PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Kwiecień
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W dotychczasowym systemie opieki zdrowotnej dyrektorzy czy też prezesi szpitali nie mogli samodzielnie decydować o tzw. przesunięciach pomiędzy ilością realizowanych świadczeń na poszczególnych oddziałach i w związku z tym pojawiały się tzw. nadwykonania, podczas gdy na innym oddziale u tego samego świadczeniodawcy były niedowykonania. Mam w związku z tym pytanie: Czy ten system pozwoli na zdecydowanie lepsze zarządzanie budżetem szpitala, gdyż będzie to system elastyczny, reagujący na faktyczne potrzeby pacjentów trafiających do danego szpitala? Przecież od lat słyszymy o tym, że szpitale, szczególnie dyrektorzy i prezesi zawsze narzekali na tzw. system nadwykonań, który był systemem uznaniowym, czyli Narodowy Fundusz Zdrowia decydował, najczęściej w okresie pół roku od zakończenia roku budżetowego, o tym, za które świadczenia zapłacić, za które nie zapłacić. To pogarszało sytuację finansową szpitala. Dlatego ja bardzo serdecznie dziękuję, bo sieć szpitali to jest coś, o czym marzył pan prof. Religa, a my skutecznie to realizujemy dla dobra pacjentów. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Konstytucja Rzeczypospolitej zapewnia, że każdy obywatel ma prawo do ochrony zdrowia, ale również konstytucja w art. 68 mówi, że władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej osobom w podeszłym wieku. Szanowni Państwo! Ustawa o sieci szpitali mówi o dostępie, mówi o zagwarantowaniu ciągłości, o kompleksowości udzielanych świadczeń i stabilności w ich finansowaniu. W związku z powyższym pojawia się pytanie: Panie ministrze, a co z geriatrią? Dlaczego szpitale I i II poziomu, to są szpitale zazwyczaj miejskie, powiatowe, wojewódzkie, nie mają zagwarantowanego w sieci szpitali finansowania dotychczas powstałych oddziałów i pododdziałów geriatrycznych? Szanowni Państwo! Oddziały geriatryczne to całościowa ocena geriatryczna, to również zespół specjalistów, który otacza bezpośrednią opieką medyczną pacjentów z wielochorobowością. To rozwój kadry medycznej, ponieważ oddziały geriatryczne są również ośrodkami, gdzie jest prowadzona specjalizacja. To wreszcie rehabilitacja w trakcie leczenia. To bardzo często, tak jak w przypadku Szpitala Wolskiego i oddziału geriatrycznego utworzonego w 2015 r., nawet SOR geriatryczny. Szanowny Panie Ministrze! Pytanie jest bardzo konkretne: Czy przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ będą rozpisywane konkursy na profil geriatria? Czy taki konkurs będzie rozpisany również w związku z tym, że na Mazowszu, w Warszawie funkcjonuje Szpital Wolski z oddziałem geriatrycznym, w którym w tej chwili w trakcie specjalizacji jest sześciu lekarzy? Bardzo proszę o konkretną informację, bowiem Komisja Polityki Senioralnej (Dzwonek) prowadziła we wtorek w tym szpitalu wizytację. Dziękuję bardzo.
