PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Polska świętuje właśnie 25-lecie odzyskania niepodległości, co nastąpiło, traktując tę kwestię umownie, z chwilą odbycia się wyborów parlamentarnych do Sejmu i Senatu 4 czerwca 1989 r. Nie kwestionując osiągnięć minionych 25 lat, przedstawiam niniejsze oświadczenie, by ukazać uboczne skutki wprowadzanych w tamtym czasie reform. Skutki bardzo dotkliwe dla Polaków, pomijane w masowych mediach. Jednym z bardzo wstydliwych aspektów życia w Polsce jest bieda i ubóstwo zwykłych ludzi, rodzin wielodzietnych, samotnych matek, rozbitych z powodu braku środków do życia rodzin. Jak pokazują dane raportu GUS ˝Ubóstwo ekonomiczne w Polsce 2013˝ z dnia 30 maja 2014 r., w skrajnym ubóstwie, czyli poniżej minimum egzystencji, w 2013 r. żyło w Polsce 7,4% osób. Wśród województw bieda najbardziej widoczna jest w warmińsko-mazurskim, podlaskim, świętokrzyskim. Wyraźnie poniżej średniej krajowej są też województwa pomorskie, lubelskie, kujawsko-pomorskie oraz wielkopolskie. Skala nędzy się nie zmniejsza. W 2013 r. w gospodarstwach domowych poniżej granicy ubóstwa skrajnego, tzn. poniżej poziomu minimum egzystencji, żyło aż 7,4% osób, czyli o 0,6% więcej niż w 2012 r. W 2013 r. wzrósł też po raz pierwszy od lat odsetek zagrożonych ubóstwem ustawowym. Poniżej tzw. ustawowej granicy ubóstwa, czyli poniżej progu interwencji socjalnej, żyło w 2013 r. aż 12,8% osób, czyli o 5,6% więcej niż w 2012 r. Znaczny wzrost ubóstwa ustawowego to wynik tego, że w IV kwartale ubiegłego roku po raz pierwszy od lat podniesiono granicę ubóstwa ustawowego z 477 zł do 542 zł. Wysoka stopa ubóstwa skrajnego dotyczy przede wszystkim osób mieszkających na wsi i w małych miastach do 20 tys. mieszkańców. W 2013 r. poniżej minimum egzystencji żyła co 10 osoba w gospodarstwach małżeństw wychowujących troje dzieci oraz 23% osób w rodzinach z czworgiem i większą liczbę dzieci. Z badania GUS pt. ˝Warunki życia rodzin w Polsce˝ wynika, że aż 2,5 mln dzieci korzysta ze świadczeń przeznaczonych dla osób żyjących w skrajnej nędzy. Co trzecie dziecko żyje w biedzie, a co szóste w nędzy. Rządzący od ośmiu lat politycy PO i PSL nie są wyczuleni na kwestie społeczne, nie uznają likwidacji biedy za swój priorytet. Zapomnieli, że część ludzi nie ma zdolności do prowadzenia własnych firm, nie ma możliwości wyjazdu za chlebem, pozostaje w Polsce i nie może liczyć w tej sytuacji na państwo polskie. Tak więc apeluję o dostrzeżenie ludzi biednych w Polsce, dzieci, rodziców, rodzin, tych, którzy stracili pracę, bo procesy prywatyzacyjne i wyprzedaż majątku narodowego pozbawiły ich możliwości pracy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Leszek Dobrzyński (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Kilka dni temu usłyszałem, jak niegdysiejszy działacz opozycji, a obecnie dobrze sytuowany prawnik na pytanie o zarobkową emigrację młodych ludzi z Polski odpowiada z zapałem, że właśnie o to walczyliśmy, aby kto chce, mógł bez przeszkód wyjechać z Polski. Zdumiałem się, bo jeżeli mamy sprowadzić walkę o odzyskanie niepodległości do zadowolenia z tego, że Polacy mogą (a może raczej muszą) wyjeżdżać za granicę do pracy w poszukiwaniu lepszych warunków życia, to chyba coś jest nie tak i sens tejże walki i starań staje pod wielkim znakiem zapytania. Wręcz przeciwnie, zawsze myślałem, że walka o wolną Polskę była walką o państwo, z którego nikt nie musi wyjeżdżać z tak podstawowych powodów jak troska o utrzymanie, zapewnienie dachu nad głową, opieka zdrowotna, bezpieczeństwo czy prawa obywatelskie. To państwo, na którego losy Polacy mają wpływ i w którym mogą się czuć jak we własnym domu.
