PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jarosław Katulski
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Szkoda, że nie ma bohatera dzisiejszej debaty, bo pan poseł Chmielowski - jako wybitny znawca gwiezdnych wojen - niewątpliwie nim dzisiaj tutaj został. Chciałbym się odnieść konkretnie do tego, ponieważ pan poseł zupełnie nie zrozumiał, nad czym dzisiaj toczy się debata. Przecież dzisiaj omawiamy sprawozdanie Komisji Zdrowia zawarte w druku nr 450. A pan poseł Chmielowski uparcie, stale odnosił się tylko i wyłącznie do projektu zawartego w druku nr 388. Od razu muszę też powiedzieć - i poprę tutaj przewodniczącego Komisji Zdrowia - że ta komisja została zwołana w trybie regulaminowym. To jeden z posłów PiS, konkretnie pan poseł Sprawka, opuścił posiedzenie komisji, nazywając je cyrkiem, w którym nie będzie uczestniczył. Tak że w pewnym momencie wcale nie było tak różowo. Muszę też powiedzieć, i to jest bardzo ważne, właściwie najważniejsze, że nie jest tak, że Komisja Zdrowia nie pracowała nad obydwoma drukami. Normalnie tak się to odbywa: skoro powołaliśmy podkomisję, to musiała ona wybrać projekt wiodący. Ponieważ projekt przedstawiony przez posłów w druku nr 449 miał niejako szerszy zakres, to stało się naturalne, że nad tym drukiem - bo taki jest zwyczaj, przecież to jest praktyka sejmowa - pracowaliśmy. Zostały natomiast wykorzystane zapisy z druku nr 388, oczywiście przede wszystkim te dotyczące hospicjów, co było tutaj przedstawiane. Jasno też chcę powiedzieć, że nie jest prawdą, iż komisja pracowała po nocach, jak to pan poseł Czesław Hoc raczył powiedzieć, ponieważ skończyliśmy pacę w podkomisji, a nie komisji, około godz. 18. Komisja pracowała następnego dnia od rana i skończyła pracę w godzinach obiadowych, tak że o żadnej pracy nocnej, po ciemku, nie było zupełnie mowy. Wydaje mi się, że komisja nie może mieć sobie absolutnie nic do zarzucenia. Projekty, które zostały do niej skierowane, zostały gruntownie przepracowane i wprowadzono takie zmiany, które albo są niezbędne na tym etapie, albo - tak jak pan minister powiedział - porządkują ustawę, bardzo ważną, stanowiącą niejako konstytucję leczenia, systemu ochrony zdrowia w Polsce. Okazało się, że to wymaga pewnych modyfikacji i pewnie będzie dalej wymagać. To nie jest tak, że raz uchwalone prawo działa na zawsze. Życie jest płynne, wiele elementów się zmienia. Jeśli okaże się, że jest potrzeba dokonywania następnych modyfikacji, to one będą przeprowadzane zawsze w dobrym kierunku, panie i panowie posłowie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Mariusz Witczak
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska popiera rozwiązania przedstawione szczegółowo przed chwilą przez sprawozdawcę komisji. Nasze poglądy są zbieżne z poglądami, które zostały wyrażone w oświadczeniu w ramach pierwszego czytania, zmiany zostały szczegółowo, jeszcze raz powtórzę, omówione przez pana posła Jerzego Kozdronia i chyba nie ma już większego powodu, żeby powtórnie przedstawiać argumenty za tym, że są to dobre rozwiązania i wyczerpujące, jeżeli chodzi o potrzeby zakreślone przez Trybunał Konstytucyjny. Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego (druki nr 289 i 433). Jak już powiedziano, projekt stanowi wykonanie ubiegłorocznego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, konkretnie odnoszącego się do art. 632a. Propozycja senacka dotycząca zmiany brzmienia tego artykułu szła zbyt daleko, a właściwie mieliśmy w komisji wątpliwości co do tego, czy wyczerpuje dyspozycje orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wydaje się, że to, co komisja wypracowała w ramach swoich prac, jest rozwiązaniem optymalnym i w tej sytuacji Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość poprze tę nowelizację. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego po zapoznaniu się z projektem zmiany ustawy Kodeks postępowania karnego oświadcza, iż w całości popiera tę nowelizację jako słuszną i zasadną. Chciałem przy okazji zauważyć jedną rzecz, a mianowicie przy kolejnych nowelizacjach Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu postępowania cywilnego i innych obserwujemy sprawy między innymi kosztów, wynagrodzenia biegłych, świadków itd. i wszystkie te uwagi i nowelizacje są następstwem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, który zwraca na to uwagę. W tym momencie zastanawiam się nad jedną kwestią. Jak to się dzieje, że nigdy sygnalizacja, informacja czy zapytanie nie pochodzi od sądów? Jakoś tak biernie przechodzi się nad tymi zagadnieniami, a okazuje się, że są one bardzo istotne i warto byłoby, żeby jednak sądy, gdy natrafiają na skomplikowane zagadnienia, wykorzystały swoje i uprawnienia, i możliwości prawne, bo można wtedy skrócić drogę postępowania i oczywiście doprowadzić do tego, że to prawo jest stosowane w sposób racjonalny. Dziękuję.
