PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Urszula Pasławska
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec uchwały w sprawie uczczenia 100. rocznicy urodzin Marii Mireckiej-Loryś. Polskie Stronnictwo Ludowe popiera uczczenie 100. rocznicy urodzin Marii Mireckiej-Loryś. Maria Mirecka jest zasłużoną działaczką podziemia narodowego w latach 1939-1945. Podczas studiów na Wydziale Prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie wstąpiła do Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska. Po wybuchu wojny zaangażowała się w działalność konspiracyjną. Wiosną 1940 r. została komendantką Narodowej Organizacji Wojskowej Kobiet w powiecie niżańskim. Równocześnie była kierownikiem sekcji kobiecej w zarządzie okręgu rzeszowskiego i kurierką komendy głównej. Wiosną 1945 r. została komendantką główną Narodowego Zjednoczenia Wojskowego Kobiet. W 1943 r. uczestniczyła w konspiracyjnym odnowieniu ślubów na Jasnej Górze, które w maju 1936 r. podczas pielgrzymki złożyła polska młodzież akademicka. W 36-osobowej grupie młodzieży Maria Mirecka-Loryś reprezentowała Lwów, a obecny tam Karol Wojtyła - Kraków. W styczniu 1952 r. z rodziną wyjechała do Stanów Zjednoczonych, najpierw do Toledo w stanie Ohio, w 1954 r. do Chicago. Tam zaangażowała się w pracę w organizacjach polonijnych. Działała m.in. w Stronnictwie Narodowym, była członkiem Zarządu Głównego Związku Polek w Ameryce oraz Krajowego Zarządu Kongresu Polonii Amerykańskiej. Przez 32 lata była redaktorem ˝Głosu Polek˝ - organu Związku Polek w Ameryce. Od lat 70. XX w. jest zaangażowana w pomoc dla Polaków na dawnych Kresach. W grudniu 1999 r. została wiceprzewodniczącą Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego. Współpracuje cały czas z polonijnym radiem w Chicago, dla którego nagrywa cotygodniowe felietony z cyklu ˝Otwarty mikrofon˝. Przez wiele lat pomagała Polakom na Wschodzie i to dzieło mimo sędziwego, pięknego wieku kontynuuje. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Bogusław Sonik
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Przewodniczący! 3 lutego 2016 r. obchodziliśmy 50. rocznicę śmierci Jama Saheba Shri Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja, maharadży Księstwa Nawanagar, człowieka, który z dobrej woli i bezinteresownie pomógł ponad tysiącowi polskich dzieci, które udało się ewakuować ze Związku Sowieckiego po 24 grudnia 1941 r. Polskie dzieci, które trafiły do Indii, wyprowadzone zostały z terenów syberyjskich Związku Sowieckiego przez gen. Władysława Andersa do Iranu. Stamtąd były przesiedlane do różnych krajów świata. Około 5 tys. sierot przybyło do Indii. Część młodych Polaków trafiła pod opiekę Dobrego Maharadży, jak zwykli nazywać go podopieczni. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przypominając postać Jama Saheba Shri Digvijaysinhji Ranjitsinhji Jadeja, maharadży Księstwa Nawanagar, w 50. rocznicę jego śmierci, czci pamięć o nim i oddaje mu hołd za jego ogromne zasługi oraz wielką bezinteresowność, jaką wykazał się, ratując od głodu i cierpienia ponad tysiąc polskich dzieci. Komisja kultury jednogłośnie przyjęła tę propozycję. Dziękuję bardzo.
