Mówca: Dariusz Piontkowski
Data: 2018-06-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dlaczego ten projekt ustawy w ogóle się pojawił? Jest to odzew na to, co dzieje się w przynajmniej kilku miastach w Polsce, i na to, co proponują mieszkańcy zaniepokojeni działaniem niektórych zakładów przemysłowych. Okazuje się, że część produktów uznanych w pewnym momencie przez marszałków województw... Oni na zasadzie tzw. milczącej zgody, nie wydając decyzji administracyjnej, a tak naprawdę tylko i wyłącznie nie rozpatrując wniosku składanego przez część przedsiębiorców, pozwalali na to, aby niektóre produkty i substancje nie zostały uznane za odpady, być może nawet i odpady niebezpieczne, tylko aby uznano je za produkt uboczny, który może podlegać dalszemu przetwarzaniu, np. spalaniu, bez zachowania szczególnych środków ostrożności. To powoduje, że w ocenie dużej części mieszkańców np. Mielca czy Szczecinka są bardzo poważne problemy z zachowaniem czystości powietrza. Dlatego domagają się już od dłuższego czasu zaostrzenia przepisów ustawy o odpadach oraz o ochronie środowiska, tak aby można było monitorować to, co się dzieje w tego typu zakładach, w znacznie szerszym stopniu niż dotychczas, bo dotąd możliwa była tak naprawdę tylko wyrywkowa kontrola, podczas której nie jest się w stanie zawsze stwierdzić, co się dzieje w zakładzie i jakiego rodzaju substancje, być może także niebezpieczne, wydobywają się choćby z kominów. Z drugiej strony mieszkańcy ci domagali się zmiany procedury przyznawania statusu tzw. produktu ubocznego dla substancji czy przedmiotów powstających w wyniku różnego rodzaju produkcji. Stąd posłowie Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość zgłosili projekt ustawy, który wychodzi naprzeciw tego typu oczekiwaniom oraz próbuje zaradzić niebezpieczeństwom, które już istnieją. Pierwsza część przewiduje właśnie możliwość monitorowania w znacznie szerszym zakresie tego, jakiego rodzaju substancje ulatniają się w zakładach, które przetwarzają czy spalają produkty uboczne wychodzące poza dyrektywę unijną, ale dyrektywa unijna na to pozwala. W drugiej części natomiast znacznie modyfikujemy sposób wydawania decyzji pozwalających na traktowanie danych substancji czy produktów za produkty uboczne, czyli takie, które nie muszą mieć bardzo zaostrzonych rygorów co do dalszego przetwarzania. Zamiast milczącej zgody marszałka, jak to było dotąd, wprowadzamy konieczność wydania decyzji przez marszałka województwa i przy podejmowaniu tejże decyzji marszałek musi się posiłkować opinią wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który w szczególnych wypadkach może przeprowadzić kontrolę, tak aby sprawdzić, jakie są właściwości danego produktu i czy może być on uznany za produkt uboczny, czy raczej powinien być traktowany jako odpad i wtedy należałoby stosować bardziej szczegółowe reguły. Chcemy również doprowadzić do tego, aby w przypadku wszystkich produktów ubocznych, które dotąd były w Polsce zgłaszane, a taka możliwość istnieje od roku 2013, ponownie przeprowadzić całą procedurę, ponieważ dotąd praktycznie wszystkie zgłoszenia - tak przynajmniej wynika z danych Ministerstwa Środowiska - były wydawane na mocy milczącej zgody, czyli nie było decyzji administracyjnej, która jednoznacznie wskazywała, jakiego rodzaju produkty i dlaczego mogą być traktowane jako produkty uboczne. Chcemy doprowadzić do tego, aby wszystkie pozwolenia zostały zweryfikowane. Jeżeli one były zgłoszone zgodnie z zasadami i wszystkie dane i badania, które musiały być przy tym przeprowadzone, nie będą budziły wątpliwości, to wydanie kolejnej decyzji marszałka województwa w tej sprawie nie powinno budzić żadnych wątpliwości i powinna być ona wydana bardzo szybko. Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego będzie na to 30 dni, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach - 60 dni. Obecność wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska ma zabezpieczyć przed sytuacją, w której produkty niebezpieczne dla zdrowia ludzi i środowiska mogłyby być spalane w sposób uniemożliwiający usunięcie tych fatalnych czy niebezpiecznych dla ludzi skutków. Chcemy, aby ten okres, w którym przedsiębiorstwa zainteresowane uzyskaniem zgody na traktowanie danej substancji bądź produktu jako produktu ubocznego miały pół roku na uzyskanie zgody marszałka województwa... Rozumiemy, że w niektórych sytuacjach, jeżeli decyzja marszałka będzie negatywna, przedsiębiorcy powinni oczywiście mieć możliwość odwołania się od takiej decyzji. Stąd przewidujemy, że to minister środowiska będzie instancją odwoławczą od decyzji urzędu marszałkowskiego. Chcemy, aby ustawa w miarę szybko weszła w życie, w związku z czym proponujemy tutaj ten tradycyjny 14-dniowy termin. (Dzwonek) Jako klub parlamentarny proponujemy, aby ze względu na interes społeczny ta ustawa została przez Wysoką Izbę przyjęta.