Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-08-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpocznę od odpowiedzi na pytanie, które zadał mi mój kolega, wieloletni przyjaciel, przewodniczący sejmowej komisji rolnictwa w ubiegłej kadencji pan Leszek Korzeniowski. Zdziwiony jestem tym pytaniem, ale spróbuję najlepiej, jak potrafię, na nie odpowiedzieć. Otóż kolego przewodniczący, kolego Leszku, powiem tak. Dlaczego to pytanie? Dlaczego ta informacja? Otóż dlatego że Sojusz Lewicy Demokratycznej bardzo poważnie traktuje rolników i polską wieś i bardzo zależy mu na tym, aby polscy rolnicy byli tak samo traktowani przed Unię Europejską jak inni. Dlaczego ta informacja? Dlaczego zwróciliśmy się do prezesa Rady Ministrów o odpowiedź na pewne pytania? Dlatego się zwróciliśmy, że bardzo poważnie traktujemy to, co uchwalamy w Wysokiej Izbie. Jeżeli Sejm podjął uchwałę, i to jednogłośnie niemal, z wyjątkiem jednego posła, już nie chcę przywoływać jego nazwiska, to... (Głos z sali: A znamy go?) ...chcemy wiedzieć, co w ciągu 4 miesięcy stało się z tą uchwałą, w jaki sposób ona jest realizowana. I o ile dobrze pamiętam, to jest to właśnie rola opozycji - kontrolować, co rząd robi wtedy, kiedy są podejmowane tego typu uchwały. Dlaczego jeszcze jest prośba o informację, co w sprawie dopłat rząd robił? Otóż dlatego wystąpiliśmy o tę informacją, że wiemy, że to jest najważniejsza sprawa dla polskiego rolnictwa i polskich rolników w najbliższych 7 latach, licząc od 2014 r. A dlaczego najważniejsza? Dlatego że ona przez najbliższych 7 lat będzie decydować o tym, w którym kierunku i jak polskie rolnictwo będzie się rozwijać. Dlaczego jeszcze zadaliśmy to pytanie? Otóż dlatego żeśmy zadali to pytanie, że w 2004 r., kiedy były negocjowane warunki, nierówne dla polskiego rolnictwa, sądziliśmy, że po okresie tych pierwszych 10 lat naszej akcesji zrównają się tak koszty produkcji, jak i koszty pracy i będziemy mogli wspólnie i na równych prawach konkurować na europejskim już 500-milionowym rynku. Panie pośle Leszku Korzeniowski, myślę, że przekonały pana te argumenty, które przed chwilą przedstawiłem w sprawie tego, dlaczego Sojusz Lewicy Demokratycznej wystąpił do prezesa Rady Ministrów o informację. Ale wystąpiliśmy o nią jeszcze dlatego, że pamiętam wypowiedzi pana ministra Sawickiego na posiedzeniach komisji rolnictwa, kiedy budował różnego rodzaju koalicje zmierzające do wyrównywania szans rolników we wszystkich państwach Unii Europejskiej, które wstąpiły do niej wraz z nami. I dlaczego jeszcze występujemy o tę informację? Otóż dlatego, żeby dyskusją na tej sali zmusić rząd wreszcie, żeby się wziął w tej sprawie do roboty. Nie może być bowiem tak, że na kilka miesięcy przed zakończeniem negocjacji minister podnosi ręce i mówi: Chyba się w tej sprawie nic nie da zrobić. Sojusz Lewicy Demokratycznej nie zgadza się z tym. I jak negocjowano traktat w 2004 r. w nocy do ostatniej chwili, tak należy... (Głos z sali: W 2002 r. ) Od 2004 r. jesteśmy, panie pośle w Unii Europejskiej. Jak negocjowano traktat, tak należy negocjować budżet, który będzie realizowany w nowej perspektywie finansowej. To są argumenty, których nie mogłem przedstawić podczas debaty z uwagi na ograniczony czas. Wysoki Sejmie! Dziwię się wypowiedziom pana wicemarszałka Stefaniuka w tej sprawie, że gdyby nie Kalinowski, to co by było w tamtym czasie. Wysoka Izbo, wtedy pan wicepremier Kalinowski był członkiem delegacji, któremu przyszło negocjować sprawy dotyczące rolnictwa, i jest to jego sukces, oczywiście. Tak jak sukces w innych dziedzinach jest sukcesem innych ministrów, tak ministrowi Kalinowskiemu należy się sprawa m.in. za kwoty mleczne, które w tamtym czasie również wynegocjował. (Dzwonek) To co? Pan premier Kalinowski miał pojechać na wycieczkę po to, żeby tylko przyjrzeć się tym sprawom, które są? Nie, ja nazywam sprawy po imieniu: była koalicja PSL-SLD, wicepremierem był pan premier Kalinowski, robił to, co do niego należało, i w sumie wspólnie doprowadziliśmy do tego, że dzisiaj domagamy się, aby takie środki były kierowane do Polski w nowej perspektywie finansowej, jak w tamtym czasie, oczywiście z uwzględnieniem inflacji, były kierowane na polską wieś. Dlaczego chcemy równego traktowania? Panie ministrze, nie mogę zgodzić się z tym, co pan mówi, że polscy rolnicy nie są źle traktowani czy też, inaczej mówiąc, jak pan powiedział, że nie dopatrujecie się państwo dyskryminacji na wspólnym rynku. Przepraszam bardzo, jeżeli rolnik starej piętnastki otrzymuje większe dopłaty powierzchniowe, to nieważne, skąd wpływają pieniądze do gospodarstwa, czy one są z dopłat, czy za sprzedane produkty. To jest nieistotne. Na końcu liczy się dochód gospodarstwa z hektara. Nierówne traktowanie już na samym początku daje możliwość, że ktoś, kto produkuje towar, może ten towar sprzedać na polskim rynku taniej, bo ma to wyrównane dopłatami, jakkolwiek by je zwał, produkcyjnymi czy jakimikolwiek innymi.