Mówca: Janusz Piechociński
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiejsza debata pokazuje, że mamy często już schizofreniczną w polskich warunkach zamianę ról. Nie rób drugiemu, co tobie niemiłe. Ulgi zostały zdjęte w 2001 r. w związku z dziurą Bauca i decyzjami nowej koalicji, rządu. Mówię to ze smutkiem, że wtedy nie miałem tyle siły, aby w czasie rozlicznych spotkań z ówczesnym premierem, wicepremierem, a przede wszystkim ministrem finansów wybić im z głowy ten zły pomysł. Wtedy mówiliśmy nie tylko o studentach, ale zawiesiliśmy także ulgi dla ociemniałych żołnierzy, inwalidów wojennych. Minister finansów deklarował, że to jest oszczędność dla budżetu rzędu 9 mln zł. To były naprawdę dramatyczne kilkugodzinne walki. Byłoby wszystko dobrze, gdybyśmy wylewali to morze łez, słusznie mówiąc, że dla tego środowiska, które dojeżdża, uczestniczy w kulturze, w edukacji, to jest ważna kwestia. Bo jeśli mamy się ścigać ze światem i z Europą w procesach globalnych, to w czym, jeśli nie w jakości wykształcenia i dostępności kształcenia? Ale przecież po drodze coś było. Po drodze, panie pośle, panie przedstawicielu komitetu inicjatywy społecznej, obywatelskiej, były wybory 2005 r. Kto inny sugerował tam przywrócenie ulg, kto inny był przeciw albo nie wpuszczał pod porządek. Później były wybory 2007 r. Role się odwróciły. Co innego mówił lider opozycyjnej formacji, który był wiceprzewodniczącym Komisji Infrastruktury, a co innego mówił ówczesny minister transportu, do którego to kierowaliśmy. Później role się odwróciły. I ciągle pojawiała się kwestia związana z brakiem pieniędzy, z tym, że nie teraz, ale gdy przyjdzie lepszy czas. Było tak, że opozycja wnosiła, aktyw społeczny przychodził do biur parlamentarnych, zbierano podpisy, pisano do nas listy, a większość koalicyjna z różnych powodów decydowała, że nie teraz, że nie dziś, może jutro. Szkoda, że nie dochowujemy też pewnych form, które są zwyczajowe dla tej Izby. Mówię to jako człowiek, który trzyma się zasady, aby projekty obywatelskie w sposób szczególny - nie tylko w wymiarze politycznym, ale ze względu na kontakty z inicjatorami - szanować. Bo nawet jeśli wyborcy byli tak łaskawi, trzeba im pogratulować, że wybrali zdeterminowanego, świetnego warszawskiego posła, to, panie przedstawicielu, nie w ławach własnego klubu tylko w innym miejscu siedzi przedstawiciel inicjatywy i nie deklaruje w imieniu tych tysięcy ludzi, że nie będzie odpowiadał i nie będzie omawiał, bo kiedyś już to zrobił. Chodzi o szacunek dla tych, którzy panu zawierzyli i podpisali to. Warto tego przestrzegać. To nie jest przytyk pod adresem młodego posła. Zapraszam na spotkanie sejmowej Komisji Infrastruktury i wtedy będzie łatwiej nam wokół tego budować. Dlatego też szkoda, że część ludzi uważa, że źle się stało, że ulgi zostały rozstrzygnięte zgodnie z inicjatywą. Pewnie niektórzy z nas chcieliby powiedzieć: źle się stało, bo mielibyśmy jeszcze jedną polityczną okazję, nie ma co prawda wyborów, ale powiedzielibyśmy, że to dzięki nam i naszemu naciskowi. Twierdzę - bo tego nauczyła mnie pokora, praca, otwartość na współdziałanie różnych środowisk politycznych, także reprezentowanych w Sejmie - że najważniejsza jest sprawa. A sprawą było przywrócenie takich ulg, żeby, po pierwsze, nie było patologii. Stąd opowiadaliśmy się i opowiadamy za tym, żeby to nie było 50 na 50, bo były takie zjawiska w niektórych rodzajach transportu. Po drugie, żeby państwo wywiązywało się w stosunku do przewoźników z uiszczania zobowiązań za te ulgi. Kiedy dzisiaj wspominamy o tym, jak duże są stare długi PKP i przewoźników, to zapominamy, że było kilka takich lat, kiedy nie refundowaliśmy tych ulg ustawowych, mimo że były zapisane i to generowało przewoźnikom koszty. One także w tym wymiarze wywołują konflikt między jednym a drugim rodzajem transportu. Teraz najważniejsza lekcja z tego wszystkiego. Po pierwsze, dobrze by było, abyśmy starali się te ważne, istotne, często bolesne dla ludzi sprawy rozpatrywać z mniejszym zacięciem politycznym, byśmy szukali przestrzeni do współpracy. Druga bardzo istotna kwestia. Musimy sobie odpowiedzieć na pewne pytanie. Kiedy następuje zlewanie się rynków, pełna ich informatyzacja, nowa jakość usługi, e-bilety - po doświadczeniach choćby spółek kolejowych, które nie respektowały wzajemnych biletów - jak uporządkować te kwestie, żeby to było tańsze, jeśli chodzi o funkcjonowanie rynku, udogodnienia. Proszę zwrócić uwagę, że w przestrzeni funkcjonują nie tylko ulgi ustawowe, ale także ulgi, które ustanawiają właściciele czy samorządy, przewoźnicy. Jak skoordynować te taryfy, jak zbudować nowoczesną ofertę preferującą transport zbiorowy, żeby to działało sprawnie, jak płacenie komórką za bilety itp., żeby to było lekkie, łatwe, dające się programować i skuteczne? To jest wyzwanie na dziś, dlatego pana, panie pośle, zapraszam na spotkanie sejmowej Komisji Infrastruktury. Myślę, że to jest bardzo ciekawy element i warto to, co jest przywilejem tej grupy społecznej i wiekowej, i dobrze (Dzwonek), przenieść także na te taryfy i udogodnienia. W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego informuję, że ze względu na szacunek, ze względu na te zebrane podpisy, dobre intencje, walkę o swoje poprzemy skierowanie tego do właściwych komisji. Chciałbym, żebyśmy w tych właściwych komisjach, w czasie dalszych prac nad systemami taryfowymi, funkcjonowaniem ulg ustawowych i innych, koordynacją działań przewoźników transportu publicznego, odrzucili język charakterystyczny dla wojny politycznej, bo w tym roku nie ma wyborów, bo w przyszłym roku może nie być wyborów. Łatwiej nam się rozmawia, gdy formułujemy opinie bez tego napięcia i emocji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)