PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Gos
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panowie Ministrowie! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego przedstawić nasze stanowisko w sprawie poselskiej inicjatywy w zakresie przyjęcia uchwały Karta Praw Osób z Autyzmem. Po wysłuchaniu pięknego wprowadzenia przedstawionego przez panią Lidię Gądek, poseł sprawozdawcę, w zasadzie niewiele można dodać. Bardzo precyzyjnie ulokowała i pokazała problem. Pokazała też szanse, które karta ma dać decydentom na poziomie rządowym, samorządowym, ale i partnerom społecznym w zakresie większej troski, racjonalnego działania na rzecz osób z autyzmem i ich rodzin. To problem, wydawałoby się, niezbyt wielki, bo dotyczy tylko ok. 30 tys. osób, biorąc pod uwagę rodziny - 100 tys. osób, a więc w skali kraju, jeśli się patrzy na statystykę, na liczby, stosunkowo niewielki, natomiast w układzie społecznym i w układzie rodzinnym i indywidualnym bardzo dotkliwy. Dobrze się stało, że mamy w Sejmie posłów, posłanki o dużej wrażliwości, ten problem został dostrzeżony, jak się okazuje, już wcześniej, a prace nad przygotowaniem karty trwały do dnia dzisiejszego. Mamy nadzieję również w Polskim Stronnictwie Ludowym, że zakończą się one sukcesem, bo wszystko na to wskazuje. Parlamentarny zespół rzeczywiście dopracował się już pewnych rozwiązań, pewnych działań na rzecz tej grupy osób. Bardzo cenna jest wyższa subwencja oświatowa, bardzo ważnym elementem jest również stworzenie oddzielnej kategorii, jeżeli chodzi o orzekanie o niepełnosprawności, bo pozwala na identyfikowanie tych osób, a następnie, dzięki mocnemu wsparciu w systemie kształcenia, na rozwój zarówno intelektualny, osobowy, jak i fizyczny tych osób i stworzenie szansy, stworzenie nadziei na to, że w społeczeństwie będą dobrze postrzegane, będą równo traktowane, ze szczególną troską i uznaniem. Tak więc chcę zadeklarować, że również jeśli chodzi o zaproponowany przez komisje, przyjęty przez połączone komisje tekst uchwały Karta Praw Osób z Autyzmem, będziemy w klubie Polskiego Stronnictwa Ludowego głosować oczywiście pozytywnie, za jego przyjęciem i uchwaleniem. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Jacek Czerniak
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej w sprawie poselskiego projektu uchwały Karta praw osób z autyzmem. W § 1 tegoż projektu uchwały czytamy: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uznaje, że osoby z autyzmem mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą podlegać dyskryminacji. To bardzo ważne słowa. W Polsce żyje ok. 30 tys. osób z autyzmem. Wzrastająca liczba osób z autyzmem stawia przed władzami publicznymi, centralnymi i samorządowymi konieczność z jednej strony wspierania tych organizacji pozarządowych, które zajmują się osobami z autyzmem, a z drugiej strony stworzenia systemu wsparcia tych osób. Tylko wspólne działanie rodzin osób z autyzmem, organizacji pozarządowych, samorządu, rządu, parlamentu, którego podstawą będzie przypomnienie sobie, że osoby z autyzmem mają takie same prawa jak inne, pozwoli im na godne życie. Autyzm to bardzo specyficzna niepełnosprawność, wymagająca specyficznego wsparcia. Potrzeba przyjęcia Karty Praw Osób z Autyzmem wynika z konieczności podkreślenia, że osoby z autyzmem są podmiotami konkretnych praw i należy szukać metod, aby te prawa po prostu respektować. Z tych wszystkich względów warto, aby Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął Kartę Praw Osób z Autyzmem. Uczynił to wcześniej Parlament Europejski. Karta Praw Osób z Autyzmem będzie uświadamiać, w jakich obszarach należy rozwijać systemy wsparcia dla osób z autyzmem. Samą uchwałą nie rozwiążemy problemów osób z autyzmem, ale będziemy wiedzieć, że taki obowiązek na nas ciąży. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej popiera poselski projekt uchwały Karta praw osób z autyzmem i będzie głosował pozytywnie. Dziękuję bardzo za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Solidarna Polska w odniesieniu do projektu uchwały Karta praw osób z autyzmem. Na wstępie chciałabym powiedzieć, że mój klub poprze ten projekt uchwały. Dobrze, że on się pojawił w polskim Sejmie, choć mamy oczywiście świadomość tego, że to jest uchwała de facto intencyjna, uchwała, która tworzy pewną wizję rzeczywistości przyjaznej dla osób cierpiących na autyzm, ale jest to wizja, którą dopiero trzeba wcielać w życie - trzeba tworzyć konkretne akty prawne i konkretnie działać, by ten obraz rzeczywistości zaistniał, stał się realnością. Szanowni państwo, chciałabym podziękować tym organizacjom, które przyczyniły się do powstania tego projektu. Myślę tutaj o Porozumieniu Autyzm - Polska i o Parlamentarnej Grupie do spraw Autyzmu. Rzeczywiście w przypadku tej parlamentarnej grupy trzeba powiedzieć, że ona działa dość sprawnie i aktywizuje posłów z różnych klubów poselskich do działań na rzecz dobra osób chorych na autyzm. Autyzm jest... chorobą chyba jednak, niepełnosprawnością - najbardziej tajemniczą z tych, z jakimi mamy do czynienia. Autyzm do tej pory nie został do końca zdiagnozowany, a wśród osób autystycznych są zarówno osoby, które zupełnie nie są w stanie funkcjonować samodzielnie w społeczeństwie, jak i bardzo często osoby niezwykle zdolne, wyczulone na określony aspekt funkcjonowania rzeczywistości i w tym jednym obszarze wykazujące olbrzymie uzdolnienia. Warto więc zadbać o aktywizację zarówno jednych, jak i drugich, ponieważ warto przede wszystkim pomóc i tym osobom, i rodzinom osób chorych na autyzm. Mam w rodzinie osobę, która cierpi na autyzm, i wiem, z jak olbrzymimi problemami bardzo często mają do czynienia rodzice tychże ludzi i jak bardzo martwią się o ich przyszłość. (Dzwonek) Zapytałam przed tym wystąpieniem, na co powinnam zwrócić uwagę Wysokiej Izby, czego przede wszystkim potrzebują ci rodzice. Matka jednego z chorych chłopców stwierdziła, że konieczna jest skuteczna terapia, jednak zbyt mało jest ośrodków, które taką skuteczną terapię oferują. Konieczne są ośrodki pobytu dziennego, placówki rehabilitacji społecznej. Trzeba tworzyć warsztaty terapii zajęciowej, bo osobami chorymi na autyzm są nie tylko dzieci - te dzieci dorastają, te dzieci stają się ludźmi dorosłymi i trzeba się nimi zajmować również wtedy, kiedy skończą 18 lat. Niezwykle istotna jest aktywizacja zawodowa. Jest ona możliwa zarówno w odniesieniu do osób, które są w bardzo dużym stopniu niepełnosprawne, jak i w odniesieniu do tych, które znacznie lepiej funkcjonują w społeczeństwie. Oczywiście poprzemy ten projekt uchwały, ale przy okazji pragnę uczulić Wysoki Sejm, Wysoką Izbę na te problemy, o których mówią już wprost rodzice. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Ruch Palikota mam przyjemność i zaszczyt przedstawić nasze stanowisko w sprawie projektu uchwały Sejmu Karta Praw Osób z Autyzmem. Na wstępie jako wiceprzewodniczący Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowiek chciałbym zaznaczyć, że mimo iż cieszę się, że taka inicjatywa została podjęta, mówiłem o tym już w połączonych Komisjach: Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Zdrowia, to jednak chciałbym zwrócić uwagę, że nazwa Karta Praw Osób z Autyzmem może sugerować, że ta karta jest źródłem prawa. Do tej pory w tego typu dokumentach raczej używano innych nazw - deklaracja, odezwa; możemy tutaj wymienić cały katalog - bo jednak karta jest źródłem prawa, jest jakimś aktem normatywnym, na to zwracali uwagę prawnicy. Ja rozumiem, że to może być zaczerpnięte z przykładów z innych parlamentów, jednak praktyka polska uznaje karty za źródła prawa. To jest kwestia do dyskusji. Z tego, co rozumiem, połączone komisje uznały inaczej i wydaje się, że nie będziemy już rozpoczynali dyskusji w tej kwestii. Zobowiązania, które są tu ujęte, czy też deklaracje - zależy, z jakiej perspektywy na to patrzymy - są to sprawy już dzisiaj unormowane. Jest przecież konstytucja, która w art. 60 mówi o tym, że wszyscy pacjenci, obywatele mają równy dostęp do służby zdrowia, a w art. 32 mówi o tym, że nikt nie może być dyskryminowany z żadnej przyczyny. Wydaje się, że dzisiaj zamiast kart, które sugerowałyby przyznawanie jakichś szczególnych praw, potrzebne są realne działania. Jeśli chodzi o realne działania ze strony Ministerstwa Zdrowia czy wielu innych odpowiedzialnych instytucji - o tym też