PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mówię to z bólem serca, ponieważ większość z nas została wychowana w patriotyczny sposób, w duchu służby ojczyźnie i zawsze sytuacje, w których dochodzi do odczuć ambiwalentnych, szczególnie ambiwalentnych, jeżeli chodzi o naczelne wartości, są sytuacjami bardzo złymi. Myślę, że niedobrze się dzieje, jeżeli znów staramy się na sejmowej sali podzielić polskie społeczeństwo, bo jednak nie do końca jednoznaczna jest ocena historyków różnych, jeżeli chodzi o wszystkie działania Narodowych Sił Zbrojnych. Niewątpliwie każdy akt walki o wolną ojczyznę jest godny pochwały i odpowiedniego poszanowania. Natomiast jestem za młody, żeby jednoznacznie o tym mówić, dlatego wolę odnieść się do czasu i poprosić - niech dopiero po mojej śmierci zdecydują pokolenia, które będą odpowiednio daleko od tych wydarzeń, na ile pewne zdarzenia były motywowane ideą patriotyzmu, a na ile były po prostu idiosynkratycznym odreagowaniem niechęci do jakiejś innej idei. Ruch Palikota będzie jednak głosował przeciw tej uchwale, ponieważ sądzimy, że jest to uchwała dzieląca Polaków, i to znów dzieląca na grobach niestety naszych wspaniałych ludzi, ale niestety nie wszystkich wspaniałych. Dziękuję.
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Poselski SLD sprzeciwia się projektowi uchwały Sejmu w związku z 70. rocznicą powstania Narodowych Sił Zbrojnych, który czci ich pamięć i stwierdza, iż dobrze zasłużyły się ojczyźnie. Projekt ten wpisuje się niestety w coraz liczniejsze próby sił skrajnej prawicy, takie jak wzniesienie pomnika w parku przy ul. Rozbrat w Warszawie, gloryfikacji tej faszyzującej, ksenofobicznej i antysemickiej formacji. Potwierdza zatem słuszność tezy Charles˝a Montesquieu, że gdy zabraknie historii, zastępują ją bajki. NSZ realizowały strategię dwóch wrogów, prowadząc walkę zbrojną nie tylko z hitlerowskim okupantem, lecz również z lewicowym odłamem polskiego ruchu oporu, na przykład z Gwardią Ludową i Armią Ludową. Od początku 1944 r., w przeciwieństwie do Armii Krajowej i struktur Polski podziemnej, której instytucji zresztą nie uznawały, traktowały jako głównego przeciwnika nie faszystowskie Niemcy, lecz ZSRR. Dążyły do utworzenia tzw. katolickiego państwa polskiego, a zgodnie z tradycją endecką istotnym elementem ich programu był antysemityzm. Wystarczy przytoczyć dwa cytaty z prasy związanej z NSZ. Cytuję: Komuniści są zwierzyną, w stosunku do której nie obowiązują żadne terminy ochronne. Wolno do nich strzelać kulą i kaczym śrutem, łowić w potrzaski i na pętlę . To z ˝Szańca˝. A teraz z ˝Placówki˝: Musimy pamiętać, że niebezpieczeństwo Żydów wciąż nam zagraża. Co więcej, formacja NSZ dopuszczała się zbrodni potępionych przez Polskie Państwo Podziemne, likwidując między innymi oddziały Gwardii Ludowej choćby na Kielecczyźnie i Lubelszczyźnie, a także dążąc do eksterminacji ludności szeregu wsi, na przykład wsi Wierzchowice, gdzie zamordowano 200 osób. Dochodziło wreszcie do kolaboracji z gestapo i niemieckimi strukturami wojskowymi, co jednoznacznie oceniały ogniwa AK. Brytyjski historyk prof. Norman Davies stwierdza jednoznacznie, cytuję: Narodowe Siły Zbrojne były na wpół faszystowskie. Zaś doktor Marek Edelman, przywódca powstania w getcie warszawskim, pisał: NSZ to był hitleryzm w czystej postaci. Dzisiaj niektórzy historycy mówią, że miał dwie twarze, że oni nie tylko zabijali Żydów, ale też walczyli o niepodległość. Ale za taki kraj, jaki wywalczyłyby NSZ, za taką Polskę, to ja dziękuję. Konkludując, przywołam myśl Alberta Camus: W cyrku historii nie brakowało nigdy ani lwów, ani męczenników. To prawda, ale absolutnie nie do przyjęcia jest taka sytuacja, gdy usiłuje się świadomie mylić te role. Dziękuję bardzo.
