Mówca: Wiesław Janczyk
Data: 2015-09-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość przedstawić stanowisko klubu wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o usługach płatniczych, druk nr 3843, i sprawozdania o tym projekcie, druk nr 3900. Projekt stanowi realizację rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej nr 2015/751 z dnia 29 kwietnia bieżącego roku w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę. Chodzi o art. 1 ust. 5, uprawnienie do czasowego wyłączenia określonych systemów trójstronnych i zastosowanie maksymalnych stawek opłat interchange. Wyłączenie to miałoby dotyczyć tych dostawców usługi, którzy nie przekraczają rocznie 3% udziału w rynku krajowym transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę. Szanowni Państwo! Ta zmiana ma zachęcać do przechodzenia na trójstronny system kart płatniczych, aby być równorzędnym partnerem na rynku w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Warto podkreślić, że w toku pracy nad pierwotnym przedłożeniem projektu przedstawiono dwa argumenty, np. w imieniu Narodowego Banku Polskiego. Pierwszy argument dotyczył tego, że ten przepis wejdzie do naszego prawa wcześniej niż samo rozporządzenie. Tutaj była pewna kolizja, ale z uwagi na przedłużającą się pracę nad projektem ta kolizja zniknęła. Jeżeli chodzi o drugi argument, w toku prac prowadzonych w Komisji Finansów Publicznych nad tym dokumentem zostało to częściowo, a może nawet w większym stopniu niż tylko częściowo wyeliminowane. To dotyczyło definiowania operacji, jeżeli chodzi o wielkość, na poziomie wynoszącym 3% lub powyżej progu wynoszącego 3%. Były wątpliwości odnośnie do różnego rodzaju transakcji dokonywanych przy użyciu tychże kart, czy są one właściwie zdefiniowane. Chodziło o to, żeby po czasie te firmy, które poniosą pewne nakłady, jeżeli chodzi o kwestie logistyczne i finansowe, nie musiały ich zwrócić. To dotyczy sytuacji, kiedy ta definicja zostanie doprecyzowana lub kiedy zostanie to określone inaczej. Dlatego też komisja finansów dokonała pewnej zmiany tego zapisu. Mam nadzieję, że to okaże się wystarczające, ale w istocie sądzę, że dopiero praktyka pokaże, czy tak będzie. Trzeba przyznać, że jako klub parlamentarny zawsze z troską mówiliśmy, że powinna powstać polska organizacja, która w kraju, w którym mieszka prawie 40 mln osób, mogłaby - przynajmniej w przypadku transakcji krajowych - dostarczyć usługę dotyczącą rozliczenia transakcji płatniczych, np. w oparciu o dużą instytucję finansową, bankową. Wydaje się, że ten projekt jest krokiem w tym kierunku. Pytanie, czy jakikolwiek polski podmiot będzie potrafił z tego skorzystać. Dzisiaj w istocie chodzi o rywalizację między już istniejącymi dużymi korporacjami zajmującymi się rozliczaniem usług płatniczych. Nie będę ich wymieniał z nazwy, są tak naprawdę cztery, ale na naszym rynku rozwinęły się bardzo intensywnie dwie. Dwie pozostałe posiadają naprawdę resztujący udział. Jak twierdzi Związek Banków Polskich, jest to udział na poziomie 0,3%, jeżeli chodzi o wszystkie operacje na rynku. To pokazuje, jak niewielka jest to skala, jaki jest obszar dotyczący transakcji, którymi dzisiaj się zajmujemy. Wydaje się, że wsparcie w zakresie naliczania opłat interchange, jeżeli chodzi o ten obszar, o motywację dotyczącą rozwijania się i konkurowania z dużo silniejszymi potentatami, którzy operują na tym rynku, ma sens. Tak naprawdę mało uzasadnione jest to, żeby wskutek naszych inicjatyw ustawodawczych różnego rodzaju opłaty towarzyszące rozliczeniom tych transakcji, uległy drastycznemu obniżeniu, o czym mówiła pani przewodnicząca Krystyna Skowrońska. Wydaje mi się, bo nawet pomysł, żeby docelowo te dwie organizacje doszły do udziału na poziomie 3% rynku, nie zrównoważy pozostałej liczby operacji, które są dzisiaj realizowane przez największe podmioty. Cały czas powinno się poszukiwać. Powinno się także ustanowić realną pomoc dla podmiotu lub podmiotów, o czym mówiłem, które byłyby typowo polskie, które znajdowałby się w portfelu spółek publicznych i w oparciu o największy bank, powiedzmy PKO BP, mogłyby skutecznie dostarczyć konkurencyjną ofertę i przełamać impas cenowy, w którym Polska znajdowała się przez ostatnie lata. Przypomnę, że do momentu, w którym zaczęły działać przepisy ustanowione w tej kadencji Sejmu, koszty tych operacji wynosiły około 1,5 mld zł rocznie. Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość wypowie się co do poparcia tego projektu w głosowaniu w trzecim czytaniu. Dziękuje bardzo. (Oklaski)