Mówca: Teresa Hałas
Data: 2017-06-08 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Moje dzisiejsze oświadczenie jest poświęcone człowiekowi, dla którego zasług Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił rok 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. Gdy się urodził 1 lutego 1918 r., w rodzinie chłopskiej Szymona i Marii Tokarczuków panowała radość. Urodził się jako czwarty syn w rodzinie, ale trzej poprzedni synowie zmarli w dzieciństwie. Rodzice złożyli więc śluby: jeżeli Ignacy przeżyje, w podzięce ufundują figurkę Matki Bożej. Wystawili ją w 1928 r., gdy chłopiec skończył 10 lat. Rzecz miała miejsce w Łubiankach Wyższych nieopodal Zbaraża na Kresach II Rzeczypospolitej. Ignacy Tokarczuk był rówieśnikiem II Rzeczypospolitej. Razem z nią rósł jako chłopiec z rodziny średniozamożnego gospodarza. Wcześnie przyszło rozpoznanie powołania do służby Panu Bogu. W 1937 r. wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie, zostając jednocześnie studentem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jana Kazimierza. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze lwowskiej 21 czerwca 1942 r. z rąk ks. bp. Eugeniusza Baziaka. Podobnie jak większość Polaków na Kresach Południowo-Wschodnich ks. Ignacy Tokarczuk doświadczał wielu totalitaryzmów XX wieku. Ocalał, chociaż musiał ukrywać się przed Armią Czerwoną. Cudem uniknął aresztowania Niemców, a UPA wydała na niego wyrok śmierci. Z rąk ukraińskich zginęli jego najbliżsi. W 1945 r., kiedy na mocy porozumień w Jałcie utraciliśmy polskie Kresy, został zmuszony do opuszczenia Lwowa i parafii św. Marii Magdaleny. Nigdy już nie odwiedził kraju lat dziecinnych, ale los Kościoła i Polaków był zawsze jego troską i wzruszeniem. Śladem repatriantów podążał na Ziemie Zachodnie, gdzie osiedlali się Polacy wyzuci z ojcowizny. Pracował wśród nich jako wikariusz parafii pw. Chrystusa Króla w Katowicach. Tutaj aktywistom partyjnym nie spodobały się jego dynamizm i jednoznaczność. Tak było zawsze. Późniejsze życie ks. Ignacego Tokarczuka składało się z wielu cudów. Jednym z nich był czas, kiedy ˝żelazny premier˝ Józef Cyrankiewicz nie dopatrzył się jego nominacji i 6 lutego 1966 r. w katedrze przemyskiej zdecydowany przeciwnik komuny, człowiek kard. Stefana Wyszyńskiego przyjął z rąk prymasa Polski sakrę biskupa. W swojej posłudze zasłynął z bezkompromisowej postawy wobec PRL-u. Przez aparat komunistycznego państwa uznany został za zdecydowanego przeciwnika ustroju socjalistycznego przez struktury rodzącej się ˝Solidarności˝ za męża opatrzności i wielkiego orędownika swobód obywatelskich. W głoszonych homiliach rzeczy nazywał po imieniu, a nas, działaczy świeckich, przygotowywał do życia w suwerennym kraju. Budował ducha walki o swoje, wspierając chłopskie strajki w Ustrzykach i Rzeszowie. Miał swoje zdanie na temat podjętych w 1988 r. rozmów z komunistami przez działaczy ˝Solidarności˝ skupionych wokół Lecha Wałęsy. Uważał, że na to szkoda czasu. Stąd tak liczne przykłady jego krytyki tzw. grubej kreski. Kiedy jako pierwszy wysunął inicjatywę powrotu katechezy do szkół po przemianach w 1989 r., spotkał się ze sprzeciwem ze strony rządowej. Nigdy się nie ugiął, choć jego życie było na ciągłym podsłuchu. Kiedy nie uzyskał zgody na budowę kościoła w Jaśle, powiedział: więcej prosić nie będę. Tym też sposobem bez zezwoleń władz PRL-u wybudował ok. 400 kościołów i kaplic i utworzył 220 nowych parafii, a komunistyczna władza nie nadążała z procesami administracyjnymi. Za to wszystko został uznany przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej prof. Lecha Kaczyńskiego w roku 2006 i odznaczony najwyższym polskim odznaczeniem - Orderem Orła Białego. Dzisiaj w imieniu środowiska rolniczej ˝Solidarności˝ wyrażam wielkie podziękowanie i uznanie dla inicjatywy ustanowienia roku 2018 Rokiem Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka. A przed jego piękną postawą i osobowością chylę czoło w podzięce za otrzymane dobra. (Oklaski)