PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Dotychczasowy art. 13 ustawy o sporcie stwarzał możliwość używania przez polski związek sportowy i Polski Komitet Olimpijski godła narodowego na koszulce reprezentanta Polski czy reprezentacji olimpijskiej. Ten dobry obyczaj został złamany w kontekście przygotowań naszej reprezentacji do mistrzostw Europy w piłce nożnej i to w szczególności zbulwersowało opinię publiczną. Chcę zauważyć, że w tej Izbie posłowie, medaliści mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich, posłanka sprawozdawczyni, w stanowczy sposób zaprotestowali przeciwko takiej praktyce. Stąd szybko przeprowadzone przez pana prezydenta i Kancelarię Prezydenta RP prace nad tą ustawą były też prowadzone w naszej Izbie z inicjatywy właśnie posłów olimpijczyków. Wspólna praca, wspólna gotowość do podjęcia tej pracy zaowocowała dojrzalszym projektem, zgłoszonym przez pana prezydenta. Ten dojrzalszy projekt został również zmodyfikowany w czasie prac naszej komisji, dlatego że do tej pory możliwość umieszczania godła była przypisana polskiemu związkowi sportowemu i Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu, a w trakcie prac dodaliśmy również Polski Komitet Paraolimpijski. Jest to bardzo istotne, bo przecież właśnie równość prawa, a zwłaszcza równość taka honorowa - w kontekście sportu osób niepełnosprawnych - jest bardzo istotna. Stąd to rozwiązanie, które mówi, że polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski umieszczają odpowiednio na stroju reprezentacji kraju, reprezentacji olimpijskiej i reprezentacji paraolimpijskiej godło Rzeczypospolitej, dotyczy całego systemu współzawodnictwa sportowego. Jest jeden wątek, który był podnoszony, mamy tu pewne wątpliwości, musimy jednak pamiętać, że ruch sportowy to udział - funkcjonują tu międzynarodowe i europejskie federacje, jedna federacja w jednej dyscyplinie sportu. Jeśli o to chodzi, przepisy są również jasno sprecyzowane. Uważam, że nie ma wątpliwości odnośnie do tego, czy te przepisy mówią o tym, że na strojach reprezentacji kraju mogą być używane godła danych reprezentacji. Nie dostrzegam tych zagrożeń. Myślę, że to rozwiązanie w sposób jednoznaczny odzwierciedla intencje ustawodawcy, iż obowiązkiem polskich związków sportowych, Polskiego Komitetu Olimpijskiego i Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego jest umieszczanie (Dzwonek) godła na strojach reprezentacji. Stworzony wyjątek musi odzwierciedlać nasz udział w międzynarodowym ruchu sportowym i dobrze, że taką możliwość przewidzieliśmy. Zwracam się z uprzejmą prośbą do przedstawicieli kancelarii pana prezydenta, aby ze względu na to, że jest to inicjatywa pana prezydenta, czas, który jest na podpisanie ustawy - 21 dni, potem 30 dni do wejścia w życie ustawy - został trochę skrócony, żebyśmy nie mieli żadnych wątpliwości, że ustawa zostanie opublikowana przed rozpoczęciem największej imprezy sportowej organizowanej w Polsce, czyli Euro 2012. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Jan Ziobro
