczególnie jako kraj, który przewodniczy OBWE. Ale pokojowe protesty to raz, a okupowanie budynków rządowych to dwa, a więc mielibyśmy z tym też kłopot. Niemniej oczywiście jesteśmy rzecznikami dialogu, niedopuszczania do eskalacji przemocy i niedawania pretekstu władzom do rozwiązań siłowych, bo niektórym może zależeć na tym, aby sprowokować opozycję do czegoś gwałtowniejszego, tak aby móc narzucić rozwiązania siłowe i w efekcie odseparować Ukrainę od Europy. Tak że ten, kto chce europejskiej Ukrainy, powinien dzisiaj szczególnie umiarkowanie działać, szczególnie baczyć, jak korzysta z niezbywalnego prawa do pokojowego protestu, tak aby nie dać się sprowokować. Pan poseł Iwiński pyta też, dlaczego Unia robi więcej dla Macedonii i Albanii. No, jest różnica, Macedonia i Albania są w trakcie procesu akcesji do Unii Europejskiej, a Ukraina jest w trakcie procesu stowarzyszenia. To nie to samo. Pan poseł Dorn, komplementując mnie, że jestem inteligentny - dziękuję bardzo, choć nie ma go na sali - poczynił aluzję do prezydenta Kwaśniewskiego, jego roli mediacyjnej, jego roli podczas pomarańczowej rewolucji. Ja zrozumiałem tę wypowiedź jako niezbyt przyjemną sugestię, jakoby moja polityka wobec Ukrainy była motywowana jakimiś osobistymi ambicjami. Kiedyś była plotka o tym, jakoby prezydent Kwaśniewski aspirował do roli sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, a po pomarańczowej rewolucji jego szanse zmalały. Nie wiem, czy te spekulacje były prawdziwe, w każdym razie ja wobec Wysokiego Sejmu solennie deklaruję, że nie aspiruję do roli sekretarza generalnego ONZ. Pan poseł Domaracki pyta o skandale wizowe w polskich konsulatach i o to, czy wobec tego mam prawo do wypominania korupcji Ukrainie. Nie wiem, czy jest na sali... (Poseł Witold Klepacz: Przekażemy.) ...ale bardzo proszę o przekazanie odpowiedzi. To, że korupcja w konsulatach się zdarza - konsulatach naszego kraju, konsulatach innych krajów, przypomnę słynną aferę w konsulatach niemieckich, która dotarła na same szczyty już ok. 10 lat temu podczas kadencji Joschki Fischera. Tylko że różnica jest taka, że my z korupcją walczymy i gdy korupcja pojawiła się np. w Łucku, to nie tylko natychmiast wyrzuciłem szefa wydziału wizowego, ale całą zmianę wszystkich konsulów zajmujących się wizami, tak aby nie tylko wyczyścić tę sytuację, lecz także dać jasny sygnał, że nie tolerujemy korupcji. Mamy bardzo twarde procedury antykorupcyjne, ale przestrzegam też przed łatwym rzucaniem oskarżeń. Za każdym razem, gdy ktoś ma wiarygodne informacje o korupcji gdziekolwiek w polskiej służbie dyplomatycznej czy konsularnej, bardzo proszę o zgłoszenie na adres: [EMAIL] Każde takie doniesienie będzie szczegółowo zbadane, a jeśli będzie nosiło znamiona prawdopodobieństwa, to będzie przekazane odpowiednim służbom i prokuraturze. Ale o korupcję bywają też oskarżani nasi konsulowie, którzy są niewinni, wtedy gdy ci, którzy kiedyś dobrze zarabiali na pośrednictwie wizowym, dzisiaj tracą dochody z tej działalności, bo wprowadziliśmy jaśniejsze zasady czy też system outsourcingu. Tak że bardzo proszę: plotki to raz, a konkrety - dwa. Musimy mieć naprowadzanie. Z całą odpowiedzialnością mówię: wtedy za każdym razem zadziałamy bezkompromisowo. Pan poseł Szczerski mówił o tym, że Stalin wyznaczył granicę na Bugu. Ja tego nie