PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowny Panie Ministrze! Kolejna edycja pilotażowego programu ˝Biały Orlik˝ została zakończona. Ze względu na dotychczasowe duże zainteresowanie budową i wykorzystaniem sztucznych lodowisk, jak również zwiększającą się dzięki temu popularność sportów łyżwiarskich w Polsce wydaje się niezbędne dalsze rozszerzanie bazy infrastruktury sportowej w zakresie sztucznych lodowisk. Szczególnie widać to w małych miejscowościach liczących od kilku do kilkunastu tysięcy mieszkańców, które do tej pory nie miały szans na posiadanie sztucznego lodowiska, a połączenie programu ˝Moje boisko - Orlik 2012˝ z ˝Białym Orlikiem˝ dało taką możliwość i stworzyło warunki do wykorzystania obiektu przez cały rok. Warto byłoby kontynuować inicjatywę budowania sztucznych lodowisk w ramach tego programu, a utrzymanie tendencji budowy lodowisk z roku 2011, to jest ok. 60 obiektów rocznie, pozwoliłoby w ciągu 5 lat osiągnąć standardy europejskie i znacznie poprawić formy aktywnej rekreacji. W pierwszej edycji programu pilotażowego zrealizowano w Polsce ok. 38 lodowisk, program został ogłoszony na stronie ministerstwa w październiku 2010 r. W kolejnym roku, to jest 2011 r., zrealizowano ok. 60 lodowisk, program został ogłoszony na stronie ministerstwa w czerwcu 2011 r. W roku 2012 zrealizowano tylko 19 lodowisk. W związku z tym chciałbym zapytać: Co według pana ministra jest przyczyną braku zainteresowania programem akurat w tym roku? Jakie są trudności w realizacji programu, zarówno jeżeli chodzi o trudności formalne wynikające z nieprawidłowości w dokumentacji, jak i te związane z realizacją po stronie samorządów? Czy istnieje możliwość - bo tu, jak się wydaje, jest chyba klucz - zmiany przez ministerstwo terminów naboru dla beneficjentów, powiedzmy, najpóźniej (Dzwonek) do końca czerwca każdego roku? Jak wiemy ˝Białe Orliki˝ posadowione są z reguły - taki był zamysł - na wybudowanych ˝Orlikach 2012˝. Przyglądając się technologii wykonania ˝Białych Orlików˝, aż prosi się, by te dwa programy połączyć. Będzie taniej i łatwiej np. zatopić w murawie instalację trwałą do chłodzenia. Czy ministerstwo rozważa tego typu rozwiązania? Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! ˝Biały Orlik˝ to niewątpliwie dobry projekt, idealnie trafiający w potrzeby małych i średnich społeczności samorządowych, niewątpliwie wzbogaca on ofertę sportów zimowych dla naszych mieszkańców. Jednakże chciałbym zapytać o kilka kwestii. Otóż, czy jest szansa na zakończenie pilotażu i wprowadzenie programu ˝Biały Orlik˝ na czas określony, tzn. minimum 5 lat? Czy istnieje możliwość inicjowania - już częściowo pan minister mówił na ten temat - edukacji w zakresie sportów zimowych na ˝Białych Orlikach˝? Może to być np. nauka jazdy na łyżwach, dziecięce i młodzieżowe rozgrywki, minihokej, propagowanie imprez związanych z łyżwiarstwem figurowym i hokejowym. Czy istnieje możliwość inicjowania szkoleń dla beneficjentów w zakresie pozyskiwania środków i przygotowywania inwestycji? Kolejną sprawa, o którą chciałbym zapytać, jest następująca. Czy w odróżnieniu od klasycznego ˝Orlika˝ gminy mogą pobierać opłaty za korzystanie z ˝Białego Orlika˝? Czy istnieje możliwość pobierania takich opłat? (Dzwonek) Czy oprócz obu programów, tzn. ˝Moje boisko - Orlik 2012˝ i ˝Biały Orlik˝, w perspektywie przewiduje się trzeci, ˝Orlik Błękitny˝, dotyczący małych pływalni w gminach? Dziękuję.
