Mówca: Wioleta Tomczak
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Zanim przejdę do przedstawienia stanowiska klubu Polska 2050, jako Gdynianka pozwolę sobie serdecznie pozdrowić Młodzieżową Radę Miasta Gdyni, która odwiedziła serce polskiej demokracji. Przechodzę do omawianego punktu. Procedujemy nad bardzo ważnym i odważnym projektem ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o działalności leczniczej. Jest to częściowo odpowiedź na sytuację, która nigdy nie powinna mieć miejsca. Informacje dotyczące sposobu zatrudniania i wynagradzania koordynatora jednego z warszawskich szpitalnych oddziałów ratunkowych słusznie wzburzyły opinię publiczną. Niezależnie od tego, jak skończą się prowadzone kontrole i postępowanie wyjaśniające, sprawa pokazała, że państwo nie dysponuje dziś wystarczającymi narzędziami pozwalającymi skutecznie monitorować przepływ środków publicznych w ochronie zdrowia oraz analizować rzeczywiste koszty zatrudnienia personelu medycznego. Właśnie ten problem rozwiązuje procedowana ustawa. W projekcie ustawy daje się ministrowi zdrowia, Narodowemu Funduszowi Zdrowia oraz Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji możliwość pozyskiwania i analizowania danych pozwalających identyfikować konkretne osoby wykonujące zawody medyczne, w tym poprzez numer PESEL oraz numer prawa wykonywania zawodu. Dzięki temu możliwe będzie połączenie informacji pochodzących z różnych miejsc zatrudnienia i uzyskanie rzeczywistego obrazu kosztów pracy lekarzy. Jest to szczególnie istotne ze względu na to, że obecny system nie pozwala na wiarygodne analizowanie sytuacji osób zatrudnionych jednocześnie w kilku podmiotach leczniczych lub wykonujących pracę w różnych formach prawnych. W efekcie państwo dysponuje jedynie fragmentarycznym obrazem rzeczywistości, a analizy ekonomiczne dotyczące kosztów pracy bywają niepełne. Projektodawca słusznie wskazuje w uzasadnieniu, że bez możliwości przypisania danych do konkretnych osób wyniki analiz i prognoz ekonomicznych nie są w pełni wiarygodne. Tymczasem koszty wynagrodzeń stanowią jeden z najważniejszych elementów finansowania systemu opieki zdrowotnej. Państwo musi znać rzeczywiste koszty pracy medyków, jeśli chce odpowiedzialnie planować politykę zdrowotną, potrzeby kadrowe i wydatki publiczne. Warto również podkreślić, że celem ustawy nie jest piętnowanie lekarzy czy innych pracowników systemu opieki zdrowotnej. Zdecydowana większość z nich wykonuje swoją pracę rzetelnie, często ponad siły, w warunkach niedoborów kadrowych. Celem projektu ustawy jest stworzenie narzędzi analitycznych pozwalających wykryć sytuacje nieprawidłowe i eliminować systemowe luki, które mogą prowadzić do nadużyć. Potrzebujemy bowiem nie takiego systemu, który reaguje dopiero wtedy, gdy sprawa trafia na pierwsze strony gazet, ale takiego, który potrafi odpowiednio wcześnie identyfikować ryzyka i zapobiegać im, zanim jeszcze staną się źródłem kryzysu zaufania do publicznego systemu opieki zdrowotnej. Wysoka Izbo! Ta ustawa nie rozwiąże wszystkich problemów polskiego systemu ochrony zdrowia. Nie zastąpi koniecznych działań związanych z poprawą organizacji pracy, racjonalizacją liczby kadr medycznych czy retaryfikacją świadczeń zdrowotnych. Jest jednak ważnym krokiem w kierunku większej przejrzystości i lepszego nadzoru nad wydawaniem publicznych pieniędzy. Dlatego Klub Parlamentarny Polska 2050 poprze projekt ustawy, nad którym procedujemy. Jednocześnie oczekujemy całkowitego wyjaśnienia okoliczności, które doprowadziły do ujawnionych nieprawidłowości oraz wyciągnięcia konsekwencji wobec osób odpowiedzialnych. Obowiązkiem państwa jest nie tylko reagowanie na kryzysy, ale przede wszystkim tworzenie mechanizmów, które ograniczą ryzyko ich występowania w przyszłości. Dziękuję bardzo.