PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marek Plura
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Komisja Polityki Społecznej i Rodziny w dniu 11 października ub. r. rozpatrywała przedstawione tutaj w skrócie przez pana ministra sprawozdanie z działań na rzecz realizacji Karty Praw Osób Niepełnosprawnych. Po dyskusji w komisji komisja proponuje, by Wysoki Sejm raczył przyjąć to sprawozdanie. Ponieważ ma ono pewien dokumentalny charakter, nieco historyczny, bo opisuje stan z roku 2011, z radością mogę stwierdzić, iż mam nadzieję, że to brzmi, zwłaszcza na forum Wysokiej Izby, jako truizm, jaka oczywista oczywistość, bo oznacza, że wszyscy zauważamy intensywność prac parlamentarnych, jak i ich społeczne przełożenie w kierunku stworzenia warunków do aktywnego i możliwie samodzielnego życia osób niepełnosprawnych. Stąd też stały wzrost poziomu tej aktywności we wszystkich obszarach życia, nie zawsze oznaczający szybkie osiąganie takiego pułapu samodzielności, jakiego wszyscy byśmy sobie, a zwłaszcza niepełnosprawnym Polakom życzyli, ale zdecydowanie możemy tu mówić o stałym postępie, co, zwłaszcza w czasach pewnego zahamowania gospodarczego, jest sukcesem niewątpliwym. Dlatego też, bazując na już przedstawionej przez pana ministra informacji, pominę szczegóły, chciałbym natomiast podkreślić, że zarówno w komisji polityki społecznej, podkomisji stałej do spraw osób niepełnosprawnych, jak i, co jest bardzo ważnym zjawiskiem, w wielu innych komisjach i zespołach parlamentarnych, nie tylko w zespole do spraw osób niepełnosprawnych, trwają prace legislacyjne, pojawiają się nowe inicjatywy, które dotyczą różnych obszarów życia Polaków z niepełnosprawnością, szczególnie tych, w odniesieniu do których podejmujemy wysiłki na rzecz poprawy stanu, nad którym ciążą czasem wręcz pokoleniowe zaległości. Myślę tu przede wszystkim o kwestiach związanych z infrastrukturą. Stąd też przy tej intensywności prac poszerza się wiedza o problematyce związanej z życiem osób niepełnosprawnych, co przyjmuję z dużym zadowoleniem i za co chciałbym z tego miejsca Wysokiej Izbie szczególnie gorąco podziękować. Na zakończenie pragnę dodać, że ten dziś już stały postęp zapewne ma jedno ze swych źródeł w uchwalonej ponad 15 lat temu Karcie Praw Osób Niepełnosprawnych, która zarysowała w sposób stanowczy horyzont działań, do których wciąż jeszcze dążymy. Dziś ten horyzont jest wsparty wieloma innymi, już szczegółowymi i wiążącymi rozwiązaniami, których realizacja nie budzi zastrzeżeń, a wręcz przeciwnie, pozwala z optymizmem patrzeć na rozwój aktywności osób niepełnosprawnych w Polsce. Dlatego też jestem przekonany, że wchodzimy również w nową erę aktów prawnych i legislacyjnych, w której Karta Praw Osób Niepełnosprawnych i związane z nią sprawozdanie zaczynają nabierać charakteru raczej historycznego i stają się jeszcze jednym z powodów, oczywiście ważnym, bardziej do bieżącej dyskusji i do przyjmowania bieżących rozwiązań niż do oceny stanu związanego z życiem osób niepełnosprawnych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Teresa Piotrowska
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Choć Karta Praw Osób Niepełnosprawnych nie ma wiążącej mocy prawnej, to stała się swego rodzaju standardem w zakresie realizacji przez instytucje publiczne i niepubliczne działań na rzecz osób niepełnosprawnych. Na przykładzie każdej informacji przedkładanej Wysokiej Izbie widać, jak bardzo zróżnicowany jest zakres działań poszczególnych instytucji, od szczegółowych do systemowych. I to wyraźnie widać w tym dokumencie. Chciałabym zwrócić uwagę na rozwiązania prawne, właściwie takie bardzo szczegółowe, ale jednocześnie systemowe. A mianowicie wprowadziliśmy znaczące zmiany w Prawie zamówień publicznych. Zapisaliśmy, że zamawiający może określić szczególne warunki w opisie przedmiotów zamówienia i może określić wymagania związane z realizacją tego zamówienia dotyczące zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Celem tego przepisu było stworzenie preferencji dla podmiotów zatrudniających osoby niepełnosprawne. Podobnie w art. 22 ust. 2 Prawo zamówień publicznych wprowadziliśmy zapis, według którego zamawiający ma możliwość zastrzeżenia w ogłoszeniu o zamówieniu, iż o zamówienie mogą ubiegać się wyłącznie wykonawcy, u których ponad 50% zatrudnionych pracowników stanowią osoby niepełnosprawne. Chciałabym zapytać pana ministra, jak wygląda w praktyce wykorzystanie tych przepisów przez podmioty zamawiające. Czy mamy jakieś dane? Czy te przepisy dobrze służą firmom, które zatrudniają osoby niepełnosprawne, a tym samym osobom niepełnosprawnym? Czy jest widoczna ta zmiana? Czy rzeczywiście było warto wprowadzić tę zmianę zaproponowaną przez Urząd Zamówień Publicznych? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! To jest bardzo ważny problem i ważna debata, ponieważ szacuje się, że w skali światowej na 7 mld osób żyjących na naszej planecie ponad 600 mln to są niepełnosprawni. U nas w zależności od kryteriów - była zresztą o tym mowa - ta liczba też jest znacząca. Zgadzam się z tym, o czym mówił pan poseł Piechota, gdy przedstawiał zalety ONZ-owskiej Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, która była przyjęta w grudniu 2006 r. i ratyfikowana w marcu 2008 r., ale już nie za bardzo podzielałbym eulogię w stosunku do rządu, bo jednak prezydent ratyfikował to 6 września ubiegłego roku, czyli trwało to ponad 4,5 roku. Jest to bardzo długi proces. Uważam, że w takiej kwestii należy postępować szybciej. Wreszcie myśmy nie ratyfikowali protokołu opcjonalnego, który umożliwia kwestię zaskarżania do Trybunału przez osoby niepełnosprawne. Chciałbym przy okazji zapytać pana ministra: Na ile fakt, że Polska nie przystąpiła do Karty Praw Podstawowych Unii także ogranicza możliwość odwoływania się przez te osoby do Trybunału strasburskiego? I druga rzecz. Była tu mowa, że dzięki dofinansowaniu dla zakładów pracy zatrudnionych jest teraz 245 tys. osób. Przede wszystkim co się dzieje, że jeśli chodzi akurat o zakłady pracy chronionej, liczba tych pracodawców maleje? To jest jakiś mało zrozumiały fenomen. Czy rząd nie przewiduje... Rozumiem, że to dofinansowanie zależy od stopnia niepełnosprawności, ale czy nie powinny być brane pod uwagę kwestie tego, w jakim to jest regionie? Czy np. w przypadku Polski północno-wschodniej, zwłaszcza Warmii i Mazur, gdzie jest największe bezrobocie, czy w stosunku do przedsiębiorców, którzy zatrudniają niepełnosprawnych w takich regionach, nie powinien być dodatkowy wskaźnik jako dodatkowe kryterium, co sprzyjałoby zatrudnianiu osób w tym, a nie innym regionie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W informacji rządu z druku nr 742 podano m.in. dane dotyczące sytuacji osób niepełnosprawnych na rynku pracy. Miarą aktywności zawodowej tej grupy jest procentowy udział pracujących i bezrobotnych osób niepełnosprawnych. Dla osób niepełnosprawnych w wieku 16 lat i więcej ten wskaźnik wyniósł w 2011 r. 17,2%, a dla osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym - 26,4%. Z grupy aktywnych zawodowo osób niepełnosprawnych, mimo wszystko niezbyt dużej, średnio 15% pozostaje bez pracy. Nastąpił tutaj w 2011 r. nieznaczny wzrost bezrobocia - o 0,2% - w stosunku do roku 2010. W wartościach bezwzględnych liczba bezrobotnych niepełnosprawnych wynosiła 124 tys. osób. Mimo wzrostu o blisko 6% liczby ofert pracy dla osób niepełnosprawnych zanotowano nie spadek, ale nieznaczny wzrost bezrobocia w tej grupie. Dlatego kieruję pytanie do pana ministra: Co jest powodem, że nie wszystkie oferty pracy przy wzroście ich liczby nie zostały wykorzystane przez osoby poszukujące pracy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Wziątek