Mówca: Anita Czerwińska
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawiam stanowisko w sprawie uchwały upamiętniającej Dobrego Maharadżę - Jama Saheba Digvijay Sinhji. Ten wielki przyjaciel Polaków udzielił schronienia ewakuowanym z nieludzkiej ziemi polskim sierotom. Zbudował osiedla, zapewnił utrzymanie, edukację, rozwój kulturalny, fizyczny i duchowy tysiącowi polskich dzieci. Harshad Kumariji, córka Jego Wysokości Jama Saheba z Nawanagaru, tak wspominała okoliczności podjęcia decyzji o zaopiekowaniu się polskimi dziećmi: Podczas przerwy na obiad w trakcie jednego ze spotkań Imperialnej Rady Wojennej w Londynie usłyszał o warunkach, w jakich przebywają polskie dzieci - że nie mają się gdzie podziać, że żaden kraj nie chce ich przyjąć. Wtedy zaproponował, że weźmie za nie odpowiedzialność. Podobno poirytowało to rząd brytyjski - ta oferta była im nie w smak. Powiedział więc, że nikogo nie pyta o pozwolenie, ale zaprasza dzieci do Nawanagaru jako swoich gości. W końcu, po długiej wymianie korespondencji, o czym dowiedziałam się później od płka Clarka, powiedziano mu: Może pan je przyjąć, ale bez zgody na to, żeby opiekowało się nimi państwo. On zaś odparł: Będą moimi osobistymi gośćmi. I rzeczywiście wszystkie wydatki ponoszone na dzieci pochodziły z jego osobistych funduszy, ale nie ze Skarbu Państwa. Tak zakończyła swoją relację córka Dobrego Maharadży. Jam Saheb Digvijay Sinhji uratował życie i przywrócił godność wielu najmłodszym polskim tułaczom. Zasługuje na nasz największy szacunek, wdzięczność i wieczną pamięć. Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie głosował za przyjęciem uchwały. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bogusław Sonik
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

W rozmowie z gen. Władysławem Sikorskim w 1942 r. Dobry Maharadża Jam Saheb Digvijay Sinhji przejęty losem małych tułaczy powiedział: Głęboko wzruszony i przejęty cierpieniami polskiego narodu, a szczególnie losem tych, których dzieciństwo upływa w tragicznych warunkach najokropniejszej z wojen, pragnąłem w jakiś sposób przyczynić się do polepszenia ich losu. Zaofiarowałem im gościnę na ziemiach położonych z dala od zawieruchy wojennej. Może tam, w pięknych górach nad brzegami morza, dzieci będą mogły powrócić do zdrowia, może uda im się zapomnieć o wszystkim, co przeżyły, i nabrać sił do przyszłej pracy jako obywatele wolnego już kraju. Za przykładem Dobrego Maharadży poszli inni maharadżowie i ogółem wojenną zawieruchę przetrwało w Indiach ok. 5 tys. polskich dzieci. Pod koniec wojny w Polish Children Camp zostało ok. 200 najmłodszych mieszkańców, których powrotu do kraju, do Polski wkrótce zażądali komuniści. Aby je od tego uchronić, dzieci zostały masowo adoptowane przez maharadżę, brytyjskiego oficera łącznikowego Jeffreya Clarka oraz ks. Franciszka Plutę. Dobry Maharadża nie ukrywał też swojego pozytywnego stosunku do Polski. Mówił: Zawsze będę sympatyzował z przyszłością waszego kraju. Jestem pewny, że Polska będzie wolna, a wy powrócicie do waszych szczęśliwych domów. Przy okazji upamiętnienia Dobrego Maharadży chciałbym przypomnieć, że tego typu działania w stosunku do polskich dzieci miały już swoje historyczne precedensy. Gdy w 1920 r. wojska sowieckie zbliżały się do Warszawy, córka polskiego zesłańca Anna Bielkiewicz pojechała do Japonii szukać pomocy dla polskich dzieci. Wtedy w Rosji sowieckiej wałęsało się ok. 6 mln bezprizornych, bezdomnych, zdziczałych dzieciaków. Czekiści je wyłapywali i kierowali do obozów. Polska, gdy tylko się odrodziła, postanowiła ratować polskie dzieci. W jednym tylko obwodzie zabajkalskim odszukano ich ponad 3,5 tys. Anna Bielkiewicz udała się do Japonii. Tam przekonała cesarzową Sanako, żeby przyjąć te dzieci. Japończycy dali opiekę medyczną, transport i za wszystko zapłacili. W ten sposób uratowano 763 dzieci, które były entuzjastycznie przyjmowane przez Japończyków w Osace. Mali sybiracy po paru tygodniach morskimi trasami wysłani zostali do Polski. Ta heroiczna córka zesłańca, pani Bielkiewicz, wyruszyła dalej szukać polskich dzieci. Uzyskała zgodę misji sowieckiej w Pekinie na wywożenie kolejnych dzieci, tym razem już drogą lądową. To są wyjątkowi ludzie, wyjątkowe przypadki. (Dzwonek) Jeszcze raz podkreślam, że Platforma Obywatelska będzie głosować za uhonorowaniem Dobrego Maharadży. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Rzymkowski
