Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2012-03-30 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Premierze! Szanowni Państwo! Wysoki Sejmie! Tu dużo mówi się o odwadze. Panie premierze, niech pan wyjdzie do tych, którzy stoją na deszczu przed gmachem Sejmu, i niech pan im powie to wszystko, co pan mówi do nas. Ja jestem zażenowana, widząc wielkie tłumy policji, które bronią dostępu do nas. Przypomina mi to najgorsze czasy moich młodych lat. Na chwilę przejdę do prognoz demograficznych, o których państwo mówiliście. Wiele lat wykładam demografię i jedna rzecz, którą pokazuję studentom, to to, że żadna z prognoz nie sprawdziła się. Prognozy oczywiście sporządza się, różne prognozy przy różnych założeniach, proszę państwa, i jest mi po prostu niezręcznie to mówić tutaj, bo państwo podejmujecie decyzje w najważniejszych sprawach wszystkich obywateli, prognozy można zrobić różne dla różnych celów, ale one nie nadają się do bezpośredniego stosowania, do podejmowania decyzji ani społecznych, ani gospodarczych. Prognozy są pewnym przygotowaniem, są pewnym przewidywaniem przebiegu pewnych zjawisk. W przypadku demografii, szczególnie w przypadku Polski, mamy bardzo dużo do zrobienia, aby kształt tych prognoz zmienić. Natomiast proponowane rozwiązania nie mają żadnego merytorycznego uzasadnienia. Rząd nie przedstawił żadnych uzasadnień do projektowanej zmiany. Nie ma badań, nie ma analiz, które wskazywałyby możliwość skutecznego zastosowania egzotycznych w naszych warunkach pomysłów, które polegają na tym, aby starych, schorowanych ludzi zapędzić do roboty, a młodych ludzi wypędzić za granicę. Nikt w Europie nie przeprowadza takiej zmiany bez badań, analiz i stałego dialogu z obywatelami. Nikt nie przeprowadza takiej zmiany, nie rozważając jej warunków i kosztów. Problemem demograficznym współczesnej Polski nie jest dziś ani nie będzie jutro starzenie się ludności, ale dramatyczna sytuacja młodego pokolenia, które pozostaje bez pracy, bez dochodu, bez mieszkania i bez szans na założenie rodziny i wychowanie dzieci we własnym kraju. Jeżeli nie rozwiążemy problemu następstwa pokoleń, nie stworzymy młodemu pokoleniu Polaków możliwości założenia rodziny i wychowania potomstwa we własnym kraju, to na własne życzenie stworzymy wszystkie problemy, które są skutkiem zdeformowanej struktury demograficznej. Najważniejszym problemem demograficznym Polski jest dziś stworzenie rodzinom warunków do wychowania dzieci, do zakładania i rozwoju rodziny, to jest pracy, mieszkania, dochodu pozwalającego bez nadludzkich wyrzeczeń wychowywać dzieci. (Oklaski) To tylko tyle, aby pozbyć się widma masowej emigracji zarobkowej młodych i gwałtownego przyrostu ludzi starych w strukturze wiekowej ludności Polski, widma wyludniających się całych regionów i masy samotnych, starych ludzi. Polacy i Polki rzeczywiście żyją krócej niż mieszkańcy krajów, do których tak chętnie się porównujemy. Przeciętne trwanie życia Polaka jest o 5-7 lat krótsze niż mieszkańca Europy Zachodniej, Polki - o 2-4 lata. Krótsze jest przeciętne trwanie życia w zdrowiu. Jeszcze większe różnice występują wtedy, kiedy porównamy trwanie życia w zdrowiu osób z wykształceniem podstawowym, zasadniczym zawodowym z osobami z wykształceniem wyższym. Ostatnie badania to pokazują. Niech zatem rząd, niech pan premier przestanie martwić się o lata 40. XXI w., a zatroszczy się o los młodego pokolenia wychowanego w III RP. W Polsce nie brakuje pracowników. Przeciwnie, Polska należy do krajów, gdzie bezrobocie, szczególnie