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić opinię wobec sprawozdania komisji o uchwale Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz pieczęciach państwowych oraz ustawy o sporcie. Wszyscy dobrze pamiętamy wydarzenia z grudnia, wszyscy dobrze pamiętamy również wydarzenia z 2002 r., kiedy to hymn Polski był odśpiewany, można powiedzieć, w sposób skandaliczny. Żyjemy w takich czasach, kiedy przywiązanie patriotyczne czy pewne elementy patriotyczne znajdują się na bocznej ścieżce, są niedoceniane. Przykładem jest sytuacja z grudnia, kiedy to Polski Związek Piłki Nożnej postanowił usunąć, można powiedzieć, logo, nie logo, przepraszam, godło narodowe, a postawić na swoje logo, mimo że w większości krajów europejskich czy w większości krajów świata są stosowane tego typu zabiegi. Powinniśmy być krajem, który różni się od innych krajów. Powinniśmy kultywować tradycję używania godła narodowego na koszulkach reprezentacyjnych. Był to błąd polskiego związku sportowego i miało to wymiar społeczny. Fala krytyki, która spadła na polski związek sportowy, była nie tylko słuszna, ale jak najbardziej, można powiedzieć, nawet zalecana. Dlatego, przechodząc jednak do meritum sprawy, do poprawek proponowanych przez Senat, uważamy, że to są przede wszystkim poprawki kosmetyczne regulujące tę ustawę, pozwalające, można powiedzieć, na płynniejsze funkcjonowanie tej ustawy, pewne zabezpieczenie nie tylko handlowe, ale również marketingowe, nie tylko związków sportowych, ale również sportowców, a dokładnie ich wizerunku. Dlatego też Klub Parlamentarny Solidarna Polska będzie głosował za przyjęciem poprawek proponowanych przez Senat. Uważamy, że są jak najbardziej zasadne. Nie wnosimy do nich żadnych zastrzeżeń. Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Korzystając z obecności pana ministra, chciałbym zapytać, czy w trakcie opiniowania tego projektu ustawy państwo badaliście, rozważaliście te wątpliwości, które były dzisiaj podnoszone przez przedmówców w czasie rozpatrywania tego punktu. Mianowicie na ile przepisy międzynarodowych organizacji sportowych, w tym Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego i Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego, wykluczają możliwość umieszczania na stroju reprezentacyjnym godła? To jest pierwsza rzecz. Druga rzecz. Nowy ust. 4 w art. 13 nowelizowanej ustawy o sporcie przewiduje również możliwość wykorzystania tego stroju z godłem narodowym do celów gospodarczych, zgodnie z regulaminami polskiego związku sportowego, międzynarodowego związku sportowego, Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego i Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego. Czy nie dostrzegacie państwo pewnego niebezpieczeństwa w tym zakresie? Czy nie będziemy ponownie zajmować się jakąś kwestią, dlatego że do celów gospodarczych, zgodnie z regulaminem polskiego związku sportowego, będzie używana, umownie rzecz biorąc, koszulka lub inne elementy z umieszczonym na nich godłem narodowym? Czy nie dostrzegacie państwo jakiegoś niebezpieczeństwa w tym zakresie? Wiem, że korzystając z przepisów ustawy o sporcie, minister sportu ma m.in. możliwość kontrolowania uchwał polskich związków sportowych, a regulaminy będą przyjmowane w formie uchwał, więc minister w takim przypadku może zwrócić na to uwagę. Na regulaminy dotyczące wykorzystania stroju do celów gospodarczych powinna być zwracana szczególna uwaga i powinno być to np. przesyłane ministrowi ze względu na charakter tego rozwiązania. Czy ministerstwo bierze to pod uwagę? Dziękuję.