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Główny cel projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego, zawartego w drukach nr 289 i 433, to dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r. stwierdzającego niezgodność art. 632 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania karnego z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, określającego tzw. prawo do sądu. Art. 632 pkt 2 K.p.k. dotyczy rozdziału kosztów procesu w sprawach z oskarżenia publicznego w wypadku uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania. Koszty ponosi Skarb Państwa, ale zasada ta nie odnosi się chociażby do należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego ustanowionych przez pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego czy powoda cywilnego jako pełnomocników. Co prawda, sąd zgodnie z art. 632a K.p.k. może uznać w przypadku umorzenia postępowania, że koszty poniesie oskarżony, ale, po pierwsze, taką możliwość traktuje się jako wypadek wyjątkowy, po drugie, zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem nałożenie obowiązku zwrotu tych kosztów może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy umorzenie postępowania było następstwem okoliczności zależnych od oskarżonego. A przecież nie zawsze tak jest, jak choćby z powodu zaistnienia określonych w art. 17 § 1 K.p.k. negatywnych przesłanek procesowych, na przykład powagi rzeczy osądzonej, nie mówiąc o przypadku, który był bezpośrednią przyczyną orzeczenia trybunału, czyli sytuacji, gdy postępowanie umorzono z powodu śmierci oskarżonego. Spór między uczestnikami postępowania karnego, to jest oskarżonym i pokrzywdzonym czy też oskarżycielem posiłkowym, nie kończy się merytorycznym rozstrzygnięciem, a przyczyna umorzenia jest niezależna od pokrzywdzonego. Żadnej ze stron nie można także traktować jako tej, która wywołała koszty procesu, a co za tym idzie, lex specialis w postaci art. 632a K.p.k. nie może znaleźć zastosowania. Jak słusznie podniósł trybunał, art. 632 pkt 2 K.p.k. może skutecznie zniechęcić pokrzywdzonego do aktywności procesowej, skoro stanowi on przeszkodę do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, które jakże często jest niezbędne choćby ze względu na zawiłość sprawy. Postępowanie z oskarżenia publicznego służy w znacznym stopniu ochronie interesu publicznego, zatem państwo powinno ponosić ryzyko czynności organów procesowych i przejmować obciążenia finansowe, które z tego wynikają, stąd konieczność uzupełnienia przepisów. Wysoka Izbo! Wszystkie zainteresowane podmioty poparły tę inicjatywę ustawodawczą, a Komisja Nadzwyczajna do spraw zmian w kodyfikacjach jednogłośnie przyjęła wersję zaproponowaną przez podkomisję. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej przyłącza się do takiego stanowiska. Dziękuję.
