PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Agnieszka Pomaska
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Chciałabym podkreślić, że ta uchwała jest wynikiem kompromisu, który udało nam się wypracować przedwczoraj podczas posiedzenia Komisji do Spraw Unii Europejskiej. Chciałabym w tym miejscu podziękować wszystkim posłom z wszystkich partii politycznych, z wszystkich klubów politycznych za pracę nad tą uchwałą. Podziękowania kieruję w stronę pana przewodniczącego Sztorca, pana przewodniczącego Kamińskiego, posłów Kępińskiego i Makowskiego, przewodniczącego Gałażewskiego, pani poseł Wróbel, pana posła Szczerskiego i pani poseł Fotygi, którzy bardzo intensywnie podczas posiedzenia komisji pracowali nad wspólnym tekstem. Jeśli chodzi o tę poprawkę, jest to dla nas zaskoczenie. Zachęcam i apeluję, żebyśmy wspólnie - tak jak podczas posiedzenia komisji: bez głosu sprzeciwu, przy głosach wstrzymujących się, przyjęliśmy tę uchwałę - w takiej atmosferze, jaka była na posiedzeniu Komisji do Spraw Unii Europejskiej, tę uchwałę dzisiaj przyjęli. Jeszcze raz dziękuję za współpracę przy przygotowywaniu tej uchwały. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Chciałbym za panią przewodniczącą Pomaską docenić intencje, jakie stoją za projektem uchwały. Ale wiemy, że dobre intencje nie zawsze są skuteczne. Wiemy na przykład, co się stało w trakcie negocjacji traktatu z Lizbony, gdy Wysoki Sejm uchwalił też bardzo mocną uchwałę w obronie systemu głosowania z Nicei. Wiemy, że nie ułatwiło to wtedy naszym negocjatorom uzyskania tego i tego nie uzyskaliśmy. Nie jesteśmy jedynym parlamentem, który może uchwalić twarde stanowisko dla swojego rządu, stanowisko swoich negocjatorów na negocjacje w Brukseli. Uchwałę twardą przyjęła na przykład kilkanaście dni temu Izba Gmin, tylko że jej twardość idzie w dokładnie odwrotnym kierunku niż nasza twardość. Przestrzegałbym przed logiką, która mówi, że wtedy, gdy nasi negocjatorzy jadą, według inicjatorów, uzbrojeni, a według sztuki negocjacyjnej - z kajdankami na rękach, wzmacnia to ich stanowisko. (Oklaski) Zapewniam... (Poseł Krzysztof Szczerski: My nie zakazujemy panu weta.) Uchwała Izby Gmin nie wzmacnia stanowiska premiera Camerona w negocjacjach. To, co rzeczywiście wzmacnia stanowisko negocjacyjne, to poczucie innych negocjatorów, że przedstawiciel Polski naprawdę jest upełnomocniony, aby zawrzeć porozumienie. Prosiłbym Wysoki Sejm, aby tej logiki się trzymać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ponieważ chodzi o interesy Polski i ponieważ treść uchwały zawiera trzy najważniejsze elementy, o których od samego początku mówiło Prawo i Sprawiedliwość - czyli to... (Poseł Stefan Niesiołowski: Wam zawsze o to chodzi.) ...żeby negocjacje budżetowe miały charakter traktatowy, a nie były powiązane z żadnymi innymi negocjacjami w Unii Europejskiej; żeby pieniądze z funduszów strukturalnych szły na poprawę konkurencyjności Polski, a zatem na podmiotowy rozwój naszego kraju; i wreszcie, o co walczyliśmy samotnie od wielu miesięcy, żeby wpisać do uchwały Parlamentu równe dopłaty dla polskich rolników - Prawo i Sprawiedliwość poprze komisyjny projekt uchwały. (Oklaski) (Poseł Stefan Niesiołowski: Dziękujemy, ale łaskę zrobiliście.)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W tej uchwale właściwie wszyscy znajdą to, co chcą znaleźć, bo jest tam mowa i o proinwestycyjnym charakterze gospodarki unijnej, i o konieczności wyrównania dopłat, i o rozwoju obszarów wiejskich. Natomiast problem jak zwykle tkwi w szczegółach, w tym, czego w tej uchwale nie ma, a czego od rządu nie możemy dowiedzieć się już od dłuższego czasu. Ze stanowiska negocjacyjnego, jakie ujawnił pan premier, wynika, że na wspólną politykę rolną przeznaczonych zostanie najprawdopodobniej około 100 mln zł. To jest zdecydowanie za mało. (Gwar na sali) (Głos z sali: Miliardów.) To ledwie wystarczy na bezpośrednie dopłaty dla rolników do 1 ha, które, przypomnijmy, jeśli chodzi o Polskę, należą do najniższych w Europie. (Dzwonek) Pragnę z tego miejsca zapytać o drugi filar wspólnej polityki rolnej, bo z prostych wyliczeń wynika, że przy założeniu, iż Polska uzyska 400 mld zł, na wspólną politykę rolną w praktyce nie będzie pieniędzy. To są te pieniądze, które w Polsce zostają, to są pieniądze przeznaczane na budowę wodociągów, kanalizacji i oczyszczalni ścieków.