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Solidarnej Polski wyrazić nasze stanowisko w sprawie poselskiego projektu uchwały w związku z 70. rocznicą powstania Narodowych Sił Zbrojnych. Z tego miejsca bardzo chciałbym podziękować kolegom z Prawa i Sprawiedliwości, kolegom z Platformy Obywatelskiej, całej komisji kultury, że poparła ideę tej uchwały, bo choć późno, gdyż mamy już za sobą przeszło 22 lata wolnej Polski, Narodowe Siły Zbrojne nigdy nie zostały wystarczająco uhonorowane właśnie dzięki temu, że ludzie lewicy powtarzają to, co komunistyczna propaganda próbowała nam wmówić przez lata: o antysemityzmie, o współpracy z gestapo. To są wierutne kłamstwa. (Poseł Tadeusz Iwiński: Norman Davies to człowiek lewicy?) Instytut... Norman Davies też ma swoje poglądy. No nie, przepraszam, prawicy. Tak, jasne. Panowie, to wy dzielicie. Mogliśmy przyjąć tę uchwałę, moje wystąpienie miało wyglądać zupełnie inaczej, ale po waszych słowach nie da się nie mieć przed oczyma tego, co wypisywały komunistyczne propagandowe dzienniki o ludziach, którzy przez lata ginęli za wolną Polskę. (Poseł Piotr Paweł Bauć: Dlatego dajmy historii czas.) Panowie, 22 lata wolnej Polski i ani słowa? Wiem, że... (Poseł Piotr Paweł Bauć: 100 lat.) Nie, może nie polemizujmy. Może bądźcie odważni w innych rzeczach. Narodowym Siłom Zbrojnym należy się pamięć. To była organizacja, która nie tylko walczyła, ale także formowała młodych ludzi. Tak jak pan poseł Iwiński zauważył, wydawała bardzo dużo czasopism, bardzo dużo wydawnictw o charakterze patriotycznym. Namawiała do walki z naszymi wrogami: zarówno z Niemcami, jak i z Rosją Sowiecką i z agenturą sowiecką, która przebywała na terenie okupowanej Polski. Za to Narodowym Siłom Zbrojnym należy się cześć i chwała. Cieszę się bardzo, jeszcze raz z tego miejsca dziękuję, że podjęliście ten trud, i mam nadzieję, że uda nam się podjąć tę uchwałę, a Narodowe Siły Zbrojne zostaną w końcu docenione. Tak, powinniśmy mieć pomniki, powinniśmy mieć ulice Narodowych Sił Zbrojnych, bo trzeba o tych żołnierzach pamiętać, o żołnierzach, którzy walczyli jeszcze długo po wojnie, a potem przez dziesiątki lat byli katowani przez sowieckich okupantów i ich komunistycznych agentów. Klub Solidarnej Polski całkowicie popiera projekt uchwały. Dziękuję bardzo.
