PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Andrzej Kania
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić Wysokiej Izbie stanowisko Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska w sprawie komisyjnego projektu ustawy o zmianie ustawy o transporcie kolejowym, zawartego w druku nr 2375. Przypomnę, że Komisja Infrastruktury po przeprowadzeniu pierwszego czytania oraz rozpatrzeniu tego projektu wnosi, aby Sejm przyjął ten projekt, co zawarte jest w sprawozdaniu komisji, druk nr 2405. Celem projektowanej nowelizacji jest usprawnienie procedur służących realizacji inwestycji infrastrukturalnych i taborowych w transporcie kolejowym poprzez usunięcie wątpliwości interpretacyjnych i jednoznaczne rozstrzygnięcie, że przy wydawaniu decyzji administracyjnych organy wydające te decyzje nie stosują przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, co oznacza w szczególności, że postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie są dla tych organów wiążące. Celowość wprowadzania zmiany oraz potrzeba dużego tempa prac nad tą regulacją zostały potwierdzone na grudniowej naradzie w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju z udziałem przedstawicieli wojewodów. Niewprowadzenie przedmiotowej zmiany może oznaczać utratę kolejnych miesięcy w realizacji programu inwestycyjnego unowocześniającego polską kolej. Celem projektowanej nowelizacji jest także zwolnienie z obowiązku składania do prezesa Urzędu Transportu Kolejowego dokumentacji niezbędnej do uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji pojazdów kolejowych w postaci papierowej i wprowadzenie w to miejsce zasady, zgodnie z którą jest ona składana w postaci elektronicznej. Wprowadzenie tej zmiany przyczyni się do zmniejszania liczby dokumentów w postaci papierowej, wyeliminowania konieczności kierowania wezwań do wnioskodawców w zakresie właściwego podpisu dokumentacji technicznej, przyspieszania rozpoznawania spraw administracyjnych i szybszego wprowadzania pojazdów kolejowych do eksploatacji, a w szczególności do zmniejszania kosztów ponoszonych przez wnioskodawców. Aktualnie do wniosku załącza się od jednego do kilkunastu segregatorów dokumentów. Biorąc powyższe pod uwagę, klub Platformy Obywatelskiej opowiada się za przyjęciem tej ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Jeszcze nic nie powiedziałem. Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o transporcie kolejowym, zawartego w druku nr 2375, jak również stanowiska Komisji Infrastruktury, zawartego w druku nr 2405. Moi przedmówcy, pan poseł sprawozdawca właściwie powiedzieli już wszystko o tym projekcie. Jeśli chodzi o dwa najistotniejsze elementy, uzyskano konsensus w komisji. Mają one usprawnić przede wszystkim inwestowanie na kolei i umożliwić pewne zdroworozsądkowe, daleko idące rozwiązania związane z usunięciem pewnych wiążących elementów zagospodarowania przestrzennego nakładanego przez gminy na program inwestycyjny kolei, jak również dopuszczenie do użytku pojazdów kolejowych bez dokumentacji w postaci papierowej. Ma to być postać elektroniczna. Tego typu rozwiązania są bardzo często wprowadzane w Europie, z dużym skutkiem, więc nie ma sensu dokładnie opisywać wszystkich elementów. Sojusz Lewicy Demokratycznej w pełni popiera ten projekt. Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To nieprawda, że rząd zaniedbuje sprawy bezpieczeństwa energetycznego Polski. Najlepszym przykładem są rozmowy premiera Donalda Tuska z wiceprezydentem RPA, który swego czasu wraz z grupą kilkudziesięciu przedsiębiorców złożył wizytę w Polsce. Rozmawiano między innymi o przerabianiu węgla na paliwa ciekłe i o gazyfikacji węgla. Wiem, że kryzys ukraiński jest okazją do ogłaszania kolejnych cudownych recept, dzięki którym uniezależnimy się od rosyjskiego gazu, jednak doświadczenia RPA pokazują, że produkcja paliw z węgla nie jest wyłącznie mrzonką. Zgodnie z danymi Międzynarodowej Agencji Energetycznej RPA jest jedynym państwem na świecie, w którym funkcjonuje komercyjna, a nie pilotażowa instalacja przemysłowa do produkcji paliw z węgla. Także wykorzystanie węgla w przemyśle chemicznym jest w tym kraju wdrożone na szeroką skalę. W Republice Południowej Afryki 35% paliw ciekłych jest produkowanych w rafinerii CLT Secunda, która przerabia węgiel. Polska i RPA są krajami górniczymi. W Polsce ponad 90% energii pochodzi z węgla, w RPA z węgla wytwarza się 77% energii. Dla mnie jest jasne, że nasze firmy pracujące dla górnictwa mogą tam znaleźć duży rynek zbytu, ponieważ nasze kopalnie ograniczają inwestycje, rynek południowoafrykański jest sposobem na przetrwanie kryzysu dla naszych firm okołogórniczych. Polskie maszyny i urządzenia górnicze od lat cieszą się dobrą opinią na świecie. Nasze firmy oferują najnowszą technologię. Uważam, że RPA może być bardzo interesującym rynkiem. Już w tym roku wiele firm okołogórniczych zacznie mieć kłopoty finansowe. Niektórym może zacząć grozić nawet upadek. To z kolei będzie oznaczało utratę miejsc pracy na Śląsku. Na razie kopalnie korzystają z ostrej konkurencji między producentami maszyn i udaje im się wywalczyć niższe ceny. Jednak za jakiś czas może okazać się, że wojna polsko-polska na rynku wewnętrznym doprowadzi do wzajemnego wyniszczania. To spowoduje, że polski rynek opanują firmy zagraniczne, one znajdą sposób na narzucenie cen i w efekcie okaże się, że straciliśmy miejsca pracy, zniszczyliśmy branżę okołogórniczą i w dodatku wyświadczyliśmy przysługę konkurencji. Uważam, że nadszedł czas, aby wesprzeć producentów maszyn górniczych w zdobywaniu nowych rynków, zaś rozmowy z przedstawicielami Republiki Południowej Afryki są dobrym przykładem takich działań. Dziękuję.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 18 maja br. obchodziliśmy 70. rocznicę niezwykle ważnego wydarzenia, a mianowicie zdobycia przez generała Władysława Andersa wzgórza Monte Cassino. Była to jedna z niewielu bitew drugiej wojny światowej z tak zażarcie przeprowadzoną batalią. Przez okres blisko pięciu miesięcy, dokładnie od stycznia do maja, wojska aliantów próbowały bezskutecznie zdobyć ten silnie ufortyfikowany masyw. Ataki prowadzono w trzech fazach. Pierwsze natarcie miało miejsce już w styczniu, kiedy to siły brytyjskie i amerykańskie przeprowadziły nieudane działania ofensywne. Następne ataki odbywały się w dwóch kolejnych miesiącach. W każdym z wykonywanych manewrów zostały poniesione olbrzymie straty w żołnierzach, a także straty moralne. Mimo przeprowadzonego 15 marca 3,5-godzinnego bombardowania miasta przed atakiem bezpośrednim alianci w dalszym ciągu ponosili porażki. Za przyczynę ciągłych klęsk uznaje się brak dostatecznego rozpoznania terenu, a także niedocenienie strategicznego znaczenia doliny rzeki Liri, gdzie umocnienia były całym doskonale zaplanowanym systemem. 12 maja 1944 r. o godz. 1 w nocy doszło do ostatnich, a jednocześnie decydujących manewrów mających na celu zdobycie Monte Cassino. Swe siły militarne połączyły Francuski Korpus Ekspedycyjny, brytyjska 78. dywizja, a także 2. Korpus Polski dowodzony przez generała Władysława Andersa. Chcąc utrzymać w tajemnicy pojawienie się Polaków, generał Leese zabronił wysłania patroli rozpoznawczych. W ten sposób żołnierze przez kilka pierwszych godzin musieli posuwać się na oślep, ponosząc olbrzymie straty. Po kilkunastogodzinnym odpieraniu ataków ze strony nieprzyjaciela wojsko bardzo dotkliwie odczuło ostrzał artyleryjski - po wdarciu się na wzgórze Widmo straty sięgały 20%. Zostały zarządzone przerwy w działaniach naprzemiennie z prowadzonymi patrolami, rozpoznaniem punktów ogniowych Niemców, a także ostrzałem nękającym. W ciągu następnych kilku dni przeprowadzono kolejne ataki, a tym samym z powodzeniem zdobyto kolejne bunkry. 