Mówca: Piotr Misiło
Data: 2016-09-22 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Przedmiotowa konwencja jest aktem prawnym skupiającym w sobie wszechstronne standardy zawarte w niemal wszystkich z ponad 60 obowiązujących konwencji i zaleceń Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczących pracy na morzu, przyjętych do 2006 r. Stąd też określana jest mianem skonsolidowanej. Z uwagi na kompleksowy charakter regulacji konwencja została uznana za czwarty filar międzynarodowego reżimu regulującego transport morski. Konwencja określa wymogi stawiane marynarzom, które muszą spełniać, aby mogli podjąć pracę na statku, zasady świadczenia pośrednictwa pracy, warunki pracy i życia na statku, wymogi dotyczące ochrony zdrowia i ochrony socjalnej, zawiera również postanowienia mające zapewnić skuteczne egzekwowanie konwencji. Konwencję ratyfikowało dotychczas 79 państw reprezentujących 91% światowego tonażu. Zmiany konwencji wprowadzone 11 czerwca 2014 r. dotyczą dwóch zagadnień - zapewnienia zabezpieczenia finansowego porzuconym marynarzom oraz zapewnienia bezpieczeństwa finansowego z tytułu roszczeń marynarzy dotyczących odszkodowań za wypadek, śmierć, długoterminową niepełnosprawność wskutek odniesionych podczas pracy na statku obrażeń lub choroby związanej z pracą na statku. Marynarz uważany jest za porzuconego, jeżeli armator nie pokryje kosztów repatriacji, pozostawi marynarza bez środków utrzymania, jednostronnie nie wypełnia obowiązków wobec marynarza, w szczególności nie wypłaca mu wynagrodzenia za co najmniej 2 miesiące. Zmiany wprowadzone do konwencji przewidują, że państwa członkowskie nałożą na armatorów obowiązek posiadania zabezpieczenia finansowego na pokrycie ww. roszczeń w formie ubezpieczenia prywatnego lub ubezpieczenia w ramach systemu ubezpieczeń społecznych czy też krajowego funduszu albo innego równoważnego zabezpieczenia. Nadto armator będzie musiał udokumentować posiadanie ww. zabezpieczenia certyfikatem zgodnym ze wzorem wprowadzonym poprawką do konwencji. W konsekwencji uzyskania przez armatora zabezpieczenia finansowego w przypadku niewykonania stosownego obowiązku przez armatora na wniosek marynarza ma on niezwłocznie uzyskać przysługujące mu świadczenie. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, iż zabezpieczenie finansowe w odniesieniu do zaległych płac ograniczone jest do kwoty przysługującej za 4 miesiące. Armatorzy nie posiadają obecnie ubezpieczeń, które pokrywałyby wskazane powyżej obowiązki. Druga kwestia. Zabezpieczenie finansowe ma mieć formę taką samą jak w przypadku zabezpieczenia na wypadek porzucenia marynarza. Również w tym przypadku przewiduje się obowiązek posiadania przez armatora na statku dokumentu potwierdzającego uzyskanie zabezpieczenia, wystawionego zgodnie z określonym wzorcem. System zabezpieczenia ma spełniać następujące wymagania: wypłata roszczeń w całości i bez opóźnień, w przypadku trudności w określeniu kwoty pełnej rekompensaty ma nastąpić (Dzwonek) częściowa wypłata - zaliczka. Z roszczeniem może wystąpić marynarz albo członek jego najbliższej rodziny, albo inna osoba wyznaczona przez marynarza. Otrzymanie świadczenia przez marynarza potwierdzone jest oświadczeniem, którego wzór stanowi załącznik do konwencji. Większość armatorów posiada stosowne ubezpieczenia w zakresie objętym omawianym obowiązkiem. W związku z tym, iż Polska do dnia 18 lipca 2016 r. nie zgłosiła sprzeciwu wobec wprowadzonych zmian do konwencji, wejdą one w życie w stosunku do Polski z dniem 18 stycznia 2017 r. Nowoczesna będzie głosować za przyjęciem omawianej ustawy. Pani poseł, oczywiście ta ustawa nie ma nic wspólnego z aktywizacją przemysłu stoczniowego, ale to jest oczywiste. Dziękuję bardzo. (Oklaski)