PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Henryk Kowalczyk
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Usłyszeliśmy w uzasadnieniu tej ustawy od ministra finansów, że progi ostrożnościowe uchroniły kolejne rządy przed nadmiernym zadłużaniem się. Faktycznie, tylko widocznie nie uchroniły tego ostatniego rządu PO-PSL. W uzasadnieniu też jeszcze usłyszałem, że te progi ostrożnościowe były dobre, ale na dobre czasy, na tłuste lata, a na chude lata i gorsze czasy progi ostrożnościowe się nie sprawdzają. Ja tu nie widzę żadnej logiki, bo tak naprawdę na dobre lata, na tłuste czasy progi nie są potrzebne. One są potrzebne właśnie na czasy trudne, wtedy powinny chronić nas przed nadmiernym zadłużaniem. Ale skoro wiemy, że te złe czasy i chude lata następują, idą, to czy następnym krokiem - i to jest pytanie - będzie likwidacja progu ostrożnościowego 55%? No bo też będzie niewygodny, a za chwilę możemy go przekroczyć. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: W tym roku.) O, nawet w tym roku, tu mi podpowiadają. Oczywiście 60% zlikwidować się nie da, bo trzeba zmieniać konstytucję, więc na szczęście jest to lepiej chronione. Pytanie następne, w związku z procedurą uchwalania tej ustawy wczoraj w komisji i zresztą dzisiaj podnoszone wielokrotnie: Czy państwo nie obawiacie się, że uchylenie przez Trybunał Konstytucyjny tej ustawy spowoduje totalny zamęt, jeśli chodzi o późniejszą nowelizację budżetu? I pytanie ostatnie. (Dzwonek) Wieloletnią prognozę finansową mieliśmy, dyskutowaliśmy nad nią chyba w kwietniu. Tam był zapisany deficyt budżetowy 55, bodajże 56 mld na następny rok. To oznacza, że rząd już był w pełni świadomy, podając taki deficyt budżetowy na rok następny, wiedział, że tę regułę zlikwiduje. Czy był tego świadomy w momencie zatwierdzania wieloletniej prognozy finansowej wiosną tego roku? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Otóż niedawno, wczoraj zresztą była ta debata czy przedwczoraj, jeszcze w czerwcu pan minister Rostowski zarzekał się, że nie ma mowy o żadnym znoszeniu progów oszczędnościowych, w ogóle to jest niebrane pod uwagę. Dzisiaj, dwa miesiące później, już mamy to, co mamy. Przedmówca mój przed chwilą zapytał, czy następnym krokiem rządu nie będzie zniesienie drugiego progu oszczędnościowego. Mamy trzy. Jeden konstytucyjny. A więc warto by było moim zdaniem się zastanowić, czy za jednym razem, za jednym pociągnięciem w tej ustawie nie trzeba było likwidacji w ogóle obu tych dróg, zniesienia tych progów, z tego powodu, że oszczędzilibyśmy sobie powtórki za chwilę, bo to, biorąc pod uwagę, w którym kierunku idzie gospodarka, z pewnością nie załatwi sprawy. Zobaczymy, jakie będą dochody Narodowego Banku Polskiego za rok 2013. Może pan premier Belka kilkanaście miliardów dołoży do tej dziury budżetowej, która w tej chwili jest, ale symptomów tego nie ma. A więc jeszcze macie państwo szansę zastanowić się w Senacie, czy nie zlikwidować tego drugiego progu. Potem zostanie tylko sprawa zmiany konstytucji. Dziękuję bardzo. (Poseł Ryszard Zbrzyzny: PiS pomoże.)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zastanawiam się, czy pan nie rozumie pytania, czy pan nie zna na nie odpowiedzi. Jeśli pan nie zna odpowiedzi, to może lepiej by było, żeby pan udzielił odpowiedzi pisemnie. W żaden sposób nie znajduje uzasadnienia pańska teza, że nie ma wymogu poddawania projektu ustawy nowelizującej najpoważniejszą ustawę, ustawę o finansach publicznych, procedurze opiniowania. Na podstawie państwa przekonania, na podstawie tego, że takie jest pana wewnętrzne przekonanie, państwo nie poddajecie jej opiniowaniu, nie jest potrzebna normalna procedura, nie jest potrzebna opinia Narodowego Banku Polskiego. A gdyby to było w ustawie okołobudżetowej, to trzeba by to było opiniować? Ja rozumiem, że pan jest wiceministrem krótko i może pan wszystkiego nie wiedzieć, ale zapewniam pana, że normalnie poważna ustawa, ustawa tego typu powinna przejść całą procedurę opiniowania, powinna być opiniowana także przez samorządy. Finanse publiczne dotyczą każdego z nas. To wstyd, że przyjmujecie ścieżkę hazardową przy takiej ustawie, tak istotnie zmieniającej sytuację finansów publicznych. Zapewniam pana, że to, co pan mówi z mównicy, dalece mija się z prawdą o właściwej procedurze.