Mówca: Sławomir Jan Piechota
Data: 2018-01-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Oczywiście trzeba pomagać i nie mamy co do tego wątpliwości, że każda grupa społeczna, która szczególnie ucierpiała z powodu zdarzeń wojennych i reżimów totalitarnych, powinna od państwa uzyskiwać wsparcie. Jednak analiza tego projektu nasuwa kilka wątpliwości. Bardzo mocno jest wyeksponowane to, że realizacja tej ustawy nie będzie nic kosztować. Czy pomoc może być realna, jeżeli nic nie kosztuje? Czy rzeczywiście można skutecznie pomóc, nie wydając na to żadnych środków? Oczywiście te trzysta kilkadziesiąt tysięcy związanych z wydaniem legitymacji stanowi bardziej koszt administracyjny, biurokratyczny niż koszt jakiejś realnej pomocy. Nasuwa się także pytanie, co znaczy: prawo do świadczeń opieki zdrowotnej poza kolejnością. Jak to będzie realizowane? Wiemy, jak to jest trudne w przypadku kombatantów. No bo co? Przyjdzie taka osoba z legitymacją, stanie pod gabinetem lekarskim i powie: Mam pierwszeństwo wstępu? Czy rzeczywiście w takiej sytuacji to pierwszeństwo będzie zrealizowane? Mamy także wątpliwość co do tego, czy pomijanie lekarza podstawowej opieki zdrowotnej jest właściwym rozwiązaniem, a więc pójście wprost do lekarza specjalisty. Bo na ile taka osoba, która potrzebuje pomocy medycznej, będzie umiała trafnie rozeznać, czy powinna pójść do laryngologa, czy do onkologa? Na ile w związku z tym możliwe jest takie ustawowe pominięcie tego ukierunkowania przez lekarza, zwłaszcza lekarza rodzinnego, który ma największą wiedzę o chorym i powinien najtrafniej ocenić, jakiego specjalisty on potrzebuje? Mamy przecież świadomość, że tych specjalistów brakuje i w związku z tym trudno jest niekiedy do nich się dostać, zwłaszcza do specjalistów z niektórych dziedzin. A więc na ile tego typu rozwiązanie tworzy pewien dodatkowy zamęt w systemie świadczeń zdrowotnych, a nie tyle realną pomoc? Kolejna kwestia dotyczy pierwszeństwa w uzyskaniu miejsca w domach pomocy społecznej. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazuje, że dzisiaj mamy dużo wolnych miejsc w domach pomocy społecznej, czyli osób skierowanych, umieszczonych, przebywających w domach pomocy społecznej jest mniej niż tych miejsc. Oczywiście te miejsca nie są równomiernie rozłożone, a zatem są pewnie takie obszary, zwłaszcza obszary wielkich, dużych miast, gdzie tych miejsc brakuje. Z drugiej strony są obszary wiejskie, gdzie w prowadzonych przez powiaty domach pomocy społecznej są wolne miejsca, i niekoniecznie do takiego domu, w którym są wolne miejsca, chciałaby ta osoba trafić. A więc na ile będzie to pomoc realna i jak ona będzie realizowana? Musimy mieć też świadomość, że takie pierwszeństwo oznacza, że ktoś inny będzie pozbawiony tej możliwości. Jak te dylematy będą rozstrzygane? Jaka tu będzie procedura postępowania? Co to znaczy ˝pierwszeństwo˝, co to znaczy ˝poza kolejnością˝? Jak to będzie realizowane? Kolejna kwestia to uprawnienie samorządu do tego, by mógł udzielać dodatkowej pomocy w tych obszarach wskazywanych w ustawie. Pojawia się zatem pytanie, czy do tej pory samorząd nie mógł udzielać pomocy, czy rzeczywiście było to zakazane, czy też jest to jeszcze jedna deklaracja. Pytanie, czy jest to deklaracja bez pokrycia. Reasumując, skoro realizacja tej ustawy nic nie kosztuje i nie wiadomo, jak mają być realizowane te uprawnienia, powstaje podstawowe pytanie: Na ile pomoc wprowadzana tą ustawą jest pomocą realną? Czy to jest tylko pewnego rodzaju deklaracja dobrej woli, żeby nie powiedzieć: pomoc pozorna? To jest zasadnicze pytanie dotyczące tej ustawy. Dziękuję. (Oklaski)