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! To nie jest tak, szanowna pani poseł, że tylko PiS i państwo walczycie o sprawy równych dopłat w rolnictwie. To tylko wam się tak wydaje, że tak jest. (Wesołość na sali) 15 kwietnia w kwestii omawianych dzisiaj równych dopłat i równego traktowania polskich rolników Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, łącznie z wami, podjął uchwałę, która w sprawach, o których pani mówi, wszystko załatwia i daje szansę rządowi na przeprowadzenie skutecznych negocjacji. I nie tylko ta uchwała, o której tutaj dzisiaj debatujemy, i wasza poprawka o tym decyduje. Rząd ma dwie uchwały do dyspozycji, tę, którą przyjmiemy, i tę ważną, która załatwia kompleksowo wszystkie sprawy z dopłatami, jeśli chodzi o rolnictwo. I muszę pani powiedzieć (Dzwonek), że autorem wymienionej przeze mnie przed chwilą uchwały była sejmowa komisja rolnictwa, ze wszystkimi partiami politycznymi, także z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowny panie pośle, odnoszę wrażenie, że mnie pan nie zrozumiał, w związku z tym chciałabym jeszcze raz powiedzieć to, co było zgodne z moją intencją. Panie pośle, nie mówiłam o uchwałach, mówiłam o tym, w jaki sposób uchwały przekładają się na stanowisko negocjacyjne Polski i mówiłam o tym, że to stanowisko Polski jest dalece niezadowalające, bo z prostych rachunków wynika, że jeśli premier Polski zamierza zabiegać tylko i wyłącznie o 400 mld zł z nowego unijnego budżetu dla Polski... (Poseł Cezary Grabarczyk: Ale to już nie jest sprostowanie.) ...z czego 300 mld ma iść na Fundusz Spójności, to z prostego rachunku wynika, że pozostanie 100 mld na wspólną politykę rolną, na pierwszy i drugi filar wspólnej polityki rolnej. To jest zdecydowanie za mało dla polskiej wsi i o tym mówiłam, panie pośle. (Oklaski)
Mówca: Rolnictwa i Rozwoju Wsi Stanisław Kalemba
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Otóż nie jest prawdą, że Polska ma najniższe płatności bezpośrednie w Unii Europejskiej. Jeżeli chodzi o średnie unijne, to jesteśmy na 7. miejscu od końca, natomiast, jeżeli chodzi o płatności razem - unijne plus uzupełniające z polskiego budżetu - to zbliżamy się do średniej unijnej. Natomiast stanowisko, które przyjęło kierownictwo resortu - przekazaliśmy je do ministra spraw zagranicznych na ostatnim posiedzeniu Rady Ministrów - jest następujące: Dążymy do osiągnięcia średnich płatności unijnych. Jest to akceptowane przez organizacje rolnicze, takie stanowiska słyszę i z innych partii opozycyjnych. Natomiast jeżeli chodzi o drugi filar - utrzymanie tej wysokości budżetu, jaka jest w obecnej perspektywie - i do tego trzeci element z polityki spójności w ramach umowy partnerskiej, to jest jasno określone stanowisko resortu na stronach Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. Tak że mamy jasne, klarowne stanowisko, jeżeli chodzi o wspólną politykę rolną. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Gdy pani poseł Wróbel prosiła o możliwość sprostowania, liczyłem na to, że sprostuje swoją wypowiedź. Chciałbym podkreślić to, co powiedział minister rolnictwa - nie jest prawdą, jakoby Polska miała najniższe dopłaty w Unii Europejskiej. Prawda jest dokładnie odwrotna. (Poruszenie na sali) Jeśli weźmiemy pod uwagę płatności bezpośrednie...
