PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny. Projekt zawarty w druku nr 990, autorstwa Solidarnej Polski, zmierza do zmiany brzmienia przepisu art. 1015 Kodeksu cywilnego, a celem tej zmiany jest ograniczenie odpowiedzialności za długi spadkowe spadkobierców, którzy nie złożyli w terminie 6 miesięcy od powzięcia wiadomości o powołaniu do spadku oświadczenia o przyjęciu tegoż spadku. Projekt istotnie wskazuje na pewien problem, który istnieje. Tym problemem jest istotna dysproporcja, jeśli chodzi o odpowiedzialność za długi spadkowe osób prawnych i osób fizycznych, ponieważ w Kodeksie cywilnym mamy wyjątek od reguły mówiącej, że w przypadku osoby, która nie złożyła oświadczenia o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku w ciągu 6 miesięcy, istnieje domniemanie, że po prostu przejęła spadek z długami. Natomiast wyjątek od tej reguły jest taki, że osoba prawna odpowiada za długi w sposób ograniczony, jedynie do wysokości wartości tego spadku. A więc istotnie jest problem, nad którym warto się pochylić. Projektodawcy proponują wprowadzenie reguły mówiącej, że osoby, które nie złożą w terminie 6 miesięcy oświadczenia, odpowiadają wyłącznie za długi do wysokości wartości otrzymanego spadku. W tym momencie, tak jak wnioskodawca mówił, art. 1016 staje się też bezprzedmiotowy. W związku z tym, że rzeczywiście jest problem, nad którym warto się pochylić, w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę o skierowanie projektu do dalszych prac legislacyjnych bez przesądzania, jaki będzie ostateczny kształt tego projektu i czy ostatecznie Prawo i Sprawiedliwość te propozycje poprze. Dziękuję.
Mówca: Wojciech Szarama
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Poprosiłem kolegę o podział tego głosu w związku z wystąpieniem pana posła Romanka i pana posła Kozdronia. Rzeczywiście czasy się zmieniają i sytuacja tych spadkobierców czasami może być bardzo, bardzo trudna, absolutnie bez ich winy, w szczególności tych ludzi, którzy prawa nie znają. Oczywiście maksyma głosi, że nieznajomość prawa szkodzi. Natomiast w dobie, kiedy starszym ludziom wciskane są kredyty, które powodują konieczność spłacania pożyczek na lichwiarski procent, często do końca życia, potem obciążanie przez tych rodziców spłatą swoich dzieci może rzeczywiście budzić bardzo poważny sprzeciw. Pan poseł Kozdroń podjął jedną ważną kwestię, dotyczącą pewnej tradycji w funkcjonowaniu polskiego prawa cywilnego i polskiego prawa spadkowego, odpowiedzialności dzieci, odpowiedzialności krewnych za długi spadkodawców. To jest rzeczywiście niebagatelny argument, ale sądzę, że powinniśmy w trakcie prac komisji wyjaśnić wszelkie wątpliwości, posłuchać głosów ekspertów. Jestem bardzo ciekaw stanowiska Ministerstwa Sprawiedliwości w tej bardzo poważnej sprawie zmian w Kodeksie cywilnym. Sądzę, jak powiedział pan poseł Marek Ast, mój przedmówca, że tą sprawą powinniśmy się zająć w komisji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego dokładnie zapoznał się z proponowaną zmianą w Kodeksie cywilnym. Chciałbym podkreślić przede wszystkim to, iż dostrzegliśmy, iż ta propozycja, o czym była tutaj mowa, dotyka wielu kwestii. To nie jest problem tylko zmiany jednego przepisu o uprawnieniach spadkobierców, ale już wiemy, że dotyka to zasady, która ma zastosowania we wszystkich dziedzinach prawa, że nieznajomość prawa nie tłumaczy, wolę to określenie, że nieznajomość nie tłumaczy. A zatem musimy odnieść się, jeżeli przyjmiemy, to trzeba zmienić również tę zasadę, podejście do tego. Drugie bardzo istotne zagadnienie. Nie można pomijać tego, że jest tak powszechnie, że spadkobiercy nie interesują się, co się dzieje po śmierci spadkodawcy, jaka była jego sytuacja i co z tego może wynikać. Oczywiście są najróżniejsze skrajne przypadki, ale o tym też nie wolno zapominać, odwracając