PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Mirosław Suchoń
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Bardzo serdecznie dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Debata pokazała, że ten projekt ustawy jest bardzo potrzebny, że on służy ludziom i stanowi kontynuację tej drogi, którą wyznaczyliśmy w 2023 r., czyli przygotowywania projektów, które służą ludziom, pomagają gospodarce i tworzą warunki do rozwoju. To jest decyzja koalicji 15 października, która w praktyce jest realizowana przez nas, i w odróżnieniu od naszych poprzedników, którzy zwalniali z opłat za autostrady w trybie kampanijnym, na kilka miesięcy, po to, żeby stworzyć wrażenie, że robią coś dobrego, a tak naprawdę w ten sposób wyprowadzali oni pieniądze z funduszu przeznaczonego na drogi, my podejmujemy decyzje, które przynoszą korzyści zarówno obywatelom, jak i naszemu państwu. Dlatego, o czym mówił pan minister, podjęliśmy decyzję o przejęciu odpowiedzialności za autostradę A4 pomiędzy Katowicami a Krakowem, po to, żeby wprowadzić przyjazne dla ludzi warunki podróżowania tymi drogami. Przedstawiamy ten projekt ustawy, dzięki któremu także osoby poruszające się po drogach zestawami pojazdów z pojazdem ważącym poniżej 3,5 t i przyczepą będą zwolnione przede wszystkim nie z opłat, tylko z obowiązków administracyjnych, które nadmiernie są nakładane na głowy obywateli. To jest nie tylko działanie finansowe, choć oczywiście dzięki temu w portfelach obywateli zostaną konkretne pieniądze - pan minister mówił tutaj, że w portfelach obywateli zostanie 70 mln zł, to wielka rzecz - lecz także, a może nawet przede wszystkim z głów obywateli zdejmiemy nadmierne obowiązki, obowiązki administracyjne, które po prostu nie są potrzebne. Szanowni Państwo! Bardzo dziękuję wszystkim klubom, bo wszystkie kluby, z wyjątkiem Polski 2050, poparły ten projekt ustawy. Zresztą nie rozumiem uwag pana posła, bo przecież był na posiedzeniu komisji, nic się nie odzywał, a teraz występuje i mówi, że ten projekt nie jest potrzebny, a przynajmniej w takiej formule, chociaż wszyscy inni mówią, że jest potrzebny. Ale być może jeszcze potrzeba rozmowy, więc zachęcam pana posła do tego, żeby bezpośrednio ode mnie uzyskał wyjaśnienia. Wtedy może rzeczywiście będzie to miało pozytywny wpływ na stanowisko pana posła i klubu. Przede wszystkim dziękuję panu ministrowi, pani dyrektor, państwu z zespołu z Ministerstwa Infrastruktury, dlatego że ten projekt ustawy był możliwy do przygotowania i przeprowadzenia w tej formie dzięki bardzo dobrej współpracy i takiemu bardzo dobremu, konstruktywnemu podejściu z państwa strony, za co bardzo serdecznie dziękuję. Dziękuję również naszym legislatorom z Sejmu, ponieważ ich praca pomogła te przepisy przygotować, tak aby nie budziły również żadnych wątpliwości. Bardzo proszę Wysoką Izbę o to, aby jednomyślnie przyjęła dobry dla obywateli, służący naszej gospodarce projekt ustawy. A teraz zapraszam na kolejne posiedzenie Komisji Infrastruktury poświęcone rozpatrzeniu raportu związanego z bezpieczeństwem w ruchu drogowym. Już za chwileczkę nasza komisja spotyka się w sali. Bardzo serdecznie dziękuję. Dziękuję, panie marszałku. Jeszcze raz proszę o przyjęcie tego projektu ustawy. (Oklaski)
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Procedujemy nad projektem, który w wielu miejscach ma charakter techniczny, ale dotyka spraw bardzo praktycznych: przygotowania kierowców zawodowych, bezpieczeństwa na drogach i jakości stanowionego prawa. Chciałabym zapytać o wprowadzenie nowego zawodu: technika mobilności drogowej osób. Brzmi nowocześnie, ale obywatele mają prawo wiedzieć, co konkretnie kryje się pod tą nazwą. Jakie realne zapotrzebowanie rynku pracy uzasadnia tworzenie tego zawodu? Ilu absolwentów rocznie państwo przewidują? Czy przeprowadzono analizę, ilu takich specjalistów potrzebuje transport publiczny, przewozy autobusowe, samorządy i przedsiębiorcy? Proszę też o odpowiedź, czy szkoły policealne i branżowe centra umiejętności będą miały odpowiednią kadrę, sprzęt, pojazdy, zaplecze i nadzór, żeby nie było to kształcenie tylko na papierze. Czy absolwent takiego kierunku rzeczywiście będzie przygotowany do pracy w transporcie drogowym, czy po prostu tworzymy kolejny ładnie nazwany zawód bez gwarancji realnych kwalifikacji? Druga sprawa to przepisy dotyczące tzw. driftu, czyli celowego wprowadzania pojazdu w poślizg. Oczywiście trzeba reagować na niebezpieczne zachowania na drogach. Dlatego chciałabym zapytać, jaka jest rzeczywista skala zjawiska tzw. driftu, czyli celowego wprowadzania pojazdu w poślizg, na drogach publicznych. Proszę o przedstawienie danych za ostatnie lata: liczby ujawnionych przypadków, liczby zatrzymanych praw jazdy, liczby wypadków lub kolizji związanych z takimi zachowaniami oraz informacji, czy problem narasta, czy ma charakter incydentalny.