rozmawialiśmy na posiedzeniu komisji - to wydaje się, że ich brakuje, są one niewystarczające. Zwracała na to uwagę pani poseł Wróbel z Solidarnej Polski, ja też zwracałem na to uwagę na posiedzeniu połączonych komisji. Apelowałbym do koalicji rządzącej, która dzisiaj tak naprawdę decyduje o priorytetach rządu, żeby nie kończyć na pustych deklaracjach, a zabrać się do roboty i kwestie związane z osobami żyjącymi z autyzmem po prostu w końcu po ludzku i godnie uregulować, bo organizacje pozarządowe ciągle zwracają nam uwagę na to, że problemów związanych z nierespektowaniem praw osób żyjących z autyzmem jest naprawdę wiele. (Dzwonek) Jeżeli ta karta ma w tym pomóc, to oczywiście cały Klub Poselski Ruch Palikota będzie wspierał to rozwiązanie i deklaruje pełne poparcie dla przyjęcia tej karty. Bardzo serdecznie dziękuję inicjatorom za podjęcie tej ważnej inicjatywy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Orzechowski
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Szanowne Koleżanki i Koledzy! Ja się cieszę z tego, że pracujemy nad kartą i że za chwilę zostanie ona uchwalona, nawet mimo to, że nie będzie ona źródłem prawa. Tylko ten nie wie, co to jest autyzm, kto tego z bliska nie doświadczył, a to jest poważna sprawa, można powiedzieć, bardzo poważna sprawa. Trzeba oddać duży pokłon rodzinom osób autystycznych, także logopedom, terapeutom ciężko pracującym z osobami autystycznymi. Ta uchwała, ta karta oczywiście nie rozwiąże wszystkich problemów, ale mam nadzieję, że przynajmniej będzie głosem słyszalnym, tak jak to pani poseł sprawozdawca pięknie powiedziała, dla potencjalnie zdrowych. Myślę, że warto tę kartę zadedykować śp. Arkadiuszowi Rybickiemu, który w czasie V i VI kadencji, do dnia katastrofy smoleńskiej był przewodniczącym Parlamentarnej Grupy ds. Autyzmu i poza wieloma innymi sprawami poświęcił się pracy na rzecz dzieci i młodzieży autystycznej. ˝Aram˝ zarażał ludzi wiedzą o autyzmie i walczył o prawa ludzi z autyzmem, pomagał rodzinom i z pewnością, jeśli nas słyszy, bardzo się ucieszy z przyjęcia tej karty. Mam nadzieję, że w tym tygodniu zostanie ona uchwalona. Niech ta karta służy osobom dotkniętym autyzmem i ich rodzinom. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Lech Sprawka
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ponieważ widzę na sali przedstawiciela ministra zdrowia, wrócę do problemu leków. Jedno konkretne pytanie. Panie ministrze, kiedy zostanie rozwiązany problem ograniczenia dostępu osób z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi do leków refundowanych i za częściową odpłatnością? Jeśli dzisiaj nie uzyskam odpowiedzi, to w obecności przewodniczącej zespołu, pani minister Hall oraz w obecności pani Agnieszki Rymszy obiecuję, że co dwa miesiące będę pisał interpelację w tej sprawie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Polak
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Karta i sama uchwała bez wątpienia są bardzo potrzebne, bo rzeczywiście problem autyzmu jest w Polsce, zresztą nie tylko w Polsce, problemem bardzo ważnym. Przekonujemy się o tym. Już kilkanaście lat temu, w roku 1996 skutecznie zajęła się tym tematem również Unia Europejska, Parlament Europejski. Panie ministrze, chciałbym zapytać o zapisy zawarte w § 2 tejże uchwały, o której dzisiaj dyskutujemy, gdzie mówimy o tym, że wzywamy rząd, polski rząd i władze samorządowe do podjęcia działań ukierunkowanych na urzeczywistnienie tych praw, o których wcześniej była mowa. W Polsce od 20 lat działa stosowny zespół, Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego, od kilkunastu, a właściwie od kilku lat, bo słyszeliśmy, że było to już w V kadencji, działa stosowny zespół w polskim parlamencie, czyli temat jest znany. Chciałbym zapytać pana ministra, czy ten temat był już podejmowany przez tę wspólną komisję, czy zostały już podjęte jakieś działania w celu wsparcia osób z autyzmem i zapewnienia tych wszystkich praw, które są wymienione w § 1. Czy w związku z tym są już jakieś przemyślenia co do § 3, w którym jest mowa o obowiązku składania corocznych sprawozdań? Kto miałby to robić i składać przed Wysoką Izbą to sprawozdanie? Dziękuję.