Mówca: Zbigniew Włodkowski
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Szanowny Panie Ministrze! Wprowadzając reformę ministra Handkego, która podzieliła 8-letnią szkołę podstawową na 6-letnią szkołę podstawową i 3-letnie gimnazjum, jako główny wątek uzasadnienia takiego podziału, takiego rozwiązania, podawano potrzebę rozdzielenia dzieci młodszych i starszych, co miało głównie spowodować zmniejszenie konfliktów rówieśniczych i poprawić bezpieczeństwo w szkole. Obecnie, jak podają statystyki policyjne, najwięcej konfliktów rówieśniczych jest właśnie w nowo utworzonych, funkcjonujących od kilku lat gimnazjach. Jednocześnie dociera do nas coraz więcej sygnałów od rodziców i nauczycieli, że niektóre samorządy gminne, tutaj przykładem może być gmina Ruciane-Nida czy gmina Horyniec, noszą się z zamiarem łączenia szkół podstawowych z gimnazjami lub włączenia szkoły podstawowej do istniejącego zespołu składającego się z gimnazjum i liceum ogólnokształcącego. W opinii rodziców i nauczycieli jest to zjawisko bardzo szkodliwe, zagrażające bezpieczeństwu dzieci ze szkół podstawowych, szczególnie w momencie obniżenia wieku szkolnego do 6 lat. W związku z tym, że rodzice nie dostrzegają żadnych korzyści płynących z takiego łączenia, a jedynie nieudany, można powiedzieć nawet nieudolny powrót do modelu 8-letniej szkoły podstawowej, zwracamy się do pana ministra z dwoma pytaniami: Po pierwsze, jakie jest stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej w sprawie łączenia szkoły podstawowej i gimnazjum? Po drugie, czy minister edukacji narodowej dostrzega możliwość włączania szkoły podstawowej do istniejącego zespołu szkół, w skład którego wchodzi gimnazjum i liceum ogólnokształcące, lub włączania gimnazjum do istniejącego zespołu szkolno-przedszkolnego? (Dzwonek) Czy w takim przypadku ma zastosowanie przepis art. 62 ust. 5b ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 2012 r., który mówi o tym, że połączenie w zespół szkoły podstawowej i gimnazjum wymaga pozytywnej opinii kuratora oświaty? Dziękuję bardzo.
Mówca: Mieczysław Marcin Łuczak
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, cóż, odpowiedź odpowiedzią, prawo prawem, a samorządowcy zwracają się do nas z problemami związanymi z finansowaniem oświaty. Jest to narastający problem. Systematycznie, co roku są kłopoty z finansowaniem. Mówimy o tym, że opinia kuratora jest obligatoryjna. To nasuwa się pytanie, bo wszyscy tu siedzący w tym rzędzie to starostowie i byli starostowie i wójtowie. Niech kurator da kasę, jeżeli chcemy to połączyć. Wiadomo, że jeżeli tworzymy zespół, to są tzw. oszczędności administracyjne. Jeżeli gimnazjum jest osobno, jeżeli szkoła podstawowa jest osobno i łączymy je, to likwidujemy dyrekcję i tę czapkę administracyjną. W związku z tym czy wraz z zadaniami nie należałoby przekazać samorządom faktycznie kompetencji całościowo, do końca? Albo uregulować to - jeżeli nie ma decyzji, opinii pozytywnej kuratora, to musi być to uzasadnione.