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani poseł, albo ja nie rozumiem tego, co pani mówi, albo pani kompletnie nie zna się na tym, co pani mówi - i to jest przykre. (Oklaski) To tyle chciałem sprostować. (Wesołość na sali) Natomiast, panie ministrze Kalemba...
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie pośle, byłabym wdzięczna, gdyby pan operował nie tylko ogólnikami, ale także konkretami, chodzi mi o jakieś konkretne argumenty dotyczące mojej wypowiedzi. Trudno mi się bowiem ustosunkować do tej miazgi intelektualnej, którą pan przed chwilą zaprezentował. (Gwar na sali, oklaski) Mam taką prośbę: Jeśli chce pan ze mną dyskutować, to proszę nie używać argumentów ad personam, a odnosić się do problemu, do sprawy. (Gwar na sali) Panie ministrze, modlę się o to i chciałabym, żeby mój kraj rozkwitał, a rząd zabiegał o interesy Polski tak, jak należy. Mówił pan o dopłatach bezpośrednich. Powiedziałam wyraźnie, że Polska otrzymuje jedne z najniższych dopłat bezpośrednich w Europie, choć kraje nadbałtyckie są w tym zakresie rzeczywiście za nami. Polski rolnik otrzymuje średnio 190 euro dopłaty do hektara, rolnik francuski - 340, rolnik niemiecki - ok. 370, a rolnik grecki w górzystych regionach Grecji - ponad 430 euro. Tak więc proszę mi nie mówić, że w tej sprawie nie mamy nic do zrobienia. (Oklaski)
Mówca: Rolnictwa i Rozwoju Wsi Stanisław Kalemba
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przysłuchuję się konferencjom organizowanym przez różne ugrupowania i tam stawia się bardzo realny, wyważony cel. Chodzi o to, żeby polscy rolnicy w nowej perspektywie otrzymywali średnią unijną płatności, czyli, na podstawie roku 2013, około 260-266 euro. Uważam, że powinniśmy zmierzać w tym kierunku. Jeśli tyle osiągniemy, to i polscy rolnicy, i Wysoka Izba będą z tego zadowoleni. Natomiast jeśli mówimy o płatnościach, dopłatach do 1 ha, to te kwoty w ostatnich latach zbliżają się do 1000 zł. Warto przeliczyć sobie na euro i zobaczyć, ile wychodzi tej dopłaty do 1 ha przy uwzględnieniu płatności uzupełniających z polskiego budżetu. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu wnioskodawców poselskiego projektu uchwały pragnę prosić o wycofanie tego projektu z głosowania. (Oklaski) A teraz uzasadnienie. (Poseł Tomasz Kulesza: Dlaczego? Dziękujemy bardzo.) (Poseł Stefan Niesiołowski: Nie trzeba!) Proszę państwa, uznajemy, że...
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Właściciele nieruchomości, na których zostały ustawione urządzenia przesyłowe, kierują do nas apele, w których zwracają uwagę na brak uregulowań prawnych dotyczących przebiegu linii energetycznych lub usytuowania urządzeń elektroenergetycznych na działkach stanowiących własność prywatną. Oczywiście mamy tutaj na myśli nieruchomości, w których księgach wieczystych nie widnieje zgoda właścicieli na usytuowanie jakichkolwiek urządzeń. Wiele słupów czy innych urządzeń masowo stawianych w tzw. okresie elektryfikacji na prywatnych gruntach (Gwar na sali, dzwonek), często bez zgody właścicieli, do dziś stanowi poważny i często nieuregulowany problem. Właściciele działek są rozgoryczeni dowolną interpretacją przez zakłady energetyczne wniosków o ustanowienie służebności przesyłu. Zdaniem zainteresowanych przedsiębiorstwa przesyłowe starają się znaleźć argumenty, by w ogóle nie płacić za korzystanie ze służebności lub by kosztowała ona jak najmniej. Jak podnoszą właściciele nieruchomości, swoich roszczeń muszą dochodzić w procesach sądowych, często długotrwałych, a wyceny odszkodowań drastycznie różnią się, jeśli chodzi o wyliczenia. Właściciele gruntu na własnych działkach nie mogą również często poczynić żadnych inwestycji. W odniesieniu do powyższego chciałbym pana ministra zapytać: Czy resort prowadzi prace związane z systemowym uregulowaniem dotyczącym przebiegu linii energetycznych lub usytuowania urządzeń elektroenergetycznych na działkach stanowiących własność prywatną? Czy w ewentualnych uregulowaniach systemowych przewidziane są odszkodowania lub rekompensaty dla właścicieli gruntów, na których znajdują się urządzenia przesyłowe? Dziękuję.
