Mówca: Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony)
Data: 2018-03-20 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie w sprawie 345. rocznicy śmierci Klemensa Augustyna Kordeckiego, przeora klasztoru paulinów na Jasnej Górze i dowódcy obrony klasztoru podczas potopu szwedzkiego Klemens Kordecki pochodził z diecezji gnieźnieńskiej. Urodził się w wielodzietnej rodzinie Marcina i Doroty Kordeckich. Jego ojciec w latach 1615-1616 pełnił funkcję burmistrza. Klemens rozpoczął naukę w 1615 r. w miejscowej szkole parafialnej, którą ukończył z bardzo dobrym wynikiem. Był wychowankiem gimnazjum św. Marii Magdaleny. W latach 1624-1628 studiował filozofię w kolegium jezuickim w Kaliszu, a w latach 1628-1633 teologię w Kolegium Jezuitów w Poznaniu. Na wybór drogi życiowej mogli mieć wpływ spotkani na studiach paulini. Wstąpił do zakonu paulinów, mając 30 lat, i w dniu 19 marca 1633 r. przyjął habit z rąk prowincjała o. Bartłomieja Bolesławskiego OSPPE, obrał imię zakonne Augustyn oraz odbył nowicjat pod kierunkiem o. Adama Kaznowiusza OSPPE na Jasnej Górze. 10 czerwca 1634 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk prymasa abp. Jana Wężyka. Początkowo zlecono mu pracę wychowawczą, następnie od połowy grudnia 1635 r. był wykładowcą na Jasnej Górze, a w 1636 r. mianowano go zastępcą mistrza nowicjatu w formowaniu przyszłych paulinów. Ponownie powierzono mu tę funkcję w październiku 1642 r. 10 maja 1650 r. obrano go pierwszym definitorem prowincji, jak również przeorem Jasnej Góry. W wyniku kolejnych wyborów na kapitułach prowincjalnych w lipcu 1653 r. został trzecim definitorem prowincjalnym i przeorem Jasnej Góry do 18 lutego 1657, a od 1 maja 1660 r. prowincjałem polskim. Ojca Kordeckiego wybrano wikariuszem generalnym, ale wyboru nie przyjął. Na następnych kapitułach prowincjalnych obrano go: 4 lipca 1663 r. - przeorem Jasnej Góry, 3 sierpnia 1666 r. - wikariuszem prowincji i przeorem Jasnej Góry, 12 sierpnia 1669 r. - przeorem Jasnej Góry, a 7 kwietnia 1671 r. - prowincjałem polskim. Łącznie pełnił dwukrotnie obowiązki przeora w Wieluniu, ponadto był przeorem w Wielgomłynach, Oporowie i w Pińczowie. Aż sześć razy obierano go przeorem Jasnej Góry. Trzy razy był prowincjałem polskiej prowincji. Ponadto kandydował na urząd generała zakonu. Obierano go również wikariuszem generalnym oraz czterokrotnie definitorem prowincji. Podczas potopu szwedzkiego w 1655 r. za cel postawił sobie uchronienie Jasnej Góry przed rabunkami i dewastacją ze strony wojsk szwedzkich. W tym celu ukrył obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a w kaplicy umieścił jego kopię. Wysłał do króla Karola X Gustawa list, przechowywany obecnie w archiwum w Sztokholmie, w którym zgadzał się poddać twierdzę w zamian za gwarancję nienaruszalności sanktuarium. Kiedy jej nie otrzymał, zdecydował się zbrojnie bronić Jasnej Góry. Dowodził obroną twierdzy jasnogórskiej przez cały okres oblężenia: od 18 listopada do 27 grudnia 1655 r. Ojciec Augustyn Kordecki zmarł, będąc prowincjałem, podczas wizytacji klasztoru w Wieruszowie, po zasłabnięciu, w otoczeniu modlących się współbraci, 20 marca 1673 r. Został pochowany po przewiezieniu na Jasną Górę 24 marca, obok ciała o. Grzegorza Tereckiego OSPPE, pod ołtarzem św. Antoniego Opata, w kaplicy św. Pawła Pierwszego Pustelnika. W 1704 r. przeniesiono jego szczątki do krypty pod kaplicą Cudownego Obrazu i złożono w osobnej urnie, w najbardziej zaszczytnym miejscu - pod ołtarzem Matki Bożej i oznaczono nazwiskiem Kordeckiego. Obecnie urna z prochami znajduje się w drugiej części kaplicy Matki Bożej, w bocznej ścianie, za szkłem. Był wzorowym zakonnikiem, pracowitym, zręcznym i zapobiegliwym w administracji, mężnym i pokornym oraz mającym szczególną cześć i nabożeństwo do Matki Bożej. Można dodać, że monstrancja, z którą miał prowadzić procesję podczas walk ze Szwedami, bywa używana tylko podczas najważniejszych świąt. W swym pamiętniku oblężenia Częstochowy: ˝Nowej Gigantomachii˝, napisał m.in.: ˝Pilnie na to zważać potrzeba, żeśmy się podjęli bronić Kościoła Bożego i dobra całej najdroższej Ojczyzny. (...) Milczymy o najpiękniejszym, a zarazem koniecznym obowiązku obstawania przy Bogu i oddania za Niego ochotnie naszego życia. A zatem - chociażbyśmy wiedzieli, że nieprzyjaciel przemoże nasze siły, przecież jak długo sposobność pozwoli i duch w ciele pozostanie, będzie to zawsze chlubną i zbawienną rzeczą odważnie za Boga walczyć˝.