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić stanowisko do sprawozdania komisji o projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego. Jak tu wcześniej mówiono, ta nowelizacja jest związana z orzeczeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r. o sygnaturze SK 39/09, w którym to wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, iż dotychczasowe brzmienie art. 632 pkt 2 jest niezgodne z konstytucją. Jest podstawowa zasada, z wyrokami Trybunału Konstytucyjnego się nie dyskutuje, tylko się je realizuje. Dlatego bardzo się cieszę z inicjatywy Senatu, który ten wyrok po prostu zastosował w tej nowelizacji, czyli, krótko mówiąc, dostosował orzeczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego i ta nowelizacja eliminuje ten defekt, który trybunał zauważył. Powinnością polskiego parlamentu jest poprawiać to, co jest uznane za niezgodne z konstytucją, co było wcześniej niedopracowane. To zadanie ta nowelizacja realizuje, spełnia. Naszą powinność jako parlamentarzystów jest zagłosować za tą nowelizacją, gdyż jest ona niezbędna, potrzebna i doprowadza polski system prawa do zgodności z konstytucją. Dlatego nasz klub będzie popierał powyższą nowelizację. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! W związku z tym, że zostały już wypowiedziane wszystkie argumenty za tą nowelizacją, w imieniu Klubu Poselskiego Ruch Palikota wyrażam się pozytywnie o sprawozdaniu. Klub Poselski Ruch Palikota również będzie głosował za tą potrzebną nowelizacją. Dziękuję bardzo.
Mówca: Mirosław Pawlak
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Mam w omawianej kwestii, chodzi o Kodeks postępowania karnego, cztery pytania. Pierwsze. W jakim konkretnie stopniu wprowadzenie procesowanych dzisiaj zmian zagwarantuje, że nowe uregulowania zapewnią prawo do sądu, o czym jest mowa w uzasadnieniu projektu? Pytanie drugie. Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r., który ma przymiot rozstrzygnięcia zakresowego, z porządku prawnego derogowana została jedna z norm dekodowanych na gruncie art. 632 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego. Jak zatem kształtować się będzie sprawa kosztów po stronie oskarżonego w przypadku jego uniewinnienia? Pytanie trzecie: Czy proponowana nowelizacja przyczyni się do wzrostu wydatków z budżetu państwa w części: Sądy powszechne? I ostatnie, bardzo krótkie pytanie. Jakie stanowisko w przedmiotowej materii zaprezentował Sąd Najwyższy? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Kozdroń
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Chciałbym tylko podziękować wszystkim członkom Komisji Nadzwyczajnej, komisji kodyfikacyjnej za twórczą pracę nad tym projektem, ponieważ, jak wspomniał pan minister, projekt senacki był trochę inny od tego, który przyjęliśmy jako końcowy efekt. Praca i dywagacje ze strony komisji kodyfikacyjnej były cenne. Nie dość tego, propozycję, którą prezentujemy dzisiaj Wysokiej Izbie, przyjęliśmy jednogłośnie, słuchając również głosów klubów, które się wypowiadały na temat tego projektu. Mam nadzieję, że projekt zostanie przyjęty jednogłośnie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wobec sprawozdania komisji polityki społecznej o projekcie ustawy o ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (druki nr 408 i 422). Mój klub w pełni popiera ratyfikację konwencji z zastrzeżeniami, o których mówił poseł sprawozdawca, chodzi o kwestie związane z ubezwłasnowolnieniem i zawieraniem małżeństw. Trzeba przypomnieć czy warto przypomnieć, że 5 stycznia 2011 r. Unia Europejska ratyfikowała konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, stając się stroną pierwszego międzynarodowego