Mówca: Grzegorz Długi
Data: 2017-12-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Premierze! Chętnie bym pozostawił ten czas jeszcze moim poprzednikom. A pani profesor na pewno się nie obrazi - to był przyjacielski gest, który mój kolega wykonał. (Głos z sali: Ale ja się w ogóle nie boję tych paluszków.) No to świetnie. (Głos z sali: Ha, ha, ha!) Zresztą paluszki mają przyszłość. (Wesołość na sali) Kilka słów tylko o sprawach zagranicznych chciałem powiedzieć, bo ku mojemu zaniepokojeniu spraw zagranicznych w tym exposé praktycznie nie było, w ogóle nie zabrały one wiele miejsca, dwa zdania. I jakie to były zdania... O tym, że w obecnych czasach w sprawach zagranicznych, w których przecież bez polityki zagranicznej, bez patrzenia na kontekst międzynarodowy nie da się nic wewnętrznie załatwić, pan premier powinien wiedzieć. Nie narysowano żadnych priorytetów naszej polityki zagranicznej. Powiedziano: racja stanu, ale pan premier nie był uprzejmy powiedzieć, co znaczy w obecnym kontekście polska racja stanu. Powiedziano: decyzje regulatorów. No, to jest fakt, że one wpływają na nasze życie, ale co w związku z tym mamy zamiar zrobić? Mówił pan premier o prawdzie historycznej, ale każdy naród ma swoją prawdę historyczną. W jaki sposób chcemy przekonać innych, że nasza jest ta jedyna i właściwa? A potem już tylko pan wymienił NATO, USA i naszą armię. Zaczynam się bać, bo wychodzi na to, że... w normalnym świecie armia wkracza tam, gdzie dyplomacja już nie może, a u nas, zdaje się, będzie odwrotnie. To jest troszeczkę niebezpieczne. (Głos z sali: Nie przesadzaj.) Oczekiwaliśmy, że określi pan, gdzie jest centrum decyzyjne, centrum kształtowania, kreowania naszej polityki zagranicznej, bo w tej chwili mamy przynajmniej trzy takie centra. Ja nie wiem, czy mam, że tak powiem, kierować się sugestiami pana prezydenta, pana premiera czy ministra obrony narodowej, bo ostatnio on chyba wzywał Niemca na dywanik, gdy pani minister niemiecka powiedziała coś nie tak. Wobec tego chciałbym, aby było jasne, gdzie, w którym miejscu jest ten punkt decyzyjny naszej polityki zagranicznej. (Głos z sali: Na Nowogrodzkiej.) Nie padło w ogóle słowo: Rosja. Nie padło słowo: Niemcy. Panie premierze, to są nasi sąsiedzi. Padła Grupa Wyszehradzka. Chwała Bogu, bo z dwoma z tych krajów sąsiadujemy, niemniej, przy całym szacunku dla Grupy Wyszehradzkiej, jeździmy tam na weekendy, ale w ten sposób nie załatwimy spraw naszej polityki zagranicznej. (Oklaski) Nie padło słowo: Chiny. W obecnych czasach... Czy też armia zabroniła wspominać o końcu jedwabnego szlaku? (Głos z sali: A Związek Radziecki?) Padło za to: polityka regionalna będzie realizowana razem z USA. Panie premierze, nie jesteśmy jeszcze 51. stanem USA. (Oklaski) Chcemy sami politykę regionalną kreować na tyle, na ile możemy, na tyle, na ile jest to w naszym interesie. I w ogóle bym chciał... Może inaczej: Czego my chcemy, czego byśmy oczekiwali, panie premierze? Chcielibyśmy, aby polityka zagraniczna była taka, że priorytetem jest poprawa relacji, a nie pogarszanie relacji. Chcielibyśmy takiej polityki, w której wartości są ważne, ale gospodarka jest też ważna - łamanie barier, omijanie kłopotów. Dlaczego w ogóle nasze inwestycje na Bliskim Wschodzie nie istnieją? Dlaczego Francja, Czechy, które nawet tam nie posłały wojska, robią swoje interesy, a my to tylko opłakujemy naszych poległych? Mówił pan tutaj dużo o dzieciach. Bardzo piękne to było. Ja tylko się boję, że tak jak Konrad Mazowiecki sprowadził do Polski Krzyżaków, tak pan sprowadzi do Polski Jugendamt. No, przecież naprawdę, musimy troszeczkę w jakichś relacjach to robić. (Głos z sali: Ale dlaczego?) (Głos z sali: Skąd ten wniosek?) Ja bym chciał, aby nasza polityka zagraniczna była polityką ambitną, ale realistyczną. (Głos z sali: Słuchałeś tego exposé?) (Głos z sali: Grzegorz!) Panie premierze, to musi być polityka realistyczna, która zakłada, że nasze interesy mogą być realizowane. I takiej polityki oczekujemy, o taką politykę prosimy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)