PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zmiana ustawy o referendum jest jednym z głównych postulatów związkowców, jest to również postulat Prawa i Sprawiedliwości. Zdaniem związkowców rząd i Platforma Obywatelska nic sobie nie robią z głosów milionów ludzi, z argumentów opozycji, ze sprzeciwu społeczeństwa. Rząd nie liczy się z nikim i z niczym, uważając, że ma monopol na rację i prawdę. Koalicja PO-PSL cały czas lekceważy społeczeństwo. Wysiłek różnych grup społecznych przy zbieraniu podpisów przy kilku wnioskach o referendum został zmarnowany, a wnioski wyrzucono do kosza. Rządzący od kilku lat udają, że prowadzą dialog w Komisji Trójstronnej, w zespołach branżowych, w wojewódzkich komisjach dialogu społecznego, a w rzeczywistości narzucają swój dyktat i forsują swoje tzw. rozwiązania problemów. Takie traktowanie strony społecznej przez rząd jest zarówno dla związkowców, jak i dla nas, Prawa i Sprawiedliwości, nie do zaakceptowania i wymaga szybkich i kategorycznych zmian. Prawo i Sprawiedliwość od dawna ostrzega, że mamy do czynienia z władzą arogancką, która nie słucha, która uważa, że jest najmądrzejsza i wie najlepiej, władzą ignorującą głos obywateli. Przykłady? Proszę bardzo - 2,5 mln głosów w sprawie referendum emerytalnego poszło do kosza, miliony podpisów w sprawie obrony Telewizji Trwam czy obowiązku szkolnego dla sześciolatków też nie zrobiły na władzy większego wrażenia. Nie mówiąc o tym, że przewodniczący ˝Solidarności˝, reprezentant prawie 700 tys. ludzi, jeżeli chodzi o debatę dotyczącą wieku emerytalnego, nie został wpuszczony na galerię sejmową. Dlatego Prawo i Sprawiedliwość proponuje zmiany w konstytucji, dzięki którym będzie można odblokować demokrację bezpośrednią. Spełniając oczekiwania milionów Polaków, chcemy zmiany art. 125 konstytucji i dodania w nim zapisu, że milion zebranych podpisów decyduje o referendum, które byłoby obligatoryjne. Referenda powinny służyć obywatelom, tak by mogli bez przeszkód wypowiadać się w tak ważnych tematach jak wspomniany wiek emerytalny czy sześciolatki w szkole. (Dzwonek) Nasze propozycje to krok w stronę prawdziwej demokracji bezpośredniej, gdzie obywatel jest podmiotem, a nie przedmiotem gry politycznej władzy, która dominuje w kraju, która wyspecjalizowała się w lekceważeniu i tłumieniu wszelkich przejawów postaw obywatelskich. Nie ma na to zgody. Nie ma na to zgody związkowców i nas, Prawa i Sprawiedliwości. Zatem, panie ministrze, czy rząd przyjmie nasze propozycje, czy państwo je poprzecie, czy przede wszystkim wpłyniecie na marszałek Sejmu, żeby te nasze propozycje weszły do porządku obrad? Ostatnie zdanie. Panie ministrze, pan mówi, że ulica nie jest miejscem do prowadzenia rozmów. Przypomnę, że gdyby nie ta ulica, to nie tylko nas, ale i pana by tu nie było, bo to związki doprowadziły do tego, wychodząc na ulice 33 lata temu, że dzisiaj mamy demokrację. A więc może czasami warto z nimi rozmawiać i warto prowadzić rzeczywisty dialog. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Górczyński
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Eskalacja wszelkich napięć zaczyna się wraz z porzuceniem dialogu, dlatego dobrze jest brać udział w dialogu, a nie tylko wyrywać się ze swoim głosem, celowo podkreślając, jak bardzo jest odrębny. Panie Ministrze! Związkowcy zarzucają panu, że za mało spotyka się pan ze związkami. Proszę powiedzieć, czy oprócz spotkań Komisji Trójstronnej był pan otwarty na spotkania, konsultacje z przedstawicielami OPZZ, ˝Solidarności˝ czy Forum Związków Zawodowych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jednym z postulatów związków zawodowych, a na pewno OPZZ, a także Sojuszu Lewicy Demokratycznej była inicjatywa ustawodawcza dotycząca ustalania wieku emerytalnego. Wtedy postulowaliśmy prawo do przejścia na emeryturę niezależnie od wieku dla kobiet po 35 latach, dla mężczyzn zaś po 40 latach - chodzi o taki dorobek lat składkowych. Rząd odrzucił ten pomysł, tym bardziej że prawo do emerytury nabywa się