Mówca: Genowefa Tokarska
Data: 2018-01-10 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Podobnie jak w przypadku poprzednio omawianego projektu ustawy ten projekt również dotyczy sfery bardzo delikatnej i osobistej, o charakterze moralnym, etycznym, dlatego pragnę oświadczyć, że posłowie mojego klubu, Polskiego Stronnictwa Ludowego, samodzielnie podejmą decyzję w głosowaniach nad tym projektem ustawy. Projekt ustawy w swojej treści zaostrza przepisy dotyczące przerywania ciąży z tzw. względów eugenicznych. Projektodawcy wnoszą o uchylenie w art. 4a ust. 1 pkt 2 zapisu, który mówi, że przerwanie ciąży może być dokonane, w przypadku gdy badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Cały proces aborcyjny wynikający z tego zapisu opiera się właśnie na tym prawdopodobieństwie wystąpienia upośledzenia lub choroby. Po pierwsze, należy zastanowić się, czy możemy w 100% określić, jak daleko może być posunięta niepełnosprawność czy choroba. Pomimo ogromnego postępu w dziedzinie medycyny nikt nigdy na podstawie przeprowadzonych badań nie jest w stanie określić stopnia zaawansowania tej, nazwijmy to, nieprawidłowości w powstałym i dopiero rozwijającym się organizmie ludzkim. Myślę, że możemy to przeanalizować również w oparciu o zabieg chirurgiczny. Z bardzo podobną sytuacją ma do czynienia każdy chirurg przystępujący do operacji. Przed tym zabiegiem wykonane są przecież wszystkie badania niezbędne do przeprowadzenia operacji, a jednak prawdopodobieństwo wystąpienia niespodzianek w kierunku zarówno pozytywnym, jak i negatywnym dla pacjenta jest bardzo duże. Nie jestem lekarzem, córka jest neurochirurgiem, dużo rozmawiamy. Dopiero po operacji chirurg może powiedzieć o jej przebiegu, czy wystąpiły trudności, czy wszystko przebiegało zgodnie z założeniami, ale żaden lekarz ze 100-procentowym prawdopodobieństwem nie może jeszcze dalej określić, czym jest ten materiał pooperacyjny. To dopiero trzeba znowu zbadać. Tak więc, Wysoka Izbo, panie i panowie posłowie, ustalanie prawa do życia w oparciu o prawdopodobieństwo jest w moim przekonaniu po prostu niedopuszczalne. (Oklaski) Uważam, że nikt z nas, również żaden lekarz, nie ma prawa decydować o tym, kto może żyć, a kto nie ma prawa do życia. Wysoka Izbo! Postawmy sobie dzisiaj pytanie, czy zamiast szukania sposobów na zabijanie nie powinniśmy skupić się na organizowaniu pomocy dla rodzin, które mogą mieć określone trudności w wychowaniu dzieci niepełnosprawnych. Jestem przekonana, że ten jednorazowy zasiłek, który został ustanowiony w roku ubiegłym, to niestety trochę za mało. Uważam, że w tych przypadkach potrzebna jest pomoc regularna i stała, w formie pomocy zarówno materialnej, jak i instytucjonalnej. Z tą ostatnią, muszę powiedzieć, w naszym kraju jest zdecydowanie lepiej, pracujemy nad tym już od wielu lat. Dzieci niepełnosprawne - może jeszcze dzisiaj nie wszystkie, ale w większości - mogą korzystać z przedszkola, różnych ośrodków, szkoły, z całego procesu nauczania. Proszę jedynie, by nie robić tutaj rewolucji i nie zamykać tych dzieci w domach, zmuszając wyłącznie do nauczania indywidualnego. A rodzice dzieci zdrowych niech też nie bronią się przed kontaktem ich dziecka z dziećmi niepełnosprawnymi. Ten kontakt ma duży i dobry wpływ na zdrowe dzieci, uczy je wrażliwości, wyrozumiałości, wychodzenia z pomocą w kierunku słabszych. Wysoki Sejmie! Stosunek społeczeństwa do niepełnosprawności świadczy o kulturze danego narodu. Podsumowując, chcę zadać, muszę zadać to retoryczne pytanie, czuję, że muszę je zadać: Czy jeśli zabijemy wszystkie dzieci z zespołem Downa (Dzwonek), to będziemy szczęśliwym narodem? (Oklaski) Panie i Panowie! Proponuję, żeby porozmawiać o tym. Dziękuję bardzo. (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Stanisław Tyszka)