PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Małgorzata Golińska
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Przedstawiając stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawy o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw, wraz z poprawkami przyjętymi w trakcie pierwszego czytania, które odbyło się na posiedzeniu Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, stwierdzam, że wskazane zmiany są niezwykle ważne, istotne. W związku z tym, że pani poseł sprawozdawca bardzo szczegółowo omówiła projekt, odniosę się tylko do kilku aspektów. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Od 2012 r. obowiązuje w Polsce Prawo geologiczne i górnicze. Wprowadzenie tej ustawy wiązało się z wdrożeniem przez Komisję Europejską postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości w związku z zarzutem zaniechania przez Polskę implementacji tzw. dyrektywy węglowodorowej. Niestety nie doprecyzowano wówczas w przepisach ustawy podstawy prawnej dotyczącej zmiany koncesji. Proponowana zmiana precyzuje kwestię wydawania koncesji zarówno na wniosek przedsiębiorcy, jak i wydawanej przez organ z urzędu. Nowelizacja przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze miała miejsce w 2014 r., o czym mówiła pani poseł sprawozdawca. Od tego czasu obserwuje się pewne problemy związane nie tylko z interpretacją niektórych wprowadzonych przepisów, ale również stwierdza się błędy, zwłaszcza w zakresie dotyczącym działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu węglowodorów. Węglowodorami, przypomnę, są ropa naftowa, gaz ziemny, ich naturalne pochodne, a także metan występujący w złożach węgla kamiennego, z wyjątkiem metanu występującego jako kopalina towarzysząca. Z wnioskiem o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż węglowodorów oraz na wydobywanie węglowodorów ze złóż może się zwrócić każdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, a takową wydaje minister środowiska. Niestety zapisy ustawy znowelizowanej w 2014 r. wręcz uniemożliwiają prowadzenie postępowań w odniesieniu do wymienionej przeze mnie działalności. Konieczna jest zatem korekta przepisów przejściowych regulujących kwestie koncesji udzielonych po wejściu w życie znowelizowanej ustawy zmieniającej ustawę Prawo geologiczne i górnicze, gdyż dzisiejsza praktyka wskazuje, że wskutek błędnego sformułowania art. 8 ust. 1 i ust. 3 powstała luka prawna. Brak jest uregulowań prawnych do wydawania koncesji po 30 września 2014 r., ale z wniosków złożonych przed ustawą nowelizującą, gdyż nie istnieją one w świetle przepisów przejściowych. Dzisiejsza proponowana zmiana reguluje ten stan. Uważamy również, że ważny interes państwa, tutaj szczegółowo pani poseł sprawozdawca o tym mówiła, więc już nie będę tego rozwijała, przemawia za tym, aby maksymalnie skrócić vacatio legis dla proponowanego projektu. W związku z argumentami, które przytoczyłam w tym uzasadnieniu, Prawo i Sprawiedliwość pozytywnie ocenia proponowany projekt ustawy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogusław Sonik
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wszystkim nam zależy, aby jak najszybciej, jak najbardziej skutecznie można było wydawać koncesje, z których mogłyby korzystać firmy wydobywcze w taki sposób, aby rzeczywiście te złoża, które są możliwe do eksploatowania, były jak najszybciej dopuszczone do tego, aby można było z nich korzystać. Dlatego też Platforma Obywatelska popiera tę nowelizację, tę zmianę ustawy, która wynika z pewnych niedopatrzeń legislacyjnych. Tutaj oczywiście też miałbym generalną uwagę na przyszłość dotyczącą procedowania. Już nie tylko w tej sprawie, ale w ogóle w Sejmie można zauważyć, że ważne ustawy dotyczące ważnych problemów, które również wzbudzają kontrowersje społeczne, są procedowane za szybko i w sposób, który często umożliwia czy też doprowadza do