Mówca: Renata Zaremba
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Pan minister już odpowiedział nam na część pytań. Jednak mam do pana ministra zasadnicze pytanie. Chodzi o to, że następuje łączenie placówek oświatowych, następuje włączanie gimnazjów do istniejących zespołów - w wielu województwach ta lista jest dosyć szeroka - i wcale nie jest potrzebna opinia kuratora, bo wiele gmin tak czyni, a pan minister powiedział, że to jest omijanie prawa. Uważam, że to jest w granicach prawa. Możemy o tym oczywiście dyskutować, powołując się również na wyroki sądu w Lublinie czy też we Wrocławiu. Może zacytuję: ˝Ustawodawca przewidział możliwość istnienia zespołu szkół, w skład którego wchodzić mogą gimnazja i przedszkola. W ocenie ustawodawcy zespół szkół, w skład którego wchodzi gimnazjum, przedszkole, nie powoduje różnicy w wieku rozwojowym uczęszczających do tego zespołu uczniów˝. Panie ministrze, czy w takiej sytuacji zasadne jest, aby kurator przedstawiał odmienne stanowisko, polemizując z zapisami ustawowymi, nawet jeśli to stanowisko - powiedzmy - jest odmienne od stanowiska samego ministra. Może oprę się na konkretnym przykładzie. W województwie zachodniopomorskim w gminie Cedynia wystąpiono o włączenie gimnazjum do istniejącego już zespołu szkół, czyli podstawówki, przedszkola. Najpierw kurator wydał pozytywną opinię, a następnie po zmianie kuratora została wydana negatywna opinia. Jak w takiej sytuacji powinniśmy reagować, jeżeli nie ma zgody kuratorium czy też ministerstwa na powstawanie takich zespołów w jednym województwie, a w innym one powstają lub też już funkcjonują. Czy według pana ministra nie świadczy to o nierównym traktowaniu organów gminnych występujących o łączenie placówek oświatowych w zespoły szkół? Na razie dziękuję bardzo.
Mówca: Urszula Augustyn
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie ministrze, wynika z tego, że jednak problem jest i budzi duże emocje. Proszę zobaczyć, dwa różne kluby zadały pytanie właściwie w tej samej materii. To oznacza, że jednak i samorządy, i kuratorzy, czyli organy, które nadzorują te procesy, mają zapewne dużo kłopotu z interpretacją przepisów. Rozumiemy, że prawo jest jedno i z tym się zgadzamy. Chciałabym zapytać o to, czy państwo jako ministerstwo monitorujecie w jakikolwiek sposób ten proces, który przebiega w różnych gminach w różny sposób. Tworzą się zespoły i jest istotna różnica pomiędzy tym, gdy tworzy się zespoły na terenach aglomeracji czy większych miast i gdy robi się to na przykład na mniejszych terenach, tam, gdzie placówki są bardziej rozrzucone, takich, gdzie dostęp do placówek edukacyjnych jest trochę bardziej utrudniony ze względu na odległości. Pierwsza część mojego pytania brzmi: Czy państwo to monitorujecie, a druga, czy w związku z tym, bo tak odczytuję poprzednie pytanie (Dzwonek) mojej koleżanki, czy jest indywidualne podejście do problemu, w zależności od tego, na jakim terenie ten problem występuje?
