PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Paluch
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pewien niepokój wzbudza fakt, że termin realizacji tego programu wieloletniego się wydłuża. I tak chodziło o dosyć długi horyzont czasowy. Mamy świadomość, że nasze najwybitniejsze jednostki naukowe, uniwersytety znajdują się w trzeciej i czwartej setce w rankingu światowych ośrodków naukowych, trzeba więc robić wszystko, żeby ta baza była na odpowiednim poziomie, inwestować w naukę, tak jak 600 lat temu mądrzy władcy Polski inwestowali w założenie tego uniwersytetu. Mam pytanie szczegółowe odnoszące się do planowanej inwestycji na Wydziale Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej. Uniwersytet, jak sama nazwa wskazuje, jest ostoją dla wszech nauk, ale szczególnie trzeba troszczyć się o nauki ścisłe, bo stanowią one podstawę szybkiego rozwoju. Dlatego chciałabym zapytać właśnie o stan, etap realizacji budowy tych urządzeń, o to, co jeszcze pozostaje do wykonania. (Dzwonek) W związku z zawartą w uzasadnieniu informacją o pewnym niedoborze środków na planowane inwestycje na Wydziale Chemii chciałabym zapytać: Jak ten problem zostanie rozwiązany? Czy dojdzie do jakiegoś radykalnego ograniczenia zakresu planowanych inwestycji, czy zostanie podjęta próba poszukiwania na to środków z innych źródeł? Dziękuję bardzo.
Mówca: Katarzyna Matusik-Lipiec
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałabym podkreślić, iż dzięki decyzji polskiego Sejmu, dzięki wsparciu rządowemu w Krakowie-Pychowicach powstaje niezwykłe miejsce. Powstaje kampus uniwersytecki, powstają budynki uniwersytetu, ale - jak już wcześniej wspomniałam w swoim wystąpieniu - powstają też różne instytucje, które powodują, że w tamtym miejscu tworzy się klaster badawczo-naukowy. Pieniądze, które wydatkował budżet państwa na budowę kampusu, wygenerowały kolejne środki, które przekazało miasto na rozbudowę infrastruktury. W Pychowicach swoje siedziby mają duże, znane firmy. To wszystko spowodowało, że powstało miejsce niezwykłe. (Dzwonek) Swoje pytanie kieruję do pana ministra: Czy tego typu klastry badawczo-naukowe powstają też w innych miastach, ośrodkach uniwersyteckich? Wiemy bowiem o tym, że podobne programy realizował na przykład Poznań. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Poznański
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wiemy, jak wiele materii utraciliśmy w ostatnich wojnach. Nie chciałbym z tej trybuny multiplikować wystąpień i treści wypowiedzianych w kwestii propozycji rządowej. Mam nadzieję, iż proponowane zmiany ułatwią dostęp do zasobów, które są naszym wspólnym dobrem. Klub Poselski Twój Ruch popiera projekt ustawy o zmianie ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Mam nadzieję, że w tak szybkim tempie również nastąpią zmiany w przypadku ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Mam nadzieję, że ona też doczeka się zmiany, bo w tej materii jest ona potrzebna. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zgodnie z projektowanym przepisem upoważniającym minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego będzie miał możliwość określania rodzajów i typów dokumentacji niearchiwalnej, dla których nie będzie wymagana zgoda na jej brakowanie. Zastąpiono także wyrażenie: ˝zasady klasyfikowania i kwalifikowania˝ wyrażeniem: ˝metodę kwalifikowania i metodę klasyfikowania˝. Czy określony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego katalog rodzajów i typów dokumentacji niearchiwalnej, dla których nie będzie wymagana zgoda na jej brakowanie, będzie katalogiem zamkniętym? W jakim dokumencie i kiedy zostanie on określony? Jaka jest różnica w wykładni pomiędzy pojęciem: ˝zasady klasyfikowania i kwalifikowania˝ a wyrażeniem: ˝metodę kwalifikowania i metodę klasyfikowania˝? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Moje pytanie związane jest ze zmianą 9. dotyczącą art. 24 ust. 1. Artykuł ten w drodze rozporządzenia daje ministrowi delegację do tworzenia, łączenia oraz likwidacji archiwów państwowych. Zasadnicza różnica między pierwotnym brzmieniem przepisu a nowelizowanym dotyczy łączenia archiwów państwowych. Proszę powiedzieć: Czy związane jest to z zamiarem ministra kultury zmiany sieci archiwów państwowych? Jak należy rozumieć tę propozycję? Przeciwko tej propozycji też występuje klub Prawo i Sprawiedliwość, który zgłasza stosowną poprawkę, przedstawiając stanowisko (Dzwonek) co do utrzymania dotychczasowych archiwów państwowych. Dziękuję.