Mówca: Renata Butryn
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, bardzo dziękujemy za te dość optymistyczne informacje, bo rzeczywiście mamy dużo interwencji w biurach poselskich z tym związanych, szczególnie na Podkarpaciu, gdzie rozdrobnienie gruntów jest po prostu bardzo duże i dotyczy to czasem wielu właścicieli. Na to chciałabym jeszcze zwrócić uwagę, że bardzo często właściciel, który zgadza się, żeby na jego działce było takie urządzenie - dotyczy to także telekomunikacji i nadajników - niestety narusza jak gdyby interesy właścicieli działek obok, które też tracą na wartości. Na to chciałabym zwrócić uwagę, bo bardzo często też interweniują właśnie właściciele gruntów sąsiadujących. Ostatnio mam takie interwencje. To jest jedna rzecz. Bardzo często gminy nie posiadają aktualnego planu przestrzennego zagospodarowania, a wielu naszych rozmówców wskazuje, że działki do tej pory traktowane jako nieużytki na przykład będą w przyszłości przez nich, w związku z rozwijającą się (Dzwonek) przestrzenią miast, przeznaczone na działki budowlane. Chciałabym o to zapytać. Czy ministerstwo bierze pod uwagę ten stan faktyczny braku planu przestrzennego zagospodarowania i w jakiej wysokości będzie ten algorytm? Dziękuję.
Mówca: Jan Dziedziczak
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Agaty oznacza zarówno zwiększenie presji państw i instytucji aborcyjnych na Polskę, jak również stanowi wsparcie dla bezprawia, do którego doszło w naszym kraju przed czterema laty. Dziewczyna określana przez media jako Agata zaszła w ciążę ze swoim chłopakiem i - przy czynnym zaangażowaniu, a prawdopodobnie, wedle dostępnej wiedzy, ulegając presji własnej matki - chciała dokonać tzw. aborcji. ˝Gazeta Wyborcza˝ ogłosiła wówczas, że roszczenie to jest uprawnione, gdyż Agata padła ofiarą gwałtu. Po jednym dniu ˝Wyborcza˝ musiała wycofać się z tego kompletnego wymysłu wobec rzetelnych informacji w ˝Naszym Dzienniku˝ i ówczesnym ˝Dzienniku˝. ˝Wyborcza˝ przedstawiła wtedy nową interpretację prawa, wcześniej nieznaną ani doktrynie prawa, ani opinii publicznej, że wyjątek w zasadzie dotyczący ciąży, która powstała w wyniku czynu zabronionego, oznacza nie tylko gwałt i kazirodztwo, ale również każdy przypadek dziecka poczętego w zupełnie dobrowolnym związku uczniów młodszych klas gimnazjalnych. Rząd Donalda Tuska w osobie minister Ewy Kopacz przyjął tę tezę i włączył się w doprowadzenie do przerwania życia dziecka. Nawiasem mówiąc, taka dezinterpretacja ustawodawstwa chroniącego życie dziecka całkowicie skompromitowała oficjalne deklaracje rządu o poparciu dla ochrony życia w granicach dzisiejszej ustawy. Nie można tu również pomijać faktu, że ówczesna minister zdrowia zignorowała informacje wskazujące na to, że sama Agata chce urodzić swoje, i swojego chłopaka, dziecko. Wobec tych faktów proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Jakie stanowisko zajmował polski rząd w czasie wspomnianego postępowania przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka? Kiedy rząd Rzeczypospolitej odwoła się od wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Czy w związku ze wspomnianym czynem zabronionym ktokolwiek - oczywiście poza zabitym dzieckiem - poniósł karę w wyniku tego czynu zabronionego? Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, brak odwołania i brak wniosku w sprawie zwołania Wielkiej Izby to jest niejako usankcjonowanie i akceptacja wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a więc mam takie pytanie, po pierwsze: Kiedy mija termin wniesienia odwołania? Drugie pytanie jest następujące: Czy w sprawie Agaty zapadł jakikolwiek wyrok w polskim wymiarze sprawiedliwości? Czy poinformowano Europejski Trybunał Praw Człowieka o tym, że w tej sprawie nie zapadł żaden wyrok? Bo z tego, co się orientuję, w tej sprawie nie zapadł żaden wyrok. Kolejna sprawa - brak odwołania to jest swoiste usankcjonowanie tego, co głosiły środowiska aborcyjne, czyli tezy, że matki w wieku gimnazjalnym mogą przeprowadzać tzw. aborcję na życzenie, co w ogóle mija się nawet z duchem ustawy o dopuszczalności przerywania ciąży. Kiedy mówimy o sprawie Agaty, tym, co samo nasuwa się na myśl, jest odpowiedzialność polityczna. (Dzwonek)
Mówca: Maciej Mroczek