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Spróbuję, ale to jest trudne zadanie. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Ja nie wierzę własnym uszom. Pan mówi o tym, że zawieszenie progu ostrożnościowego nie ma wpływu na gospodarkę, a w związku z tym prezes NBP nie powinien opiniować tego rodzaju ustawy. Otóż, panie ministrze, na skutek zmiany progu zwiększacie deficyt budżetowy i będziecie ponoć stymulować gospodarkę. Ja nie wierzę własnym uszom, to jest coś nieprawdopodobnego. Proszę państwa, szykuje się gigantyczny skandal. Państwo w niego brniecie. Macie czas, żeby się z tego wycofać. Apelujemy, żebyście się z tego skandalu wycofali, bo skutki będą naprawdę niewyobrażalne. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Ożóg
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Spróbuję sprostować to, co powiedziałem, a zostałem źle zrozumiany, mianowicie podałem datę 6 maja 2005 r. dotyczącą uchwalenia ustawy o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. Panie ministrze, jeśli chodzi o to, co pan powiedział, z przykrością stwierdzam, że chyba pan nie zna tej ustawy, chociaż był to moment szczególny. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Prowadziłem posiedzenie zgromadzenia ogólnego Związku Powiatów Polskich i we trzech głosowaliśmy tak samo - protestowaliśmy przeciwko lekceważeniu przez rząd strony samorządowej w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. (Oklaski) Było takie miejsce, była taka data i wtedy głosowaliśmy jednakowo i nasze stanowiska były dokładnie takie same. Pan, panie ministrze, nie zrozumiał mnie właśnie w tym momencie, kiedy podawałem precyzyjnie datę uchwalenia ustawy, a nie posiedzenia zgromadzenia. Dziękuję bardzo. (Oklaski, gwar na sali)
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Niedawno słyszeliśmy ministra Rostowskiego, który deklarował, że Polska w tym roku wyjdzie z procedury nadmiernego deficytu. Zapewniał wtedy, że Polska przechodzi przez kryzys bezpiecznie, a finanse publiczne są pod pełną kontrolą, bo trzymanie w ryzach wydatków dało pozytywne efekty. Niech pan odpowie szczerze, co się stało w ciągu tak krótkiego czasu, że jest pan zmuszony w trybie ekspresowym czynić zabiegi o zawieszenie pierwszego progu ostrożnościowego? Dlaczego sugeruje pan, że te pana zabiegi wynikają ze świadomego planu, a nie powie otwarcie, że są wynikiem fatalnego stanu finansów państwa? Proszę wyjaśnić następujące sprzeczności: W uzasadnieniu projektu ustawy napisano, że dotychczasowe ograniczenia wynikające z procedur ostrożnościowych spełniły swoje zadanie i pozwoliły Polsce uniknąć istotnego wzrostu długu publicznego w ostatnim okresie. Jednak dane Eurostatu po I kwartale temu zaprzeczają i przedstawiają dług publiczny na poziomie 57,3% PKB. Proszę odpowiedzieć, dlaczego rząd jest nieskuteczny w eliminowaniu procederu wyłudzeń podatku VAT? Przecież, jak się szacuje, tylko w tym roku z tego tytułu nie trafiło do budżetu kilkanaście miliardów złotych. Minister Rostowski twierdzi, że sytuacja finansowa Polski zmusza nas wszystkich do oszczędności. Czy prawdą jest, że w ciągu ostatnich 5 lat wypłacono urzędnikom w różnych resortach blisko 470 mln zł? Jak się to ma do tych deklarowanych oszczędności?