Mówca: Iwona Guzowska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowne Panie i Szanowni Panowie Posłowie! Problem ubóstwa wśród dzieci, jak również rodzin wielodzietnych nie jest problemem, z którym styka się tylko Polska. Cała Europa ma dzisiaj ten sam problem: wzrastający poziom ubóstwa wśród dzieci i młodzieży, co powoduje, że dziecko, że młody człowiek, który jest zagrożony, dotknięty ubóstwem, ma niestety bardzo duże ˝szanse˝ na dorosłe życie w ubóstwie. Ze względu na prośbę pana marszałka i ograniczony czas, chciałabym się odnieść do wszystkich danych finansowych, które w zarysie przedstawił pan minister. Wsparcie materialne rodzin z dziećmi jest niezwykle ważnym elementem w przeciwdziałaniu ubóstwu. Chciałabym zapytać, jaki jest rząd wielkości tego wsparcia w kontekście PKB, ile jest to procent i jak to wygląda w odniesieniu do innych państw, tych oczywiście z najwyższej półki, czyli krajów wysokorozwiniętych, ale również tych, które są na poziomie Polski i poniżej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Raporty dotyczące skali ubóstwa w Polsce są zatrważające, szczególnie te dotyczące dzieci. Ostatni raport przygotowany przez Polską Fundację Pomocy Dzieciom ˝Maciuś˝ alarmuje o 800 tys. głodnych lub niedożywionych dzieci. Ale są i inne. Raport GUS: Polska zalicza się do państw o najwyższym stopniu zagrożenia ubóstwem dzieci i młodzieży, co czwarte dziecko jest głodne. Raport UNICEF: w Polsce 1300 tys. dzieci nie ma tego, co jest im potrzebne do prawidłowego rozwoju. Caritas każdego dnia dożywia 100 tys. dzieci. PCK realizuje program ˝Godne dzieciństwo˝. Biedne dzieci żyją w ubogich, bezrobotnych rodzinach, których liczba z roku na rok się zwiększa. GUS alarmuje, że w skrajnej biedzie żyje już 2600 tys. Polaków. Pytanie: Co robi rząd, czy w ogóle analizuje te raporty? Dane te powinny wstrząsnąć wszystkimi, szczególnie osobami, które teraz sprawują władzę. Budujecie państwo stadiony, boiska za setki milionów złotych, zatrudniacie armię urzędników, doradców, gabinety polityczne, bo program zatrudniania kolegów partyjnych cały czas funkcjonuje, staracie się za wszelką cenę przypodobać Unii Europejskiej, przyjmując pakt fiskalny, a zapominacie o najważniejszym. Rząd zapomina, że najważniejszą inwestycją jest inwestycja w rodzinę. Jakie konkretnie programy przygotowało i wdrożyło Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej? Czy tylko opieracie się państwo na programie dożywiania dzieci, który oczywiście pomaga, ale nie rozwiązuje problemu? Czy kontrolujecie państwo likwidację szkolnych stołówek na masową skalę, które są zastępowane cateringiem, który, jak pokazują dane, jest droższy o 20-30%? Czy nie zastanowił rządu fakt, że pieniądze przeznaczone na stypendia socjalne nie zostały w pełni wykorzystane i wróciły do budżetu, a przecież mogły wesprzeć najuboższe dzieci? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Sosnowski
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Mam dwa pytania, które kieruję do pana ministra. Pytanie pierwsze: Jakimi danymi poza liczbą osób bezdomnych przebywających w placówkach noclegowych i w tzw. miejscach niemieszkalnych będzie dysponowało ministerstwo po otrzymaniu wyników ogólnopolskiego liczenia osób bezdomnych przeprowadzonego w nocy z 7 na 8 lutego br.? I pytanie drugie. Istotnym elementem wsparcia rodzin z dziećmi na utrzymaniu, szczególnie tych znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, jest system świadczeń rodzinnych. Chodzi tu o zasiłki rodzinne, dodatki do zasiłku rodzinnego, świadczenia związane z niepełnosprawnością czy urodzeniem dziecka. Wsparcie poprzez system świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego kierowane jest także do rodzin, w przypadku których egzekucja zasądzonych alimentów jest bezskuteczna. Zarówno świadczenia rodzinne, jak i świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego finansowane są ze środków budżetu państwa. Jaka była wysokość środków z budżetu państwa przeznaczonych na wypłatę tych świadczeń w roku 2012, a jaka jest zaplanowana w budżecie na 2013 r.? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! Badania GUS-u z 2010 r. pokazują, że polska bieda zagnieździła się, po pierwsze, w rodzinach wielodzietnych, po drugie, dwa razy częściej występuje na wsi niż w mieście, po trzecie, w rodzinach, gdzie przynajmniej jedna osoba jest bezrobotna, i po czwarte, w rodzinach, w których jest przynajmniej jedna osoba niepełnosprawna, w szczególności niepełnosprawne dziecko. Pan minister powiedział o działaniach, które podejmuje rząd, jeśli chodzi właśnie o środowisko wiejskie. Nadal rodziny wiejskie nie mogą korzystać z odliczenia od podatku. Nadal ta pomoc, zwłaszcza jeśli chodzi o dożywianie, budzi też wiele wątpliwości w kontekście likwidacji stołówek prowadzonych przez gminy. Wszystko to, co nazywa się kateringiem, odbywa się kosztem jakości żywienia dzieci. Powinniśmy to przeanalizować w programie. Skoro dajemy pieniądze publiczne, powinniśmy więcej wymagać. Wielokrotnie sygnalizowałem to panu ministrowi, poprzednikom. Jeśli chodzi o program żywienia, mamy olbrzymi problem w szkołach ponadgimnazjalnych. Tak jak pan minister mówił, tam długość pobytu młodzieży w szkole, oddalonej o 50 km, wynosi 12, 14 godzin, a tylko 2,4% młodzieży uczestniczy w tym programie, a wcześniej, w gimnazjum - 15%, dlatego że systemowo pieniądze nie trafiają do prowadzącego te szkoły, czyli samorządu powiatowego. I poprzez taki system mamy klops. Pan minister mówi, że mamy zwiększone środki na aktywne formy zwalczania bezrobocia. Tak, to prawda, panie ministrze, ale w stosunku do 2010 r. mamy o 40% mniej. Wówczas aktywizowaliśmy 730 tys. bezrobotnych. W ubiegłym roku w granicach 400 tys. Nadal 3 mld zł leżą w Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Ten fundusz jest dzisiaj zasiłkiem pogrzebowym, jak mówi pan profesor Kabaj, a nie instytucją wspomagającą ochronę miejsc pracy. Stąd sądzę, że trzeba konkretnych działań i korzystania z tego, co już mamy, czyli ze składek pracodawców. Chciałbym zapytać pana ministra (Dzwonek), czy pan minister dostrzega potrzebę, aby w tym roku wystąpił pan do ministra finansów o zwiększenie środków na Fundusz Pracy?
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Bieda dzieci, ich niedożywienie to największa hańba XXI w. - hańba dla każdego cywilizowanego państwa. A my jesteśmy państwem, które należy do Unii Europejskiej. Jesteśmy państwem europejskim, które ma wielkie aspiracje. Nasz kraj jest krajem dla ludzi bogatych, a nie dla ludzi biednych. Jest krajem, gdzie ci, którzy znajdują się na szczycie drabiny społecznej, zarabiają bardzo dużo, otrzymują olbrzymie nagrody, a ci na dole dziedziczą biedę i nie są w stanie z niej wyjść. O problemie ubóstwa dzieci mówiliśmy na tej sali wielokrotnie. W ubiegłym roku odbyła się debata, w trakcie której przytaczaliśmy zatrważające dane z raportu UNICEF-u, o którym już tutaj dzisiaj była mowa. I co, proszę państwa? I nic. Mamy w tym roku badanie fundacji ˝Maciuś˝, z którego wynika, że 800 tys. dzieci w Polsce głoduje. Proszę państwa, wstyd i hańba. 5% dzieci nie jest w stanie skupić się w trakcie zajęć szkolnych z powodu głodu. Czy państwo kiedyś próbowaliście się uczyć, kiedy byliście głodni? A dlaczego nasze dzieci muszą to robić? Dlaczego państwo nie jest w stanie im zapewnić podstawowej opieki? Dlaczego pieniądze na tę opiekę są marnowane? W zeszłym roku mówiliśmy o tym, że 109 mln zł zostało oddanych do budżetu państwa. Dlaczego w tym kraju są pieniądze na nagrody? Dlaczego oddaje się pieniądze na pomoc społeczną, a nie można ich przeznaczyć na głodujące dzieci? Jeszcze jedna uwaga. (Dzwonek) Panie pośle, w tej chwili najgorsza sytuacja, jeśli chodzi o głodne dzieci, jest w dużych miastach - powyżej 200 tys. mieszkańców.
