PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Wojciech Zubowski
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Może skrócę nieco swoje wystąpienie. W zasadzie będzie to tylko pytanie. Nie oceniając dotychczasowych dokonań rządu, proszę o odpowiedź na pytanie, w jaki sposób rząd, negocjując wspólną politykę rolną na lata 2014-2020, uwzględnia zróżnicowanie geograficzne kraju i czy różnicuje w jakikolwiek sposób podejście do rolników pracujących na tych obszarach, gdzie ta działalność jest trudniejsza niż zwykle. Mam tu na myśli takie tereny, jak te, gdzie często występuje zagrożenie powodziowe, czy też tereny górzyste. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Sawicki
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Czy prawdą jest, panie ministrze, że był taki polityk z lewicy, który w 2002 r. mówił, że 25% dopłat to więcej niż 0? Czy prawdą jest, że tego 13 grudnia 2002 r. w Kopenhadze nie kto inny, jak premier Leszek Miller szukał telefonu do Wincentego Witosa, żeby zmiękczył Kalinowskiego w uporze o te dopłaty na poziomie nie 25, a 55%? Chcę także zapytać, czy jacyś politycy Prawa i Sprawiedliwości, którzy mówią, że dopłaty bezpośrednie są niezgodne z traktatem nicejskim, złożyli już do Trybunału Sprawiedliwości wniosek o zaskarżenie tych dopłat, bo obiecali to. Jak ja byłem ministrem, jakoś tego wniosku nie zauważyłem, a dalej obiecują. A więc może, jeśli nie potrafią, niech departament prawny ministerstwa rolnictwa pomoże im taki wniosek... (Głos z sali: Złożyć!) (Poseł Anna Fotyga: Czekamy na efekt waszej pracy.) ...przygotować i złożyć. Bo jeśli twierdzą, że jest to niezgodne z traktatem lizbońskim... (Gwar na sali) Ja nie twierdzę, że jest niezgodne. Ja twierdzę, że dopłaty są niesprawiedliwe, ale nie twierdzę, że niezgodne z traktatem lizbońskim. I kolejna sprawa. Chcę również zwrócić uwagę na to, że trzeba, żeby pan minister przypomniał jeszcze raz panu premierowi, że oprócz przyjaźni z przyjaciółmi polityki spójności powinien bardziej zaprzyjaźnić się także z przyjaciółmi wspólnej polityki rolnej. Na koniec trzy pytania odnośnie do Świętokrzyskiego. Czy prawdą jest, że w województwie świętokrzyskim jest dodatkowy program dla hodowli bydła? Czy jest też dodatkowy program dla hodowli owiec? Czy prawdą jest, że rolnicy z tych małych gospodarstw w ramach modernizacji mogli składać, nie w ramach grup, a zespołów rolników, wnioski o dofinansowanie?
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze Sawicki! Gdyby nie Leszek Miller, to ja nie wiem, gdzie dzisiaj by było polskie rolnictwo. Ale jak już tak wracamy do historii, to chciałbym zapytać, czy zna pan takich, którzy dzisiaj rządzą w Polsce, a byli przeciwko Unii Europejskiej, i sięgają głęboko ręką po pieniądze, być może dobrze też wynegocjują. A więc nie wygadujmy rzeczy, które są oczywiście znane. Nieprawdą jest też to, co pan powiedział, bo przecież negocjacje, jeśli chodzi o sprawy rolnictwa, prowadził pan premier Kalinowski. Pojechał tam więc na wycieczkę, czy pojechał negocjować? Zrobił dobrą robotę i cieszmy się z tego, a nie wygadujmy dzisiaj czegoś, co jest, zwyczajnie mówiąc, nieprzyzwoite, tym bardziej że to nie pomaga negocjacjom. Ale chciałbym zapytać, panie ministrze, wczoraj o to też pytałem, jak pan skomentuje opinię unijnego Trybunału Obrachunkowego, który postuluje zmianę zasad przyznawania dopłat obszarowych. W opublikowanym we wtorek raporcie Trybunał Obrachunkowy zaapelował, by dopłaty dla rolników z nowych państw Unii Europejskiej były kierowane do czynnych rolników, a nie, jak to się zdarza obecnie, do zarządców gruntów państwowych, lotnisk i stowarzyszeń łowieckich czy klubów narciarskich. Zaapelował także o kierowanie dopłat do czynnych zawodowo rolników, którzy