tego, że są przyjmowane błędne zapisy. Jeżeli popatrzymy chociażby na przyjętą przed chwilą ustawę o obrocie ziemią rolną, to też należy wskazać, że tego typu ważne ustawy czy też nadchodząca ustawa o odnawialnych źródłach energii i farmach, wiatrakach powinny być poprzedzone solidnym wysłuchaniem publicznym. Po prostu nie należy się spieszyć, gdyż potem konsekwencje są często... Po prostu dotykają one obywateli i firm. Trudno jest też... Potem wiele czasu trzeba poświęcać na to, aby pewne zmiany wprowadzić. Tutaj chciałbym na tę sprawę zwrócić uwagę. Kończąc już, chciałem powiedzieć, jeszcze raz podkreślić, że Platforma Obywatelska popiera tę zmianę, popiera również ideę jej natychmiastowego wejścia w życie. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Sitarski
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Odnosząc się do poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawy o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw, druk nr 364, chciałbym w imieniu klubu Kukiz’15 stwierdzić, że faktycznie dyrektywa z 2013 r. ustanawia wymagania w zakresie ograniczenia ryzyka wystąpienia awarii także podczas wydobywania węglowodorów. Wymaga ona tego generalnie. Wydanie koncesji przedsiębiorcom, którzy chcą i wnoszą o wydobywanie węglowodorów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga także odpowiednich przepisów, które zadbają przede wszystkim o bezpieczeństwo, rozsądne gospodarowanie złożami na terenie Rzeczypospolitej i umożliwią w sposób efektywny korzystanie z tych dóbr, które w tej chwili nasz kraj posiada. Rozumiem, że należy w sposób szybki procedować przepisy, które są wymagane przez unijne rozporządzenia, z tym że samo procedowanie powinno przebiegać w sposób bardziej rozsądny, bardziej przemyślany, trzeba procedować w sposób dłuższy i jednak w 100% dopracowany. Posłużę się przykładem. Koncesje - co prawda nie na węglowodory, ale na wydobywanie kopalin, węgla kamiennego - często utykają, że tak powiem, w ministerstwach, u ministra właściwego do tych spraw i sam proces uzyskiwania koncesji trwa nawet kilka lat. Trzeba bardzo mocno zwrócić na to uwagę. Czy samo wydawanie koncesji nie przyblokowuje przedsiębiorców, którzy chcą wykorzystać swój potencjał i swoje możliwości do wydobywania i eksploatowania złóż węglowodorów? Co do samej zasady wydawania koncesji przez organ koncesyjny nie ma żadnych wątpliwości. Jest to uregulowanie, które powinno być w miarę sprawnie zrobione, ale - tak jak mówię - w sposób przemyślany. Mimo to, a zgodnie z tym, żeby złoża i zasoby na terenie Rzeczypospolitej były w sposób kontrolowany udostępniane przedsiębiorcom, klub Kukiz’15 poprze ten projekt.
Mówca: Paweł Pudłowski
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Historia wydobycia gazu ziemnego w Polsce jest długa. Jako dyrektor górniczy drugiego stopnia miałem okazję obserwować je w ostatnim okresie z bliska. W latach 2010-2013 uczestniczyłem w klubie wyzwolenia Polski od konieczności importu gazu ziemnego z zagranicy. Prowadziłem najbardziej zaawansowane poszukiwania gazu ziemnego z łupków: 11 odwiertów, 4 szczelinowania hydrauliczne. Geologia w Polsce nie jest łatwa. Złoża położone są dużo głębiej niż w Stanach Zjednoczonych - 2,5-3 tys. m. Proces inwestycyjny jest bardzo drogi. Pojedynczy odwiert to często koszt ponad 10 mln zł. W takiej sytuacji każdy racjonalny rząd, przynajmniej do momentu ugruntowanej produkcji węglowodorów, wspiera legislacyjnie inwestorów. Co zrobił nasz rząd? Zmarnował ogromną szansę koncertowo. Przez wprowadzenie w 2013 r. nowego Prawa geologicznego i górniczego każdy ryzykujący pieniądze inwestor otrzymał sygnał, że żaden biznesplan w Polsce nie jest bezpieczny wobec zachłanności polityków. Lista tych, którzy byli i zrezygnowali, jest długa. Obejmuje ona nie tylko największe światowe koncerny jak ExxonMobil, Marathon Oil