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam dwa pytania. Po pierwsze, jak zabezpieczone są dokumenty przechowywane na nośnikach elektronicznych i, to jest bardzo konkretne pytanie, czy są one bezpieczne? Moje drugie pytanie dotyczy odpowiedzialności podmiotów zewnętrznych za przechowywanie materiałów archiwalnych. Otóż w ostatnim czasie, w ostatnich latach pojawiło się bardzo wiele problemów związanych z przechowywaniem różnego rodzaju dokumentacji likwidowanych zakładów, m.in. dokumentacji zatrudnieniowo-płacowej. Wtedy, kiedy przychodzi do jej przedstawienia w celu uzyskania świadczeń zabezpieczenia społecznego, okazuje się, że są z tym bardzo poważne problemy, co wyrządza poważne krzywdy. Ostatnio w telewizji pokazano skandaliczny obraz prywatnego archiwum w Ostródzie, gdzie osobie odpowiedzialnej za zniszczenie setek dokumentów wymierzono karę w wysokości 300 zł. Sama poddała się karze. (Dzwonek) Panie dyrektorze, musimy jednak tę sprawę wyjaśnić. Tysiące ludzi czekają na wyjaśnienie, kto ponosi odpowiedzialność za tego rodzaju straty.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Najpierw chciałbym nawiązać do tego, o czym mówiła pani prof. Hrynkiewicz. Przecież był niedawno wyemitowany materiał, w którym pokazano, że znaleziono w Warszawie, niemalże na śmietniku, archiwum jednej z partii politycznych, która już nie istnieje, a którą kierował kiedyś były minister Gabriel Janowski. Chciałem, po pierwsze, w nawiązaniu do tego, o czym mówiłem wcześniej, zapytać, czy są wystarczające regulacje, jeżeli chodzi o dokumentację kościołów i związków wyznaniowych. Przecież z trzech stowarzyszeń, które mamy w Polsce, obok Polskiego Towarzystwa Archiwalnego i Stowarzyszenia Archiwistów Polskich, jest nawet odrębne Stowarzyszenie Archiwistów Kościelnych. Zresztą skojarzenie z archiwami to jest często skojarzenie z archiwami watykańskimi czy archiwami X, tajnymi. To jest kolejna rzecz, mianowicie archiwa służb specjalnych, mamy tylko jedno odniesienie w tej ustawie, chodzi o to, że szef MON może upoważnić szefa Służby Wywiadu Wojskowego (Dzwonek), szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego do brakowania. Chciałbym też podtrzymać pytanie, które zadałem w trakcie wystąpienia: Jakie są kryteria w wypadku tych niecentralnych archiwów państwowych, poza miastami wojewódzkimi i czy te pozostałe będą łączone? W tej chwili jest 30, 16 wojewódzkich i 14 pozostałych. Rozumiem, że wojewódzkie zostają, prawda, i nie ma zakusów, żeby je likwidować czy łączyć, natomiast co będzie z tymi 14 i skąd się wzięły takie, a nie inne siedziby tych archiwów? Dziękuję.
