Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-09-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Może w tym miejscu warto przypomnieć... Może w tym miejscu warto przypomnieć - 10 kwietnia 2010 r., 96 ofiar katastrofy smoleńskiej wtopiło się w katyńskie misterium męczeństwa Polaków. Oni na czele z prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej udawali się, by czcić pamięć ofiar zbrodni katyńskiej, by w modlitewnym pochyleniu się złożyć hołd bliskim o znanych i nieznanych polskich nazwiskach, które przed 70 laty połączyła wspólna katyńska mogiła. Ten sam cel łączył tych, którzy znaleźli się w samolocie, i tych, którzy przybyli drogą kolejową i innymi środkami lokomocji. A niewyobrażalna, bolesna w skutkach katastrofa smoleńska doprowadziła do pojednania prezentującej różne poglądy najwyższej reprezentacji Rzeczypospolitej, przenosząc wszystkich razem do świata już wolnego od różnic. A Polacy, także my, politycy, pogrążyli się w żałobie. Posłowie padali sobie w ramiona, nie zważając na opcje polityczne czy różnice poglądów. Na znak jedności zaciągaliśmy symboliczne warty honorowe przy trumnach pary prezydenckiej. Kiedy wychodziliśmy z pałacu, byliśmy pozdrawiani gestem jedności i szacunku przez tych, którzy pałac otaczali wtedy. Gromadziliśmy się w jedności na lotnisku Chopina, wypatrując z niecierpliwością powrotu ofiar, okazując wszystkim jednakowy należny szacunek. Kiedy uczestniczyliśmy w uroczystościach pogrzebowych, jednakowo płynęły nam łzy po twarzy i łączyły nas takie same słowa modlitwy. I mówiliśmy sobie wzajemnie: patrzcie, jak ta ofiara złączyła Polaków. I co się stało? Pani Marszałek! W tym miejscu chciałbym przeprosić Wysoką Izbę, że nie zagłębię się w merytoryczne treści dotyczące skomplikowanych procedur postępowania ze zwłokami ofiar katastrofy smoleńskiej na terenie Federacji Rosyjskiej. Uważam, że tą sprawą powinny zajmować się powołane do tego konstytucyjne instytucje, a mnie jako politykowi w tym momencie najwłaściwiej byłoby zamilczeć. I nie tylko mnie. Dlatego w imieniu własnym i posłów mojego klubu, posłów Polskiego Stronnictwa Ludowego, raz jeszcze przekazuję wyrazy głębokiego współczucia rodzinom ofiar i bliskim, szczególnie tym, których dotknęła chwila wtórnego przeżywania skutków tej jakże bolesnej pomyłki zamiany ofiar. Oczywiście że wyrażam dezaprobatę dla wszelkich zaniedbań, z których wynikły bolesne w skutkach pomyłki, ale również wyrażam wdzięczność i uszanowanie tym wszystkim, którzy w procesie narodowej tragedii uczciwie spełniali swoją misję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Uważam, że świętej pamięci ofiar bardziej potrzebna dziś modlitwa i pokój niż pełne emocji rozgoryczenie, choćby często niepozbawione podstaw. Dlatego, pani marszałek, Wysoka Izbo, pozwólcie choć na moment przenieść się w tamtą chwilę, do tamtej atmosfery jedności i wzajemnego pokoju i wzajemnego pojednania, do tej chwili jedności i szacunku i pozwólcie sobie przekazać znak pokoju, znak życzliwości i znak głębokiego szacunku, wam jako przedstawicielom narodu polskiego, wszystkim: z lewej i z prawej strony, tym, którzy opuścili salę - również, także tym, których nie ma na sali. A za tych, których dziś wspominamy, po których cały kraj nosi żałobę, może lepiej pomódlmy się. Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci na wieki. (Zebrani wstają) (Posłowie: Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci na wieki. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.) Dziękuję za tę wspólną modlitwę. Niech ona też nas łączy. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Cezary Grabarczyk)