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Prezesie! Chciałbym się odnieść, i dopytać pana prezesa o to, do dwóch wyroków Sądu Najwyższego, a właściwie izby pracy i ubezpieczeń społecznych, dotyczących spraw społecznych, odnoszących się do prawa do wcześniejszej emerytury ze względu na szczególne warunki pracy. Sąd Najwyższy w jednym z wyroków w sprawie na wniosek ZUS-u zakwestionował jako dowód po stronie pracownika świadectwo pracy, w którym zawarta była informacja, w jakich warunkach pracownik pracował w zakładzie pracy. Ze świadectwa pracy wynikało, że zalicza mu się to do okresu pracy w warunkach szczególnych. Niestety ZUS tego nie uznał. W sądzie pracownik wygrał, ale na skutek odwołania ZUS-u Sąd Najwyższy podjął inną uchwałę w tej sprawie, na niekorzyść pracownika. W związku z tym było też dużo interwencji. W drugiej, podobnej sprawie Sąd Najwyższy na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o kasację również odniósł się do tej kwestii. Mimo że w różnych załącznikach były opisane warunki szkodliwe, Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że nie jest ważne, jaki był zapis dotyczący konkretnego zawodu wykonywanego przez pracownika, ale czy faktycznie ta praca według dzisiejszych materiałów była pracą szkodliwą. To w znaczny sposób utrudnia nabywanie praw osobom, które były pewne, że mogą przejść na wcześniejszą emeryturę po 15 latach pracy w warunkach szkodliwych i minimum 25 latach płacenia składek ZUS-owskich i oczywiście w odpowiednim wieku. Czy pan prezes mógłby odnieść się do tych dwóch wyroków? Jeszcze jedna sprawa, o której wspomniał też pan prezes. Korzystając z obecności pana ministra, chciałbym zapytać ewentualnie o pogląd pana ministra, o próbę zmiany. Chodzi o koszty sądowe dotyczące spraw pracowniczych. Dzisiaj dla wielu pracowników - wiadomo, że liczy się to od wartości sporu - szczególnie w sytuacji apelacji, ale również w przypadku kasacji, jest to bariera nie do przeskoczenia. Stąd moje pytanie: Czy ministerstwo nie rozważa zmiany wysokości kosztów albo odstąpienia? We wcześniejszych ustawach takiego zapisu nie było, że pracownik musiał ponosić koszt. To zostało zmienione i dzisiaj w znaczny sposób utrudnia pracownikom dochodzenie swoich roszczeń. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Prezesie! Panie Ministrze! Największą bolączką polskiego wymiaru sprawiedliwości jest oczywiście przewlekłość postępowań. Ona skutkuje wieloletnimi procesami cywilnymi, a co gorsza, również wieloletnimi procesami karnymi. Chciałbym, panie prezesie, zapytać, odnosząc się do ubiegłorocznej reformy ministra Gowina, która zniosła ponad 70 sądów rejonowych, w jakim kierunku powinny pójść zmiany, żeby usprawnić polskie sądownictwo. Czy powinny to być zmiany w procedurach sądowych, zmiany w kodeksach czy właśnie idące w kierunku zmiany stanu rzeczy, jeśli chodzi o ustrój sądów powszechnych? Chciałbym też zapytać o to, na ile ministerstwo współpracowało z Sądem Najwyższym, jeżeli chodzi właśnie o tę ostatnio przeprowadzaną reformę, bo, o ile się orientuję i jak sobie dobrze przypominam, środowisko sędziowskie raczej krytycznie oceniało te zmiany. Jakie jest w tej sprawie stanowisko Sądu Najwyższego i czy nie byłoby dobrze, panie prezesie, gdyby w tych dorocznych informacjach były też zawarte pewne postulaty pod adresem ustawodawcy dotyczące właśnie tego kierunku, tj. w jakich obszarach należałoby zadziałać, żeby rzeczywiście poprawić funkcjonowanie sądów. Oczywiście to adresowane jest do sądów rejonowych, sądów okręgowych, a nie Sądu Najwyższego, bo tutaj jesteśmy zgodni zarówno co do wysokiego poziomu orzecznictwa, jak i sprawności działania sądu. Dziękuję.
