PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Elżbieta Achinger (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Poselski projekt polegający na bezpośrednich wyborach organów zarządzających dostarcza na pewno silnej legitymacji społecznej do wykonywania zadań publicznych, a co za tym idzie, do kreacji silnego modelu zarządczego. Niestety projektodawcy zatrzymali się niejako w połowie drogi, gdyż przy bezpośrednim wyborze starosty i marszałka województwa utrzymują system kolegialnych organów zarządzających - zarząd powiatu i zarząd województwa, przewidując jedynie wybieralność pozostałych członków zarządu spośród kandydatów przedstawionych odpowiednio przez starostę lub marszałka województwa. Nasuwa się pytanie: Co w sytuacji, gdy starosta lub marszałek nie uzyska decydującego wpływu w zarządzie - bo decyzje zapadają większością głosów - a zatem starosta czy też marszałek pochodzący z wyborów bezpośrednich może stanowić mniejszość w zarządzie, a więc może nie mieć wpływu na kierunek podejmowanych decyzji?
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Propozycja bezpośrednich wyborów starosty i marszałka województwa jest dalszym etapem zwiększenia demokratycznego mandatu jednoosobowego organu samorządowego. Dwanaście lat temu wprowadzono bezpośrednie wybory wójta, burmistrza i prezydenta, zastępując istniejący wcześniej zarząd gminy. Przez analogię chciałbym zapytać wnioskodawców tego projektu ustawy o liczbę zastępców starosty. Ponieważ starosta stanie się organem wykonawczym powiatu, kieruję pytanie: Czy liczba zastępców starosty będzie uzależniona od liczby mieszkańców powiatu? Czy w przypadku bezpośredniego wyboru marszałka liczba jego zastępców też będzie uzależniona od liczby mieszkańców województwa?
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Proponowane rozwiązania, aby starostowie i marszałkowie województw byli wyłaniani w wyborach bezpośrednich, miałyby uzasadnienie tylko wtedy, gdyby uzyskali oni większą legitymację społeczną w zakresie sprawowanej funkcji. Jednak istnieje uzasadnione zagrożenie, że pojawiłby się problem ze stworzeniem stabilnej większości w radach, kiedy starosta, marszałek województwa i większość radnych pochodziliby z innych, wrogich sobie ugrupowań politycznych. Taki stan powodowałby problem ze sprawnym podejmowaniem uchwał przez organ stanowiący, jakim jest rada, co w konsekwencji sparaliżowałoby pracę jednostki samorządu terytorialnego. Warto zamiast tych rozwiązań wprowadzić ograniczenia w ilości sprawowanych kadencji dla wójtów i burmistrzów. Takie rozwiązanie przyczyniłoby się do przerwania wieloletnich układów o charakterze mafijnym w gminach, w których wójt rządzi niepodzielnie przez wiele kadencji.
Mówca: Jerzy Sądel
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W 15. rocznicę powstania stowarzyszenia Ruch Obrony Lasów Polskich pragnę przybliżyć cele i misję tego ruchu społecznego. Twórcą i prezesem honorowym Ruchu Obrony Lasów Polskich był nieżyjący już prof. Stefan Arbatowski. Zainicjowane w 1999 r. stowarzyszenie jest zorganizowanym ruchem społecznym na rzecz obrony ogólnonarodowego majątku, jakim są lasy stanowiące własność państwa. Powstało, ponieważ zwrot lasów przewidywany w ówczesnym projekcie ustawy o reprywatyzacji i rekompensatach mógł stanowić realne zagrożenie dla funkcji przez nie pełnionych. Zebrano wówczas ok. 1,5 mln podpisów osób przeciwnych tym roszczeniom. Misją stowarzyszenia jest zachowanie obecnej struktury własności lasów polskich, zapobieganie rozbiorowi gospodarstw leśnych, zwiększenie lesistości kraju oraz działanie na rzecz zrównoważonego rozwoju lasów. Od 2014 r. stowarzyszenie Ruch Obrony Lasów Polskich jest członkiem Związku Stowarzyszeń na rzecz Odpowiedzialnego Leśnictwa FSC Polska. Dziś, po 15 latach stowarzyszenie skupia ok. 4 tys. osób zrzeszonych w 3 oddziałach: w Radomiu, Warszawie i Łodzi. Stowarzyszenie prowadzi społeczne akcje informacyjne, a w sytuacji zagrożenia dobra narodowego, jakim są polskie lasy, dociera do parlamentarzystów, by zapobiec nieodwracalnym, szkodliwym skutkom prowadzonej polityki. Warto wspomnieć stanowisko Ruchu Obrony Lasów Polskich podczas drugiego zamachu na Lasy Państwowe w 2010 r. Stowarzyszenie wraz z innymi organizacjami leśnymi sprzeciwiło się pomysłowi rządu Donalda Tuska wpisania Lasów Państwowych do sektora finansów publicznych. Wtedy się udało. Niestety w 2014 r. spełnił się czarny scenariusz. Uchwalenie