Mówca: Eugeniusz Tomasz Grzeszczak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

W ubiegłym tygodniu w Słupcy odbył się pogrzeb pana Tadeusza Wiśniewskiego - zasłużonego obywatela miasta Słupcy, człowieka niezwykłego i nietuzinkowego, obdarzonego długim i ciekawym życiem. Żył 101 lat. Chcąc powiedzieć coś o panu Tadeuszu, to jak otworzyć księgę opisującą dokonania, którymi można by obdzielić wielu ludzi. Pożegnaliśmy długoletniego dyrektora słupeckiego Zespołu Szkół Ekonomicznych. Dyrektorowanie to ledwie 13 lat z życiorysu Tadeusza Wiśniewskiego, co prawda, lat nie byle jakich, gdyż to właśnie wtedy dzięki jego staraniom powstał niezwykle nowoczesny kompleks szkolny dzisiejszego ekonomika złożony z budynku głównego z pracowniami przedmiotowymi, laboratorium języków obcych, salą gimnastyczną, kuchnią i stołówką oraz bursą na 250 miejsc. Pożegnaliśmy także działacza społecznego i polityka, członka Stronnictwa Demokratycznego, aktywnego członka licznych organizacji społecznych, jak choćby Słupeckiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego, ale przede wszystkim posła na Sejm w latach 1969-1972, pierwszego i do niedawna jedynego słupczanina, który dostąpił tego zaszczytu. Tadeusz Wiśniewski w chwili wybuchu II wojny światowej jako oficer rezerwy bronił ojczyzny w szeregach Wojska Polskiego. Podporucznik Tadeusz Wiśniewski walczył nie tylko z Niemcami, ale i z Ukraińcami i Sowietami, a następnie trafił do sowieckiej niewoli. Brawurowa ucieczka z pociągu podążającego do Kozielska uchroniła go od losu, jaki spotkał tysiące polskich oficerów. Dalsze lata wojny to czynny udział w konspiracji w szeregach Armii Krajowej pod pseudonimem ˝Socha Skiba˝. Za swoją działalność został aresztowany przez gestapo, a po wojnie przez UB. Ten wojskowy wątek swojego życia kontynuował pan pułkownik Tadeusz Wiśniewski w Powiatowej Radzie Kombatantów i Osób Represjonowanych przy Staroście Słupeckim prawie do końca swoich dni. 48 lat jego bogatego życia to praca nauczyciela i wychowawcy. Zaczynał jakże na dzisiejsze czasy niezwykle, bo w Wyznaniowej Szkole Żydowskiej w Słupcy, gdzie kształcili się wyłącznie chłopcy ortodoksi. W latach powojennych na dobre związał się ze słupecką oświatą i był jej wierny nawet na emeryturze. Tadeusz Wiśniewski to świadek pewnej epoki, świadek naszej burzliwej historii ostatniego wieku. Wystarczy uzmysłowić sobie, że gdy przychodził na świat - daleko za oceanem - to nieopodal naszego miasta przebiegała granica między zaborami. Gdy jako 8-letni chłopiec wrócił z rodzicami do Polski, ta cieszyła się świeżo wywalczoną niepodległością. Był to wreszcie człowiek będący przykładem wielkiego sukcesu wychowawczego i pedagogicznego II Rzeczypospolitej. Wszechstronnie wykształcony nauczyciel, przygotowany znakomicie do zawodu, w chwili dziejowej potrzeby jak całe pokolenie zdaje egzamin z patriotyzmu i obowiązku wobec ojczyzny. Kiedy wreszcie zawieruchy wojenne minęły, znakomicie realizował się jako nauczyciel, wychowawca i promotor szkolnictwa zawodowego, działacz organizacji społecznych, zawodowych i kombatanckich. Także w życiu codziennym był wzorem do naśladowania - zawsze szarmancki wobec pań, z charakterystyczną przedwojenną kindersztubą, do tego pełen życzliwości i poczucia humoru. Za swoją działalność zawodową, społeczną i wojskową był wielokrotnie nagradzany i odznaczany. Wśród wyróżnień wymienić można: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, medal ˝Za udział w wojnie obronnej˝, Medal Zwycięstwa i Wolności, Krzyż Armii Krajowej, odznakę ˝Weterana Walk o Niepodległość˝. Przez całe życie towarzyszyła mu rodzina - ukochana żona, dzieci, wnuki i prawnuki. Straciliśmy wielkiego człowieka. Był żegnany z honorami, m.in. w asyście pocztu sztandarowego sejmowej Straży Marszałkowskiej.