Mówca: Jacek Osuch (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie dramatycznej sytuacji pracowników spółki Emalia Olkusz SA Pragnę dziś z trybuny sejmowej zwrócić uwagę pana ministra Władysława Kosiniaka-Kamysza oraz Wysokiego Sejmu na dramatyczną sytuację pracowników spółki Emalia Olkusz SA. Od lutego br. ponad 200 pracowników zatrudnionych w spółce nie otrzymuje wynagrodzenia za świadczoną pracę. W kwietniu br. do Powiatowego Urzędu Pracy w Olkuszu wpłynęło pismo informujące o planowanych zwolnieniach grupowych, które objąć mają zdecydowaną większość załogi. Ta sytuacja znacznie pogorszy i tak już nie najlepszą sytuację na rynku pracy w powiecie olkuskim, gdzie już teraz stopa bezrobocia jest aż o 4% wyższa od średniej stopy bezrobocia w Małopolsce. Utratą pracy dotknięte zostaną głównie kobiety w wieku 40-55 lat, które od kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu lat pracowały w tym zakładzie produkcyjnym. Osobom tym w dzisiejszych realiach bardzo trudno będzie z powrotem zafunkcjonować na rynku pracy. Kilka dni temu uzyskałem informację, że część załogi - z uwagi na 4-miesięczne zaległości w wypłacie wynagrodzeń i brak perspektyw na przyszłość - postanowiła podjąć dramatyczną decyzję i sama rozwiązać umowę o pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Stąd niezbędne jest podjęcie przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zdecydowanych i możliwie jak najpilniejszych działań, które będą zmierzały do zapewnienia zwalnianym pracownikom konkretnej pomocy, w tym zabezpieczenia środków dla Powiatowego Urzędu Pracy w Olkuszu na aktywizację zawodową bezrobotnych. Mam nadzieję, że zarówno wygłoszone dziś oświadczenie, jak i złożona wcześniej interpelacja poselska zmobilizują odpowiedzialne organy do podjęcia skutecznych działań. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przedstawiając sytuację w Emalii Olkusz SA, uważam, że ministerstwo nie powinno stać obojętnie wobec dramatu setek pracowników. Zwalnianej załodze powinno się także zapewnić bezpłatną pomoc prawną, aby pracownicy skutecznie mogli domagać się należnych im świadczeń. Hucznie obchodzona wczoraj 25. rocznica pierwszych wolnych wyborów powinna także dać do myślenia obecnej ekipie rządzącej, iż okres transformacji był dla setek tysięcy pracowników bolesnym czasem utraty pracy i borykania się z bezrobociem i biedą w rodzinie. Dlatego oprócz radosnego świętowania Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej oraz cały polski rząd z premierem Donaldem Tuskiem na czele winni zadbać, aby takich dramatów, jak w Olkuszu, było jak najmniej.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wiele razy alarmowałem w sprawie wychowania patriotycznego młodego pokolenia i zwracałem uwagę na skutki okrajania programu nauczania historii w naszych szkołach. Niestety, tego typu głosy, wypowiadane nawet przez najwybitniejsze autorytety, nie znajdowały posłuchu wśród decydentów. Na rezultaty nie trzeba było długo czekać. Ja napisał ˝Dziennik Polski˝, rzecznik praw obywatelskich zaapelował z Oświęcimia o szybkie znalezienie pieniędzy i stworzenie programu intensywnej edukacji polskich uczniów w miejscach związanych z tragicznymi wydarzeniami XX w. Bo oto nagle okazało się, że liczba uczniów odwiedzających ważne miejsca pamięci, takie jak Auschwitz czy Majdanek, dramatycznie zmalała. Jak podkreśla dyrektor muzeum Auschwitz Piotr Cywiński: W tym roku przyjechało do nas więcej młodych Brytyjczyków niż Polaków. Stad tylko krok do obojętności wobec nazwy ˝polskie obozy śmierci˝, a nawet - w konsekwencji - do swego rodzaju obojętności wobec dziejącego się wokół zła. Od wielu lat obserwuję to, co dzieje się w podtarnowskiej Zbylitowskiej Górze, gdzie w czasie ostatniej wojny rozstrzelano ok. 10 