Mówca: Leszek Dobrzyński
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Najpierw może małe sprostowanie, panie pośle. Pan mówił o jakiejś zbrodni w Wierzchowicach. Zaręczam panu, że historia nie zna takiego incydentu w Wierzchowicach. Zapewne nic się w czasie wojny... (Poseł Tadeusz Iwiński: Pan nie zna.) ...nie działo. Może pan sprawdzi. Być może panu chodzi o Wierzchowiny, tak, ale rozumiem, że pan gdzieś coś słyszał, wiadoma sprawa. Swoją drogą szkoda, że pan nie cytował bolszewickich i komunistycznych dokumentów na temat likwidacji oddziałów polskiego podziemia. Szkoda, że pan nie cytował komunistycznych wyroków z lat 40. i 50., wtedy może obraz tego byłby trochę pełniejszy. Ale może wystarczy tej polemiki. Zgaduję, że do zgody raczej nie dojdziemy. Natomiast, szanowni państwo, krótka sprawa. Należy powiedzieć, że po 1989 r. dopiero teraz, w zasadzie od kilku lat dochodzimy do pełnej prawdy historycznej. Trochę szkoda, że dopiero teraz mówimy o tak ważnych i trudnych tematach jak heroiczna historia żołnierzy wyklętych walczących z bolszewicką okupacją, trochę szkoda, że dopiero teraz mówimy o Narodowych Siłach Zbrojnych, jakkolwiek by patrzeć, zasłużonej organizacji walczącej w czasie II wojny światowej i z okupacją niemiecką, i z okupacją sowiecką. Miałbym pytanie może do posła sprawozdawcy... do posła wnioskodawcy: Czy prawdą jest, że Narodowe Siły Zbrojne były drugą co do wielkości organizacją polskiego podziemia, organizacją Polskiego Państwa Podziemnego walczącą z okupantami? Czy prawdą jest, że w tej walce odniosła ważkie sukcesy? Czy prawdą jest w końcu, że żołnierze Narodowych Sił Zbrojnych krwią zapłacili za swoją wierność Polsce, przelali krew, ginąc z rąk zarówno niemieckiego, jak i sowieckiego okupanta? Dziękuję.
Mówca: Michał Jach
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mój tato był żołnierzem Narodowych Sił Zbrojnych, doczekał wolnej Polski, bardzo się cieszył, ale niestety do śmierci czytał w polskiej prasie, prasie niezależnej, o bandytach z NSZ. Ja bardzo się cieszę, że wreszcie doczekałem tego momentu, kiedy w tym najważniejszym miejscu Rzeczypospolitej honoruje się jego formację, jego kolegów i jego samego, i bardzo dziękuję wszystkim posłom, którzy przyczynili się do tego, że będziemy przyjmować tę jakże ważną uchwałę, która honoruje ostatnią grupę patriotów, którzy oddawali swoje życie, patriotów, których przez tyle lat już wolnej Polski opluwano, opisywano. Mam nadzieję, że ta uchwała doprowadzi do tego, że wypowiadanie takich słów, których też z przykrością wysłuchałem dzisiaj na tej sali, już nie będzie miało miejsca, a przynajmniej coraz rzadziej będzie się to spotykać. Mam jedno pytanie do posła wnioskodawcy: Czy w świetle dokumentów jest jakikolwiek przykład, że formacja ta czy poszczególni żołnierze sprzeniewierzyli się przysiędze? Czy jest jakikolwiek dowód potwierdzony przez historyków z IPN-u, który usprawiedliwiałby takie słowa, jakie dzisiaj słyszeliśmy na tej sali? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Parlamenty nie są od oceniania historii, od jej interpretowania. I oczywiście rzadko kiedy historia bywa czarno-biała. Ja mam tego pełną świadomość, ale pewne zachowania nie służą dobrze sprawie i także patriotyzmowi rozumianemu jak najwłaściwiej, bo ja bardzo lubię podejście wybitnego naszego eseisty, na ogół zapomnianego, Irzykowskiego, który mówił, że każde pokolenie na nowo musi interpretować swój patriotyzm, dlatego że to jest kategoria dynamiczna. Otóż ten projekt uchwały jest jątrzący, dlatego że to nie jest tak, że była to organizacja diabelska, ona miała oczywiście swoje białe aspekty działania, ale gdy cytowałem te dwa haniebne fragmenty z prasy NSZ i patrzyłem na pana posła Piętę, który mówił: no tak, i potwierdzał to, i mówił: to do dzisiaj jest aktualne, to jak mamy rozmawiać? I dlatego tu cytowałem wybitnych historyków, opinie nie żadnych komunistów ani ludzi lewicy. I chciałbym zadać jedno pytanie panu posłowi wnioskodawcy. Otóż być może najwybitniejszy historyk emigracyjny prof. Władysław Pobóg-Malinowski dokonał bardzo lapidarnej oceny Narodowych Sił Zbrojnych. Zacytuję tylko: ˝zażarcie szowinistyczna w stosunku do mniejszości narodowych, zwłaszcza Żydów, nieprzejednana wobec komunizmu, wroga wszelkim postępowym przeobrażeniom w życiu społecznym˝. Jak pan to skomentuje?
Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Otóż kolega sprawozdawca i kolega wnioskodawca cytowali nieściśle moje słowa. Mówiłem jednoznacznie, że mamy do czynienia w ostatnim czasie, i to jest bezdyskusyjna kwestia, z próbą gloryfikacji Narodowych Sił Zbrojnych. Przecież nikt z panów posłów nie odniósł się do żadnych moich przykładów, dlatego że jesteście bezradni w sensie argumentacji. Nie jesteśmy w trakcie debaty historycznej, ale chciałbym tylko przypomnieć, że referat żydowsko-komunistyczny wywiadu NSZ zajmował się m.in. rozpracowywaniem Ireny Sendlerowej, wybitnej działaczki PPS, która poprzez swoją działalność uratowała setki Żydów i która była zgłoszona do Nagrody Nobla, że Armia Krajowa i dowództwo Polski podziemnej oskarżało NSZ o działalność rozłamową, dlatego że Narodowe Siły Zbrojne formalnie uznawały rząd londyński, ale nie podporządkowały się akcji scaleniowej i nigdy nie włączyły się do Armii Krajowej. Dżentelmeni nie mówią o faktach, dżentelmeni je znają. Dżentelmeni mogą się spierać o interpretację tych faktów. Dziękuję.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zbliża się 11 listopada, kolejna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości. W tym miejscu warto się zastanowić, jak to tak bardzo ważne dla Polski święto będzie uczczone w roku bieżącym. Przed 10 dniami miałem okazję rozmawiać z Polakami mieszkającymi w Rumunii. Poinformowali mnie, że od kilku już lat w Święto Niepodległości organizują bale i zapraszają na nie rodaków, bo to przecież święto wielkiej radości. I pytali, dlaczego w Polsce, w naszej ojczyźnie tej radości nikt nie podziela. Z kolei 4 listopada w Moskwie uczestniczyłem w V Zjeździe Kongresu Polaków w Rosji. Udział w nim brali delegaci od Kaliningradu aż do Kamczatki, w rozrzucie odległości ponad 10 tys. km. We wstępie otwierającym zjazd usłyszałem takie zdanie: jesteśmy powołani do budowania pokoju między Polakami w Rosji. Wtedy pomyślałem, do czego powołani jesteśmy my Polacy, politycy sejmowi czy zakładający sobie szczytne cele służenia narodowi liderzy i działacze partii politycznych od lewa do prawa. Czy pokój już nie przedstawia nam żadnych wartości? Mając w pamięci ciemną kartę ubiegłorocznych obchodów Święta Niepodległości, pełnych poniżania Polaków, agresji i awantur, wzajemnych oskarżeń, chciałbym zapytać, jak w tym roku organizatorzy manifestacji zaprezentują swoją radość z okazji 94. rocznicy powstania Rzeczypospolitej z trzech zaborów. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mieszają mi się razem poczucie niepokoju i nadziei, niepokój, że znowu nastąpi powtórka z ubiegłorocznej historii i świat obiegnie zadziwiające pytanie: Czyżby ci Polacy do reszty oszaleli? Bo czytam niestety informacje, jakież to wielkie siły policyjne w tym roku będą zabezpieczać te marsze. Czyżby to jakieś wrogie siły miały wtargnąć do Polski? Jeśli trzeba je aż tak zabezpieczać, to dokąd te marsze prowadzą? Ale śni mi się również nadzieja, że środki masowej komunikacji będą się prześcigały, informując, że Polacy z okazji