PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Łukasz Horbatowski
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Panie pośle, wójtem byłem w jednej z gmin dolnośląskich, kiedy przez 8 lat rządziliście. Nie pamiętam tej ofensywy w zakresie pomocy dla seniorów. (Poseł Łukasz Kmita: Chętnie powiem, wytłumaczę.) Nie pamiętam tych działań, które były przez te 8 lat realizowane. A dzisiaj krytykujecie każdą świetną propozycję ze strony ministerstwa. Zawsze od czegoś trzeba zacząć. (Oklaski) Te 20 tys. osób, o których dzisiaj mówicie, które mogą skorzystać z tej pomocy i bonu senioralnego, to jest świetny początek. (Poruszenie na sali) Cieszę się i bardzo dziękuję, pani minister, za to wsparcie. Myślę, że każdy z samorządowców, słysząc dzisiaj naszą debatę, cieszy się z tych rozwiązań. Jednak muszę zadać pytanie jako były samorządowiec. Wsparcie dla samorządów jest potrzebne. Gminy i powiaty będą potrzebowały wsparcia ze strony ministerstwa. Najbardziej cieszę się z koordynatora. Koordynator, który się pojawi w powiatach, na pewno będzie mógł być (Dzwonek) osobą pomagającą w tych dzisiejszych przyspieszających czasach. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy projekt ustawy o koordynacji opieki długoterminowej i osobach starszych. To jest temat niezwykle ważny, bo dotyczy osób starszych, chorych, niesamodzielnych, a także ich rodzin, które często same, bez realnego wsparcia państwa, dźwigają ciężar codziennej opieki. W projekcie pojawia się bon senioralny. Brzmi dobrze. Tylko pytanie brzmi: Ile osób realnie z tego bonu skorzysta? W uzasadnieniu wskazujecie państwo, że w Polsce jest ponad 7,7 mln osób w wieku 65 lat i więcej, a ok. 25% z nich ma niezaspokojone potrzeby w zakresie podstawowych czynności życia codziennego. Dlatego pytam: Jaka jest zakładana liczba beneficjentów bonu w 2026, 2027 i 2028 r.? Czy rząd dysponuje taką kalkulacją? Ile osób realnie otrzyma wsparcie, a ile pozostanie poza systemem? Pytam także: Jaka będzie przeciętna wartość wsparcia na jednego seniora? Ile godzin opieki miesięcznie będzie można sfinansować z tego bonu? Czy będzie to realna pomoc w codziennym funkcjonowaniu czy jedynie symboliczne wsparcie, które dobrze wygląda w komunikacie prasowym?
Mówca: Fryderyk Sylwester Kapinos (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Według danych przedstawionych w Sejmie przez Ministerstwo Zdrowia w 2026 r. w Polsce na miejsce w zakładach opiekuńczo-leczniczych czeka ok. 16,5 tys. osób, na miejsce w zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych czeka ok. 3,7 tys. osób, co łącznie daje ponad 20 tys. oczekujących pacjentów, wśród nich ponad 3 tys. osób to przypadki pilne, wymagające szybkiego objęcia opieką. Te liczby pokazują, że opieka długoterminowa wymaga pilnych inwestycji, zwiększenia liczby miejsc oraz skutecznego wsparcia dla osób starszych i przewlekle chorych. Z uwagi na to chciałem zapytać: Jak procedowana ustawa wpłynie na skrócenie kolejek do tych placówek?
