PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Lidia Staroń
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Moje pytanie dotyczy działalności tzw. parabanków, tj. instytucji prowadzących działalność gospodarczą, w zakresie której oferują one produkty oraz usługi podobne do usług bankowych bez wymaganych licencji i nie podlegają nadzorowi państwa. Podmioty te korzystają z trudnej sytuacji finansowej obywateli, kierując do nich ofertę zawarcia umów pożyczki na bardzo niekorzystnych warunkach. Parabanki z łatwością obchodzą obecnie obowiązujące przepisy o odsetkach maksymalnych. Proceder ten polega w szczególności na zastrzeganiu w umowach, poza odsetkami, również innych świadczeń pieniężnych, często bardzo wysokich. W praktyce stanowią one surogat odsetek. Są to różnego rodzaju prowizje, wynagrodzenia, a także opłaty: dodatkowe, przygotowawcze, za obsługę, czy też obowiązkowe ubezpieczenia, których ciężar spłaty spoczywa na dłużniku. Te dodatkowe opłaty nie podlegają żadnym ustawowym ograniczeniom. Dlatego zdarza się, że rzeczywiste oprocentowanie pożyczki sięga nawet kilku tysięcy procent w skali roku. Proceder wykorzystywania braku regulacji w tym zakresie nie powinien być akceptowany przez państwo. W sektorze usług bankowych wskaźnikiem, który w sposób miarodajny określa rzeczywiste skutki zaciągniętej pożyczki dla konsumenta, jest tzw. rzeczywista roczna stopa oprocentowania. Wskaźnik ten pozwala łatwo porównać cenę dwóch podobnych kredytów, bo uwzględnia nie tylko oprocentowanie, ale również inne koszty związane z umową. Zamieszczenie wyraźnej informacji o faktycznej rocznej stopie oprocentowania pozwoli na zapoznanie się z rzeczywistymi warunkami pożyczki jeszcze przed zawarciem umowy. Dodam tylko, że np. w parabanku, który jako jeden z pierwszych zaczął udzielać szybkich pożyczek w domu klienta, rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosiła od 74% do 138%, natomiast wynagrodzenie firmy udzielającej pożyczki sięgało w skali roku 80%. Inny tego typu podmiot udziela szybkich krótkoterminowych pożyczek, tzw. chwilówek, czyli do 30 dni, których rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosi 5000%, a w kolejnej firmie, niedawno reklamowanej, oprocentowanie wynosi 23 000%. I moje pytanie: Czy ministerstwo dostrzega skalę tego społecznego problemu, wyzysku - wręcz wyzysku - wielu konsumentów nieświadomych faktycznych, bardzo niekorzystnych warunków zawieranych umów pożyczek zaciąganych poza sektorem bankowym? Jeżeli prace zmierzające do unormowania tego problemu zostały podjęte, proszę bardzo o informację, na jakim są etapie. Dziękuję.
