PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Zbigniew Chmielowiec (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 1. Czy prawdą jest, że po wejściu ustawy w życie rozwiązania w niej zawarte spowodują, że będziemy traktować polskich rolników jak obcokrajowców, nakładając na nich takie same restrykcje w zakresie nabywania ziemi? 2. Czy prawdą jest, że polski rolnik bardzo często nie będzie mógł kupić ziemi od swojego sąsiada, nie będzie mógł kupić jej w sąsiedniej gminie, powiększyć swojego gospodarstwa, przez 5 lat nie będzie miał dostępu do ziemi państwowej? 3. Czy w przedstawionym projekcie ustawy będzie możliwość osiedlania się na polskiej wsi dla tych, którzy chcieliby wyprowadzić się z miasta na wieś? 4. Czy w wyniku wprowadzenia ustawy rolnicy mogą stracić, ponieważ może ona doprowadzić do tego, że ziemia będzie tańsza? Proszę o odpowiedź na piśmie.
Mówca: Bożena Borys-Szopa
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Komisji Polityki Społecznej i Rodziny z prac nad sprawozdaniem z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020 za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r., druk nr 178. Omawiane sprawozdanie w dniu 13 stycznia 2016 r. marszałek Sejmu skierował do rozpatrzenia przez Komisję Polityki Społecznej i Rodziny. W dniu 24 lutego komisja na swoim posiedzeniu zapoznała się z omawianym dokumentem oraz dodatkowymi wyjaśnieniami właściwego ministra. Sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie za 2014 r. przedstawione Komisji Polityki Społecznej i Rodziny przygotowane zostało w oparciu o sprawozdania wojewodów, marszałków województw oraz sprawozdania Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwa Sprawiedliwości, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Edukacji Narodowej, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Komendy Głównej Policji oraz Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, które są współrealizatorami programu. Opracowany dokument zawiera opis działań zgodnych z programem, a także ich ocenę w oparciu o opracowane rekomendacje i wnioski. Komisja Polityki Społecznej i Rodziny uznała, iż należy docenić działania już zrealizowane w ramach Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, jednocześnie dążąc do jak najszybszego wprowadzenia zmian mających na celu udzielanie skuteczniejszej i szybszej pomocy osobom doznającym przemocy, a także podejmowanie działań skierowanych do osób stosujących przemoc. Ważne jest, aby ustawa i procedury nie stygmatyzowały rodzin i nie wprowadzały mylnego przeświadczenia, że wszystkie polskie rodziny obarczone są przemocą. Rodzina jest jedną z najważniejszych grup społecznych, dlatego też należy ją chronić, a w sytuacjach kryzysowych - skutecznie jej pomagać. Podczas posiedzenia szczegółowo omówione zostały obszary, kierunki i działania programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz sposób finansowania go w okresie sprawozdawczym, tj. od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. Komisja Polityki Społecznej i Rodziny przyjęła powyższe sprawozdanie bez sprzeciwu i rekomenduje Wysokiemu Sejmowi przyjęcie tegoż ˝Sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020 za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.˝, druki nr 178 i 268. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Paweł Skutecki