Mówca: Jagna Marczułajtis-Walczak
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jeszcze raz dziękuję panu prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu za szybką reakcję, za inicjatywę legislacyjną, którą zajmowaliśmy się, można powiedzieć, w bardzo szybkim tempie. Te prace były bardzo intensywne, za co również dziękuję posłom pracującym w komisji i w podkomisji oraz wszystkim organom, które były w te prace zaangażowane. Natomiast nawet w ramach stanowiska komisji nie sposób nie odnieść się tutaj do tego, co powiedział pan poseł Babalski, a mianowicie, że wniesione przez Senat poprawki nie zmieniają za dużo w tej ustawie. Są to bowiem poprawki redakcyjno-porządkujące, są to tak naprawdę poprawki, jak wspomniał tutaj też poseł Ziobro, kosmetyczne. Stąd mają na celu jak gdyby uporządkowanie, unormowanie nazewnictwa, a nie jakiekolwiek zmiany intencji tej ustawy. Z kolei jeżeli chodzi o wcześniejsze poprawki, które były zgłaszane w pracach komisji, to chciałabym przypomnieć, że były one odrzucone zarówno w pracach komisji, jak i w Wysokiej Izbie przede wszystkim dlatego, że to sytuacja, z którą mieliśmy do czynienia - chodzi o to, że PZPN przedstawił nam stroje reprezentacji bez godła narodowego na koszulkach - poniekąd zmusiła nas do pracy nad tą ustawą. Była to, można powiedzieć, wyjątkowa okoliczność. To nie była sytuacja nagminna, nie powtarzała się wielokrotnie, tylko dotyczyła jednego związku - Polskiego Związku Piłki Nożnej. Będąc sportowcem, nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby ktoś nie chciał umieszczać orzełka na swoim stroju reprezentacyjnym. To raczej był honor i zaszczyt, że, będąc reprezentantami kadry narodowej, olimpijskiej czy paraolimpijskiej, mogliśmy nosić orzełka na piersiach. Dlatego te poprawki zostały po prostu odrzucone jako bezzasadne. Stąd jeszcze raz wnoszę do Wysokiego Sejmu o to, abyśmy przyjęli te poprawki i uchwalili tę ustawę. Jako komisja bardzo prosimy pana prezydenta, aby, z uwagi na to, że ustawa wchodzi 30 dni po uchwaleniu przez Sejm, ustawa została podpisana możliwie w jak najszybszym terminie. Być może 3 maja będzie takim wspaniałym terminem do jej podpisania. (Poseł Tadeusz Tomaszewski: Albo 2 maja - Dzień Flagi RP.) A więc dziękuję serdecznie. (Oklaski)
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie chcę pracować dłużej. Nikt normalny nie chce. Jednak będę musiał, jeżeli nie chcę na starość przymierać głodem. Nikt normalny... (Poseł Eugeniusz Kłopotek: Po co żyjesz?) ...nie chce przymierać głodem. Rząd poinformował o projekcie ustawy o podniesieniu wieku emerytalnego do 67 lat. Bez tego musielibyśmy drastycznie podnieść VAT i składki emerytalne, a świadczenie obniżyć o połowę - przekonywał premier w czasie prezentacji tych założeń. Dlaczego trzeba podnieść wiek emerytalny? W 1965 r. Polka na jeden rok emerytury pracowała ponad 8 lat. Obecnie - tylko 1,4 roku. Mężczyzna w 1965 r. - ponad 20 lat. Teraz - 2,4 roku. Od 2013 r. wiek emerytalny będzie co roku podwyższany o 3 miesiące. Mężczyźni będą pracować do 67. roku życia już od 2020 r., kobiety - dopiero za 28 lat, od 2040 r. Jeśli chcielibyśmy utrzymać obecny wiek emerytalny, to aby móc wypłacać emerytury, za kilkadziesiąt lat musielibyśmy podnieść VAT na wszystkie produkty o 8 punktów procentowych i składki emerytalne z 19,52% do 30% pensji oraz obniżyć wypłacane świadczenia o połowę. Polska starzeje się, tak jak cała Europa - pokazuje to najnowszy raport Eurostatu. Aż 36,5% mieszkańców Unii ma ponad 50 lat. W 2060 r. ma to być już 47%, czyli prawie