pamiętam, bo urodziłem się w 1963 r., ale z tego, co wiem z historii, to on, zdaje się, wyznaczył ją na Łabie. (Poseł Krzysztof Szczerski: Nie...) Na granicy bloku sowieckiego to chyba jednak na Łabie, co? (Głos z sali: Związku Radzieckiego.) Związku Radzieckiego. To fakt, tak. (Poseł Tomasz Makowski: Nieładnie, Krzysztof, nieładnie.) Zresztą pan poseł zapomniał chyba o państwach bałtyckich, bo to jednak przesunięcie tej granicy. (Poseł Krzysztof Szczerski: Białowieża.) Pan poseł Iwiński pytał ponadto, czy słuszne było stawianie przez Unię Europejską warunku związanego z Julią Tymoszenko, jeśli chodzi o podpisanie umowy stowarzyszeniowej. Nie chcę zdradzać szczegółów naszych rozmów na ostatnim posiedzeniu Rady Europejskiej, ministrów spraw zagranicznych przed szczytem wileńskim, więc powiem oględnie: tak, uważam, że Unia Europejska przeszacowała atrakcyjność swojej oferty, przeszacowała swoją zdolność do przekonania Ukrainy, myślała, że może eskalować warunki i nie wzięła pod uwagę realiów ukraińskich. Ale o jednym chciałbym szanownych państwa zapewnić: Polska nie popełniła tego błędu i argumentowała na rzecz realizmu. Pan poseł Iwiński użył też sformułowania: demokracja oligarchiczna. Możemy jeszcze dalej tłumaczyć i znajdować nowe określenia na system polityczny i gospodarczy, jaki panuje na Ukrainie, ale wspólny mianownik jest jeden: słowa, których użyłem, o korupcji w gospodarce ukraińskiej były słowami bardzo delikatnymi. Pan poseł Święcicki absolutnie ma rację, jeśli chodzi o efektywność energetyczną na Ukrainie. Polska dołączyła do szwedzkiego programu na rzecz efektywności energetycznej na Ukrainie. Oczywiście ma pan rację, że gdyby Ukraina 10 czy 15 lat temu zaczęła robić takie podstawowe rzeczy, jak ocieplanie budynków czy właśnie urynkowienie, chociaż częściowe, energii, to dzisiaj byłaby w zupełnie innej sytuacji. Zaufanie instytucji finansowych do polityki ukraińskiej jest takie niskie, bo Ukraina wielokrotnie obiecywała, że to zrobi, po czym nie następowały decyzje polityczne. I tu jest problem. Rozumiem wszystkich państwa posłów, którzy mówią, że trzeba uatrakcyjnić ofertę dla Ukrainy, ale chcę powiedzieć, że można to zrobić, jeśli Ukraina zacznie reformy. Zgadzam się, że powinniśmy znaleźć środki na wsparcie reform, a nie na finansowanie niezreformowanej gospodarki ukraińskiej. Zgoda? (Poseł Tomasz Makowski: A poprawki?) Zgódźmy się co do tego, że w tym stanie korupcji, jak powiedział poseł Iwiński, oligarchiczności, dysfunkcjonalności - możemy jeszcze długo wymieniać - można utopić każde pieniądze, wiele, wiele miliardów, które zostały już tam przerobione. Pani poseł, też pani odpowiem. Już o tym mówiłem. Wydaje mi się, że gdyby 10 lat temu, zanim nasz rząd się do tego nie zabrał, powiedziano, że w Polsce są dziurawe drogi, a śmiem twierdzić, że nawet dzisiaj można to powiedzieć o niektórych polskich drogach, ani nie byłoby to kontrowersyjne, ani nikt z nas by się o to nie obraził. Odpowiadając pani poseł, powiem, że w tej sytuacji wypracowanej przez kolejne rządy, przez prezydenta, który, przypominam, był szefem polskiej delegacji w Wilnie, bo w ogóle umknęło nam to, że to nie rząd przewodził w Wilnie, jesteśmy jedynym krajem, któremu dziękuje zarówno rząd ukraiński, jak i opozycja za jego konsekwentną politykę wobec Ukrainy. O tym, że Ukraina