Mówca: Jan Łopata
Data: 2019-02-21 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego - Unii Europejskich Demokratów mam zaszczyt zaprezentować nasze stanowisko wobec sprawozdania komisji dotyczącego rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw. Wysoki Sejmie! W dniu dzisiejszym jesteśmy świadkami takiego, że tak to nazwę, wysypu ustaw zdrowotnych, ogólnie to określając, które, jak czytamy w uzasadnieniach przygotowanych przez stronę rządową, zaraz po ich wprowadzeniu usprawnią system, zapewnią pełną dostępność, generalnie poprawią funkcjonowanie systemu opieki zdrowotnej. Tak z tych uzasadnień wynika. Przed godziną dyskutowaliśmy o ustawie powołującej Agencję Badań Medycznych, teraz zaś mamy ustawę mieszającą, że tak to określę, w systemie Narodowego Funduszu Zdrowia i przewidującą utworzenie korpusu kontrolerskiego w Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia. I doprawdy nie jestem w stanie, my nie jesteśmy w stanie zrozumieć tej mechaniki myślenia rządzących, że tylko centralnie, że tylko z Warszawy, że tylko podporządkowując, usprawniamy, polepszamy. Z tego typu myśleniem programowo i zdecydowanie się nie zgadzamy. I chodzi tu nie tylko o tę ustawę czy ten przykład, ale w ogóle o pewną zasadę funkcjonowania państwa. Pozostaję przy zagadnieniu tworzenia korpusu kontrolerskiego. Podajecie państwo w uzasadnieniu jako argument, że liczba umów ze świadczeniobiorcami wynosi ok. 35 tys. oraz że liczba prowadzonych kontroli to niespełna 2 tys. i że w związku z tym liczba aktualnie prowadzonych kontroli uniemożliwia skontrolowanie realizacji umowy czy umożliwia je co 18 lat. No, i jest to argument przemawiający wedle uzasadnienia, wedle rządu za potrzebą zwiększenia skuteczności kontroli przez jej pionizację. A drugim zjawiskiem, które też w uzasadnieniu jest mocno wyartykułowane, jest kwestia fluktuacji, stabilności kadr kontrolnych. Problemem zauważonym również w uzasadnieniu jest długotrwałość postępowań kontrolnych związanych z koniecznością pokonania długotrwałych i skomplikowanych procedur kontrolnych. To dokładnie przepisałem z uzasadnienia. Według nas to to zjawisko, które tutaj przedstawiłem, a które zostało ujawnione w uzasadnieniu, ten stan rzeczy, jeśli są zauważone, są zidentyfikowane, to do ich wyeliminowania nie potrzeba reorganizacji, i to takiej rewolucyjnej, bo czy procedur kontrolnych w wypadku ich skomplikowania, jeśli ono jest zidentyfikowane, nie można usprawnić bez centralizacji? Co tu stoi na przeszkodzie w wypadku fluktuacji kadr i niedoboru kontrolerów? Poprzez tę pionizację mamy to usprawnić? Mocno w to wątpię, a raczej przewiduję ogromne zwiększenie kosztów pośrednich, bez poprawy efektywności i skuteczności, niestety, mogę tu dodać. Już całkowicie kuriozalnie brzmią argumenty o braku jednolitego trybu kontrolnego dla wszystkich podmiotów kontrolowanych, ponieważ inaczej reguluje to ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a inaczej ustawa o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Do tego to naprawdę nie jest potrzebna centralna kontrola. Pomysł zmiany usytuowania kontrolerów jest naprawdę kontrowersyjny i co najmniej budzi duże wątpliwości, bo naszym zdaniem niczego to nie usprawni, niczego nie rozwiąże. To już po prostu w Polsce było. To już przeżywaliśmy. Znajdujemy zaś tu, tak to oceniamy, dość racjonalne podejście, opisane również w tej ustawie, do zmian w funkcjonowaniu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej. Generalnie to dobrze, że dokonywana jest analiza i to, można powiedzieć, dość szybko, bo minął rok i proponowane są pewne korekty, ale ponieważ to jest wszystko w jednej ustawie, to zaproponowanych rozwiązań niestety nie jesteśmy w całości w stanie poprzeć. Dziękuję. (Oklaski)