PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Beata Kempa
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mówił pan o tworzeniu miejsc pracy. Zatroskany jest pan o stan gospodarki, wszyscy jesteśmy o to zatroskani. Ale kiedy tworzy się miejsca pracy? Wtedy kiedy przede wszystkim jest postęp techniczny, ekonomiczny, społeczny, kiedy są badania naukowe. Tego wszystkiego nie ma, nakłady na to są bardzo niskie. O to się nie dba. Zlikwidowano stocznie, wszędzie tam, gdzie były jednostki badawczo-rozwojowe, wszystko zniknęło. Z Polaków zrobiono tanią siłę roboczą. Stajemy się krajem magazynów. Jakie macie tutaj rozwiązania? Ja tego nie słyszę. Poza tymi 67 latami, czyli pracą do śmierci, poza tym, że kobiety na wsi mają pracować 12 lat dłużej, poza tym, że ludzie mają niepewność jutra, jeśli idzie o umowy, nie ma żadnej innej propozycji. Dzisiaj czekam choćby na takie propozycje, które pozwolą ludziom poczuć stabilizację ekonomiczną, na takie od państwa sygnały, i wreszcie na to, że zaczniecie z ludźmi rozmawiać. I to jest podstawowy postulat. Panie ministrze, owszem, pełna zgoda, trzeba szanować pracodawców i trzeba przede wszystkim tworzyć ulgi dla tych z nich, którzy traktują poważnie pracowników. A co to znaczy traktować poważnie pracowników? Dać im stałą umowę, żeby oni byli traktowani poważnie także przez banki i przez inne podmioty gospodarcze. Co to znaczy traktować poważnie? Jest tak wtedy, kiedy mogą mieć oni taką pensję, by rodzinę utrzymać od pierwszego do pierwszego. Takich pracodawców trzeba szanować, takim trzeba dać ulgi. Tylko najpierw trzeba je, panie ministrze wyartykułować i stworzyć porządne ustawy. I w tym kierunku powinniśmy pójść. I powinniśmy ręka w rękę dzisiaj z tymi przemoczonymi ludźmi o gorących sercach walczyć o sprawiedliwą Polskę, o sprawiedliwą Polskę, bo tutaj jest bałagan i trzeba zrobić porządek, tutaj jest kłótnia o to, czy mamy pracować do 67. roku czy nie. Myślę, że powinniśmy to zrobić i że zasługujemy w polskim parlamencie na to, żeby taki dialog istniał. Panie Ministrze! Pani Marszałek! Dwa słowa do tych, którzy (Dzwonek) stoją na deszczu. Trzymajcie się, kochani, jesteśmy z wami, będziemy z wami, do zwycięstwa. Dziękujemy wam za wszystko. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Czerwiński
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wnioskodawca tego tematu dużo mówił o odpowiedzialności. Jednym z tematów, na który chcę zwrócić uwagę w moim wystąpieniu, jest właśnie odpowiedzialność. Pani Beata Kempa, gdy zgłaszała wniosek niby-formalny o przerwę, nie wiem, czy myślała, co mówi, ale powiedziała m.in. coś takiego, że trzeba myśleć o tym, kto daje chleb. Zastanowiłbym się w imię odpowiedzialności za rozwój, za miejsca pracy, czy ten chleb dają ci, którzy strajkują, czy ci, którzy tworzą miejsca pracy. Jeśli państwo jest odpowiedzialne za najsłabszych, bo ma być odpowiedzialne, to może dać i powinno dać tym najsłabszym tyle, na ile stać to państwo, żeby dać. A jeśli ktoś, tupiąc nogami, żąda ponad miarę, to wprost działa na szkodę najsłabszych. Jeśli mamy być odpowiedzialnym rządem, to nie chowamy się przed dialogiem. Dlatego jest stworzona płaszczyzna dialogu i ten dialog jest zerwany przez związkowców, którzy chronią swoje miejsca pracy, a nie są nastawieni na tworzenie nowych miejsc pracy. Tworzenie nowych miejsc pracy - pan przewodniczący Śniadek robił nam wykład - to, po pierwsze, inwestycje, po drugie, eksport, po trzecie, popyt wewnętrzny. Ale popyt jest hamowany przez nieodpowiedzialne podnoszenie i nakreślanie czarnych scenariuszy. Tak jak mówią niektórzy ekonomiści, ci, którzy teraz nie patrzą na wskaźniki, które mówią, że jesteśmy na najlepszej drodze do rozwoju, i podnoszą to, że jest tragedia w naszym kraju (Dzwonek), są szkodnikami społecznymi, ponieważ przeszkadzają ludziom kupować i ograniczają wewnętrzny popyt. Tym samym ograniczają tworzenie nowych miejsc pracy. