PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Armand Kamil Ryfiński
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Chciałem zapytać pana ministra, ewentualnie za pana pośrednictwem pana premiera, dlaczego akurat 67, dlaczego do tego wieku mamy dążyć, oraz dlaczego akurat na ponad 20 lat w przypadku kobiet wydłużono wydłużenie wieku emerytalnego? Jeszcze mam takie pytanie: Czy to nie jest przypadkiem presja lobby związanego z otwartymi funduszami emerytalnymi, którym odebrano 5% składki... (Poseł Elżbieta Rafalska: Tak, trzeba było zrekompensować.) ...i czy teraz nie trzeba tego jakoś im zrekompensować? Bo każdy rok opóźnienia wypłacania przez OFE świadczeń to jest co najmniej kilka miliardów złotych zysków dla otwartych funduszy. Kolejne pytanie. Dlaczego pan premier i pan minister nie korzystają z raportów przygotowanych przez instytucje publiczne, które już w 2009 r. przeprowadziły głęboką analizę sytuacji rodzinnej w kontekście m.in. ubezpieczeń społecznych w Polsce i w Europie, i wnioski z tego dokumentu są bardzo proste dla Polski. Przede wszystkim trzeba zadbać o liczbę miejsc pracy, zmniejszyć stopę bezrobocia, trzeba zwiększyć dzietność, trzeba ograniczyć umieralność niemowląt, trzeba wspierać rodziny niepełne, które coraz częściej spotykamy z powodu liczby rozwodów oraz urodzeń pozamałżeńskich, trzeba zwiększyć wydatki socjalne na rzecz rodzin i dzieci, trzeba zwiększyć dostępność (Dzwonek) opieki instytucjonalnej nad małym dzieckiem, zwłaszcza w przedszkolach. To są proste wnioski, które płyną z tego raportu, i dlaczego Donald Tusk, mając świadomość, że mamy najniższą dzietność w Europie, nie chce podjąć stosownych działań, tylko godzi się na to, żeby Polaków było coraz mniej, i wprowadza mechanizm zastępczy, który wcale dzietności nie zwiększy, tylko spowoduje opóźnienie w wypłacaniu świadczeń? Bardzo bym poprosił o odpowiedź na piśmie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wiesław Suchowiejko
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałkini, za dopuszczenie mnie do głosu po zamknięciu listy. A postaram się powiedzieć coś koncyliacyjnego. Otóż w trwającej debacie, debacie w sprawie reformy dotyczącej wieku emerytalnego, od razu powiem koncyliacyjnie, że to nie jest reforma - wiem, że państwo się z tym zgodzą - dotycząca wieku emerytalnego. To jest pierwszy krok. O tym, co zrobić, by naprawić system emerytalny, mówił poseł Cichoń. Druga rzecz koncyliacyjna, jaką powiem, dotyczy tego, że przy tej reformie pada argument, że musimy to zrobić, bo społeczeństwo się starzeje. Proszę państwa, myślę, że lepiej powiedzieć, że stajemy się długowieczni. Zazwyczaj jest to to samo, ale trochę lepiej brzmi, możemy się wszyscy lepiej poczuć. A więc żyjemy dłużej. To niestety jest fakt i tu nie zgodzę się z panią poseł Paluch. Nie wiem, skąd te dane. Ja znam inne. W każdym razie... (Poseł Elżbieta Rafalska: Dlaczego niestety?) Co chcę powiedzieć i do czego zmierzam? Proszę państwa, co warto? Mówił o tym premier Pawlak. Warto mieć dzieci, tak je wychowywać ... (Poseł Waldemar Andzel: Ale nie tyle co w Hiszpanii i Anglii.) ...