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Sprawozdanie jest bardzo bogate, bardzo obszerne i bardzo ciekawe, natomiast dotyczy przemocy w rodzinie. Ja bym chciał się skupić w moim wystąpieniu, z natury rzeczy krótkim, na przemocy wobec rodziny, na przemocy, której dopuszcza się wobec rodziny państwo polskie w postaci wszelkich instytucji. Ja bym chciał przedstawić tylko dwie bardzo świeże rzeczy. Znacie państwo być może sytuację Michała z Lublina, chłopca, który prawdopodobnie trafi do adopcji do Belgii. Zacytuję opiekunkę Michała: Zostałam zawiadomiona o tym fakcie i w ciągu 2 dni miałam przygotować Michała na spotkanie z Belgami i adopcję zagraniczną. Ku naszemu zdumieniu nikt nie brał pod uwagę naszej opinii jako prawnych opiekunów dziecka, że 7-letni Michał do takiej adopcji naszym zdaniem nie jest gotowy, tym bardziej że w ostatnim czasie doszło do nawiązania kontaktów z rodziną biologiczną. To prawda, że rodzice są pozbawieni praw, ale Michał ma jeszcze dorosłą siostrę, ciocię, wujków. Poza tym rodzice, choć pozbawieni praw, interesują się chłopcem. Rzeczą naturalną w prawie i w praktyce jest utrzymywanie takich więzi dzieci i rodziny. Na nasze argumenty przeciw adopcji zagranicznej, i to tak szybkiej, usłyszeliśmy, że mamy wygaszać więzy dziecka z rodziną biologiczną. Wygaszać więzy dziecka z rodziną biologiczną - to opiekunowie usłyszeli od sądu. (Głos z sali: To jest koszmar jakiś.) To jest koszmar, ma pani rację, pani minister. Druga taka sprawa. Kilka dni temu wyszedł na wolność Sebastian Nadolski. Pamiętacie państwo głośną sprawę z ogłoszeniem child alertu? Od początku wiele środowisk mówiło, że jest to sytuacja absolutnie absurdalna, że ojciec niepozbawiony praw rodzicielskich, bez ograniczonych praw rodzicielskich nie może porwać własnego dziecka. To jest kompletny absurd i przyznał to kilka dni temu sąd. Sąd w orzeczeniu napisał w ten sposób: Trudno wnioskować zdaniem sądu okręgowego o realności grożącej podejrzanemu surowej kary za czyn kwalifikowany przez prokuratora na podstawie art. 189 § 2 Kodeksu karnego, o ile jego popełnienie zostanie mu udowodnione, skoro, jak wynika z opisu czynu, podejrzany miał się go dopuścić wobec małoletniego syna będącego w wieku niespełna 4 lat, zwłaszcza że w okresie wskazanym jako czas czynu nie był pozbawiony władzy rodzicielskiej na mocy prawomocnego wyroku. Szanowni Państwo! Naprawdę zwracam uwagę na to, bo o ile przemoc w rodzinie jest zdiagnozowana, jest monitorowana i państwo próbuje zapobiegać tej przemocy, o tyle rodziny, wobec których stosuje się przemoc, nie mają się do kogo zwrócić. Bardzo proszę o zwrócenie uwagi też na ten aspekt. Dziękuję.
Mówca: Krystian Jarubas
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam przyjemność przedstawić stanowisko wobec przedstawionego przez Radę Ministrów ˝Sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020 za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.˝ wraz ze stanowiskiem komisji, druki nr 178 i 268. Szanowni państwo, sprawozdanie dotyczy pierwszego roku funkcjonowania Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020. Jest to kolejny z elementów szeroko pojętego programu na rzecz rodziny. Ustawa zasadnicza znakomicie wskazuje wagę, jaką państwo przywiązuje poprzez swoje działanie do rodziny, jej rozwoju, dobrobytu i ochrony. W reakcji na wyzwania stawiane przez współczesne stosunki społeczne rząd poprzedniej kadencji podjął właściwą decyzję o wzmożeniu wysiłków na rzecz ochrony bezpieczeństwa rodziny i walki z patologiami. Jak wskazuje statystyka za okres 2014 r., przy stosunkowo niewielkim zaangażowaniu finansowym, ale ogromnym instytucjonalnym i społecznym udało się wiele osiągnąć. Minister zwróciła uwagę na istotny spadek liczby osób dorosłych deklarujących doświadczenie przemocy z 33,8% w 2010 r. do 24,7% w 2014 r. Charakteryzując zbiorowość dorosłych ofiar przemocy, można stwierdzić, że są to w większości kobiety, osoby młode, z wykształceniem średnim lub wyższym, pozostające