17 maja miał miejsce bezskuteczny kontratak niemiecki, natomiast aliantom udało się zdobyć oraz utrzymać m.in. Widmo. Sukces ten spowodował chęć wycofania się Niemców za tzw. linię Hitlera. Odwrót nie doszedł jednak do skutku z powodu przechwycenia przez Polaków niemieckiego meldunku. Następnego dnia, 18 maja 1944 r., zawieszono na ruinach klasztoru powiewającą białą flagę. Wkrótce na murach pojawił się biało-czerwony sztandar. Bitwa pod Monte Cassino na pewno jest jedną z najbardziej zaciętych walk, jakie miały miejsce podczas II wojny światowej. Rok po tych wydarzeniach na Monte Cassino otwarto polski cmentarz wojenny, na którym pochowanych jest około 1070 żołnierzy 2. Korpusu Polskiego. Tam również pochowano zmarłego w Londynie w wieku 78 lat generała Władysława Andersa. Nie da się dobrać słów, które byłyby w stanie upamiętnić dzielność polskich żołnierzy, walczących, jak powiedział major Jan Żychoń na łożu śmierci, za Polskę i dla Polski. Napawa mnie to dumą, a także czuję się zaszczycony, że jestem Polakiem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lucjan Marek Pietrzczyk
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Praca zawodowa kobiet stanowi nieodłączną część życia społeczno-gospodarczego kraju i jest ona szczególnie wysoko cenioną wartością w przypadku kobiet, które w swojej aktywności zawodowej odnajdują nie tylko korzyści ekonomiczne, ale również traktują ją jako formę samorealizacji. Jednakże porównując według kryterium płci podstawowe wskaźniki rynku pracy, jak współczynnik aktywności zawodowej, wskaźnik zatrudnienia czy stopę bezrobocia, widać wyraźnie, iż kobiety mają słabszą od mężczyzn pozycję na rynku pracy. Na przykład współczynnik aktywności zawodowej kobiet w 2011 r. wyniósł 48,7% i był o 16 punktów procentowych niższy od analogicznej wartości dla mężczyzn wynoszącej 64,7%. Aż co piąta kobieta nie wraca na rynek pracy po okresie przerwy związanej z wychowaniem dziecka, do tego dochodzi jeszcze negatywny stereotyp kobiety matki jako pracownika. Ta sytuacja jest o tyle zastanawiająca, że wspieranie aktywności zawodowej kobiet stanowi niezwykle istotny element zwiększania potencjału pracy niezbędnego dla zapewnienia długookresowego, trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Kobiety wspierane przez instytucjonalne rozwiązania na rynku pracy będą częściej decydowały się na posiadanie dzieci, bez większego niż wśród mężczyzn lęku o uzyskanie lub utrzymanie zatrudnienia. Zasadne wydaje się zatem traktowanie wsparcia zatrudnienia, i w konsekwencji poziomu zatrudnialności kobiet, zwłaszcza posiadających małe dzieci, jako elementu długookresowej polityki wzrostu gospodarczego ze wspierającą rolą polityki prorodzinnej. Odpowiedzią na pytania, jak zwiększyć potencjał zawodowy kobiet i jak uaktywnić je na rynku pracy, jest testowany właśnie projekt innowacyjny ˝Novum subsydium˝ kierowany do kobiet wychowujących dziecko lub dzieci do lat 6, wdrażany przez Miejski Urząd Pracy w Kielcach. Proponowane jest subsydium 1/2 etatu, nowy instrument rynku pracy. 1/2 etatu nie jest czymś nowym na naszym rynku, ale subsydiowanie takiej formy przez urzędy pracy już zdecydowanie tak. W ramach subsydium 75 kobiet zarejestrowanych jako osoby bezrobotne testuje produkt u 75 pracodawców za stypendium w wysokości 110% zasiłku dla osób bezrobotnych. Jest to kwota wyższa niż połowa minimalnego wynagrodzenia za pracę. To praca na okres 12 miesięcy, z gwarancją zatrudnienia oraz miesięcznym okresem próbnym. W trakcie testowania organizowane są dyskusje panelowe z udziałem przedsiębiorców, kobiet oraz przedstawicieli instytucji rynku pracy. Wszystkie uzyskiwane na tych spotkaniach opinie i uwagi mają wpływ na ostateczny kształt projektu. Proponowane narzędzie w postaci subsydiowania zatrudniania kobiet wychowujących dziecko lub dzieci do lat 6 na 1/2 etatu stanowi optymalną propozycję dla pracowników podejmujących wyzwanie wejścia lub powrotu na rynek pracy i przedsiębiorców gotowych do tworzenia miejsc pracy. Jestem przekonany, że testowane w Kielcach narzędzie stanie się narzędziem ułatwiającym kobietom powrót na rynek pracy na terenie całej Polski. Dziękuję.