prowadzą konkretną i regularną (Dzwonek) działalność rolniczą, wykluczenie z nich podmiotów publicznych zarządzających gruntami państwowymi, które nie prowadzą działalności rolniczej. I ostatnie zdanie. Panie ministrze, ponoć w Polsce w roku 2009 zgodnie z prawem pomoc z systemu JPO uzyskały niektóre instytucje - 2,54 mln euro, dopłaty do 19 tys. ha. Są to stowarzyszenia łowieckie i inne tego typu podmioty. Problem nie w tym, że otrzymały, jednak chciałbym o to zapytać, bo to jest sygnał dosyć ważnej instytucji europejskiej. Jak pan to skomentuje i jak pan do tego się odniesie? Czy to jest głos, który może polskim rolnikom i polskiemu rolnictwu zaszkodzić? Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Donald Tusk opuścił Polskę i Polaków w negocjacjach o dopłaty w ramach wspólnej polityki rolnej. PO i PSL podniosły tylko w tym parlamencie wiek emerytalny rolników o 12 lat - z 55 na 67 lat. I myślę, że z tego polscy rolnicy rozliczą koalicję rządzącą. Polski rolnik jest na siódmym miejscu od końca w Unii Europejskiej odnośnie do dopłat do rolnictwa. Komisarz Lewandowski w 2011 r. przedstawił projekt, żebyśmy walczyli o 315 mld na politykę spójności i 155 mld na politykę rolną. Propozycja Hermana van Rompuy’a - 300 mld i 140 mld na politykę rolną; co do Donalda Tuska, wiemy tylko o 300 mld zł na politykę spójności i 100 mld na politykę rolną. Z wyliczeń wynika, że powinniśmy walczyć o co najmniej 170 mld zł na wspólną politykę rolną. Dlaczego premier Tusk działa na szkodę polskich rolników? Dlaczego Donald Tusk nie chce rozmawiać z premierem Wielkiej Brytanii Cameronem, który wsparłby Polskę w walce o unijne pieniądze? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Jurgiel
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pierwsza sprawa. Tutaj były wypowiedzi dotyczące dyskryminacji. Chcę zwrócić uwagę, że my mówimy o okresie 2014-2020 i wskazujemy, że te planowane dopłaty, które będą wynegocjowane, dwa razy mniejsze od niemieckich, będą niezgodne z traktatem z Lizbony. Natomiast tych, które obowiązują, już nie możemy podważać, bo premier Kalinowski w 2002 r. wyraził na nie zgodę. Polska podpisała umowę i tutaj już nie można mówić o niezgodności, skoro dobrowolnie się temu poddaliśmy. Teraz walczmy o to i wskazujmy, że ta zasada niedyskryminacji jest łamana. To jest pierwsza sprawa. Druga sprawa jest bardzo ważna, bo nie ma nigdy czasu na to, by podyskutować o szczegółach. Mówiłem o zredukowaniu możliwości Polski w związku z przyjęciem innego systemu naliczania dla Polski środków na politykę spójności, zgodnie z metodologią berlińską. Powiedziałem, że tracimy kilkadziesiąt miliardów złotych w związku z tym, że rząd zgodził się na taką zmianę zasady. Co to zahamuje? Zahamuje pozytywne tendencje zrównoważonego rozwoju. A jakie będą koszty? Po pierwsze, odpływ wykwalifikowanego kapitału ludzkiego, widzimy, że Polacy wyjeżdżają do państw zachodnich, po drugie, przejmowanie przez obcy kapitał strategicznych przedsiębiorstw. Wiemy, że brakuje kapitału, produkcji, przedsiębiorstwa padają, za grosze ktoś je kupuje. (Dzwonek) Uważam, że rząd, o tym już na posiedzeniu komisji kilkakrotnie mówiliśmy, powinien zadbać o dodatkowe narzędzia wsparcia, o coś w rodzaju nowego europejskiego planu Marshalla oraz Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Są to dwa narzędzia, na które można by postawić i które można by zapisać w związku ze zmianą metodologii, by były w tych nowych rozwiązaniach. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Killion Munyama