Mówca: Marcin Józefaciuk (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Stanowisko Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W tych projektach najwięcej uwagi zwracają zmiany dotyczące branżowych centrów umiejętności, szkół policealnych oraz możliwości szkolenia przyszłych kierowców zawodowych. I oczywiście sama idea mocniejszego połączenia edukacji zawodowej z realnym rynkiem pracy jest potrzebna. Transport, logistyka, motoryzacja czy spedycja to branże, które już dziś mają ogromne problemy kadrowe. Brakuje kierowców zawodowych. Brakuje specjalistów. Brakuje dobrze przygotowanych pracowników technicznych. Dlatego szkoły zawodowe i branżowe centra umiejętności powinny mieć nowoczesne narzędzia oraz możliwość realnego przygotowywania młodych ludzi do pracy. Ale właśnie dlatego do tych zmian trzeba podejść bardzo ostrożnie. Bo w pewnym momencie pojawia się pytanie: Czy celem ma być lepsza edukacja, czy po prostu szybsze ˝produkowanie˝ kierowców zawodowych dla rynku? Projekt bardzo mocno rozszerza możliwości prowadzenia szkoleń przez branżowe centra umiejętności. I tutaj pojawia się ryzyko, że ilość zacznie wygrywać z jakością. Zwłaszcza że zawód kierowcy zawodowego to nie jest zwykły kurs. To ogromna odpowiedzialność za życie i zdrowie innych ludzi. Młody człowiek siada później za kierownicą wielotonowego pojazdu. Porusza się po drogach publicznych. Pracuje pod presją czasu, zmęczenia i odpowiedzialności. Dlatego standardy szkolenia nie mogą być obniżane nawet pośrednio. Mam też wrażenie, że od lat próbujemy rozwiązywać problemy rynku transportowego głównie przez dalsze obniżanie barier wejścia do zawodu, zamiast poważnie rozmawiać o warunkach pracy kierowców. Bo młodzi ludzie nie odchodzą od tych zawodów wyłącznie przez brak możliwości zdobycia uprawnień. Często odchodzą przez przeciążenie pracą, presję, długie wyjazdy, problemy zdrowotne czy zwyczajnie zbyt trudne warunki życia rodzinnego w tym zawodzie. I tego żadna deregulacja sama nie naprawi. W projektach pojawiają się również zmiany dotyczące systemu e-TOLL i zwolnień dla części pojazdów turystycznych. To akurat można ocenić pozytywnie, bo trudno porównywać rodzinę jadącą kamperem na wakacje do zawodowego transportu ciężarowego. Ale główną osią tej debaty powinno być dziś pytanie, jak szkolić dobrze, bezpiecznie i odpowiedzialnie przyszłych kierowców zawodowych. Bo od jakości tego systemu zależy później bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego.
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Jakie konkretne i szczegółowe analizy ekonomiczne legły u podstaw wyliczenia, że wyłączenie pojazdów lekkich z przyczepą z Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej uszczupli przychody Krajowego Funduszu Drogowego, czyli KFD, o kwotę aż ok. 70 mln zł rocznie i jak tę stratę zamierza się zrekompensować w budżecie na infrastrukturę? Z jakich przyczyn dopuszczono do sytuacji, w której Ministerstwo Infrastruktury nie skończyło odbioru analizy warunków technicznych dostarczonej przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów w listopadzie 2025 r., co doprowadziło do paraliżu legislacyjnego i konieczności odsuwania terminu wydania rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych o ponad 2 lata, do 31 grudnia roku 2028? Czy projektodawca oszacował ryzyko dla bezpieczeństwa ruchu drogowego wynikające z faktu, że z mocy art. 6 projektu przedłuża się stosowanie starych, potencjalnie niedostosowanych do wymogów unijnych i nowoczesnej infrastruktury przepisów technicznych dotyczących znaków i urządzeń BRD?