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Polska jest krajem, w którym nie ma ustawy o samorządzie gospodarczym. Przedstawiciele różnych środowisk gospodarczych, działając w rozproszeniu organizacyjnym, dość często prezentują swoje stanowisko względem władzy publicznej rządowej i samorządowej. Niestety nie jest to stanowisko obiektywne, ponieważ brak jest podstawy prawnej, czyli ustawy o samorządzie gospodarczym, która pozwalałaby podmiotom gospodarczym na uzyskanie stanowiska od władzy publicznej w zakresie warunków i okoliczności podejmowania decyzji, które mają skutek i wpływ na prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce. Podnoszę ten temat braku uregulowań, ponieważ brak ustawy o samorządzie gospodarczym to prawdopodobnie wynik celowego zaniechania. Rząd obawia się bowiem silnego partnera, który zapewne ingerowałby w procesy decyzyjne władzy publicznej i zapewne także w samorząd gospodarczy, funkcjonując w oparciu o ustawowe uregulowania, byłby wymagającym partnerem dla organów władzy. Ponad 4 lata temu organizacje zrzeszające podmioty gospodarcze przedstawiły projekt ustawy o samorządzie gospodarczym, ale na skutek opieszałego działania rządzącej koalicji dopiero teraz został on poddany czy jest poddawany analizie w komisji sejmowej. W art. 1 projektu napisano: Tworzy się powszechny samorząd gospodarczy działający na rzecz rozwiązywania problemów gospodarki w skali lokalnej i ogólnokrajowej oraz reprezentujący interesy należących do niego podmiotów, zwany dalej samorządem. Mam nadzieję, że podjęcie tematu przez Sejm przyczyni się do debaty publicznej na temat roli samorządu gospodarczego w Polsce i pełnego udziału wszystkich partnerów społecznych zainteresowanych funkcjonowaniem i rozwojem gospodarki w miastach i gminach, co może przyczynić się do powstania lepszych rozwiązań prawnych, trafniejszych decyzji władzy publicznej i wzrostu miejsc pracy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Ukazała się kolejna pozycja książkowa Janusza Palikota o profanacyjnym zacięciu i charakterze. Także tym razem ustępy książki Janusza Palikota przypominają ustępy na dworcu w Biłgoraju. Dziękuję.
Mówca: Teresa Świło
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy Festiwalu Reżyserii Filmowej, imprezy cyklicznie odbywającej się w Świdnicy. Jest to przedsięwzięcie od kilku lat przyciągające rzeszę zwolenników, która z roku na rok jest coraz większa. Od 2008 r. Festiwal Reżyserii Filmowej w Świdnicy odwiedzają najlepsi reżyserzy, a także aktorzy. Festiwal jest jedną z najbardziej znanych na świecie imprez poświęconych ocenie pracy reżysera. Tegoroczną 7. edycję festiwalu, która odbędzie się w dniach od 1 do 6 czerwca, honorowym patronatem objął minister kultury i dziedzictwa narodowego pan Bogdan Zdrojewski. W tym czasie zostanie wyemitowanych prawie 60 filmów. Festiwal mogą odwiedzić osoby interesujące się kinematografią, lecz także ci, których nie stać na zakup biletów, ponieważ wstęp na ten festiwal jest bezpłatny. Dziękuję bardzo za uwagę. (niewygłoszona część oświadczenia) Festiwal Reżyserii Filmowej to największa impreza kulturalna mająca miejsce w Świdnicy. Biorą w niej udział nie tylko świdniczanie, mieszkańcy okolicznych miejscowości, ale również osoby przyjeżdżające z daleka. Dzięki bezpłatnym biletom - w sumie do festiwalowej publiczności trafi około 20 tys. wejściówek - festiwal mogą odwiedzić osoby, których z przyczyn ekonomicznych nie stać na zakup