Święta Niepodległości darzyli się pełną życzliwości sympatią, że wspólnie, razem świętowali na prawdziwych patriotycznych marszach i okolicznościowych spotkaniach, że cieszyli się z niepodległej, wolnej, demokratycznej ojczyzny, z Polski, że mówili o jedności, pokoju i szacunku do wszystkich rodaków. Chciałbym przypomnieć wszystkim, którzy kierują się poczuciem patriotyzmu, że patriotyzm to miłość ojczyzny, a podstawową częścią ojczyzny jest naród. Jeśli tak, to każdy z nas, kto nosi zaszczytne miano Polaka, jest małą cząstką ojczyzny. A więc nie łudźcie się, którzy wzajemnie się nienawidzicie: ani nie jesteście patriotami, ani w swoich działaniach nie macie żadnego związku z chrześcijaństwem, bo tam podstawą jest miłość bliźniego. (Oklaski) Dlatego też na koniec chciałbym zaapelować. Zaangażowani politycznie i wzajemnie nieufający sobie rodacy, zastanówcie się, jeszcze jest chwila czasu. (Oklaski)
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Oświadczenie na 25-lecie utworzenia Popradzkiego Parku Krajobrazowego. We wrześniu obchodzono jubileusz 25-lecia utworzenia Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Założony na ponad 54 tys. ha park chroni najbardziej cenne przyrodniczo i krajobrazowo pozostałości Puszczy Karpackiej. To jeden z największych parków krajobrazowych w Polsce. Obszar chroniony pokrywa się z najwyższymi partiami dwóch głównych pasm gór Beskidu Sądeckiego - Radziejowej i Jaworzyny Krynickiej przedzielonych doliną Popradu. Pierwsze formy ochrony na tym terenie są zasługą hrabiego Adama Stadnickiego, leśnika wykształconego w Monachium, a mowa tu o czterech rezerwatach: w Barnowcu, Uhryniu, Łabowcu i Szlachtowej. Dzisiaj rezerwatów jest 13, a oferta dydaktyczna i edukacyjna jest poszerzona o 11 ścieżek przyrodniczych. Do najciekawszych należą: ścieżka w rezerwacie Las Lipowy Obrożyska, Rogasiowy Szlak czy ścieżka ornitologiczna na Łopacie Polskiej. W wyniku prac nad utworzeniem paneuropejskiego zintegrowanego systemu ochrony dziedzictwa przyrodniczego naszego kontynentu jako całości, czyli europejskiej sieci ekologicznej EECONET, obszar Popradzkiego Parku Krajobrazowego uzyskał najwyższą rangę, jeśli chodzi o waloryzację terenów chronionych. W krajowej sieci ekologicznej stanowi on obszar o znaczeniu międzynarodowym. Niezwykłe przyrodnicze bogactwo, wspaniałe krajobrazy i wiekowe lasy, puszczańska flora i fauna, wody mineralne, a jest ich 20% zasobów Polski, sprawiają, że sam park jak i cały Beskid Sądecki jest żelaznym punktem wycieczek na południe Polski. Polecamy różne formy turystyki, szczególnie turystykę pieszą, agroturystykę i ekoturystykę. Park jest do takich form rekreacji dobrze przygotowany. Park ma oznakowanych ok. 350 km szlaków turystycznych uzupełnionych o sieć znakowanych szlaków rowerowych, narciarskich i konnych. Oferty uzupełniają malowniczo położone schroniska turystyczne. Wycieczka po lasach Beskidu Sądeckiego to najlepsze naturalne SPA, jakie sobie można wyobrazić, ponieważ popradzki park jest bez dwóch zdań jednym z najbogatszych przyrodniczo i najpiękniejszych krajobrazowo terenów Polski. Warto tam przyjechać o każdej porze. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 9 listopada br. obchodzimy 102. rocznicę śmierci księdza Piotra Wawrzyniaka, wielkopolskiego działacza społecznego, oświatowego i gospodarczego, a także patrona Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych. Piotr Wawrzyniak urodził się w 1849 r. w Wyrzece koło Śremu w zamożnej rodzinie chłopskiej. Był najstarszym z żyjących, ale czwartym z kolei dzieckiem. W okresie uczęszczania do gimnazjum należał do Marianów, tajnej organizacji patriotycznej. Organizacja ta zajmowała się samokształceniem w dziedzinie historii i języka polskiego oraz potajemnymi obchodami rocznic ważnych wydarzeń w dziejach państwa i narodu polskiego. Po zdaniu matury Piotr Wawrzyniak wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu. 11 sierpnia 1872 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Rok później stanął na czele Towarzystwa Przemysłowego, prowadził akcję oświatową i kulturalną oraz przekształcił śremską kasę oszczędnościową w Bank Ludowy, zostając jego dyrektorem. Zreorganizowany i unowocześniony przez księdza Wawrzyniaka Bank Ludowy w Śremie był wzorem dla innych tego typu placówek. Przede wszystkim udzielał pożyczek na niski procent. Pozwoliło to słabszym ekonomicznie Polakom skutecznie konkurować z gospodarką niemiecką. Ksiądz Piotr jako duszpasterz był prężnym organizatorem - odnowił kościół, wybudował wikariówkę, sprowadził do Śremu siostry elżbietanki. Ksiądz Wawrzyniak angażował się także w działalność polityczną. W latach 1893-1898 był posłem do sejmu pruskiego. Niechęć władz pruskich do działalności księdza Wawrzyniaka sprawiła, że mógł objąć stanowisko proboszcza dopiero po 26 latach pracy jako wikariusz. W 1898 r. został proboszczem parafii św. Jakuba w Mogilnie. Zarządzał także Drukarnią i Księgarnią św. Wojciecha w Poznaniu, a pod Zakopanem założył dom wypoczynkowy dla księży, tzw. Księżówkę. Był jednym z czołowych przedstawicieli nurtu pracy organicznej w zaborze pruskim. Zmarł nagle na atak serca w 1910 r. w Poznaniu. Pochowany został w Mogilnie. Ksiądz Piotr był Polakiem wielkiego formatu, o czym świadczy m.in. fakt, że wiele instytucji, takich jak Spółdzielczy Bank Ludowy w Śremie, Księżówka w Zakopanem, które założył, istnieje do dzisiaj. Odważnie organizował spółdzielczość kredytową i rolniczą, umocnił polski system banków ludowych. Działalność księdza Wawrzyniaka opierała się na jego bardzo silnej woli, nazywano go dość powszechnie tytanem pracy czy żelaznym patronem. W swojej pracy był perfekcjonistą, był również osobą niezwykle sumienną, punktualną oraz uczciwą. Jednocześnie był realistą, liczył się z rzeczywistością, miał szacunek dla prawa stanowionego. Ksiądz Piotr Wawrzyniak powinien pozostać w pamięci każdego Polaka. To on budował podstawy dzisiejszej gospodarki Wielkopolski, która pozytywnie wyróżniała się na tle całego kraju. Wszyscy chcielibyśmy, aby również i dziś były takie osoby jak ksiądz Piotr. Dziękuję bardzo.