żebyśmy mogli na nie liczyć, ale warto też, jeżeli się zarabia, pracując nawet na podstawie tzw. umowy śmieciowej - nie znoszę tego określenia, bo kto tu jest śmieciem - skoro już pracodawca i ja oszukujemy państwo, odłożyć na swoją emeryturę. Co jeszcze warto, proszę państwa? Nie wierzyć w to, w co, zdaje się, uwierzyła pani poseł Rafalska, pan poseł Ajchler, a nawet jeden z panów posłów przede mną się wypowiadający z Ruchu Palikota, mimo że obiecywano nam Bermudy i palmy. (Poseł Waldemar Andzel: Nie mówiono.) Otóż, Bermudy i palmy w tych reklamach tylko grały. To były reklamy. I tu pytanie do panów ministrów: Czy obiecywano nam wtedy palmy i Bermudy, czy mówiono nam, że godziwą emeryturę będziemy mieć tylko wtedy, kiedy będzie ona oparta na trzech filarach? III filar, proszę państwa. Musimy o nim pamiętać (Dzwonek) i sobie go wszyscy budować. Wtedy dopiero będzie dobrze. (Poseł Elżbieta Rafalska: Obiecywano emerytury i dziedziczenie w małżeństwie.)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać, po pierwsze, o kwestie dotyczące wypisania się z otwartych funduszy emerytalnych. Jak aktualnie w świetle prawa można - i czy można - się wypisać z otwartego funduszu emerytalnego? (Poseł Waldemar Andzel: Nie można.) Po drugie, chciałbym zapytać o kwestie dotyczące dokończenia budowy tego systemu, m.in. powołania zakładów emerytalnych. Jak rząd planuje w najbliższym czasie przygotować projekty ustaw, które dotyczą tej kwestii? W jaki sposób ewentualnie w planach rozważa się wypłatę emerytury kapitałowej, emerytury ZUS-owskiej i kto to będzie czynił? Czy będą to oddzielne zakłady emerytalne, czy będzie jeden zakład publiczny, jak postuluje m.in. Sojusz Lewicy Demokratycznej, czy będzie się to tak działo, jak w tej chwili, że właściwie ZUS dokonuje tej wypłaty? Trzecie pytanie dotyczy otwartych funduszy emerytalnych. Jak, zdaniem pana ministra, zdaniem rządu, kapitały zgromadzone przez otwarte fundusze emerytalne dzisiaj wpływają na stan polskiej gospodarki i na stan polskich finansów? Czy jest tak, jak w ubiegłym roku, kiedy rozważaliśmy zmiany tych przypisów, stosownych relacji, że powiększają one deficyt budżetu państwa li tylko, czy również pozytywnie wpływają na sytuację w gospodarce, zwłaszcza na sytuację na polskiej giełdzie? I kolejna kwestia dotyczy kosztów obsługi związanych z otwartymi funduszami emerytalnymi. Zmniejszył wcześniej projekt poselski SLD, a następnie projekt rządowy te koszty z ponad 7% do 3,5%. Czy w kontekście analizy, którą rząd przeprowadza, a także partnerzy, koszty na dzisiejszym poziomie to są koszty, które dają gwarancję normalnego funkcjonowania i czy nie można rozważyć jednak obniżenia jeszcze tych kosztów, czyli, krótko mówiąc, zwiększenia szans wypłat dla ubezpieczonych? Dziękuję.
Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie, oczywiście nie chodzi o przerwę. Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Temat jest, jak widać, bardzo poruszający, dotyczy bardzo istotnej dziedziny naszego życia, na co wskazuje liczba zgromadzonych posłów. Wielu chciałoby zabrać głos, chciałoby, by debata była nieco bardziej pogłębiona. Stąd formalnie, panie marszałku, proponuję, aby nieco zmienić sposób prowadzenia dyskusji - zamiast tych 2 minut, które przewiduje regulamin Sejmu, wydłużyć czas na zadanie pytania do 3 minut. Przypomnę, że ta minuta, 1,5 minuty pozwalają na powiedzenie dwóch, trzech zdań. (Oklaski) W związku z tym pytanie nie może tak naprawdę mieć głębszej treści. Wielu z nas chciałoby uczestniczyć w tej dyskusji i powinno mieć przynajmniej 3 minuty, żeby sensownie zabrać głos w trakcie tej debaty. Dziękuję. (Poseł Izabela Leszczyna: Sensownie to wystarczy 1 minuta.)
