Mówca: Izabela Kloc
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie informacji rządu o realizacji Strategii Rozwoju Kraju 2007-2015 w roku 2010. Zanim przejdę do konkretów w związku ze strategią, jeśli chodzi o 2010 r., to przypomnę, że strategia ta została przyjęta przez Radę Ministrów w 2006 r. Jednocześnie był to rok, który poprzedzał bardzo długie i w sumie owocne negocjacje z Komisją Europejską, dotyczące tego, w jaki sposób zagospodarować i wydatkować środki na lata 2007-2013. Dokument, który został przygotowany, to w istocie nie tylko pewien plan wydatkowania tych środków, bo był potrzebny dokument o charakterze bardziej strategicznym, który zastąpiłby czy niejako zebrałby to wszystko, co się znajdowało w setkach innych dokumentów strategicznych w naszym kraju, dotyczących różnych dziedzin, różnych sektorów. W związku z zebraniem tego wszystkiego w jeden dokument w rzeczywistości powstał taki przepis na sukces, przepis na sukces, który kolejny rząd miał okazję wykorzystać dla rozwoju naszego kraju. Zasadnicze pytanie: Czy wykorzystał? Na to pytanie odpowiada ta informacja rządu o realizacji Strategii Rozwoju Kraju. Bardzo ważnym elementem tejże strategii były wskaźniki finansowe, które zostały tam zawarte, bo pokazano, w jaki sposób ta strategia ma zostać sfinansowana, ale także istotne - już nie tylko dla urzędników i dla rządu, lecz generalnie dla nas wszystkich - było sformułowanie takich priorytetów i wskaźników, które mówią o podstawach działania, myślenia, o rozwoju. W rzeczywistości ten bardzo dobry plan, ten zamysł wzmacniał skuteczność państwa, jeśli chodzi o świadome kierowanie rozwojem, wykorzystanie na jego rzecz wszystkich dostępnych środków. Tak jak już powiedziałam, ten przepis na sukces zawierał wskaźniki, które pokazywały, jak, w jaki sposób ma się realizować główny cel strategii, czyli podniesienie poziomu i jakości życia poszczególnych obywateli, całych rodzin. Chodzi tu o poziom życia, wzrost dochodów, dostęp do edukacji, zatrudnienie, wydajność pracy, zdrowotność, ale też jakość życia, czyli poczucie bezpieczeństwa, dobrą infrastrukturę techniczną, społeczną, dobry stan środowiska przyrodniczego, udział w życiu demokratycznym, w kulturze, turystyce, wspólnocie lokalnej, a także aktywność w ramach społeczeństwa obywatelskiego. To wszystko zostało ujęte w sześciu priorytetach. A dzisiaj mamy przed sobą te najważniejsze cztery strony z informacji, czyli wspomniane wskaźniki, i przede wszystkim do nich chciałabym się odnieść. Myślę, że to był bardzo dobry pomysł, aby obudować tę strategię kilkudziesięcioma wskaźnikami i sprawdzać z roku na rok postępy w realizacji działań gospodarczych i społecznych. Jak wygląda realizacja tych działań? Ja już na posiedzeniu komisji o to dopytywałam i muszę stwierdzić, że rząd chyba jednak nie przyłożył się za bardzo do tego zadania, dlatego że dostaliśmy sprawozdanie z pewnymi, można by to nazwać, dziurami, jeśli chodzi o wskaźniki. Pan poseł tłumaczył, że to była połowa roku, ale jednocześnie pan minister, odpowiadając mi, powiedział, że w dokumencie: Raport Polska 2011. Gospodarka - Społeczeństwo - Regiony te wskaźniki już są. Otóż sprawdzałam i na kolejnym posiedzeniu Komisji Gospodarki znów pytałam. Nadal nie było tych wskaźników. Więc nie jest to takie dobre wytłumaczenie. Gdy patrzymy na te wskaźniki, szczególnie te odnoszące się do celu głównego strategii, to widzimy, że tempo wzrostu jest mniejsze od zakładanego w 2010 r., miało ono wynosić 5,1, a wynosi 4,7; dług publiczny jest większy, aniżeli zakładano, miał wynosić 51,7%, a wyniósł 55%; średnia stopa inwestycji też jest niższa, jest to 19,7% wobec