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Cieszę się, że informacja, która została przedstawiona przez pana ministra, uzyskuje tak dużo dobrych ocen, ale także warto zauważyć parę słabości. I o takich dwóch słabościach chciałbym powiedzieć. Pierwsza rzecz odnosi się do analizy porównawczej związanej ze stanem aktualnym odnośnie do roku 2008. Jeżeli porównamy dane osób, które są bezrobotnymi osobami niepełnosprawnymi, to okaże się, że w tej chwili mamy zarejestrowane 32 tys. osób i to jest o 43% więcej, niż było w 2008 r. To jest naprawdę ogromny wzrost i mamy świadomość, że część z tych osób nigdy nie będzie mogła pracować, ale inna część jest gotowa do pracy i ma zdolność do pracy. Może warto jednak zastanowić się, jakie stworzyć narzędzia, które dadzą szansę, aby zaktywizować na rynku pracy tych bezrobotnych, którzy mają możliwości i mają wielkie chęci, ale nie mają już siły na poszukiwanie tej pracy, bo natrafiają na ogromną ścianę nie do przebicia. Drugi aspekt, o którym chciałbym powiedzieć, panie ministrze, adresując do pana pytanie, odnosi się do rehabilitacji społecznej. Ona jest niezwykle ważna. Przed chwilą wielu posłów mówiło o tym, jak wielkie mamy sukcesy sportowe wśród osób niepełnosprawnych. One naprawdę zasługują na ogromny szacunek, ale jest wiele osób, które potrzebują aktywności społecznej, także aktywności sportowej. Nie są wielkimi sportowcami, ale jest im to niezwykle potrzebne do życia, do aktywności. W związku z tym można stwierdzić, zadać pytanie, dlaczego na taką wielką potrzebę mają w roku 2013 r. zdecydowanie mniej środków w stosunku do roku 2012. (Dzwonek) Jeżeli uzyskujemy informację, że jest to drastyczne ograniczenie środków, które być może sięga 30%, a nawet więcej - prosiłbym, żeby pan minister zechciał to jednoznacznie określić - to może to budzić niepokój. W jaki sposób pan minister chce wesprzeć aktywność społeczną osób niepełnosprawnych? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Korzystając z tej debaty, chciałabym zapytać, a właściwie powrócić do problemu, który w poprzedniej kadencji wielokrotnie sygnalizowałam z tej mównicy w imieniu rodziców dzieci niepełnosprawnych umysłowo. Chodzi o rodzinne domy dla niepełnosprawnych umysłowo. Rodzice mający takie dzieci są bardzo zaniepokojeni ich losem, ich przyszłością, gdy będą tracić siły czy też po prostu odejdą. Jest alternatywa wobec domów opieki społecznej, które niekoniecznie są dobrym miejscem dla takich dzieci - utworzenie rodzinnych domów opieki. Jest to forma sprawdzona w krajach Europy Zachodniej. W poprzedniej kadencji pytałam pana wielokrotnie podczas prac nad różnymi ustawami, czy ministerstwo rozważa wprowadzenie takich regulacji prawnych, które sprzyjałyby zakładaniu rodzinnych domów dla niepełnosprawnych umysłowo, i czy jednocześnie zagwarantowane będzie lub jest jakieś wsparcie finansowe, aby takim rodzicom ułatwić przynajmniej początek, start. Wobec tego powtarzam pytanie. Ponieważ mimo wszystko nie mogę doszukać się w tych przepisach takich rozwiązań, chciałabym zapytać, proszę odpowiedzieć: Czy w polskim prawie są przepisy, które dają możliwość tworzenia rodzinnych domów opieki nad niepełnosprawnymi umysłowo, czy zapewnione zostały też jakieś formy wsparcia finansowego? Jeśli tak, to gdzie są takie przepisy? Proszę mi podać konkretne akty prawne i konkretne artykuły, będę z tego bardzo zadowolona i natychmiast przekażę to rodzicom. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Z informacji rządu na temat działań podejmowanych w roku 2011 w celu realizacji Karty Praw Osób Niepełnosprawnych wynika, że pracujących osób w wieku aktywności zawodowej w tym środowisku jest 22,3%, zaś stopa bezrobocia w tymże środowisku wynosi 15,5%. W związku z tym chciałbym zapytać: Jak pan minister ocenia zjawisko wzrostu liczby osób niepełnosprawnych zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy? Czy można widzieć w tym również pewien symptom wzrostu aktywności tych osób oraz wzrostu ich gotowości do podejmowania pracy? Ponadto, panie ministrze, czy za tym zjawiskiem podąża wzrost liczby ofert pracy dla osób niepełnosprawnych? Dziękuję bardzo.