Mówca: Domicela Kopaczewska
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rzeczywiście, problem dożywiania dzieci jest problemem, który wymaga systemowych rozwiązań, jak również szczególnej empatii. Chcę przypomnieć, że w 2005 r. SLD zapoczątkowało projekt systemowy ˝Pomoc państwa w zakresie dożywiania˝, który realizowało również Prawo i Sprawiedliwość i który przejęliśmy do realizacji w momencie przejęcia władzy. Chcę tylko przypomnieć, bo liczby również dają nam pewien obraz sytuacji, że w latach 2010-2013 z budżetu państwa przekazano na ten projekt 2 000 200 tys. zł, łącznie z samorządami - ponad 3 mld zł. To są te kwoty, które były wykorzystywane przez samorządy. Właśnie na miejscu pracownicy gminy, dyrektorzy szkół i pedagodzy określali to nie tylko według wskaźnika dochodów. Oczywiście zaraz państwo podniesiecie problem, że ten dochód na rodzinę jest niski i że powyżej tego progu również może być problem w rodzinie. W związku z tym od 2009 r. 20% tych środków dyrektorzy mogą przekazywać dla tych dzieci, w przypadku których stwierdzą, że rzeczywiście potrzebują one dożywiania. W związku z tym mam pytanie do pana ministra. W jaki sposób ten program jest monitorowany? Czy mamy informacje od samorządów i od ministra edukacji, że rzeczywiście te środki są w sposób właściwy wykorzystywane? I czy rzeczywiście tych środków brakuje? Czy w przypadku wojewodów pojawia się problem wykorzystywania tych środków albo czy zgłaszane są projekty zwiększenia tych kwot? Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Coraz wyższy wskaźnik bezrobocia w Polsce oznacza nie tylko znaczne zubożenie społeczeństwa, doprowadzenie do sytuacji, w której rodzice nie mają co dać do jedzenia swoim dzieciom. Jest to również problem powiększającego się grona osób bezdomnych. Sytuacja materialna większości Polaków staje się coraz gorsza. Brak pracy, wzrost cen i opłat prowadzą do tego, że wiele osób nie jest w stanie samodzielnie utrzymać siebie i swojej rodziny. W Polsce liczbę osób bezdomnych szacuje się do 300 tys. Pan minister ma tylko oficjalne dane z ośrodków pomocy społecznej o 43 tys. osób, którym udzielono pomocy, o osobach bezdomnych. Jednak według danych organizacji pomagających walczyć z tym zjawiskiem w Polsce jest 300 tys. osób bezdomnych. Badania Instytutu Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego mówią nawet o 500 tys. bezdomnych w Polsce. Co gorsze, problem bezdomności dotyka obywateli naszego kraju również za granicą. Według ostatnich danych 1 na 10 bezdomnych w Londynie jest Polakiem. Do kraju z Wielkiej Brytanii wróciło 2 tys. bezdomnych osób. W Berlinie żyje około 11 tys. bezdomnych, wśród których duży odsetek stanowią Polacy. Podobnie jest w innych dużych miastach Europy, takich jak Amsterdam, Sztokholm, Haga czy Dublin. Dlatego chciałbym zadać pytanie, co rząd zamierza zrobić w celu ograniczenia wzrostu zjawiska bezdomności? Jak zamierza pomóc osobom, które już nie posiadają dachu nad głową? Co z Polakami, którzy są bezdomni za granicą? Co z fundacją ˝Barka˝ w Wielkiej Brytanii, bo umowa wygasa w tym miesiącu, a dzięki niej bezdomni Polacy mogli wrócić do kraju? Ile osób, rodzin eksmitowano w latach 2008-2012 na bruk? Ile wśród nich było rodzin z nieletnimi lub niesamodzielnymi ekonomicznie dziećmi? Dziękuję bardzo.
