Mówca: Piotr Babinetz
Data: 2021-10-29 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Tutaj już właściwie cały życiorys i dokonania Ignacego Łukasiewicza zostały przedstawione. Dodam tylko, że urodził się on 8 marca 1822 r., a zmarł 7 stycznia 1882 r. Chcę powiedzieć jeszcze o paru rzeczach, które dotyczą Ignacego Łukasiewicza i jego następców, jeśli chodzi o działania niepodległościowe, bo myślę, że to też jest ważna kwestia. Ignacy Łukasiewicz był bardzo zaangażowany w konspirację niepodległościową od początku lat 40. XIX w., szczególnie w Rzeszowie. W okresie powstania krakowskiego działała też jego siostra Emilia Stacherska. W latach 1846-1847 Łukasiewicz był więziony przez Austriaków. Później w trakcie pracy w kopalni w Bóbrce, która powstała w 1854 r., i destylarni, a później w rafinerii w Chorkówce, która powstała w 1865 r., udzielał schronienia powstańcom styczniowym oraz chętnie zatrudniał ich w przemyśle naftowym. Byli to m.in. Henryk Walter, Adolf Jabłoński, Juliusz Noth i Zenon Suszycki. Mieli oni wielki wpływ na rozwój techniczny kopalni i rafinerii, a tym samym rozkwit przemysłu naftowego na Podkarpaciu. Łukasiewicz w ostatnich latach życia współpracował z wybitnym przemysłowcem naftowym i działaczem politycznym, a także byłym powstańcem styczniowym Augustem Gorayskim herbu Korczak. Ok. 1890 r., gdy dyrektorem rafinerii w Chorkówce został Władysław Wachal, rozpoczął on działalność konspiracyjną wśród jej pracowników, tworząc organizację Biały Orzeł i Związek Żuawów. Pomagali mu w tym m.in. młodszy brat Józef Wachal i Stanisław Iwański. Te prace niepodległościowe kontynuowali w Krośnie. W 1905 r. została przeniesiona tutaj rafineria z Chorkówki jako Fabryka Nafty Walerian Stawiarski i Spółka. W 1913 r. z inicjatywy Stanisława Iwańskiego przy rafinerii nafty w Krośnie powstał oddział Związku Strzeleckiego. Aktywnie pracowali w nim późniejsi oficerowie jak Stefan Torma czy bardzo zasłużeni dla Polski walczący przez kilkadziesiąt lat o niepodległość Marian Ocetkiewicz zamordowany potem przez Niemców w Auschwitz czy Jan Szczurek-Cergowski, który przez chwilę był nawet prezesem Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Oni oczywiście wcześniej walczyli też w Legionach Polskich i w wojnie przeciwko bolszewikom. Bardzo ważnym przemysłowcem naftowym z terenu krośnieńskiego był Wit Sulimirski. On i cała jego rodzina działali w przemyśle naftowym pod wpływem Ignacego Łukasiewicza. Syn Wita Sulimirskiego Witold zginął w zwycięskiej szarży przeciw bolszewikom w bitwie pod Zasławiem na Wołyniu we wrześniu 1920 r. W czerwcu 1914 r. krośnieńskie oddziały strzeleckie, w tym ćwiczenia związków strzeleckich okręgu rzeszowskiego, krakowskiego i iłowskiego, obserwował w Krośnie komendant główny Józef Piłsudski. Odwiedził on wówczas rafinerię nafty w Krośnie, siedzibę ˝Strzelca˝ i dom dyrektora Władysława Wachala. Tak to ziarno niepodległościowe zasiane w Krośnieńskiem przez Ignacego Łukasiewicza sprowadziło do Krosna Józefa Piłsudskiego. Wielkie są jego zasługi także w dziele niepodległości Polski. Na Podkarpaciu, a myślę, że w całej Polsce, zaplanowano już konferencje naukowe, spotkania dla młodzieży, promocje internetowe, powstają filmy o Ignacym Łukasiewiczu (Dzwonek), o Marianie Wieleżyńskim i innych twórcach przemysłu gazowniczego. Myślę, że rok Ignacego Łukasiewicza przyczyni się do tego, że takie działania będą prowadzone z jeszcze większą intensywnością w przyszłym roku w całej Polsce. Odbędą się również spotkania międzynarodowe z udziałem Amerykanów, Rumunów i Kanadyjczyków, tych, którzy później na wzór Ignacego Łukasiewicza rozwijali przemysł naftowy. Prawo i Sprawiedliwość z radością popiera uchwałę o uchwaleniu roku 2022 Rokiem Ignacego Łukasiewicza. Dziękuję bardzo.