Mówca: Urszula Rusecka
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Ustawa o tzw. sieci szpitali wprowadza kryteria, na podstawie których poszczególne szpitale są kwalifikowane do odpowiedniego poziomu zabezpieczenia. Ustawa określa, że aby szpital mógł być zakwalifikowany do wyższego poziomu, musi posiadać co najmniej trzy oddziały z wyższego poziomu. W kraju, jak wiemy, istnieje wiele dużych powiatowych szpitali, które w swojej strukturze posiadają kilkanaście oddziałów i stanowią bardzo ważny podmiot w zabezpieczeniu medycznym regionu. Posiadają oddziały, w których świadczone są usługi na bardzo wysokim poziomie, w niektórych usługach się po prostu wyspecjalizowały. W związku z tym moje pytanie: Do którego poziomu taki szpital zostanie zakwalifikowany, jeżeli posiada np. dwa oddziały na poziomie drugim i dwa oddziały na poziomie trzecim, w tym jeden zakaźny, który jest jednym z niewielu w regionie? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Furgo
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Gdańska prasa i pacjenci na Wybrzeżu są bardzo zaniepokojeni losem Gdańskiego Centrum Sercowo-Naczyniowego. Choć gdańska kardiochirurgia jest na mapie potrzeb województwa i wykonuje aż 1/3 wszystkich operacji kardiochirurgicznych, zabrakło dla niej miejsca w ministerialnej sieci szpitali. Rocznie przeprowadza ponad 600 trudnych operacji kardiochirurgicznych i osiąga najniższe wskaźniki tzw. umieralności okołooperacyjnej wśród wszystkich ośrodków o tej specjalności w kraju. Stworzony został znakomity zespół złożony z bardzo dobrych fachowców: lekarzy, pielęgniarek i perfuzjonistów. Są świetnie wyposażeni i cieszą się, co najważniejsze, doskonałą opinią wśród pacjentów. Okazuje się, że to za mało, by ich placówka, czyli Gdańskie Centrum Sercowo-Naczyniowe, miała szansę być w sieci szpitali lub ubiegać się o kontrakt w ramach konkursu pomorskiego NFZ. To oznacza nic innego jak jej likwidację. Czy nie jest jednak tak, że mieszczące się w szpitalu Swissmed centrum ma jedną wadę: prywatnego właściciela? Należy do polsko-amerykańskich klinik serca, których prezesem jest profesor Paweł Buszman. Panie ministrze, brak tego ośrodka w regionie oznacza realne zagrożenie dla życia i zdrowia pacjentów w Trójmieście i okolicach. Luki po jego likwidacji nie da się wypełnić w ciągu 3 miesięcy. Na stworzenie kardiochirurgii na podobnym poziomie być może potrzeba lat. Zacytuję profesora Pawła Buszmana: nie wierzę w to, że ktoś chce, aby przez decyzje urzędników pacjenci z najpoważniejszymi schorzeniami serca tracili życie. (Dzwonek) Władze centrum złożyły odwołanie do ministra zdrowia. Pan minister Konstanty Radziwiłł zdecyduje o jej losie, także o losie pacjentów. To duża odpowiedzialność, panie ministrze. Proszę o odpowiedź na piśmie. Dziękuję.
Mówca: Zofia Czernow
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Chciałabym zapytać o szpitale jednodniowe, monospecjalistyczne. W ostatnich latach powstało wiele takich placówek, są bardzo dobrze wyposażone, cieszą się dobrą opinią. Szpitale te oferują efektywny i znacznie tańszy sposób leczenia wielu chorób, a szczególnie wykonywania wielu zabiegów chirurgicznych, ortopedycznych, okulistycznych i innych. Ten system pozwala przyspieszyć leczenie i skracać kolejki. To bardzo duża szansa dla chorych. O to przecież chodzi. Czy nie taki jest cel służby zdrowia? Dlaczego szpitale monospecjalistyczne nie znalazły się w sieci? To poważny błąd, który przyniesie negatywne skutki. Co dalej z działalnością tych szpitali? Co z kolejkami w tych szpitalach? Co z chorymi, którzy mają już konkretne terminy zabiegów i z niepokojem oczekują na to, co dalej z tym będzie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Na Śląsku jest 141 szpitali, 70 z nich nie znalazło się w sieci. Te, które znalazły się w sieci, mają również oddziały, które nie znalazły się w sieci. Chciałbym od pana usłyszeć, ile tych oddziałów w tych szpitalach na