Mówca: Eugeniusz Tomasz Grzeszczak
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pan minister jeszcze nie skończył, w związku z tym może... (Poseł Tadeusz Iwiński: Słyszałem, że pan minister powiedział, że wyczerpał pytania. Może się sam wyczerpał.) Panie pośle, proszę nie prowadzić polemiki. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Andrzej Wyrobiec: Pan poseł Iwiński, przepraszam, panie pośle, pan poseł zadawał pytania dwukrotnie i dlatego tak jakoś mi się to zakręciło. Struktura archiwów jest z jednej strony odniesieniem do struktury wojewódzkiej i odnosi się do struktury terytorialnej. Jest również pewną zaszłością historyczną i fakt, że istnieją zarówno archiwa wojewódzkie, jak i archiwa terytorialne, niezwiązane z podziałem administracyjnym kraju, umożliwia przechowywanie archiwaliów w miejscach, w których zostały one wytworzone. Sytuacja jest bardzo podobna do sytuacji występującej w sądach. Jestem oczywiście do dyspozycji pana posła, jeżeli pan poseł uznaje, że się nie wywiązałem. Dziękuję. Dziękuję, panie marszałku. (Oklaski) (Poseł Tadeusz Iwiński: Panie marszałku, można?)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, rozumiem, że pan minister Wyrobiec jest świeżym podsekretarzem stanu, ale chciałbym prosić o udzielenie odpowiedzi na piśmie, ponieważ nie udzielono odpowiedzi na żadne z trzech pytań. Po pierwsze, jak wygląda w tej chwili sytuacja z archiwami kościołów i związków wyznaniowych - a to jest ogromne bogactwo - na ile ta nowelizacja tego będzie dotyczyła. Nie uzyskałem także odpowiedzi, jaka jest logika przy strukturze niecentralnych archiwów państwowych w sensie geograficznym, bo to, że są w stolicy każdego województwa, to jest zrozumiałe, ale skąd bierze się ta pozostała czternastka, czy tu się zakłada ich kumulację, czy nie. Po trzecie, jeżeli chodzi o pewne niejasności, które siłą rzeczy muszą występować odnośnie do dokumentacji służb specjalnych, to są w ogóle bardzo delikatne kwestie. Czy tu jest jakaś regulacja, czy są przewidywane dalsze rozwiązania w tej mierze? Rozumiem, że to nie są łatwe pytania, ale będę zobowiązany, jeśli uzyskam odpowiedź na piśmie. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Andrzej Wyrobiec: Oczywiście, panie pośle.)
Mówca: Józefa Hrynkiewicz
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zgłosiłam się z pytaniem w sprawie, która budzi bardzo wiele wątpliwości, być może tylko w moim pokoleniu przyzwyczajonym do papierowej wersji różnych dokumentów. Coraz częściej przechodzimy do przechowywania dokumentów w wersji elektronicznej. Ja zadałam bardzo proste pytanie: Czy te dokumenty, które są przechowywane w wersji elektronicznej, są bezpieczne? Czy rzeczywiście mamy potwierdzenia, różnego rodzaju certyfikaty bezpieczeństwa tych dokumentów? To jest niezwykle ważne. Druga sprawa, która mnie wysoce zdumiała - to, że archiwa wojewódzkie, wojewodowie, którzy prowadzą takie archiwa wojewódzkie, w ogóle nie muszą się liczyć z zasadami archiwistyki i mogą po prostu niszczyć te archiwa, tak jak stało się w przypadku bardzo wielu archiwów pracowniczych, których brak dzisiaj powoduje gigantyczne problemy i bardzo wielką krzywdę ludzi. Do kogo mam się zwrócić, bo do mnie zwracają się wyborcy z całej Polski, prosząc o to, żebym pomogła im w załatwieniu tej sprawy, która, jak się okazuje, załatwiona być nie może? Stąd wynikało moje pytanie dotyczące tej ustawy, o odpowiedzialność podmiotów zewnętrznych za przechowywanie różnych materiałów archiwalnych. To jest sprawa dokumentowania naszego rozwoju, naszej historii, naszej tożsamości, kultury, można by wymieniać cywilizację i wiele jeszcze innych pięknych rzeczowników i przymiotników. Dlatego, jeśli nie mogę uzyskać takiej odpowiedzi w tej chwili, prosiłabym o udokumentowaną pełną odpowiedź na piśmie, bo będę ją przekazywała także moim wyborcom, którzy są w wielu przypadkach bardzo zaniepokojeni. A panu marszałkowi chciałabym bardzo serdecznie podziękować za udzielenie mi głosu. (Oklaski)
Mówca: Piotr Tomański