Corporation, Chevron, Talisman czy Eni. Wycofały się ze składkowego wydobycia gazu KGHM Polska Miedź, Tauron, Enea, PGE, również Grupa Lotos i kilka mniej znanych firm prywatnych. Pozostały na placu boju PKN Orlen oraz PGNiG. Nawet jeśli zaangażują się w poszukiwania maksymalnie, to i tak, szczerze mówiąc, nie są w stanie przewodzić poszukiwaniom, gdyż trzeba setek odwiertów, a na to potrzebne są miliardy. Przypominam, że mieliśmy tych inwestorów. Nasze państwo nie gwarantuje stabilnego systemu prawnego, podatkowego, nie zaangażuje własnych środków na zbadanie pokładów węglowodorów, nie stworzy systemu dzielenia ryzyka opłacalności i zysku z produkcji surowców energetycznych. W ciągu ostatnich ponad 8 lat ani jedno z ryzyk związanych z procesem inwestycyjnym w sektorze nie zostało na trwałe ograniczone. Niepewność raczej rosła. Nie dziwi wobec tego chęć uratowania chociaż tego, co jeszcze jest. Ministerstwo podaje, że do uratowania jest 30 koncesji, które jeśli są przyznane, mogą być wykonywane przez inwestorów. Klub Poselski Nowoczesna Ryszarda Petru jest za rozwojem i inwestycjami, za tworzeniem nowych, dobrze płatnych miejsc pracy. Poprzemy proponowane zmiany, ale nie sposób nie przypomnieć przy tej okazji, że prawo, które właśnie zmieniamy, zostało wprowadzone przez koalicję PO-PSL przy, co pragnę podkreślić, braku sprzeciwu Prawa i Sprawiedliwości. Dziękuję bardzo.
Mówca: Sylwester Chruszcz
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przysłuchując się tej debacie, chciałbym zapytać przedstawicieli ministerstwa: Czy przy nowych koncesjach widzicie państwo korektę co do referencji, co do filozofii dopuszczania tych firm do przyszłych odwiertów? Jak te firmy, czy one mają się, czy w rozumieniu... Myślę, że to powinny być polskie firmy, które już mają duży know-how. Czy my też wpisujemy je w jakąś większą strategię, czy mamy pomysł na to, kto ma te odwierty w przyszłości robić? Dziękuję. (Poseł Bogusław Sonik: 10 mln jeden odwiert.)
Mówca: Urszula Pasławska (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Stanowisko Klubu Parlamentarnego PSL dotyczące projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawy o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw Propozycja noweli jest spowodowana doświadczeniami stosowania znowelizowanej w 2014 r. ustawy Prawo geologiczne i górnicze i pojawiającymi się problemami z jej prawidłowym interpretowaniem, niekiedy wręcz uniemożliwiającymi prawidłowe prowadzenie postępowań w odniesieniu do działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu węglowodorów. Konieczne wydaje się zatem wprowadzenie samoistnej podstawy prawnej w przypadku zmiany koncesji oraz korekty przepisów przejściowych regulujących kwestie koncesji udzielonych na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie ww. nowelizacji, w tym spraw dotyczących niezwykle ważnych praw nabytych, takich jak prawo podmiotu, który odkrył i udokumentował złoże, do uzyskania koncesji na wydobywanie węglowodorów z tego złoża. Klub PSL pozytywnie ocenia przedłożony projekt.
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Zdolność i pojemność poznawcza liderów KOD-u przywołuje na myśl sytuację opisaną w jednym z felietonów Wisławy Szymborskiej: W którejś ze starych komedyjek Chaplin (bodajże), chcąc domknąć walizkę, obcina nożyczkami wszystko, co z niej wystaje. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Teresa Hałas