Mówca: Elżbieta Witek
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani minister, mam zasadnicze pytanie. Chciałabym się dowiedzieć z imienia i nazwiska, personalnie, nie kto jest twórcą podstawy programowej, tylko kto jest pomysłodawcą tych zmian w programach nauczania. Kto jest pomysłodawcą? Odpowiedzialność osoby, która wpadła na tak szatański pomysł, żeby tak zepsuć polską szkołę, jest niebywała. Gdyby to rozporządzenie weszło w życie, dalekosiężne skutki będą naprawdę, proszę państwa, ogromnie niebezpieczne. Pani musi wiedzieć, pani minister, chociażby z lekcji historii, że w najtrudniejszych dla Polski i Polaków czasach to właśnie historia pozwalała nam przetrwać. W domach organizowano tajne nauczanie, czytano polskie książki, uczono pacierza po polsku i dzisiaj nagle się okazuje, że wystarczy szybki kurs historii. Jakie będą tego konsekwencje? Bardzo proszę o imię i nazwisko pomysłodawcy. Drugie pytanie, pani minister. Czy państwo wyliczyliście koszty wprowadzenia tej pseudoreformy, bo przecież trzeba zapłacić ekspertom, trzeba wydrukować podręczniki, trzeba prowadzić kursy i szkolenia dla nauczycieli, to są edukatorzy, to są szkolenia rad pedagogicznych. Proszę powiedzieć, jakie są koszty tego przedsięwzięcia? Wreszcie, pani minister, proszę powiedzieć, czy zmieniła się stara zasada nauczycieli, pani też jest nauczycielem, że żeby ugruntować wiedzę, zawsze zwracało się uwagę na lekcje powtórzeniowe i lekcje utrwalające. Bez tego, proszę państwa, ani rusz, gdyż wiedza jest ulotna, uczeń ją zapamiętuje tylko na konkretną potrzebę, na klasówkę, na sprawdzian, na egzamin maturalny, a potem nie pamięta z tego kompletnie nic. O co nam chodzi? O to, żeby mieć świadomego (Dzwonek), wykształconego młodego człowieka, czy o to, żeby mieć człowieka, który ma bardzo powierzchowną wiedzę, o której szybko zapomni?
Mówca: Marek Domaracki
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Nawiązując do wątku historycznego, chciałbym spytać, od kiedy rząd, którego pani jest członkinią, będzie wydawał więcej na pióra i książki, a mniej na armaty? Jak uczy historia, te narody, które są lepiej wyedukowane, wygrywają współczesną wojnę gospodarczą. Co do historii, to przecież już Cyceron powiedział... (Głos z sali: Jaki mądry.) ...historia - świadek czasu, światło prawdy, życie pamięci, nauczycielka życia, zwiastunka przyszłości. Pani minister, mniej pychy, więcej pokory życzę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Lech Sprawka
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Moje dwa pytania dotyczą dwóch zdumień. Pierwsze zdumienie. Dzisiaj z ust ministra edukacji, z wykształcenia matematyka, dowiedziałem się, że 8 jest większe od 11, a 15 większe od 16. Jeżeli porównujemy wymiary godzin nauczania historii przed zmianą, sumując gimnazjum i liceum, to było 11 godzin historii, teraz jest 8. Jeżeli wziąć pod uwagę przedmiot, o którym pani wspomniała, historia i społeczeństwo, to jeżeli nie mamy być manipulatorami, a rzetelnymi, o co pani prosiła, to wtedy sumujmy godziny historii i wiedzy o społeczeństwie, a tych przed zmianą było 16, a teraz jest 11. Jeżeli dodamy 4, historia i społeczeństw, to jest 15 i ani jedna więcej. Przy okazji chcę zwrócić pani uwagę, że przed zmianą wielokrotnie, zarówno w gimnazjum, jak i w szkołach ogólnokształcących, na ten przedmiot dodatkowo jeszcze były wykorzystywane godziny z godzin do dyspozycji dyrektora, ale nie robię z tego problemu. Powiem szczerze, dziwię się pani minister, że w obliczu strajku głodowego na ten temat pozwoliła sobie pani na taką manipulację w