tys. ludzi, w tym ok. 8 tys. Żydów z tarnowskiego getta. Do tego miejsca co roku przybywają pielgrzymki żydowskiej młodzieży. Z roku na rok jest ich coraz więcej. Wiem, jak wiele problemów natury komunikacyjnej i organizacyjnej przysparzają przyjeżdżające szczególnie w okresie letnim do Zbylitowskiej Góry setki autobusów. Jednak to jest coś, z czego Żydzi mogą być dumni, bo udało im się zbudować autentyczną politykę historyczną, której istotnym elementem są właśnie tego typu wycieczki. Są one częścią edukacyjnych projektów realizowanych w żydowskich szkołach, natomiast w polskich szkołach, jak się okazuje, brakuje już czasu czy też może środków nawet na wyjazd do obozu Auschwitz, którego odwiedzenie przez kolejne roczniki uczniów było traktowane w wielu polskich szkołach niemalże jak coś elementarnego.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie V Marszu dla Życia i Rodziny w Rzeszowie Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W Rzeszowie już po raz piąty odbył się marsz mieszkańców Rzeszowa i okolicznych miejscowości popierający ochronę życia i rodziny. Podobne marsze pod hasłem ˝Rodzina obywatelska. Rodzina - wspólnota - samorząd˝ odbyły się w 130 miastach w całej Polsce. Ich główną ideą było zamanifestowanie poparcia dla wartości życia od chwili poczęcia do naturalnej śmierci oraz dla godności jego przekazywania. Odbyte marsze były też okazją do dziękczynienia za kanonizację Jana Pawła II. Organizatorami marszów były: ruchy i stowarzyszenia katolickie, fundacje, duszpasterstwa rodzin oraz inne organizacje, z Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny na czele. Rzeszowski marsz, w którym wzięło udział ok. 5 tys. osób, rozpoczął się mszą świętą w bazylice mniejszej oo. Bernardynów pod przewodnictwem księdza infułata Stanisława Maca. Patronat honorowy marszu sprawował ksiądz biskup ordynariusz diecezji rzeszowskiej Jan Wątroba. Po mszy świętej uczestnicy marszu udali się głównymi ulicami Rzeszowa do alei Pod Kasztanami przy akompaniamencie orkiestry dętej z Markowej. W czasie marszu uczestniczące w nim dzieci otrzymały od organizatorów z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka okolicznościowe wiatraczki. Grupa rodziców prowadziła symboliczny 6-metrowy wózek, a młodzież niosła liczne transparenty i flagi. W czasie marszu skandowano hasła związane z obroną życia i rodziny oraz śpiewano liczne pieśni. Nieformalną ambasadorką marszu była położna z jednego z prywatnych szpitali, która odmówiła uczestniczenia w zabiegach aborcyjnych. Tegoroczny marsz zakończył się pokazem multimedialnym przy alei Pod Kasztanami. Podczas odbytych marszów Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny, koordynujące tę inicjatywę w całej Polsce, zapowiedziało wręczanie specjalnych certyfikatów prorodzinnym kandydatom do samorządu terytorialnego w jesiennych wyborach.
Mówca: Teresa Świło (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-06-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy kongresu regionów, który od 2010 r. odbywa się w Świdnicy. Chciałabym podkreślić, że jest to największe doroczne spotkanie przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego, poświęcone najistotniejszym kwestiom funkcjonowania miast, gmin, powiatów i województw. Tegoroczny V Ogólnopolski Kongres Regionów zaplanowano na dni 10-12 czerwca br., a wydarzenie to koncentrować się będzie wokół trzech kluczowych zagadnień: przywództwa, odpowiedzialności, kreatywności. W każdej kolejnej edycji kongresu bierze udział blisko 2 tys. samorządowców z całej Polski. W trakcie trzech dni kongresowych odbywają się sesje plenarne i kilkadziesiąt paneli dyskusyjnych dotyczących spraw, z którymi na co dzień borykają się samorządowcy. Panele dyskusyjne będą poświęcone m.in. zamówieniom