Mówca: Jan Łopata
Data: 2019-07-18 (Sejm RP, kadencja 8)

Bardzo dziękuję. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Pani Minister! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego - Koalicji Polskiej mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Długi i dość skomplikowany jest tytuł ustawy, a rzecz na pierwszy rzut oka wydaje się dość prosta: chodzi o pieniądze, o podwyżki dla osób, niektórych osób, jak podano, zatrudnionych w podmiotach leczniczych. W uzasadnieniu stwierdza się, że mimo że ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. spowodowała już istotny - tak napisano - wzrost wynagrodzeń pracowników objętych jej działaniem, w dalszym ciągu poziom zarobków jest przez część przedstawicieli pracowników sektora ochrony zdrowia uważany za zbyt niski. Myślę, że nie tylko tak się uważa, ale rzeczywiście tak jest. Zmiana kwoty bazowej z 3900 zł brutto na kwotę 4200 zł brutto tego stanu rzeczy nie poprawi, niewiele zmieni, a jak artykułowali w Komisji Zdrowia przedstawiciele grup zawodowych, przedstawiciele związków zawodowych, w wielu obszarach zantagonizuje poszczególne grupy czy zawody medyczne. Wysoki Sejmie! Chciałbym niejako na kanwie tej bardzo krótkiej ustawy postawić kilka pytań, wyrazić kilka wątpliwości. Przede wszystkim ustawa, jak mówiłem, bardzo krótka, półstronicowa, trzyartykułowa, niezałatwiająca jednoznacznie problemu - tu problemu płacowego, ale też jakiegokolwiek innego problemu - musi przejść cały proces legislacyjny: uzgodnienia na poziomie rządu, potem pierwsze czytanie, drugie czytanie... A może będą poprawki? Znowu komisja, trzecie czytanie, Senat, podpis prezydenta... i uff. Ano właśnie. Czy będzie to: uff? I co załatwiliśmy? Czy to rozwiązaliśmy? Mówię tu: my jako parlament czy jako rząd. A jeśli tak, to na jak długo? To pytanie dotyczy nie tylko tej ustawy. Po prostu komplikujemy życie. Wiążemy wiele osób w tym procesie moim zdaniem bez sensu. Czy w zdrowej gospodarce, w zdrowej tkance społecznej taka decyzja nie powinna zapadać na poziomie menedżera, zarządzającego, na poziomie - w naszych warunkach -rozporządzenia ministra? Po co taki skomplikowany proces? Drugie pytanie, druga wątpliwość, niejako wiążąca się z pierwszym pytaniem. Skoro parlament, czytaj: państwo, podejmuje decyzję o wzroście wynagrodzenia, wzroście kosztów, winno być oczywiste, że ten sam organ przeznacza dodatkowe pieniądze na pokrycie tych kosztów. Czy tak jest? Otóż niestety nie. To już tu dzisiaj wybrzmiewało. A dokładnie w uzasadnieniu czytamy: proponowana nowelizacja ustawy z 8 czerwca 2017 r. nie będzie skutkowała przekazaniem podmiotom leczniczym w 2019 r. dodatkowych, ponad obecnie planowane, środków finansowych z budżetu państwa, jak również z NFZ. W przypadku pracowników objętych projektowaną zmianą ustawy, których pracodawcy otrzymują środki finansowe z Narodowego Funduszu Zdrowia, koszty podwyżek powinny zostać sfinansowane przez pracodawców ze środków uzyskanych w ramach podobno wzrastających - to już moje: podobno, dodane - przychodów i odpowiednio kosztów Narodowego Funduszu Zdrowia. No i właśnie. Jak to określić? Jak to nazwać? Muszę również zaznaczyć, bo to jest istotne, że za I kwartał br. zadłużenie sektora samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej ogółem to już 17 300 mln zł, w tym wymagalne 2200 mln zł. Gdzie te wzrastające dochody? Gdzie są te pieniądze w systemie? Ta propozycja czy to, co jest w uzasadnieniu, ma się nijak do rzeczywistości. Mogę tylko skonkludować bez żadnej satysfakcji, politycznej też nie, że bardzo ważny, bardzo wrażliwy obszar życia społecznego czeka krach, niestety. Dziękuję. (Oklaski)