połowa. W Polsce starszych osób mamy trochę mniej, niewiele ponad jedną trzecią. Wkrótce ich liczba zbliży się do średniej europejskiej. Polak w 1990 r. żył 66 lat, a w 2010 r. - 72. Przeciętna Polka żyje 80 lat, o 5 lat dłużej niż 20 lat temu. Dłuższy czas życia oznacza, że dłużej pobieramy emerytury. To bardzo cyniczny argument, jednak ekonomia i statystyka są cyniczne. Wkurza mnie to, bo będę pracował dłużej, ale muszę się z tym pogodzić, bo nie chcę przymierać głodem. Żeby nie skazywać milionów na biedę, Komisja Europejska przygotowała tzw. białą księgę z zaleceniami, jak zmienić systemy emerytalne krajów Unii Europejskiej. Kiedy tekst ten zostanie wydrukowany w stenogramie, treść białej księgi powinna być już znana. Bruksela chce, by wiek przechodzenia na emeryturę dla kobiet i mężczyzn rósł wraz z wydłużaniem się życia Europejczyków, docelowo aż do 72 lat. Należy też likwidować przywileje emerytalne grup zawodowych. Komisja chciałaby też zrównania wieku emerytalnego mężczyzn i kobiet. Kraj, który tego nie zrobi, powinien z budżetu wyrównać kobietom niższą emeryturę. Okazuje się, że nie tylko Polska staje przed wyborem: dłuższa praca albo minimalne emerytury. ˝Gazeta Wyborcza˝ informuje, że już teraz co piątego Polaka po sześćdziesiątce nie stać na któryś z podstawowych wydatków: czynsz, rachunki, przynajmniej co drugi dzień mięso, ryby, pralkę, komórkę. (Głos z sali: A potem będzie stać?) W Bułgarii w podobnej sytuacji jest aż 60% osób po sześćdziesiątce. Żałuję, że wydłużenie czasu pracy do 67. roku życia nie jest fanaberią rządu. Gdyby tak było, wystarczyłoby zmienić rząd i moglibyśmy pracować bez zmian, a może nawet krócej. Ale co wtedy? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Anna Fotyga
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 16 kwietnia 2012 r. zostanie podany do wiadomości publicznej wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie dotyczącej skargi, którą złożyli przedstawiciele rodzin 12 ofiar ludobójstwa popełnionego w 1940 r. na polskich oficerach przez władze Federacji Rosyjskiej w Katyniu, Charkowie i w Miednoje. Ten wyrok oczekiwany jest z nadzieją, ale również z wielkimi obawami. Do skargi rodzin przyłączyła się Rzeczpospolita Polska jako tzw. strona trzecia w postępowaniu. Obawy, które również towarzyszą temu oczekiwaniu na upublicznienie wyroku europejskiego czy teraz polskiego trybunału, związane są ze zwrotem, który dokonał się, jeśli chodzi o polskie stanowisko, po śmierci śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Do tego czasu, do kwietnia 2010 r., Leon Kieres zgadzał się z Januszem Kurtyką co do kwalifikacji zbrodni, a marszałek, ówczesny senator, Stefan Niesiołowski był redaktorem płomiennych uchwał Senatu w tej sprawie. Polsko-rosyjskie pojednanie dokonało się niemal obok płonącego wraku i nieopodal ułożonego w błocie ciała śp. prezydenta. Wszyscy znamy niewygłoszone wystąpienie prezydenta. Strona polska powinna bardzo uważnie monitorować wydarzenia, z którymi będziemy mieli do czynienia w najbliższych dniach. Już dzisiaj upublicznione zostały przez media Federacji Rosyjskiej niejasne szczegóły ewentualnego wyroku. Polska powinna bardzo uważnie to rozważać i w przypadku niekorzystnego dla nas i dla rodzin orzeczenia przystąpić do bardzo poważnej ofensywy dyplomatycznej wspierającej możliwość podjęcia postępowania przed Wielką Izbą Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Nie chcę wdawać się w tej chwili w rozważania natury prawniczej dotyczące art. 2, 3 czy 38 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Nie ma wątpliwości, że polskie stanowisko w tej sprawie powinno być jasne, czyste, klarowne jak diament i powinniśmy powrócić do jedności wokół tej sprawy.