Mówca: Marcin Skonieczka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Wysoka Izbo! Projekt, nad którym dziś pracujemy, rozwiązuje problem, z którym od lat mierzą się tysiące kierowców korzystających z przyczep kempingowych, lawet czy lekkich przyczep transportowych. Dziś właściciel zwykłego samochodu osobowego, który jedzie z przyczepą i którego waga przekracza łącznie 3,5 t, jest traktowany niemal tak samo jak właściciel ciężkiego transportu drogowy. Musi rejestrować się w systemie e-TOLL, pamiętać o opłatach i naraża się na wysokie kary za nawet drobne błędy. To rozwiązanie jest po prostu nieproporcjonalne i nadmiernie obciąża zwykłych użytkowników dróg. Dlatego bardzo dobrze, że projekt wyłącza takie zestawy pojazdów z obowiązku korzystania z e-TOLL. W praktyce oznacza to mniej biurokracji, mniej formalności i koniec kar nakładanych na kierowców aut osobowych z przyczepami za brak opłaty elektronicznej. Co równie ważne, projekt przewiduje możliwość odzyskania niewykorzystanych środków zgromadzonych na kontach e-TOLL, co jest rozwiązaniem uczciwym i potrzebnym. To rozsądna deregulacja, która upraszcza życie obywatelom, a jednocześnie nie wpływa istotnie na funkcjonowanie systemu poboru opłat dla transportu ciężkiego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Gut-Mostowy
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Prawa i Sprawiedliwości wobec ustawy o zmianie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, druki nr 2412 i 2572. Szczegóły omawianych zmian przedstawił sprawozdawca komisji pan poseł Tadeusz Tomaszewski, dlatego nie będę tego przedstawiał w szczegółach, natomiast pozwolę sobie na kilka ważnych uwag i refleksji, jeżeli chodzi o sam rynek turystyczny, który mamy w tej chwili w Polsce, i o poziom zabezpieczeń, którymi dysponuje konsument, ale też organizatorzy turystyki. W polskim prawie mamy bardzo dobre zabezpieczenia dla organizatorów turystyki i klientów biur podróży w sytuacjach nadzwyczajnych. W ustawie są one określone jako nadzwyczajne i nieuniknione okoliczności powodujące odwołanie imprezy. Można to uszczegółowić: są to wszelkiego rodzaju katastrofy, klęski żywiołowe, wojny i inne tego typu sytuacje, kiedy z powodu pewnych obiektywnych okoliczności dochodzi do załamania rynku turystycznego, konieczne jest odwołanie imprez turystycznych i organizatorzy turystyki mają obowiązek opłacenia kosztów zwrotu środków klientom biur podróży. Rozwiązania wprowadzone w okresie pandemicznym, w roku 2020 r., spowodowały, że nasz rynek turystyczny nie odpowiedział na te wszystkie dramatyczne sytuacje załamaniem. Przytoczę tutaj zdanie z uzasadnienia tejże ustawy: Dzięki wprowadzeniu w czasie pandemii COVID-19 wypłat dla podróżnych z Turystycznego Funduszu Zwrotów i Turystycznego Funduszu Pomocowego oraz alternatywy w postaci przyjęcia przez podróżnego vouchera na realizację imprezy turystycznej w przyszłości, w latach newralgicznych, tzn. 2020-2022, liczba niewypłacalności organizatorów turystyki utrzymała się dokładnie na tym samym poziomie jak w latach poprzedzających wybuch epidemii. Można powiedzieć, że byliśmy na mapie Europy ewenementem, na pewno wyjątkiem, a nasze rozwiązania były pokazywane jako wzorzec wśród wielu innych krajów. Sam rynek potrafił tak się ubezpieczyć - przypominam, że Turystyczny Fundusz Pomocowy to nie jest ingerencja państwa, tylko pewien sposób samoubezpieczenia się branży turystycznej - że mamy jeden z najlepiej funkcjonujących systemów na świecie. Rozwiązania, które są proponowane w tej ustawie, mówią o tym, że zamiast zwrotu środków klientowi przez organizatora turystyki czy zamiast korzystania z Turystycznego Funduszu Pomocowego może być zastosowany mechanizm vouchera, kiedy to klient może uzyskać voucher na taką samą lub podobną imprezę w przyszłości. W okresie pandemii były wprowadzone takie mechanizmy, że organizatorzy turystyki stosowali dodatkowe bonusy, które zachęcały klientów do korzystania z vouchera. Jest to rozwiązanie korzystne i dla klientów, czyli konsumentów, i dla organizatora turystyki, dlatego ze wszech miar jest ono zalecane. Stanowisko klubu Prawa i Sprawiedliwości jest więc jak najbardziej pozytywne w tej kwestii, jako że jest ono odpowiedzią na potrzeby rynku i słusznie tę sprawę reguluje. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Lewicy popiera tę inicjatywę komisyjną, dotyczącą zmiany ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, przede wszystkim dlatego że to rozwiązanie uspokoi rynek, to po pierwsze. Po drugie, przeciwdziała ewentualnym zawirowaniom ekonomicznym, jeśli chodzi o organizatorów turystyki, a jak ustabilizujemy rynek, będzie poprawna sytuacja ekonomiczna organizatorów turystyki, to utrzymamy również zatrudnienie. Także inne grupy przedsiębiorców, które ściśle współpracują z organizatorami turystyki, będą w dobrej sytuacji, mianowicie agenci turystyczni, piloci, przewodnicy, ale także inni dostawcy tych usług turystycznych. Co do zasady ta ustawa chroni oczywiście klienta. Te środki finansowe, które wpłacił na konto tej imprezy, która się nie odbyła, są w dalszym ciągu pod ochroną. Strony uruchamiają na podstawie ustawy voucher, ale tylko wtedy, kiedy dochodzi do porozumienia. Czyli tutaj obie strony muszą przeprowadzić wstępne negocjacje, rozmowy. Musi być oferta ze strony organizatora turystyki. W większości przypadków również klient decyduje się na ten sam kierunek, na podobną imprezę turystyczną, tylko odłożoną w czasie. Nasza ustawa mówi, że to musi się wydarzyć w ciągu roku, ale może być to przedłużone również do 2 lat. Mamy pozytywne doświadczenia, jeśli chodzi o funkcjonowanie tego vouchera w okresie pandemii COVID, ale też mieliśmy przecież podobne rozwiązania, stosują je również np. samorządy. Podlaskich Bon Turystyczny cieszy się dużym zainteresowaniem. Inne samorządy, aby pobudzać lokalnie usługi turystyczne, uruchamiają własne właśnie bony turystyczne. To pokazuje, że ten mechanizm sprawdza się. Mamy również nadzieję, że będzie w pełni wspierał właśnie tę stabilność w turystyce, rozwój i zapewnienie miejsc pracy. Klub Lewicy będzie głosował za przyjęciem tego rozwiązania. Chciałbym jeszcze w tym miejscu podziękować panu ministrowi Ireneuszowi Rasiowi, panu dyrektorowi Departamentu Turystyki Dominikowi Borkowi za to, że wspólnymi siłami, co warto zaznaczyć, również z udziałem części przedstawicieli branży turystycznej, udało się wypracować sprawnie to rozwiązanie i w miarę sprawnie również doprowadzić do drugiego czytania w dniu dzisiejszym. Mam nadzieję, że w piątek uchwalimy tę ustawę. Dziękuję.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Projekt dotyczy wprowadzenia do ustawy o imprezach turystycznych instytucji vouchera w sytuacji wystąpienia nadzwyczajnych i nieuniknionych okoliczności, np. takich jak obecny konflikt na Bliskim Wschodzie. Rozwiązanie przewiduje możliwość zaproponowania podróżnemu vouchera zamiast natychmiastowego zwrotu środków za odwołaną imprezę turystyczną. Co istotne, przyjęcie vouchera wymaga zgody klienta, a środki wpłacone na wycieczkę nadal pozostają objęte zabezpieczeniem finansowym organizatora turystyki. Po pracach komisji zmieniono okres wykorzystania vouchera. W pierwotnym projekcie miał on obowiązywać przez 2 lata od planowej daty imprezy, natomiast obecnie przewidziano możliwość wykorzystania go w ciągu roku od wyrażenia zgody przez podróżnego, z możliwością przedłużenia o kolejny rok za zgodą obu stron. Zmieniono również termin wejścia w życie ustawy z następnego dnia po ogłoszeniu na 14 dni od ogłoszenia. To rozwiązanie, tak jak to już powiedziano, znane jest z okresu COVID-owego, kiedy podobny mechanizm funkcjonował na rynku turystycznym. Projekt ma umożliwić bardziej elastyczne reagowanie zarówno podróżnym, jak i organizatorom turystyki w sytuacjach kryzysowych. Ta większa elastyczność skłania Konfederację do poparcia projektu. Dziękuję.