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rolnictwo w Polsce jest jednym z niewielu sektorów mających nadwyżkę w bilansie handlowym, co również świadczy o tym, że dobrze się rozwija. Jednocześnie polska wieś pięknieje, czego jesteśmy oczywiście świadkami, bowiem jesteśmy w tym samym okręgu wyborczym z panem ministrem i spotykamy się często na dożynkach. (Poseł Krzysztof Jurgiel: Trzeba mocno krytykować.) Panie Ministrze! Jesteśmy w fazie negocjacji budżetu Unii Europejskiej na lata 2014-2020. W tym kontekście mam pytanie: Jaka skala środków jest możliwa do wynegocjowania w ramach I i II filaru wspólnej polityki rolnej, aby po prostu polska wieś i rolnictwo mogły jeszcze lepiej się rozwijać? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Jednym z podstawowych celów wspólnej polityki rolnej jest wyrównywanie szans rozwojowych mieszkańców wsi i miast. Szczególne znaczenie ma to dla Polski, gdyż to w Polsce mamy jeden z najwyższych w Europie współczynników ludzi mieszkających na wsi. O możliwościach rozwojowych tych milionów Polaków zdecydują nie tylko ceny produktów rolnych, nie tylko wysokość dopłat bezpośrednich czy innych form bezpośredniego wsparcia, ale też poziom infrastruktury na obszarach wiejskich, jakość dróg gminnych, jakość dróg powiatowych, możliwość dostępu do wodociągów, oczyszczalni ścieków, do szerokopasmowego Internetu, ale też, o czym często zapominamy, do dobrej szkoły. W ostatnich latach setki szkół na obszarach wiejskich zostało zlikwidowanych, zamkniętych i to, niestety, jest bardzo dotkliwa bolączka, dotkliwy cios w ludzi, którzy mieszkają na wsi. Dotyczy to szczególnie Polski wschodniej, województw: warmińsko-mazurskiego, podlaskiego, lubelskiego, świętokrzyskiego czy podkarpackiego. Panie Ministrze! Czy zamierza pan w związku z tym negocjować również możliwość wsparcia wsi w sferze infrastruktury, szkolnictwa podstawowego, chociażby przez dofinansowanie modernizacji i remontów budynków? (Dzwonek) I jeszcze jedno pytanie, które pojawiało się tutaj tak trochę mimochodem. Panie ministrze, jak wygląda sprawa dopłat, które pobierają koła łowieckie do obszarów, którymi administrują? Jaka to jest skala? Jak to wygląda? Czy to odbywa się na ogólnych zasadach, czy w jakiś szczególny sposób? Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Marek Kuchciński)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Otóż, panie ministrze, generalnie z tą pana prezentacją się zgadzamy. Natomiast jest parę istotnych wątpliwości. Jeżeli rzeczywiście poważnie mówimy o wyrównaniu dopłat bezpośrednich do średniej unijnej, to, panie ministrze, zgódźmy się, że w pierwszym filarze musi być przynajmniej - przynajmniej - 28 mld euro. Przynajmniej. Jeżeli tego nie będzie, to nie ma szans na wyrównanie. Możemy sobie tutaj mówić i mówić. Pytałem pana o poparcie przez EPL, Europejską Partię Ludową, tej poprawki nr 500 pana Janusza Wojciechowskiego. Nasza frakcja zgłosiła tę poprawkę i w całości ją popiera, z Brytyjczykami włącznie. Załatwcie, żeby EPL ją poparł, wtedy Parlament Europejski także przychyli się do wyrównania dopłat. Przecież wyciągamy do was rękę. Druga ważna rzecz. Panie ministrze, rozumiem że na potrzeby wewnętrzne możemy sobie sumować środki I i II filara i mówić, że zajmujemy piąte albo któreś miejsce, ale nie róbmy tego na forum unijnym. Otóż możemy to zrobić za 40 lat. Rzeczywiście możemy powiedzieć Niemcom: dobrze, a teraz zsumujmy I i II filar i zobaczmy, kto ile ma, ale za 40 lat. Oni brali garściami z II filara przez 50 lat, a my dopiero zaczęliśmy z tego korzystać, więc nie sumujmy tego. Pan minister Plocke parę razy to sumował i prezentował. To jest absolutnie nie do przyjęcia. Proszę nie powtarzać tego błędu. Będziemy sumować za 40 lat i równać się z Niemcami i Francuzami. Podpowiadam to gorąco, żeby rzeczywiście w styczniu lub w marcu nie okazało się, że w WPR mamy, powiedzmy, 120 mld zł i to jest sukces. Panie ministrze, jak nie będzie 170 mld, to wszyscy przegramy: i koalicja, i opozycja. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krzysztof Jurgiel