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym powiedzieć, że na trzech spotkaniach podkomisji pracowaliśmy dość intensywnie i szkoda, że ta poprawka nie została wtedy zgłoszona. Powtarzam, pracowaliśmy dość intensywnie, przyjęliśmy projekt jednomyślnie i dzisiaj moglibyśmy już rozpatrywać projekt ustawy bez poprawki, która została tutaj zgłoszona. Myślę jednak, że i z tym sobie poradzimy. Chciałbym podziękować wszystkim państwu, wszystkim klubom parlamentarnym za popieranie tego procesu zmian, tego projektu ustawy. W imieniu Komisji Administracji i Cyfryzacji oraz Komisji Kultury i Środków Przekazu dziękuję właśnie wszystkim posłom z tych komisji za pracę i przede wszystkim za jednomyślne przyjęcie tego projektu ustawy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Sońta
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pomijam to, że sadzacie państwo przedszkolaka do ławki szkolnej, ale sadzacie państwo przedszkolaka, który miał w przedszkolu trzy posiłki, a dzisiaj idzie do szkoły i jeżeli jest to szkoła dobrze zorganizowana, to może będzie miał jeden posiłek. Miał trzy posiłki i miał zabawę, a dzisiaj państwo wsadziliście go w podstawę programową i posadziliście w ławce. Pytam państwa: gdzie on ma się rozwijać, gdzie on ma mieć zabawę? Teraz to, co wywalczyli rodzice, to jest ustępstwo, które państwo poczyniliście wobec rodziców, mianowicie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych. Chciałbym zapytać, jaka jest dostępność tego badania. Jak dziecko z wiejskiej szkoły, z małego powiatu, a nie we wszystkich istnieją poradnie, jak rodzic z tego powiatu ma przyjść z dzieckiem na badanie gotowości szkolnej, gdy kwestionuje wynik badania przeprowadzonego w przedszkolu, jeśli dziecko do niego chodziło? Proszę państwa, dostęp do tego badania jest bardzo słaby. Zniechęca się poradnie do przeprowadzania takich badań, dlatego że w tym czasie jest wielka kolejka, wielka kolejka do przeprowadzenia badania. Wtedy wydawane są orzeczenia o specjalnych potrzebach edukacyjnych, o potrzebie dokształcania, wtedy jest mnóstwo pracy, najwięcej w skali całego roku. Państwo wysyłacie tabunami ludzi na badania. W większości te dzieci nie kwalifikują się do tych badań, bo wiadomo, na oko można stwierdzić, że te dzieci są nieprzygotowane ani emocjonalnie, ani społecznie do tego, żeby pójść do klasy I. Te orzeczenia poradni, to są opinie, nie orzeczenia, opinie, na podstawie których dyrektor odracza obowiązek szkolny, charakteryzują się bardzo niską dostępnością. Proszę państwa, jeszcze liczebność. To kwestia jeszcze sprzed tej debaty, debata na ten temat odbyła się na posiedzeniu komisji i sprawozdanie będzie przedstawiane na dzisiejszym posiedzeniu. W każdym razie państwo to rozmiękczacie, zmieniacie liczebność w klasach. Przecież 25 dzieci... (Poseł Dorota Niedziela: Nieprawda!) Jeśli pani mówi, że to nieprawda, to w związku z tą uwagą pani poseł (Dzwonek) - już będę kończył - polecam pani poseł pismo rzecznika praw dziecka...
Mówca: Krzysztof Sońta
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

A po drugie, panie marszałku, za chwilę będzie debata nad następnym projektem edukacyjnym. Chciałbym w imieniu klubu zgłosić wniosek o odrzucenie tej informacji. Mam nadzieję, że państwo podzielicie moje stanowisko i spojrzycie na szkołę praktycznie, a nie teoretycznie. (Oklaski)
Mówca: Artur Bramora
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Przypadł mi zaszczyt przekazania stanowiska klubowego dotyczącego informacji ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania o stanie przygotowań organów prowadzących do objęcia obowiązkiem szkolnym dzieci 6-letnich, zawartej w druku nr 2737, oraz ustosunkowania się oczywiście w imieniu Klubu Parlamentarnego PLS do druku sejmowego nr 2808, czyli do stanowiska komisji. Na wstępie wypowiedzi z dużym ubolewaniem muszę stwierdzić, że tematy, które dziś poruszamy, odrobinę różnią się od tematu tego punktu. Zakładam, że nie ma w tym złej woli, dlatego ja ograniczę się tylko do konkretów, a ten konkret tak naprawdę będzie jeden. W naszej ocenie, według parlamentarzystów Polskiego Stronnictwa Ludowego informacja została sporządzona rzetelnie i odzwierciedla stan faktyczny. W związku z tym pozostaje mi tylko ministerstwu za tę informację podziękować i zadeklarować, że będziemy głosowali za jej przyjęciem. Dziękuję państwu. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo.)