całość, tylko mając na uwadze, że zdarzają się takie przypadki. Wreszcie jeżeli spojrzymy na problem uprawnień osób prawnych i osób fizycznych w Kodeksie cywilnym, to warto sięgnąć do argumentów, które były brane pod uwagę przez ustawodawcę w momencie, kiedy ograniczono odpowiedzialność osób prawnych. Brano przede wszystkim pod uwagę to, że są inne zasady tworzenia przedsiębiorstw, nabywania gospodarstwa rolnego, gdzie całe pokolenia pracowały na to, a więc były trochę inne uwarunkowania i proste przenoszenie jednego do drugiego jest akurat nieuzasadnione. Panie i panowie, Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego wychodzi z założenia, że tam, gdzie są niejasności, gdzie są problemy, żeby je rozwiązywać, trzeba brać pod uwagę wszystkie okoliczności i nie mamy nic przeciwko temu, żeby dyskutować, tylko racjonalnie, nie pod kątem, powiedzmy, jednego zagadnienia, ale jak już wywołany został temat, to trzeba spojrzeć na całość zagadnienia. Oczywiście jest tu problem, o którym ciągle mówimy w Sejmie, mianowicie konieczności częstych zmian kodeksów i także pewnej tradycji. To nie jest tak, że nie możemy brać pod uwagę tradycji, które są w naszych przepisach, oczywiście pod jednym warunkiem, pod warunkiem, że one są sprawiedliwe i odpowiadają warunkom społeczno-gospodarczym w danym okresie. Ale to wszystko. Na te wszystkie problemy my nie jesteśmy w stanie w tej debacie odpowiedzieć. Jeżeli zatem jest taka sytuacja, a niewątpliwie została ona wywołana, to Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego nie ma absolutnie nic przeciwko temu, żeby te wszystkie problemy podejmować w komisji. Oczywiście będziemy w tym uczestniczyć, będziemy uczestniczyć w pracach, pamiętając o tym, że gdy wywołano zagadnienie, to trzeba ten problem z wszystkich stron wyjaśnić i dopiero podjąć decyzję. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projektodawcy nowelizacji przepisów prawa spadkowego proponują w przypadku barku odpowiedniego oświadczenia ze strony spadkobiercy w ustawowo określonym terminie zastąpienie skutku pod postacią przyjęcia spadku bez ograniczeń przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Dzięki temu spadkobierca, który nie złoży wspomnianego oświadczenia, nie będzie odpowiadał za długi spadkodawcy mieniem własnym. Projektodawcy wskazują, że dzięki takiemu rozwiązaniu zmianie ulegnie zbyt uprzywilejowana ochrona wierzyciela. Chciałbym w związku z tym zapytać, czy w obecnym stanie prawnym ochrona wierzyciela względem spadkobiercy jest rzeczywiście zbyt uprzywilejowana, skoro to kosztem jego majątku ukształtowany został majątek spadkobiercy. W jaki sposób wierzyciel miałby zaspokoić swoje słuszne roszczenia, gdy stan majątku spadkowego jest niewystarczający? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W istocie obecnie obowiązujące rozwiązanie funkcjonuje już w tradycji spadkowej, w obecnym prawie. Zmienianie tego rodzaju rozwiązania to rzeczywiście jest czasami godzenie w stabilność porządku prawnego. W trakcie tej dyskusji doszliśmy jednak wspólnie do wniosku, że problem istnieje, że ta rzeczywistość wokół nas się zmienia i ustawodawca powinien reagować na zmieniające się realia. Mam pytanie. Jeśli chodzi o tak istotne zmiany - bo to jest niezwykle istotna zmiana, gdyby została wprowadzona przez Wysoką Izbę - pytanie do wnioskodawców jest takie. Czy państwo zwracaliście się do ekspertów o ocenę konstytucyjności proponowanych zmian? Tutaj widzę główne zagrożenie, bo gdyby te propozycje były niezgodne z konstytucją, to rzeczywiście praca nad tym projektem pozbawiona byłaby celu. Ale jest też jakby inna refleksja, bo oczywiście można byłoby zadać pytanie, czy konstytucyjna jest ta nierówność podmiotów, jeśli chodzi o spadkobierców. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Tomasz Latos: Właśnie, dokładnie tak.)