Mówca: Ewa Malik
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! W marcu i w kwietniu bieżącego roku odbyły się spotkania konsultacyjne przedstawicieli Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji ze środowiskiem związkowców, bibliotekarzy oraz samorządowców, w wyniku których pan minister Michał Boni wycofał się podobno na dwa lata z forsowania bardzo niepopularnego, kontrowersyjnego społecznie zapisu w założeniach do projektu ustawy o poprawie warunków świadczenia usług przez samorządy, który dotyczy łączenia i likwidacji bibliotek szkolnych. Przeciwko planowanym regulacjom stanowczo opowiedzieli się między innymi Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Towarzystwo Nauczycieli Bibliotekarzy Szkół Polskich, Związek Nauczycielstwa Polskiego, przedstawiciele central związkowych, a także bardzo liczni nauczyciele i rodzice dzieci uczęszczających do szkół publicznych. W Internecie zawiązał się obywatelski protest ˝Stop likwidacji bibliotek˝, gromadzący rzesze przeciwników jakiejkolwiek legislacyjnej operacji mającej na celu wyprowadzenie bibliotek szkolnych z budynków szkolnych, czyli de facto likwidację szkolnych bibliotek. Wszystkie te tak liczne środowiska podkreślają, iż pomysł ministerstwa, aby biblioteki publiczne mogły przejąć zadania bibliotek szkolnych, jest niezwykle szkodliwy z uwagi przede wszystkim na zagrożenia związane z eliminacją edukacyjnych zadań bibliotek szkolnych. W wyniku społecznego protestu minister administracji i cyfryzacji wycofał się na razie z forsowania zmian w funkcjonowaniu bibliotek i zaproponował uczestnikom spotkań konsultacyjnych opracowanie modelu współpracy bibliotek szkolnych i publicznych. Nie spowodowało to jednak uspokojenia sytuacji. Przeciwnie, w licznych środowiskach poruszających kwestię propozycji likwidacji bibliotek szkolnych poprzez ich łączenie z bibliotekami publicznymi koncepcje te kojarzy się z wybitnie szkodliwymi działaniami w zakresie obniżania poziomu wiedzy i jakości nauczania dzieci w szkołach, który to proces, jak twierdzą nauczyciele i rodzice, rozpoczął się w Polsce od czasu wprowadzania reformy oświatowej autorstwa minister Hall i minister Szumilas. (Dzwonek) Mam w związku z tym pytania: Czy w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji lub w MEN trwają jeszcze prace związane ze zmianą statusu bibliotek szkolnych i nauczycieli bibliotekarzy w związku z przygotowywaniem projektu ustawy dotyczącego poprawy usług jednostek samorządu terytorialnego? Dlaczego w MEN nie ma stanowiska w jakimkolwiek departamencie związanego z funkcjonowaniem bibliotek szkolnych? Dlaczego te tak ważne kwestie traktuje się w MEN po macoszemu? Rozumiem, że odpowiadać nie będzie akurat minister edukacji narodowej, więc będę jeszcze występował o pisemną odpowiedź na te tak ważne pytania. A na razie bardzo proszę o odpowiedź na konkretne pytanie: Czy pan minister naprawdę wycofał się z forsowania tych szkodliwych zapisów? Dziękuję.
Mówca: Marek Suski
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Słyszymy, że minister rzeczywiście się wycofał, więc pytanie uzupełniające jest takie: Czy wycofał się całkowicie czy tylko na jakiś czas? Być może jest to unik i pan minister Boni za chwilę powróci do tego tematu. Drugie pytanie jest następujące: W jakim celu w ogóle pan minister Boni wypowiedział się na temat, na który nie ma zielonego pojęcia, powodując ogromne zaniepokojenie w środowisku ludzi, którym po prostu zależy na intelektualnym rozwoju naszej młodzieży? Likwidacja bibliotek szkolnych w dużym stopniu oznaczałaby ograniczenie, a w niektórych wypadkach nawet uniemożliwienie korzystania z książki czytanej. Internet tego nie zastąpi, tym bardziej że w wielu miejscach w Polsce dostęp do elektronicznych środków przekazu jest ciągle znacznie ograniczony, a - jak już powiedziałem - książka czytana nigdy nie zostanie całkowicie zastąpiona przez elektronikę, bo ma ona ogromne walory. Dziękuję.