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Może do 2 minut. Pani Minister! Wysoka Izbo! Jako nauczyciel bardzo często spotykam się z różnymi grupami rodziców, w tym z rodzicami sześciolatków. Generalnie są oni skupieni w takich trzech grupach: ci, którzy posłali swoje 6-letnie dziecko do szkoły, ci, którzy mieli wątpliwości, oraz ci, którzy mimo obowiązujących przepisów prawnych dalej są temu zdecydowanie przeciwni. Ale jest jeden obszar, który łączy te wszystkie trzy grupy rodziców, a mianowicie - bezpieczeństwo ich dzieci, bezpieczeństwo w drodze do i ze szkoły, a także w samej placówce. Co ważne, nikogo taka postawa rodziców chyba nie dziwi, zresztą w każdej dzisiejszej wypowiedzi moich przedmówców to słowo ˝bezpieczeństwo˝ się znalazło, tylko w różnych odmianach. Sądzę, że większość z nas rozumie tę troskę rodziców. Dlatego chciałbym pogratulować pani premier Ewie Kopacz odwagi i słusznej decyzji o powołaniu pełnomocnika do spraw bezpieczeństwa w szkołach, o powołaniu na to stanowisko pani poseł Urszuli Augustyn, to jest osoby, która w polskim parlamencie jest jedną z najwybitniejszych osób, jeżeli chodzi o znajomość spraw objętych obszarem edukacji. Kto kpi z tej decyzji pani premier albo ją kontestuje, to tak naprawdę pewnie niczego nie rozumie, jednak od spraw oświaty powinien się trzymać z daleka. Mam dwa pytania do pani minister. Po pierwsze: Czy rządowy program na lata 2008-2013 ˝Bezpieczna i przyjazna szkoła˝ będzie kontynuowany, a jeżeli tak, to w jakiej formie? I po drugie: Czy i jak polskie szkoły i polscy nauczyciele są gotowi pedagogicznie i wychowawczo do podjęcia działań zapobiegających cyberprzemocy i ją ograniczających? Jest to (Dzwonek) zjawisko, które niestety wśród dzieci i młodzieży rozprzestrzenia się w zastraszającym tempie. Dziękuję uprzejmie. Dziękuję, panie marszałku.
Mówca: Maciej Małecki
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Piękny świat sześciolatków można zobaczyć jedynie w spotach ministerstwa, w opowieściach pani minister i posłów koalicji, bo twarda rzeczywistość jest inna. Małe dzieci ledwo sięgają do tablicy... (Poseł Elżbieta Gapińska: Mają tablice na odpowiedniej wysokości.) ...na korytarzach i w stołówkach muszą spotykać się z gimnazjalistami. Pani minister i państwo możecie zaklinać rzeczywistość, ale tak ona wygląda. Jako dowód przedstawiacie państwo cytaty z jakichś ankiet. Wobec tego przypomnę państwu, że ponad roku temu rodzice przynieśli tutaj, do państwa, i złożyli ponad milion podpisów rodziców. Prosili oni o ogólnopolską ankietę, o referendum w sprawie tego, kto ma decydować o losie ich dzieci: urzędnik czy mama i tata. To mama i tata, a nie biurokrata, mają decydować o losie dzieci. Wtedy wyrzuciliście państwo - zwracam się do posłów Platformy i PSL - podpisy tych miliona rodziców do kosza. Pytam zatem: Dlaczego ministerialne ankiety, ministerialne opracowanie, pod presją MEN przeprowadzane ankiety, o czym mówił pan poseł Krzysztof Sońta, wyżej cenicie niż podpisaną imieniem i nazwiskiem opinię, prośbę i domaganie się miliona rodziców? (Dzwonek) Skoro w szkołach, według tego państwa raportu, jest tak bezpiecznie, to dlaczego po siedmiu latach rządów Platformy i PSL musieliście powołać w tych szkołach pełnomocnika do spraw bezpieczeństwa? Nie ma dzisiaj podczas tej debaty pani minister Kluzik-Rostkowskiej, ale chciałbym zapytać: Czy prawdą jest, że pani minister swoje dzieci posyła do szkoły prywatnej? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! MEN od wielu lat toczy wojnę z rodzicami, którzy konsekwentnie nie chcą posyłać sześciolatków do szkół. MEN poniósł w tej walce kilka klęsk, musiał na kilka lat wycofać się z tego programu, bo nawet NIK stwierdził, że nie jest on należycie przygotowany. Mam jednak wrażenie, że ministerstwu już od dawna nie chodzi o dobro dzieci, chodzi po prostu o to, żeby postawić na swoim. Natomiast szkoły zarówno pod względem programowym, jak i pod względem organizacyjnym nadal nie są przygotowane do przyjęcia sześciolatków. Zacznę od spraw programowych. Pani minister, czy prawdą jest, że dzieci nie wytrzymują tempa pracy, mają zbyt słabe rączki, by pisać w liniaturze, że te najmłodsze dzieci nie są w stanie rozwiązywać zadań indywidualnych, nie są jeszcze do tego przygotowane? Czy prawdą jest, że nie są w stanie czytać po cichu, co często uniemożliwia realizację zadań wynikających z programu, z podstawy programowej? NIK zachwyca się w ostatnim raporcie tym, że szkoły od strony organizacyjnej są przygotowane do przyjęcia sześciolatków (Dzwonek), ale nawet Najwyższa Izba Kontroli stwierdza, że w większości szkół liczba osób w klasie wynosi 26. Przypomnę więc, że norma dydaktyczna, jak również norma prawna od 1 września 2014 r. ustala liczbę 25 osób w klasie. Chciałabym zapytać: Jaka jest zmianowość w odniesieniu do najmłodszych uczniów i ile jest przypadków odroczenia obowiązku szkolnego? Czy prawdą jest, że nie we wszystkich szkołach zapewniono bezpieczną przestrzeń dla najmłodszych, a więc szatnie, sanitariaty, świetlice, osobne wejścia, i że nie we wszystkich szkołach, lecz tylko w 63% szkół, są place zabaw? W systemie oświaty nie jest tak, że jedne dzieci są lepsze, a drugie dzieci są gorsze. Wszystkie dzieci w całym kraju powinny mieć takie same warunki organizacyjne. Taka powinna być norma organizacyjna i prawna, a niestety do tej normy nam jeszcze daleko. Dziękuję.
Mówca: Aleksandra Trybuś-Cieślar
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Funkcjonowanie dzieci 6-letnich w szkołach stało się faktem. Szkoły dobrze poradziły sobie z dostosowaniem warunków do przyjęcia młodszych dzieci. O tym zresztą usłyszeliśmy w sprawozdaniu. Jednak przygotowanie szkół obejmuje również kolejny etap edukacyjny. Ostatnio wielu rodziców uczniów klas IV, którzy w 2011 r. jako dzieci 6-letnie poszli do szkoły, z zaniepokojeniem informuje o kłopotach ich dziewięciolatków w klasie IV ze spełnianiem wszystkich wymagań, jakie zostały na nich nałożone. O różnicach w pracy z dzieckiem młodszym mówią również nauczyciele przedmiotowcy. Pytania do pani minister: Czy do ministerstwa docierają te głosy i czy minister może określić skalę tego problemu, czy jest to zjawisko powszechne, czy jest to również problem jednostkowy? Jakie ewentualne działania planuje ministerstwo w tej sprawie? Czy planuje na przykład metodyczne wsparcie nauczycieli przedmiotowców na drugim etapie edukacyjnym? Dziękuję.
Mówca: Agnieszka Kołacz-Leszczyńska
Data: 2015-01-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Moje pytanie będzie dotyczyło wniosków, które składają rodzice do poradni psychologiczno-pedagogicznych o wydanie opinii dotyczących odroczenia realizacji obowiązku szkolnego sześciolatków. Przypomnę tylko, że wnioski takie mogą być składane przed rozpoczęciem roku szkolnego lub już w trakcie jego trwania do końcu roku kalendarzowego, w którym dziecko kończy 6 lat. Minęło już kilka dni nowego roku i chciałabym zapytać panią minister, prosić o informację: Ilu rodziców zdecydowało się na poddanie swoich dzieci takiemu badaniu i ile było opinii stwierdzających, że jednak dany sześciolatek nie powinien uczęszczać do klasy I? Może ważniejsze jest jednak pytanie, czy mamy informację, czy rodzice, prosząc o taką opinię, robili to w momencie, kiedy rzeczywiście zauważali, że w rozwoju ich dzieci brak jest dojrzałości szkolnej, czy wynikało to ze zwykłej miłości i troski o ich 6-letnie pociechy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)