Mówca: Tomasz Kostuś (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Procedowany dziś projekt ustawy o koordynacji opieki długoterminowej i osobach starszych jest odpowiedzią na jedno z największych wyzwań stojących przed Polską - starzenie się społeczeństwa. Jako poseł z Opolszczyzny patrzę na ten projekt ze szczególną uwagą. Województwo opolskie od lat zmaga się z niekorzystnymi trendami demograficznymi. Należy do regionów o najwyższej medianie wieku mieszkańców i jednym z najwyższych udziałów seniorów w Polsce. Jednocześnie liczba mieszkańców naszego województwa systematycznie maleje, co zwiększa presję na rodziny sprawujące opiekę nad osobami starszymi. Dlatego pozytywnie oceniam kierunek proponowanych zmian. Szczególnie istotne jest w mojej ocenie stworzenie systemu koordynacji opieki długoterminowej oraz wprowadzenie bonu senioralnego. To rozwiązania, które pozwolą wielu osobom starszym dłużej pozostać we własnych domach, zachować samodzielność i funkcjonować blisko rodziny oraz lokalnej społeczności. Bardzo ważne jest również dostrzeżenie opiekunów nieformalnych - dzieci i współmałżonków osób starszych, którzy często łączą obowiązki zawodowe z codzienną opieką nad bliskimi. Dla nich rozwój usług środowiskowych może oznaczać realne odciążenie i większe bezpieczeństwo. Mam dwa pytania do pani minister. Po pierwsze, jakie działania są planowane, aby zapewnić odpowiednią liczbę opiekunów realizujących usługi w ramach bonu senioralnego, szczególnie w mniejszych gminach i na obszarach wiejskich, których na Opolszczyźnie jest bardzo wiele? Po drugie, czy ministerstwo przewiduje dodatkowe instrumenty wsparcia dla województw najbardziej dotkniętych procesem starzenia się społeczeństwa, tak aby dostęp do usług opiekuńczych był równy niezależnie od miejsca zamieszkania? Dziękuję bardzo i proszę o odpowiedź na piśmie
Mówca: Dorota Marek (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wreszcie kładziemy kres rozproszeniu. Łączymy system ochrony zdrowia i pomocy społecznej w jedną, spójną i przejrzystą całość, w centrum której stoi człowiek - nasz senior oraz jego opiekun. Ogromnym powodem do dumy jest wprowadzenie nowatorskiego narzędzia - bonu senioralnego. To potężny impuls, powszechne wsparcie w codziennym życiu seniorów w ich domach, szczególnie w gminach wiejskich i peryferyjnych, które tak bardzo tego potrzebują. Budujemy nowoczesny, skoordynowany system oparty na twardych danych i najwyższych standardach jakości, dając samorządom narzędzia i finansowanie. W związku z tym mam jedno, kluczowe pytanie do strony rządowej: W jaki sposób ministerstwo zamierza wesprzeć powiaty i ich koordynatorów w nadchodzącym okresie przygotowawczym, by ten zintegrowany system ruszył z pełną mocą od 2027 r.?
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Dlaczego w art. 13 projektu zapisano, że powiat ˝może otrzymywać˝ dotacje celowe na dofinansowanie zadań z zakresu koordynacji opieki długoterminowej, zamiast jednoznacznej i bezwzględnej gwarancji ustawowej, że te środki ˝otrzymuje˝? Czy w ten sposób rząd planuje przerzucić część ciężaru finansowania pracy koordynatorów na samorządy powiatowe? Z jakiego powodu w art. 26 ust. 1 wskazano, że bon senioralny ˝może być przyznany˝, a nie kategorycznie, że ˝przyznaje się go˝ w sytuacji spełnienia opisanych kryteriów? Czy takie niedookreślone brzmienie nie stwarza realnego ryzyka uznaniowości urzędniczej i dyskryminacji uprawnionych osób? Bon senioralny ma przysługiwać seniorom, których średni miesięczny dochód nie przekracza kwoty 3410 zł. W oparciu o jakie konkretne, merytoryczne analizy i ekspertyzy dotyczące rzeczywistych kosztów życia i nakładów opiekuńczych ustalono ten sztywny próg? Program bonu senioralnego nie będzie miał charakteru programu wieloletniego, a jedynie będzie przyjmowany na krótkie, 3-letnie okresy. W jaki sposób rząd zamierza zapewnić starszym obywatelom zmagającym się z przewlekłymi schorzeniami, elementarne poczucie stabilności prawa i bezpieczeństwa opieki w tak niepewnym i ograniczonym czasowo trybie? Projekt przewiduje dla realizacji ustawy na lata 2026-2035 maksymalny limit wydatków państwa rzędu 4 698,60 mln zł, wprowadzając jednocześnie tzw. mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu kosztów w razie przekroczenia tego limitu. Jakie konkretnie świadczenia lub inwestycje zostaną wstrzymane bądź zredukowane wobec obywateli, gdy narzucone ramy finansowe ulegną wyczerpaniu w trakcie trwania roku budżetowego?