publicznym, planowanym zmianom w prawie, zmianom w przepisach o podatku VAT i ich konsekwencjach dla jednostek samorządu terytorialnego. Zaplanowane są rozmowy z ekspertami z zakresu komunikacji i marketingu politycznego. W trakcie sesji plenarnych poruszane będą kwestie dotyczące długoterminowych strategii działania jednostek samorządu terytorialnego, finansowania inwestycji, roli zagranicznych inwestorów i rodzimych przedsiębiorców oraz ich wpływu na funkcjonowanie regionów. Gościem specjalnym kongresu będzie legendarny burmistrz Nowego Jorku Rudolph Giuliani, który w spektakularny sposób zmienił oblicze jednej z największych metropolii świata. V Ogólnopolski Kongres Regionów objęty jest honorowym patronatem prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego. Podczas kongresu rozstrzygnięte zostaną m.in. ranking prezydentów miast ˝Newsweeka˝, konkurs dla wójtów i burmistrzów, ranking miast atrakcyjnych dla biznesu ˝Forbesa˝, konkurs ˝Miasto szans - miasto zrównoważonego rozwoju˝, ranking gmin i powiatów 2013 Związku Powiatów Polskich oraz ranking energii odnawialnej. Unikatową wartością kolejnych edycji kongresu regionów jest możliwość wymiany poglądów i doświadczeń samorządowców z przedstawicielami rządu, instytucji finansowych, przedsiębiorcami i naukowcami. Jest to wyjątkowe miejsce spotkań i wymiany myśli różnych środowisk. Dlatego z tego miejsca chciałabym zaprosić państwa do uczestnictwa w jubileuszowym V Ogólnopolskim Kongresie Regionów i tym samym do odwiedzenia mojego miasta Świdnicy. Uważam, że to przedsięwzięcie jest doskonałą promocją miasta. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Łukasz Borowiak
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W ostatnim czasie otrzymałem, w formie stosownych uchwał, stanowisko samorządu powiatu gostyńskiego wyrażające sprzeciw wobec wpisania złóż znajdujących się na terenie tych samorządów do wykazu złóż o znaczeniu strategicznym. Na podstawie ˝Polityki energetycznej Polski do 2030 r.˝ oraz ˝Koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju 2030˝ rozpoczęto prace nad określeniem na terenie naszego kraju lokalizacji niezagospodarowanych perspektywicznych i strategicznych złóż surowców energetycznych, które będą zarówno obligatoryjnie chronione przed zabudową i inwestycjami liniowymi, jak i podlegały ograniczeniom co do gospodarowania na ich obszarze. Dotąd brakowało tego rodzaju wykazów złóż zarówno węgla kamiennego, jak i brunatnego, o znaczeniu strategicznym i nie obowiązywała szczególna ochrona tego rodzaju złóż przed zabudową. Występowanie złóż węgla brunatnego w wielu miejscach, w tym na terenie Wielkopolski, jest powszechnie znane. Niemniej jednak Wielkopolska jest terenem rolniczym, ochrona gleb i gospodarki rolnej jest działaniem priorytetowym, mającym pierwszeństwo przed innymi formami zagospodarowania przestrzennego. Przedstawiciele samorządów naszego regionu wskazują, iż nieprawdopodobne wydaje się przeznaczenie tutejszych złóż do wydobycia metodą odkrywkową. Ewentualna eksploatacja złóż na naszych terenach wywołuje protesty społeczne, które były widoczne już na etapie prowadzenia badań geologicznych. Warto podkreślić, że objęcie ochroną złóż na terenach powiatów rawickiego i gostyńskiego oraz wprowadzenie zakazów zabudowy spowoduje negatywne skutki dla rozwoju gospodarczego i społecznego. Wobec powyższego zapytuję pana ministra: Czy tereny powiatów rawickiego i gostyńskiego będą wpisane do ˝Koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju 2030˝ oraz kiedy powstanie wykaz strategicznych złóż węgla o znaczeniu kluczowym dla Polski? Jakie są perspektywy wprowadzenia ochrony prawnej i planistycznej złóż o znaczeniu strategicznym dla gospodarki i bezpieczeństwa energetycznego kraju? Dziękuję bardzo.