Mówca: Mieczysław Marcin Łuczak
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Moi przedmówcy bardzo krytykują nagrody, to, że w administracji tworzone są stanowiska pracy. Szanowni państwo, amerykańscy naukowcy przewidują, że w 2030 r. w Stanach Zjednoczonych możliwość pracy będzie miało około 15% populacji. To jest ciekawostka. (Poseł Maria Zuba: Mówimy o problemach w Polsce, a nie o ciekawostkach amerykańskich.) A w Polsce? W Polsce ok. 30%. A więc będziemy musieli tworzyć stanowiska pracy w innych dziedzinach niż gospodarka, żeby ludzie mogli pracować. Ale nie o tym, bo to populizm PiS-u przerastający już wszelkie granice. (Poseł Maria Zuba: Populizm to pan uprawia.) Przepraszam bardzo, ale każdy człowiek pracujący ma prawo do nagrody i do kary, a także do godnego wynagrodzenia. Szanowni państwo, pytanie moje jest następujące. Zgodnie z ustawą o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej te zadania są zadaniami własnymi samorządu terytorialnego. Moje pytanie brzmi: W jakiej wysokości środki z budżetu państwa uruchomiono w 2012 r. na dofinansowanie działań samorządów w tych obszarach? Dziękuję.
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2013-03-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Postaram się nie wykorzystać tych dwóch minut. Do rzeczy. Szkoda, że na tej sali nie ma posła Niesiołowskiego, który nie tak dawno w programach informacyjnych mówił, że wśród polskich dzieci nie ma biedy, że nie 800 tys., że mniej. Skąd te liczby? Ta bieda jest większa. Tadeusz Tomaszewski mówił, że bieda dotyka przede wszystkim rodzin wielodzietnych i w większości są to rodziny, które żyją na polskiej wsi. Nie ma wioski, gdzie nie ma takiej jednej rodziny, takich dwóch, trzech rodzin. Polskie wioski to są małe wioski - 40, 30 domów. Takie są. W każdej miejscowości jest jedna taka rodzina czy są dwie takie rodziny. Rzeczywiście, są organizacje pozarządowe, panie ministrze, które pomagają, wyręczają rząd, wyręczają samorządy. Wczoraj była dyskusja na temat organizacji samorządowych, był pana zastępca pan minister Duda. Dobrze, że one są, trzeba robić wszystko, żeby ułatwiać im funkcjonowanie. Są banki żywności, jest Caritas. Dostają pomoc żywnościową z Unii Europejskiej. Prosiłbym, żeby pan zwrócił uwagę na program dostarczania żywności dla najuboższych mieszkańców Unii Europejskiej. Są to tysiące ton żywności, które trafiają do naszych najbiedniejszych mieszkańców, głównie polskiej wsi, do tych biednych rodzin. Co do ˝Szklanki mleka˝ i ˝Owoców w szkole˝, panie ministrze, pan w swoim wystąpieniu powiedział, że jest ten program. Jednak on nie dotyczy wszystkich dzieci, dotyczy klas I-III. A IV, V, VI klasa? (Poseł Magdalena Kochan: Nieprawda, wszystkich, ma być dla wszystkich.) Patrzą z zazdrością. Ten program ma być dla wszystkich, również dla dzieci gimnazjalnych. (Poseł Magdalena Kochan: Nie.) Ja nie przeszkadzam pani, pani poseł. (Poseł Domicela Kopaczewska: Ale jest dla wszystkich.) Dla dzieci gimnazjalnych i dla innych. Tak samo ze ˝Szklanką mleka˝. Szklanka mleka powinna być za darmo dla wszystkich polskich dzieci. Dziękuję.