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam takie pytanie. Otóż w odpowiedzi na jedną z interpelacji napisał pan, że jeśli chodzi o zatrudnienie czy subsydiowanie zatrudnienia na rynku chronionym i otwartym, będzie zrównywane w dół. Moje pytanie jest właśnie takie: Dlaczego jest takie stanowisko rządu, że będą odejmowane pieniądze tym, którzy pracują w zakładach pracy chronionej lub chcą tworzyć miejsca pracy w zakładach pracy chronionej? Wydaje mi się, że to jest błędna taktyka. Ale oczywiście czekam na odpowiedź pana ministra. Przynajmniej napisał pan, że tak będzie, zobaczymy, czy tak w rzeczywistości się stanie, bo osoby niepełnosprawne są pełne niepokoju o takie stanowisko rządu. Druga kwestia. Mam informację, przynajmniej taka do mojego biura poselskiego dotarła, że pieniądze na kształcenie dzieci niepełnosprawnych są w subwencji, nie w dotacji. To jest dosyć duży problem w niektórych sytuacjach, oczywiście organy założycielskie szkół czasem majstrują przy tej subwencji. Czy nie uważa pan minister, że należałoby po prostu wyraźnie zapisać w ustawie budżetowej te pieniądze jako dotację i wtedy one przepłyną przez organ prosto do szkoły na ucznia i nie będzie dyskusji, czy starosta zabrał te pieniądze czy ich nie zabrał dzieciom niepełnosprawnym? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Trzy pytania do pana ministra. Po pierwsze, pytanie zasadnicze, czy rząd podtrzymuje tezę o tym, aby Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie był samodzielną osobą prawną? Czy w tej sprawie jest gotowość do dialogu i ewentualnej zmiany stanowiska? Po drugie, do informacji o stanie realizacji karty załączonych jest też dziesięć postulatów rzecznika praw obywatelskich. W jaki sposób instytucje rządowe czy jak państwo przesyłacie do poszczególnych ministrów te oczekiwania, jeśli chodzi o rozwiązania legislacyjne ze strony rzecznika praw obywatelskich? Po trzecie, sprawa, która nie schodzi z dyżurów poselskich, to jest wysokość zasiłku pielęgnacyjnego, 153 zł, przyznanego od 1 września 2006 r. Z informacji, które otrzymałem z ministerstwa, wynika, że jest ponad 900 tys. osób pobierających to świadczenie. Przypomnę, że chodzi o zasiłek pielęgnacyjny w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osobie w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. W 2006 r. płaca minimalna wynosiła w granicach 860 zł, teraz wynosi 1600 zł. To pokazuje skalę, w jaki sposób partnerzy społeczni dogadali się z państwem, że trzeba podnieść minimalne wynagrodzenie w związku ze wzrostem kosztów utrzymania itd. Natomiast tu pozostaje ta sama wysokość - 153 zł. Często zainteresowani pytają, bo podobne świadczenie, wypłacane z systemu zusowskiego, wynosi 193 zł. Wiem, że gdybyśmy chcieli podnieść to świadczenie, jednorazowo kosztowałoby to budżet 490 mln. (Dzwonek) Jest, po pierwsze, pytanie, czy rząd w najbliższym czasie zamierza podnieść to świadczenie. Po drugie, czy to świadczenie, tak jak inne świadczenia, byłoby na podobnych zasadach waloryzowane, jak chociażby świadczenia rodzinne, bo przecież to świadczenie jest świadczeniem opiekuńczym w ramach ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Ośrodki zajmujące się całoroczną rehabilitacją dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym i innymi niepełnosprawnościami mają ograniczony czas tej rehabilitacji do 120 dni w roku. Wprawdzie rozporządzenie z roku 2010 mówi, że czas trwania rehabilitacji dla pacjentów w tych w ośrodkach lub w oddziale dziennym może zostać przedłużony decyzją lekarza prowadzącego w przypadku