jest skorumpowana, mówi chociażby Witalij Kliczko, mówią na Ukrainie absolutnie wszyscy. Pani poseł też doskonale o tym wie. Rozumiem, że po prostu potrzeba jej argumentów do krytykowania rządu PO-PSL. Pan poseł Kamiński pyta, co konkretnego mamy do zaoferowania Ukrainie, podczas gdy Rosja ma na przykład gaz. Dałem już do zrozumienia - tak proszę zrozumieć to, co mówiłem i mówię - że nie jest w naszym interesie wchodzenie w licytację z Federacją Rosyjską o to, kto da więcej. Polska też nie jest w stanie przebić rosyjskiej oferty finansowej. Mówi się o ofercie rosyjskiej pożyczki między 5 a 12 mld dolarów. Może państwo z opozycji prawicowej uważacie, że właśnie tak powinno być, że to Polska powinna wejść do licytacji i przelicytować Rosję, zadeklarować od 5 do 12 mld dolarów, żeby zrównoważyć ofertę rosyjską dla niezreformowanej gospodarki ukraińskiej. (Poseł Anna Paluch: Proszę nas nie posądzać o absurd.) Jeśli to macie na myśli, to powiedzcie, o to dokładnie pytałem. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Grecji daliśmy już 6 mld.) Pojawiało się to w kilku wypowiedziach. Wydaje mi się, że warto się do tego odnieść. Rzeczywiście dysproporcja środków, jakie Unia Europejska przeznacza dla Grecji i innych państw członkowskich Unii Europejskiej i strefy euro, jest olbrzymia. Po pierwsze, o ile pamięć mnie nie myli, może pan przewodniczący mi pomoże, jeśli chodzi o Grecję, to Polska nie dała ani grosza. (Poseł Anna Paluch: Pożyczyła na wieczne nieoddanie.) Nie dała ani grosza. O ile wiem, postawiliśmy do dyspozycji Międzynarodowego Funduszu Walutowego, najsolidniejszej instytucji finansowej na świecie, zdolność kredytową z NBP. (Poseł Anna Fotyga: Na posiedzeniu komisji mówił pan inaczej.) O ile pamiętam. (Poseł Dariusz Rosati: Z rezerw walutowych.) Jako zdolność do kredytowania. Proszę państwa, to jest bardzo bezpieczna inwestycja, o ile wiem, zresztą oprocentowana. Próbuję traktować poważnie naszą dyskusję, a nie tylko jako kolejny pretekst do ataku na rząd. Proszę państwa, to właśnie tak jest, że wtedy, kiedy my byliśmy tylko stowarzyszeni, nam też nie dawano. To jest taka niemalże międzypokoleniowa umowa, że jedno pokolenie musi ponieść koszty, aby się najpierw stowarzyszyć, a potem wejść do Unii Europejskiej, a prawie że następne pokolenie, bo w naszym wypadku to było 15 lat, z tego korzysta. Dzisiaj my korzystamy z drobrodziejstw członkostwa w Unii Europejskiej, dlatego że 15 lat temu gotowi byliśmy do wyrzeczeń. Ukraina jest w naszej sytuacji z 1991 r. Takie są po prostu realia, że Unia w Grecji, w Irlandii, w Hiszpanii ratowała strefę euro, ratowała cały system finansowy Unii Europejskiej. Oczywiście była gotowa przeznaczyć na to znacznie, znacznie większe środki niż na Ukrainę, która z punktu widzenia niektórych państw członkowskich jest bardziej polską preferencją niż centrum ich zainteresowania, tak to ujmę. Pan poseł Elsner pytał, jaka jest gazowa strategia Polski dla Ukrainy. Przecenia pan nasze siły, nie jesteśmy potentatem gazowym. Kolejne polskie rządy, podkreślam, spowodowały to, że dzisiaj Unia Europejska w ogóle ma strategię gazową. Unia Europejska kupiła nasze argumenty. To, co 10 lat temu było uważane za egzotykę - chodzi o nasze wystąpienia - dzisiaj jest realizowaną bardzo skutecznie, między innymi przez komisarza