biletów do kina. Z socjologicznego punktu widzenia jest to cenna inicjatywa, w której udział mogą wziąć wszyscy, ponad podziałami. Specyfiką świdnickiego festiwalu jest bezpośrednie obcowanie z kulturą dzięki obecności najwybitniejszych reżyserów i aktorów, którzy bez kozery opowiadają o swoim zawodzie, przeprowadzając uczestników przez świat filmu i reżyserii. To wydarzenie bez precedensu, niepowtarzalne, wyjątkowe, a jego organizatorzy dbają o najmniejsze szczegóły. W ubiegłym roku odniesiono także sukces frekwencyjny, za którym idą liczby - 17 tys. odwiedzających, 2 mln widzów przed telewizorami. Twarzą tegorocznego festiwalu będzie Artur Żmijewski, aktor niezwykle lubiany i ceniony zarówno przez publiczność, jak i reżyserów. Jednocześnie trafi do niego nagroda Kryształowy Dzik przyznawana za twórczą współpracę aktora z reżyserem. Z kolei nagrodę specjalną 7. Festiwalu Reżyserii Filmowej - Kryształowego Dzika - za całokształt twórczości odbierze Wojciech Wójcik - reżyser uchodzący za specjalistę kina sensacyjnego, który jest twórcą takich filmów, jak: ˝Karate po polsku˝, ˝Trójkąt Bermudzki˝, ˝Trzy dni bez wyroku˝, a także kultowego serialu ˝Ekstradycja˝. Każda edycja Festiwalu Reżyserii Filmowej okazuje się dużym sukcesem organizacyjnym, stąd też serdecznie zapraszam do wzięcia udziału w tym świdnickim przedsięwzięciu. Zapewniam, że znakomitych gości nie zabraknie, a wysoki poziom kulturalny zaskoczy nawet najbardziej wymagających. Uważam, że Festiwal Reżyserii Filmowej jest doskonałą promocją Świdnicy.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie nowego prawa dla Pendolino W prasie pojawiły się informacje o projektach dwóch nowych rozporządzeń przygotowywanych przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju. Oba w sposób bezpośredni dotyczą składów ED250 Pendolino. Pierwsze dotyczy zwiększenia limitów prędkości dla szybkich pociągów, natomiast drugie dotyczy usankcjonowania w prawie wykorzystania systemu ERMTS/ETCS. O ile drugie rozporządzenie można nazwać powiewem świeżości i nowoczesności w polskim kolejnictwie, o tyle bardzo trudno pozbyć się wrażenia, że pierwsze z nich jest działaniem na siłę, by naprawić szkody i błędy popełnione w przeszłości. Nie wykluczam tu przypadkowości, ale chronologia wydarzeń jednak wskazuje na działania ratunkowe ministerstwa. To zresztą wpisywałoby się w sposób rządzenia premiera Tuska. Niewiele planowania i stanowienia prawa, które ma kreować sytuację z wyprzedzeniem w przyszłość, za to bardzo dużo uchwalanych przepisów wpasowujących się do już zastanej rzeczywistości i, tak jak przypuszczalnie w tym przypadku, prób ratowania się z błędów, skutków niewłaściwych decyzji, opieszałości, lenistwa, nonszalancji i niekompetencji osób i instytucji odpowiedzialnych przez uchwalanie nowego, niekoniecznie przemyślanego i właściwego prawa.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wydarzenia na Ukrainie i agresywne działania Rosji budzą uzasadniony niepokój i wywołują napięcie w Europie. Jednak niezależnie od tego imperialna polityka Putina wywołuje określone i pozytywne działania ze strony rządów państw sąsiadujących z Rosją. Niech tego przykładem będzie uchwała łotewskiego parlamentu, który kilkanaście dni temu przyjął poprawki do kodeksu karnego przewidujące odpowiedzialność karną za ˝publiczne gloryfikowanie, negowanie, usprawiedliwianie lub podawanie w wątpliwość ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz zbrodni wojennych, w tym agresji nazistowskich Niemiec i ZSRR przeciwko Łotwie˝. Za czyny te grozi kara od trzech do pięciu lat więzienia, grzywna lub prace społeczne. Te przypisy nie są bynajmniej czymś nowym wśród państw, które przez dziesięciolecia były pod radziecką okupacją. Pod koniec 2010 r. również węgierski parlament przegłosował nowe prawo, które każe ścigać tych, którzy negują