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jak co roku 13 kwietnia obchodzony jest w naszym kraju Międzynarodowy Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Dzień ten uchwalony został przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej 14 listopada 2007 r. w celu oddania hołdu ofiarom zbrodni katyńskiej. W 1939 r. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich po napaści na Polskę 17 września wziął do niewoli dziesiątki tysięcy polskich żołnierzy. Generałów, oficerów oraz wysokiej rangi urzędników państwowych, czyli kadrę dowódczą i inteligencką, umieszczono w obozie w Starobielsku, natomiast w Ostaszkowie przetrzymywano głównie żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza oraz funkcjonariuszy Policji Państwowej, Straży Więziennej i Granicznej. Do obozu w Kozielsku skierowano natomiast pozostałych oficerów Wojska Polskiego. W obliczu klęski oraz w obawie przed wyzwoleniem się Polski spod okupacji decyzją najwyższych władz Związku Radzieckiego, w tym samego Stalina, w dniu 5 marca 1940 r. wydano rozkaz wymordowania polskich oficerów. Proces uśmiercania Polaków rozpoczął się w kwietniu i trwał do połowy maja 1940 r. W wyniku dokonania tej zbrodni ludobójstwa śmierć poniosło ok. 22 tys. osób stanowiących elitę wojskową i społeczną państwa polskiego. Ofiary dokonanej zbrodni zostały pogrzebane w zbiorowych mogiłach - w Katyniu pod Smoleńskiem, w Miednoje koło Tweru, w Piatichatkach na przedmieściach Charkowa i w przypadku 7 tys. ofiar w innych nieznanych miejscach. Dokonana przez Sowietów zbrodnia była owiana ścisłą tajemnicą. Dzień Pamięci obchodzony jest w rocznicę opublikowania przez Niemców w 1943 r. informacji o odkryciu w Rosji masowych grobów oficerów Wojska Polskiego. W związku z tym odkryciem władze radzieckie natychmiast rozpoczęły kampanię propagandową mającą na celu zrzucenie odpowiedzialności na stronę niemiecką. Tak zwane kłamstwo katyńskie obowiązywało również w powojennej Polsce, gdzie za próby dojścia do prawdy płacono często najwyższą cenę. Dopiero w 1990 r., czyli po upływie 50 lat od zbrodni, władze rosyjskie przyznały się do jej dokonania. Pomimo oczywistych faktów i skali dokonanej zbrodni strona rosyjska do dnia dzisiejszego nie chce zakwalifikowania tego aktu jako zbrodni ludobójstwa. Miejmy jednak nadzieję, iż dzięki uporowi rodzin katyńskich i części środowisk politycznych w naszym kraju dojdzie w końcu do oficjalnego uznania przez Rosjan mordu za zbrodnię ludobójstwa. Pomimo upływu tylu lat od tej strasznej zbrodni do dnia dzisiejszego nie ujawniono również wszystkich dokumentów dotyczących podejmowanych 72 lata temu decyzji, co również wywołuje olbrzymie oburzenie pośród rodzin osób zamordowanych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Eugeniusz Kłopotek
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Kiedy widzę, jak polskie elity polityczne nie potrafią ze sobą zgodnie współpracować w celu pełnego i obiektywnego wyjaśnienia prawdy o katastrofie pod Smoleńskiem, kiedy to polska delegacja, na czele z panem prezydentem Lechem Kaczyńskim, z parlamentarzystami, naszymi koleżankami i kolegami, udawała się do miejsca świętego dla Polski, wprawdzie na obcej ziemi, do Katynia, w 70. rocznicę mordu katyńskiego, kiedy nawet tutaj, w Wysokiej Izbie, nie potrafimy zgodnie uczcić pamięci tych, którzy tam zginęli, kłócąc się o treść uchwały, kiedy