Mówca: Zofia Czernow
Data: 2018-01-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panowie Ministrowie! Nawiązując do wcześniejszych wystąpień, pragnę stwierdzić, że w budżecie dotyczącym szeroko rozumianej pomocy społecznej optymizmu też nie ma, a szkoda, bardzo szkoda. Podczas pierwszego czytania projektu ustawy budżetowej na 2018 r. posłowie Platformy Obywatelskiej zwracali uwagę na duże niedobory środków finansowych w tych częściach budżetowych. Byliśmy przekonani, że rząd pozytywnie odniesie się do narastających potrzeb ludzi biednych, starszych czy niepełnosprawnych. Zapewnienia pana premiera o dodatkowych pieniądzach dla najbardziej potrzebujących pozostały niestety deklaracją bez pokrycia. Chyba nikt nie ma wątpliwości, że ludzie schorowani, którzy posiadają niskie emerytury i jednocześnie potrzebują pomocy medycznej i dużej ilości leków, należą do grupy najbardziej potrzebujących pomocy i wsparcia. Niestety podczas prac nad budżetem nie udało się przekonać partii rządzącej o pilnej potrzebie zwiększenia wydatków na te bardzo ważne cele społeczne. Poprawki złożone przez opozycję zostały odrzucone w głosowaniu na posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych, a wśród licznych i drobnych poprawek posłów Prawa i Sprawiedliwości zabrakło tych, na które najbardziej czekają Polacy o niskich dochodach. Tym samym projekt budżetu nie został poprawiony, a jeśli chodzi o narastające problemy społeczne - zostało to odłożone na dalsze lata. Tu nasuwa się pytanie: Dlaczego rząd, który przypisuje sobie zasługi dobrej koniunktury gospodarczej, nie chce wykorzystać efektów tej koniunktury do rozwiązania, a przynajmniej złagodzenia problemów społecznych? Jednocześnie trwonione są pieniądze - pieniądze, przypomnę, wszystkich Polaków - na szalone pomysły rządzących, jak np. wspomniane wcześniej strzelnice sportowe w każdym powiecie. Dynamicznie rosną wydatki bieżące w urzędach centralnych, mamy największą liczbę wiceministrów. Kiedy, jak nie teraz, przy dobrej sytuacji budżetu państwa załatwione zostaną tak wrażliwe sprawy jak choćby głębokie niedofinansowanie domów pomocy społecznej, jeśli chodzi o pensjonariuszy skierowanych do nich przed 1 stycznia 2004 r., w przypadku których zabezpieczenie finansowe jest na granicy absolutnego minimum? Czy rządu nie stać na to, by zwiększając dotację, poprawić los przebywających tam mieszkańców? Można to jeszcze zmienić, głosując za naszą poprawką w tej sprawie. Bardzo przykro mówić dziś ponownie o tym, że rząd nie dostrzega tak pilnych problemów jak budowa środowiskowych domów samopomocy, tworzenie hospicjów czy warsztatów terapii zajęciowej. Zamiast budować strzelnice sportowe w każdym powiecie za duże miliardy, znacznie lepiej byłoby wybudować w każdym powiecie środowiskowe domy samopomocy czy warsztaty terapii zajęciowej. To jest potrzebne. Pragnę ponownie wrócić do problemów osób niepełnosprawnych. Każdego roku zmniejszane są środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rehabilitację społeczną. Turnusy rehabilitacyjne przechodzą do historii, niestety. Pieniądze na dopłaty do środków pomocniczych i ortopedycznych wystarczają na ogół na pół roku przy dużych ograniczeniach w ich wydawaniu. PFRON i rząd znacząco zmniejszają środki na dofinansowanie osób niepełnosprawnych. Pieniądze dla WTZ są niewystarczające, a więc nowe placówki, mimo że są bardzo potrzebne, nie powstają. Rodzice dzieci niepełnosprawnych nie mają szans na miejsce dla dziecka w takiej placówce, nie mają znikąd pomocy. Na likwidację barier architektonicznych pieniędzy jest tak mało, że nie wystarczy na zaległe sprawy, a o nowych, często bardzo pilnych, nie ma mowy. Mogę tu przytoczyć wiele konkretnych, drastycznych przykładów, ale po co? Rząd o tym wie, ale nie reaguje. I ponownie sprawa braku środków na działalność orzeczniczą zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności. Mówiłam już o tym wcześniej. Dlaczego rząd nie wyciągnął wniosków z dramatycznej sytuacji w roku ubiegłym, kiedy to wiele powiatowych zespołów zmuszonych zostało do wstrzymania wydawania orzeczeń? Były konkretne dramaty z tym związane, nie chcę dziś ponownie ich przypominać. Niestety projekt budżetu na te cele jest na bardzo niskim poziomie, zabezpieczającym ciągłość działania jedynie w pierwszym półroczu. I mam pytania: Czy można uchwalać budżet, jeśli nie zabezpiecza on niezbędnych środków na realizację zadań rządowych? Czy tak ma działać sprawne państwo w najbardziej wrażliwych obszarach życia społecznego? Klub Platforma Obywatelska składa poprawki do tych części budżetu, apelując o ich przyjęcie. Liczymy na poparcie m.in. poprawki dotyczącej zwiększenia wydatków na leki dla osób, które ukończyły 75. rok życia. Potraktujmy poważnie obietnicę wsparcia dla seniorów w postaci otrzymania przez nich darmowych leków. Obecne rozwiązania to zwykłe oszustwo, to iluzoryczna i marginalna pomoc. Seniorzy już się o tym przekonali i żadne wzniosłe hasła tego nie zmienią, bo liczą się fakty. Wysoka Izbo! Apeluję do posłów o poparcie wszystkich poprawek złożonych podczas prac nad budżetem, dotyczących pomocy społecznej. Tylko wtedy możemy częściowo poprawić los osób najbardziej potrzebujących. W przeciwnym razie problemy społeczne będą narastać, a wraz z nimi poczucie krzywdy i wykluczenia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)