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Czy pan sobie zadawał pytanie, może pan premier Donald Tusk, dlaczego tysiące ludzi przyjeżdża do Warszawy, moknie w deszczu? A państwo mówicie o dialogu. A jak ten dialog wygląda, to można się zastanowić, skoro jest wniosek o odwołanie pana z funkcji przewodniczącego Komisji Trójstronnej, z funkcji ministra pracy. Sam się pan nazwał, że jest pan lobbystą pracodawców. Myślę, że to jest... (Minister Pracy i Polityki Społecznej Władysław Kosiniak-Kamysz: Nie, nie, panie pośle.) ...bardzo dobre określenie, bo decyzje, które pan podejmował w swoim okresie, jednoznacznie świadczą o tym, że jest pan lobbystą jednej grupy zawodowej. Jak mi pan wymieni jedną rzecz, panie ministrze, którą pan uzgodnił i wykonał, dotyczącą postulatów związków zawodowych, to będę wdzięczny. Powołuje się pan na ustawę antykryzysową. Pana poprzedniczka doszła do porozumienia ze związkami zawodowymi. A wie pan dlaczego? Bo dogadała się, że elastyczny czas pracy będzie na dwa lata, w czasie kryzysu. A pan co zrobił? Wpisał pan to na stałe do Kodeksu pracy, nie w czasie kryzysu. I na tym polega dialog. Jak ma wyglądać dialog, jeśli klub Platformy Obywatelskiej zgłasza propozycję ograniczenia roli związków zawodowych? Po 33 latach walki o wolne związki zawodowe chcecie to ograniczyć. (Oklaski) Czy była riposta z pana strony? Nie było. W taki sposób pan mówi o dialogu. Dzień wczorajszy. Panie ministrze, to polecenie premiera Tuska, żeby z delegacją związkowców nie spotkał się nikt w randze ministra, tylko dyrektorzy czy naczelnicy wydziałów? Dlaczego pan nie stanął i nie spotkał się z przedstawicielami pracodawców? Pan mówi o dialogu. Nie ma tego dialogu i to pan jest odpowiedzialny za brak tego dialogu. Wielokrotnie powołuje się pan, panie ministrze, na sprawy związane z projektami, które przedstawialiście, dotyczące płacy minimalnej. To niech pan dopowie, że płaca minimalna to jest w tej chwili 43% średniej płacy (Dzwonek), a nie podaje pan kwoty, bo odnosimy się do płacy minimalnej. Przypomnę tylko, że to rząd Jarosława Kaczyńskiego doprowadził do tego, że płaca minimalna wzrosła z poziomu 32% do poziomu 42%. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Sztorc
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wczoraj wyszedłem między demonstrujących - zawsze tak robię, kiedy jest duża demonstracja pod Sejmem - i przechadzałem się w tym momencie, jak padał deszcz. Obserwowałem, jacy posłowie wychodzili do strajkujących, demonstrujących i do czego ich namawiali, jak usilnie namawiali, żeby uwypuklali głodową płacę minimalną. (Głos z sali: Szpiegowanie.) Pani poseł, zarzut szpiegowania jest brutalny. Ja zakładałem związki. Za niektóre działania dzisiaj się wstydzę. Panie ministrze, proszę odpowiedzieć, jak te płace minimalne kształtują się w krajach ościennych. Czy we wszystkich krajach są? I proszę powtórzyć, jak wyglądał przyrost, jakie było tempo przyrostu w czasie rządzenia tej koalicji i za rządów PiS, Samoobrony i Ligi. Jak to wyglądało? Czy faktycznie jest tak drastycznie, czy może rzeczywistość wygląda trochę inaczej? Bardzo proszę o przypomnienie. (Oklaski)
Mówca: Artur Ostrowski