widzę i słyszę, że w szkołach mają być ograniczane lekcje historii, a przecież kilka dni temu byliśmy świadkami żenującego nie tylko dla polskiego parlamentu, ale dla nas wszystkich, a zwłaszcza dla młodego pokolenia, spektaklu w wykonaniu jednego z parlamentarzystów, który nie potrafił, mając do dyspozycji kilka dat, wskazać daty wybuchu powstania warszawskiego czy ogłoszenia stanu wojennego, kiedy wreszcie, i to wcale nie tak rzadko, widzimy, jak deptane są narodowe symbole, kiedy dostrzegamy bezpardonowe ataki na Kościół katolicki w naszym kraju, Kościół, który przez ponad tysiąc lat był filarem, był ostoją polskiej tożsamości i polskiej państwowości, kiedy podejmuje się, również tutaj, w Wysokiej Izbie, próby narzucania narodowi rozwiązań wbrew jego woli, kiedy w imię pełnej swobody, tolerancji obyczajowej próbuje się nam narzucać obce, fałszywe wzory zachowań, kiedy wreszcie piękny język ojczysty, język poetów, pisarzy, noblistów zastępuje się, również tutaj, w tej Izbie, językiem agresji, nienawiści, kiedy wreszcie bardzo chętnie wielu z nas lubi się karmić papką przygotowywaną codziennie przez niektóre media, to powiem szczerze: czas najwyższy, by zabił dzwon Zygmunta, czas najwyższy, by przyszło otrzeźwienie i opamiętanie. I jest ku temu dobra okazja. Zbliża się święto 3 Maja, święto naszej konstytucji, i święto Matki Boskiej Królowej Polski. Opamiętajmy się. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Najpierw piłkarze Wisły i Legii nie zagrali na dopiero co wybudowanym Stadionie Narodowym, a potem nie odbył się tutaj mecz o Superpuchar, ponieważ nie rozłożono w porę murawy. Co prawda, pomimo licznych usterek i niedoróbek udało się rozegrać mecz Polska - Portugalia, lecz jak na razie była to zaledwie jedna poważna impreza, a UEFA wymaga, aby przed mistrzostwami na obiekcie rozegrano przynajmniej dwa mecze tej rangi. Oczywiście nic nie wskazuje na to, że w ciągu najbliższych miesięcy coś w tej sprawie miałoby ulec zmianie. Jednak przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że żaden z nowych stadionów nie został odebrany przez UEFA, dlatego jak na razie zostaną one dopuszczone do użytkowania w czasie mistrzostw, ale tylko warunkowo. Stadion we Wrocławiu został chwilowo zamknięty, w Poznaniu już gnije murawa, a wiele wskazuje na to, że Stadion Narodowy nie spełnia większości kryteriów obiektu, za który Polacy zapłacili 500 mln euro, podczas gdy podobny obiekt w Doniecku kosztował około 80 mln euro. Myślę, że przyjdzie jeszcze czas - pewnie za następnych rządów - na to, żeby bardzo wnikliwie przyjrzeć się nie tylko kontraktom menedżerskim dla członków zarządu spółki Euro 2012, lecz także każdej złotówce, która została przeznaczona na budowę tego stadionu. Jednak generalnie ze stadionami nie jest tak źle, szczególnie jeśli zestawimy je z problemami na naszych autostradach. Jak się okazuje, kluczowe odcinki autostrad Al i A4 nie będą gotowe na Euro, natomiast jak na razie resort transportu dokłada wszelkich starań, żeby chociaż autostrada A2 była przejezdna podczas mistrzostw. Zdaniem ministra wszystkiemu winni są: ubiegłoroczne powodzie i podtopienia oraz wykonawcy, którzy nie wywiązują się z kontraktów i nie dotrzymują zawartych w nich terminów. Przywoływanie przez ministra w tej chwili wszystkich żywiołów brzmi trochę groteskowo, wszak od tysiącleci budowniczowie brali pod uwagę siły natury, a poza tym, jak się ostatnio okazało, na nowo wybudowanych autostradach w czasie mrozów popękała nawierzchnia z powodu taniej i nieprawidłowej technologii, do której zastosowania generalna dyrekcja zmusiła wykonawców. Stan naszej gotowości na Euro 2012, a właściwie jej brak, to kolejna sprawa, która, tak jak przewidywano, wylazła spod PR-owskiej otoczki tego rządu i dała świadectwo o jego nieudolności. Jednak nawet pomimo tego, że koń, jaki jest, każdy widzi, niektóre media jeszcze nie wyhamowały z wiernopoddańczymi hołdami i jakoś nie za bardzo chcą wejść w rolę rzetelnych, obiektywnie przedstawiających polityczną rzeczywistość.