uzasadnionym względami medycznymi, koniecznością osiągnięcia celu leczniczego, ale za pisemną zgodą dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Dlatego chciałabym zapytać: Jak pan minister ocenia funkcjonowanie tych zapisów? Czy jest to pewien automat, że jeżeli jest wniosek lekarza prowadzącego rehabilitację, jest zawsze zgoda oddziału wojewódzkiego? Jeżeli tak, to chciałabym potwierdzenia, a jeżeli nie, to w ilu przypadkach na przykład była odmowa dyrektora wojewódzkiego oddziału? Bo myślę, że nikogo tu nie trzeba przekonywać, a już na pewno nie trzeba przekonywać pana ministra, że dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, na przykład z wczesnym uszkodzeniem mózgu, powinny być rehabilitowane jak najwcześniej, w sposób kompleksowy i w sposób ciągły. To jest jedyna szansa, by dzieci te mogły w miarę sprawnie funkcjonować w wieku dojrzałym. Jestem bardzo zaniepokojona tym rozporządzeniem. I wielu rodziców przychodzi i zgłasza pewne niepokoje związane z rehabilitacją swoich dzieci. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Wziątek
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! W żaden sposób nie chcę poszukiwać dziury w całym, bo, jak pan słyszał, nasz klub przyjmuje informację, wskazujemy tylko na pewne słabości. Posługując się informacjami, które pan przedstawił w materiale, wskazuję, cytuję, że liczba osób niepełnosprawnych zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy wzrosła o 28,6%, przy czym liczba osób zarejestrowanych jako bezrobotne wzrosła o 43,2%. Z zacytowanych przeze mnie danych wynika, że są to osoby bezrobotne, które de facto są osobami niepełnosprawnymi. To oznacza, że nie ma wśród nich emerytów, więc tak naprawdę dla mnie bardziej optymistyczny jest dalszy ciąg tej informacji, która wskazuje, że liczba osób zarejestrowanych jako osoby poszukujące pracy zmalała o 16%. To jest oczywiście dobra informacja, ale nasuwa się pytanie, dlaczego te osoby nie poszukują pracy? Czy dlatego, że już straciły wiarę w to, że znajdą pracę, czy też dlatego, że w żaden sposób ich nie aktywizujemy? To jest problem i tak chciałbym go przedstawić. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak, w trybie sprostowania, panie marszałku. Bardzo pięknie dziękuję, ponieważ akurat oglądają nas niepełnosprawni i na bieżąco informują, są zainteresowani tą pańską odpowiedzią, panie ministrze, a więc ją zacytuję: W związku z powyższymi okolicznościami ujednolicenie wysokości tej pomocy dla obu rynków może odbyć się wyłącznie przez zrównanie pomocy w formie subsydiów płacowych do poziomu uzyskiwanej na otwartym rynku pracy. Wyłącznie. A więc bardzo bym prosił, żeby nadać inny tok temu myśleniu, bo to wywołuje dyskusję. Pięknie dziękuję.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Prawie 10% społeczeństwa polskiego stanowią osoby niepełnosprawne. Dużo zmieniło się w Polsce na plus dla tej licznej grupy społecznej. Jest Karta Praw Osób Niepełnosprawnych, mamy uchwaloną w 2010 r. ustawę antydyskryminacyjną, która zapewnia niepełnosprawnym częściową ochronę w niektórych dziedzinach życia. Są jednak nierozwiązane problemy, wymagające wsparcia ze strony państwa, a które przy okazji tej informacji rządu RP chciałbym poruszyć. Wielu pracodawców, w tym urzędy i instytucje, niechętnie zatrudnia niepełnosprawnych, wolą oni wydawać publiczne pieniądze na składki na PFRON. Następny problem dotyczy miejsc parkingowych dla niepełnosprawnych. Korzysta z nich ok. 650 tys. osób. Niestety, tu pojawiają się nadużycia, bo kierowcy korzystający z takich miejsc są