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt zaprezentować stanowisko Klubu Poselskiego Kukiz’15, a jednocześnie wystąpić jako wnioskodawca uchwały, która ma uczcić pamięć z okazji 50. rocznicy śmierci Jama Saheba Digvijay Sinhji, wielkiego człowieka, człowieka wielkiego serca, dobrego przyjaciela Polski i Polaków. Kiedy gen. Władysław Anders wraz z gen. Sikorskim zadali pytanie, co w zamian za tę pomoc, którą on jako pierwszy, pierwszy arystokrata Indii, Hindus zaproponował dla dzieci tułaczy, tych dzieci, które opuściły dom niewoli, ziemię nieludzką, Rosję sowiecką wraz z armią Andersa, powiedział, że jego marzeniem jest, aby w wolnej Warszawie po okupacji niemieckiej, po zakończeniu wojny jakiś plac, jakąś ulicę nazwać jego imieniem. W Warszawie jest taki plac - plac Dobrego Maharadży. Z naszej inicjatywy chcemy, aby Wysoka Izba uczciła pamięć wielkiego człowieka, człowieka, który nie tylko sam osobiście przygarnął ponad 1 tys. polskich dzieci, dał dach nad głową, nakarmił, zapewnił opiekę medyczną, pozwolił na uczenie się, lecz również zapewnił rozrywkę, rozwój tych młodych ludzi, którzy w tej zawierusze wojennej często stracili najbliższych, kontakt z Polską, z polskością, mogli to kontynuować właśnie w Indiach, w gościnnej ziemi Nawanagaru, gdzie Dobry Maharadża był księciem. Ważne jest również to podkreślenie, o czym wspomniał przedmówca, pan poseł Sonik, że za Dobrym Maharadżą poszli inni arystokraci i obywatele Indii, którzy również zaczęli przyjmować polskie dzieci, te, które były bezdomne, nie było dla nich miejsca w tej zawierusze II wojny światowej. Konkludując, bardzo proszę Wysoką Izbę o przyjęcie uchwały upamiętniającej 50. rocznicę śmierci Dobrego Maharadży. Ja w imieniu klubu Kukiz’15 zapewniam, że będziemy popierali ten projekt uchwały. Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Mieszkowski
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym bardzo podziękować formacji Kukiz’15 za projekt tej uchwały. Jest to tym bardziej dla mnie zaskakujące i istotne, że państwa stosunek do uchodźców jest dość restrykcyjny. W tym momencie warto powiedzieć kilka zdań o Jamie Sahebie Digvijaysinhji, zwanym Dobrym Maharadżą. To jeden z niesłusznie zapomnianych bohaterów XX-wiecznej historii Polski, tym bardziej że głoszone przez niego wartości powinny w dzisiejszych czasach być intensywnie przypominane społeczeństwu, a także politykom, zwłaszcza zasiadającym po prawej stronie sali. Pojawiające się w mediach doniesienia o aktach agresji wymierzonej w obcokrajowców, przypadek Syryjczyka w Zgorzelcu czy obraźliwe słowa pod adresem muzułmanki korzystającej z publicznego basenu, podsycane skandalicznymi i krzywdzącymi wypowiedziami chociażby Jarosława Kaczyńskiego o uchodźcach, którzy przyniosą ze sobą choroby i pasożyty, pokazują, jak istotne jest zapoznanie Polaków z postacią i dziełem Dobrego Maharadży. Nie szukając wymówek w tak często przytaczanych obecnie różnicach kulturowych czy religijnych, udzielił schronienia blisko 5 tys. polskich dzieci osieroconych przez działania wojenne w latach 1939-1945. Udzielił im pomocy bezwarunkowej, pozbawionej politycznej kalkulacji. Zdobył się na gest, który wobec syryjskich uchodźców obecnemu polskiemu rządowi przychodzi z wielkim trudem. W 2011 r. prezydent Bronisław Komorowski odznaczył pośmiertnie Dobrego Maharadżę Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. Nieprzypadkowo też od 1999 r. jego imię nosi warszawski Zespół Społecznych Szkół Ogólnokształcących pod dyrekcją Krystyny Starczewskiej, gdzie prawie w każdej klasie wśród uczniów są obcokrajowcy, najczęściej dzieci uchodźców. Tzw. Bednarska duży nacisk kładzie na edukację wolnościową, ale przede wszystkim uczy tolerancji i akcentuje podmiotowość każdej jednostki. Wydarzenia i wypowiedzi osób publicznych dotyczące kryzysu uchodźczego wskazują, że to wciąż deficytowe wartości, dlatego tym bardziej powinniśmy przychylić się do wniosku o uczczenie Dobrego Maharadży w 50. rocznicę jego śmierci, która przypadała 3 lutego 2016 r. W imieniu Nowoczesnej oczywiście tę uchwałę jak najbardziej popieram.