Ettingera, polityką trzeciego pakietu energetycznego. Chodzi chociażby o ostatnie decyzje Komisji Europejskiej w sprawie warunków, jakie musi spełnić Gazociąg Południowy, chociażby o sprawę, którą Komisja wniosła przeciwko Gazpromowi o łamanie zasad konkurencji, chociażby o finansowanie Connecting Europe Facility i budowanie gazowych połączeń systemowych, chociażby o to, że Unia jest gotowa sfinansować fizyczne połączenie, fizyczny rewers gazowy na granicy między Słowacją a Ukrainą, powiększenie możliwości tego rewersu, dzięki czemu Ukraina już dzisiaj kupuje gaz nie tylko z jednego kierunku, kupuje rosyjski gaz poprzez Niemcy za niższe ceny. To jest dokładnie to, co Unia robi dla Ukrainy. Gdyby nie to - a było to przedmiotem mojej osobistej rozmowy z prezydentem Janukowyczem - Ukraina być może musiałaby honorować zasadę take or pay w obecnym swoim niekorzystnym kontrakcie gazowym i musiałaby za całość wolumenu gazu zapłacić zawyżone sumy. (Poseł Wincenty Elsner: Około 40 mld.) (Poseł Witold Klepacz: Ale chyba tak się dzieje.) Tak się nie dzieje dzięki akcji Komisji Europejskiej wobec Gazpromu. Gazprom nie egzekwuje od Ukrainy klauzuli take or pay, dlatego że w rezultacie działań Komisji, to już moja spekulacja, nie jest pewien, czy w arbitrażu wygrałby w tym konkretnym punkcie. A więc Unia już pomaga Ukrainie. Oczywiście mogłaby bardziej pomóc, jeśli Ukraina stałaby się państwem stowarzyszeniowym. To jest jedno z dobrodziejstw, które czekałoby na Ukrainę. Byłaby w bliższych relacjach z Unią Europejską, ale to wymaga poświęceń także po stronie ukraińskiej. Pan poseł Dorn pytał o pułk samolotów Su-27. Pułk to przesada, o ile wiem, jest jedna eskadra, ale to dotyczy Białorusi, a nie Ukrainy, więc... nie, nawet nie eskadra, klucz, cztery maszyny, więc to chyba przy innej okazji. (Poseł Dariusz Rosati: Nie samoloty, a helikoptery.) Nie, samoloty, Su-27. Pani poseł Anna Paluch, teraz ją wymienię, pytała w związku z tym, że stwierdziłem, iż... Już chyba na to odpowiedziałem. Uważam, że to było i jest stwierdzenie kompletnie niekontrowersyjne, jak mawia pan prezes, oczywista oczywistość, i nie rozumiem, dlaczego budzi takie emocje. Pan poseł Iwiński jeszcze pytał, jak będzie wyglądać Partnerstwo Wschodnie po tym, jak dwa z sześciu krajów zdecydowały o przystąpieniu do unii celnej. Wolna wola. Jako Unia Europejska jesteśmy związkiem wolnych krajów. Oczywiście nadal jest możliwość... (Poseł Anna Fotyga: To była wolna wola.) ...uzyskania wsparcia europejskiego we wdrażaniu chociażby norm technicznych. Pamiętajmy bowiem, że unijne normy techniczne są wdrażane nawet w krajach, które nie należą do Partnerstwa Wschodniego, a nawet w takich, które je zwalczają, na przykład w Federacji Rosyjskiej, której firmy stosują europejskie normy wtedy, kiedy chcą handlować z Europą. Uważam też, że nie byłoby właściwe jakieś odgrywanie się na Armenii za to, że zdecydowała się przystąpić do unii celnej. Wiemy, że Armenia bardzo chciała stowarzyszyć się, przystąpić do Unii Europejskiej, ale zostały jej bardzo brutalnie przypomniane realia regionu, w którym się znajduje, i realia dotyczące jej bezpieczeństwa. To była decyzja prezydenta Armenii, podjęta znowu pod brutalną presją, ale nie uważam, abyśmy mieli za to karać Armenię. Tak więc tam, gdzie będziemy mogli wzmacniać współpracę z Armenią, uważam, że powinniśmy to robić. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: No dobrze, a jakaś reakcja unijna?) Tak, pan poseł zadaje teraz bardzo celne pytanie: Czy Unia Europejska jest zdolna do reagowania za pomocą tych samych metod na presję wywieraną przez państwo trzecie na naszych partnerów? (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Właśnie, na brutalną presję.) Widzimy, i to jest dla nas niepokojące, że na razie nie jest zdolna. Ja nad tym boleję, bo uważam, że Unia Europejska powinna mieć silniejszą politykę zagraniczną, powinna lepiej rozumieć swoje własne interesy geopolityczne i powinna umieć reagować, odpłacić pięknym za nadobne. Ale - tłumaczę panu posłowi - dzisiaj, żeby nie wiem, co Polska zrobiła, a robi dużo, niestety jeszcze nie jest to osiągalne. Dlatego proszę pana posła o wspieranie jak najsilniejszej, zwartej polityki zagranicznej Unii Europejskiej po to, aby w przyszłości mogło być inaczej. O ofercie Międzynarodowego Funduszu Walutowego już chyba mówiłem. Pierwsza transza zainkasowana, niewypełnione warunki, brak realizacji rekomendacji. To jest dylemat, bo każdy z nas, sądząc po dyskusji, chciałby, aby MFW bardziej ulgowo potraktował Ukrainę. Tylko że MFW takich sytuacji miał w przeszłości i obecnie ma wiele. Ukraina nie jest jedynym krajem, który w związku z potrzebą polityczną próbuje uzyskać złagodzenie warunków. Zapytajmy, do czego by to doprowadziło, gdybyśmy uzgodnione, zapisane, podpisane warunki zmieniali dlatego, że ktoś nie chce przed wyborami podnieść cen gazu. To znaczy doprowadzilibyśmy do erozji naszych instytucji świata zachodniego. A MFW ma swoją radę gubernatorów, ma swoje ciała, ma swój statut, ma swoje procedury. To są także nasze pieniądze. Czy naprawdę chcemy, żeby nasze pieniądze były wydawane na kraje, które nie robią tego, do czego same się zobowiązały? Takich krajów jest więcej. Pytał pan poseł Marek Krząkała o program Erasmus Plus i Kreatywna Europa. Budżet Erasmusa Plus na lata 2014-2020 wyniesie 14,7 mld euro, ale patrzę na moich współpracowników, czy to nie błąd, czy naprawdę mówimy o miliardach czy o milionach? Milionach zapewne. Ale jest to 40% więcej niż obecnie. Nie, przepraszam, przepraszam, nie chcę wprowadzić w błąd Wysokiej Izby, więc odczytam: W odniesieniu do programu Erasmus Plus całościowy budżet na lata 2014-2020 wyniesie 14,7 mld, czyli o 40% więcej niż w przypadku obecnych programów. Z szacunków Komisji Europejskiej wynika, że na sąsiedztwo, czyli Partnerstwo Wschodnie i Południe, na program Erasmus Plus wydane zostanie 630 do 650 mln euro, z czego 1/3 na Partnerstwo Wschodnie. Może się wydawać, że 1/3 to niesprawiedliwe, ale pamiętajmy, że tu jest stosowany parytet ludnościowy. Południowe sąsiedztwo jest gęściej zaludnione. Pan poseł Kuźmiuk pytał o interwencje WTO, ale mam wrażenie, że na to pytanie... (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Nie, o korzystanie z instrumentów WTO wobec Rosji. Jeżeli ona stosuje brudne naciski...) Ja zrozumiałem pańskie pytanie, próbuję na nie odpowiedzieć. Ale jak już wspominałem, aby zastosować instrumenty WTO, państwo dotknięte musi złożyć skargę, wedle mojej najlepszej wiedzy Ukraina, państwo dotknięte, musi złożyć skargę. I co więcej, jest to instrument bardzo powolny. Rozpatrywanie skarg w WTO, z tego co wiem, zabiera