Mówca: Beata Mazurek
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zadaję pytanie jako poseł z Chełma w trosce o mieszkańców mojego regionu i jego przyszły rozwój w związku z tym, że rozbudzono ogromne nadzieje na nowe kopalnie węgla kamiennego w powiecie chełmskim, a tym samym na nowe miejsca pracy i infrastrukturę, czyli nadzieje na dobrobyt w miejscu, które jest jednym z najbiedniejszych nie tylko w Polsce, lecz także w Europie. Mam tutaj na myśli inwestycje, które zamierzają prowadzić i Kompania Węglowa, i PD Co, czyli firma australijska, i Bogdanka. Szefostwo Kompanii Węglowej wyznaczyło datę uruchomienia kopalni. Raz było to 11 lat, w 2013 r., a przed wyborami europejskimi ten czas skrócił się do lat 7. Przypuszczam, że przed wyborami samorządowymi ten czas jeszcze się skróci. Jaka jest zatem rzeczywistość, jeśli chodzi o Kompanię Węglową? Pytam: Ile wierceń poszukiwawczych za węglem kamiennym zakończono? Jaka jest maksymalna grubość pokładu i czy jest ona wystarczająca do podjęcia już dziś decyzji o budowie kopalni i stwierdzenia jej rentowności? Czy realne jest wydobycie węgla za 7 lat, podczas gdy przedsiębiorca czeka miesiącami na decyzję organu koncesyjnego, aby rozpocząć poszukiwania, a specjaliści wyrażają opinię, że od momentu złożenia wniosku dotyczącego poszukiwania węgla do momentu uruchomienia kopalni potrzeba ok. 10 lat i dobrej zdolności kredytowej, której - jak wszyscy wiemy - Kompania Węglowa nie ma? Czy Kompania Węglowa, która prowadzi rozpoznanie złóż węgla pod Chełmem, jest w stanie podjąć się budowy nowej kopalni od podstaw, a jeśli tak, to czy rzeczywiście zrobi to w naszym regionie, skoro rozpoznaje również złoża węgla w kilkunastu innych miejscach na Śląsku, i to sytuacja tamtejszych górników jest dramatyczna? Dlaczego roztaczane przez niektórych wizje budowy nowej kopalni pod Chełmem i idących za tym tysięcy miejsc pracy nie wychodzą poza nasz region? Do tej pory nie zająknęły się o tym ogólnopolskie media, nie mówił też o tym żaden ze znanych polityków rządowych. Inaczej było w przypadku poszukiwania gazu z łupków. Jaki cel ma odgrzewanie właśnie teraz tematu węgla na Lubelszczyźnie, skoro wszyscy zainteresowani od dawna wiedzą, że są tutaj ogromne złoża, dawno poparte badaniami i odwiertami? Było już o tym wiadomo w latach 70. Czy jest uzasadnienie ekonomiczne budowy nowej kopalni, skoro cena tony węgla wydobytego (Dzwonek) w Polsce jest znacznie wyższa niż węgla importowanego m.in. z Rosji czy RPA? Ostatnia rzecz: Czy roztaczanie wizji budowy kopalni nie wzbudza jedynie niepotrzebnych nadziei mieszkańców na pracę i rozwój regionu i czy nie jest obliczoną na doraźny efekt polityczny obiecanką niemożliwą do zweryfikowania w ciągu najbliższych lat? Przypomnę sytuację, w której prezydent Kwaśniewski przez swoje dwie kadencje obiecywał przejście graniczne we Włodawie. Jego kadencja dawno minęła, prezydenta nie ma i przejścia też jak nie było, tak nie ma. Dziękuję bardzo.
Mówca: Grzegorz Tobiszowski
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Jeśli chodzi o plany, jakie ma Kompania Węglowa, które w tej trudnej sytuacji realizuje, to z jednej strony jest plan budowy, i słusznie, nowej kopalni na Lubelszczyźnie, natomiast z drugiej strony, jak wiemy, ruch Szczygłowice i Knurów został sprzedany Jastrzębskiej Spółce Węglowej za bodajże 1600 mln zł. Pojawia się taka sytuacja: sprzedawane są spółki, kopalnie, które mają wynik dodatni, te kopalnie mają bardzo dobrą sytuację finansową, a z drugiej strony ma być budowana nowa kopalnia za 3700 mln zł. Jest więc pytanie o realność tego przedsięwzięcia w obecnej sytuacji Kompanii Węglowej. Dlaczego o to pytam? Bowiem prezes, wiceprezes, a wcześniej pełniący obowiązki prezes pan Uszko mówił o 11 latach, jeśli chodzi o to przedsięwzięcie, o czym wspomniał też pan minister, zaś nowy prezes, który został wyłoniony w konkursie, który zna dobrze Lubelszczyznę, był prezesem Bogdanki, mówił o 7 latach. Mamy też sytuację taką, że pojawił się spór między inwestorem australijskim, co prawda nie w kontekście tej kopalni, ale dotyczy to tego rejonu. Ten spór z Bogdanką (Dzwonek) musi ciążyć, mieć wpływ na rozstrzygnięcia związane z budową tej kopalni. Pojawia się pytanie: Jak ministerstwo, jak rząd ocenia tę sytuację w kontekście tego sporu Australijczyka z Bogdanką, to po pierwsze, i po drugie, sytuację w Kompanii Węglowej? Bo wiemy, że jest to bardzo trudna sytuacja, takiej jeszcze na rynku polskiego węgla nie mieliśmy. Dziękuję bardzo.
