Mówca: Jan Szyszko (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Panie Marszałek! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu w sprawie projektu ustawy o ratyfikacji Poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonego w Kioto dnia 11 grudnia 1997 r., przyjętej w Ad-Dausze dnia 8 grudnia 2012 r. (druk nr 3809). Ratyfikacja dotyczy zmiany protokołu z Kioto, sporządzonego w Kioto dnia 11 grudnia 1997. Pani premier, zgodnie z zawartymi informacjami w uzasadnieniu informuję, co następuje. 1. Poprawka dauhańska została przyjęta w drodze konsensusu przez COP 18 w Ad-Dausze (Katar) i dotyczy ustanowienia drugiego okresu rozliczeniowego dla protokołu z Kioto za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2020 r. 2. Poprawka wyznacza prawnie wiążące zobowiązania dotyczące redukcji emisji dla stron protokołu z Kioto wymienionych w załączniku B, a więc i dla Polski. 3. Państwa Unii Europejskiej, w tym Polska, zdecydowały się na wspólną realizację zobowiązań zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto na podstawie decyzji Rady UE z dnia 26 stycznia 2015 r. Według pani premier celem poprawki dauhańskiej jest: a) kontynuacja uczestnictwa Polski w systemie protokołu z Kioto, b) umożliwienie UE przystąpienia do poprawki dauhańskiej, c) postęp prac nad nowym globalnym porozumieniem klimatycznym. Projektowany stan prawny nadaje nowy kształt załącznika poprzez włączenie celów redukcyjnych tych państw z aneksu I konwencji, które mają na to ochotę. Został on zaakceptowany przez COP 18 w Ad-Dausze. Wynika z niego, że Polska będzie miała takie same zobowiązania redukcyjne jak inne państwa UE, czyli chodzi o 80%. Polska również chce, aby trójfluorek azotu (NF 3 ) był włączony do załącznika A protokołu z Kioto w drugim okresie rozliczeniowym, a więc w latach 2013-2020. Z treści poprawki dauhańskiej wynika także, że Polska chce uczestniczyć we wspólnotowym wypełnianiu zobowiązań w ramach UE i chce, aby 80-procentowa redukcja była liczona jako średnia redukcja rocznego poziomu emisji w okresie 2013-2020 w odniesieniu do roku bazowego. W uzasadnieniu ustawy zawarte są informacje, że pakiet klimatyczno-energetyczny wpisuje się w poprawkę dauhańską. W tej sytuacji można powiedzieć, że pakiet klimatyczno-energetyczny, bardzo szkodliwy dla Polski, w wypadku wejścia w życie stanie się instrumentem polityki klimatycznej umocowanym w konwencji klimatycznej. Dziwne jest, że poprawka dauhańska narzuca w zasadzie zobowiązania redukcyjne jedynie na państwa UE. W poprawce dauhańskiej nie bierze na siebie zobowiązań taka potęga gospodarcza z aneksu II konwencji klimatycznej jak USA. Nie biorą ich także tacy wielcy emitenci z załącznika B protokołu z Kioto jak Rosja, Japonia i Kanada. Ponieważ zagregowana redukcja emisji pozostałych państw z aneksu I konwencji klimatycznej stanowi niewielką część emisji państw z załącznika I, zasadnicze wydaje się pytanie: W jakim celu poprawka dauhańska ma być ratyfikowana przez Polskę? Pytanie to wydaje się zasadne również z tego powodu, że do tej pory poprawkę dauhańską ratyfikowały zaledwie 32 państwa, w tym jedno z aneksu I, a mianowicie Norwegia. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto poprawka może być wprowadzona w życie wtedy, gdy ratyfikuje ją 3/4 stron protokołu, co stanowią 144 państwa. Skutki wejścia poprawki dauhańskiej. Wnioskodawca, czyli premier rządu, twierdzi, że ratyfikacja poprawki dauhańskiej nie wywiera skutków społecznych ani gospodarczych znacząco odbiegających od wynikających z obecnie obowiązujących przepisów pakietu klimatyczno-energetycznego. Jest to prawdopodobnie w miarę trafne określenie, ale najistotniejsze jest to, że rząd do tej pory nie przedstawił skutków społeczno-gospodarczych samego pakietu. Według danych PiS pakiet klimatyczno-energetyczny jest niezwykłe szkodliwy dla polskiej gospodarki i dlatego winien ulec renegocjacjom. PiS uważa również, że w pierwszym rzędzie winny być rozliczone zobowiązania stron z protokołu z Kioto za pierwszy okres, a więc do końca roku 2012. To na podstawie tego rozliczenia winno się ewentualnie przystępować do przedłużania funkcjonowania protokołu z Kioto na następne lata. Polityka klimatyczna może być wielką szansą dla Polski, ale szansa ta musi być poprzedzona konkretną wizją państwa w kontekście zintegrowanej polityki surowcowej, energetycznej i środowiskowej. Winno to być tematem poważnej debaty w Sejmie przed podjęciem decyzji o ratyfikacji poprawki dauhańskiej. Korzystając z okazji, uprzejmie proszę panią premier o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. W oparciu o jakie merytoryczne przesłanki i na podstawie czyjej decyzji Polska głosowała za przyjęciem poprawki dauhańskiej na zebraniu w ramach COP 18? 2. Na jakiej podstawie lub też co było przyczyną, że Polska zdecydowała się na wspólną realizację zobowiązań zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto? 3. Dlaczego Polska chciała, aby trójfluorek azotu (NF 3 ) był włączony do załącznika A protokołu z Kioto w latach 2013-2020 i jakie będą tego skutki, szczególnie w odniesieniu do fotowoltaiki? 4. Jak należy rozumieć tezę, że Polska chce, aby 80-procentowa redukcja w latach 2013-2012 była liczona jako średnia redukcja rocznego poziomu emisji w tym okresie w odniesieniu do roku bazowego?