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-04-12 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Swoje oświadczenie poselskie pragnę poświęcić ważnemu wydarzeniu, które miało miejsce 31 marca tego roku w Rzeszowie. Tym wydarzeniem był Wojewódzki Sejmik Rehabilitacyjny, który odbył się po raz 21. w sali kolumnowej Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie. Tradycyjnie od 21 lat sejmiki rehabilitacyjne odbywają się w sobotę poprzedzającą Niedzielę Palmową. Tak jak w poprzednich latach, obrady sejmiku poprzedziła msza święta odprawiona w bazylice mniejszej oo. bernardynów w Rzeszowie pod przewodnictwem księdza biskupa Kazimierza Górnego, ordynariusza rzeszowskiego. Sejmikowi przewodniczył, tak jak poprzednio, prof. dr hab. Andrzej Kwolek, a w prezydium zasiedli: pani Teresa Gajdek z zakładu terapii zajęciowej, ksiądz dyrektor Caritas diecezji rzeszowskiej Stanisław Słowik, pani dr Teresa Pop z Uniwersytetu Rzeszowskiego. W sejmiku wzięli udział: podkarpaccy parlamentarzyści z Prawa i Sprawiedliwości i Solidarnej Polski, księża, samorządowcy, przedstawiciele władz wojewódzkich, placówek specjalistycznych i ośrodków pomocy społecznej, prorektorzy Uniwersytetu Rzeszowskiego, dyrektor podkarpackiego NFZ, dyrektor podkarpackiego PFRON, dyrektor Szpitala Wojewódzkiego nr 2 w Rzeszowie, osoby niepełnosprawne, wolontariusze, dziennikarze. Głównymi organizatorami Wojewódzkiego Sejmiku Rehabilitacyjnego byli: rzeszowski oddział Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji, Caritas diecezji rzeszowskiej oraz fundacja Caritas. Tematem wiodącym wszystkich sejmików jest zawsze szczera troska o ludzi niepełnosprawnych, o ich rehabilitację zdrowotną, warunki bytowe, aktywność zawodową i społeczną. Zwieńczeniem działalności wszystkich sejmików było zakończenie w ostatnich miesiącach budowy regionalnego centrum rehabilitacyjno-edukacyjnego w Rzeszowie, które otrzymało imię błogosławionego Jana Pawła II. Rozpoczęcie budowy tego centrum wzięła na siebie 20 lat temu fundacja Caritas z księdzem dyrektorem Stanisławem Słowikiem na czele. Miałem honor jako prezydent Rzeszowa udzielać wsparcia finansowego z budżetu miasta temu wyjątkowemu przedsięwzięciu. Ostatecznie inwestycję dokończył samorząd województwa podkarpackiego. Wszyscy przyczynili się do wybudowania tego nowoczesnego obiektu służącego rehabilitacji dzieci i młodzieży, ale również osób dorosłych. Dzięki zapałowi, determinacji, wielkiemu zaangażowaniu wielu ludzi ˝dobrej woli i szczerego serca˝ powstał jeden z najbardziej nowoczesnych obiektów szpitalnych służących całemu regionowi. Z gmachu polskiego Sejmu kieruję słowa podziękowań i gratulacji do wszystkich, którzy przyczynili się do wybudowania oczekiwanego od lat centrum rehabilitacji. Szczególne słowa podziękowań kieruję na ręce Jego Ekscelencji księdza biskupa Kazimierza Górnego, który łączył wszystkich ludzi dobrej woli wokół tego dzieła. Za pomysł i lata wysiłków organizacyjnych dziękuję prof. Andrzejowi Kwolkowi oraz księdzu dyrektorowi Caritas diecezji rzeszowskiej Stanisławowi Słowikowi.