po 25 latach - dotyczy to i kobiet, i mężczyzn. Panie Ministrze! Kryterium, które przedstawiliśmy, nie jest kryterium łatwym, biorąc pod uwagę dzisiejszy stan bezrobocia. Stąd moje pytanie: Czy nie jesteście państwo w stanie już po okresie ustalania tego wieku wyjść naprzeciw oczekiwaniom związków zawodowych i wpisać w projekcie ustawy, że prawo do przejścia na emeryturę niezależnie od wieku mają kobiety po 35 latach składkowych i mężczyźni - po 40? To jest pierwsza sprawa. Druga sprawa, o którą chciałbym zapytać, to kwestia dialogu społecznego. Wiem, że rozstaliście się - chodzi o najniższą płacę, chodziło o 40 zł - ze związkami zawodowymi. Sojusz Lewicy Demokratycznej proponuje natomiast, aby płaca minimalna wynosiła 50% średniej płacy krajowej. Jak odnosicie się państwo do tego postulatu? Czy i w jakim ewentualnie okresie zdaniem pana ministra można by do takiego ustalenia dojść? I ostatnia sprawa. Często słyszymy: Ostrożnie z płacami, bo nie będziemy konkurencyjni, tym bardziej eksportowo. (Dzwonek) Panie ministrze, nie ma takiego argumentu, kiedy rozpatrujemy podwyższanie podatków, a to też przeszkadza konkurencji. W związku z powyższym czy wszystko, co dotyczy konkurencyjności, musi odbywać się kosztem pracowników? Nie miałem już czasu na sprawę związaną z Kodeksem pracy (Poruszenie na sali), bo to, co zrobiliście, jeśli chodzi o Kodeks pracy, jest skandalem. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Pierwsza sprawa: nauczyciele. Czy pan przedstawi nam tutaj realne rozwiązania, czy to będzie kolejne wydanie pieniędzy dla firm, które organizują staże, a de facto i tak zwolnieni nauczyciele nie znajdą pracy? Wielokrotnie apelowaliśmy o to, żeby opracować system na wzór niemiecki, czyli staż pod konkretne miejsce pracy. Co z Funduszem Pracy, szczególnie w kontekście emigracji i bezrobocia młodych ludzi? Pan tutaj wychwala elastyczny czas pracy. Dzisiaj rano jeden z przedsiębiorców dzwonił do radia, w Jedynce była audycja na ten temat, i powiedział, że to jest wszystko wprowadzone właśnie po to, żeby nie płacić ludziom za nadgodziny, ale że on jest uczciwym przedsiębiorcą, dba o swoich pracowników i w życiu na takie rozwiązania by się nie zgodził. Pan mówi, że to przedsiębiorcy tego chcą, widocznie jednak nie wszyscy. Kolejna sprawa. Bierze pan udział w posiedzeniach rządu. Dzisiaj prasa donosi, że duński rząd jest oburzony poradnikiem polskiej ambasady dla rodzimych przedsiębiorców. Dyplomaci wyjaśniają w nim m.in., jak unikać duńskich związków zawodowych i płacić pracownikom minimalne wynagrodzenie. Duńska pani minister pracy mówi, że związki zawodowe są dobre dla Danii i funkcjonują zupełnie legalnie. Wszczęła postępowanie, prosi o wyjaśnienia ze strony polskiej ambasady. Czy państwo przenosicie tę politykę antyzwiązkową już do ambasad, czy to jest jakaś decyzja rządu, żeby polscy przedsiębiorcy dostawali takie instrukcje? Skąd się biorą zalecenia dla ambasad, żeby unikać związków zawodowych? (Oklaski)
Mówca: Artur Gierada
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Oczywiście dialog, szukanie kompromisów i spotykanie się w połowie drogi to podstawa tworzenia prawa dobrego, nowoczesnego i rozwojowego. Mam pytanie do pana ministra: Jak pan ocenia prace w Komisji Trójstronnej przez ostatnie miesiące? Wiemy, że ta dyskusja, dzisiaj to widzimy, przeniosła się niestety na ulice, i wiemy, że do każdej dyskusji potrzeba partnerów. Rzeczywiście możemy mieć wrażenie, że niektórzy działacze związkowi dzisiaj nie chcą tej konstruktywnej dyskusji lub nie do końca wykazują dobrą wolę. Wychodząc jednak z posiedzenia tej komisji, pomyślałem, że oni nie obrażali rządu, ale przede wszystkim też drugą stronę - stronę pracodawców. Jednym z głównych haseł związków zawodowych jest podniesienie płacy minimalnej. Chciałbym porównać to, co zostało zrobione za naszych rządów, z tym, jak wyglądała płaca minimalna za czasów naszych poprzedników, Prawa i Sprawiedliwości, czy wnioskodawców z Solidarnej Polski. Trochę dalej: rok 