Mówca: Wojciech Szarama
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Powiedziałem wcześniej posłowi wnioskodawcy, że chciałbym, żebyśmy tutaj rzeczywiście porozmawiali, podyskutowali na temat tej ustawy. I dobrze, że ta dyskusja ma właśnie taki przebieg. Mam pytania. Tutaj właściwie padały argumenty za tym, żeby o tym projekcie mówić, i raczej generalnie ocena tego projektu jest przychylna. Mam pytanie do posła wnioskodawcy, ewentualnie może mógłby w tej sprawie zabrać głos również ktoś z ministerstwa. Jakie było ratio legis tych przepisów, które zostały wprowadzone do Kodeksu cywilnego i obowiązują obecnie? Mam na myśli takie rozwiązanie. Od kiedy te przepisy obowiązują? Mam jeszcze taką refleksję. Rzeczywiście ktoś, kto chce uniknąć spłaty tych długów po spadkodawcy, po prostu przyjdzie i złoży to oświadczenie o przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Faktycznie tutaj jest chyba trafny ten argument, że w większości przypadków w wyniku nieznajomości sytuacji finansowej spadkodawcy, nieznajomości prawa, to negatywne zastosowanie tego przepisu czują ludzie stosunkowo prości i ubodzy. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Babalski
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Powiem szczerze, nie jestem prawnikiem, ale mam pewne dylematy, słuchając wystąpień przedstawiciela wnioskodawców i przedstawicieli poszczególnych klubów. Panie pośle wnioskodawco, uwzględniając tzw. wrażliwość społeczną, wydawałoby się, że ten projekt to jest oczywista sprawa, że w jakiś sposób, jeśli nie zrównamy prawa, to co najmniej spróbujemy pomóc tej słabszej grupie. Ja to tak odczytuję i chyba w tym kierunku idzie ten projekt ustawy. Ale przecież jesteśmy w Sejmie, więc musimy to prawo tworzyć, praktycznie rzecz biorąc, dla wszystkich. Podam bardzo prosty przykład. Czy zmiana tej ustawy nie doprowadzi również przypadkiem do takiej oto sytuacji, że - jak to w każdym społeczeństwie - znajdą się tacy, którzy będą chcieli trochę zakombinować? Czyli: mając narzędzie w postaci ustawy, dzięki której mogę uniknąć długów, które spadkodawca mi zostawił, spróbuję to zrobić. Aczkolwiek powtarzam, uwzględniając wrażliwość społeczną, uważam, że kierunek jest dobry, ponieważ wszystkie instytucje, począwszy od banków i innych wierzycieli, nie mają skrupułów i łupią po prostu, co tylko jest możliwe, jeśli znajdą kogoś, kto jest dłużnikiem. Konkluzja pytania jest taka. Czy nie przekręcamy w drugą stronę tej sytuacji, że dzisiaj podmiot, czyli spadkobierca, może być w sytuacji gorszej niż wierzyciel? Czy w tej chwili przypadkiem nie przekręcimy tego tak, że nie zrównamy praw, tylko sytuację odwrócimy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do pana posła wnioskodawcy. Kogo tak naprawdę, pańskim zdaniem, broni w tej chwili Platforma Obywatelska? Czy tych instytucji finansowych, czy tych kredytobiorców, którzy - być może nawet z założenia, świadomie - biorą takie kredyty, których nie są w stanie spłacać? Czy nie należałoby tego już w punkcie wyjścia zabezpieczyć w ten sposób, by po prostu nie udzielano ich tym, którzy sami nie będą zdolni do spłacania tych kredytów albo w przyszłości nie będą w stanie tego zrobić ich spadkobiercy? Posłowie podkreślali kwestię wrażliwości społecznej. Nie zawsze musi być tak, że dzieci muszą odpowiadać za błędy swoich rodziców.