traktatu dotyczącego praw człowieka. Ta konwencja to pozytywny sygnał dla osób niepełnosprawnych. Zobowiązuje strony do stworzenia warunków do tego, aby osoby niepełnosprawne mogły w pełni korzystać z przysługujących im praw na równi z wszystkimi innymi obywatelami. Ma gwarantować im także uczestniczenie w życiu społecznym na zasadach pełnoprawnych członków, którzy mogą przyczyniać się do jego rozwoju, jeśli tylko dana im będzie szansa. Konwencja podkreśla, że osoba niepełnosprawna powinna korzystać z pełnego równouprawnienia, zakazu dyskryminacji oraz z równości wobec prawa. Ma ona również prawo do wolności i bezpieczeństwa, prawo do swobody poruszania się i do niezależnego życia, prawo do zdrowia, pracy, edukacji oraz prawo do udziału w życiu politycznym i kulturalnym. W przypadku tych kwestii w naszym kraju wiele się zmieniło, i to na dobre. O tym dosyć szczegółowo i obszernie mówił poseł sprawozdawca. Trzeba jednak pamiętać - i na to chciałabym położyć nacisk - że jeszcze wiele w tej kwestii mamy do zrobienia, tak aby osoby niepełnosprawne w pełni mogły korzystać ze swoich praw. To chociażby wspomniane tutaj ustawy dotyczące języka migowego. Język migowy nie jest jednak językiem urzędowym, tak jak postulowało o to środowisko osób głuchoniemych, jeśli chodzi o to Kodeks wyborczy. Trzeba pamiętać, że nie wszystkie lokale są przystosowane czy pozbawione barier architektonicznych, choć Prawo budowlane mówi o tym, że wszystkie obiekty budowlane powinny być przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. To prawo funkcjonuje od lat, a jednak nie we wszystkich lokalach zlikwidowaliśmy bariery z pomocą przepisów tej ustawy. Trzeba pamiętać również o tym, że z roku na rok jest coraz mniej pieniędzy na PFRON i że wcale nie jest łatwo osobom niepełnosprawnym znaleźć pracę. To są kwestie, których rozwiązanie na pewno stoi przed nami, tak aby ułatwić życie osobom niepełnosprawnym, ale jeszcze raz chcę podkreślić, że mój klub Prawo i Sprawiedliwość w pełni popiera ratyfikację tej konwencji, z zastrzeżeniami, o których mówiłam na wstępie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jacek Kwiatkowski
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Poselskiego Ruch Palikota wobec obecnie omawianego punktu posiedzenia Sejmu. Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych to w dużej mierze zasługa osób niepełnosprawnych, które walczyły o akt dotyczący ich praw na arenie międzynarodowej. Konwencja obejmuje ujednolicenie praw i obowiązków osób pełnosprawnych, jak i niepełnosprawnych oraz zapewnia uczestniczenie w życiu społecznym na takich samych warunkach. Każda osoba niepełnosprawna powinna mieć prawo do wolności, bezpieczeństwa, rozwoju, zdrowia, pracy czy edukacji. Nie zapomnijmy o prawie do udziału w życiu politycznym i kulturalnym. Jeżeli przyjmiemy konwencję - a mam nadzieję, że tak się stanie - będzie wiązało się to z koniecznością dokonania zmian legislacyjnych oraz, co najważniejsze, przewartościowania postaw. Ta konwencja wyznaczy polskiemu społeczeństwu minimalne standardy godności ludzkiej. Ponadto wszystkie cele zawarte w tej konwencji będą prowadziły do integracji osób niepełnosprawnych ze społeczeństwem. Ruch Palikota chce nowoczesnego państwa, które otworzy wszystkim obywatelom naszego społeczeństwa drzwi na świat, na życie. Ta konwencja jest koniecznością. Dzięki niej w Polsce zostaną zapoczątkowane pozytywne zmiany, które odcisną swoje piętno w każdym aspekcie życia. Pozwólmy i postarajmy się, aby każdemu w naszym kraju żyło się godnie. Klub Ruch Palikota jest za przyjęciem sprawozdania o rządowym projekcie ustawy o ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. Dziękuję.