2005 - płaca minimalna to 849 zł, rok 2007, kiedy odchodzili nasi poprzednicy - 936 zł. (Poseł Małgorzata Sadurska: A średnia krajowa?) Szanowni państwo, powiem jedną rzecz, to były czasy prosperity, pani poseł, kiedy waszym problemem... (Poseł Jadwiga Wiśniewska: Państwa problemem.) ...państwa problemem, w cudzysłowie: problemem, było to, że jeśli chodzi o ustawę budżetową, którą przyjmowaliście, okazywało się w połowie roku, że jest więcej przychodów, niż się spodziewaliście, i podniesienie średniej płacy minimalnej za waszych rządów to było 43,50 zł. Jeżeli chodzi o rządy Platformy Obywatelskiej - jak już podawałem - to w 2007 r. średnia płaca minimalna wynosiła 936 zł, a teraz jest ona równa 1600 zł. W czasach kryzysu, spowolnienia na całym świecie, kiedy w wielu krajach Unii Europejskiej świadczenia pewne, m.in. renty i emerytury, są obniżane, my średnio o 111 zł co roku podnosiliśmy płacę minimalną. Kolejna kwestia. Związki zawodowe powinny też dbać o same miejsca pracy i uelastycznienie czasu pracy. Przypomnę, że Światowe Forum Ekonomiczne wykazało, że Polska jest na 42. miejscu pod względem inwestycji. (Dzwonek) Ta sytuacja się poprawia, ale to miejsce nas nie zadowala, a głównym powodem był tutaj właśnie drakoński Kodeks pracy. Ustawa, którą wprowadziliśmy, daje związkom zawodowym możliwość prawdziwego uczestniczenia w pewnego rodzaju trudnej sytuacji dla przedsiębiorstwa, bowiem nic nie może wydarzyć się bez nich.
Mówca: Artur Gierada
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani marszałek, już kończę, ale kilkakrotnie przerywano moją wypowiedź, dlatego przedłużyłem. (Poseł Waldemar Andzel: Kłamstwa!) Czy rząd ma jakiś sposób i pomysł na to, żeby z powrotem zaprosić związki zawodowe do dyskusji? Dziękuję bardzo.
Mówca: Ewa Malik
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Szanowni Państwo! Panie ministrze, czy pan wie, jak wygląda dialog społeczny w dużych spółkach Skarbu Państwa? Powiem panu, jak to wygląda na przykładzie Poczty Polskiej. Poczta Polska ciągle jest jednym z najważniejszych w Polsce pracodawców. Po ostatnich dużych zwolnieniach pracę w spółce, jak wiadomo, straciło ok. 20 tys. osób. Fakt ten wpłynął na sytuację finansową Poczty, która odnotowała dodatni wynik finansowy. Ponieważ w przeciwieństwie do członków zarządu zwykli pracownicy mają bardzo niskie pensje, związki zawodowe wystąpiły o podwyżkę. Niestety, dialog partnerski ze związkami w tej spółce wygląda tak, że zarząd w wyniku nieprzejrzystej, doraźnej taktycznej gry, nie potwierdzając w PIP faktu wejścia w spór zbiorowy, oddalił o kilka tygodni perspektywę dojścia do kompromisowych rozwiązań. Czy pan minister wie coś o takich praktykach? Zwodzenie związków, praktyki opóźniania momentu dochodzenia do konstruktywnych rozwiązań przecież nie są chyba normalnymi zjawiskami. Nie jest to normalny dialog społeczny. Co pan minister myśli na ten temat? Powracając do wynagrodzeń członków zarządu, chciałabym powiedzieć, iż podobno, co jest w Poczcie Polskiej tajemnicą poliszynela, zarobki prezesa Poczty wynoszą 79 tys. zł miesięcznie, a członków zarządu - 69 tys. zł. Ewentualna odprawa ma wynieść 24 miesięcznych pensji. Członkowie zarządu mogą liczyć na premie, które stanowią 6-miesięczne pobory. Chciałabym zapytać, czy to prawda, bo zgodnie z zasadą transparentności i jawności ta informacja nie powinna być tajemnicą. W końcu Poczta Polska jest w 100% spółką Skarbu Państwa. Dodatkowo niepokojąca, jeżeli chodzi o Pocztę, jest informacja o zatrudnianiu osób poza układem zbiorowym, na kontraktach menedżerskich. (Dzwonek) Podobno zarząd chce te bezprawne praktyki przykryć, wprowadzając nowe zasady wynagrodzeń. Czy panu coś o tym wiadomo? Pytam pana ministra: Jaka jest skala zjawiska zatrudniania w Poczcie Polskiej osób na kontraktach menedżerskich, poza układem zbiorowym? Jakie są wynagrodzenia takich osób? Czy jest to inicjatywa rządu, czy też zarząd zatrudnia nowych pracowników na własną rękę? (Poseł Mieczysław Marcin Łuczak: Czas.)