przymusowej daniny nałożonej na Lasy Państwowe z pominięciem obowiązującego prawa, złamaniem trybu legislacyjnego jest przez stowarzyszenie odbierane jako niekonstytucyjne postępowanie. Taka ekonomika leśnictwa doprowadzi do upadłości, a w konsekwencji prywatyzacji Lasów Państwowych. Jako leśnik chciałbym dziś podziękować wszystkim obecnym i byłym członkom Ruchu Obrony Lasów Polskich za podejmowane działania. Dziś, po 15 latach istnienia stowarzyszenia wasza misja jest nadal aktualna. W obliczu szkodliwych zmian dotykających Lasy Państwowe, nieuchronnie zbliżającej się możliwości wykupu polskiej ziemi potrzeba nam społecznego wsparcia obrony naszego narodowego dziedzictwa. Dziwi mnie tylko, dlaczego obecne kierownictwo stowarzyszenia Ruch Obrony Lasów Polskich nie wykazuje najmniejszej inicjatywy obronnej. Milczy, ale społeczeństwo milczeć nie będzie. Społeczeństwo polskie nie pozwoli więcej destabilizować polskich lasów, a tych, którzy będą próbować to robić, rozliczy w najbliższych wyborach parlamentarnych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Premier Piechociński stojący na czele Ministerstwa Gospodarki zawitał do Turkmenistanu. To takie państwo między Iranem a Kazachstanem i Afganistanem. Według encyklopedii mieszka tam ok. 5,2 mln obywateli. Dlaczego i po co tam pojechał? Na pewno nie z wizytą w polskiej placówce dyplomatycznej. W Turkmenistanie jej nie posiadamy. Jak mówił sam premier, pojechał tam po pieniądze, ropę i gaz. W 2014 r. wymiana towarowa Polski z Turkmenistanem wyniosła 67 mln dolarów: z Polski - 60 mln, do Polski - 7 mln. Premier Piechociński bardzo chce w ciągu dwóch lat potroić tę wartość. Trzymam kciuki. Zastanawiam się tylko, patrząc na mapę, którędy te wszystkie towary miałyby być transportowane. Wychodzi mi, że nijak nie jesteśmy gotowi do tej współpracy. Na koniec najlepsze: Polska rozważy otwarcie placówki dyplomatycznej w Turkmenistanie, jeśli uda się potroić wartość wymiany. Naprawdę szczodra oferta, panie premierze.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Jesienią 1960 r. na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w czasie omawiania problematyki kolonializmu filipiński senator Sumulong nagle przeszedł do spraw Europy Wschodniej: Ludzie wschodniej Europy zostali połknięci przez Związek Radziecki, są pozbawieni praw politycznych i obywatelskich - stwierdził Filipińczyk. I pewnie nic szczególnego by się nie wydarzyło, gdyby nie fakt, że na sali jako szef radzieckiej delegacji znajdował się sam I sekretarz KPZR Nikita Chruszczow. Nagle Chruszczow zerwał się z fotela, odepchnął filipińskiego senatora i ripostował. Po zakończeniu usiadł przy swoim stoliku i w odpowiedzi na dalsze wystąpienie Sumulonga zaczął uderzać rytmicznie obcasem swojego buta o blat stolika. Sala zamarła, niektórzy zachodni politycy zaczęli się śmiać, a inni byli wyraźnie zirytowani. Jak nietrudno się domyślić ˝historyczne˝ wystąpienie Chruszczowa przypominam w kontekście ostatniego ˝wystąpienia˝ prezydenta Komorowskiego w parlamencie japońskim. Nie porównuję głowy naszego państwa do sekretarza komunistycznej partii, lecz przypominam, że zarówno sala obrad Zgromadzenia Ogólnego ONZ jak i sala parlamentu Japonii wymagają podobnych zachowań, tym bardziej od głów państw i szefów rządów. Niestety, cokolwiek by powiedzieć, uderzanie obcasem buta o stolik i wchodzenie na fotel sprawozdawcy nie mieści w żadnym kanonie dyplomatycznych reguł. Nie mieści się tam także nazywanie szogunem emerytowanego polskiego generała i przekleństwo, które nieoczekiwanie pada z ust jednej z osób towarzyszących prezydentowi. O tamtej chwili mainstreamowe media piszą i mówią tak, jakby się nic nie stało. To wydarzenie nie będzie tak szeroko znane, jak zachowanie Chruszczowa, lecz na pewno znajdzie miejsce w historii dyplomacji i za kilkadziesiąt lat będzie dla naszych studentów równie śmieszne, jak opowieść o pewnym kandydacie na ambasadora PRL w Watykanie, który w oczekiwaniu na audiencję u jednego z kardynałów w Watykanie zapalił papierosa, a niedopałek zgasił obcasem na dywanie. W związku z tym Watykan natychmiast zasugerował władzom PRL zmianę na stanowisku ambasadora, co władze zresztą skwapliwie przyjęły. Problem jednak w tym, że ów ambasador i Nikita Chruszczow reprezentowali świat komunistyczny, znany w świecie z bardzo niskiej kultury elit, natomiast prezydent Komorowski w Japonii reprezentował nasz kraj i nas wszystkich.