stosunku do opinii publicznej. Uważam to za nieprzyzwoite i nierzetelne. Teraz drugie zdumienie. Przywołała pani pozytywną opinię Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich. Przeczytałem ją, jest bardzo pochlebna, znacznie pochlebniejsza nawet od opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Przepytałem jednego z rektorów szkoły politechnicznej, który brał udział w formułowaniu tej opinii. Mówię: Słuchaj, jakim cudem wyście tak to zaopiniowali. Jeżeli kształcenie w obrębie czterech przedmiotów: fizyki, chemii, geografii i biologii, z 30 godzin przed zmianą zmniejsza się do 20 godzin, czyli o 33%, a jeżeli nawet doda się do tego ten nieszczęsny blok przyroda, to są to 24, a było 30, czyli o 20% mniej, to jaka to jest podstawa do kształcenia na wyższej uczelni technicznej? A on mówi: Przepraszam cię bardzo, myśmy opiniowali projekt podstawy programowej rozporządzenia, ale nie mieliśmy dołączonego do tego ramowego planu nauczania. Pani minister, pytam... (Głos z sali: Jakieś manipulacje.) ...czy tych ponad 80 recenzji i opinii (Dzwonek) było sporządzonych przy znajomości przez opiniującego wymiaru godzin realizacji podstawy programowej, którą opiniowali? Na to drugie pytanie proszę o pisemną odpowiedź. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Pani Minister! W oficjalnej propagandzie chwali się osiągnięcia okresu transformacji. Chwalimy się ˝Solidarnością˝, naszą drogą do wolności. I dobrze, powinniśmy się z tego cieszyć. Ale dlaczego, pani minister, ma o tym nie wiedzieć nasza młodzież, dlaczego ma nie znać swojej historii, a szczególnie współczesnej? Pani wystąpienie było zupełnie nieprzekonujące. Potwierdza ono opinie nauczycieli, z którymi miałam okazję spotkać się kilka dni temu i którzy powiedzieli wprost, że pani poczynania w żaden sposób nie można nazwać reformą. Najpierw przerzucacie odpowiedzialność za oświatę na samorządy, państwo zdejmuje z siebie odpowiedzialność za oświatę, na samorządy, które mają trudności finansowe, co odbija się automatycznie na poziomie oświaty, na liczbie szkół, na pracy nauczycieli, którzy mówią, że w tej sytuacji zamiast uczyć są zmuszani przez samorządowców do robienia rekrutacji, począwszy od września. Jaki to obywatel, który nie zna swojej historii, a współczesnej szczególnie? Mam tu na myśli pewną historię, kiedy to młoda dziennikarka przy okazji procesu Jaruzelskiego zapytała: A kto to jest ten Jaruzelski? Czy chciałaby pani, żeby za kilka lat córka tej dziennikarki zapytała: A kto to był ten Tusk? Chyba że pan Tusk odejdzie w niesławie, wtedy może lepiej byłoby szybciej o tym zapomnieć. (Dzwonek) Pytam, dlaczego polska młodzież, młodzi ludzie mają nie mieć prawa do tego, żeby się nie wstydzić, że są Polakami, wtedy gdy pojadą do Europy na zmywak. Ten rząd nic nie robi, aby zatrzymać młodzież w kraju. Dlaczego w tej sytuacji, kiedy wędrują za chlebem i doznają różnych upokorzeń, zagrabiacie im jeszcze to prawo? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jan Krzysztof Ardanowski
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wiedza o historii własnego narodu, ten szczególny związek emocjonalny z minionymi pokoleniami, związek między dawnymi a nowymi czasy jest spoiwem narodowym, jednym z najważniejszych obok języka, kultury materialnej i duchowej. Ażeby jednak umieć wyciągnąć wnioski z naszej skomplikowanej historii, tej, która jest nauczycielką życia zbiorowego - powtarzamy przecież: historia magistra vitae est - trzeba wprowadzić w okresie edukacji szkolnej pewien wspólny dla każdego wykształconego Polaka i Polki kanon wiedzy