Mówca: Małgorzata Pępek
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Tak się składa, że w ostatnich tygodniach pożegnaliśmy na zawsze kilka znamienitych osób pochodzących z Żywiecczyzny. W sobotę 3 listopada uczestniczyłam w uroczystościach pogrzebowych ojca Czesława Dudy rodem z Łękawicy, duchownego ze zgromadzenia ojców pasjonistów. Ten skromny i pracowity kapłan prawie całe swoje dorosłe życie poświęcił posłudze bożej i pomocy potrzebującym. Był misjonarzem w Afryce. Szczególne uznanie, jakie jesteśmy winni jemu oraz innym misjonarzom, którzy narażając swoje życie, niosą pomoc innym, niech znajdzie miejsce w moim wystąpieniu. Łękawica to nieduża miejscowość na Żywiecczyźnie. Pochodził stąd błogosławiony ojciec Michał Tomaszek, męczennik zamordowany w czasie misji w Peru przez bojowników Świetlistego Szlaku. Z Łękawicy pochodził także misjonarz Czesław Duda, który w roku 1973 złożył pierwszą profesję zakonną w Zgromadzeniu Męki Jezusa Chrystusa i 8 lat później, po ukończeniu studiów teologicznych w Warszawie, przyjął święcenia kapłańskie. Już podczas studiów przyszły duchowny zainteresował się misjami. W sierpniu 1983 r. razem z grupą belgijskich pasjonistów wyjechał do ówczesnego Zairu i zaczął pracować w diecezji Czumbe. Po opuszczeniu przez Belgów placówek misyjnych pozostał w Kongu jako ostatni biały pasjonista. Ojciec Duda przez blisko 30 lat pracował w samym środku Czarnej Afryki, w Demokratycznej Republice Konga, dawnym Zairze. Przetrwał tam lata pełne rebelii i wojen, pracował w spartańskich warunkach na misji trędowatych. Jako jedyny biały człowiek znał język otelela, którym posługuje się 6-milionowe plemię Telela. To z tego plemienia wywodził się pierwszy premier niepodległego Zairu Patrice Lumumba. Swój kościół i całą misję ojciec Duda zbudował sam, zbudował też szkołę, wodociąg z systemem filtracji, stworzył też placówkę Caritasu. Był na misji - w zależności od potrzeb - lekarzem, architektem, nauczycielem, krawcem, informatykiem. Zmarł w Kongu w wieku 63 lat, o wiele za wcześnie. Pożegnany został przez społeczność gminy Łękawica i na zawsze będzie obecny w naszej pamięci. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Spoglądam na czasomierz. Mamy 8 listopada, nie, jeszcze 7 listopada, czyli dokładnie mija rok od czasu, kiedy rozpoczęła swoje działanie, swoją pracę VII kadencja naszego parlamentu. Oczywiście dla sporej grupy moich koleżanek posłanek i kolegów posłów nie jest to wielkie wydarzenie, natomiast jest ono takim wydarzeniem dla tych, którzy po raz pierwszy mają możliwość zasiadania w parlamencie, a jest to pewna specyficzna możliwość, ponieważ niewiele osób w każdym państwie może tę służbę sprawować. Chciałbym podzielić się kilkoma refleksjami podsumowującymi, refleksjami oczywiście moimi na temat mojego działania i tego, jak działa nasz parlament. Idąc do wyborów, w pewien sposób każdy z nas jest nastawiony na to, żeby pracować, mając na uwadze pewną ideę, zamiar osiągnięcia czegoś. Natomiast nieraz zamiar ten zostaje w pewien sposób skonfrontowany z rzeczywistością. Ponieważ wiele rzeczy już w życiu robiłem, jakąś odporność nabyłem, szczególnie kiedy rzeczywistość dość mocno naciera, i wiele rzeczy mnie nie dziwi w sensie zaskoczenia, tylko bardziej poznawczo. Tak więc moje zderzenie przez ten rok z tym, co zastałem w parlamencie, w co musiałem się wdrożyć, chodzi też o pewien sposób myślenia, jest doświadczeniem, które bardzo sobie chwalę. Nieraz to doświadczenie sprawia, że jeśli chodzi o pewne sytuacje, jestem poirytowany, takie jest moje nastawienie, ale jest też wiele elementów bardzo pozytywnych. Nie chodzi tu wyłącznie o taką wewnętrzną radość, tylko o coś, co potwierdza słuszność wyboru sprzed trochę więcej niż roku, kiedy to zdecydowałem się kandydować. Natomiast życzyłbym sobie, abyśmy w naszym parlamencie - myślę, że to nie jest tylko moje zdanie - bardziej merytorycznie i silniej merytorycznie pracowali, chociaż polityka ma też ten złowieszczy urok sporów, często nie do końca uświadamianych lub nie do końca szczerych w intencjach, ale oczywiście zmiana tylko będzie czynem. W związku z tym zachęcam moje koleżanki posłanki i moich kolegów posłów, apeluję do nich, żeby było mniej polityki w tym negatywnym sensie, a więcej polityki w pozytywnym sensie. Dziękuję bardzo.