w związku małżeńskim. Wyniki badania wskazują na silną zależność pomiędzy byciem ofiarą bądź świadkiem przemocy w dzieciństwie i doświadczaniem przemocy w rodzinie w życiu dorosłym. W dyskusji omówiono działania podejmowane w sytuacji ujawnienia przemocy w rodzinie wobec osób dorosłych oraz wobec dzieci. Szanowni państwo, mając w pamięci założenia długofalowe i złożoność tematyki, a przede wszystkim przyczyn przemocy w rodzinie, można powiedzieć, że wszytko leży w naszych rękach. Mówiąc o tym, mam na myśli wszystkich obywateli, którzy stykają się z problemem przemocy w rodzinie w swoim najbliższym środowisku, i chcę im powiedzieć, że macie pełne prawo i obowiązek walczyć z każdą krzywdą w polskiej rodzinie. To wspaniale, że ˝Niebieskie karty˝, telefony zaufania czy ośrodki wsparcia są emanacją działań legislacyjnych. Dla porządku należy dodać, że dużą część koordynacji wszystkich procesów w ramach Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie prowadziło w roku 2014 Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, które w ramach ogólnokrajowej akcji promocyjnej propagowało ideę reagowania na problemy przemocy wśród rodzin w odniesieniu do obywateli. Poczucie odpowiedzialności za los wszystkich Polaków jest w rękach samych Polaków, natomiast rolą mandatariuszy jest tworzenie właściwych warunków do rozwoju takich postaw. Jest oczywiste, że takie warunki powstały zarówno z punktu widzenia litery prawa, jak i samych instytucji publicznych. Dlatego, biorąc pod uwagę te argumenty, klub Polskiego Stronnictwa Ludowego popiera sprawozdanie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Dariusz Starzycki
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Działania prowadzone w naszym kraju na rzecz ofiar przemocy w rodzinie wskazują, że mamy wiele możliwości pomocy osobom doświadczającym przemocy ze strony najbliższych. Jednakże niektóre wprowadzone rozwiązania utrudniają pracę instytucji pomocowych. Działania zespołów interdyscyplinarnych i grup roboczych są niewątpliwie bardzo pomocne w zapobieganiu przemocy w rodzinach, ale już sama procedura ˝Niebieskie karty˝, i tu się zgadzam z panią minister, jest mocno zbiurokratyzowana. W województwie śląskim w roku 2012 powstała oddolna inicjatywa przewodniczących zespołów interdyscyplinarnych, którzy zawiązali Śląską Koalicję na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Podczas prac merytorycznych zwrócili uwagę na wiele problemów, na które napotykają w bieżącej pracy w ramach procedury ˝Niebieskie karty˝. W 2013 r. koalicja przesłała rekomendację do wielu instytucji, w tym do ówczesnego premiera, z prośbą o zwrócenie uwagi na problem. Stworzyła również dwustronicowy projekt formularza. Dzisiaj ten formularz w części A to 7 stron. Poprzedni rząd jednak nie zajął się tym tematem, dlatego też zwracam się do pani minister z pytaniem, czy istnieje możliwość wrócenia do tych postulatów, przeanalizowania ich i jak najszybszego wprowadzenia w życie, co z pewnością ułatwiłoby rozwiązywanie problemów przemocy w rodzinie. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Minister! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Choć Polska jest krajem, który stosunkowo dobrze radzi sobie z tym problemem na tle innych krajów Unii Europejskiej, to i tak nie można lekceważyć żadnego przypadku przemocy w rodzinie. Dlatego konieczny jest rozwój profilaktyki, czyli formy działań zapobiegających zjawisku przemocy w rodzinie, zmiana świadomości społeczeństwa, skuteczna ochrona i pomoc ofiarom przemocy, w szczególności dzieciom, oraz zmiana postaw osób stosujących przemoc w rodzinie. Cieszy ogromnie zmniejszająca się liczba rodzin posiadających ˝Niebieską kartę˝, jeśli oczywiście ta liczba realnie oddaje rzeczywistość, a mimo to media dość często informują nas o rodzinnych tragediach. W związku z tym pytam: W jaki sposób ministerstwo zmobilizuje samorządy lokalne do prowadzenia szeroko rozumianych działań profilaktycznych dla osób i rodzin zagrożonych przemocą? W jaki sposób ministerstwo chce wzmocnić współpracę (Dzwonek) pomiędzy sądami a podmiotami realizującymi programy oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie? Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Ewa Tomaszewska
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Zjawisko bezrobocia generuje częste konflikty w rodzinach, na to wskazują badania socjologiczne. Poziom bezrobocia niestety mamy nadal sporo za wysoki i bezrobocie długotrwałe jest tym, co najbardziej wypacza relacje w rodzinach. Stąd moje pytanie: Czy ze względu na taki często konfliktogenny charakter reakcji na bezrobocie nie przygotowano jakichś specjalnych programów ukierunkowanych na środowisko osób długotrwale bezrobotnych w celu profilaktycznego podejścia, w celu zapobiegania pojawianiu się w rodzinach konfliktów, które mogą prowadzić do przemocy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józefa Szczurek-Żelazko
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na wstępie chciałabym przypomnieć, że dzisiaj omawiamy sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, które obejmuje działania w roku 2014. Pani poseł z Nowoczesnej przedstawiła sporo uwag krytycznych odnośnie do obecnego rządu na temat realizacji tego programu, a to jest rok 2014, więc w tym czasie władza była sprawowana przez Platformę Obywatelską i PSL. Szanowni Państwo! Jak wykazano w sprawozdaniu, realizacja tego programu w 2014 r. w dużej mierze opierała się na przeprowadzaniu czy organizowaniu różnego rodzaju szkoleń, konferencji, drukowaniu dużej ilości różnego rodzaju materiałów. Ja rozumiem, że w pierwszym etapie realizacji każdego programu niezbędne są szkolenia i konferencje, ale mam pytanie do pani minister: Czy przewiduje się przemodelowanie tego programu na lata następne i rozważa wprowadzenie innych form pracy z rodziną, być może takich form, które byłyby powiązane z bezpośrednią pracą zarówno z ofiarami, jak i sprawcami przestępstw? Sprawozdanie z realizacji programu jest okazją do weryfikacji założonych celów, metod działania, jak i sposobu finansowania wykonywania zadań. I w związku z tym pytanie: Czy istnieje możliwość modyfikacji tego programu? (Oklaski)
Mówca: Joanna Borowiak
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W sprawozdaniu z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020 za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. znajdujemy aż 15 zaleceń wskazujących na jego mankamenty, w tym także potrzebę dostosowania programu do dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady Europy. Przypomnijmy, że był to dopiero pierwszy rok realizacji programu. W związku z powyższym mam pytanie do pani minister: Czy Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przewiduje prace naprawcze zmierzające do korekty programu, niezbędne do jego lepszego funkcjonowania, a przez to również większej efektywności w kolejnych latach? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Augustynowska
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Chciałam tylko wyjaśnić pani poseł, bo chyba nie zrozumiała pani mojej wypowiedzi, że nie krytykowałam tego, mówiąc, że program jest zły, że sprawozdanie jest złe. Mówiłam tylko o moich obawach co do metod prowadzenia polityki społecznej i programu 500+, który może w tym kierunku zmienić te efekty. To jest zasadnicza różnica.