Mówca: Bogusław Sonik
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Chciałbym tylko wyrazić satysfakcję i zadowolenie, że polski Sejm jest miejscem również pamięci, pamięci o tych, którzy w trudnych czasach nieśli pomoc polskim wygnańcom. Jest to na pewno jakieś ogólnoludzkie i humanistyczne przesłanie i wzór do naśladowania. (Oklaski)
Mówca: Urszula Pasławska (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Polskie Stronnictwo Ludowe popiera uczczenie pamięci Jam Saheba Digvijay Sinhji. Maharadża Jam Saheba Digvijay Sinhji był dziedzicem księstwa Nawanagar w zachodnich Indiach. Do lat 20. XIX w. nie był związany z Polską. Młodość spędził na kształceniu się w szkołach indyjskich i brytyjskich. Mieszkając wraz ze stryjem w Szwajcarii, poznał Ignacego Paderewskiego, który był jego sąsiadem. Dyskusje na temat Polski, które miały tam miejsce, zrobiły na młodym księciu takie wrażenie, że do końca życia czynnie interesował się jej losami. Po ogłoszeniu w 1941 r. przez władze ZSRR amnestii wszyscy spośród setek tysięcy naszych rodaków (głównie były to matki z dziećmi i sieroty) wywiezionych na Wschód po wkroczeniu w 1939 r. do Polski Armii Czerwonej pozostali bez żadnego trwałego schronienia. Na czas wojny pomocy udzieliło im kilka krajów, m.in. Meksyk i Nowa Zelandia. Jednak pierwsze z pomocą przyszły Indie. Wojnę przetrwało tam ok. 5 tys. polskich dzieci. Blisko 1 tys. mieszkało w osiedlu w Balachadi wybudowanym przez Jam Saheba. Maharadża oprócz osobistego wkładu finansowego i własnej pracy nakłonił także Izbę Książąt Indyjskich, aby przyjęła na siebie dobrowolne zobowiązanie utrzymania 500 polskich dzieci do końca II wojny światowej. W Delhi został powołany Komitet Pomocy Dzieciom Polskim, na który składały się dobrowolne ofiary osób prywatnych oraz kwoty indywidualne zadeklarowane przez kilkudziesięciu maharadżów, którzy zobowiązali się do utrzymywania do końca wojny określonej ilości dzieci. Na szczególną uwagę zasługuje również to, jak mocno był związany z mieszkańcami osiedli. Uczestniczył we wszystkich organizowanych na terenie ośrodków imprezach. Interesował się kulturą i tradycjami Polski. W relacjach ówczesnych dzieci, które miały okazję mieszkać w osiedlu, najbardziej podkreślana jest jednak wielkoduszność Jam Saheba, otwartość na polskich uchodźców, szczere zainteresowanie ich osobistymi problemami i radościami, gościnność, łagodność, spontaniczność, duże zaangażowanie w całe życie osiedla. W swoich przemówieniach podkreślał, że zawsze będzie wierny i lojalny wobec Polski. Był przekonany, że Polska będzie wolna, że wszyscy powrócą do własnych domów i kraju wolnego od ucisków. Wojenną zawieruchę w tym i innych osiedlach przetrwało w Indiach ok. 5 tys. polskich dzieci.