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Prezesie! W przedmiotowym sprawozdaniu podano, że na dzień 31 grudnia 2012 r. obsada sędziowska Sądu Najwyższego wynosiła 86 sędziów oraz że okresowo Sąd Najwyższy korzystał z pracy 11 sędziów delegowanych przez ministra sprawiedliwości na wniosek pierwszego prezesa Sądu Najwyższego. Jednocześnie podano, że do Sądu Najwyższego wpłynęło w 2012 r. ok. 900 spraw więcej aniżeli w 2011 r., tj. wzrost o 9%. Stąd moje pytanie do pana prezesa: Czy liczba sędziów Sądu Najwyższego w 2012 r. wzrosła w stosunku do liczby sędziów z roku 2011? W Kancelarii Prezydenta RP trwają konsultacje dotyczące ustawy zakładającej m.in. podniesienie granicy wieku emerytalnego dla sędziów Sądu Najwyższego do 75 lat. Szanowny panie prezesie, czy ta propozycja wypłynęła ze środowiska sędziów Sądu Najwyższego, czy z innej grupy i jaki jest główny argument za podniesieniem granicy wieku emerytalnego sędziów Sądu Najwyższego z 70 do 75 lat? Jeszcze jedna sprawa. W Polsce na wyrok Sądu Najwyższego w Izbie Cywilnej czeka się średnio 10 miesięcy, a w Izbie Karnej - 6 miesięcy. Znów pytanie do pana prezesa: Jak te dane korespondują z tymi, które dotyczą orzekania w sądach najwyższych w innych krajach europejskich? Czy ten czas jest podobny, czy dłuższy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie Prezesie! Mamy w Polsce do czynienia z taką sytuacją, że swego czasu ZUS przyznał dość dużo emerytur matkom, które mają dzieci specjalnej troski, i po jakimś czasie okazało się, że było orzeczenie Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono, że emerytury te mają charakter utracalny, po czym matki te, które przegrały oczywiście w sądzie, zgłosiły się, czy złożyły wniosek, i zaczynają wygrywać sprawy w Strasburgu. Chciałbym więc zapytać o to zjawisko. Skąd wzięło się takie stanowisko Sądu Najwyższego i czy Sąd Najwyższy będzie podtrzymywał tego typu orzeczenia? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Zostałem wywołany do tablicy przez pana marszałka Zycha, więc chciałbym odnieść się do tej wypowiedzi. Rozumiem kompetencje Sądu Najwyższego do wypowiadania się w tych kwestiach. Jednak jest różnica, i to fundamentalna, między ustawową kompetencją Sądu Najwyższego do opiniowania przepisów projektów ustawy a jednoznacznym opowiadaniem się po jednej stronie sporu, ideologicznym opowiadaniem się. Nie wiem, czy pan marszałek czytał tę opinię pana prezesa Paprzyckiego, ale jest to jednak zaangażowanie bardzo ideologiczne, jak się przeczyta tę opinię. Trzeba się zastanowić, czy obecne uregulowania, które, zgadzamy się całkowicie co do tego, dają kompetencje Sądowi Najwyższemu do opiniowania tych kwestii, nie powinny w jakiś sposób zostać ograniczone, być może przeformułowane, zwłaszcza, i tutaj pan marszałek się zgodzi, że mamy do czynienia często w przypadku i Trybunału Konstytucyjnego, i Sądu Najwyższego, i wielu innych instytucji, o niezależność których dbamy, z byłymi politykami. Pan prezes prof. Lech Paprzycki, który jest niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie prawa, co do tego sporu żadnego nie ma, jednak ma swoje doświadczenie polityczne, był posłem na Sejm. Być może jako parlamentarzyści powinniśmy się zastanowić nad tym, żeby odpolitycznić pewne instytucje. Stąd nasze wątpliwości właśnie - że być może ta opinia była zbyt polityczna, zbyt ideologiczna. Sąd Najwyższy w naszej opinii nie powinien sobie pozwalać na tego typu wątpliwe ekspertyzy prawne. Dziękuję bardzo. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Wanda Nowicka)
Mówca: Józef Zych
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak, sprostowanie.
Mówca: Mirosław Pawlak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

1. Czym należy tłumaczyć znaczny wzrost liczby wpływających do Sądu Najwyższego spraw, w tym skarg kasacyjnych i kasacji? 2. Proszę o łaskawe zreferowanie zagadnienia związanego z rozpoznawanymi sprawami dyscyplinarnymi sędziów, prokuratorów i notariuszy. 3. Pragnę na chwilę zatrzymać się przy kwestii bardzo istotnej, a mianowicie rozbieżności w orzecznictwie. Zdarza się, że jedną i tę samą kwestię regulują trzy różne orzeczenia Sądu Najwyższego. Na czym więc polega ujednolicenie linii orzeczniczej w tożsamych kwestiach? 4. Jaki jest sens istnienia i funkcjonowania Izby Wojskowej SN, skoro w okresie sprawozdawczym na przełomie całego roku wpłynęło tam jedynie 11 spraw? 5. Jak wygląda praktyka w szeregu sądów i prokuratur po nowelizacji i likwidacji tytułów, tj. po zniesieniu instytucji tzw. awansu poziomego sędziów i prokuratorów? 6. Na czym konkretnie polega wytyk judykacyjny udzielony sądowi?