Mówca: Dorota Niedziela
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Zwracam się z prośbą o wyjaśnienie zasadności i kosztów wprowadzenia w życia instrukcji wydanej przez głównego lekarza weterynarii z dnia 3 kwietnia 2013 r. w sprawie nadzoru nad ubojem. Instrukcja budzi w środowisku lekarsko-weterynaryjnym i producenckim uzasadnione krytyczne uwagi co do jej merytorycznej wartości. Po analizie treści tej instrukcji zachodzi obawa o wprowadzenie chaosu w organizacji nadzoru lekarsko-weterynaryjnego nad ubojem zwierząt. Dokument wydany bez żadnego uzasadnienia merytorycznego oraz poprawy nadzoru będzie miał niekorzystne oddziaływanie na przedsiębiorstwa sektora spożywczego w zakresie zmian w infrastrukturze i wyposażeniu zakładów. Spowoduje również konieczność zmiany zatwierdzonych projektów technologicznych. Wprowadzenie w życie instrukcji spowoduje również nadmierne, ponad potrzeby, dodatkowe zatrudnienie i wyznaczenie lekarzy weterynarii, co może doprowadzić do wzrostu kosztów Inspekcji Weterynaryjnej oraz obciążenia przedsiębiorców. Zwracam się również z pytaniem: Jakie koszty poniesie Skarb Państwa w związku z wydaną instrukcją i na ile, według państwa, poprawi to jakość i efektywność nadzoru nad ubojem? Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Jurgiel
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Od pięciu lat Platforma Obywatelska i Polskie Stronnictwo Ludowe wprowadzają opinię publiczną w błąd, szczególnie w trakcie kampanii wyborczych, także pana prezydenta, twierdząc, że w 2013 r. miało nastąpić wyrównanie płatności obszarowych między Polską a pozostałymi państwami Unii Europejskiej. Jak wiadomo, powinno mówić się o poziomie, co oznacza, że polskie płatności będą około 30-50% mniejsze od płatności części krajów Unii Europejskiej. Mamy rok 2013, w związku z powyższym mam trzy pytania. Po pierwsze, jak będzie wyglądała modulacja, która przez niedopatrzenie ministra rolnictwa w 2009 r. została wprowadzona... Chodzi o rozporządzenie z 1979 r. Objęło to też Polskę, ponieważ nie dopilnowano szczegółowych zapisów. Jakie będą tego skutki, jeśli chodzi o kwotę w 2013 r.? Druga sprawa. W lutym przyjęliśmy ustawę o płatnościach uzupełniających, gdzie pomimo wniosku Prawa i Sprawiedliwości zapisaliśmy, że chcemy, żeby to było 500 mln euro. Na tyle Unia Europejska nam pozwoliła, natomiast rząd zapisał: do 500 mln euro. Chciałbym zapytać: Jakie w rządzie trwają rozmowy i jaka to ostatecznie będzie kwota? I wreszcie trzecia sprawa. Ostatnio pojawiło się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego, w którym stwierdza się, że w związku ze zgłoszonymi przez państwa członkowskie prognozami wydatków na finansowanie płatności bezpośrednich i wydatków związanych z interwencją rynkową w kwotach przekraczających roczne limity określone w wieloletnich ramach finansowych zmniejszy się płatności generalnie w Unii o 1471 mln euro, w tym dla Polski przewiduje się 42 mln euro. Jakież to perturbacje powstały, czy to nie będzie kosztem Polski? Mówimy tutaj o kwotach przekraczających roczne limity. Czy Polska przekraczała ten roczny limit? (Dzwonek) A więc te trzy pytania: modulacja, redukcja i płatności uzupełniające. Czy pan minister Rostowski zapowiedział już, jaka to będzie kwota? Dziękuję bardzo.
Mówca: Gabriela Masłowska
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Minister! Czy kara w wysokości 80 mln euro nałożona na Polskę będzie odjęta z kwoty środków unijnych przeznaczonych na rolnictwo w roku 2013 lub 2014, czy też z jakiejś innej pozycji budżetowej, i jakiej? Drugie pytanie jest podobne. Czy wpłata kwoty 300 mln składki na rzecz Unii Europejskiej przez Polskę również odbije się w jakiś sposób na finansowaniu polskiego rolnictwa, ewentualnie których pozycji? Dziękuję.