Mówca: Grzegorz Adam Woźniak
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W Polsce autyzm wykrywany jest u jednego dziecka na 300, a w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych - na 100. Jest to dosyć duża różnica. Świadczy ona o pewnym postępie i dużym zaangażowaniu, ale też pewnej różnicy i zaniechaniach u nas. Dzisiaj rozpoczynamy chyba stawianie jakiegoś większego kroku, żeby pomóc tym rodzinom. Wychowanie dziecka autystycznego jest niezwykle trudnym zadaniem dla rodziców. Często czują się oni osamotnieni, bezradni, pozostawieni faktycznie sami sobie. To poczucie zagubienia i bezradności wynika również z faktu, że przeważnie rozwój dziecka przebiega przez pewien czas prawidłowo, a niepokojące objawy są bagatelizowane przez otoczenie. Sytuację rodziców pogarsza też niespójność informacji, które otrzymują od lekarzy czy psychologów. Możliwość uzyskania szybkiej i profesjonalnej diagnozy, a następnie terapii jest w naszym kraju bardzo ograniczona, a przy tym bardzo kosztowna. Szybka diagnoza na chwilę obecną - z tego, co mówią rodzice, jak się z nimi spotykam - to ok. 800-900 zł, do 1000 zł. Na początku swej przygody z autyzmem rodzice nie dosyć, że muszą uporać się z wyrokiem, diagnozą, to jeszcze muszą za to słono zapłacić. Wielu z nich zapisuje się do kolejki, by uzyskać diagnozę i czeka nawet dwa lata, a czasem te dwa lata mogą skutkować w przyszłości lepszym lub gorszym funkcjonowaniem dziecka. Jest to bardzo ważne dla dzieci i dla całej rodziny. Powoływane są różnego typu fundacje, stowarzyszenia, które mają pomóc tym osobom i gromadzą je wokół wspólnej sprawy. Ostatnio byłem np. na zebraniu założycielskim w Garwolinie (Dzwonek), gdzie powstała fundacja Autyzmowcy. Dlatego też Karta Praw Osób z Autyzmem jest bardzo ważna dla całego środowiska i przez nie oczekiwana. Oczywiście nie rozwiązuje ona problemów, ale jest bardzo ważnym kierunkiem i krokiem w dobrym kierunku. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Oczywiście będzie to trochę powtarzanie się, ale jest to bardzo ważny dokument, mimo że nie jest aktem prawnym. Niemniej jednak daje on podstawę do tego, żeby upominać się o realizację tych praw, które są zawarte w karcie. Trzeba przyznać, że jeśli chodzi o aktywność osób, które zajmują się osobami autystycznymi, jest ona stosunkowo duża, pewnie mało dostrzegana zarówno przez władze samorządowe, jak i rządowe. Chcę podać przykład, który znam, powiedzmy, z autopsji, w tym sensie, że mam częsty kontakt. Otóż w Więckowicach koło Krakowa jest utworzona Farma Życia przez Fundację Wspólnota Nadziei, którą założyła, prowadzi od początku i której poświęciła swoje życie pani Alina Perzanowska. Rzeczywiście właśnie poprzez taką ofertę dla tych ludzi, którzy potrzebują, dla osób z autyzmem, można ich wspomóc, nie tylko opiekować się nimi. Te osoby mogą również całkiem normalnie - w takim sensie racjonalnym - funkcjonować w życiu. Jest to również ważne ze względów ekonomicznych, bo to nie tylko opieka. Te osoby mogą również w tym sensie być przydatne. Dlatego też, panie ministrze, pytam: Czy ma pan przemyślenia (Dzwonek), jakiego rodzaju działania powinny pójść za tą kartą czy też jakie działania są planowane, aby rzeczywiście powoli wdrażać - być może również w rozwiązaniach ustawowych - te zapisy, które są w Karcie Praw Osób z Autyzmem? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Plura