Mówca: Maria Nowak
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Rozpocznę od tego, że naprawdę bardzo się cieszę, że dzisiaj debatujemy nad ratyfikacją Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, i jestem pewna, że będzie ona przyjęta bez głosów sprzeciwu, ale mam pewne wątpliwości. Dlaczego z jej przyjęciem musieliśmy czekać blisko sześć lat? Wprawdzie padały pewne argumenty z ust panów posłów, jednak ciągle nie przekonują mnie one tak do końca i dlatego stawiam pierwsze pytanie: Dlaczego tak długo czekano z ratyfikacją? Jakie były prawdziwe tego przyczyny? Wiele w tym okresie zrobiono - zgadzam się z tym - ale prawie 6 lat to jest jednak dosyć długi okres, więc myślę, że były jakieś głębsze przyczyny. Ile jeszcze krajów nie ratyfikowało dzisiaj tej konwencji i - jak pan minister uważa - dlaczego? Druga sprawa: Jakie działania podejmie rząd, aby poprawić stan zatrudnienia osób niepełnosprawnych? Kiedy rozmawiam z osobami niepełnosprawnymi, poruszają głównie ten wątek, że doceniają, iż dużo się zrobiło, ale dla nich najważniejsza jest praca, rehabilitacja poprzez pracę, rehabilitacja zawodowa. I ostatnia sprawa: Jakich skutków - oczywiście pozytywnych - dla osób niepełnosprawnych mogą spodziewać się osoby niepełnosprawne, ale także my, po ratyfikowaniu przez prezydenta tej konwencji? Chodzi o to, żeby to nie było tylko i wyłącznie ratyfikowanie, ale żeby poszły za tym pewne konkretne działania rządu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Na początek nie odmówię sobie prywatnego odniesienia się do tego, nad czym dzisiaj procedujemy, i do aury, która zawitała dzisiaj na sali sejmowej. Słowa te kieruję do Sławka, do Marka, do pana ministra Dudy, do wszystkich tych, dla których problem niepełnosprawności jest nie tylko domeną życiową, ale przede wszystkim misją. Jestem pod wrażeniem waszej determinacji i merytorycznego zaangażowania w tworzenie prawa w obszarze niepełnosprawności. Dziękuję wam również za waszą dyspozycyjność w naszej wspólnej pracy poselskiej w terenie w imieniu wszystkich, którym pomagacie i pomogliście. Dziękuję również za waszą cierpliwość i za wasze cierpliwe prowadzenie nas tak po prostu po koleżeńsku, wspólnie, za łapkę. Serdeczne dzięki. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rzeczpospolita Polska jest sygnatariuszem Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych od marca 2007 r. Chciałbym w związku z tym zapytać, dlaczego dokonujemy jej ratyfikacji dopiero po ponad 5 latach? Ponadto, czy polskie ustawodawstwo jest zgodne z konwencją i przyczyni się do efektywnej realizacji celów w niej zawartych? Jedno z ostatnich pytań odnosi się do protokołu fakultatywnego Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Dlaczego Polska nie zdecydowała się na jego podpisanie i ratyfikowanie, podczas gdy zrobiła to już znakomita część pozostałych krajów europejskich, takich jak Wielka Brytania, Niemcy, Francja, Litwa, Łotwa czy Ukraina? I na koniec na usta ciśnie się pytanie: Jakich zmian możemy oczekiwać po ratyfikacji tej konwencji, to znaczy w jakich sytuacjach życiowych, codziennych i w jaki sposób osoby niepełnosprawne mogą wykorzystać ten akt prawny? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Raczej rzadko zdarza się w tej Izbie, żebyśmy tak zgodnie debatowali. Rzadko zdarza się też, żeby wszystkie chyba ugrupowania polityczne wykazywały się społeczną wrażliwością na problemy, a takim problemem jest niepełnosprawność. Jest to problem, który konsoliduje i integruje różne siły polityczne - i to jest bardzo dobre - ale też na pewno nie jest tak, że nie dostrzegamy problemów, które są i ciągle nas dotyczą. Bardzo ładnie przedstawiła to pani poseł Bańkowska, mówiąc o tych zmianach. Nie jest trudno dostrzec te zmiany, jednak chodzi też o to, panie ministrze, żebyśmy nie zapominali o tym, że ciągle bardzo ciężka jest sytuacja rodzin wychowujących niepełnosprawne dziecko, szczególnie jeżeli to jest niepełnosprawność od urodzenia. Rodziny te borykają się z poważnymi problemami i finansowymi, i związanymi z możliwością godzenia