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Rząd ma tylko jeden niewątpliwy sukces, taki, że zjednoczył wszystkie związki zawodowe i wszystkie branże w Polsce. Mam trzy pytania, które kieruję do pana ministra, ale dzisiaj powinni być tutaj inni ministrowie, tak jak wczoraj były pikiety pod innymi ministerstwami. Pierwsze pytanie dotyczy postulatów związków zawodowych z Bełchatowa, m.in. Związku Zawodowego ˝Odkrywka˝, a także tych, które są zjednoczone w porozumieniu ˝Miedza˝. Chodzi o sytuację elektrowni i kopalni Bełchatów. Powinien odpowiadać minister skarbu i minister gospodarki, bo to te ministerstwa odpowiadają za wskaźniki wzrostu płac właśnie w tych przedsiębiorstwach. Mam takie pytanie: Dlaczego prowadzona jest przez rząd taka polityka wobec kompleksu bełchatowskiego, że jest optymalizacja kosztów, ale ta optymalizacja kosztów odbywa się kosztem pracowników? Przerzuca się zadania do spółek i płaci się w tych spółkach marne 1600 zł pracownikom właśnie w Bełchatowie. To nie może odbywać się kosztem bełchatowskich pracowników. Mam nadzieję, że pan minister zna te postulaty. Drugie pytanie dotyczy funkcjonariuszy mundurowych. Wczoraj do Warszawy przyjechało 7 tys. funkcjonariuszy. Chciałbym zwrócić uwagę panu ministrowi i rządowi na fakt, że to jest już druga manifestacja wszystkich służb mundurowych, i Policji, i Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej, w ciągu kilkunastu dni. Źle się dzieje, skoro taka grupa funkcjonariuszy przyjeżdża do Warszawy upomnieć się o swoje prawa. (Poseł Andrzej Dera: Arek, Arek...) Trzecie pytanie, które dotyczy również resortu pana ministra, ale przede wszystkim resortu edukacji narodowej. W tym roku szkolnym od 1 września pracę straciło 7 tys. nauczycieli. (Dzwonek) Pytam pana ministra, ilu z tych nauczycieli uzyskało pomoc ze strony ministerstwa pracy czy też Ministerstwa Edukacji Narodowej? Czy jest taka pomoc i czy pan minister może powiedzieć, ilu nauczycieli taką pomoc już otrzymało? (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! MEN notorycznie lekceważy nauczycieli, lekceważy opinię publiczną, rodziców, uczniów. Nie możemy nawet uzyskać dokładnej informacji, ilu nauczycieli zostało zwolnionych w tym roku szkolnym. Wiemy tylko, że ok. 7 tys. nauczycieli. Co robi MEN w tej sytuacji? Zamiast zaproponować jakieś działania projakościowe, czyli na przykład zapisać ustawowe zmniejszenie liczby uczniów w klasie, MEN proponuje zwalnianym nauczycielom jakieś kabaretowe szkolenia. Rzeczywiście, poprawi się liczba osób, które mają pracę w edukacji, ale tylko w tych firmach szkoleniowych, które będą zarabiały na prowadzeniu szkoleń w zakresie komunikacji społecznej. Przede wszystkim w zakresie komunikacji społecznej powinno być przeszkolone całe Ministerstwo Edukacji Narodowej, bo ci państwo już dawno oderwali się od rzeczywistości, od nauczycieli. 7 tys. osób straciło pracę. Mam pytanie. Ile tysięcy nauczycieli straciło pracę a nie znajduje się to w systemie informacji oświatowej? Ilu nauczycieli było zatrudnionych np. na czas określony i w związku z tym straciło pracę? W tej chwili normą, proszę państwa, jest zatrudnianie nauczycieli przez samorządy na umowy na czas określony, nawet wtedy, kiedy istnieje możliwość, by zostali zatrudnieni na podstawie Karty nauczyciela. Szczęście w postaci umowy na czas nieokreślony mają bardzo, bardzo nieliczni. Pytam o to (Dzwonek), ilu nauczycieli w tym roku będzie zatrudnionych na czas określony. Kolejna rzecz. Państwo wprowadziliście tzw. ustawę przedszkolną. Dając dotację do każdej godziny ponad podstawę programową, de facto zablokowaliście możliwość zatrudniania przez rodziców...