Mówca: Bogdan Rzońca (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie Mistrzostw Polski Młodzików PZN oraz Ogólnopolskich Zawodów Uczniowskich Klubów Sportowych, które odbyły się w Ustjanowej k. Ustrzyk Dolnych Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniach 19-22 lutego 2015 r. w Ustjanowej k. Ustrzyk Dolnych w powiecie bieszczadzkim na ośnieżonych partiach masywu Żukowa odbywały się Mistrzostwa Polski Młodzików Polskiego Związku Narciarskiego oraz Ogólnopolskie Zawody Uczniowskich Klubów Sportowych w kategoriach junior D i E. Konkurencje biegowe w sztafetach i biegach indywidualnych rozgrywane były w nietypowych kategoriach. W Mistrzostwach Polski Młodzików w skład sztafety mogli wejść zawodnicy urodzeni w latach 1999-2001, w zawodach UKS-ów - w 2002 r. i młodsi. W imprezie uczestniczyło 28 klubów z całej Polski. Wśród rewelacyjnie spisujących się na trasach w Ustjanowej uczestników na szczególne uznanie zasługują zawodnicy MKS Halicz Ustrzyki Dolne, którzy byli najjaśniejszymi gwiazdami wśród konkurentów. W tych zawodach kadra MKS Halicz Ustrzyki Dolne zajęła pierwsze miejsce w kategorii młodziczek oraz w kategorii UKS-ów, a także zwyciężyła w klasyfikacji klubowej zawodów. Jest to sytuacja, która nigdy jeszcze nie miała miejsca. Warto w tym miejscu wspomnieć o wybranych sukcesach sportowych, które młodzież z MKS Halicz już osiągnęła. Drugie miejsce w województwie podkarpackim według klasyfikacji współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży prowadzonej przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. Ustrzyccy lekkoatleci zajmują bardzo wysoką szóstą pozycję w rankingu Podkarpackiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki. MKS Halicz startuje nie tylko w biegach narciarskich, ale także w biegach lekkoatletycznych. Tym oświadczeniem pragnę uhonorować działaczy i trenerów, a nade wszystko młodzież działającą w MKS Halicz Ustrzyki Dolne za ich zaangażowanie w rozwój sportu w regionie, ale także za sportową postawę fair play promowaną przez nich na wszystkich dotychczasowych zawodach, w których startowali. Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Coraz częściej wyborcy pytają mnie, czy ich firmy padną. Na początku byłem zdziwiony, skąd takie pytanie. Dopiero gdy wyjaśnili mi, na czym polega problem, postanowiłem złożyć interpelację do ministra skarbu państwa. Przedstawiam jej pełną treść, z której czytelnicy dowiedzą się, na czym polega problem. Interpelacja do ministra skarbu państwa w sprawie zobowiązań Kompanii Węglowej wobec dostawców maszyn, towarów i usług Szanowny Panie! Moi wyborcy zatrudnieni w firmach dostarczających maszyny, usługi i towary do Kompanii Węglowej informują mnie, że w ich zakładach pracy coraz częściej pojawiają się informacje o możliwych zwolnieniach spowodowanych nie tylko bardzo późnymi terminami płatności ustanowionymi przez KW, ale także wielkim ryzykiem, że Kompania Węglowa nie wywiąże się ze wszystkich swoich zobowiązań wobec kooperantów. W grę wchodzą tysiące miejsc pracy. Firmy kooperujące z Kompanią Węglową nie korzystają z żadnego programu osłonowego. Ich pracownicy nie mogą liczyć na taką samą pomoc państwa jak pracownicy kopalń należących do Kompanii Węglowej. W związku z tym bardzo proszę o odpowiedź na następujące pytania: Czy w planach naprawy Kompanii Węglowej jest mowa o tym, aby zobowiązania wobec firm okołogórniczych pozostawić w starej Kompanii Węglowej bez wystarczającego zabezpieczenia wierzycieli? Jeżeli stara Kompania Węglowa pozostanie z długami, ale bez odpowiedniego majątku i możliwości