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Przepraszam, panowie. Czy pan poseł Olejniczak i pan poseł Zbrzyzny mogliby nie przeszkadzać w procedowaniu... (Poseł Ryszard Zbrzyzny: Ja?) ...i umożliwić panu posłowi Pacholskiemu zadanie pytania? (Poseł Ryszard Zbrzyzny: Przepraszam bardzo, nic nie mówię.) (Głos z sali: To Zaborowski.) Dobrze, to pan poseł Zaborowski. (Głos z sali: Przepraszam bardzo.) OK, dziękuję bardzo. Pan poseł Pacholski, bardzo proszę.
Mówca: Michał Tomasz Pacholski
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Jak dowiadujemy się z mediów, Polimex Mostostal otrzymał od wierzycieli kolejną zgodę na przesunięcie terminu wykonania niektórych zobowiązań określonych w umowie restrukturyzacyjnej z grudnia 2013 r. Nowy termin to 3 lipca 2014 r. Polimex Mostostal to ostatnia duża firma budowlana kontrolowana przez polski kapitał. Pozostałe zbankrutowały, ulegając konkurencji zbyt tanio budującej autostrady. Poważane kłopoty ma też Polimex, który winien jest bankom 870 mln zł. Do tego dochodzą gwarancje na 2 mld zł. Tak wysokiego zadłużenia firma na pewno nie jest w stanie sama udźwignąć. Już w 2012 r. minister skarbu państwa zaangażował się w pomoc dla Polimeksu, doprowadzając do zawarcia porozumienia z bankiem PKO, który swoim sprzeciwem niemal uniemożliwił zawarcie porozumienia z pozostałymi wierzycielami. Ponadto tuż po krachu w branży budowlanej rządowa Agencja Rozwoju Przemysłu kupiła za 150 mln zł akcje firmy, ratując ją przed bankructwem. Upadłość Polimeksu może przynieść poważne konsekwencje gospodarcze, ponieważ firma zaangażowana jest w dwa największe w sektorze energetycznym przedsięwzięcia: rozbudowę Elektrowni Opole i Elektrowni Kozienice oraz zatrudnia 5 tys. pracowników. Wszyscy wiemy, iż załamanie na rynku budowlanym wywołał pośrednio rząd przez swoje decyzje przed Euro 2012. Inwestycje budowlane były źle przygotowane i nieumiejętnie prowadzone. Biorąc to pod uwagę, uważamy, że obowiązkiem rządu jest ratowanie tych 5 tys. miejsc pracy plus około 10 razy tyle w zakładach współpracujących z Polimeksem. Jakie działania zamierza pan minister podjąć, by przeciwdziałać upadkowi ostatniej dużej polskiej firmy budowlanej? (Oklaski)
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo proszę, panie ministrze. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Skarbu Państwa Rafał Baniak: To, co dzisiaj wydaje się najistotniejsze dla zarządu, wierzycieli i akcjonariuszy, to odzyskanie krótkoterminowej płynności i zbudowanie w niedługim terminie zdolności do generowania zysku. To jest możliwe, tak jak pan powiedział, dzięki dobrej marce Polimeksu, dzięki know-how, rozpoznawalności i doświadczeniu. Zakładamy, że plan ratowania spółki przy niezbędnym zaangażowaniu głównie instytucji finansowych, które są obecne, jeżeli chodzi o ekspozycję długu Polimeksu, ma szanse powodzenia. Nie byłoby takiego zaangażowania Skarbu Państwa, gdyby nie było wiary w ten projekt. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Tomasz Pacholski
Data: 2014-06-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Ministrze! Kolejne pytanie jest ściśle związane z sytuacją finansową Polimeksu. Zwracają się do mnie podwykonawcy, ostatnio firma Kelo z Osjakowa, którzy wykonali roboty na rzecz Polimeksu w zakresie budowy przepustów na autostradzie A1 na odcinku Stryków - Tuszyn. Roboty zostały wykonane. W styczniu bieżącego roku zostały wystawione faktury na kwotę około 186 tys. zł. Do dzisiaj nie ma zapłaty. Zgodnie z zasadą solidarnej odpowiedzialności, należności w stosunku do firmy Kelo powinna uregulować Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, jednak do dzisiaj tego nie uczyniła. Proszę o odpowiedź na pytania: W jakiej kolejności i w jakich terminach realizowane są płatności za wspomniane roboty przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad? Jakie kroki zamierza podjąć ministerstwo dla ratowania podwykonawców, lokalnych firm budowlanych, które w związku z wykonaniem robót dla Polimeksu stoją na skraju bankructwa?