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pan minister mnie źle zrozumiał. Nigdy nie powiedziałem tutaj, że rząd ma inne stanowisko, jeśli chodzi o kwoty mleczne i cukrowe. Mówiłem tylko, że decyzje podejmowane przy przeglądzie są później inne, natomiast stanowisko rządu w wielu kwestiach jest bardzo dobre. Jednak dobrze by było, żeby potem, podczas negocjacji, zostało ono utrzymane, bo różnie z tym bywa. Druga sprawa dotyczy obszarów wiejskich. Szczególnie chodzi tutaj o Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, o ten trzeci punkt, bo ujęcie tego w dokumentach programowych w dużej mierze zależy od ministra rozwoju regionalnego. Jaka definicja obowiązuje? Wiemy, że w strategii dotyczącej rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich mamy chyba 5 czy 7 tys., już nawet nie pamiętam, a w Unii Europejskiej, myślę, jest chyba do 20 tys. Mam prośbę o odpowiedź w tej sprawie na piśmie. Kolejna sprawa to prośba o odpowiedź na pytanie, dlaczego zmieniono metodologię naliczania środków z polityki spójności i czy ta zmiana nie będzie miała wpływu na to, o czym mówiłem, a więc odpływ kwalifikowanego kapitału ludzkiego, a także przejmowanie przez obcy kapitał strategicznych przedsiębiorstw w związku ze zmniejszeniem środków na inwestycje. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Rolnictwa i Rozwoju Wsi Stanisław Kalemba
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Problem polega na tym, żebyście skutecznie to rozwiązali na poziomie chociażby Wielkiej Brytanii. Przecież Wielka Brytania domaga się zmniejszenia budżetu o ok. 200 mld euro. Wtedy dopiero proszę to sobie zbilansować. Jeśli mówimy o wspólnej polityce rolnej, to minister rolnictwa Wielkiej Brytanii był tym ministrem, który domagał się jak największych cięć, jeżeli chodzi o wspólną politykę rolną. Ustalcie to sobie wewnętrznie, żeby to było jasne. Jeśli będzie o te 200 mld euro mniej, to pytanie, skąd będzie ten budżet, o którym mówicie. Mówię to w kontekście poprawki nr 500. Było już trochę informacji na ten temat. Najpierw trzeba ich przekonać, żeby były większe środki, żeby Wielka Brytania poparła chociażby ten budżet prezentowany przez Komisję Europejską, to już będzie jakaś szansa. Jeśli dokonamy cięć, o których mówił premier Cameron, to wiadomo, że tego po prostu nie będzie. (Poseł Zbigniew Kuźmiuk: I Angela Merkel.) Były też inne propozycje. Natomiast jeżeli chodzi o te informacje dotyczące I i II filaru, mówimy o tym tutaj, ale nie bądźmy naiwni, nie myślmy, że tego nikt nie wie, że obejmiemy to jakąś tajemnicą. Jest to sprawa znana, ale my też mamy prawo mówić, jak to wygląda. Mówimy prawdę, a zawsze trzeba mówić prawdę. Prawdę mówić, prawdą się kierować, prawdy dochodzić, prawdy żądać - to zdanie, którym powinniśmy się kierować. Jeżeli chodzi o obszary wiejskie i Fundusz Spójności, to na tym rzecz polega, że w tym Funduszu Spójności i w ramach umowy partnerskiej te obszary wiejskie są wydzielone. Dzisiaj, jeszcze raz powtórzę, doszliśmy do wniosku, że obszary wiejskie w całości mają być objęte tą umową partnerską, ze szczególnym uwzględnieniem tych obszarów, które mają problem z infrastrukturą, mają niższe dochody itd. Tak to pozostaje. Nie mam czasu tutaj o tym mówić, bo trzeba by było znowu czytać tę umowę partnerską, wchodzić w jej szczegóły, ale tam są te elementy, o których tutaj była mowa. Tyle chciałbym rzec tytułem wyjaśnienia. Dziękuję za debatę, za wnioski. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Otóż, panie ministrze, w duchu świątecznego porozumienia. Naprawdę, panie ministrze, namawiam, przy panu siedzi pan minister...