swoich obowiązków zawodowych z wychowywaniem dziecka wymagającego całodobowej opieki. Ciągle poważnym problemem jest rehabilitacja społeczna, ale chyba w jeszcze większym stopniu zdrowotna, jeżeli chodzi o osoby niepełnosprawne. Na pewno niezwykle ważna jest też - i o to nam wszystkim chodzi - obecność osób niepełnosprawnych na rynku pracy, szczególnie na otwartym rynku pracy. Jeżeli różnimy się, to czasami różnimy się w szczegółach co do sposobu rozwiązania tego problemu, ale też zdajemy sobie sprawę, że sytuacja finansowa państwa rzutuje również na funkcjonowanie sfery społecznej. A więc polecam resortowi pracy to, żeby o pozycję finansową tej sfery walczyć niezależnie od tego, jak trudna jest sytuacja finansowa. Należą się tu ukłony całej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (Dzwonek), która bardzo uważnie zajmuje się tą problematyką. Znajomości przedmiotu nie można też odmówić panu ministrowi, który ma swoje doświadczenia związane z PFRON i jest pełnomocnikiem. Jednak poza tymi ukłonami, panie ministrze, proszę pamiętać o tych kwestiach. Niedawno było tak, że świadczenie pielęgnacyjne było regulowane rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów. Powiatowe centra pomocy rodzinie musiały w ciągu 2 tygodni dotrzeć do rodziców dzieci niepełnosprawnych i poinformować o konieczności złożenia wniosku. Bardzo napięte są terminy, trudne do dotrzymania, więc niech te drobne rzeczy też dobrze funkcjonują, żebyśmy, wracając do swoich biur poselskich, potrafili powiedzieć, jaką korzyść z ratyfikacji tej umowy będą miały osoby niepełnosprawne. Przepraszam za przedłużenie wypowiedzi i dziękuję za wyrozumiałość, panie marszałku.
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Czy państwa strony ratyfikujące konwencję w przedłożonym zakresie zobowiązują się tym samym do szeroko rozumianego umożliwiania osobom niepełnosprawnym pełnego i skutecznego udziału w życiu społecznym? Czy Rzeczpospolita Polska jako państwo zdaniem pana ministra ma do pokonania jeszcze wiele przeszkód w celu realizacji pełnego zapisu konwencji, a jeśli tak, to w których obszarach jest ich najwięcej? Czy organy naszego państwa są przygotowane, mam na myśli rozwiązania systemowe, do zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa osobom niepełnosprawnym w razie klęsk żywiołowych i innych zagrożeń, w tym konfliktów zbrojnych?
Mówca: Jan Szyszko
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Marszałku również, Ludku! Oczywiście wielokrotnie dyskusja w rządzie i w ramach układów politycznych jest bardzo ostra i kontrowersyjna, zróżnicowana, ale nigdy nie odczułem, żeby pan premier Jarosław Kaczyński lekceważył moje wypowiedzi. Takie rzeczy muszę natychmiast sprostować. Tak więc nigdy tego nie odczułem i zawsze to, co było mówione, przyjmowaliśmy obaj z dużym zrozumieniem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Piotr Nowak
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Pytania zasadnicze. Kiedy wniosek o referendum miałby sens? W marcu 2007 r. czy teraz w 2012 r.? Który rząd powinien przeprowadzić właśnie to referendum? Kto i kiedy zgodził się na obligatoryjność, a nie fakultatywność tego paktu? Kiedy to było? Czy było to w marcu 2007 r.? I co, panie ministrze, zrobił polski rząd, koalicja PO-PSL, który musiał kontynuować pewne ustalenia? Co robił na niwie europejskiej, ażeby stępić działanie tego paktu klimatyczno-energetycznego? Czy wprowadzone zostały derogacje? Czy w tej chwili właśnie wetujemy mapę drogową dojścia do zeroemisyjnej gospodarki do 2050 r.? Czy staramy się, ażeby gospodarka polska, energetyka polska stawała się energetyką innowacyjną? Czy widzimy perspektywę dla węgla, co jest bardzo ważne, w ramach pakietu klimatyczno-energetycznego? Bardzo cenię pana posła profesora Szyszkę, ale nie rozumiem pytań, które zostały zadane, bo to są pytania jednoznacznie tendencyjne i ukierunkowane na tylko jedną odpowiedź. Czy w związku z tym pan profesor naprawdę uważa, że tego typu trudne zagadnienia można przeprowadzać, rozwiązywać w trybie referendalnym? Dziękuję bardzo.