Mówca: Eugeniusz Czykwin
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej pragnę przedstawić stanowisko w sprawie przedstawionego przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu. Wysoki Sejmie! Dylematem i problemem każdego rządu i każdej klasy politycznej jest to, co zostawimy następnym pokoleniom, w jakiej sytuacji ekonomicznej przyjdzie im żyć, jak będzie wyglądał otaczający je świat. Na te pytania udzielamy odpowiedzi niemalże w każdym głosowaniu. Jeśli chodzi o Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej, to każda inicjatywa mająca na celu wzmocnienie ochrony krajobrazu spotyka się z naszą pochwałą i uzasadnionym wsparciem. Projekt przedłożonej ustawy wzbudza nasze pozytywne zainteresowanie. Jednakże jej ostateczny kształt powinien być uzależniony od stanowiska, także od stanowiska przedstawionego przez stowarzyszenia, instytucje oraz środowiska, których troska o ochronę krajobrazu wynika z realizacji zadań statutowych oraz z faktu posiadania fachowej wiedzy. Z obszernego uzasadnienia wynika, że jego twórcy bardzo rzetelnie przedstawili katalog potrzebnych zmian i zaproponowali konkretne zapisy, nie mniej konieczność, o czym wspomniałem, mówił o tym pan minister, nowelizacji aż dziesięciu obecnie obowiązujących ustaw wymagać będzie bardzo wnikliwej pracy z udziałem, co jeszcze raz chcę podkreślić, wszystkich zainteresowanych stron, w szczególności przedstawicieli samorządów. Podzielam też uwagi, tak powiem, żeby ich nie powtarzać, zgłoszone przez posłów przedmówców, przez pana posła Gosa. Ja je pominę. Oczywiście ta plaga szpecąca uroki krajobrazu, zakrywająca bogactwo architektury i zmieniająca rodzimą zabudowę miejską wszechobecnymi reklamami, billboardami, neonami jest bulwersująca. Wiele osób odwiedzających nasz kraj, przyjeżdżających do Polski, podziwiających naszą przyrodę zwraca na to uwagę. Dlatego z zadowoleniem należy przyjąć propozycję zmian Kodeksu wykroczeń w kierunku obostrzeń karania za umieszczanie materiałów reklamowych w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Właściwe stosowanie wspomnianych przepisów zapewniać będzie większą czystość miejskich potencjalnych powierzchni reklamowych. Podobnie, co też jest ujęte w bardzo obszernym uzasadnieniu, sprawa umieszczania reklam na obiektach uznanych za zabytki budzi kontrowersje. To wszystko zasługuje na uwagę. Niemniej podzielam pogląd, że te zmiany powinniśmy rozpatrywać bardzo wnikliwie, wsłuchując się w głosy, o czym też mówiłem, zainteresowanych stron i samorządów. Wysoka Izbo! Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie głosował za skierowaniem prezydenckiego projektu do prac w komisjach. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Adam Abramowicz
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W Polsce działalności gospodarczej nie prowadzi się łatwo i myślę, że wszyscy to wiemy - podatki, administracja, procedury - dlatego wiele osób przenosi swoje firmy do Wielkiej Brytanii czy do innych krajów, korzystając z takiej możliwości, od kiedy Polska weszła do Unii Europejskiej. Czy o to jednak nam chodzi, żeby polscy przedsiębiorcy, młodzi polscy przedsiębiorcy, którzy rozpoczynają działalność, prowadzili ją w innym kraju? Myślę, że nie. Ten projekt, o którym dzisiaj mówimy - pani poseł kręci głową ze zdumieniem, chyba nie przeczytała go dokładnie - nakłada na przedsiębiorców, którzy chcą reklamować się na własnej nieruchomości, kolejną daninę, i to daninę uzależnioną od samorządów, którym w dzisiejszych czasach brakuje pieniędzy, więc na pewno opłaty, które ustalą za tę reklamę, nie będą małe. Projekt był konsultowany przez 19 podmiotów, w tym ani jedną izbę gospodarczą, ani jedno stowarzyszenie przedsiębiorców, dlatego wnioski, które są tutaj, w