Śląsku nie znalazło się w sieci. Co z tymi oddziałami? Wiemy dobrze, że te oddziały zostały wyposażone w sprzęt, który zdobywaliśmy niejednokrotnie dzięki środkom z Unii Europejskiej. Co się stanie, jeśli te szpitale nie wygrają konkursu i nie będą mogły podjąć działalności? Co się stanie z tym sprzętem? Co państwo macie do powiedzenia, do zaoferowania w takiej sytuacji? Czy państwo będziecie tworzyć jakiś centralny rejestr tego sprzętu, który pozostanie i nie będzie mógł być wykorzystany, bo nie będzie kontraktu? I drugie pytanie: Czy można rozumieć to utworzenie sieci szpitali jako pewien etap w likwidacji narodowego funduszu ochrony zdrowia? W trakcie kampanii wyborczej państwo wielokrotnie mówiliście, to był jeden z waszych postulatów, że zlikwidujecie. Na nieszczęście jeszcze się to nie stało. Jakie są dalsze losy tej państwa kampanii wyborczej? Czy na dalszym etapie swojego funkcjonowania, rządzenia doprowadzicie również do tego, że ten narodowy fundusz ochrony zdrowia zostanie zlikwidowany? Dziękuję. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Ryszard Terlecki)
Mówca: Katarzyna Lubnauer
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie i Panowie Posłowie! Panie Marszałku! Chciałabym się spytać o plany ministerstwa dotyczące lekarzy rezydentów. Mamy sytuację, w której kolejne roczniki rezydentów odchodzą ze względu na wyjątkowo niskie zarobki. Na naszych lekarzy czeka wiele krajów europejskich. Czekają ze względu na to, że praktycznie w każdym kraju europejskim jest niedobór lekarzy, natomiast równocześnie my jesteśmy na ostatnim miejscu, jeśli chodzi o liczbę lekarzy na 1000 mieszkańców. W tej sytuacji, szczególnie w niektórych specjalnościach, powinniśmy szybko kształcić lekarzy. Brakuje nam geriatrów, brakuje nam lekarzy bardzo wielu specjalności. Mamy kolejki do lekarzy. Mamy sytuację, w której szczególnie osoby starsze nie mogą liczyć na realną i rzeczywistą pomoc lekarską. Zastanawiam się, ilu tych lekarzy musi jeszcze wyjechać, ile jeszcze musi to potrwać, żeby rząd zajął się realnie problemem lekarzy rezydentów. Chciałam się spytać, czy są robione badania dotyczące tego, jak wielu spośród nich jeszcze chce wyjechać, jak wielu spośród nich zdecyduje się na to, żeby zamiast kontynuować swoją pracę w Polsce w momencie, kiedy naprawdę płacimy duże pieniądze za ich wykształcenie, wyjechać do innych krajów, gdzie z jednej strony mają dużo wyższe zarobki, z drugiej strony mają dużo lepsze warunki pracy. To jest jedna kwestia. Druga kwestia. Została stworzona w tej chwili sieć szpitali i znalazły się w niej m.in. takie szpitale jak Szpital Wojewódzki w Skierniewicach, ale na poziomie finansowania takim, który praktycznie oznacza, że jeżeli nie dostaną finansowania w ramach tych 9%, które są w ramach konkursu, to będą musiały zlikwidować wiele oddziałów. Czy nie oznacza to, że dla bardzo wielu pacjentów dostęp do lekarza będzie jeszcze bardziej utrudniony? Będą dłuższe kolejki. Będzie sytuacja, w której po pomoc w niektórych specjalnościach będą musieli jechać do ośrodków dużo bardziej odległych. Czy państwo polskie, które praktycznie zrezygnowało już w ogóle z prywatnych szpitali, a ograniczyło również finansowanie (Dzwonek) wielu szpitali publicznych, nie liczy się z potrzebami dotyczącymi zdrowia Polaków? (Oklaski)
Mówca: Ryszard Terlecki
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Bardzo dziękuję, panie ministrze. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia Piotr Gryza: Nie zdążyłem jeszcze odpowiedzieć na wszystkie pytania. Być może jeszcze jedna krótka informacja, bo został tutaj sformułowany taki wniosek, że sieć nie obejmuje szpitali prywatnych. Zdecydowanie to jest nieprawda. Sieć obejmuje szpitale prywatne. Można to zobaczyć szczególnie w zakresie onkologii, kiedy szpitale niepubliczne... (Poseł Anna Kwiecień: To prawda.) ...pełnią istotną rolę i są w systemie zabezpieczenia, zresztą nie tylko szpitale onkologiczne.