Mówca: Dominik Tarczyński
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec uchwały w sprawie polityki imigracyjnej Polski. Ta uchwała jest uchwałą niezbędną, ta uchwała jest uchwałą niezbędną ze względu na to, co dzieje się w Europie i co już rozpoczyna się w Polsce. Jest to uchwała, która mówi, jak powinna wyglądać polityka. Podkreśla, i tutaj chciałbym zacytować zdanie z uchwały, ˝sprzeciw wobec jakichkolwiek prób ustanawiania unijnych stałych mechanizmów alokacji uchodźców czy imigrantów˝. I to jest bardzo ważne. Bo jeżeli zgodzimy się na to, aby Unia Europejska decydowała, ilu imigrantów ma być w Polsce, na jakich terenach, jeżeli na 2 tygodnie przed wyborami rząd Platformy Obywatelskiej ogłosił przetarg na ośrodki dla uchodźców, nie konsultując tego w żaden sposób ani z samorządami, ani ze społeczeństwem, a teraz pani premier nie pamięta swojej decyzji, to to jest bardzo niebezpieczne. Naszym obowiązkiem jest zadbanie o bezpieczeństwo Polaków, naszym obowiązkiem jest to, abyśmy nie dopuścili do sytuacji, jakie mają miejsce teraz w Niemczech, jakie mają miejsce w Szwecji. Wszyscy byliśmy świadkami tego, do ilu gwałtów i przestępstw dochodziło. Ale to jest tylko jeden element polityki imigracyjnej. Bo oczywiście to nie jest tak, że my nie chcemy pomóc ludziom, którzy są w potrzebie. To nie jest tak, że my jesteśmy wyłączeni z solidarności europejskiej. Chciałbym przypomnieć, że w przypadku wszystkich największych akcji w trakcie naprawdę potężnych katastrof w Nepalu, w Chile pierwszymi ekipami, które pomagały i niosły pomoc humanitarną, były ekipy z Polski. To właśnie polscy strażacy byli na miejscu jako pierwsi, chociaż jesteśmy na drugim końcu świata. A więc Polska jest gotowa pomagać, Polska nie wyłamuje się z solidarności, ale powinniśmy pomagać tam, gdzie ta pomoc jest potrzebna, nie przez narzucone kwoty alokacyjne z Unii Europejskiej. Naszym obowiązkiem jest dbanie o bezpieczeństwo. Dlatego bardzo proszę w imię bezpieczeństwa, odpowiedzialności i zapobiegania temu, co może stać się w Polsce, aby Wysoka Izba poparła projekt, tę uchwałę. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Jaskóła
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Socjaliści Wierzący i Niewierzący! Kiedy słucham państwa wypowiedzi, to jestem pod wrażeniem hipokryzji i oszustwa, z całym szacunkiem. (Oklaski) Szanowni Państwo! Czym się państwo różnicie? Tym, że jedni godzą się na system relokacji i, szczerze mówiąc, podlegali w polityce państwom silnym w Unii Europejskiej, a drudzy zgodzili się na pierwszy krok co do relokacji i nawet pod wpływem protestów społecznych w tej chwili z tego pierwszego kroku nie rezygnują, natomiast rezygnują z dalszych, kolejnych - być może, bo to nie jest pewne. Szanowni Państwo! Klub Kukiz’15 przedstawia zupełnie inną wizję. 75% polskiego społeczeństwa zupełnie inaczej postrzega państwa politykę wobec imigrantów. Kiedy słyszę pana posła Trzaskowskiego, który mówi o jakichś centrach identyfikacyjnych, to, proszę państwa, oczywiście się uśmiechnę. Przecież kwitnie handel lewymi dokumentami i paszportami, nie macie państwo szans. Na granicy Macedonii jest normalna wojna - ludzie dowodzeni przez jakieś zorganizowane grupy forsują granicę macedońską. Stąd zwróciłem się do pana ministra Waszczykowskiego. Nie usłyszałem od państwa wtedy jakiejkolwiek uwagi, żeby wspierać Macedonię i granicę macedońsko-grecką, a przecież państwo doskonale wiecie, jakie są stosunki grecko-macedońskie. Ale