faktograficznej. Dotyczy to przede wszystkim ludzi młodych, w których umysłach dopiero kształtuje się obraz świata i losów własnego narodu. Budowanie przyszłości musi być oparte na tym wszystkim, co było w historii wspaniałe, co nas uwznioślało, co było przedmiotem dumy i szacunku dla osiągnięć ojców, ale potrzebna jest również wiedza o tym, co było w historii złe, brzydkie, co było przejawem głupoty, braku wyobraźni, zaprzaństwa czy wprost zdrady narodowej, wszystko po to, by wyciągać wnioski i nie popełnić wcześniejszych błędów. Interpretacja faktów jest możliwa wtedy, gdy te fakty się zna, w przeciwnym razie może być bardzo łatwo zamieniona w manipulację, fałszowanie czy indoktrynację. (Głos z sali: Co ty mówisz?) Zwolennicy ograniczenia liczby lekcji historii mówią, że młodzież się nudzi, poznając fakty historyczne. Dzisiaj na tej sali padało takie stwierdzenie. Myślę, że wobec istnienia nowoczesnych pomocy dydaktycznych, łatwego dostępu do światowego zasobu kultury i sztuki poprzez Internet, np. do filmotek czy muzeów, wobec możliwości wykorzystania gier i technik multimedialnych mówienie o nudzie przy uczeniu historii jest nadużyciem i brakiem wiary w umiejętności nauczycieli. Polscy nauczyciele są ludźmi kompetentnymi i myślącymi, umiejącymi poprawiać swój warsztat pedagogiczny. (Głos z sali: Przeczytaj podstawy programowe.) Dlaczego zatem, mając przygotowanych nauczycieli, mając możliwości techniczne i informatyczne uatrakcyjnienia lekcji historii, chcecie państwo niszczyć wiedzę o historii własnego narodu? (Dzwonek) Czy chodzi o jakąś europejską poprawność polityczną? Czy jest to przygotowanie do pisania historii Europy i naszej ojczyzny na nowo, pod potrzeby naszych obecnych stosunków z możnymi współczesnego świata? Ja z takim instrumentalnym traktowaniem historii nie potrafię i nie chcę się zgodzić. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Pani Minister! Czy Polacy będą się uczyli historii tylko z quizów telewizyjnych, czy raczej powinni uczyć się jej w szkole? Jaką wiedzę o ojczystej historii, o doświadczeniach historycznych narodu, o tradycjach ustrojowych Rzeczypospolitej, o ich wpływie na obecny kształt Polski będzie mieć uczeń, który naukę historii Polski do roku 1918 zakończy w wieku 15 lat? Czy będzie miał szansę uzupełnić ją na lekcjach wiedzy o społeczeństwie? Ano raczej nie, skoro na ten przedmiot przewidziano 30 godzin, czyli po jednej godzinie tygodniowo, w III klasie liceum. Czy lekarstwem na to ubóstwo treści programu nauczania historii w liceum będzie nauczanie w profilu rozszerzonym w bloku historia i społeczeństwo, który pani tutaj z taką emfazą reklamowała? Z pewnością nie, bo, po pierwsze, jest to historia powszechna, a, po drugie, dotyczy to niewielkiej grupy uczniów wybierającej poziom rozszerzony nauki przedmiotów humanistycznych, czyli najwyżej jakiejś jednej trzeciej uczniów. Otóż, pani minister z uporem godnym lepszej sprawy przekonywała nas tutaj, że czarne jest białe, ale pani gładkie wywody do rzeczywistości mają się nijak. Wizje wasze rozmijają się jaskrawo z rzeczywistością, a świadectwem tego jest chociażby wizja kształcenia sześciolatków i jej, że tak powiem, rzeczywisty wymiar. I niestety, nie chcę być złym prorokiem, efektem tych wspaniałych wizji, które pani tu roztaczała, będzie wyrywkowa, niespójna i oderwana od czasowego kontekstu edukacja. A więc konkluduję, zadając pytanie: Dlaczego rząd forsuje tę zmianę, nietrafioną i zubażającą polską szkołę? I drugie pytanie: Czy naprawdę chodzi wam o to, żeby Sobieski kojarzył się młodym Polakom tylko z nazwą wódki?