Mówca: Tomasz Latos
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zacznę od gratulacji. Bardzo dobrze stało się, że taki wniosek, taki projekt ustawy został złożony. Powiem szczerze: wydaje się to tak oczywiste, że aż dziwne jest to, panie ministrze, że nikt wcześniej nie wystąpił z taką inicjatywą. Podzielam również zdziwienie dotyczące pewnej zachowawczości, nie chciałbym iść dalej, moich szanownych kolegów z Platformy Obywatelskiej właśnie w regulacji tej sprawy, ponieważ ci, którzy będą chcieli uniknąć konsekwencji, to tych konsekwencji unikną. Mogą ich uniknąć w świetle obowiązującego prawa. Natomiast chodzi o to, aby bronić tych obywateli, o których wspomniała chociażby pani poseł Szmajdzińska. Zapewne bardzo dużo jest takich sytuacji, że ktoś w niewiedzy, nie znając prawa, nie mając kontaktu z jednym z rodziców, obejmuje spadek i okazuje się, że ta osoba przejęła wielkie długi. Wreszcie, panie ministrze, tą sprawą należy się zająć również z tego powodu, że państwo przecież ciągle mówicie o kryzysie. Firm, które mają problemy, firm czy osób fizycznych, które nie płacą ZUS-u czy mają inne długi, jest dużo i z pewnością będzie coraz więcej. Osób bezrobotnych też cały czas przybywa. W związku z tym właśnie teraz...
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość w sprawie poselskiego, Sojuszu Lewicy Demokratycznej, projektu zmiany ustawy Kodeks pracy, druk nr 1028, a dotyczącego art. 188 Kodeksu pracy dającego pracownikowi wychowującemu przynajmniej jedno dziecko w wieku do 14 lat uprawnienie do zwolnienia od pracy w wymiarze do 2 dni w ciągu roku z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Przypomnę, że jest to na wniosek pracownika, czyli jest to uprawnienie fakultatywne i nie każdy z rodziców zawsze z tego uprawnienia korzysta. Należy pozytywnie odnieść się do propozycji, aby uzależnić liczbę dni zwolnienia od pracy z tytułu wychowania dziecka w wieku do 14 lat od liczby wychowywanych dzieci. Mając świadomość tego, jak dzisiaj i w przyszłości będzie się przedstawiać nasza sytuacja demograficzna, tego, że w dalszym ciągu mamy jeden z najniższych wskaźników dzietności nieprzekraczający 1,4 - aby zastępowalność pokoleń była na normalnym poziomie, wskaźnik ten powinien wynosić 2 - każde takie rozwiązanie będzie wspierane przez nasz klub parlamentarny. Jeśli chodzi o szczegółowe rozwiązania, to należy rozważyć, czy ograniczać liczbę dni wolnych w przypadku, gdy pracownik wychowuje troje i więcej dzieci - według propozycji byłyby to 4 dni - czy jednak na kolejne dziecko nie powinno być kolejnego dnia wolnego, a więc np. w przypadku pięciorga dzieci 5 dni wolnych. Zastrzeżenia budzi propozycja, aby zmniejszać o jeden dzień zwolnienie pracownika w sytuacji, gdy drugi z rodziców czy opiekunów wychowujących dziecko do 14. roku życia w tym czasie nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. Z uzasadnienia wynika, że dotyczyłoby to osób, które nie pracują. Jednak jest tak, że niektóre grupy zawodowe nie odprowadzają składek na ubezpieczenie społeczne, ktoś np. ma umowę o dzieło i też nie odprowadza składki. W takim przypadku, mimo że pracują, byliby pokrzywdzeni poprzez zmniejszenie o jeden dzień ich prawa do zwolnienia. Podobne stanowisko w tej sprawie prezentuje główny inspektor pracy, jak również prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pojawiają się również zastrzeżenia co do drugiej propozycji, aby osobom samotnym wychowującym dziecko do 14. roku życia przysługiwał dodatkowy 1 dzień wolny od pracy. Dlatego najlepszym rozwiązaniem niebudzącym zastrzeżeń byłoby jednak zastosowanie zasady przyznawania zwolnienia od pracy dla pracownika w zależności od liczby wychowywanych dzieci do 14. roku życia bez żadnych ograniczeń. Tu jeszcze jedna uwaga, o której mówiła pani poseł: urlop na żądanie jest w ramach tego urlopu, czyli nie jest to dodatkowe świadczenie, tylko w ramach obowiązującego urlopu. Każde rozwiązanie, które idzie w kierunku poprawienia sytuacji i stworzenia możliwości lepszego wychowywania dzieci, zasługuje na uwagę, dlatego w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wnoszę, aby ten projekt skierować do dalszych prac w komisji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zofia Popiołek