Mówca: Marcin Skonieczka
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Centrum wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Procedowany dziś projekt jest odpowiedzią na bardzo konkretny problem, z którym mierzą się zarówno podróżni, jak i organizatorzy turystyki. Tak jak napisano w uzasadnieniu tego projektu, w wyniku konfliktu na Bliskim Wschodzie tysiące wyjazdów turystycznych zostało odwołanych albo zagrożonych odwołaniem. W obecnym stanie prawnym oznacza to konieczność bardzo szybkiego zwrotu pieniędzy klientom w ciągu zaledwie 14 dni. Jednocześnie biura podróży poniosły ogromne koszty związane z anulowaniem rezerwacji, organizacją alternatywnego transportu i sprowadzaniem turystów do kraju. Przy masowych rezygnacjach tego typu sytuacje mogą doprowadzić do utraty płynności finansowej, a nawet do upadłości części firm turystycznych. Ale przecież konsekwencje takich bankructw odczuliby nie tylko przedsiębiorcy, lecz także klienci, pracownicy branży turystycznej, przewoźnicy, przewodnicy, czy hotelarze. Dlatego projekt proponuje rozwiązanie oparte na dobrowolnym voucherze turystycznym. Najważniejsze jest tutaj słowo: dobrowolnym. Podróżny nadal zachowuje prawo do zwrotu pieniędzy, ale jeśli uzna, że chce jedynie przesunąć wyjazd na bezpieczniejszy termin, będzie mógł przyjąć voucher ważny przez rok i wykorzystać go na przyszłą imprezę turystyczną. Tak jak było powiedziane wcześniej, za obopólną zgodą podróżnego i organizatora turystyki voucher będzie mógł zostać wydłużony o kolejny rok. To rozwiązanie pozwala osiągnąć kilka ważnych celów jednocześnie. Po pierwsze, daje klientowi wybór i większą elastyczność. Po drugie, umożliwia przełożenie wyjazdu na bezpieczniejszy termin zamiast całkowitej rezygnacji z podróży. Po trzecie, pomaga organizatorom turystyki utrzymać płynność finansową i daje branży czas potrzebny do przetrwania okresu kryzysowego. Po czwarte, ogranicza ryzyko bankructw, szczególnie wśród mniejszych organizatorów turystyki. I po piąte, pomaga chronić miejsca pracy w całym sektorze usług turystycznych. Warto podkreślić, że podobne rozwiązania funkcjonowały już w czasie pandemii COVID-19 i wówczas się sprawdziły, pomogły ustabilizować sytuację na rynku turystycznym. Istotne jest również to, że środki klientów pozostają objęte zabezpieczeniami organizatorów turystyki, a więc bezpieczeństwo podróżnych zostaje zachowane. Klub Parlamentarny Centrum uważa, że w sytuacjach kryzysowych państwo powinno tworzyć rozwiązania rozsądne, elastyczne i oparte na dobrowolności, a nie na przymusie. Ten projekt właśnie taki mechanizm proponuje, dlatego Klub Parlamentarny Centrum będzie popierał procedowaną ustawę. Dziękuję bardzo.