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt tej ustawy ma dobry cel. Obecnie przez pierwsze 33 dni niezdolności do pracy wynagrodzenie chorobowe kobiety w ciąży finansuje pracodawca, a dopiero później ciężar wypłaty świadczeń przejmuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Projekt przewiduje, że już od pierwszego dnia świadczenie będzie finansowane przez ZUS i to rozwiązanie oceniamy pozytywnie. Intencje projektodawców są zrozumiałe: kobiety w ciąży powinny być objęte szczególną ochroną ze strony państwa, a koszt polityki rodzinnej nie powinien być przerzucany na pojedynczego przedsiębiorcę. Jest jednak jeden bardzo poważny problem. Tym problemem jest brak zaufania obywateli do samego działania ZUS-u wobec kobiet, które decydują się na macierzyństwo. Od kilku lat moje biuro poselskie, na czele z dyrektor Małgorzatą Tylus, która zajmowała się tym tematem jeszcze w poprzednich kadencjach, podejmuje interwencje w sprawach kobiet, wobec których ZUS wszczynał postępowanie dotyczące wypłaconych już świadczeń chorobowych i macierzyńskich. Część kobiet spotykała się z odmową wypłaty świadczeń, a część po kilku latach otrzymywała decyzje nakazujące zwrot wcześniej wypłaconych zasiłków, wraz z odsetkami. Jak w takiej sytuacji planować posiadanie dzieci? Tego typu działania ZUS-u są nieracjonalne, szczególnie gdy mamy zapaść demograficzną. W odpowiedzi na moją interpelację ministerstwo rodziny poinformowało, że łączna wartość decyzji dotyczących zwrotu zasiłków chorobowych w ciąży i zasiłków macierzyńskich wydanych w latach 2023-2025 wynosiła prawie 27 mln zł. Jednocześnie sam resort przyznał, że problem praktyk stosowanych wobec kobiet w ciąży był przedmiotem rozmów z kierownictwem ZUS. Obawiam się jednak, że na rozmowach się skończyło, dlatego martwię się, że nawet najlepsze intencje ustawodawcy nie przyniosą pełnego efektu, jeśli nie zmieni się praktyka działań ZUS. Niemniej, tak jak mówiłem na początku, projekt oczywiście wprowadza dobre rozwiązania, zarówno dla kobiet, jak i pracodawców, dlatego Konfederacja będzie go popierać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Ryszard Wilk
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Zasadniczo mężczyźni od kobiet różnią się np. tym, że kobieta może zajść w ciążę, a mężczyzna nie za bardzo - chociaż jest jedna osoba na tej sali, która twierdzi inaczej. Na którymś etapie ciąży kobieta przechodzi na zwolnienie chorobowe, co jest całkowicie zrozumiałe. Mam troje dzieci, więc dobrze wiem, o czym mówię. Gdy taka kobieta przechodzi na zwolnienie chorobowe, to pojawia się też zasiłek chorobowy. Wiele osób, albo większość, nie wie o tym, że za pierwsze 33 dni tego zwolnienia chorobowego nie płaci Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ale pracodawca. Projekt ustawy, który tutaj omawiamy, ma to zmienić i przenieść ciężar wypłaty zasiłku chorobowego z pracodawcy na ZUS. To jest bardzo dobry projekt ustawy, chociażby z dwóch powodów. Po pierwsze, zmniejsza koszty pracy, ponieważ przenosi finansowanie zwolnień lekarskich kobiet w ciąży z pracodawcy na ZUS już od pierwszego dnia. To oznacza niższe koszty zatrudnienia i mniejsze ryzyko po stronie przedsiębiorców, szczególnie tych małych. Po drugie, zmniejsza bariery dla kobiet na rynku pracy. Nie da się ukryć, że część pracodawców bierze pod uwagę koszty związane z potencjalnym macierzyństwem pracownic. Ograniczenie tych kosztów może pozytywnie wpłynąć na sytuację kobiet na rynku pracy. Jest tylko jeden mały kłopot. Koszt, który będzie tą ustawą przeniesiony, nie znika, tylko jest przeniesiony do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. I zabrakło w ustawie wskazania konkretnych oszczędności. A mówimy tu o niemałej kwocie, bo 1,5 mld zł. Skąd budżet państwa to weźmie? Jeżeli zdejmiemy obciążenie z przedsiębiorców, co samo w sobie jest