Mówca: Anna Kwiecień
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ośrodek Emaus w Turnie to ośrodek, który w ostatnią niedzielę obchodził jubileusz 10-lecia. Emaus znajduje się na przepięknych terenach leśnych w miejscowości Turno nieopodal Doliny Białobrzeskiej i Równiny Radomskiej, w malowniczej okolicy pełnej pięknej przyrody, która skłania do modlitwy, refleksji i odpoczynku. Od początku ośrodkowi towarzyszyła idea, aby był żywym pomnikiem pontyfikatu Jana Pawła II. Główny budynek nosi imię Jana Pawła II. Widnieją na nim słowa ˝Zawsze szukałem was, teraz wy przyszliście do mnie˝. W ośrodku są relikwie: krew Ojca Świętego i św. Faustyny Kowalskiej. Ośrodek ma służyć wiernym diecezji radomskiej do głębszego przeżywania swojej wiary podczas rekolekcji, konferencji czy spotkań różnych wspólnot. Jest to również miejsce odpoczynku, wyjazdów wakacyjnych czy kilkudniowych rekreacji. Od początku powstania ośrodka jego budowę gorąco wspierał ks. bp Zygmunt Zimowski. Zbudowanie ośrodka zawdzięczamy również dyrektorowi Emaus ks. Radosławowi Walerowiczowi, który włożył wiele pracy w jego powstanie. To miejsce, w którym każdy jest mile widziany. Jest otwarte dla wszystkich i ma zbliżać ludzi. Ośrodek odwiedza ok. 5-6 tys. osób rocznie zarówno w grupach zorganizowanych, jak i prywatnie. Uroczystości 10-lecia ośrodka Emaus odbyły się, tak jak już wcześniej mówiłam, w ostatnią niedzielę, 2 lipca. Przewodniczył uroczystościom abp Stanisław Budzik, metropolita lubelski, i bp radomski Henryk Tomasik. W jubileuszu ośrodka Emaus wzięli udział m.in. przedstawiciele władz państwowych, samorządowych, instytucji państwowych, przedsiębiorstw prywatnych, organizacji i stowarzyszeń, a także wierni związani z tym miejscem. Po mszy św. odbył się program poetycki w wykonaniu Jerzego Zelnika ,,Dar i tajemnica˝ oparty na poezji św. Jana Pawła II. Pragnęłam przybliżyć państwu ten ośrodek z uwagi na to, że jest to ośrodek szczególny. Przyjeżdża do niego wiele młodych osób, a jest szczególny przez to, że ks. Walerowicz znakomicie go prowadzi. Zbudował coś, co stanowi miejsce wyjątkowe. I z tego miejsca pragnę zaprosić tam każdego, zwłaszcza jeśli będziecie państwo przejeżdżać przez ziemię białobrzeską, nieopodal miasta Radomia. Tam jest ten ośrodek i wszystkich do niego zapraszamy. Znajdziecie tam państwo spokój, ukojenie, na pewno chwilę na modlitwę, na wyciszenie się. Warto tam przyjechać. Ośrodek funkcjonuje już 10 lat i mam nadzieję, że będzie funkcjonował przez kolejne dziesięciolecia. Jest jeszcze jedna piękna atrakcja związana z tym ośrodkiem. Opodal tego ośrodka przepływa rzeka Pilica. Ks. Walerowicz postarał się o to, aby były organizowane, a organizowane są one z ogromną skutecznością, wspaniałe spływy kajakowe. Tak że wszystkich zapraszam. Jeśli na spływ kajakowy, to tylko do ośrodka ˝Emaus˝, do Białobrzegów. Dziękuję bardzo.