ich spłaty, to w jaki sposób kooperanci będą mogli zaspokoić swoje roszczenia? Ile wynoszą zobowiązania Kompanii Węglowej wobec kooperantów? Jak są one spłacane? Czy Skarb Państwa, właściciel Kompanii Węglowej, rozważa możliwość udzielenia gwarancji na zobowiązania KW? Czy udzielenie takich gwarancji jest możliwe? Moi wyborcy często poruszają temat zgodności z prawem operacji polegającej na pozostawieniu zobowiązań w spółce, która nie może ich spłacić. Dlatego proszę o odpowiedź na pytanie: Czy pozostawianie zobowiązań w spółce-wydmuszce jest operacją legalną? W wielu rozmowach z wyborcami jest poruszany także temat wartości majątku Kompanii Węglowej. Wyborcy mówią: Wyobrażamy sobie, że KW zachowa majątek, którego wartość księgowa będzie wskazywać, że wystarczy on na pokrycie jakiejś części zobowiązań. Jednak dla nikogo nie jest tajemnicą, że wiele składników tego majątku w praktyce nie ma wartości rynkowej, bo jest on niesprzedawalny. W związku z tym proszę o odpowiedź na pytanie: Co zrobi Skarb Państwa, aby nie doszło do sytuacji, w której będzie się próbowało zaspokoić roszczenia majątkiem nienadającym się do spieniężenia? Dostawcy usług, towarów i maszyn informują, na razie nieoficjalnie, że są gotowi skorzystać ze skargi pauliańskiej w przypadku, gdyby ich interesy miały zostać naruszone. Proszę o odpowiedź na pytanie: Gdyby doszło do takiej skargi, to czy oznaczałoby to przekreślenie planów powołania Nowej Kompanii Węglowej?
Mówca: Kazimierz Smoliński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W niedzielę 22 marca mija 75 lat od rozstrzelania w lesie w pobliżu obozu Stutthof 67 działaczy polonijnych - pracowników polskich urzędów Wolnego Miasta Gdańska, polskiego posła do Senatu Wolnego Miasta Gdańska, polskich księży, nauczycieli, dziennikarzy, kupców. Była to już druga egzekucja wykonana na Polakach - pierwszych więźniach obozu Stutthof, aresztowanych jesienią 1939 r. Zimą i wiosną 1940 r. Niemcy przeprowadzili krwawe egzekucje na Polakach, którzy zasłużyli się w krzewieniu polskości Pomorza i Gdańska. Sposób i czas przeprowadzenia egzekucji jest zbieżny z wymordowaniem na Wschodzie, w Katyniu, Charkowie i innych nieznanych do dzisiaj miejscach, naszych oficerów przez Sowietów. Strzałem w tył głowy, nad wykopanym grobem w lesie, w pobliżu niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Stutthof zostali pozbawieni życia niewinni ludzie. Stało się to w Wielki Piątek, 22 marca 1940 r., w dzień męki Chrystusa. Zasypani warstwą piachu, z posadzonymi na ich zbiorowym grobie brzozami, mieli zniknąć z pamięci i historii Polaków. Na szczęście nie udało się to niemieckim katom. Skazanymi na śmierć byli przedstawiciele polskiej inteligencji. Niektórzy Polacy rozstrzelani w obozie Stutthof w styczniu i marcu 1940 r. jeszcze w czasach zaboru pruskiego zaangażowani byli w pracę na rzecz polskości Pomorza Gdańskiego. Działali w organizacjach polonijnych, a zwłaszcza dbali o naukę języka polskiego i polskiej historii, które to przedmioty zaborca pruski starał się wyrugować z życia Polaków. Mimo że historia mordu na działaczach Polonii gdańskiej i plebiscytu na Powiślu nie do końca jest znana wielu ludziom na Pomorzu, to powinniśmy wyjątkowo w tym szczególnym dniu, 22 marca, czcić ich, pamiętać o nich i doceniać to, jak bardzo kochali Polskę, Pomorze i Gdańsk, oraz to, że walczyli o naszą tożsamość narodową. Wierzę, że ich los doczeka się lepszego i właściwego uznania przez władze państwowe i samorządowe naszego regionu. W szczególności zaś zobowiązanie to i pamięć o nich ciążą na władzach i społeczności Gdańska. Trzeba ze szczególną czcią i zaangażowaniem środków pamiętać o nagrobkach na cmentarzu Pomnik Bohaterów Zaspa w Gdańsku i miejscu egzekucji w lesie sztutowskim, które w ostatnich latach są miejscami zapomnianymi i zaniedbanymi. Cześć i chwała ich pamięci.