oczywiście dobre, i przerzucimy to do ZUS-u bez wskazania, gdzie państwo będzie miało oszczędności, to znaczy, że przerzucimy to na innych podatników. Ja tutaj podpowiem, że na pierwszy rzut oka... Przyjrzałbym się, czy nie zlikwidować ministerstwa równości, przeglądnąć wydatki ministerstwa kultury, ograniczyć finansowanie licznych funduszy, agencji i instytutów, których efekty działania często budzą poważne wątpliwości. Kończąc - szanowni państwo, projekt, tak jak powiedziałem, jest bardzo dobry. Mam nadzieję, że podczas prac w komisji wspólnie uda nam się po kolei znaleźć szereg oszczędności w państwie, żeby to sfinansować, a efektem tego będą mniejsze koszty pracy, bardziej atrakcyjne kobiety na rynku pracy i być może poprawi się demografia. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Górnikiewicz
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Polska 2050 wobec poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zawartego w druku nr 2416. Głównym celem tej regulacji jest usunięcie systemowej bariery, która od lat dotyka młode kobiety na polskim rynku pracy. Nie oszukujmy się, w realiach rynkowych, zwłaszcza w sektorze małych i średnich przedsiębiorstw, potencjalne macierzyństwo bywa traktowane przez pracodawców jako ryzyko finansowe. Koszt wypłaty wynagrodzenia chorobowego za pierwsze 33 dni zwolnienia w ciąży oraz jednoczesna konieczność opłacania zastępstwa to podwójne obciążenia dla budżetu małej firmy. Ten projekt ma tę barierę znieść, wspierając stabilność zatrudnienia i realizując założenia odpowiedzialnej polityki demograficznej. Zasada jest prosta i czytelna: zdejmujemy z pracodawców obowiązek finansowania pierwszych 33 dni niezdolności do pracy pracownicy wskutek choroby przepadającej w okresie ciąży, przenosimy ten ciężar na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych od pierwszego dnia zwolnienia lekarskiego, a zasiłek chorobowy w wysokości 100% podstawy wymiaru będzie wypłacany bezpośrednio przez ZUS. Jako Polska 2050 oceniamy ten kierunek jednoznacznie pozytywnie, nie tylko dlatego, że jest to nasza propozycja. To sprawiedliwe rozwiązanie. Koszty polityki prorodzinnej i demograficznej państwa powinny być solidarnym zobowiązaniem nas wszystkich, a nie ukrytym podatkiem nakładanym na poszczególnych przedsiębiorców. Zamieniamy obciążenie pojedynczych firm w strategiczną inwestycję społeczną, uwalniając w ten sposób ok. 2 mld zł rocznie, które zostaną w kieszeniach polskich przedsiębiorców na rozwój ich biznesów. Oczywiście poważnie traktujemy opinię Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tak jak już wspominałem wcześniej, ZUS alarmuje, że wdrożenie tych zmian w systemie informatycznym wymaga aż 12-miesięcznego okresu vacatio legis. Spójrzmy na to realnie. Mówimy o nowoczesnej instytucji publicznej, dysponującej ogromnym budżetem. Żądanie całego roku na techniczną parametryzację systemu dla obsługi konkretnego kodu choroby B brzmi po prostu nieracjonalnie. Rozumiemy wyzwania technologiczne, ale nie możemy zakleszczyć ważnych zmian społecznych w procedurach IT. Od tego są eksperci, aby systemy dostosowywać sprawnie. ZUS wskazuje na trudności związane z rozliczaniem trwających już zwolnień oraz sytuacjami, gdy kobiety donoszą kod B wstecznie. To prawda, to wymaga uwagi, ale jest to problem czysto księgowy, operacyjny, a nie merytoryczna wada samej idei ustawy. Projekt ten być może nie jest idealny i z pewnością powiększy ujemne saldo Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co budżet państwa będzie musiał docelowo zrekompensować, jednak długofalowe korzyści, tj. powrót kobiet na etaty, stabilizacja zatrudnienia i wsparcie przedsiębiorców, przewyższają te doraźne koszty. Klub Parlamentarny Polska 2050 oczywiście popiera ten projekt. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Szopiński