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Przemoc w rodzinie to jedna z boleśniejszych spraw, z którymi się stykamy, zresztą nie tylko w rodzinie generalnie - mam na myśli mobbing w pracy i inne formy przemocy. Ta ustawa, o której dzisiaj mówimy, realizacja tego programu, jak również to, że uchwaliliśmy poprzednio ustawę antyprzemocową, miały się przyczynić do zmniejszenia ilości patologii w polskich rodzinach, generalnie w polskim społeczeństwie. Z tego sprawozdania, za które bardzo serdecznie dziękuję, jest dokładne i obiektywne, wynika, że sytuacja generalnie poprawia się, ale oczywiście musimy dążyć do tego, aby ta poprawa była stała i stabilna, tak żeby eliminować patologie z naszego życia. Mam pytanie, które powtarzam już przy okazji sprawozdania. W ubiegłym roku również rozmawialiśmy na ten temat. Zwracam się z prośbą, właściwie z wnioskiem, aby zwiększyć zakres kształcenia i ilość informacji przekazywanych np. do placówek ochrony zdrowia. Oczywiście ustawa jest, powinny się zapoznawać z tym osoby zajmujące się systemem ochrony zdrowia, ale jeżeli nie przeprowadzimy szerokiej akcji informacyjnej, niestety osoby, które najczęściej spotykają się z (Dzwonek) patologiami, po prostu nie do końca będą wiedzieć, jak zachować się w danym momencie. I druga sprawa. Przepraszam, tylko jedno zdanie jeszcze. Myślę, że ważna byłaby szersza akcja informacyjna w Kościołach i związkach wyznaniowych, gdzie oczywiście nie wystawia się ˝Niebieskich kart˝, ale które mają niesamowicie duży wpływ na to, aby kreować dobre zachowania i dobre postawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Iwona Michałek
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Z uwagą przeczytałam sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Sprawozdanie to wykazuje, że skala przemocy jest duża. Chociaż słusznie tutaj niektórzy państwo zwracali uwagę, że jest coraz lepiej, niemniej jednak nie jest dobrze. Mnie zainteresowały szczególnie dane dotyczące dzieci i młodzieży. Okazuje się, że w rodzinach biednych częściej dochodzi do przemocy z udziałem dzieci i młodzieży. Również dzieci i młodzież z dużych i średnich miast wskazują na doświadczanie przejawów przemocy fizycznej w większym stopniu niż w przypadku wsi. Zwróciłam jednak uwagę szczególnie na to, że uczniowie, którzy nie posiadają rodzeństwa, w większym stopniu niż uczniowie posiadający rodzeństwo deklarują doświadczanie przemocy seksualnej. I teraz chciałabym panią minister zapytać, czy zdaniem ministerstwa rodziny i polityki społecznej wprowadzany właśnie program 500+ wpłynie na zmniejszenie skali tych złych zachowań w przyszłości, bo chyba tak powinno być. (Dzwonek) Nie zgadzam się z panią poseł, która mówiła, że ˝Rodzina 500+˝, że ten program jest zły, niedobry i w ogóle wszystko, co złe, się na nim skupia. Chciałabym prosić, aby w przyszłych badaniach dotyczących przemocy w rodzinie wziąć pod uwagę program 500+, jak on wpłynął na to. Dziękuję bardzo.
Mówca: Agnieszka Hanajczyk
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Chcę powiedzieć, że w tym miejscu dwukrotnie w minionej kadencji występowałam jako sprawozdawca komisji właśnie w sprawie realizacji programu o przeciwdziałaniu przemocy. Z ust przedstawicieli PiS najczęściej padała miażdżąca krytyka dotycząca realizacji tego programu. W związku z tym chcę zapytać panią minister... Zresztą było to podparte też - z tego, co pamiętam - wnioskami NIK, kontrolą NIK, która była wykonana na temat przeciwdziałania przemocy. Pani minister była uprzejma wspomnieć o pewnych zmianach, do których państwo się przygotowujecie w ministerstwie. Gdyby mogła pani minister szerzej omówić - nie wiem, czy jest to możliwe na tym etapie - czego będą te zmiany dotyczyć. Pamiętam jako sprawozdawca komisji, że wielokrotnie pojawiała się właśnie w