Mówca: Jarosław Żaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-10-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kilka dni temu uczestniczyłem w obchodach 73. rocznicy bitwy pod Kockiem, Serokomlą i Wolą Gułowską stoczonej w dniach 1-5 października 1939 r. przez Samodzielną Grupę Operacyjną ˝Polesie˝ pod dowództwem generała Franciszka Kleeberga. Wyrazy najgłębszego szacunku przekazuję kombatantom uczestniczącym w uroczystościach, tym, którzy walczyli w SGO ˝Polesie˝, oraz tym, którzy na frontach II wojny światowej przelewali krew za tę, która nie zginęła. To wielki zaszczyt być w tym miejscu w rocznicę ostatniej wielkiej bitwy kampanii wrześniowej pokazującej najeźdźcom, że Polska nie podda się tak łatwo, jak zakładali. Cztery dni walczyła polska piechota i kawaleria pod komendą wybitnego oficera, wielkiego patrioty generała Franciszka Kleeberga z niemieckimi oddziałami zmotoryzowanymi. W nocy z 5 na 6 października ostatni polski dowódca złożył broń, kierując do swych żołnierzy pożegnalny list, którego słowa warto ponownie odczytać: ˝Żołnierze, Z dalekiego Polesia, znad Narwi, z jednostek, które oparły się w Kowlu demoralizacji - zebrałem Was pod swoją komendę, by walczyć do końca. Chciałem iść najpierw na południe - gdy to się stało niemożliwe - nieść pomoc Warszawie. Warszawa padła, nim doszliśmy. Mimo to nie straciliśmy nadziei i walczyliśmy dalej, najpierw z bolszewikami, następnie w 5-dniowej bitwie pod Serokomlą z Niemcami. Wykazaliście hart i odwagę w czasie zwątpień i dochowaliście wierności Ojczyźnie do końca. Dziś jesteśmy otoczeni, a amunicja i żywność są na wyczerpaniu. Dalsza walka nie rokuje nadziei, a tylko rozleje krew żołnierską, która jeszcze przydać się może. Przywilejem dowódcy jest brać odpowiedzialność na siebie. Dziś biorę ją w tej najcięższej chwili - każąc zaprzestać dalszej bezcelowej walki, by nie przelewać krwi żołnierskiej nadaremnie. Dziękuję Wam za Wasze męstwo i Waszą karność, wiem, że staniecie, gdy będziecie potrzebni. Jeszcze Polska nie zginęła. I nie zginie. Dowódca SGO 'Polesie'˝. Od tej nocy minęły już 73 lata, od zakończenia II wojny światowej 67 lat, od 23 lat żyjemy w ˝wolnej˝, demokratycznej Polsce, a mimo to co roku przychodzimy tu, w miejsce ostatnich walk kampanii wrześniowej oraz na wiele innych nekropolii wojskowych, cywilnych i miejsc straceń Polaków nie tylko po to, by oddać hołd bohaterom tamtych dni, ale także by odnaleźć to, co utraciliśmy. Historia ich walki jest testamentem pozostawionym dla kolejnych pokoleń, by kształtowały się w trzech podstawowych wartościach: Bóg, Honor, Ojczyzna. Większość z nas nie zna okrucieństw wojny, ale historia uczy, że tam, gdzie pokój traktowany jest jako dobro trwałe, gdzie znika pamięć o nieszczęściach i bólu, jakie niesie ze sobą wojna, gdzie przestaje się pracować dla dobra i sprawiedliwości ludzi różnych narodów, ras, kultur czy religii, tam krążyć zaczynają sępy wojny. Naszym zadaniem postawionym przez przodków było niedopuszczenie do tego. Dziś, wspominając żołnierzy Września, żołnierzy 50. i 60. dywizji piechoty, Dywizji Kawalerii ˝Zaza˝ generała Zygmunta Podhorskiego, uczestników pięciu wcześniejszych bitew pod Kockiem: w 1809 r. podczas wojny polsko-austriackiej, w której poległ pułkownik Berek Joselewicz, w czerwcu i we wrześniu 1831 r. podczas powstania listopadowego, w 1863 r. podczas powstania styczniowego i w sierpniu 1920 r. podczas wojny polsko-bolszewickiej, winniśmy w sercach odpowiedzieć sobie na te pytania i oddając hołd bohaterom, przyjąć i realizować testament ich życia. Chwała żołnierzom Rzeczypospolitej! Cześć ich pamięci! Przebieg posiedzenia