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

W imieniu klubu Ruch Palikota mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy, druk nr 1028, polegającego na ustaleniu nowego brzmienia art. 188 Kodeksu pracy. Proponowany zapis modyfikuje ten artykuł, uzależniając liczbę dni zwolnienia od pracy od liczby dzieci. Przy jednym dziecku byłyby to 2 dni, przy dwojgu dzieci - 3 dni, przy trojgu i więcej dzieci - 4 dni. Dodatkowo w wyniku zmiany zwiększa się liczbę dni zwolnienia od pracy dla osób samotnie wychowujących dzieci, zaś kolejny przepis mówi o tym, że zmniejsza się liczbę dni zwolnienia od pracy, gdy jedno z rodziców nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń. Naszym zdaniem bez wątpienia projekt ten ma szlachetne intencje i jak gdyby jest to próba pochylenia się nad polityką społeczną wobec rodziny, wobec młodego pokolenia. Niemniej mamy bardzo dużo wątpliwości odnośnie do tego, czy rzeczywiście przyniesie to takie skutki, jakich oczekiwano. Jest to w zasadzie tylko kosmetyczna zmiana, niewnikająca głębiej w istotę problemu. Szczególnie zapis dotyczący samotnych rodziców budzi bardzo dużo wątpliwości. Wiemy o tym, że w Polsce 23% dzieci urodzonych jest w związkach pozamałżeńskich, czyli formalnie te dzieci są wychowywane przez rodziców samotnych. Budzi to dodatkowe, jeśli chodzi o ten zapis... Wprawdzie pani poseł Bańkowska mówiła o modyfikacji, o pominięciu tego zapisu w toku prac w komisji, niemniej trzeba zwrócić uwagę na ten aspekt: Dlaczego tak dużo dzieci rodzi się w tych związkach, czy przypadkiem przyczyną niezawierania małżeństw są właśnie tego rodzaju przepisy, które dodatkowo dają uprawnienia samotnym rodzicom? Jest to również niesprawiedliwe w stosunku do faktycznie samotnych rodziców, którzy borykają się z problemem samotnego wychowywania dzieci. A jak jest z małżeństwem, w którym dzieci wychowywane są przez jedno z rodziców, a drugie przebywa za granicą, bo nie mogło znaleźć pracy w Polsce? Jest cały szereg wątpliwości. Absolutnie zgadzam się z panią poseł Mrzygłocką, która mówiła o pracodawcach, że będzie to kolejne obciążenie dla pracodawców, którzy ponoszą ogromne koszty zatrudniania na normalną umowę o pracę. Czy w gruncie rzeczy nie odbije się to rykoszetem, jeśli chodzi o tych, którzy czekają na tę pracę? Tak że mówię, wątpliwości jest bardzo dużo. Uważamy, że proponowana zmiana to taka zmiana naskórkowa, niemniej może wywołać dyskusję na temat problemów społecznych, które są skrywane i zamiatane pod dywan. Dlatego mimo tych różnych wątpliwości proponujemy skierowanie tego projektu do prac w komisjach. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Zych
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego, w imieniu którego przemawiam, chciałby na wstępie oświadczyć, że począwszy od 1989 r., bez względu na to, jakie były układy koalicyjne, podejmował różne działania na rzecz wzmocnienia, ochrony rodziny i pomocy rodzinie. Oczywiście nie zawsze to szło w parze z oczekiwaniami, nie zawsze była sytuacja taka, że można było zaspokoić wszystkie oczekiwania. Dlatego też wszelkie działania, które zmierzają do tego, żeby pomóc rodzinie w wychowaniu dzieci, są przez PSL, przez nasz klub, przyjmowane pozytywnie. Jednocześnie analizujemy całą obecną sytuację i porównujemy do możliwości. Jeżeli chodzi o ten konkretny projekt, to, po pierwsze, nasze wątpliwości budzi zapis § 4: jeżeli drugi z rodziców lub opiekunów wychowujący