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W związku z przedstawioną przez Telewizję Polsat w programie ˝Państwo w państwie˝ w dniu 23 września br. bezprecedensową historią postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do Towarzystwa Finansowo-Leasingowego SA w Zielonej Górze przez miejscowe organy podatkowe oraz wywiadem radiowym udzielonym przez naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Zielonej Górze pana Zbigniewa Przybycienia na antenie Radia Zachód w dniu 18 października tego roku, poświęconym postępowaniu podatkowemu w stosunku do wyżej wspomnianej spółki, podaję, co następuje. W odniesieniu do tego podatnika dopiero w sierpniu 2012 r. dyrektor izby skarbowej wydał decyzje w zakresie podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 1995 do grudnia 1995 r. włącznie. Decyzje te uchylały decyzje wymiarowe urzędu skarbowego w Zielonej Górze z 25 września 2000 r., zatem rozstrzygały o złożonych odwołaniach po blisko 12 latach od ich złożenia i prawie 17 po rozpoczęciu procedur kontrolnych dotyczących wskazanych zobowiązań podatkowych. Z wydanych w sierpniu 2012 r. decyzji organu odwoławczego, które zmniejszyły wymiar podatku ponad 13-krotnie, wynika, że wszystkie te działania były albo zupełnie nieprawidłowe, nieuzasadnione i nieefektywne, albo też dalece nieproporcjonalne w stosunku do bieżącego dokonanego wymiaru podatku. Niemniej zniszczona została całkowicie firma zatrudniająca 40 osób. Wyrządzono spółce i jej akcjonariuszom ogromną szkodę finansową, którą pokryć będą musieli wszyscy obywatele. Nie może budzić żadnych wątpliwości to, że negatywnymi bohaterami tej historii są dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze i naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Zielonej Górze, którzy do dziś od ponad 20 lat zajmują swoje stanowiska. Naczelnik wydawał błędne decyzje, a dyrektor w zasadzie utrzymywał je w mocy, jednocześnie nie wypełniając żadnych funkcji nadzorczych. W związku z tym pragnę zadać następujące pytania. Czy uważa pan za kompromitujący państwo polskie fakt, że istnieje w polskiej skarbowości po 1989 r. przypadek tak długiego prowadzenia procedur podatkowych, jak to ma miejsce w stosunku do tej spółki? Czy akceptuje pan sytuację, aby podległy panu urzędnik, naczelnik urzędu skarbowego, w ramach prowadzonego postępowania podatkowego dokonywał etycznej, moralnej oceny obowiązujących przepisów prawa podatkowego i wydawał decyzje w oparciu jedynie o te przepisy, które uzna za etyczne, co potwierdził wprost w dniu 18 października 2012 r. na antenie Radia Zachód? (Dzwonek) Jak długo tak postępujący urzędnik zajmował będzie jeszcze swoje stanowisko? Czy podziela pan opinię, że działanie podatników, którzy kwestionują wszystkimi dostępnymi im i zgodnymi z prawem środkami nieprawidłowe decyzje podatkowe, jest prawidłowe?
Mówca: Tomasz Makowski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, ja jednak dopytam, bo interpelacja nie była wyczerpująca. Czy fakt uchylenia decyzji podatkowych organu pierwszej instancji z 2000 r. i dokonania wymiaru ponadtrzynastokrotnie niższego oznacza, że decyzje te były nieprawidłowe i to organ podatkowy w pierwszej kolejności winien być wskazany jako odpowiedzialny za wszelkie konsekwencje prawne i ekonomiczne związane z ich wydaniem oraz tak długotrwałą ich kontrolę? Czy w związku z tym, że obecnie budżet państwa zwrócił już spółce kwotę oprocentowania od nadpłat wielokrotnie wyższą, bo ponadsiedmiokrotnie wyższą od uzyskanych w tym postępowaniu wpłat zaległości podatkowych, przeprowadzono postępowanie w celu znalezienia i ukarania winnych tych ewidentnych strat? Jakie są szacunki możliwych odszkodowań na rzecz spółki i jej właściciela związane z doprowadzeniem rentowności rozwijającej się spółki do stanu, w którym funkcjonuje ona jedynie w celu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu podatkowego? Jakie są w związku z wieloletnim postępowaniem kontrolnym, podatkowym i sądowo-administracyjnym koszty finansowe zaangażowania tylko w tę sprawę personelu administracji podatkowej, środków budżetowych przeznaczonych na jego wynagrodzenie i kosztów utraconych i orzeczonych na rzecz podatnika wpisów sądowych? Proszę o odpowiedź na piśmie, panie ministrze. Dziękuję.