państwa ustach kwestia ewentualnych wynagrodzeń dla członków zespołów interdyscyplinarnych. Czy przewidujecie państwo takie wynagrodzenia, diety? Druga rzecz, która była bardzo często poruszana, dotyczy nieskuteczności narzędzi, które mają doprowadzić do izolowania sprawcy od ofiary. I kolejna rzecz, która wiem, że przez te lata stanowiła problem. Najsłabszym ogniwem w reakcji na przemoc były służby medyczne. (Dzwonek) Zresztą członkowie tychże służb rzadko uczestniczą w posiedzeniach zespołów interdyscyplinarnych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Paweł Skutecki
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Chciałbym zapytać o dwie sprawy. W tym bardzo obszernym, bardzo ciekawym sprawozdaniu zabrakło mi informacji na temat jednej z najbardziej koszmarnych form przemocy, jaka dotyka dzisiaj co najmniej kilkadziesiąt tysięcy polskich dzieci, a mianowicie alienacji rodzicielskiej. Czy pani minister zdaje sobie sprawę ze skali problemu alienacji rodzicielskiej, zwłaszcza w kontekście tak dużej liczby rozwodów i wciąż tak dużej, mimo wszystko, liczby orzeczeń o ograniczaniu lub odbieraniu praw rodzicielskich. Natomiast drugie pytanie. W sprawozdaniu oceniacie państwo efektywność przeciwdziałania przemocy w rodzinie przez profesjonalistów, takich jak pracownicy socjalni, kuratorzy, policjanci, psychologowie, lekarze, pielęgniarki itd., natomiast nie oceniacie w żaden sposób efektywności w przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie takich instytucji jak rzecznik praw obywatelskich, rzecznik praw dziecka, a także sędziowie sądów rodzinnych i sądów cywilnych, które orzekają np. o kontaktach z dziećmi. Czy zamierzacie państwo też przyjrzeć się tej grupie zawodowej pod kątem przemocy w rodzinie i wobec rodziny? Dziękuję.
Mówca: Ewa Kozanecka
Data: 2016-03-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Komisji Polityki Społecznej i Rodziny wobec sprawozdania Rady Ministrów z realizacji ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w 2014 r., druk nr 179. W dniu 9 października 2015 r. do Sejmu RP wpłynął dokument, tj. sprawozdanie Rady Ministrów z realizacji ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w 2014 r. Marszałek Sejmu, po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu, skierował w dniu 13 stycznia 2016 r. wniesione przez Radę Ministrów powyższe sprawozdanie do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny w celu rozpatrzenia. Art. 6 powyższej ustawy zobowiązuje Radę Ministrów do corocznego przedstawiania Sejmowi i Senatowi, w terminie do 30 września, sprawozdania z realizacji ustawy. Przedkładane sprawozdanie z realizacji ustawy jest trzecią oceną efektów jej obowiązywania. W sprawozdaniu przedstawiona została charakterystyka systemu opieki instytucjonalnej nad dziećmi w wieku do lat 3 oraz realizacja ustawy w zakresie opieki nad małymi dziećmi. Opieka nad dziećmi w wieku do lat 3 może być organizowana w formie żłobka lub klubu dziecięcego, a także sprawowana przez dziennego opiekuna lub nianię. W ramach opieki realizowane są funkcje: opiekuńcza, wychowawcza i edukacyjna. Komisja zapoznała się z liczbą instytucji oraz liczbą miejsc opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 w latach 2010-2014, a także z funkcjonowaniem żłobków, klubów dziecięcych i instytucji dziennego opiekuna. Ponadto komisja zapoznała się z przeciętnymi miesięcznymi kosztami związanymi z ww. instytucjami w poszczególnych gminach i województwach. Minister właściwy w sposób wyczerpujący przedstawił wyniki realizacji programu ˝Maluch 2014˝. Komisja Polityki Społecznej i Rodziny po rozpatrzeniu tego sprawozdania na posiedzeniu w dniu 25 lutego 2016 r. przyjęła je bez głosu sprzeciwu i rekomenduje Wysokiej Izbie przyjęcie sprawozdania zawartego w druku nr 179. Dziękuję. (Oklaski)