Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-01-27 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Słuchacze i Widzowie! Właściwie to do was zwracam się w moim oświadczeniu, a generalnie do młodego pokolenia Polaków, tak się bowiem składa, że jestem chyba jedynym socjologiem młodzieży w tej kadencji Sejmu i chciałbym was, młodych, poinformować o pewnej radosnej dla was okoliczności. A mianowicie dzisiaj w ramach sejmowej Komisji Edukacji, Nauki Młodzieży powstała podkomisja ds. młodzieży. To jest to miejsce, do którego moglibyście zarówno wy, gimnazjaliści, licealiści, młodzież akademicka, jak i młodzież poza obszarem edukacyjnym, ci, którzy dryfują w codzienności swojej młodości, składać rozmaite prośby, petycje, uwagi. To jest zespół, który z pewnością, szczególnie w tym roku, będzie zastanawiał się nad tym, jak wraz z wami w sposób bezpieczny, godny i jak najbardziej dojrzały przeżywać wydarzenia, które będą spektakularne w Polsce, w Europie i w świecie, chociażby Światowe Dni Młodzieży. Dlaczego o tym mówię? Znacie mnie z rozmaitych doświadczeń, naszych wspólnych, gdy jako socjolog towarzyszyłem wam w różnych momentach dojrzewania waszej młodości, w tych pięknych, cudownych okolicznościach pielgrzymek, Przystanku Jezus, w dolinie woodstockowej w Kostrzynie, w Bolkowym zamku na rozmaitych festiwalach, Castle Party i w wielu innych miejscach, chociażby z młodzieżą w harcerskich mundurach. Znam się zatem na młodzieży i mam nadzieję, że troszkę ją rozumiem. Dlatego też, odwołując się chociażby do dziewięciu moich książek, które napisałem o was, ale też dla was i dla waszych opiekunów i rodziców, mam nadzieję, że moja obecność w podkomisji do spraw młodzieży będzie wystarczająco skuteczna, żeby być właściwym reprezentantem waszych spraw. Co prawda moje kompetencje nie wystarczyły do tego, żeby zostać którymś z szefów tej komisji, ale myślę, że to wcale nie jest takie ważne. Oczywiście pomyślicie sobie: pewno facet ma jakąś zagwozdkę, że o tym mówi. No bo rzeczywiście czuję się nieźle poobijany przez ten fakt i mam do wyboru trzy strategie, tak jak taki młody chłopczyk, który stoi sobie na skraju boiska i czeka, aż go wybiorą do ekipy. Nie wybrali go, więc może wejść samotrzeć, wedrzeć się na boisko i kosić po równo, ale właściwie to drużyna przeciwna nie jest temu winna, bo to nie oni go nie wybrali. Może zacząć zagrywać na lidera, a może też dryblować dla siebie, po to żeby pokazać, że ma pewne kompetencje i umiejętności. Jaką strategię wybiorę? Niech to zostanie tajemnicą tej kadencji i mojej strategii funkcjonowania w Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży i w podkomisji do spraw młodzieży. Myślę, że ta moja refleksja powinna się skończyć pewnym optymistycznym akcentem, to znaczy tym, że zawsze pozostaje nadzieja na drugą połowę: może być tak, że wybiorą cię w drugiej połowie. Nie zmienia to postaci rzeczy: podkomisja do spraw młodzieży czeka na was i jest dla was, na wasze usługi, również po to, żeby nadać pewne zręby polityce młodzieżowej. Cała Europa ma tę politykę młodzieżową, są polityki młodzieżowe krajów członkowskich. Myślę, że najwyższa pora, żeby polski rząd zaprezentował zintegrowany, bogaty i, powiedziałbym, realny plan nie tylko dialogu z młodzieżą, lecz także po prostu polityki młodzieżowej. Dziękuję. (Oklaski)