Mówca: Mirosław Pawlak
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Sposób podziału części oświatowej subwencji dla samorządów od dawna wzbudza kontrowersje. Problem dotyczy niewielkiej liczby gmin, głównie miejsko-wiejskich. Chodzi tu w istocie rzeczy o racjonalny, a nie przypadkowy podział pieniędzy na oświatę. O ile rzeczą zrozumiałą jest to, że znaczne przekroczenie liczby 5 tys. mieszkańców przez miasto, które mieści się w gminie, powoduje nieotrzymanie rzeczonej subwencji, o tyle jest rzeczą całkowicie niezrozumiałą i niewytłumaczalną dla samorządów, szczególnie ubogich, że już niewielkie przekroczenie wskazanej liczby mieszkańców pozbawia te samorządy otrzymania subwencji. Wydaje się to bardzo krzywdzące zarówno dla władz samorządowych, jak i samych mieszkańców gmin. Posłużę się przykładem z województwa świętokrzyskiego. Gmina Sędziszów, miasto-gmina liczy 14 500 mieszkańców, samo miasto Sędziszów liczy 5100 mieszkańców. Ta gmina otrzymuje subwencję mniejszą, jeśli porównamy liczbę dzieci, niż gmina Daleszyce. Subwencja jest mniejsza o 3 mln zł. Gmina Daleszyce liczy 14 700 mieszkańców, ale miasto Daleszyce nie przekracza 5 tys. mieszkańców, ma ich 4950. W związku z tym proszę o odpowiedź, jak logicznie i racjonalnie wytłumaczyć ten fakt władzom, mieszkańcom i rodzicom. Dziękuję.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Ministrze! Chciałbym zapytać, czy budowa gazoportu w Świnoujściu jest - jak to nieraz nazywają niektórzy dziennikarze - efektem nacjonalistycznych fobii i narodowych kompleksów, czy też jest realizacją szczytnego celu dywersyfikacji źródeł i kierunków dostaw gazu ziemnego. Jeśli to drugie - bo myślę, że jednak to drugie jest tu naczelną tezą - to dlaczego ta inwestycja co chwilę wstrząsana jest konfliktami wewnętrznymi, upadłościami, personalnymi roszadami, marnotrawstwem i wzrostem, astronomicznym wzrostem kosztów tejże inwestycji? Przypomnę, że w marcu roku 2011 pan premier Donald Tusk razem z ministrem Gradem wmurowali kamień węgielny pod tę inwestycję. W październiku tego samego roku prezes Polskiego LNG zaprosił dziennikarzy na teren budowy i oświadczył: budowa nie ma żadnych opóźnień, 30 czerwca 2014 r. będzie oddana do użytku, zapraszam na otwarcie. Był to pan prezes Rapciak, który w marcu 2012 r. przestał być prezesem tej spółki. Pada Hydrobudowa, pada Elektromontaż Południe, a więc główni wykonawcy tej inwestycji, i w lipcu 2012 r. mamy kolejne konsorcjum firm wykonawczych, które oświadcza, że nie jest w stanie do 30 czerwca zrealizować tego przedsięwzięcia. Najszybszy możliwy termin to jest połowa grudnia roku 2014, a więc stan zaawansowania prac na tej budowie wynosi około 20%. Jeżeli ta inwestycja ma być oddana w terminie, a termin jest zdeterminowany realizacją umowy katarskiej, jeśli chodzi o terminy dostaw gazu, to jest II połowa roku 2014, więc termin jest zagrożony. Nasuwa się zatem pytanie zasadnicze: Co będzie, kiedy Katarczycy będą chcieli wywiązać się z dostawy gazu płynnego LNG, a nasz port Świnoujście nie będzie w stanie przyjąć tej dostawy? Czy mimo to zapłacimy stosowną cenę, nie odbierając tego gazu? (Dzwonek) I jeszcze jedna kwestia. Jak wpłynie...