Mówca: Stefan Romecki
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Białogard jest 24-tysięcznym miastem na Pomorzu Środkowym dotkniętym przez typowe dla regionu problemy - duże bezrobocie i wynikająca z tego emigracja do innych ośrodków w kraju i za granicą. O ile jednak problemy są typowe, to sposób, w jaki gmina im przeciwdziała, jest zupełnie nietypowy i nowatorski. 25 lutego 2015 r. radni Białogardu uchwalają akt prawa miejscowego, który ma zatrzymać młodych ludzi w mieście. Uchwała w sprawie ˝bonifikaty od pierwszej opłaty i opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości˝ jest pomysłem burmistrza Krzysztofa Bagińskiego przedstawionym mieszkańcom Białogardu w kampanii wyborczej. Osoba, która nie ukończyła 35. roku życia, może kupić działkę budowlaną z bonifikatą w wysokości 80%, płacąc za nią jedynie 3 tys. zł oraz coroczny podatek w wysokości 200 zł. Gdyby ta sama osoba chciała kupić działkę w normalnym trybie, zapłaciłaby od 15 do 20 tys. zł z tytułu pierwszej opłaty oraz wnosiłaby 1 tys. zł rocznej opłaty przez okres 99 lat. W praktyce obywatel nabywa działkę budowlaną w użytkowanie wieczyste za 20% jej ceny rynkowej. Zamiast zapłacić łącznie 115 tys. zł, zapłaci maksymalnie 22-23 tys. zł. Szczęśliwy nabywca w ciągu 4 lat musi wybudować na niej dom. Jeśli to się nie uda, musi zwrócić bonifikatę. System białogardzki, bo już tak się o nim mówi, znany jest pod nazwą ,,Działki dla młodych˝. Ma on dwie główne zalety: jest tani oraz wiąże młodych ludzi z miejscem zamieszkania, miastem Białogardem. Miasto sukcesywnie wyznacza do przetargów kolejne działki dla młodych. Nie są to duże ilości, bo system polega na realizacji zasady ˝ziarnko do ziarnka, a uzbiera się miarka˝. Systematyczność i konsekwencja, rozłożenie w czasie, zapewnienie gminom stałych warunków działania i rozwoju, niezmienianie reguł w trakcie gry mogą w ciągu kilkunastu lat przynieść nadspodziewanie duże efekty. Białogard i burmistrz tego miasta Krzysztof Bagiński pokazują i dają przykład całej Polsce, że można zachęcać młodych ludzi do pozostawania w mieście i w kraju, bez pomocy państwa i funduszy zewnętrznych, dysponując tylko własnymi możliwościami. Myślę, że przykład białogardzki jest wart upowszechnienia w całym kraju. Naśladujmy miasto Białogard na Pomorzu Środkowym, które postanowiło, że nie będzie czekać na zmiłowanie ze strony władz centralnych i samo wzięło sprawy w swoje ręce. Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Zapamiętajcie nazwę tego miasta. To Białogard. (Oklaski)
Mówca: Maciej Masłowski
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu dzisiejszym podczas głosowania nr 111 dotyczącego punktu 16. porządku dziennego, tj. sprawozdania komisji o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw, zagłosowałem przeciw, a moim zamiarem było zagłosowanie za. Chciałem, żeby to zostało odnotowane. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zbliżamy się do kolejnych uroczystości obchodów rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. W zeszłym roku prezes Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej prof. Leszek Żukowski w obecności prezydenta Dudy 30 lipca podczas spotkania w Muzeum Powstania Warszawskiego powiedział: Jeżeli w najbliższym czasie nie zostaną podjęte jakieś kroki w formie ustawy zapewniającej powstańcom bezpieczną starość, to może dojść do tego, że bohaterowie będą umierali w zapomnieniu, mówiąc w przenośni, gdzieś pod płotem. Panie marszałku, to jest tak naprawdę apel do pana i do Prezydium Sejmu. My tego apelu prof. Żukowskiego wysłuchaliśmy i 19 września 2016 r. kilka tygodni po tym tragicznym apelu, ale z drugiej strony mówiącym o realnych potrzebach, złożyliśmy jako Platforma Obywatelska projekt ustawy, projekt ustawy o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego oraz ustawy o pomocy społecznej. On zakłada jedną rzecz, mianowicie to, że budżet państwa oraz budżety gmin solidarnie wezmą odpowiedzialność i zapewnią bezpłatną opiekę pozostałym cały czas żyjącym powstańcom Warszawy w domach pomocy społecznej. Panie Marszałku! 