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To projekt warty wsparcia i myślę, że także warty dalszego procedowania w Wysokiej Izbie. Rozumiem, że posłowie wnioskodawcy kierowali się tutaj dobrem kobiet ciężarnych, ich intencją była pomoc dla tych kobiet, ale też, jak wybrzmiało to w wystąpieniu posła przedstawiciela wnioskodawców, intencją była również taka próba poprawy sytuacji demograficznej w Polsce. Jak zawsze w przypadku tego typu projektów diabeł tkwi w szczegółach. W związku z tym mam takie konkretne pytanie do wnioskodawców. Czy występujące w projekcie ustawy określenie ˝w okresie ciąży˝ oznacza to samo co ˝z powodu ciąży˝? Pytanie jest proste: Czy zwykłe złamanie, nie wiem, zatrucie pokarmowe czy każda inna niezdolność do pracy oznacza automatyczne pokrywanie kosztów od pierwszego dnia przez ZUS, czy też niezdolność do pracy musi być
Mówca: Anna Paluch
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Wysoka Izbo! Projektowana ustawa zakłada poprawę sytuacji kobiet na rynku pracy, bo zdaniem wnioskodawców na skutek ulżenia pracodawcom przez zniesienie obowiązku wypłaty wynagrodzenia za czas usprawiedliwionej chorobą nieobecności w pracy kobiety w ciąży pracodawcy nie będą się obawiali zatrudniać młodych kobiet. Oczywiście kobiety będą się czuć pewniej na rynku pracy, będą może dzięki temu łatwiej decydować się na posiadanie dzieci, jednak moim zdaniem to rozwiązanie jest dalece niewystarczające, by powstrzymać spadek liczby ludności w Polsce. Najwyższy czas, Wysoka Izbo, zacząć afirmować rodzinę, doceniać w przestrzeni debaty publicznej rodzicielstwo, macierzyństwo i ojcostwo. Trzeba przestać lansować model: on, ona i psiecko, przestać lansować związki partnerskie, przestać propagować model życia dla kobiet w postaci wyłącznie kariery zawodowej i przestać zamykać porodówki. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy obejmuje wyłącznie kobiety zatrudnione na podstawie umowy o pracę. Czy jest to zamierzony cel projektodawców? Pytam, bo przepisy nie obejmują kobiet prowadzących działalność gospodarczą czy na umowach-zlecenia? Czy projektodawcy dopuszczają w toku dalszych prac rozszerzenie tych rozwiązań również na te grupy kobiet?
Mówca: Lidia Czechak
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Mam trzy pytania dotyczące tego projektu ustawy. Pierwsze: Czy projektodawcy dysponują analizami potwierdzającymi, że przeniesienie kosztów świadczeń chorobowych kobiet w ciąży na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych rzeczywiście przyczyni się do ograniczenia dyskryminacji kobiet na rynku pracy? Jeżeli tak, proszę o przedstawienie najważniejszych wniosków z tych analiz. Jakie będą roczne skutki finansowe projektowanej zmiany dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz czy projektodawcy wskazali źródła pokrycia dodatkowych wydatków wynikających z przejęcia przez ZUS finansowania świadczeń od pierwszego dnia niezdolności do pracy? Powiem szczerze, że gdy ukazała się ta informacja, wielu pracodawców myślało, że państwo chcą zrealizować jeden z punktów umowy koalicyjnej, który mówił o tym, że od 1. dnia niezdolności do pracy z powodu choroby zasiłek chorobowy będzie wypłacany ze środków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przypominam państwu, że obecnie wypłata zasiłku przez ZUS następuje od 34. dnia choroby, a za pierwsze 33 dni cały czas płacą pracodawcy. A więc mam pytanie (Dzwonek), kiedy zrealizujecie również tę obietnicę wyborczą wobec pracodawców. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Wioletta Maria Kulpa