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panowie Ministrowie! W procesie legislacyjnym aktu, który dziś opiniujemy, miałem zaszczyt i przyjemność reprezentować wnioskodawców. Dlatego też chciałbym ten moment wykorzystać na podziękowanie wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że dziś Karta Praw Osób z Autyzmem realizuje ten właśnie moment swojego procesu legislacyjnego, z tak pozytywnym przyjęciem wszystkich klubów poselskich. Serdecznie za to dziękuję. Chciałbym podkreślić, że nie jest czy też może nie będzie to, bo przecież przed nami trzecie czytanie, akt ani pusty, ani małej wagi. W naszej tradycji istnieje chociażby od ponad 15 lat Karta Praw Osób Niepełnosprawnych. Jak wiele dobrego przyniosła środowisku osób z niepełnosprawnościami i wszystkim, którzy również dzięki temu dokumentowi uczyli się w praktycznych warunkach, na co należy zwracać uwagę, by trafnie pomagać, by dobrze rozumieć i budować wspólnotę działania, możemy ocenić, tylko patrząc na to, jak wzrosła kondycja i aktywność niepełnosprawnych Polaków w ciągu tego czasu. (Dzwonek) Dokładnie takie nadzieje pokładaliśmy jako wnioskodawcy w Karcie praw osób z autyzmem. Nie wszystko to, co się dzieje w życiu, jest przecież zapisane w procedurach, w prawie regulującym nasze działanie. Raczej przeciwnie, to my naszym działaniem nadajemy znaczenie i sens, wypełniamy akty prawne. Do tego właśnie, by w praktyce działało to, co działać powinno, a przede wszystkim, aby działał dialog, było zrozumienie, którego ja już dziś tutaj doświadczam, za co jeszcze raz dziękuję, jest Karta praw osób z autyzmem w formie uchwały Sejmu Rzeczypospolitej. Ażeby wypełnić formułę zadawania pytań, chciałbym zwrócić się do pana ministra, pełnomocnika rządu z pytaniem, czy podziela moją opinię. Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do panów ministrów. Karta na pewno jest, można powiedzieć, takim milowym krokiem i bardzo dobrym dla tych osób, ale wiemy też, że czasami realia są przykre. Czy państwo, czy strona rządowa pracuje właśnie nad jakimiś programami rządowymi przy badaniach, wspieraniu finansowym, chodzi mi szczególnie o rynek pracy? Wiemy, że te osoby cechują się słabą pamięcią krótkoterminową, ale często nawet od nas, od ludzi zdrowych, mają lepszą pamięć długoterminową. Jest specyfikacja zawodów, w których sprawdzają się najlepiej, czy to rzemieślniczych, czy też innych. Czy tutaj właśnie strona rządowa ma zamiar jakoś ich wesprzeć, żeby ci ludzie odnaleźli się na rynku pracy? Często bowiem stabilizacja, rynek pracy z jednej strony odciąża ich rodzinę, z drugiej - daje tym ludziom nadzieję na lepsze życie, pokazuje, że są potrzebni, że mogą funkcjonować. Czy tutaj państwo zamierzacie wspierać konkretnie te chore osoby?