często jedynie członkami rodzin osób niepełnosprawnych, a zdarzają się również przypadki fałszowania dokumentów poświadczających niepełnosprawność. Jest to powszechne szczególnie w dużych miastach, gdzie występuje deficyt miejsc parkingowych. Stąd pojawił się słuszny projekt, mający na celu ograniczenie nadużyć w zakresie nieuprawnionego stosowania kart. Posługiwanie się w sposób nieuprawniony taką kartą, np. kartą osoby zmarłej, kartą bez właściciela albo bez przewożonej osoby niepełnosprawnej bądź kartą podrobioną będzie równoznaczne z popełnieniem wykroczenia zagrożonego karą nawet do 5 tys. zł.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2013-02-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym w tym miejscu pogratulować odpowiedzialności zarządowi Jastrzębskiej Spółki Węglowej i związkom zawodowym działającym w tej spółce. Wokół spowolnienie, a firma, której wróżono wielkie kłopoty, wspaniale sobie radzi w trudnym czasie. Jastrzębska Spółka Węglowa przez ok. 9 miesięcy zeszłego roku miała nienajlepszą prasę, bo trwał ostry spór między zarządem a związkami zawodowymi o podwyżkę płac i umowy dla nowych pracowników. Obie strony znalazły jednak kompromis i w tym roku Jastrzębska Spółka Węglowa jest jedyną śląską spółką węglową, której nie grozi spór płacowy. Nie będzie on także jej groził przez najbliższe trzy lata, bo obie strony wypracowały jasny, przejrzysty sposób podnoszenia płac. Pracownicy mają zagwarantowane podwyżki w każdym roku i perspektywę jednorazowych premii poza obowiązującym systemem płac. Dlatego firma może skoncentrować się na pokonywaniu trudności. Gratuluję zarządowi i związkom, że mimo ostrych sporów ponad 3 miesiące temu usiedli razem i ustalili, że firma jest najważniejsza. Zrobili to wbrew sporej grupie podjudzaczy, którzy chcieliby, żeby w Jastrzębskiej Spółce Węglowej trwało napięcie. O tym, jak mądry był to wybór, świadczy chociażby przykład LOT-u. W tej firmie przez ostatnich 7 lat było bodajże 9 prezesów. Trwały ciągłe podchody ze związkami zawodowymi, a teraz niemal z dnia na dzień okazało się, że firma potrzebuje gigantycznego zastrzyku finansowego, żeby dalej wegetować, ale nie wiadomo, czy ma szanse przeżyć. Jestem dumny, że na Śląsku zwyciężył śląski rozsądek. Powód do dumy jest wielokroć większy, bo Jastrzębie-Zdrój, siedziba Jastrzębskiej Spółki Węglowej i większości kopalń należących do spółki, jest miastem, które w krótkim czasie rozrosło się sześciokrotnie i właściwie jest zlepkiem kilkudziesięciu tysięcy ludzi, którzy przyjechali tu z całej Polski. Etos pracy czyni cuda - to przypadek Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Etos myślenia ˝jakoś to będzie˝ prowadzi na manowce - to przypadek PLL LOT. Etos pracy jest źródłem pożytku ogólnego. Jastrzębska Spółka Węglowa odprowadziła w 2012 r. kwotę niemal 1,8 mld zł podatków i opłat. Pieniądze trafiły do państwa i jego instytucji, a także do samorządów. Jej zysk netto szacuje się na ok. 1 mld zł. Nie wiemy, jakie kwoty wpłaciły inne spółki węglowe, ale są one niemałe. Górnictwo jest jedyną dużą branżą, która nie zwalnia pracowników. Fakt, wciąż żywy jest mit, który mówi, że dopłacamy do górnictwa, ale to tylko mit. Górnictwo zapewnia byt ponad stu tysiącom rodzin górniczych i kilkuset tysiącom rodzin, które żyją z usług dla górnictwa. Dzieje się tak, bo u nas, na Śląsku, nie ma miejsca na myślenie ˝jakoś to będzie˝. Jestem przekonany, że gdyby udało się ograniczyć myślenie ˝jakoś to będzie˝, Polska znacznie łagodniej przeszłaby przez spowolnienie gospodarcze. Dziękuję. (Oklaski)