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości - powiedział Jan Paweł II. Cytat ten, wielokrotnie przytaczany, stanowi esencję odpowiedzi na pytanie, dlaczego każdy młody Polak powinien poznać historię własnego kraju, i dlatego warto go przypominać, lecz nie tylko przypominać, ale i traktować go poważnie. (Poseł Ligia Krajewska: Nie cytujcie, tylko przestrzegajcie.) Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zmiany w ramowym planie nauczania niosą ze sobą niebezpieczeństwo zakończenia nauki historii w klasie I szkoły ponadgimnazjalnej, jeżeli uczeń nie wybierze klasy realizującej rozszerzony program historii. Pani minister, odnosząc się do pani długiej wypowiedzi nazwanej informacją prezesa Rady Ministrów, chciałabym powiedzieć, że nawet to jest nieprawdą, że nie ma osób przygotowanych do nauczania historii. W moim powiecie, w powiecie gorlickim, liczna rzesza osób, które skończyły historię, zasila grono bezrobotnych, i nie dlatego, że nie chcą one pracować, tylko dlatego że po odwiedzeniu wszystkich szkół zjawiają się u mnie i mówią, że dyrektorzy mówią: Eee, historia, na pewno pracy nie ma i nie będzie. Historyków najwyżej będziemy zwalniać, a nie zatrudniać. Pani minister, czy nie uczciwiej byłoby powiedzieć, że polska szkoła według założeń rządu Platformy Obywatelskiej ma za zadanie produkować przyszłych Europejczyków, którym jest wszystko jedno, jak i gdzie żyją, pracują, tworzą, bo bez własnej tożsamości i wiedzy historycznej będzie im łatwiej na zmywaku w Niemczech, na plantacjach w Holandii, budowach w Hiszpanii czy w pubach w Wielkiej Brytanii. Pani minister, czy taki program miszmasz oprócz wprowadzenia chaosu i braku sensu, o czym mówili już przedstawiciele mojego Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość, ma za zadanie zaszczepić w młodym pokoleniu wielokulturowość (Dzwonek) i wieloetniczność zamiast tradycji, kultury i tego, co dotąd nas spajało i stanowi o tym, że jesteśmy narodem z tysiącletnią tradycją? Czy taki jest cel? Czy po to wprowadza się przedmiot o nazwie historia i społeczeństwo z tymi kilkoma wątkami tematycznymi, żeby nie uczyć po prostu prawdziwej historii Polski? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Izabela Leszczyna
Data: 2012-03-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Oczywiście kluczowe pytanie w debacie o historii w szkole to pytanie o to, po co właściwie uczymy historii w szkole, jaki jest cel uczenia dzieci i młodzieży historii swojego kraju. I chyba pocieszające jest to, że wszyscy czy prawie wszyscy na tej sali, bo to się przewijało w państwa wypowiedziach, jesteśmy zgodni co do odpowiedzi na to pytanie. Są dwa podstawowe cele. Jeden zawiera się w łacińskiej maksymie, wielokrotnie dzisiaj tutaj przywoływanej, historia magistra vitae est, a drugi to kształtowanie postaw patriotycznych, uczenie młodych Polaków miłości do swojej ojczyzny. I pewnie co do tego jest zgoda. Tylko zastanówmy się, czy na pewno siedem lat chronologicznego kursu historii plus dwa lata uczenia analitycznego, problemowego historii i wiedzy o społeczeństwie to jest na pewno za mało, żeby młodych Polaków nauczyć takiej miłości do flagi, jaką możemy obserwować, kiedy widzimy, jak Amerykanie traktują swoją flagę. Czy te dziewięć lat to jest naprawdę za mało, żebyśmy nauczyli młodych ludzi, by chcieli szukać tego, co nas, Polaków, łączy, a nie tego, co nas dzieli? Czy to naprawdę jest za mało, żeby młodzi Polacy zrozumieli, że dzisiaj patriotyzm to przede wszystkim rzetelna, uczciwa praca każdego dnia na rzecz swojej ojczyzny? To kardynał Wyszyński mówił, że bardzo trudno jest poświęcić życie dla ojczyzny, ale o wiele trudniej jest pracować dla niej ciężko, uczciwie, rzetelnie każdego dnia. Takiej historii chcemy uczyć. Ta podstawa programowa (Dzwonek) właśnie takiego patrzenia na proces historyczny, na historię naszego narodu ma nauczyć młodych ludzi. Żyjemy w XXI, nie w XIX w. I na koniec... (Poseł Anna Paluch: Wasze deklaracje się jaskrawo rozmijają z rzeczywistością.) Historia, szanowni państwo, dzieje się też tu i teraz. Byłoby świetnie, gdyby debata parlamentarna na taki temat mogła stać się lekcją dyskutowania o problemach trudnych, wywołujących ogromne emocje. Z tej mównicy ten, kto imieniem, nazwiskiem podpisuje się pod swoimi słowami, ma prawo powiedzieć nawet twarde słowa. Natomiast nie powinno być tak, żeby akurat dzisiaj w czasie tej debaty pani poseł z ławy poselskiej pokrzykiwała co jakiś czas: chcą kształcić zboczeńców, albo mówiła, że oni nic nie rozumieją, nie potrafią... (Poseł Elżbieta Rafalska: Która pani poseł?) Pani poseł siedząca koło pani poseł Rafalskiej. Pani poseł naprawdę nie musi i nie powinna nas obrażać, bo mówimy dzisiaj o przyszłości młodych Polaków i o tym, że chcemy ich wychowywać. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Dorota Arciszewska-Mielewczyk: Na razie to wy wszystkich obrażacie.)