zadam państwu pytanie o to, kto to powiedział. Cytat: ˝Tak naprawdę ważne jest pytanie, czy mianowicie rząd ma prawo pod obcym naciskiem, zewnętrznym naciskiem i bez wyraźnie wyrażonej woli narodu podejmować decyzje, które z wysokim stopniem prawdopodobieństwa mogą mieć negatywny wpływ na nasze życie, codzienność, przestrzeń publiczną, na naszą realną sferę wolności, wreszcie, co tutaj podnoszono, na nasze bezpieczeństwo. Chcę powiedzieć jasno: PiS uważa, że rząd nie ma prawa do podejmowania takiej decyzji˝. Takiej decyzji poza czym? Poza referendum, bo tutaj jest wola narodu. Kto to powiedział? We wrześniu 2015 r. w tej Izbie prezes Jarosław Kaczyński. Ja tak naprawdę mogłem tu w ogóle nie występować, zrobić show z tabletem i przedstawić państwu przemowę Jarosława Kaczyńskiego, który we wrześniu 2015 r. mówił bardzo wyraźnie o tym: ˝nie˝ relokacji, bo to podważa polską suwerenność. My musimy się wypowiedzieć co do jednego, najważniejszego aspektu - to nie państwo decydujecie o tej sprawie w tej Izbie. Mam nadzieję, że to wyraźnie wybrzmi: to obywatele mają decydować w referendum o tym, czy przyjmą, czy nie przyjmą jakiejkolwiek transzy relokowanych imigrantów bądź tzw. uchodźców. Tu jest wiele problemów, m.in. są problemy dotyczące kwestii odpowiedzialności politycznej. W związku z tym mój kolega przedłoży jeszcze stanowisko naszego klubu. Pragnę tylko zwrócić uwagę państwa, że składamy poprawkę do tego projektu, dwóch w zasadzie projektów, bo zostaliście państwo, jak widzę, przymuszeni do przywołania sytuacji sprzed kampanii wyborczej. Panie marszałku, bardzo proszę. (Oklaski)
Mówca: Wojciech Bakun
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kolega poseł Tomasz Jaskóła przedstawił już po części stanowisko naszego klubu. Ja chciałem podziękować posłom projektodawcom za to, że nazwali rzeczy po imieniu - jest to polityka imigracyjna, a nie uchodźcza. Nazwaliście tych ludzi po imieniu. W większości ci ludzie niestety są imigrantami, nie są uchodźcami. Nie jesteśmy w klubie Kukiz’15 za tym, żeby nie pomagać prawdziwym uchodźcom i ludziom potrzebującym pomocy, natomiast nie widzimy sensu w pomaganiu imigrantom zarobkowym, skoro 3 mln naszych obywateli to są imigranci zarobkowi na Zachodzie. Wiecie też panowie, że w Komisji do Spraw Unii Europejskiej już w listopadzie zgłaszaliśmy bardzo podobny projekt uchwały, który wtedy nie spotkał się z waszym zainteresowaniem. Do posła Trzaskowskiego - chciałem powiedzieć, panie pośle, że byłem w zeszłym tygodniu w Niemczech, byłem we Francji, rozmawiałem z tymi ludźmi, byłem m.in. na lotnisku Tempelhof, gdzie w tej chwili przebywa ok. 30 tys. imigrantów. Sami Niemcy, którzy tam są, przyznają się do tego, że zgubili 130 tys. osób. Może pan nam powie, gdzie są te osoby (Oklaski) i w jaki sposób właśnie punkt weryfikacyjny, jakim jest Tempelhof, dba o to, żeby ci ludzie się nie pogubili. Zgubiło się 130 tys. osób (Dzwonek) i rząd niemiecki nie wie, gdzie one są. Ci ludzie zostali zaopatrzeni w dokumenty, mieli się zgłosić do obozów przeznaczenia i nigdy tam nie dotarli. Jeszcze tylko minutka, dosłownie 30 sekund. Chciałem powiedzieć, że tylko klub Kukiz’15 od początku stoi na takim stanowisku. Uruchomiliśmy stronę Dzienreferendalny.pl, do której odwiedzenia zachęcam państwa posłów z PiS-u, do pobrania deklaracji i zbierania podpisów na rzecz rozpisania referendum, bo, jak mówicie, słuchacie obywateli. W tej chwili takie podpisy złożyło już ponad 100 tys. ludzi.