lata, raczej kilka lat niż kilkanaście miesięcy. Ja rozumiem te emocje, że my wiemy lepiej i że my byśmy za Ukrainę lepiej zdecydowali, ale Ukraina jest suwerenna i naprawdę sama musi tego typu decyzje podejmować. A jeśli chodzi o otwarcie rynku ukraińskiego, to oczywiście ma pan rację, że co prawda otwarcie rynku ukraińskiego i europejskiego jest asymetryczne... (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: To oczywiste.) ...na korzyść Ukrainy... (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: Tak było i w naszym przypadku.) ...to w niektórych sektorach Ukraina poniesie pewne straty, na przykład, o ile wiem, obniżenie... (Poseł Anna Fotyga: A czemu pan...) Pani poseł, pani znowu do siebie czy do mnie, bo nie słyszę. (Poseł Anna Fotyga: Do moich kolegów, panie ministrze.) Ale przeszkadza mi pani, a ja próbuję pani koledze, panu posłowi Kuźmiukowi, odpowiedzieć. Na przykład jeśli chodzi o zmniejszenie ceł na samochody, to tu będzie to ze stratą dla budżetu ukraińskiego i temu właśnie ma służyć pomoc makroekonomiczna Komisji Europejskiej na wdrożenie umowy. To jest właśnie to. Natomiast proszę też pamiętać, jako byłem posłowi PSL-u nie muszę tego panu tłumaczyć, że Ukraina na podstawie tej umowy byłaby bardzo konkurencyjna wobec nas w dziedzinie rolnictwa i nie jest chyba dla nikogo tajemnicą, że wielu naszych rolników, hodowców i sadowników postrzegałoby to wzajemne otwarcie rynków jako spore wyzwanie, bo gdybyśmy do tej umowy podchodzili tak merkantylnie, jak to niektórzy podchodzą na Ukrainie, to znaczy w kategoriach czystych zysków i strat w handlu i w konkurencyjności niektórych towarów, to w wielu dziedzinach Polska skorzysta na otwarciu rynków, ale będą także dziedziny, w których będzie to dla nas wyzwanie. Tak że poparcie Polski dla tej umowy o pogłębionej strefie wolnego handlu jest wyrazem polskiego altruizmu i polskiego otwarcia na Ukrainę. Jej wdrożenie też byłoby dla nas ryzykowne. Posłowi Zaborowskiemu już chyba odpowiedziałem, o licytacji na zachęty dla Ukrainy też. Licytacja o niezreformowaną gospodarkę ukraińską - jestem przeciw. Wsparcie dla reform - jestem za. Powtarzam pytanie posła Olejniczaka skierowane do prawej strony sali: Jesteście za Unią, za silną Unią czy przeciw? (Poseł Anna Fotyga: Chwilowo.) (Głos z sali: Chwilowo.) Dopowiem panu posłowi Millerowi. Jeśli chodzi o wizy narodowe, Polska jako jeden z niewielu krajów europejskich zniosła opłaty za wizy narodowe. Zresztą nie tylko wobec Ukrainy, ale także Mołdawii i Białorusi, więc bardzo prosiłbym o niepowtarzanie tego pytania, bo ta sprawa jest już dawno załatwiona. Jeśli chodzi o reżim bezwizowy - to też jest powtarzający się motyw na tej sali - to wszyscy rozumiemy, że to jest coś, co jest idealnym instrumentem, bo jest czymś, na czym korzysta społeczeństwo Ukrainy, a jest bezkosztowe dla Unii. Tylko że Unia nie działa tak, jak w tym przypadku nawet chciałbym, żeby działała, tzn. poprzez przyznawanie jednostronnych przywilejów. Tak by było optymalnie. Wtedy gdy jakiś kraj idzie w dobrym kierunku, to przyznajemy przywilej, gdy schodzi z tego kierunku, to na zasadzie mniej za mniej przywilej wycofujemy. W sprawie wiz mamy paradoks. Otóż po to, żeby zrobić coś dla społeczeństwa, nie tylko Ukrainy, także np. Białorusi, musimy wynegocjować umowę z rządem, z