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Czy projektodawcy przeprowadzili analizę, czy przeniesienie finansowania zwolnień lekarskich kobiet w ciąży na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych nie spowoduje wzrostu liczby kontroli zwolnień lekarskich prowadzonych przez ZUS wobec kobiet w ciąży? Zresztą lokalne media już donosiły, że takie sytuacje zdarzają się już teraz, co może oczywiście prowadzić do dodatkowego stresu i poczucia niepewności w tym szczególnym okresie. Czy projektodawcy mają analizy potwierdzające, że proponowane rozwiązanie rzeczywiście ograniczy niechęć pracodawców do zatrudniania kobiet, które chcą mieć potomstwo, a nie doprowadzi do powstania nowych barier, np. częstszego stosowania umów terminowych, czyli na czas określony, lub bardziej ostrożnego podejścia do zatrudniania kobiet planujących macierzyństwo? Czy przeprowadzono ocenę ryzyka, że przeniesienie kosztów na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych wydłuży proces wypłaty świadczeń kobietom w ciąży w przypadku konieczności dodatkowej weryfikacji przez ZUS, a tym samym pogorszy ich poczucie bezpieczeństwa finansowego? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To dobry projekt ustawy, który przenosi koszty świadczeń wypłacanych kobietom w ciąży przebywającym na zwolnieniu lekarskim z pojedynczego pracodawcy na system ubezpieczeń społecznych. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko, że kobiety będą postrzegane przez pracodawców jako źródło dodatkowych kosztów związanych z ciążą i nieobecnością w pracy. To dobre rozwiązanie zarówno dla kobiet, jak i dla przedsiębiorców. Niemniej jednak przy ocenie projektu należy również spojrzeć na jego długofalowe skutki dla finansów publicznych oraz rynku pracy. Dlatego proszę o odpowiedź na pytanie, jakie są szacowane roczne koszty tego rozwiązania dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Dziękuję.
Mówca: Jan Mosiński
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy, który proponują wnioskodawcy, może zaradzić takim negatywnym zjawiskom jak spadająca liczba ludności czy niski poziom dzietności. Myślę więc, że warto się pochylić nad tym projektem i dalej nad nim procedować. Z tego, co przeczytałem, koszt absencji kobiet w ciąży dla przedsiębiorców w ciągu roku to jest ponad 2,5 mld zł. W związku z powyższym ten koszt przejmie państwo, czyli Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Pytanie, czy wnioskodawcy mają w ramach koalicji uzgodnione zielone światło dla tej inicjatywy, czy też rozbudzimy nadzieje i apetyty w środowisku kobiet w ciąży, które mogą (Dzwonek) skorzystać z dobrodziejstw tej ustawy? A może ewentualnie faktycznie chcemy poszukać rozwiązań, które, co powiedziałem na wstępie, przyczynią się do wzrostu dzietności i wesprą kobiety w ciąży będące na rynku pracy? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maria Koc
Data: 2026-06-09 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Lewica chciała wymyślić program społeczny, żeby zdobyć kolejnych wyborców. Co tu jednak można wymyślić, jeśli nie ma na nic pieniędzy? Przecież wiemy, że budżet państwa pod waszymi rządami jest w katastrofalnym stanie. Wymyśliliście więc sobie program, którego koszty przerzucicie na ZUS. ZUS to nie jest jednak worek bez dna, bo zaległości wobec ZUS-u to już jest 22 mld zł. O tym przecież donoszą media. ZUS sam jest w bardzo trudnej sytuacji. A więc łatwo się coś projektuje, obiecuje, kiedy nie trzeba na to szukać pieniędzy. Mam pytanie. Czy projektodawcy rozważali finansowanie proponowanego rozwiązania bezpośrednio z budżetu państwa, skoro jego celem jest realizacja polityki rodzinnej i przeciwdziałanie dyskryminacji kobiet na rynku pracy, a nie realizacja klasycznej funkcji ubezpieczeniowej Funduszu Ubezpieczeń Społecznych? Czy projektodawcy w obliczu niekorzystnych trendów demograficznych, rosnącej liczby świadczeniobiorców (Dzwonek) oraz prognozowanych wyzwań dla systemu ubezpieczeń społecznych nie obawiają się, że proponowana zmiana stanowi precedens polegający na przenoszeniu kolejnych kosztów polityki społecznej na Zakład Ubezpieczeń Społecznych? Dziękuję.