Mówca: Wojciech Bakun
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Rafał Trzaskowski
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ja chciałem tylko o jednej rzeczy w trybie sprostowania, bo zarzucono mi kłamstwo. Przez cały czas mówi się o przykładzie Niemiec, Francji i o tych paszportach, które giną etc. Problem polega na tym, że ci ludzie, którzy trafiają w tej chwili do Francji czy do Niemiec, w większości, w olbrzymiej większości nigdzie nie byli weryfikowani. Może więc zdarzyć się tak, że to będą bardzo różni ludzie. Tam się mogą zdarzyć ludzie bez żadnych papierów, bez potwierdzonej tożsamości - tak po prostu może być. Natomiast w przypadku programu relokacji ci wszyscy ludzie, którzy ewentualnie trafią do Polski - na tym polegała decyzja, którą teraz ewentualnie ma wykonać Prawo i Sprawiedliwość - będą przybywać, będzie to się działo na zupełnie innych zasadach. Jeżeli te centra - możemy oczywiście sobie prychać i żartować á propos centrów weryfikacyjnych - nie będą działać, to nie będzie relokacji. Dlatego z relokacją w tej chwili jest tak, że ze 106 tys. osób tylko 500 zostało relokowanych. Dopiero gdy te centra będą działać, gdy będzie się potwierdzało weryfikację - i można weryfikować, czy dokumenty są autentyczne, czy nie, przeprowadzać wywiady z tymi ludźmi, sprawdzać, skąd oni dokładnie są - a ten proces weryfikacji jest podwójny, najpierw w tych centrach weryfikacyjnych, potem jeszcze przez nasze służby, po to właśnie, żeby można było założyć, że ci ludzie, którzy do nas trafią, będą sprawdzeni na tyle, na ile się da... A więc nie porównujmy tych ludzi do obywateli, którzy w tej chwili znaleźli się w Niemczech czy we Francji, gdzie nikt nie potwierdzał... (Poseł Wojciech Bakun: Ale oni będą relokowani.) ...gdzie nikt nie potwierdzał... Nie, nie oni będą relokowani. Proszę przeczytać decyzję. Niech pan się nie śmieje. Ludzie będą tylko i wyłącznie relokowani z Włoch i Grecji, a nie z Niemiec i Francji. Niech pan poczyta decyzję, zanim pan zacznie się wypowiadać na ten temat. Nie, tylko i wyłącznie ci ludzie będą... Proces relokacji dotyczy ludzi, którzy są albo we Włoszech, albo w Grecji, z dokładnie podanymi liczbami, po przejściu przez centra weryfikacyjne. Dlatego ten program w tej chwili nie działa, bo warunki postawione przez polski rząd nie zostały wypełnione. Tak samo ci ludzie nie zgłaszają się do nich. Niech pan nie kiwa głową, niech pan się edukuje i przeczyta decyzję, zanim pan zacznie straszyć Polaków. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Wojciech Bakun: Dobrze. Niech pan podejdzie i posłucha ludzi.)
Mówca: Tomasz Jaskóła
Data: 2016-03-09 (Sejm RP, kadencja 8)

10 sekund, panie marszałku. Szanowny Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Wy jesteście tak dobrzy w weryfikowaniu, że 26 lat zajęło wam weryfikowanie prawdziwej tożsamości Lecha Wałęsy, czyli ˝Bolka˝. (Oklaski) (Poseł Dorota Niedziela: Ale pan zabłysnął.)