wśród młodych, wykształconych ludzi, jest wysokie, masowe i strukturalne. Gdyby nie ponad 2 mln emigrantów, bezrobocie w Polsce dotyczyłoby dzisiaj 4-5 mln osób, a stopa bezrobocia przekraczałaby 25%. Bezrobocie dotyka dzisiaj ludzi młodych, niech więc pan premier nie opowiada nam bajek, że za 30 lat zabraknie w Polsce pracowników, tylko prowadzi taką politykę gospodarczą, aby tworzyć miejsca pracy dla młodych, wykształconych Polaków, nie tylko w gabinetach politycznych i nie tylko dla członków Platformy Obywatelskiej. (Oklaski) Wśród krajów Unii Europejskiej najwięcej osób niepełnosprawnych jest w Polsce, cztery razy więcej niż w Republice Federalnej Niemiec. Niepełnosprawność gwałtownie wzrasta z wiekiem. Jak już mówiłam, jest bardzo duże zróżnicowanie długości życia. To dowód, że warunki życia, warunki pracy, połączone z dostępem do ochrony zdrowia, mają zasadnicze znaczenie dla utrzymania zdolności do pracy. Pracujący w warunkach szkodliwych, uciążliwych, niebezpiecznych, wykonujący ciężką pracę fizyczną w górnictwie, w budownictwie, w rolnictwie i w wielu innych zawodach nie są zdolni do pracy w zaawansowanym wieku. Przeciętny wiek kończenia pracy w Unii Europejskiej wynosi 60-63 lata. Nigdzie nie ma sztywnego wieku emerytalnego. Dlatego Prawo i Sprawiedliwość mówi od początku: kto ma pracę, może pracować, niech pracuje tak długo, jak mu siły i zdrowie na to pozwolą, ale nie można zmuszać do pracy osób do pracy niezdolnych. Przyjęcie rozwiązania, że kobieta po 35 latach pracy w wieku 62 lat i mężczyzna, mając 65 lat i staż pracy 40 lat, mogliby przejść na połowę emerytury, to rozwiązanie najgorsze z możliwych, gdyż oznacza ono przyzwolenie na wypychanie z legalnego rynku pracy kobiet i mężczyzn, zmuszanie ich do podejmowania pracy na czarno, bo legalnie przecież nikt ich nie zatrudni. Dla pracodawcy częściowa emerytura będzie usprawiedliwieniem, bo zwolnieni starzy pracownicy nie pozostają bez dochodu, przecież mają pół emerytury. Dlaczego pan, panie premierze, nie powie, że emerytura po 35 latach będzie wynosiła już w 2014 r. 28% w stosunku do kwot składek zgromadzonych przez wszystkie lata? Osoba, która przez całe swoje życie zawodowe zarabiała 3 tys. zł miesięcznie, otrzyma emeryturę w wysokości 900 zł, a połowa tej emerytury wyniesie 450 zł., a pełna emerytura po 67 latach wyniesie 800 zł, bo część się zabierze w formie emerytury częściowej. Przestańcie łudzić, że każdy rok pracy powoduje ogromny przyrost emerytury. Powoduje przyrost emerytury dokładnie o 57 zł. Mówię o tych wartościach, o których można mówić w roku 2012. Niech pan wreszcie powie Polakom, panie premierze, niech pan to weźmie na swoją klatę, jak pan mówi obrazowo do dziennikarzy, i wyjawi Polakom skutki zastosowania ustawy o emeryturach kapitałowych z 21 listopada 2008 r. oraz zasady zdefiniowanej składki. Rządzenie, proszę państwa, Wysoki Sejmie, to nie stosowanie presji i przymusu, polityka to nie PR, to roztropna troska o dobro wspólne. (Oklaski) Władzy nie bierze się po to, aby upokarzać i poniżać starych ludzi, skazując na nędzę i poniewierkę szczególnie stare kobiety. Polacy są cierpliwi, dużo wytrzymują, ale nie darują panu, panie premierze, że poniża pan ich godność, poniża pan godność kobiet, godność starych ludzi. Rozumiem, że dla pana, wybitnego polityka Platformy Obywatelskiej, polskość to nienormalność, ale na poniżanie ludzi, na niszczenie społecznej solidarności, na niszczenie więzi i spójności społecznej, a taki jest program rządu, nigdy nie pozwolimy. (Oklaski)