Mówca: Finansów Jan Vincent-Rostowski
Data: 2012-01-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Bardzo krótko, znowu w sprawie OFE. Jesteśmy świadomi tego, że OFE straciły pieniądze w ostatnich latach. To był argument, który podnoszono podczas debaty publicznej. Dlatego kiedy wrócimy do tej sprawy podczas przeglądu, który będzie miał miejsce za dwa lata, myślę, że ważne będzie wprowadzenie takiego mechanizmu, który sprawi, że ta składka, która będzie dalej szła do OFE, będzie raczej pobierana od młodszych pokoleń - byłoby jej trochę więcej od młodszych pokoleń, a potem już nie byłoby składki idącej do OFE od osób starszych. (Poseł Elżbieta Rafalska: Nie będzie konstytucyjne.) Tak żeby właśnie nie było tego problemu przejścia nagłego w momencie urealnienia tych inwestycji, w momencie jakiegoś spadku ostrego na giełdzie. Oczywiście przejście z tego stanu w relacji młody - starszy na inny, kiedy te osoby już by składki do OFE nie płaciły, też musi być rozłożone w czasie, bo nieważne, w którym momencie to się dzieje, ale jeżeli dzieje się w jednym momencie, to jeśli taka osoba miałaby pecha, mówiąc kolokwialnie, wtedy ten problem dalej istniałby. A więc chodzi o rozłożone w czasie odejście od płacenia składki do OFE, jakiś czas przed przejściem na emeryturę. Oczywiście ogólna kwota przekazywana do OFE byłaby taka sama jak ta, którą przekazujemy dziś. (Poseł Elżbieta Rafalska: Coś pan namotał.) Ale oczywiście mówię o pewnych pomysłach, które są - to nie jest żaden istniejący projekt - i zresztą były nawet dyskutowane podczas tamtej debaty. Myślę, że jest możliwość pójścia w kierunku takiego rozwiązania przy tym przeglądzie. I myślę, że jednak w średnim okresie, a szczególnie w długim okresie zwrot z akcji jest zupełnie pokaźny, zupełnie niezły, a ten kapitał wzmacnia czy też przekazane składki jednak wzmacniają polskie spółki poprzez giełdę. Pan poseł nie ma racji - to, że tylko 5% obrotów to są emisje pierwotne, to oczywiście może być prawda, ale emisje pierwotne cieszą się popytem dlatego, że jest rynek wtórny. Nie ma większego znaczenia, czy OFE kupują akcje na rynku wtórnym, czy na rynku pierwotnym. Dzięki temu, że ogólnie istnieje popyt na giełdzie, istnieje też popyt na rynku pierwotnym. Wobec tego to jednak kapitałowo wzmacnia polskie spółki. Nie zgadzałbym się także z ujęciem, że obligacje stanowią tylko i wyłącznie część majątku. One z jednej strony są częścią majątku osób prywatnych, ale z drugiej strony są pasywami innych osób - czy to prawnych, czy to państwa. Nie będę wracał do kwestii inwestycji publicznych. Jasno i wielokrotnie zostało już powiedziane, że będziemy mieli jeden z najwyższych udziałów, chyba drugi najwyższy udział w naszej historii, inwestycji publicznych w PKB, najwyższy udział w całej Unii Europejskiej. A więc naprawdę nie można mówić, że ograniczamy inwestycje i że ten budżet nie jest prorozwojowy. On jest jak najbardziej prorozwojowy. Jeśli chodzi o ustawę o nauce i szkolnictwie wyższym, to tutaj po prostu różnimy się w fundamentalny sposób. To znaczy, pan poseł uważa, że dla naukowców, też jestem naukowcem, najważniejsza jest podstawowa płaca, a ja uważam, że zasady konkurencji w tej dziedzinie, która jest tak ważna dla rozwoju gospodarki polskiej, muszą także działać, że trzeba wprowadzić zasady konkurencji, tak aby najlepsi mogli się jak najszybciej i najbardziej efektywnie wybić. Powiem panu posłowi tak: szkolnictwo wyższe i nauka są w nowoczesnej gospodarce istnym motorem tej gospodarki i nie może być tak, że wszędzie indziej mamy mechanizmy rynkowe, czyli przesiedliśmy się z trabanta do mercedesa, a w tej dziedzinie, która jest tak ważna dla rozwoju gospodarki, dalej trzymamy się mechanizmów socjalistycznych. I tutaj oczywiście mamy fundamentalną oś niezgody. Ja uważam, że to właśnie bardzo dobrze, iż młodzi naukowcy - czy starzy naukowcy, jeśli są w stanie wygrać konkursy, będą mogli dobrze zarabiać i podejmować te badania, które te konkursy wygrały. Czy się siedzi, czy się leży, czy się stoi, to tyle i tyle się należy - to droga absolutnie do nikąd, także w nauce i szkolnictwie wyższym. Jeśli chodzi o rolę państwa, to w 100% zgadzam się z tym, jak pan poseł to określił. Problem polega na tym, co się naprawdę robi. Hasła, które pan poseł przedstawiał, na pewno były także używane w takich krajach, jak Grecja, kiedy szły ku katastrofie. Ostatnia kwestia. Czy stosowaliśmy politykę keynesowską? Nasza ulubiona miara polityki wydatkowej to są wydatki sektora instytucji rządowych i samorządowych bez wydatków unijnych, kosztów obsługi długu i cyklicznych wydatków na bezrobocie. To jest miara, której używa Komisja Europejska. Według tej miary - z wyjątkiem 2008 r., za który odpowiedzialni byliście państwo i w którym udało nam się wydatki trochę okroić, ale tylko minimalnie - wzrost wydatków, także w latach 2009 i 2010, był poniżej przeciętnej z poprzednich lat. Tak naprawdę w latach 2009-2010 działania były głównie po stronie dochodowej i problem także powstał po stronie dochodowej. Oczywiście zgadzam się, ale w węższym zakresie, z panem posłem, że pozwoliliśmy, aby stabilizatory automatyczne działały, ale różnica między nami i wami jest taka, że wy chcieliście jeszcze podjąć dodatkowe znaczące działania i po stronie dochodów, i po stronie wydatków, a z tym się nie zgadzaliśmy. Myślę, że historia dalszego przebiegu kryzysu pokazuje, że to nasze bardziej ostrożne podejście było jednak słuszne. Dziękuję. (Oklaski)