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie nadania tytułu honorowego obywatela miasta Rzeszowa Tomaszowi Stańko Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wczoraj w Filharmonii Podkarpackiej odbyła się uroczystość nadania przez Radę Miasta Rzeszowa tytułu honorowego obywatela miasta Rzeszowa Tomaszowi Stańko, wybitnemu muzykowi jazzowemu, znanemu w kraju i na świecie. Tomasz Stańko urodził się 11 lipca 1942 r. w Rzeszowie, gdzie spędził swoje wczesne dzieciństwo. Już w 1949 r. rozpoczął naukę w podstawowej Krakowskiej Szkole Muzycznej, w klasie skrzypiec. Następnie uczęszczał do III Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie. Równolegle uczył się w II Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego oraz Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Krakowie, w klasie trąbki. W 1964 r. rozpoczął studia w Akademii Muzycznej w Krakowie na Wydziale Instrumentalnym, również w klasie trąbki. Pracę dyplomową obronił w 1969 r. Już w czasie nauki brał udział w koncertach w krakowskiej Rotundzie oraz był częstym gościem krakowskiego klubu jazzowego Helikon. Tam poznał pianistę Adama Makowicza, z którym założył zespół jazzowy, do którego zaprosił dodatkowo Jacka Ostaszewskiego i Wiktora Perelemuttera. Następnie kariera muzyczna Tomasza Stańko potoczyła się bardzo szybko. Stał się znanym trębaczem jazzowym i kompozytorem. Występował na całym świecie z wielkimi sławami, jak Krzysztof Komeda, Gary Peacock czy Chris Potter. W Polsce znany jest od lat jako dyrektor artystyczny festiwalu ˝Jazzowa Jesień˝. Wydał dotąd 37 płyt. Od wielu lat jest związany z monachijską wytwórnią ECM, dla której nagrał m.in. płyty ˝Lontano˝, ˝Dark Eyes˝ i ˝Wisława˝. Ten światowej sławy kompozytor był wielokrotnie nagradzany. W ubiegłym roku otrzymał Paszport ˝Polityki˝ jako kreator kultury, a Akademia Jazzu w Paryżu przyznała mu nagrodę Europejskiego Muzyka Roku.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoki Sejmie! Rada Miejska Gminy Kłecko zapoznała się z sytuacją społeczno-gospodarczą. W związku z ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1382) ww. spółka pracownicza ˝Działpol˝ w Działyniu, powiat gnieźnieński, zobowiązana była do wyłączenia z dzierżawy 30% gruntów, w zamian otrzymując prawo pierwszeństwa nabycia od Agencji Nieruchomości Rolnych mienia oraz bezprzetargowej dalszej dzierżawy. Spółka nie dokonała takiego wyłączenia, co skutkuje nieprzedłużeniem umowy dzierżawy, która kończy się 15 maja 2015 r. W związku z faktem, że zarząd spółki pracowniczej deklaruje gotowość do oddania 30% gruntów obecnie dzierżawionych od ANR, wnosi się o rozważenie i uwzględnienie w nowych ustawach, rozporządzeniach, działaniach przywrócenia możliwości zwrotu 30% gruntów i przedłużenia dzierżawy. Jako poseł podzielam troskę zarządu spółki o przyszłość miejsc pracy i los zatrudnionych 55 pracowników. Również okoliczni mieszkańcy są zainteresowani wszelkimi działaniami w celu utrzymania miejsc pracy, ponieważ wieś Działyń jest znaczącym ośrodkiem gospodarczym w gminie Kłecko. Jest to typowa wieś, gdzie cała infrastruktura (bloki, boisko, szkoła, przedszkole) powstała na bazie byłego kombinatu PGR. Utrata miejsc pracy spowoduje kompletne zubożenie mieszkańców Działynia. Wizja likwidacji spółki ˝Działpol˝ sp. z