Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2015-05-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Wczoraj minęła 67. rocznica męczeńskiej śmierci Witolda Pileckiego, jednego z największych bohaterów w dziejach narodu polskiego. Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu na terenie Rosji. Jego dziadek Józef Pilecki - powstaniec styczniowy, został zesłany na Syberię. Ojciec Witolda, Julian Pilecki, mimo dobrego wykształcenia otrzymał od władz carskich posadę leśnika w Karelii. Od 1910 r. państwo Pileccy zamieszkali w Wilnie. Witold Pilecki już jako 13-letni chłopiec wstąpił do zakazanego przez carskie władze harcerstwa. Gdy miał 15 lat, założył własną drużynę harcerską. W latach 1918-1921 służył w Wojsku Polskim. Walczył, broniąc Polski, ale i Europy, przed bolszewicką nawałą. Brał udział w obronie Grodna, w bitwie warszawskiej i w innych bitwach. Brał też udział w tzw. buncie Żeligowskiego. Za swoje bohaterstwo dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych. Po wojnie został zdemobilizowany. Tuż przed II wojną światową z inicjatywy Edwarda Śmigłego ˝Rydza˝ Witold Pilecki podjął współpracę z polskim kontrwywiadem. W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany, a w kampanii wrześniowej walczył jako dowódca plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19. Dywizji Piechoty Armii Prusy, a następnie 41. Dywizji Piechoty. Pod jego dowództwem w trakcie prowadzonych walk ułani zniszczyli siedem niemieckich czołgów oraz dwa samoloty. Ostatnie walki oddział Witolda Pileckiego prowadził już jako jednostka partyzancka. Witold Pilecki rozwiązał swój pluton 17 października 1939 r. i przeszedł do konspiracji. Przedostał się do Warszawy, gdzie 9 listopada współzałożył konspiracyjną organizację pod nazwą Tajna Armia Polska, w której po krótkim czasie pełnił m.in. funkcję szefa sztabu, a następnie inspektora głównego. Wykazywał się odwagą, pracowitością i odpowiedzialnością. Był zwolennikiem wcielenia Tajnej Armii Polskiej do Związku Walki Zbrojnej, co nastąpiło na przełomie 1941 i 1942 r. Jednak wcześniej, tj. 19 września 1940 r., Witold Pilecki celowo dał się zatrzymać przez niemieckich okupantów, gdyż na ochotnika zgłosił się do akcji konspiracyjnej, w ramach której trzeba było dostać się do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Jako więzień nr 4859 był głównym organizatorem konspiracji w obozie, gdzie założył Związek Organizacji Wojskowej. Witold Pilecki opracowywał sprawozdania o ludobójstwie w Auschwitz i przesyłał je nie tylko do Warszawy, ale także na Zachód. Organizował spektakularne ucieczki więźniów, którzy z jego polecenia przekazywali szczegółowe meldunki do kwatery głównej Armii Krajowej. Za swoją działalność konspiracyjną jeszcze jako więzień Auschwitz został awansowany do stopnia porucznika. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 r. wraz z dwoma współwięźniami zbiegł z obozu, aby przedstawić plan ataku na obóz. Plan ten nie spotkał się jednak z uznaniem przełożonych, którzy uznali go za niemożliwy do zrealizowania ze względu na zbyt duże siły niemieckie, a zbyt słabe - partyzanckie. W latach 1943-1944 służył w oddziale III Kedywu, m.in. jako zastępca dowódcy brygady informacyjno-wywiadowczej Kameleon. Brał czynny udział w powstaniu warszawskim. W latach 1944-1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Po wyzwoleniu obozu Witold Pilecki otrzymał przydział do II Korpusu Polskiego. W uzgodnieniu z przełożonymi 8 grudnia 1945 r. Witold Pilecki dotarł do Warszawy, by realizować cele rozwiązanej już w tym czasie organizacji ˝Nie˝, czyli ˝Niepodległość˝, i Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. Sytuacja w powojennej Polsce stawała się coraz tragiczniejsza dla patriotów. Także działalność Witolda Pileckiego była niezwykle trudna i niebezpieczna. Sowieckie formacje okupacyjne były wszędzie, a zdrajcy ojczyzny próbowali przypodobać się sowieckim mocodawcom i byli bezwzględni dla patriotów polskich. Witold Pilecki był zwolennikiem działań radykalnych i nie uważał za słuszne zaprzestania walki zbrojnej z kolejnym okupantem. W czerwcu 1946 r. Witold Pilecki otrzymał rozkaz opuszczenia kraju. Temu rozkazowi się nie podporządkował. 8 maja 1947 r. został aresztowany przez UB. Był okrutnie torturowany. W trakcie ostatniego widzenia z żoną Marią wyznał w tym kontekście, że Oświęcim to była igraszka. Od 3 do 15 marca 1948 r. trwał proces tzw. grupy Witolda. Głównym oskarżonym był Witold Pilecki. W tych okolicznościach zbrodniczego systemu wyrok mógł być tylko jeden: kara śmierci. Zbrodniczy wyrok wykonano w więzieniu mokotowskim na Rakowieckiej w Warszawie. Strzał w tył głowy zakończył życie rotmistrza Witolda Pileckiego. Oprawcy robili wszystko, aby pamięć o Witoldzie Pileckim także umarła. Ci, którzy doprowadzili do śmierci Witolda Pileckiego, nigdy nie zostali osądzeni ani skazani. Po odzyskaniu pełni niepodległości przez Polskę w 1990 r. Wojskowy Sąd Najwyższy uwolnił Witolda Pileckiego i innych skazanych od stawianych im w 1948 r. zarzutów, uznał procesy i wyroki za bezprawne, podkreślił patriotyczną postawę Witolda Pileckiego i innych niesłusznie skazanych. 30 lipca 2006 r. prezydent Lech Kaczyński przyznał Witoldowi Pileckiemu pośmiertnie Order Orła Białego (Dzwonek), najwyższe odznaczenie honorowe nadawane w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. W 2013 r. minister obrony narodowej mianował pośmiertnie rotmistrza Witolda Pileckiego na stopień pułkownika. W związku z 67. rocznicą śmierci Witolda Pileckiego pragnę z trybuny Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej złożyć mu najgłębszy hołd i wyrazić wdzięczność za jego życie, za jego dokonania, za jego najwyższą ofiarę złożoną na ołtarzu ojczyzny, choć wiem, że żadne słowa nie są w stanie wyrazić tego, co czynił, jak zginął, kim był i kim jest dla Polski i Polaków. Hołd Witoldowi Pileckiemu w 67. rocznicę śmierci złożył wczoraj także pan Andrzej Duda, prezydent elekt, który uczynił to w imieniu własnym i w imieniu całego narodu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)