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Niestety, trudno nie odnieść wrażenia, że dzisiaj oto w tej dyskusji bierze udział jedna część posłów, która broni pozycji pracowników, i druga, która stara się bronić pracodawców. W istocie jest jednak tak, że wszyscy powinniśmy szukać rozwiązań dobrych dla obydwu stron, bowiem ich przyszłość to nasza wspólna przyszłość, wszystko jest ściśle powiązane. Nie będzie rozwoju firm bez dobrych pracowników. Nie będzie dobrych warunków pracy bez właściwie rozwijających się firm. Rolę mediatora między rozbieżnymi w niektórych obszarach interesami pełni minister pracy i polityki społecznej. Dzisiaj powinniśmy odnieść się do siebie nawzajem z szacunkiem, nie zarzucając sobie ani nikomu innemu złej woli. Związki zawodowe będące przedstawicielami pracowników mają prawo do tego, by wyrażać ich zdanie, pracodawcy mają również miejsce i powód do tego, aby prezentować swoje oczekiwania. Przyglądając się wczorajszym wydarzeniom, obserwowałem skromną manifestację pod ministerstwem rolnictwa. Przypomnę, że kiedy padły głosy dotyczące rewanżu w stosunku do związków zawodowych, odnoszące się do rozliczania ich z wynagrodzeń, pensji, ujawnienia tych informacji, minister pracy jasno powiedział, że nie tędy droga. Dlaczego mówię o manifestacji pod ministerstwem rolnictwa? Tam była obecna naprawdę skromna garstka związkowców. Dzisiaj, jeżeli chodzi o usytuowanie związków rolniczych, to ich wsparcie finansowe jest tak nikłe, że oni w desperacji zgłosili jeden postulat dotyczący nie elastycznego czasu pracy, bo praktycznie wszyscy w rolnictwie sami sobie taki narzucają, ale utworzenia jednego związku rolniczego. (Dzwonek) Panie ministrze, czy zechciałby pan tę informację o trudnej sytuacji niektórych związków, o ich nieporadności i bezradności przedstawić także panu premierowi? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałkini! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Koalicja PO, PSL i Ruch Palikota w tej kadencji Sejmu wydłużyła wiek emerytalny do 67. roku życia dla kobiet i mężczyzn. To jest zasługa waszego rządu, ale o tym nie mówicie z tej mównicy, koalicjanci, że wydłużyliście wiek emerytalny, a tego powinniście się wstydzić. Szczególnie to wydłużenie wieku dotknęło i dotknie polską wieś, a zwłaszcza kobiety, które ciężko pracują na polskiej wsi. Pytam pana ministra, bo pan nie głosował, jako że pan nie jest posłem, ale znając pana wrażliwość społeczną, pewnie by pan ręki za tym nie podniósł, pytam pana ministra, co rząd zamierza zrobić w przyszłej perspektywie unijnej, czyli na lata 2014-2020, żeby ewentualnie przywrócić możliwość przechodzenia rolników na wcześniejszą emeryturę. Takie rozwiązania były w poprzedniej perspektywie, rolnicy mogli przechodzić na wcześniejszą emeryturę, przekazując gospodarstwo swoim następcom, a tym samym powiększając, w ramach polityki agrarnej, strukturę gospodarstw w Polsce. To jest moje pierwsze pytanie. Co do rolniczych związków zawodowych chcę powiedzieć, że nie było ich na proteście, panie pośle, ponieważ rolnicy z reguły pracują. (Głos z sali: Byli, jeśli nie, to hańba.) (Poseł Marek Matuszewski: Bajki opowiadasz.) Wczoraj między innymi część z nich też pracowała. Natomiast co do reprezentacji to rzeczywiście polski rolnik nie ma swojej reprezentacji w związkach zawodowych, bo są upolitycznione: Solidarność - przez Prawo i Sprawiedliwość, kółka rolnicze - przez waszego kolegę Władysława Serafina. (Głos z sali: Czarek przestań.) Tak to właśnie wygląda, panie pośle. Tak to wygląda. Dziękuję bardzo. (Głos z sali: No wreszcie.)