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

...nauczycieli rytmiki, języka angielskiego. Pytam, ilu to jest fachowców w tej dziedzinie? Ile osób przez wasze głupie, nieodpowiedzialne działania straciło de facto pracę w oświacie? (Oklaski)
Mówca: Joanna Kluzik-Rostkowska
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Kiedy rozmawiamy o rynku pracy, instrumentach rynku pracy, to jednym z podstawowych słów jest słowo bezpieczeństwo. Tylko ono jest różnie rozumiane, w zależności od tego, o jakich uczestnikach rynku pracy mówimy. Jeżeli mówimy o poczuciu bezpieczeństwa ze strony pracowników, to w oczywisty sposób mamy na myśli maksymalne bezpieczeństwo pracy, zarobków, tego wszystkiego, co pozwala w spokoju wykonywać pracę i utrzymywać rodzinę. Jeżeli mówimy o bezpieczeństwie, mając na myśli pracodawców, to z kolei myślimy o jak największym bezpieczeństwie funkcjonowania firmy. Czy te dwa bezpieczeństwa się mogą spotkać? One się spotykają. Ale czy spotkanie tych dwóch jakże podstawowych dla funkcjonowania człowieka emocji jest łatwe? Nie jest łatwe. Tak naprawdę rozmowa o instrumentach rynku pracy to jest rozmowa o tym, jak szukać pewnej równowagi pomiędzy bezpieczeństwem doskonale rozumianym przez wszystkich, bezpieczeństwem pracownika, a bezpieczeństwem funkcjonowania firmy. Doskonałym przykładem jest na przykład płaca minimalna, która dzisiaj jest na poziomie ok. 40% przeciętnego wynagrodzenia. Miałam tę wielką przyjemność być pierwszym ministrem pracy, który podniósł płacę minimalną powyżej 1 tys. zł. Nie do 50%, a do tych 42%, chociaż koniunktura wtedy była dobra. Dlaczego? Dlatego że trzeba było szukać tego balansu pomiędzy bezpieczeństwem pracownika i bezpieczeństwem funkcjonowania firmy. Moje pytanie jest takie: Jak ministerstwo pracy rozumie to schodzenie się dwóch bezpieczeństw (Dzwonek) w sytuacji dla kraju trudnej, czyli wtedy, kiedy jest kryzys? Z całym szacunkiem dla pracodawców i dla pracowników. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowni Państwo! Nietrudno odnieść wrażenie, że rząd i strona społeczna mają różne spojrzenie na dialog, inaczej go rozumieją. Pewne jest, że rząd, że premier Tusk realizuje tylko i wyłącznie swoją własną definicję dialogu społecznego. Według Tuska dialog społeczny nie jest porozumieniem, zbliżaniem stanowisk, osiąganiem kompromisu. To realizacja tylko i wyłącznie swojej wizji, nie dla dobra Polski, kraju, Polaków, ale tylko dla siebie, dla swojej partii, swoich unijnych sojuszników. Brak dialogu czy pozorowane rozmowy na szczeblu krajowym to skandal, ale podobnie wygląda dialog na szczeblu lokalnym. Odczuli to na sobie pracownicy i związkowcy Zakładów Azotowych w Puławach. Oto dwa przykłady. Związki zawodowe, rada pracownicza, pracownicy wielokrotnie apelowali do rządu, do ministra skarbu, do premiera Tuska o ochronę swojego zakładu pracy, o zachowanie podmiotowości najlepszej spółki chemicznej. Rząd był głuchy, a w ramach pozorowanego dialogu odpowiadał, że on wie lepiej. A dlaczego wie lepiej? Bo jest właścicielem. Kolejny przykład. Wrzesień 2012 r., wizyta w Puławach ministra skarbu państwa, ówczesnego ministra Mikołaja Budzanowskiego. (Gwar na sali) Oczywiście spotkał się z zarządem, spotkał się z kadrą kierowniczą, miał nawet briefing z dziennikarzami, panie ministrze, zjadł obiad, ale czasu na spotkanie ze związkami zawodowymi, ze stroną społeczną nie miał.