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Z tego miejsca pragnę przybliżyć wagę problemu dotyczącego strat krajobrazowych i gospodarczych obszaru Polski należącego do sieci europejskiego systemu ochrony przyrody Natura 2000, jako że krajobraz nigdy nie jest terenem anonimowym. Krajobraz posiada swoją historię, pamięć, ciągłość, jest najważniejszym elementem otoczenia i oddziałuje na nas najsilniej, dlatego powinien w pierwszej kolejności podlegać ochronie. Odnoszę się do tego na przykładzie krajobrazu dorzecza wielu polskich rzek, w tym również obszarów województwa lubelskiego. Zarówno Natura 2000 jako europejska sieć systemu ochrony przyrody budowana od 1992 r., do której jako Polska dołączyliśmy z chwilą naszej akcesji w 2004 r., jak i polityka rolna, a raczej jej konsekwencje spowodowane brakiem odpowiednich negocjacji na szczycie w Kopenhadze ze strony ówczesnego rządu koalicyjnego SLD i PSL, doprowadziły do obecnego stanu polskich terenów obszarowych łąk i pastwisk. Konsekwencje te to smutna rzeczywistość rozległych łanów uschłych traw, tworzących - obrazowo rzecz ujmując - busz widmo. I choć ochrona obszaru w ramach sieci nie wyklucza jego gospodarczego wykorzystania, to każde przedsięwzięcie, które może w istotny sposób oddziaływać na poszczególne elementy sieci, musi podlegać ocenie oddziaływania jego skutków na ochronę obiektu. Najważniejsze jest tu bowiem zachowanie obszarów ochronnych w sieci Natura 2000, tj. obszarów specjalnej ochrony ptaków i obszarów specjalnej ochrony siedlisk. Stąd dziwi, choć nie powinien, fakt wchodzenia stad dzików do sfer podmiejskich. Problem populacji dzików to w naszym kraju problem bardzo poważny i niezwykle kosztowny zarówno dla rolników, generujący ogromne szkody w ich uprawach, jak i ze względu na konsekwencje stwierdzonej choroby ASF oraz zakazów i restrykcji z tego wynikających. Dodatkowe obciążenia dotkną sferę wydatków publicznych, niezwykle potrzebne są środki na wypłatę odszkodowań zgodnie z procedowaną nowelizacją ustawy Prawo łowieckie. Oprócz tych ważnych aspektów ekonomicznych ważnym elementem jest wciąż element krajobrazu, urokliwych, polskich miejsc oraz brak perspektyw realizacji przedsięwzięć na wskazanym obszarze przez jednostki samorządowe naszego kraju. Wiele z nich zainwestowało bowiem w dokumentacje zadaniowo-techniczne, projekty kosztorysowe i zezwolenia, które utraciły swoją moc z chwilą nadania wyższych racji zachowaniu chronionych obszarów. Istotnym problemem jest system rozwiązań prawno-administracyjnych, który wybrała Polska. Opracowanie samych planów ochronnych w Polsce to suma ok. 60 mld euro. Rocznie jej utrzymanie to wydatek dochodzący nawet do 400 mld euro. To dziwi, bo efektów ludzkim okiem nie można dostrzec. Zdawać by się mogło nieprawdopodobne, a jednak żyjemy w realu. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Głuchowski
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W niniejszym oświadczeniu chcę zwrócić uwagę na problem małoletnich ofiar II wojny światowej i okresu powojennego, tzw. dzieci wojny. Problem ten do dzisiaj pozostaje prawnie nieuregulowany. W trakcie mojej pracy parlamentarnej zapoznałem się z dwoma takimi przypadkami: pani Marianny Podgórskiej i pana Stanisława Kopcia, osób, które potrzebują pomocy w tych sprawach. Pani Marianna Podgórska z domu Prażma urodziła się 5 lipca 1942 r. we wsi Budziska, powiat łukowski. Jej życiorys jest tragiczny. Jako 2-miesięczne niemowlę w dniu 28 września 1942 r. była poddana egzekucji razem z 26 mieszkańcami wsi Budziska i Krzówki. Cudem uniknęła śmierci. Zaraz potem straciła oboje rodziców: ojciec Wacław został aresztowany i zamordowany w 1942 r. w niemieckim obozie koncentracyjnym Majdanek w Lublinie, matka Bogusława zmarła 25 kwietnia 1945 r. Jako 3-letnie dziecko pani Marianna Podgórska została sierotą. Od tej pory była zdana wyłącznie na siebie i życzliwość innych ludzi. Powyższe wydarzenia spowodowały, że jej dzieciństwo, młodość i dalsze życie stały się bardzo trudne. W krótkim czasie utraciła rodziców, dzieciństwo, zdrowie i możliwość normalnego życia. Aktualnie pani Marianna ma 74 lata, jest schorowana i potrzebuje opieki medycznej. Miesięczne dochody, jakie otrzymuje, kształtują się na poziomie najniższej emerytury. Pomimo tak wielu przykrych doświadczeń pani Marianna Podgórska nie jest