o.o. niepokoi mieszkańców, gdyż w obiektach ww. spółki zlokalizowane są: przedszkole, ośrodek zdrowia, studnia głębinowa (zaopatrująca kilka wiosek) - służące miejscowej społeczności. Spółka pracownicza ˝Działpol˝ sp. z o.o jest to dobrze prosperujące gospodarstwo, zmodernizowane, o nowoczesnej i zaawansowanej technologii rolniczej i hodowlanej. Spółka prowadzi badania innowacyjne i wdrożeniowe nowych technologii w rolnictwie, zajmuje się produkcją wielkotowarową na wysokim poziomie. W ostatnim czasie zainwestowała w biogazownię i silosy zbożowe. Zorganizowana jest w grupach producenckich: mlecznej, zbożowej, warzywnej. Spółka otrzymała dotacje unijne i zaciągnęła długoterminowe zobowiązania finansowe, a nieprzedłużenie dzierżawy doprowadzi do upadku zakładu i likwidacji miejsc pracy. Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę pana ministra rolnictwa i rozwoju wsi o zajęcie stanowiska wobec powyższej sprawy.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-18 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W ostatnich latach zagraniczne media coraz częściej używają terminu ˝polskie obozy koncentracyjne˝ oraz ˝polskie obozy zagłady˝ dla określenia obozów założonych przez nazistowskie Niemcy na ziemiach polskich podczas II wojny światowej. Dlaczego nie stosują któregoś ze sformułowań wypracowanych przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, np. niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny, obóz zagłady w okupowanej Polsce, nazistowski obóz koncentracyjny czy obóz zagłady na terenie okupowanej przez Niemców Polski? Należałoby postawić pytanie, dlaczego używają zwrotu ˝polski obóz zagłady˝, który jest nieprawdziwy i zakłamuje naszą historię? Nie tak dawno zapadł wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, na mocy którego oddalono pozew mieszkańca Świnoujścia, który zażądał przeprosin i zadośćuczynienia za sformułowanie ˝polskie obozy koncentracyjne˝ w niemieckim ˝Die Welt˝. Jego pozew, mimo iż poparła go warszawska prokuratura okręgowa, nie zdołał przełamać zasady, że ochrony dóbr osobistych może domagać się tylko ten, którego dobra zostały naruszone. Brak indywidualizacji naruszenia (ponieważ zwrot nie dotyczył bezpośrednio powoda) był główną przyczyną oddalenia pozwu. Co prawda redaktor naczelny ˝Die Welt˝ opublikował przeprosiny i napisał, że obozy wybudowały i prowadziły hitlerowskie Niemcy. Niestety to nie są wystarczające działania. Zbyt często media tłumaczą się faktem, iż pomyłki te związane są z chęcią określenia położenia geograficznego obozu. W większości przypadków nazwanie Auschwitz czy Birkenau ˝polskim obozem koncentracyjnym˝ sugeruje, zwłaszcza tym mniej świadomym historii osobom, że te ˝fabryki śmierci˝, skoro ˝polskie˝, to pewnie zostały założone przez Polaków... Być może autorzy takich ˝pomyłek˝ liczą na to, że myśl Josepha Goebbelsa, iż ˝kłamstwo powtarzane tysiąc razy staje się prawdą˝, i w tym przypadku się sprawdzi? Nie da się ukryć, że te tzw. przejęzyczenia stały się złym nawykiem z historycznego i etycznego punktu widzenia i są bardzo krzywdzące dla wizerunku naszego kraju. Dlatego też my, Polacy, nie możemy pozwolić, aby takie błędy pozostawały bez echa. Rolą polskiego rządu jest przeciwdziałać zakłamywaniu historii i dbać o to, aby przyszłe pokolenia znały prawdę i wiedziały o tym, że nie istniały żadne polskie obozy śmierci. Prace nad uchwaleniem ustawy umożliwiającej karne ściganie za publiczne używanie sformułowania ˝polskie obozy zagłady˝ pozwolą na realną ochronę tożsamości i godności naszego kraju. Przebieg posiedzenia