19 września 2016 r. Dzisiaj jest 7 lipca 2017 r. To prawie rok. Dlaczego ten projekt nie został skierowany do pierwszego czytania? On cały czas tkwi w zamrażarce u pana marszałka. Panie marszałku, w Polsce żyje niewiele ponad 2 tys. powstańców warszawskich. Naprawdę każdego dnia i każdego miesiąca ta liczba się zmniejsza. To jest apel do pana, to jest apel do pana marszałka Kuchcińskiego o to, żeby te prace zostały podjęte. Naprawdę powstańcy warszawscy wymagają naszej troski, naszego wsparcia. Oni dali dowód często w postaci życia, ale także w postaci utraty zdrowia, wtedy kiedy walczyli o naszą wolność, o demokrację, o Warszawę. Ta sytuacja jest sytuacją niedobrą. Oczekujemy również, że poza tym, że państwo i gminy w 50% wezmą odpowiedzialność za pobyt powstańców warszawskich w specjalnie do tego przygotowanych domach pomocy społecznej, które są, istnieją, zostaną również zapewnione inne warunki dotyczące dostępu do służby zdrowia, dotyczące ich wsparcia, jeśli chodzi o sytuację ekonomiczną, ale przede wszystkim dotyczące odpowiedzialnej opieki i szacunku, czym państwo i samorząd obejmie tę grupę polskich bohaterów. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie w sprawie 130. rocznicy urodzin gen. Jana Bokszczanina Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Obchodzimy dzisiaj 130. rocznicę urodzin Jana Bokszczanina, pułkownika artylerii Wojska Polskiego, ofiary zbrodni katyńskiej. Z tej okazji chciałbym przytoczyć życiorys tego bohatera. Jan Bokszczanin urodził się 7 lipca 1887 r. w Syrycy, na terenie ówczesnego Imperium Rosyjskiego. Podczas I wojny światowej rozpoczął służbę w armii rosyjskiej, a po jej rozpadzie dołączył do tworzonego na wschodzie Wojska Polskiego. Wstąpił do III Korpusu Polskiego, a następnie był żołnierzem I Korpusu Polskiego. Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. Pełnił służbę w 2. Pułku Artylerii Polowej Legionów. W 1920 r. dowodził podgrupą artylerii w obronie rzeki Berezyny. Następnie dowodził grupą artylerii przydzieloną do 33. Brygady Piechoty. Wtedy też został awansowany do stopnia kapitana. W latach 1920-1923, na froncie i w Garnizonie Kielce, dowodził II dywizjonem 2. Pułku Artylerii Polowej Legionów. Awansował kolejno na stopień majora ze starszeństwem oraz podpułkownika ze starszeństwem. W kolejnych latach pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy 11. Pułku Artylerii Polowej w Stanisławowie oraz dowodził 10. Pułkiem Artylerii Ciężkiej w Pikulicach k. Przemyśla. Dowództwo nad pułkiem sprawował przez 10 lat. W trakcie awansował na pułkownika ze starszeństwem. W czasie kampanii wrześniowej w 1939 r. dowodził artylerią obrony Przemyśla. W dalszym etapie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 r. spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego został pośmiertnie awansowany do stopnia generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 r. w Warszawie, w trakcie uroczystości ˝Katyń pamiętamy - uczcijmy pamięć bohaterów˝. Cześć ich pamięci!
Mówca: Katarzyna Czochara (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-07-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj mam zaszczyt państwa poinformować, iż I Kongres Uniwersytetów Trzeciego Wieku Opolszczyzny odbył się w ramach obchodów 15-lecia działalności Uniwersytetu Trzeciego Wieku im. Jerzego Kozarzewskiego w Nysie. 15 lat nyskiego UTW to powód do dumy dla jego twórców. Warto zatem przypomnieć nazwiska tych pasjonatów, którym zawdzięczamy jego istnienie. Głównym inicjatorem był pan Marek Święs - w 2002 r. kierownik Domu Dziennego Pobytu w Nysie, inicjator wykładów w tymże DDP. Kilka lat intensywnego rozwoju sprawiło, że 20 stycznia 2006 r. grupa inicjatywna założyła stowarzyszenie, wybierając władze w osobach: 1) Anna Małecka - prezes, 2) Elżbieta Pacyniak - wiceprezes, 3) Anna Kałka - sekretarz, 4) Anna Bartnik - skarbnik, 5) Romana Kotwińska, 6) Czesław Łapot. Wszystkie te osoby zasługują na naszą wdzięczną pamięć. Szanowni Państwo! Światowa historia uniwersytetów trzeciego wieku liczy zaledwie 45 lat. Założycielką pierwszego UTW w Polsce była 40 lat temu prof. Halina Szwarc, o której dorobku powinniśmy pamiętać. W tym kontekście 15 lat historii UTW w Nysie z pewnością jest dla państwa źródłem ogromnej satysfakcji. Gratuluję wszystkim, którzy przyczynili się do utworzenia Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Nysie, jak również tym, którzy kontynuują to dzieło - obecnie pod kierunkiem pani prezes Michaliny Danuty Podgórni. Wszystkim uczestnikom kongresu życzę owocnych obrad, a nyskiemu uniwersytetowi trzeciego wieku kolejnych wielu lat działalności.