kombatantem, lecz osobą, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Podnoszę, że wielokrotne starania pani Marianny o uzyskanie zadośćuczynienia za traumatyczne przeżycia z okresu II wojny światowej nie zostały zrealizowane. Pan Stanisław Kopeć, urodzony w 1940 r., stracił ojca, gdy miał zaledwie 6 miesięcy. Ojciec pana Stanisława, również Stanisław, był uwięziony i w konsekwencji zamordowany przez Niemców. Od chwili uwięzienia i śmierci ojca pan Stanisław Kopeć nie miał już normalnego dzieciństwa i życia. Jego rodzina była poddawana represjom wojennym i powojennym na skutek zaangażowania jego rodziny w walkę o wolną i suwerenną Polskę. Pan Stanisław Kopeć, mimo traumatycznych doświadczeń, trudnego dzieciństwa i młodości nie spotkał się z życzliwością władz w sprawie starań o zadośćuczynienie. Obecnie jest w trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej. Utrzymuje się z najniższej emerytury, co na pewno nie wystarcza na godne życie, leczenie i utrzymanie. Zwracam się zatem z pytaniem do Wysokiej Izby, czy w świetle przedstawionych przeze mnie faktów pani Marianna Podgórska i pan Stanisław Kopeć oraz inne osoby znajdujące się w podobnej sytuacji mogą liczyć na opiekę i pomoc państwa polskiego. Moim zdaniem tak, bowiem przyszedł najwyższy czas, aby pochylić się również nad tymi problemami. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Barbara Dziuk
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Celem nowelizacji jest zmiana ustawy z dnia 13 września 1996 r., przede wszystkim art. 6e, który wprowadzał obowiązkowe urynkowienie zamówień i przetargów organizowanych przez gminy, co de facto spowodowało likwidację gminnych spółek zajmujących się zadaniami własnymi gminy. Uproszczenia, które są w tej ustawie, znalazły się tu, gdyż przetargi, którymi były obciążane gminy, były problematyczne i tworzyły zło. Funkcjonowanie samorządu terytorialnego w Polsce stoi w opozycji do obecnego rządu. Kilka przykładów ze Śląska, z jednego z większych regionów w Polsce. Samorządy bojkotują prace rządu, dążą w pośpiechu do prywatyzowania placówek służby zdrowia czy uzdrowisk, dążą do podreperowania kas miejskich i gminnych przekupstwem, werbują do szkół sześciolatki, fundując rodzicom nagrody pieniężne, laptopy czy oferując im inne dobra materialne. Sabotują zadania pozyskania funduszy na modernizację i budowę przedszkoli. W każdy możliwy sposób poprzez media puszczają w obieg półprawdy, strasząc katastrofami w każdej reformowanej dziedzinie. Straszą górników bezrobociem, a emerytów brakiem świadczeń, szerzą wizje apokaliptyczne dotyczące programu 500+, deprecjonują wszelkie korzyści z przeprowadzanych obecnie reform. PO i PSL do tej pory rządziły, nie posługując się rachunkiem ekonomicznym. Stworzyły tzw. wirtualną księgowość, tak żeby na papierze się zgadzało, obciążając finansowo Polaków. Mam pytanie do samorządowców. Czy w miastach, czy w sejmikach traktują swoją pracę poważnie, jako służbę dla społeczeństwa? Wymieniłam pierwsze z brzegu nasuwające mi się nieprawidłowości, które dotyczą samorządowców. Jest ich znacznie więcej i zapewne państwo tę listę uzupełnicie swoimi spostrzeżeniami. W sumie nie jest dobrze i coś z tym trzeba zrobić. Dobra zmiana dla Polski w samorządach rządzonych obecnie jeszcze przez PO i PSL jest potrzebna. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Sylwester Chruszcz