uzasadnieniu, są zupełnie kuriozalne. Na przykład jeśli chodzi o rynek pracy: przedkładany projekt nie wywiera skutków na rynek pracy. Następny wniosek - konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość: przedłożony projekt wywrze sumarycznie pozytywny wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstw. (Dzwonek) To są wnioski wzięte z kosmosu. Dzisiaj nakładanie kolejnych podatków i opłat na przedsiębiorców, którzy i tak ledwo wiążą koniec z końcem, jest po prostu zbrodnią popełnianą na naszej gospodarce i na naszym społeczeństwie. Zastanówcie się. Mamy szansę w komisji - bo myślę, że projekt pójdzie do komisji - to poprawić. To są zapisy zupełnie kuriozalne. Kiedy to czytałem, nie mogłem uwierzyć własnym oczom, że Platforma Obywatelska, która mówiła, że będzie wspierać małych, średnich przedsiębiorców i przedsiębiorczość w ogóle, coś takiego mogła poprzeć. A więc myślę, że w komisjach będzie czas, żeby te opłaty znieść. Kontrolujmy naszą przestrzeń urbanistyczną, ale nie nakładajmy nowych podatków na przedsiębiorców. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Czesław Hoc
Data: 2013-07-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Prezydencki projekt ustawy o ochronie krajobrazu dawał szansę i nadzieję na to, że temat ochrony walorów krajobrazowych zostanie potraktowany poważnie. Niestety tak nie jest. Obecnie wyzwaniem wręcz cywilizacyjnym jest ochrona praw przyrody i walorów krajobrazowych przed nachalną, agresywną, bezrefleksyjną, pozbawioną pomyślunku pokoleniowego budową farm wiatrakowych. Wiatraki należy budować, ale w sposób racjonalny, perspektywiczny, z zachowaniem zdrowego rozsądku, obok instalacji prosumenckich, a więc mikroinstalacji wiatrowych, pomp ciepła, instalacji fotowoltaicznych, kolektorów słonecznych, małych przydomowych elektrowni wodnych, małych biogazowni itd. W powiecie kołobrzeskim, szczególnie w dwóch gminach, jest tyle wiatraków, i co dzień powstają następne, że wiatr już nie ma przestrzeni, by być wiatrem. Wkrótce sztuką będzie w tych gminach nie zawadzić samochodem o skrzydła wiatraków. Ich zatrzęsienie dodatkowo ruguje z tych rejonów króla polskiego nieba, dumę polskiej awifauny - bielika zwyczajnego. W prezydenckim projekcie ustawy jest napisane, że obiekty budowlane, a więc m.in. elektrownie wiatrowe, należy użytkować w sposób należyty, zgodnie z przepisami z zakresu prawa przyrody, ochrony środowiska, planu zagospodarowania przestrzennego, oceny oddziaływania na środowisko itd. To jest czcze pisanie w sytuacji, w której zezwolenia wydają wójtowie, burmistrzowie i prezydenci, mający puste kasy samorządowe i wyłącznie tym zainteresowani. (Dzwonek) Ekspertyzy są na zamówienie inwestorów - w WIOŚ i GIOŚ, czyli wojewódzkim inspektoracie ochrony środowiska czy Generalnym Inspektoracie Ochrony Środowiska, szkoda jest czasu, żeby o tym mówić. Wielokrotnie w tej sprawie interpelowałem, ale to tak jakbym pisał na Berdyczów. Wystarczyłoby, żeby ta ustawa zawierała kilka zdań, np. takich jak te, które zaistniały w przyjętej uchwale Rady Miejskiej w Gryfinie: po pierwsze, odległość pojedynczej przemysłowej elektrowni wiatrowej, wytwarzającej energię o mocy ponad 100 kW i wysokości powyżej 30 m, ma wynosić co najmniej 3 tys. m od zabudowań mieszkalnych i siedliskowych, po drugie, minimalna odległość pomiędzy zespołami elektrowni wiatrowych - 5 tys. m, po trzecie, zespół elektrowni wiatrowych stanowi grupa elektrowni wiatrowych, w której odległość pomiędzy krańcowymi/skrajnymi elektrowniami nie przekracza 2 tys. m. Są dozwolone pewne wyjątki, jeśli będzie zgoda bezwzględnej większości właścicieli nieruchomości mieszkalnych i siedliskowych - i to wszystko, to ma sens. A więc dlaczego tego nie uczyniliście? Koniec. Dziękuję bardzo. (Oklaski)