rządami. Ministrowie spraw zagranicznych to nawet zgodziliby się na ruch bezwizowy w przypadku tych krajów, nam przychodzi to tym łatwiej, że przecież mieliśmy ruch bezwizowy z Ukrainą, z Białorusią i z Rosją. Ale ceną za wejście do strefy Schengen było wprowadzenie wiz. Ministrowie spraw wewnętrznych strefy Schengen nie zgodzą się na ruch bezwizowy do strefy Schengen bez spełnienia w gruncie rzeczy dość zdroworozsądkowych warunków: po pierwsze, efektywnej kontroli własnych granic; po drugie, umów o readmisji; po trzecie, wprowadzenia paszportów biometrycznych; po czwarte, posiadania przez dany kraj bazy danych wydanych paszportów. Jeśli te warunki są spełnione, jest możliwy ruch bezwizowy. Właśnie Komisja rekomendowała ten ruch dla Mołdawii. Faktem jest, że Unia Europejska dodaje dodatkowe warunki, wobec Ukrainy przykładem jest tzw. ustawa równościowa oraz ustawa - nomen omen, pani poseł - o zwalczaniu korupcji. To jest oficjalny warunek Unii Europejskiej wobec Ukrainy. (Poseł Anna Paluch: Dlaczego pan się do mnie zwraca? Proszę się zwracać...) Jak pani poseł widzi, sprawa korupcji nie jest czyimś wymysłem, ona jest przedmiotem troski całej Unii Europejskiej wobec Ukrainy. (Poseł Anna Paluch: W tym również pan powinien się troszczyć.) I ja się bardzo o to troszczę, bo Ukraina jest jednym z najbardziej skorumpowanych krajów na świecie, według obiektywnych standardów organizacji Transparency International jest ona bodajże na 144. miejscu na bodajże 167 sklasyfikowanych krajów. To jest obiektywny fakt. Zabiegamy o to, aby przyspieszyć rozmowy o ustanowieniu ruchu bezwizowego. Przy okazji wszystkim przypominam, że to nasz rząd zaproponował, wynegocjował i wprowadził mały ruch graniczny, z którego korzystają miliony obywateli po obu stronach. A odpowiadając panu posłowi Szczerskiemu, który sugerował poszerzenie regionu jego obowiązywania, powiem, że też bym tego chciał, ale tu regulacje europejskie są bezlitosne. (Głos z sali: Zmieniliśmy...) Panie pośle, Królewca. Bardzo proszę. Nie spodziewałem się, że pan poseł będzie upamiętniał nazwisko zbrodniarza stalinowskiego, którego podpis widnieje na rozkazie katyńskim. Panie pośle, ma pan rację, że jeśli chodzi o mały ruch graniczny, to z obwodem królewieckim dzięki naszej bardzo intensywnej trzyletniej dyplomacji, wbrew stanowisku pani minister Anny Fotygi, uzyskaliśmy mały ruch graniczny, ale to jest jedyny wyjątek - i zostało to powiedziane krystalicznie, jasno - to jest jedyny wyjątek, na który państwa członkowskie się zgodzą. Tak że obowiązuje zasada powszechna... (Poseł Tomasz Makowski: Proszę powiedzieć, że nie chcą wprowadzić paszportów biometrycznych.) (Głos z sali: Ciekawe, dlaczego.) Jeśli mogę, to dokończyłbym wywód. Może pani poseł zna odpowiedź na to pytanie. Ja mogę stwierdzić, że regulacje unijne pozwalają na mały ruch graniczny w pasie 30 km, do 50 km wtedy, gdy granice jednostki administracyjnej sięgają do 50 km, ale powyżej 50 km kategorycznie nie. Ja jestem przekonany, że pani poseł umiałaby to wynegocjować lepiej. Nam udało się wynegocjować wyjątek tylko wobec Królewca. (Poseł Anna Fotyga: I po stronie polskiej to, co oni chcieli...) Po stronie polskiej... (Poseł Anna Fotyga: ...a nie to, co służyłoby biednym polskim gminom.) Ja nie chciałbym, aby to się przekształciło w dialog z panią poseł Fotygą...