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Kilka dni temu obchodziliśmy ważną rocznicę. 94 lata temu w dniach 25-26 marca podczas zjazdu w Warszawie przedstawiciele kół Narodowego Związku Młodzieży Akademickiej powołali do życia nową organizację o nazwie Związek Akademicki Młodzież Wszechpolska. Zjazd założycielski Młodzieży Wszechpolskiej przyjął deklarację ideową, w której odniesiono się do spraw zarówno istotnych dla ogółu młodzieży akademickiej, jak i spraw odrodzonego państwa. Wytyczając kierunek pracy formacyjnej, Młodzież Wszechpolska zapowiadała walkę z poglądami kosmopolitycznymi i klasowymi, co oznaczało walkę z młodzieżowym ruchem socjalistycznym i komunistycznym. Wybuch II wojny światowej sprawił, że młodzież narodowa skupiona w Młodzieży Wszechpolskiej przystąpiła do obrony ojczyzny. Następnie setki działaczy Młodzieży Wszechpolskiej znalazło się w szeregach Narodowej Organizacji Wojskowej i Narodowych Sił Zbrojnych. Organizacja wychowała w duchu wartości narodowych i katolickich kilka pokoleń Polaków. Nie tylko polityków i działaczy społecznych, ale również lekarzy, prawników i ekonomistów. Dzisiaj Młodzież Wszechpolska to jedna z największych i najlepiej zorganizowanych organizacji młodzieżowych w Polsce. Z okazji 94. rocznicy powstania Młodzieży Wszechpolskiej życzę wszystkim działaczom wytrwałości w budowaniu wielkiej Polski. Czołem wielkiej Polsce! Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józefa Szczurek-Żelazko
Data: 2016-03-31 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W tym roku obchodzimy 736. rocznicę lokacji miasta Bochni. Jestem zaszczycona, że w tak ważnym dla Bochni czasie, sprawując mandat posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, mogę wraz z państwem spojrzeć na piękną historię tego miasta. Bochnia to niewątpliwie jedno z najpiękniejszych i najstarszych miast w Polsce. Jego usytuowanie sprawia, że w części południowej występuje krajobraz pagórkowaty, natomiast północną część zajmują tereny równinne, otoczone przez rzekę Rabę i położoną nieopodal Puszczę Niepołomicką. Pierwsza wzmianka o osadzie pod nazwą Bochnia pochodzi z 1198 r., kiedy to ówczesny patriarcha jerozolimski Monachus potwierdził nadania soli z tej miejscowości dla klasztoru Bożogrobowców z Miechowa. Chodziło oczywiście o sól ważoną uzyskiwaną w Bochni ze słonych źródeł. Przełomowy dla miasta był rok 1248, kiedy to Wierzbięta Gryfit oficjalnie zgłosił odkrycie złóż soli kamiennej w Bochni. 5 lat później, 27 lutego 1253 r., książę krakowski i sandomierski Bolesław V zwany Wstydliwym wydał w Korczynie akt lokacyjny, w którym zezwolił założyć miasto Bochnię na prawie magdeburskim z przywilejami, jakie posiadał Wrocław, którego zarządzenia prawne stały się dla Bochni wzorem. Lokacja miasta była bezpośrednim następstwem odkrycia na terenie Bochni soli kamiennej. Okres świetności miasta to czasy panowania króla Kazimierza Wielkiego. Ten znakomity gospodarz zorganizował bocheńską żupę, nadając jej ordynację górniczą i rozbudowując zamek żupny, w którym wielokrotnie gościł wraz ze swoim dworem. W wieku XV i pierwszej połowie XVI w. miasto, położone przy ważnych szlakach handlowych na Węgry i Ruś, utrzymywało kontakty gospodarcze i handlowe z wieloma ośrodkami w kraju. W drugiej połowie XVI w. Bochnia weszła w okres głębokiego kryzysu, który trwał przez XVII i XVIII w. Później okres szczególnie ciężki w historii Bochni to oczywiście okres okupacji niemieckiej. Bocheńskie lata powojenne to przede wszystkim znaczący rozwój gospodarczy miasta, możliwy m.in. dzięki powstaniu nowych zakładów pracy. 736. rocznica lokacji Bochni to nie tylko święto miasta, ale przede wszystkim święto wszystkich jego mieszkańców oraz gości. W przypadku tego wyjątkowego miasta również turyści oraz wszyscy odwiedzający goście tworzą wyjątkową atmosferę. Z okazji urodzin miasta pragnę przekazać mieszkańcom tego wyjątkowego miejsca serdecznie gratulacje - mieszkacie w szczególnym miejscu. Władzom samorządowym Bochni, a także jej mieszkańcom życzę kolejnych pomyślnych lat rozwoju. Życzę, aby podejmowane decyzje jak najlepiej służyły miastu, życzę, by Bochnia nieustająco przyciągała inwestorów, dynamicznie się rozwijała. Wszystkim gościom odwiedzającym Bochnię życzę mile spędzonych chwil i niezapomnianych wrażeń. Szczęść Boże na kolejne lata! (Oklaski) Przebieg posiedzenia