Mówca: Bolesław Grzegorz Piecha
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! W imieniu Prawa i Sprawiedliwości mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu w sprawie nowelizacji, ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz zmianie niektórych innych ustaw zawartej w poselskim druku nr 388 oraz ustawy nowelizującej o podobnym tytule zawartej w druku nr 449. Na początek chciałbym pogratulować posłom z Platformy Obywatelskiej, którzy rzutem na taśmę do wspaniałej ustawy, jaką jest ustawa o działalności leczniczej, zgłosili 51 zmian, czyli zmienili prawie połowę ustawy. Ale to jedna rzecz. Natomiast oczywiście tam są i dobre zmiany, i zmiany, myślę, dalej nieprzemyślane i niepotrzebne. Jeżeli chodzi o zmiany dobre, idące w dobrym kierunku, to jest sprawa, która narastała od pewnego czasu i ona była związana głównie z działalnością najtrudniejszą w polskiej ochronie zdrowia, jaką jest działalność opieki długoterminowej hospicyjnej i paliatywnej, ponieważ ustawa o działalności leczniczej działające dzisiaj w Polsce hospicja, opiekę długoterminową, opiekę nad dziećmi niepełnosprawnymi itd. wpychała w sferę działalności gospodarczej komercyjnej lub wypychała z tej sfery, pozostawiając ją tylko w sferze działalności pożytku publicznego. Praktyka od wielu lat jest taka, że hospicja korzystają z dwóch źródeł finansowania. I bardzo dobrze. Pierwsze źródło to jest źródło dotyczące finansowania świadczeń zdrowotnych z pieniędzy Narodowego Funduszu Zdrowia, a drugie źródło to jest szeroko pojmowana ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, chodzi o korzystanie z wolontariuszy, którzy świadczą przecież na określonych zasadach pracę w hospicjach, również pozwala ona zbierać od darczyńców określone dary, i z trzeciej strony korzystają z przywileju, jakim jest prawo do pobierania środków finansowych z 1-procentowego odpisu, tak jak to czynią w Polsce organizacje pożytku publicznego. I to jest dobra zmiana. Udało się to dopracować. Co prawda problem wcale nie był taki prosty i wymagał dużego przemyślenia, ale sądzę, że być może na tyle, na ile można to było zrobić w tej bardzo gorącej atmosferze i bardzo krótkim czasie, jeśli chodzi o większość zastrzeżeń interpretacyjnych, udało się to zmienić. Druga część, która była również bardzo ważna i była głównie sygnowana w naszym druku poselskim nr 388 - przypomnę: druk poselski Prawa i Sprawiedliwości - to była kwestia otwarcia możliwości przyjmowania darowizn, które zablokował drugi sztandarowy projekt tzw. pakietu zdrowotnego, czyli ustawa o refundacji leków, gdzie do jednego worka wrzucono przyjmowanie korzyści majątkowych przez nieuczciwych lobbystów i nieuczciwych lekarzy z jak najbardziej charytatywną działalnością hospicyjną, ponieważ ta ustawa blokowała możliwość przekazywania różnego rodzaju darów w postaci produktów leczniczych, wyrobów medycznych, różnego rodzaju środków żywnościowych. A pamiętajmy, że środki żywnościowe specjalnego przeznaczenia są dzisiaj refundowane, a pamiętajmy, że leki chociażby przeciwbólowe w postaci plastrów są refundowane, a pamiętamy, że wyroby medyczne też są refundowane, że wspomnę chociażby o podkładach jednorazowych czy pieluchomajtkach. Ta ustawa, owszem, pozwalała hospicjom przyjmować te dary, tylko ten darczyńca był ogromnym ryzykantem, bo wzorem słynnego piekarza z Dolnego Śląska już nie tylko zapłaciłby należny VAT za darowane hospicjom pieczywo, lecz także mógłby zostać ukarany karą do 0,5 mln zł za stosowanie niedozwolonych darowizn. Tę sprawę w dodanym art. 7 również udało się zabezpieczyć. Niestety przy okazji tej nowelizacji nie ustrzegliśmy się próby zbyt szybkiego rozwiązania trzeciego problemu, który również narasta w polskiej ochronie zdrowia. Jest to problem słynnego zdarzenia medycznego, który nie jest do końca precyzyjnie zdefiniowany, i jednocześnie odszkodowań za to zdarzenie medyczne, przyznawanych w drodze decyzji administracyjnej przez komisje przy wojewodzie, a realizowanych... I tutaj w ustawie matce, jak pamiętamy, była mowa, że przekazuje się tę kompetencję ubezpieczycielowi, u którego ubezpieczył się podmiot leczniczy, czyli szpital. Dzisiaj przejściowo zrezygnowano, zgadzam się, z warunku obligatoryjnego ubezpieczenia na rzecz fakultatywności. Fakultatywność jest szalenie, szalenie niebezpieczna. Bo komisja podejmie decyzję, tak jak powiedziałem, w związku z niezdefiniowanym zdarzeniem medycznym, pacjent tę decyzję ma i będzie ustalał wysokość odszkodowania z dyrektorem szpitala. (Dzwonek) Otóż wiem to z praktyki i podziela to wielu dyrektorów szpitali, że dyrektor szpitala będzie miał ogromne opory, żeby zapłacić jakiekolwiek zadośćuczynienie z prostego powodu. On będzie chciał mieć wyrok sądu, czyli może okazać się, że to, co było rozwiązaniem propacjenckim, skaże pacjenta na długotrwałe dochodzenie odszkodowania przed sądami powszechnymi, cywilnymi.