Mówca: Jakub Kulesza
Data: 2020-10-27 (Sejm RP, kadencja 9)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiejsze poranne wydarzenia mogą sprawiać wrażenie, że w tej sali, w tej Izbie toczy się bardzo zażarty spór kulturowy, cywilizacyjny, spór co do wartości, co do podstaw, ale prawda jest taka, że w 95% spraw dotyczących tego, jaki ma być zakres zaangażowania państwa w działalność gospodarczą, w działalność obywateli, w działalność społeczeństwa, państwo się w tej sali całkowicie zgadzają. Może te różnice są bardzo kosmetyczne. Przykładowo system ochrony zdrowia. I państwo, i państwo, i państwo zgadzają się, że to państwo, czyli urzędnicy, politycy, ma dbać o to, by zabierać pieniądze, a później je dawać, rozdzielać, decydować, czy dać więcej na onkologię, czy więcej na taką specjalizację, na co mają się obywatele leczyć. Drugi przykład, system edukacji. I państwo, i państwo, i państwo też zgadzają się, że należy zabierać obywatelom, później przez samorządy dawać szkołom, ustalać pensję nauczycieli. Oczywiście różnice są kosmetyczne, jeżeli chodzi o to, jaki procent PKB dawać na system ochrony zdrowia, jaka ma być lista lektur szkolnych, ale to są detale. Państwo się zgadzają z tym, żeby państwo, czyli urzędnicy, politycy, decydowało absolutnie o wszystkim, bez kontroli obywateli, bez konkurencji na wolnym rynku, aby to wszystko działało. Państwo zgadzają się np. w kwestii gastronomii. Chociaż nie, gastronomię akurat, całe szczęście, zostawiliście. Dzięki temu ludzie z głodu nie umierają. Ale były już zakusy, by branżę spożywczą znacjonalizować. Tak też jest niestety z inną potrzebą człowieka, czyli potrzebą posiadania mieszkania, lokum, bardzo ważną potrzebą. Zamiast zostawić obywatelom te 40% ich pensji w kieszeni, zamiast ściągać z nich jeszcze dodatkowe 23% VAT-u, akcyzę, podatek od nieruchomości, państwo decydują się ściągać w podatkach, a później pomagać łaskawie obywatelom w nabyciu własnego mieszkania bądź w wynajmowaniu. I tak przez lata tych programów mieszkaniowych było od groma. Za rządów Lewicy były TBS-y, o dziwo najbardziej wolnorynkowy program. W 2006 r. był program ˝Rodzina na swoim˝, nazywany słusznie: deweloper na swoim. Za Platformy było ˝Mieszkanie dla młodych˝, ten sam program, tylko zmienił trochę nazwę. I najbardziej socjalistyczny program ˝Mieszkanie+˝, totalny niewypał, bo nagle się okazało, że urzędnicy mieszkań nie potrafią budować, nie wiedzą, jak to się robi. Ten kierunek, który wszyscy państwo od lat obierają, to jest bardzo zły kierunek. Jaki jest problem z mieszkaniami? Problem jest taki, że ludzi po prostu nie stać na wynajem, zakup czy zaciągnięcie kredytu, bo za dużo oddają w podatkach, za dużo z tego, co wypracowują, jest im zabierane. Dlatego młodych ludzi nie stać na mieszkania. Gdyby państwo nie zabierali... Zamiast zachęcać młode osoby do kupowania nowego mieszkania, tak, żeby developer się dorobił, zamiast ciągle budować te nowe mieszkania, można byłoby zachęcać do kupna jakiegoś mieszkania na rynku wtórnym np. na kredyt czy np. do wynajmu. Na to młodych ludzi byłoby stać. Młodzi ludzie chętniej np. zakładaliby rodziny. Państwa system emerytalny doprowadza do tego, że nikomu nie opłaca się zakładać rodziny - to jest tylko koszt. Nie dość, że płacimy swoje składki na system emerytalny, na który będą się składać dzieci sąsiada, to jeszcze na bieżąco musimy płacić za utrzymanie naszych dzieci, wiedząc, że te dzieci w przyszłości będą spłacać emeryturę nie naszą tylko sąsiada. To jest właśnie tragedia wspólnego pastwiska. Mamy tutaj kolejne odsłony programów mieszkaniowych. Oczywiście okażą się one niewypałem - większym czy mniejszym, to tylko szczegóły, o które się państwo spierają. Ale żeby dyskutować o tym, czy zlikwidować podatek dochodowy, czy zostawić te 40% w kieszeniach obywateli, to, widzę, nikt tutaj nie jest chętny. Spierajmy się dalej o detale. Obywatele na pewno będą myśleć, że tak diametralnie się we wszystkim różnimy. Państwo są zwolennikami tzw. państwa dobrobytu - ironicznie nazywanego państwem dobrobytu - państwa opiekuńczego. Tak naprawdę jest to państwo bardzo nieefektywne, państwo, które nie ma żadnych mechanizmów doskonalenia pewnych sfer życia społeczno-gospodarczego, ponieważ jest to państwo centralnie sterowane. Dziękuję bardzo.