dziecko do lat 14 w dacie korzystania ze zwolnienia nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu itd., zmniejsza się to o 1 dzień. Odczytujemy to jako próbę postawienia sprawy w ten sposób: proszę bardzo, jeżeli jeden z rodziców nie podlega ubezpieczeniu, to on prawdopodobnie nie pracuje, jest w domu i może zająć się dzieckiem. Otóż nie do końca tak jest, bo proszę pamiętać również o tym, że wiele osób wykonuje pracę na podstawie innych stosunków niż stosunek pracy, na przykład na podstawie umowy o dzieło, i mogą one być w tym czasie zajęte, więc co do tego mamy zastrzeżenia. Teraz druga bardzo istotna sprawa, która tego dotyczy. Chodzi o taką sytuację, że pracownik wychowuje samotnie dziecko lub dzieci do lat 14. Powstał tu już problem, pani poseł bardzo trafnie zauważyła, że w samym kodeksie nie ma tego określenia, ale w prawie pracy występuje ono bardzo często przy różnych uprawnieniach. Jeśli chodzi o przyjmowanie dzieci do żłobków i przedszkoli, jest tam m.in. takie uregulowanie, że w pierwszej kolejności prawo do przyjęcia do żłobka lub przedszkola mają te dzieci, które są wychowywane przez samotnych rodziców. Oczywiście mamy to również w odniesieniu do różnych świadczeń socjalnych. Rzeczywiście jest bardzo duży problem z definiowaniem, co to znaczy ˝samotnie˝. Matka może samotnie wychowywać, bo ojciec jest za granicą. Powstaje pytanie, czy jeżeli on przesyła środki na utrzymanie i partycypuje w kosztach, to jest to udział w wychowaniu. Może też chodzić o taką sytuację, że przy tym dziecku jest tylko jedna osoba zajmująca się nim od rana do nocy. Czy chodzi właśnie o takie osoby? Jeżeli przyjmiemy takie rozwiązanie, to od razu trzeba się zastanowić nad definicją, żeby później nie było wątpliwości. Generalnie uznajemy, że troska o rodzinę jest ważna i potrzebna, natomiast w odniesieniu do tego projektu oczywiście nasz klub w głosowaniu zajmie odpowiednie stanowisko. Dziękuję bardzo.
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska wobec poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks pracy. Przedmiotowy projekt zmierza ku zwiększeniu wymiaru zwolnienia od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia z tytułu wychowania dzieci do lat 14 i uzależnia liczbę dni wolnych od pracy od liczby dzieci. Niewątpliwie ten projekt jest celowy i idzie w słusznym kierunku, przede wszystkim z uwagi na kryzys demograficzny w naszym kraju i kryzys rodziny wynikający z faktu braku polityki prorodzinnej na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Ten kryzys przekłada się, niestety, na demografię. Polska jest na 209. miejscu, jeśli chodzi o przyrost naturalny. Polaków po prostu rodzi się mniej niż umiera i to są fakty. Ten kryzys rodziny przekłada się także na sytuację finansową polskich rodzin. Według danych statystycznych, które są podawane, w ciągu ostatnich kilku lat 1/3 dzieci rodzi się w Polsce w rodzinach ubogich, gdzie rodzice nie są w stanie zagwarantować spełnienia podstawowych potrzeb związanych z wychowaniem i utrzymaniem dziecka. Oczywiście ten projekt nie rozwiąże tego problemu, natomiast jest krokiem w dobrym kierunku. Jeśli chodzi o długość pracy w naszym kraju, trzeba zwrócić uwagę, że Polska jest w czołówce, jeśli chodzi o statystyki dotyczące długości pracy. Według różnych statystyk jesteśmy na 2 lub 3 miejscu, po Korei. Gorzej jest, niestety, z wydajnością naszej pracy, bo ta praca należy do najmniej wydajnych w Unii Europejskiej. Tak więc wydaje się, że skrócenie tutaj czasu pracy nie wpłynie w jakiś znaczący sposób na wskaźniki wzrostu produktu krajowego brutto w naszym kraju, a będzie pewnym wsparciem dla polskich rodzin wychowujących większą liczbę dzieci. Solidarna Polska popiera przedłożoną nowelizację, jeśli chodzi o kierunek, i będziemy chcieli się nad tą nowelizacją pochylić w komisji. Dziękuję bardzo.