Mówca: Adam Luboński
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisku Klubu Parlamentarnego Polski 2050 wobec projektu ustawy z druków nr 2412 i 2572. To projekt ważny, choć techniczny. Ale właśnie takie ustawy często decydują o tym, czy państwo działa odpowiedzialnie w sytuacjach kryzysowych. Turystyka to dziś nie jest luksus dla nielicznych. To ogromna gałąź gospodarki, tysiące przedsiębiorców, setki tysięcy miejsc pracy, a przede wszystkim miliony obywateli korzystających z usług biur podróży. Doświadczenia ostatnich lat, szczególnie pandemii COVID-19, pokazały nam bardzo wyraźnie, że w sytuacjach nadzwyczajnych cały rynek może zostać sparaliżowany praktycznie z dnia na dzień. Zamknięte granice, odwołane loty, konflikty zbrojne, czy kryzys bezpieczeństwa. W takich momentach państwo musi mieć narzędzia, które pozwolą chronić zarówno klientów, jak i przedsiębiorców. Ten projekt właśnie temu służy. Z jednej strony daje organizatorom turystyki możliwość utrzymania płynności finansowej i uniknięcia efektu domino, czyli upadłości kolejnych firm. Z drugiej strony nie może i nie powinien odbierać obywatelom prawa do ochrony ich własnych pieniędzy. I tu trzeba powiedzieć jasno: klient nie może być słabszą stroną systemu. Dlatego kluczowe jest, by rozwiązania takie jak voucher były rozwiązaniami dobrowolnymi, przejrzystymi i w pełni zabezpieczonymi. Obywatel musi mieć pewność, że jego środki są chronione, a państwo stoi po stronie uczciwych zasad. To nie jest ustawa przeciwko klientom, to ustawa mająca zapobiegać chaosowi. Ma chronić stabilność rynku w sytuacjach kryzysowych, bo upadłość biura podróży oznacza często jeszcze większe problemy dla obywateli niż czasowe przesunięcie realizacji usług turystycznych. Musimy budować państwo odporne. Takie, które potrafi reagować rozsądnie, zanim kryzys wymknie się nam spod kontroli. Polska 2050 będzie popierać projekt ustawy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Procedujemy nad projektem, który dotyczy bardzo praktycznej sprawy. Co zrobić, gdy wyjazd turystyczny nie może się odbyć z powodu nadzwyczajnych i nieuniknionych okoliczności? Projekt przewiduje możliwość przyjęcia przez podróżnego vouchera na przyszłą imprezę turystyczną. Co do zasady kierunek można uznać za rozsądny. Branża turystyczna w sytuacjach kryzysowych jest jedną z pierwszych, które odczuwają skutki epidemii, konfliktów, katastrof czy nagłego załamania ruchu turystycznego. Masowy obowiązek natychmiastowego zwrotu wszystkich środków może oznaczać dla wielu biur podróży utratę płynności, a w konsekwencji - upadłość i jeszcze większe problemy dla klientów. Voucher może więc być sensownym narzędziem. Może pomóc utrzymać relacje między klientem a organizatorem, dać szansę na realizację wyjazdu w późniejszym terminie i ograniczyć spory. Dobrze, że projekt przewiduje, że wartość vouchera nie może być niższa niż kwota wpłacona przez podróżnego. Dobrze również, że środki mają być objęte zabezpieczeniem finansowym organizatora. Trzeba jednak jasno powiedzieć, że voucher może być możliwością, ale nigdy nie może być przymusem. Podróżny wpłacił prawdziwe pieniądze. Nie można robić tak, że obywatel płaci gotówką, wyjazd się nie odbywa, a potem zamiast realnego wyboru dostaje presję, formularz i obietnicę przyszłej usługi. Zgoda podróżnego musi być dobrowolna, świadoma i jednoznaczna. Klient musi wiedzieć, że ma prawo odmówić przyjęcia vouchera. Trzeba też zapytać o inflację i wzrost cen. Jeżeli ktoś wpłaci pieniądze dziś, a podobny wyjazd za rok będzie droższy, to czy klient będzie musiał dopłacić? Czy voucher rzeczywiście zachowa realną wartość, czy tylko nominalną kwotę na papierze? Czy w kolejnym roku za ten voucher otrzyma taką samą wycieczkę, czy tylko jej część? Popierając intencję dotyczącą stabilizacji branży turystycznej, musimy pilnować ochrony konsumenta. Pomagajmy firmom, ale nie kosztem słabszej strony umowy. Voucher - tak, ale tylko dobrowolny, uczciwy, zabezpieczony i jasno opisany. Państwo nie może pozwalać, aby kryzys branży turystycznej został przerzucony na rodziny, seniorów, obywateli, którzy po prostu chcieli pojechać na wymarzony urlop. Dziękuję.
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-05-28 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Projekt przewiduje możliwość oferowania voucherów w sytuacji uruchomienia wypłat z Turystycznego Funduszu Pomocowego. Czy ministerstwo ma szacunki, jaka część podróżnych korzystała z podobnych voucherów w czasie pandemii? Ilu klientów zdecydowało się na natychmiastowy zwrot środków? Jeśli nie ma takich dokładnych danych, to chociaż jaka jest skala? Dziękuję bardzo.