zbrodnie komunizmu. Oczywiście, jak należało się spodziewać, rzecznik rosyjskiego MSZ wyraził oburzenie decyzją łotewskiego parlamentu, a jego uchwałę nazwał ˝cyniczną i amoralną próbą łotewskich władz zniekształcania historii˝. To bez wątpienia bardzo ważny krok w historii Łotwy i jednocześnie wyraźny sygnał dla narodów, które znajdowały się pod jarzmem sowieckim. Nie sposób budować przyszłości bez rozliczenia z totalitarną i okupacyjną przeszłością. Ustanowienie kar za negowanie zbrodni komunizmu jest jednym z istotnych etapów na drodze budowy państw w pełni niezależnych i demokratycznych. Mam nadzieję, że wkrótce w Polsce doczekamy się prawa, które zacznie nas zbliżać w tym względzie do światowych standardów.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-05-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie pomników sowieckich Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Niniejsze oświadczenie poselskie pragnę poświęcić kwestii ponad 300 pomników, czołgów i innych symboli minionej epoki PRL, które nie tylko dumnie stoją - po 25 latach od upadku komunizmu - ale są też regularnie odnawiane i poddawane remontom. Nie jest tajemnicą fakt, że od tysiącleci ludzie stawiają pomniki komuś, kogo szczególnie cenią, szanują, podziwiają, gdy chcą upamiętnić jego zasługi i czyny. Z drugiej strony powszechnie wiadomo również o ogromnych zniszczeniach mentalnych i materialnych, jakie władza komunistyczna spowodowała w Polsce. Mimo to po ćwierćwieczu od chwili, w której z trudem udało się obalić ten toksyczny ustrój, obywatele Polscy dalej muszą (albo chcą?) patrzeć na sowieckie czołgi czy pomniki. Przykładowo: pomnik Braterstwa Broni w Warszawie dumnie wznosi się na placu Wileńskim i upamiętnia wspólną walkę żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego i Armii Radzieckiej podczas II wojny światowej. Dla każdego Polaka patrioty odpowiednim miejscem dla takiego pomnika powinno być muzeum, tak by mógł na niego patrzeć tylko wtedy, kiedy będzie chciał, a nie codziennie, idąc do pracy i narażając się na negatywne wspomnienia wiążące się z okresem stalinizmu w naszym kraju. Zdumiewające i gorszące jest to, że pielęgnacją tych pomników najczęściej zajmują się władze (przykładowo: wspomniany warszawski pomnik regularnie odnawia pani prezydent Gronkiewicz-Waltz), bo to od nich zależy, czy i gdzie taki pomnik będzie stał i przypominał bolesną i ponurą historię. Społeczeństwo w zdecydowanej większości nie chce patrzeć na tego typu ˝dzieła˝ chwalące oprawców z okresu komunizmu i jest to całkowicie naturalne, ale gdy ktoś odważy się dać wyraz swojemu niezadowoleniu, na przykład malując lub dewastując postkomunistyczną pamiątkę, momentalnie zostaje zatrzymany przez Policję, która ściga go za niszczenie mienia publicznego. Trzeba się zastanowić, czy okres stalinizmu rzeczywiście był dla nas taki zły, jak pamiętają go świadkowie, czy może żyło się Polakom godnie, dobrze i przyjemnie, jak twierdzą niektórzy rządzący, skoro pozostawili w swoich miastach pomniki chwalące Stalina, Rosję Sowiecką i Armię Czerwoną. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Żal ściska serce, gdy widzi się, jak pieniądze potrzebne na remont dróg czy chodników przeznaczane są na renowację pamiątek komunizmu. Miejmy nadzieję, że za kilka lat nasze dzieci i wnuki nie będą twierdzić, że skoro w ich mieście na honorowym miejscu stoi pomnik żołnierzy sowieckich, to na pewno musieli oni być narodowymi bohaterami, którzy wyjątkowo wsławili się także w naszym kraju. Natomiast ci, którzy krytykują inicjatywy budowy pomników upamiętniających ofiary katastrofy pod Smoleńskiem z 2010 r., powinni się zastanowić, czy nie lepiej i pożyteczniej byłoby, gdyby swoją energię wykorzystali na walkę z prawdziwymi wyrazami obelgi dla Polaków w postaci postsowieckich pomników stojących w naszym kraju.