Mówca: Małgorzata Sadurska
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Nie miał czasu na spotkanie ze stroną społeczną. Panie ministrze, co jest ważniejsze, rozmowa ze stroną społeczną czy zjedzenie obiadu? Ja tego naprawdę nie rozumiem. Pan minister się uśmiecha, ale tak właśnie postępuje pan i pana koledzy. Nie rozmawiacie z pracownikami. Panie ministrze, dialog według Tuska, dialog według pana, dialog według innych ministrów to jest po prostu lekceważenie pracowników, lekceważenie związków zawodowych, a przede wszystkim lekceważenie Polaków. My na to nie możemy pozwolić. Dziękuję.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałbym z tego miejsca wyrazić szacunek dla związkowców, protestujących przedstawicieli pracowników, chciałbym również wyrazić szacunek dla pana ministra, dla przedstawicieli rządu, chciałbym wyrazić szacunek dla Wysokiej Izby, dla lewej i prawej strony, dla koalicji i dla opozycji, ponieważ człowiek jest wartością najwyższą i to nas wszystkich powinno łączyć. Jedynym aspektem troski o pracowników jest troska o umocnienie miejsca pracy, dbanie o kondycję podmiotu gospodarczego. Silne ekonomicznie przedsiębiorstwo daje gwarancję wyższych płac i tego wszyscy powinniśmy być świadomi, o tym wszyscy powinniśmy pamiętać. Nigdy w życiu ani mnie, ani chyba nikomu nie udało się czegoś osiągnąć na zasadzie: wszystko albo nic. W takiej sytuacji z góry jesteśmy skazani na przegraną. Dziś padają słowa: odpowiedzialność, rozsądek, poszanowanie, dialog, godność, wolność człowieka. Działanie w zgodzie z tymi wartościami jest możliwe, będzie możliwe, ale wtedy, kiedy przezwyciężymy w sobie pychę, agresję, niepotrzebne podziały, pogardę dla strony przeciwnej. Człowiek jest wartością najwyższą i my wszyscy - obowiązuje to nas wszystkich, i nas, i tych moknących na deszczu - powinniśmy walczyć z problemem, a nie z człowiekiem. To powinna być walka z problemem, a nie ze stroną przeciwną. Ministrowi Kosiniakowi chyba nie brakuje kultury, nie brakuje też kultury w kontaktach z innymi, a to właściwie minister Kosiniak-Kamysz dzisiaj jest tym, którego proponują odwołać. Panie ministrze, chciałbym zapytać o działania w zakresie polityki prorodzinnej, bo szczęśliwa rodzina to szczęśliwa społeczność. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Związkowcy! Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej wspiera postulaty protestujących związkowców. Pamiętając o sytuacji w kraju, wspieramy postulat podwyższenia płacy minimalnej, maksymalnego ograniczenia liczby umów śmieciowych i nie zgadzamy się na dalsze uelastycznianie czasu pracy. Chcemy też, żeby emerytury były uzależnione od stażu pracy, dla kobiet byłoby to 35 lat stażu pracy, dla mężczyzn - 40 lat. To wydłużenie, które nastąpiło z inicjatywy koalicji rządowej, było absurdalne. Ono nie sprzyja również umacnianiu ZUS, panie ministrze, ponieważ te składki... Dobrze byłoby liczyć na to, że pracodawcy będą zatrudniać na normalne umowy i w związku z tym rząd nie będzie musiał do ZUS w nieskończoność dopłacać. Chcemy też, żeby rząd odmroził Fundusz Pracy, 7 mld zł, była o tym mowa, również Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ze składek pracodawców. Ja wiem, że pan minister zabiegał u ministra finansów. To nie jest normalne, że trzeba się prosić o pieniądze, które są przeznaczone na walkę z bezrobociem, w sytuacji gdy bezrobocie przekracza 13%. Panie ministrze, co odpowiedział minister Rostowski na pański ostatni wniosek? Co pan uzyskał w tej sprawie? Uelastycznienie czasu pracy to oczywiście wynik chęci niepłacenia przez pracodawców za godziny nadliczbowe. Ktoś przedstawił szacunek, że może to dotyczyć nawet 10 mld zł. (Poseł Andrzej Orzechowski: A kto ma te 10 mld?) Ja zapytam teraz z punktu widzenia interesu polskiej gospodarki. Czy w sytuacji kryzysu dalsze ograniczanie popytu wewnętrznego ma sens? (Dzwonek) Niepłacenie to ograniczanie popytu wewnętrznego. Podobno rząd uruchomił już nowe czynniki wzrostu poprzez eksport i eksport rośnie, ale popyt wewnętrzny nadal jest w kryzysie, panie ministrze. Czy w związku z tym nie należałoby pójść w drugą stronę, zamiast zgłaszać wnioski, które są nieracjonalne z punktu widzenia interesu polskiej gospodarki? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Ziobro