Mówca: Andrzej Orzechowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jednym z postulatów uchwały Sejmu RP z dnia 25 kwietnia 2012 r. jest uproszczenie WPR. Dotychczasowe procedury były skomplikowane, zwiększały biurokrację, były trudne do realizacji. W nowej perspektywie finansowej oczekiwane jest wdrożenie procedur prostych, zrozumiałych dla rolników i innych beneficjentów. Czy jest nadzieja na wynegocjowanie uproszczenia WPR?
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałabym państwa zainteresować wystawą, która znajduje się na pierwszym piętrze tego budynku. Poświęcona jest jubileuszowi Sokolstwa Polskiego w Stanach Zjednoczonych. To 125. rocznica stworzenia tam tej organizacji, która powstała w Polsce po powstaniu styczniowym. Polacy, wiedząc, że oficjalna, jawna walka zbrojna nie da efektu, postanowili czekać na okazję, szkoląc przede wszystkim mężczyzn, przygotowując ich wedle zasady: w zdrowym ciele zdrowy duch. A więc położono duży nacisk na formację osobowościową, ale jednocześnie na tężyznę fizyczną. Dość szybko, bo w ciągu 20 lat, ta organizacja rozszerzyła się po całym świecie i znalazła korzystny grunt do rozwoju w Stanach Zjednoczonych. Chciałabym podziękować całemu ruchowi, wszystkim członkom tej organizacji amerykańskiej, bowiem chyba nie mamy świadomości, jak wiele przez te ponad 120 lat zrobiła ona dla Polski. Dziękuję za to, że przechowała zbiory z działalności ˝Sokołów˝. Są to mundury, są to różnorodne, bardzo cenne pamiątki, jak np. bursztynowo-złoty statek, są to dokumenty ogromnej wagi, wreszcie zdjęcia i drobne precjoza. Chciałabym podziękować Polonii amerykańskiej, tym wszystkim zgromadzonym w organizacji sokolej, jak i tym, którzy wspierali ją, za wielką pomoc Polsce, szczególnie w czasie I, jak i II wojny światowej. Kiedy był głód, całe wielkie transporty szły do Polski. Te transporty gromadzili Polacy pracujący w organizacji sokolej. Chciałabym podziękować za 25 tys. młodych Polaków, młodych chłopców, którzy wspierali walkę o niepodległość Polski zarówno w czasie I, jak i II wojny światowej. Wreszcie chciałabym podziękować za przechowanie ducha polskiego, za umacnianie tożsamości polskiej obecnie. W stowarzyszeniu ˝Sokołów˝ pracuje ponad 5 tys. młodych ludzi. Nic dziwnego, organizacja ta skupia głównie młodzież w grupach sportowych. Młodzież lubi sport i przy okazji, pracując w różnorodnych grupach, trenując w różnorodnych grupach sportowych, jednocześnie dowiaduje się często o swoich korzeniach, zawsze o Polsce. Za organizację tej wystawy, za chęć, wielką determinację co do utworzenia w Pittsburghu muzeum, centrum polskiego chciałabym podziękować przede wszystkim obecnemu prezesowi Timothy’emu Kuzmie, za ten ambitny zamiar stworzenia centrum polskiego w Pittsburghu, gdzie Polonia nie jest wielka. Chciałabym podziękować za organizację tej wystawy, za ogromny trud włożony w jej przygotowanie panu Davidowi Motakowi. Myślę, że warto tę wystawę zobaczyć, by dowiedzieć się o tym, o czym często nie wiemy, o czym często się nie mówi, jak oddaleni o tysiące kilometrów Polacy mają swój pomysł na Polskę, swój pomysł na pamięć, na umocnienie tożsamości, także wśród młodzieży, która często nawet w Polsce nie była, która jest drugim, trzecim, czwartym lub piątym pokoleniem. A zatem do tych podziękowań dołączam zaproszenie. Wystawa jeszcze jest, można ją zobaczyć i tym samym wspomnieć tych wszystkich, którzy z daleka pamiętają o Polsce, a przecież Polonia to rozproszona po świecie 1/3 narodu polskiego. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Jak pięknie jest w mroźny zimowy przedwigilijny wieczór przechadzać się po mieniących się wielobarwnymi iluminacjami, zadbanych i odśnieżonych miastach. Od razu, jeszcze przed zakupem prezentów świątecznych, człowiek czuje się radośniej i przyjemniej. Przez wiele lat miasta w naszym kraju prześcigały się w pomysłach na wielobarwne, mieniące się kolorami tęczy oświetlenie. Urządzano wyścigi miast wojewódzkich o najwyższą choinkę na rynku albo o to, z jaką częstotliwością będą się zmieniały kolorowe światełka. Niestety. Nad Europę i Polskę nadciągnął kryzys. Pomimo że iluminacje pięknie wyglądają, nie są za darmo. I tak miasto stołeczne Warszawa przeznaczy na ten cel ok. 2,5 mln PLN, Wrocław - odpowiednio 1 mln PLN, Łódź - ok. 600 tys. PLN, Katowice - 350 tys. PLN, Gdańsk - 260 tys. PLN, Kraków - jedynie 200 tys. PLN. Czy naprawdę trzeba wydawać aż tak olbrzymie pieniądze na to, aby ludziom, których stać na kupno prezentów, poprawić nastrój? Czy nie lepiej za te pieniądze poprawić nastrój rzeczywiście potrzebującym? Budując przedszkole, zwiększając limit świadczeń NFZ na diagnostykę albo wysyłając dzieci z ubogich rodzin na letnie wakacje. Za 2,5 mln zł można zbudować fantastycznie wyposażone przedszkole, zakontraktować 10 000 badań tomograficznych albo wysłać 2500 dzieciaków na kolonie.
Mówca: Marian Cycoń (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-12-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Konieczność rozważenia wszystkich argumentów za i przeciw przy reorganizacji i modernizacji wojewódzkiego planu działania systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego na obszarze województwa małopolskiego podnoszona była już wielokrotnie. O tym, że pozostawienie dyspozytorni w Nowym Sączu i Zakopanem jest niezbędne dla bezpieczeństwa obywateli, przekonywali parlamentarzyści z naszego regionu, starostowie, Rada Miasta Nowego Sącza, Sejmik Województwa Małopolskiego czy wreszcie lokalni liderzy opinii społecznej. Ponadto same podmioty świadczące usługi w tym zakresie i ratownicy medyczni mieli liczne zastrzeżenia co do nieawaryjnego funkcjonowania elektronicznego systemu wspomagania dowodzenia jednostkami ratownictwa medycznego przy dużych odległościach w terenach podgórskich i górskich. Na powtórną analizę zasadności centralizowania systemu, który miałby działać w miejsce budowanych od lat i sprawnie działających struktur służb ratowniczych w Nowym Sączu, zwraca uwagę szczególnie fakt, że na 20% powierzchni powiatu nowosądeckiego występują kłopoty z łącznością. Tymczasem plan dla województwa małopolskiego zakłada tylko dwie dyspozytornie - w Krakowie i Tarnowie. Do pogłębionej analizy i korekty skłaniają tragiczne wydarzenia, do jakich doszło ostatnio po zmianach sytemu w rejonie Zakopanego i Nowego Targu. W tym momencie trudno rozstrzygnąć, czy śmierć dwóch kobiet czekających na spóźnioną karetkę spowodowana była błędem ludzkim czy wadliwie działającym systemem powiadamiania. Dość powiedzieć, że karetka prowadzona przez dyspozytora z Krakowa po utracie łączności pokonała, jak podawały media, 19 km w 42 minuty. Wobec tego starosta nowosądecki, jako odpowiedzialny za bezpieczeństwo mieszkańców, a niemający pewności - wobec wyżej przytoczonych przypadków - czy nowy system dysponowania karetkami działa poprawnie, zwrócił się z prośbą do ministra administracji i cyfryzacji Michała Boniego o wstrzymanie zmian do czasu wyjaśnienia okoliczności wspomnianych wydarzeń i objęcie nadzorem reorganizacji. Należy się więc jeszcze raz głęboko zastanowić nad likwidacją lokalnych dyspozytorni, szczególnie w Nowym Sączu i Zakopanem, które zarządzają karetkami w terenach górzystych z bardzo słabą łącznością.