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Panie ministrze, wybitny polski profesor ekonomii i zarządzania pan Witold Kieżun napisał artykuł, z którego wynika, że wobec Polski prowadzona jest polityka, ażeby Polska stała się krajem neokolonialnym, tak jak w latach 80. prowadzona była polityka rekolonizacji wobec krajów afrykańskich. Na czym ona polegała? Polegała na tym, że duże koncerny międzynarodowe, światowe, wykupywały złoża, przejmowały strategiczne branże przemysłu innego kraju, a tubylcom proponowano małe i średnie firmy i zakup towarów w tych dużych koncernach. Obserwując to, co się dzieje w naszym kraju, nie sposób nie odnieść wrażenia, że wobec Polski prowadzona jest polityka rekolonizacji, właśnie polegająca na tym, ażeby Polacy traktowani byli jako tania siła robocza, jako eksploatowana ponad siły tania siła robocza. Polityka rządu, jaką prowadzi pan premier Donald Tusk, zakłada: tu i teraz, tu i teraz. Na czym to polega? No właśnie na tym, że podwyższamy wiek emerytalny, niemalże do granic możliwości eksploatując naszych rodaków. To państwo ich eksploatujecie. Nie ma zgody na podwyższenie płacy minimalnej. Elastyczny czas pracy powoduje, że przez wiele miesięcy pracownicy mogą być eksploatowani. Panie ministrze, taka polityka prowadzi do eksploatacji naszych rodaków, do eksploatacji pracowników. W taki sposób nie można budować silnej, dobrej i prężnej gospodarki, bo widzimy, że naród nie jest w stanie tego znieść. Pan jest oczywiście narzędziem tylko i wyłącznie w rękach pana premiera Donalda Tuska, pan nie prowadzi suwerennej polityki, bo pan nie ma takich narzędzi, żeby tę politykę prowadzić, ale pan firmuje te wszystkie instrumenty, które sprowadzają polskich pracowników do roli taniej siły roboczej. (Dzwonek) Panie ministrze, jaki plan strategiczny tego dotyczący ma rząd pana premiera Donalda Tuska, żeby Polacy zarabiali tyle samo co obywatele Europy Zachodniej? Na chwilę obecną wiemy, że zarabiamy co najmniej cztery do sześciu razy mniej. Dziękuję bardzo. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Eugeniusz Tomasz Grzeszczak)
Mówca: Iwona Guzowska
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Chciałabym odnieść się do kilku kwestii, które były dzisiaj poruszane, między innymi do podkreślanej bardzo często solidarności społecznej. Jak budować solidarność społeczną, nie myśląc o przyszłych, młodszych pokoleniach? Ma to bezpośredni związek z rynkiem pracy, dlatego że dzisiaj ponad 440 tys. młodych osób w wieku do 25. roku życia to są osoby zarejestrowane w urzędach pracy. Oczywiście ministerstwo ma programy pilotażowe, które już działają, takie jak ˝Wsparcie w starcie˝ dla absolwentów szkół wyższych, którzy w ciągu 24 miesięcy od ukończenia studiów nie znaleźli pracy na rynku pracy, czy program aktywizacji młodych ludzi. Nasuwa się pytanie: Skoro zrywa się dialog, skoro jedna strona, obrażona, wychodzi i nie podejmuje tego dialogu, nie walczy dalej o uzyskanie konsensusu, to jak ma wyglądać przyszłość? Stawiam pytanie, czy ministerstwo pracy oprócz programów pilotażowych bardziej wesprze młodych ludzi. Warto byłoby bowiem pomyśleć o tym, aby młody człowiek, chcąc godnie żyć i pracować, miał możliwość założenia szczęśliwej rodziny, miał pracę, która zapewni godność. Niekoniecznie musi to być praca na rynku pracy, może to być samozatrudnienie. Czy są przewidziane jakieś narzędzia oraz wzmocnienie tych narzędzi, żeby młody człowiek stał się przedsiębiorcą, żeby mógł skorzystać z samozatrudnienia, aby później mógł stworzyć miejsca pracy dla kolejnych ludzi? Myślę, że to jest klucz, nie tylko podział na pracodawcę i pracownika, trzeba myśleć o spójności. Sądzę, że w tym dialogu i w tych postulatach zabrakło myśli o dobru młodego człowieka, młodego Polaka. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zapytam o prawa pracownicze w TVP, która w tym roku planuje przeniesienie swoich 550 pracowników do zewnętrznej firmy. Prawie połowa z nich jest zatrudniona w 16 oddziałach regionalnych. Dotyczy to dziennikarzy, grafików, montażystów i operatorów. Co istotne, tylko ok. 200 z 600 dziennikarzy pozostanie w firmie, by pełnić funkcje koordynacyjne. Pozbycie się niemal wszystkich dziennikarzy to sytuacja bezprecedensowa w mediach publicznych. Podważy to sens istnienia tego nadawcy, zniszczy doszczętnie niezależność dziennikarską. To jedna sprawa. Druga to legalność procesu. Pracownicy TVP oceniają go jako bezprawny, porównują do weryfikacji dziennikarzy w stanie wojennym. Rekrutacja na stanowiska redaktorów koordynatorów już trwa, a dziennikarze nie wiedzą, jakie to stanowisko, z jakim zakresem obowiązków. Szczególne kontrowersje budzi poddawanie dziennikarzy testowi psychologicznemu, którego wyniki zdecydują o tym, kto zostanie w telewizji. Trzy największe związki zawodowe: Związek Zawodowy Pracowników Twórczych Telewizji Polskiej SA ˝Wizja˝, NSZZ ˝Solidarność˝, Federacja Związków Zawodowych Pracowników Publicznej Radiofonii i Telewizji oraz pozostałe organizacje związkowe TVP uznały planowane zmiany za realne zagrożenie dla dalszego istnienia telewizji publicznej. Zażądały od prezesa Juliusza Brauna zaprzestania działań związanych z wyprowadzaniem pracowników i produkcji do firm prywatnych. Alarmują, że to ukryta forma zwolnień. Protestują przeciwko podejmowaniu tak ważnych dla funkcjonowania spółki decyzji bez wystarczających konsultacji społecznych. Proces ten jest jednak kontynuowany. Czy nie czas więc, aby minister skarbu sprawujący nadzór właścicielski i minister pracy jako strażnik prawa pracy w Polsce wypowiedzieli się w tej sprawie? Milczenie będzie sugerowało, że rację mają pracownicy Telewizji Polskiej, którzy twierdzą, że prawdziwym celem jest prywatyzacja nadawcy publicznego. Jeśli dzieje się to w takim planie, to na pewno ten cel jest realizowany w ramach niszczenia państwa polskiego. Rzeczywiście prawa pracownicze i ludzkie to ostatnia sprawa, którą rządzący się interesują. Dziękuję państwu bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mieczysław Kasprzak
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam kilka pytań, panie ministrze. Formuła elastycznego czasu pracy była już wprowadzona w 2008 r., kiedy dotykał nas kryzys europejski i światowy. Czy te rozwiązania sprawdziły się? Czy państwo macie wyliczenia, ile miejsc pracy dzięki temu było zachowanych? Czy to pomogło nam w przezwyciężaniu kryzysu? Trzeba o tym mówić i ta wiedza jest potrzebna. Druga rzecz to płaca minimalna, o której tutaj dzisiaj było dużo mówione. Czy są to tylko wydatki ze strony pracodawców, czy również zobowiązania budżetu państwa? Z tego, co wiem, wynika, że wiele świadczeń jest podpiętych pod płacę minimalną. Jakie skutki rodzi to dla budżetu państwa? Z drugiej strony pytanie: Czy jest jakaś przeszkoda, żeby pracodawca mógł płacić powyżej płacy minimalnej? Jeżeli nie ma takiej przeszkody, mam pytanie również do posła wnioskodawcy: Czy posłowie zatrudniający pracowników, pomimo dobrej sytuacji finansowej, płacą zgodnie z tym, co pracownicy żądają, czy ograniczają się tylko do płacy minimalnej? Różne skargi do mnie docierają. Trzeba patrzyć na te sprawy nie tylko emocjonalnie i polityczne. Jak wywiązujemy się z obowiązków wobec naszych pracowników, jeżeli prowadzimy działalność gospodarczą? Dzisiaj takich przeszkód nie ma, aby pracodawca, jeżeli ma dobrą kondycję swojego przedsiębiorstwa, płacił powyżej płacy minimalnej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)