Mówca: Jolanta Szczypińska
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko odnośnie do uchwały w sprawie ustanowienia 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. Komisja Zdrowia przyjęła projekt tej uchwały przez aklamację, ale warto przy okazji powiedzieć krótko kilka zdań na temat problemu. Pacjenci w śpiączce to niestety kolejna grupa pacjentów zlekceważona przez urzędników aktualnie zarządzających systemem ochrony zdrowia w Polsce, chorym systemem, w którym nie jest normalne i naturalne, że pacjenci z różnymi schorzeniami są traktowani odpowiednio, czyli otrzymują świadczenia zdrowotne adekwatnie do swojej choroby lub stanu. Śpiączka, czyli koma jest stanem wegetacji organizmu, który występuje z wielu przyczyn, najczęściej na skutek urazów, wstrząsów czy wypadków, ale z tego stanu przecież można pacjenta wyprowadzić czy obudzić. Bardzo ważne jest wczesne, szybkie i właściwe działanie, mówiąc krótko - leczenie, opieka czy rehabilitacja. W Polsce w przytłaczającej większości przypadków niestety tak nie jest i pacjenci w śpiączce leżą w łóżkach wiele lat, a mogliby przecież wrócić do życia i do dawnej aktywności, bo to jest możliwe. A jaka jest w Polsce sytuacja pacjentów w śpiączce? Niestety, nawet nie ma żadnych danych statystycznych, tak jak i nie ma wielu publicznych specjalistycznych ośrodków leczniczych dla pacjentów w śpiączce. Na podstawie danych z Unii Europejskiej można oszacować, że rocznie na śpiączkę zapada od 5 do 6 tys. osób. Ta liczba jednak rośnie w związku ze wzrostem liczby wypadków samochodowych. Pacjenci w śpiączce przebywają na ogół w zakładach opiekuńczych, ale są również odsyłani do domów, w których opiekę nad nimi musi przejąć rodzina, niestety, nieprzygotowana i pozbawiona koniecznych środków finansowych, bez wystarczającego specjalistycznego i komplementarnego wsparcia medycznego. W cywilizowanych krajach takie publiczne ośrodki, zakłady opieki zdrowotnej po prostu są, a u nas ich nie ma. Owszem, istnieją, ale jedynie te prowadzone przez liczne fundacje czy stowarzyszenia. Wiąże się to jednak z poważnymi kosztami obciążającymi rodziny pacjentów w śpiączce. Należy więc jak najszybciej podjąć działania, aby powstały wysokospecjalistyczne placówki w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. Potrzebne są więc rozwiązania systemowe, czyli wdrożenie programu medyczno-rehabilitacyjnego dla pacjentów w śpiączce. Przyjmując za podstawę dane z Unii Europejskiej, lekarze szacują, że w Polsce potrzeba ok. 0,5 tys. miejsc dla pacjentów, w tym 100 dla dzieci w odpowiednich placówkach ochrony zdrowia, w których opieka nad tymi pacjentami musi być skoordynowanym działaniem specjalistów z różnych dziedzin medycyny. Ten zły stan opieki zdrowotnej nad osobami w śpiączce wymusza akcyjność, działania społeczne oraz ustanawianie takiego dnia, co jest oczywiście odwróceniem sytuacji, bo te działania powinny być jedynie uzupełnieniem tej opieki (Dzwonek) państwa - już kończę - wynikającej z Konstytucji Rzeczypospolitej i opłacania przez nas składek. Skoro jednak mamy to, co mamy, niestety, to dobrze, że są takie akcje i takie dni. Dobrze, że angażują się osoby znane, bo to pozwala i jednocześnie zmusza np. media do pokazywania tego problemu i mówienia o nim. Jednak mamy też, niestety, świadomość, że ta akcyjność jest de facto akcją ratunkową dla tych chorych i ich rodzin i że w tym przypadku w śpiączce są obecnie urzędnicy zarządzający systemem ochrony zdrowia. Najpierw więc trzeba obudzić tych ludzi pozbawionych wyobraźni czy empatii, a przede wszystkim pozbawionych również kompetencji. Klub Prawo i Sprawiedliwość popiera uchwałę w sprawie ustanowienia 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. Dziękuję.