zakładanych 21%. Jeszcze jeden niezwykle istotny, jak myślę, wskaźnik, o którym niedawno pisały media i mamy na ten temat raporty, to wskaźnik zagrożenia ubóstwem relatywnym po transferach socjalnych, zamiast 15 wynosi on 17,6. Rzeczywiście można by to wytłumaczyć kryzysem. Ja nie będę się zbytnio rozczulać ani czepiać tych wskaźników. Chcę wrócić do tzw. dziur niewiedzy o wskaźnikach. Dotyczą one bardzo ważnych aspektów w poszczególnych priorytetach. Chciałabym dopytać, z czego one wynikają. Czy to wynika z braku kompetencji, czy też może rząd chce ukryć pewną prawdę? Muszę powiedzieć, że ukrywanie prawdy to jest prawie kłamstwo. Wracam do wskaźników. Priorytet I: Wzrost konkurencyjności i innowacyjności gospodarki. Muszę państwu powiedzieć, że jeśli chodzi o nakłady ogółem na działalność badawczą i rozwojową - to jest bardzo ważne - nie ma nic, zero, nic nie wiemy na ten temat. Dalej jest udział podmiotów gospodarczych w nakładach na działalność BR i też nic nie wiemy na ten temat, w kolejności jest udział produktów wysokiej i średnio wysokiej techniki w produkcji sprzedanej w przemyśle i też nic nie wiemy na ten temat. Jest tu za to bardzo ciekawa rzecz, dotycząca liczby patentów udzielonych rezydentom polskim. Okazuje się, że tutaj jest spadek. Należałoby zapytać, jak to jest z tą naszą innowacyjnością. A odpowiedzi znajdujemy w raporcie opracowanym w 2011 r. przez World Economic Forum, gdzie widzimy, że Polska spadła. Tak pięknie pięliśmy się w górę, wspięliśmy się o 12 pozycji. Teraz Polska spadła na 41. miejsce, czyli o 2 pozycje. To jest sporo. W tej chwili wystarczy to odnieść do takich krajów, jak chociażby Włochy i Portugalia, które zajmują 43. i 45. miejsce. Jesteśmy blisko tych krajów, a to o czymś mówi, to mówi o poziomie naszej konkurencyjności. W tym rankingu wyprzedzają nas Czechy i Estonia. Gdyby popatrzeć na ten raport całościowo, to trzeba stwierdzić, że Polska, jeśli chodzi o atuty, może się pochwalić wielkością rynku wewnętrznego, nieźle działającym szkolnictwem wyższym, tu jesteśmy na 31. miejscu, nawet dobrym, rozwiniętym sektorem finansowym, tu mamy 34. miejsce. Piętą Achillesa jest niestety infrastruktura, tu zajmujemy 74. miejsce, nie mówię już o biurokracji państwowej, bo tu mamy 124. miejsce. Pozwolicie, że w nawiązaniu do infrastruktury przejdę do kolejnego priorytetu, czyli poprawy stanu infrastruktury technicznej i społecznej. Szanowni państwo, tu znów mamy same dziury, te pola zaznaczone na zielono to są dziury, nie ma danych. Nie wiemy, czy rząd rzeczywiście nie potrafi podać łącznej długości dróg ekspresowych w 2010 r. Czy to jest taka straszna trudność? (Głos z sali: Nie ma danych statystycznych.) Jaka jest łączna długość autostrad? Jaka jest energochłonność gospodarki? I tak mogłabym wymieniać te wszystkie wskaźniki. Można by też powiedzieć tak: nie ma się co dziwić, że nie potrafią wybudować autostrad, skoro nie potrafią nawet policzyć, ile wybudowano. Szanowni państwo, wśród tych wskaźników są też bardzo niepokojące dane. Mianowicie niestety, z przykrością trzeba to stwierdzić, spada liczba zgonów z powodu chorób układu krążenia, miała rosnąć... Ten wskaźnik rzeczywiście jest fatalny. Turyści zagraniczni to też ciekawy wskaźnik. W roku bazowym było o wiele lepiej, w tej chwili on spada. Na zakończenie trzeba powiedzieć tak. Podanie tych danych, tych liczb byłoby w rzeczywistości przyznaniem się wprost do tego, że mamy rząd nieudaczników, a prawda, która by wyniknęła z przedstawionych danych, byłaby w tej chwili dla rządu być może zbyt niebezpieczna. Dlatego będziemy wnosić o to, by ta informacja została odrzucona. Dziękuję bardzo.