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Drodzy Związkowcy! Myślę, że podstawowym zadaniem jest zastanowienie się nad problemem bezrobocia, w szczególności jeśli chodzi o ludzi młodych. To bezpośrednio dotyczy, można powiedzieć, pana ministerstwa, ale również spraw związanych z emigracją. Co zrobiła obecna koalicja przez ostatnie sześć lat, by zatrzymać exodus ludzi w różnym wieku? Ponad 2 mln osób, które wyjechały za granicę, było w wieku mniej więcej do 39 lat. Ponad 200 tys. ludzi, którzy również wyemigrowali, to ludzie w wieku do 15 lat. Exodus jest niesamowity. Jakie są przyczyny, jakie są tego skutki i co to tak naprawdę państwa koalicja zrobiła z tym, by zapobiec tak naprawdę wyciekowi tego wszystkiego, co będzie miało w przyszłości największą wartość dla naszego narodu? Kto będzie pracował na nasze emerytury? Odnosząc się, szanowni państwo, do bezrobocia wśród ludzi młodych właśnie w Polsce, które według różnych badań, różnych opinii waha się między 25 a 30%. Pan minister mówił, że są uruchamiane kolejne środki na staże, na aktywizację zawodową tych ludzi. Tylko to wszystko to jest fikcja, to są rzeczy, które nie mają żadnego zastosowania, które się kompletnie nie sprawdzają. Większość staży, na których są ci młodzi ludzie, to staże doraźne. Po roku pracy w urzędach gmin, w starostwach czy w różnych jednostkach samorządu terytorialnego tak naprawdę te osoby z powrotem wracają do punktu wyjścia, czyli wracają na bezrobocie. Tak że, szanowny panie ministrze, kwestie i tematy, które pan porusza, mówiąc, iż walczą państwo z bezrobociem wśród ludzi młodych, są fikcyjne. Bo z kolei pan minister Rostowski mówi, że uważa, iż są inne sposoby na walkę z bezrobociem i zastanawia się nad tym (Dzwonek), czy tak naprawdę przekazać panu środki na walkę z bezrobociem. Nie chciałbym przedłużać, więc bardzo prosiłbym pana ministra o odniesienie się właśnie do tych dwóch kwestii, które poruszyłem. Dziękuję bardzo.
Mówca: Maria Małgorzata Janyska
Data: 2013-09-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałabym zapytać ? propos jednego z pól dialogu. Tutaj mam na myśli dialog jako proces teraźniejszy, cały czas trwający. Chciałabym podkreślić, uważam, że należy to podkreślać, że to nie strona rządowa zrezygnowała z tego dialogu. W związku z tym uważam, że temat dzisiejszej informacji bieżącej jest apelem wnioskodawców do związków zawodowych, żeby nawiązały ten dialog ponownie, żeby przystąpiły do niego ponownie. (Oklaski) W związku z tym chciałabym zapytać o instrumenty rynku pracy, o te instrumenty, które zostały już wprowadzone w ramach dialogu, które sprawdziły się podczas tej kadencji rządu, są efektywne, racjonalne i można to udowodnić. Ale również chciałabym zapytać o instrumenty planowane i te instrumenty, które zostały już przekazane m.in. w projekcie ustawy o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponieważ wytworzył się taki stereotyp, zgodnie z którym mówimy, że szkolenia są kabaretowe, że nie ma żadnej pomocy dla młodych ludzi, a te projekty ustaw, które są powszechnie znane, właśnie to zawierają. A więc nie szafujmy statystyką, nie podawajmy tylko liczb bezwzględnych, ale mówmy o faktach. Prosiłabym bardzo, żeby to jeszcze raz powtórzyć i żeby to dobrze wybrzmiało, co proponujemy i jakie z tego będą efekty. Dziękuję bardzo. (Oklaski)