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Myślę, że każdy z nas na tej sali ma kogoś znajomego, kto ma do czynienia bezpośrednio z osobą, z dzieciakiem czy dorosłą osobą, która jest dotknięta autyzmem. Na pewno trzeba pomóc, bo to jest trudne. Ja też mam takich znajomych, obserwuję, i im, powiedzmy, ta osoba ma więcej lat, tym jest chyba trudniej. Zresztą, jak obserwuję, chyba różne osoby różnie są dotknięte autyzmem. Ja natomiast, drodzy państwo, oczywiście, też przychylam się do tego, żeby ta karta była, ale mam obawy, czy tą kartą zrealizujemy wszystko to, czego oczekują osoby z autyzmem, oprócz satysfakcji. Dzisiaj bowiem, gdy widzimy, co się dzieje z Kartą Nauczyciela, drodzy państwo, że w jakiś sposób... (Poseł Lidia Gądek: To co innego.) (Głos z sali: To pomieszanie. ) Nie pomieszanie, drodzy państwo, nie pomieszanie. Przecież chodzę wśród ludzi, rozmawiam, i widzę, że robi się porównanie takie, panie pośle, że dzisiaj czyni się szkoły niepubliczne po to, żeby Kartę Nauczycieli wyeliminować. O, widzi pan, panie pośle, tu strzelił pan w dziesiątkę. Potwierdza pan to, o czym chcę mówić. Dlatego mam obawy, czy, panie ministrze, to zrealizujemy. (Dzwonek) A tak naprawdę, żeby zadać pytanie, chciałbym zapytać pana: Jak ministerstwo i rząd pomaga tym osobom do tego czasu, w sposób taki namacalny, żeby ulżyć nie tylko osobom dotkniętym, ale także otaczającym je? Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję za uwagę, koryguję: zadaję pytanie.
Mówca: Katarzyna Hall
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Chcę przede wszystkim jako przewodnicząca Parlamentarnej Grupy ds. Autyzmu podziękować wszystkim zaangażowanym w przygotowanie tego projektu: posłom inicjatorom, środowiskom pozarządowym, bardzo aktywnym w tej sprawie, pani poseł przewodniczącej, która animowała prace nad tą uchwałą. Rzeczywiście myślę, że byliśmy to winni środowiskom osób, które starają się pomóc osobom z autyzmem. Trwało to długo i cieszę się, że zbliżamy się do finiszu. Mam pełną świadomość, że jest to przede wszystkim gest w stronę tych środowisk, że za tym muszą iść kolejne działania, muszą iść akty prawne, które dadzą realne podstawy, żebyśmy jak najlepiej się z tych zapisów wywiązywali. Swoje pytanie chcę też skierować do przedstawicieli rządu, którzy z pewnością mają świadomość, iż w wielu obszarach możemy jeszcze ulżyć środowiskom osób autystycznych. W szczególności chodzi o wspominanego tu śp. Arkadiusza Rybickiego - to jemu jesteśmy winni, aby w dobrych warunkach można było zorganizować opiekę nad jego dorosłym synem, aby rozwiązania mieszkalnictwa dla dorosłych osób z autyzmem były jak najlepsze. Pracujemy nad tym. (Dzwonek) Wiem, że będziemy jeszcze długo o tym dyskutować. Parlamentarna Grupa ds. Autyzmu już wielokrotnie zwracała się z tymi prośbami i postulatami do przedstawicieli ministerstwa i liczę na to, że uchwalenie tej karty da impuls, abyśmy z jeszcze większym zaangażowaniem i z jeszcze większą starannością myśleli o tym, jak naprawdę osobom z autyzmem możemy jeszcze pomagać, aby te rozwiązania prawne, które są, czynić jeszcze lepszymi. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lech Sprawka
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, nie będę teraz szczegółowo tego przedstawiał, bo musiałbym zacytować całą stronę, natomiast jest problem, dlatego że wyodrębniono to jako jednostkę chorobową, więc jest ona jak gdyby nowa, ale jest stara. Procedury zapisane w ustawie o refundacji są dobre, ale w sytuacji kiedy jest nowa jednostka chorobowa. Jeśli chodzi natomiast o przestrzeganie tej procedury w przypadku choroby, która funkcjonowała kiedyś jako choroba psychiczna, niestety doszło do takiego zapętlenia, że sytuacja nie jest jasna. Przekażę panu w tej chwili to opracowanie, a w ślad za tym interpelację, którą obiecywałem, natomiast naprawdę jest to ważny problem.