Mówca: Krzysztof Jurgiel
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, ponieważ jeszcze mamy parę sekund, to chciałbym dopytać - chodzi o te 480 mln euro. Czy to już resort ma uzgodnione wstępnie z ministrem finansów? Myślę, że założenia budżetowe są już teraz na ukończeniu, i czy już tutaj można coś powiedzieć. Pani powiedziała, że będą równe, jeżeli chodzi o lata 2013 i 2012, ale przy założeniu, że dostaniemy 480 mln euro. A ile realnie możemy dostać (Dzwonek) w związku z tym, że planujecie zmianę budżetu?
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, tak naprawdę moje pytanie powinno być skierowane do prokuratora generalnego, ale z uwagi na brak takiej możliwości to pytanie jest skierowane czy cała ta wypowiedź jest skierowana do pana ministra. W Sosnowcu działa Spółdzielnia Mieszkaniowa Sokolnia, która sprzedała mieszkania zakładowe będące w zasobach tej spółdzielni wraz z mieszkańcami. Transakcje w większości były zawierane w tajemnicy. Oczywiście różny stan prawny występował w tych sytuacjach. Niemniej jednak nowy właściciel grał na zmęczenie ludzi, odcinał gaz, prąd, wodę, zamurowywał okna. Następnie drastycznie podnosił czynsz, mając na celu doprowadzenie do opróżnienia tych budynków. Pierwsze zawiadomienie do prokuratury nastąpiło w 2008 r., równocześnie zawiadamiany był prokurator generalny, którego prosiłem o nadzór nad śledztwem, jak również organy ścigania, CBA i CBŚ. W moim odczuciu sprzedaż lokali mieszkalnych będących w posiadaniu spółdzielni mieszkaniowej nastąpiła z ewidentnym naruszeniem lokatorskiego prawa pierwokupu określonego w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Chciałbym w tym miejscu podkreślić fakt, że na pisemne żądanie najemcy spółdzielczego lokalu mieszkalnego, który przed przejęciem przez spółdzielnię mieszkaniową był mieszkaniem przedsiębiorstwa państwowego, państwowej osoby prawnej lub państwowej jednostki organizacyjnej, spółdzielnia jest obowiązana zawrzeć z nim umowę przeniesienia własności lokalu. W związku z powyższym mam do pana ministra pytania. Czy w ministerstwie trwają obecnie prace nad zmianami legislacyjnymi zmierzającymi do zwiększenia bezpieczeństwa lokatorów względem nieuczciwych praktyk stosowanych przez spółdzielnie mieszkaniowe? Czy przedmiotowe zmiany będą obejmowały Prawo spółdzielcze? Dziękuję.
Mówca: Marek Krząkała
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Panie Ministrze! Przedstawiona sytuacja miała miejsce nie tylko w Sosnowcu, bo wystąpiła również w Rybniku. Jak wiadomo, dzieje się to też w innych regionach naszego kraju. Myślę, że bez względu na skalę zjawiska musimy zgodzić się z faktem, iż nie do przyjęcia jest to, że lokatorzy tracą swoje mieszkania - czasami jest to dorobek całego życia - w wyniku luk prawnych oraz bezwzględnych działań zarządców spółdzielni mieszkaniowych. Dlatego chciałbym dopytać o to, jakie inne środki prawne, pomijając Prawo spółdzielcze, zostaną zastosowane celem przeciwdziałania stosowaniu niezgodnych z prawem praktyk przez spółdzielnie mieszkaniowe względem swoich lokatorów. Czy prawo pierwokupu, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, nie jest w chwili obecnej jedynie martwym prawem podmiotowym, nieznajdującym zastosowania w praktyce? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, korzystając z sytuacji, że występujemy ostatni, chciałbym się zwrócić do pana ministra z gorącą prośbą. Pan minister użył sformułowania ˝bezsilni˝. Mieszkańcy, o których mówiłem, spółdzielni sosnowieckiej Sokolnia, są bezsilni. Ministerstwo może podejmować działania, ale one nie będą zakończone żadną sankcją. Realne działanie to postępowanie prokuratorskie. Wystąpiłem do prokuratora generalnego o nadzór. Nieszczęście polega na tym, że te pierwsze postępowania są z 2008 r. To jest wielkie nieszczęście dla tych ludzi. (Dzwonek) Nikt z nas nie chciałby być na miejscu tych ludzi. Dlatego chciałbym prosić pana ministra, aby na mocy swojego urzędu zwrócił się również do prokuratora generalnego o wyjaśnienie sytuacji, sprawy toczącego się postępowania dotyczącego Spółdzielni Mieszkaniowej Sokolnia w Sosnowcu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Oświadczenie w sprawie wychowania komunikacyjnego. Niezależnie od swojej woli każda osoba po wyjściu z domu staje się uczestnikiem ruchu drogowego w różnorakiej roli - pieszego, pasażera, rowerzysty czy kierowcy. Stan taki naraża na zetknięcie się z zagrożeniami wynikającymi z rozwoju motoryzacji. Mając na uwadze bilans ostatniego, bo z początku maja, długiego weekendu majowego - 77 osób zabitych, 950 rannych, jest powód skłaniający do refleksji o konieczności kształtowania u młodych ludzi już na poziomie szkół podstawowych właściwych postaw na drodze jako pieszych, rowerzystów czy kierujących. Właściwe, a nawet niezbędne w tym zakresie mogłoby być wprowadzenie do szkół podstawowych i gimnazjalnych przedmiotu z dziedziny wychowania komunikacyjnego. Edukacja taka umożliwiałaby już we wczesnym okresie przyswojenie w podstawowym stopniu przepisów ruchu drogowego, a szczególnie kształtowanie świadomości potrzeby przestrzegania obowiązujących przepisów i odpowiedzialności za bezpieczeństwo własne i innych użytkowników dróg, a także kształtowanie gotowości do niesienia pomocy poszkodowanym i potrzebującym. W przyszłości te dzieci, udając się do ośrodków szkolenia kierowców, posiadałyby już taką wiedzę opanowaną w dobrym stopniu. Wprawdzie wychowanie komunikacyjne w polskim systemie szkolnym jest realizowane od 1957 r., jednak po 1 września 1999 r. w zakresie edukacji komunikacyjnej nie wprowadzono żadnych zasadniczych zmian, a wychowanie komunikacyjne dzieci i młodzieży w dobie dynamicznego rozwoju motoryzacji powinno być przedmiotem szczególnej troski i posiadać charakter interdyscyplinarny. Zatem kształtowanie postawy uczestnika ruchu drogowego powinno być wpisane do programu wychowawczego szkoły. Ponadto wszystkie osoby kształtujące dobre postawy dziecka, jak nauczyciele, a także rodzice, opiekunowie, powinny mieć czynny udział w takiej edukacji. Idealnym rozwiązaniem byłaby współpraca szkoły z rodzicami, władzami samorządowymi, społecznościami lokalnymi, instytucjami i organizacjami działającymi na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. We współczesnym świecie edukacja komunikacyjna nie jest tylko nauką przepisów o ruchu drogowym, jej głównym celem jest nauczenie dzieci i młodzieży, jak nie powodować zagrożeń w ruchu drogowym, jak ich unikać oraz jak bezpiecznie funkcjonować w ruchu, respektując potrzeby i prawa innych uczestników ruchu. Proces edukacyjny jest długotrwały, ale jeżeli rozpoczęty jest wcześnie i prowadzony systematycznie, czego dowodzą badania prowadzone w krajach o wysokim poziomie bezpieczeństwa, przyczynia się do osiągania pożądanych rezultatów i jest dobrą inwestycją na przyszłość, zwiększającą bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dedykuję ministerstwu edukacji to oświadczenie. Być może ktoś zastanowi się nad tym, nad potrzebą wprowadzenia tej właśnie formy wychowania komunikacyjnego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj mija 30. rocznica śmierci Grzegorza Przemyka, młodego poety, syna opozycyjnej poetki Barbary Sadowskiej i Leopolda Przemyka. Był maturzystą liceum im. Modrzejewskiego. Zmarł na skutek pobicia przez milicjantów. Matka Grzegorza w tym samym roku, kiedy miało miejsce pobicie jej syna, została napadnięta i również pobita przez ˝nieznanych sprawców˝. Jako poetka bardzo przeszkadzała władzom komunistycznym, ponieważ kwestionowała program demokracji ludowej, czyli reżimu komunistycznego. Sadowska za działalność opozycyjną była kilkakrotnie aresztowana. Grzegorz Przemyk także angażował się w działalność opozycyjną, drukował i kolportował ulotki antykomunistyczne, zajmował się składem konspiracyjnej prasy. Oficjalnym powodem zatrzymania Grzegorza było jego głośne zachowanie na placu Zamkowym, gdzie świętował zdanie egzaminu maturalnego. Po aresztowaniu został przewieziony na komisariat milicji. Podczas przesłuchania funkcjonariusze prawdopodobnie zidentyfikowali syna opozycjonistki. Otrzymał 40 ciosów pałkami po barkach i plecach, a także kilkanaście ciosów łokciami albo pięścią w brzuch. Gdy leżał na ziemi, był kopany. Jeden ze świadków zeznał, że pamięta okrzyk któregoś z funkcjonariuszy: ˝Bijcie tak, żeby nie było śladów˝. Przemyk, przetransportowany do szpitala, zmarł dwa dni później w wyniku ciężkich urazów jamy brzusznej. Grzegorza żegnało kilkanaście tysięcy ludzi, jego pogrzeb miał miejsce 19 maja na Cmentarzu Powązkowskim. Była to pierwsza tak duża manifestacja od czasu wprowadzenia stanu wojennego, większość zebranych manifestantów szła w całkowitej ciszy. Przez Polskę przetoczyła się fala oburzenia na bezkarność milicjantów. Prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie Przemyka, podejmując jednocześnie działania mające na celu oczyszczenie milicjantów z zarzutu odpowiedzialności. Winą obarczono sanitariuszy, którzy wieźli Przemyka z komisariatu do szpitala. W aktach sprawy zachowała się notatka ówczesnego szefa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych generała Kiszczaka: Ma być tylko jedna wersja śledztwa - sanitariusze. W 1984 r. Kiszczak przyznał nagrody pieniężne funkcjonariuszom Ministerstwa Spraw Wewnętrznych za ˝ujawnienie wobec opinii publicznej rzeczywistej prawdy˝. Nasuwa się pytanie: Czy zabójcy zostali rozliczeni? Dopiero w 1997 r. skazano wreszcie jednego z winnych zbrodni, Arkadiusza Denkiewicza. Ireneusz Kościuk uniknął kary, jego proces umorzono w związku z przedawnieniem się sprawy. Do niedawna pracował w Policji w Biłgoraju. Obecnie jest na mundurowej emeryturze. Grzegorz Przemyk, mając 19 lat, miał całe życie przed sobą. Niestety on i jego matka nie zgadzali się z reżimem komunistycznym, walczyli o prawdę i chcieli zachować swoje wartości. Takich jak on było wielu, jednak takich ludzi należało usuwać, nieważne w jaki sposób, ważne, aby było to skuteczne i nikt nie dowiedział się prawdy. Tym ludziom trzeba poświęcić czas i prawdę, aby tutaj, w parlamencie, w tym miejscu, o tym mówić, o tak wspaniałych ludziach jak Grzegorz Przemyk. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W maju odbywa się wiele uroczystości związanych z funkcjonowaniem straży pożarnej. Podczas spotkań okolicznościowych druhny i druhowie strażacy otrzymują wyróżnienia, składane są wyrazy uznania i gratulacje. W towarzyszących spotkaniom rozmowach można dostrzec i satysfakcję strażaków, i rozczarowanie, którego nie ukrywają ochotnicy strażacy. Podnoszą oni to, że w gruncie rzeczy pełnią funkcje państwowe, realizują zadania narodowe, biorąc udział w akcjach ratowniczo-gaśniczych. Satysfakcja towarzysząca drużynom strażackim, którym patronuje św. Florian, jest coraz bardziej przykrywana niekorzystnymi zjawiskami towarzyszącymi działaniom strażaków ochotników, które polegają na coraz większych kosztach dla gmin utrzymujących jednostki strażackie, nierównomiernym dostępie do wysokiej jakości sprzętu strażackiego, niskiej gratyfikacji finansowej ochotników czy obwarowaniach prawnych, z którymi muszą zmierzać się prezesi i komendanci OSP. Jednym z najbardziej dyskutowanych problemów jest obecnie kwestia wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Brak rozporządzenia dotyczącego wydawania zezwoleń przez starostwa powiatowe, za które zapłacić musi gmina, uniemożliwi po 19 lipca 2013 r. kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi przez kierowców członków OSP. Apeluję więc do właściwego ministra o szybką interwencję i podjęcie decyzji umożliwiających zgodne z prawem obsługiwanie pojazdów uprzywilejowanych przez ochotników strażaków. Istnieje więc pilny obowiązek zamiany zaświadczeń na zezwolenia, by nie unieruchomić kierowców ochotników wozów strażackich, co prowadziłoby do obniżenia stopnia bezpieczeństwa państwa. Dziękując wszystkim ochotniczym strażom pożarnym za służbę państwu i ojczyźnie, wyrażam przekonanie, że niedogodności i utrudnienia zostaną chociaż częściowo w najbliższym czasie zlikwidowane. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Pięta
Data: 2013-05-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mało mnie obchodzi, co tutaj robi Sojusz Lewicy Demokratycznej, ale to, czego byliśmy świadkami dzisiaj, jest zachowaniem haniebnym, kompromitującym i przynoszącym wstyd Wysokiej Izbie. Nie robi wrażenia na panach postkomunistach pobicie i śmierć 19-letniego licealisty. Nie robi wrażenia cierpienie matki czy krzywda rodziny i prześladowania przyjaciół i znajomych. Panowie postkomuniści nie uważają za stosowne oddać hołdu niewinnej ofierze milicji i ZOMO. Przez ten fatalny gest, zdaje się, utożsamiają się ze zbrodniczą tradycją PZPR, Służby Bezpieczeństwa, Milicji Obywatelskiej i ZOMO. To jest bardzo przykre, że III Rzeczpospolita wypłaca mordercom, pomocnikom, poplecznikom tłuste emerytury, a nie jest w stanie pociągnąć ich do odpowiedzialności przez 23 lata swojego istnienia. To bardzo przykre, że III Rzeczpospolita odwraca się plecami do prawdy i do sprawiedliwości. To jest coś, co podważa fundamentalne zaufanie do moralności, do etosu, do sprawiedliwości, to jest coś, co zachęca do zbrodni w przyszłości. Ja nie wiem, dlaczego od 23 lat nie mogą być ukarani w Polsce komunistyczni zbrodniarze, komunistyczni mordercy, kto i kiedy gwarantował im bezpieczeństwo. Chciałbym powiedzieć, że mnie te zobowiązania czy obietnice bezkarności nie obowiązują. Ja jeszcze z tym czerwonym draństwem nie skończyłem. Prędzej czy później przyjdzie taki dzień, w którym komunistyczni zbrodniarze dostaną zapłatę za swoje zasługi i wrócą tam, gdzie jest ich miejsce, tam, skąd przyjechali na ruskich czołgach. Tak mi dopomóż Bóg. (Oklaski)