PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Rok 2012 jest Europejskim Rokiem Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej. Jego celem jest m.in. zwrócenie uwagi opinii publicznej na wkład, jaki w życie społeczne wnoszą osoby starsze, oraz na to, jakie warunki należy stworzyć w celu sprzyjania ich aktywności. Zapewnienie seniorom możliwości bezpiecznego i swobodnego poruszania się powinno należeć do ważnych zadań administracji zarówno rządowej, jak i samorządowej. Zgodnie z prognozami Eurostat do 2060 r. przeciętna długość życia statystycznego obywatela Unii Europejskiej wydłuży się o 10 lat, a odsetek osób w wieku emerytalnym sięgnie 30%. Tendencja ta będzie szczególnie widoczna w Polsce. Podstawową odpowiedzią na szybko zachodzące zmiany demograficzne powinno być wspieranie aktywności społecznej osób starszych. Punktem wyjścia do tworzenia warunków do bezpiecznego, wygodnego i samodzielnego poruszania się osób starszych powinny być: odpowiednie projektowanie urbanistyczne oraz strategia transportowa bazująca na zidentyfikowanych potrzebach tej grupy użytkowników dróg. Osoby starsze częściej niż inni użytkownicy dróg uczestniczą w wypadkach drogowych, głównie jako piesi i rowerzyści. Szanowni Państwo! Są dobre wzorce w Unii Europejskiej, m.in. w roku 2007 Szwedzki Instytut Badawczy Dróg Krajowych i Transportu (Dzwonek) wydał raport z badań opisujący problemy osób starszych w systemie transportowym. Wydaje się, że taki raport powinien powstać w Polsce. W związku z tym mam pytanie do pana ministra: Czy ministerstwo transportu i podległe mu jednostki badawczo-rozwojowe przygotowują takie badanie? Wnioski, rekomendacje i postulaty związane z tym badaniem byłyby bardzo cenne dla władz rządowych i samorządowych. Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na trzy ważne inicjatywy, które pojawiły się w Unii Europejskiej, a które są warte naśladowania i wprowadzenia w Polsce. W Belgii ruszył program ˝Ambasadorzy transportu publicznego˝, który pomaga seniorom efektywnie korzystać z transportu publicznego, we Francji ciekawą inicjatywą jest ˝Szkoła rowerowa dla seniorów˝, natomiast w Polsce wartościową inicjatywą jest pakiet edukacyjny ˝Kierowca 50+˝, który przygotował Instytut Transportu Samochodowego. Bardzo państwu dziękuję.
Mówca: Mieczysław Golba
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, pani marszałek, za grzeczność, bo rzeczywiście spóźniłem się, dlatego że przed chwilą zakończyło się posiedzenie komisji. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przede wszystkim mam pytanie do ministra. Panie ministrze, chciałbym zapytać, czy pana resort planuje jakieś środki dodatkowe na budowę ścieżek rowerowych, dlatego że statystyki, badania pokazują, że bardzo dużo rowerzystów ginie w związku z tym, że ścieżek rowerowych jest zdecydowanie za mało. To jest pierwsze pytanie. Natomiast drugie dotyczy tego, że przed miastem Łańcut są takie betonowe zasieki, ona występują na długości kilku kilometrów, i niejednokrotnie tam dochodzi do wypadków. W związku z tym chciałbym zapytać, czy resort planuje likwidować takie bariery betonowe, które niejednokrotnie przeszkadzają kierowcom i dochodzi później z tego tytułu do wypadków. To były moje dwa pytania. Prosiłbym o odpowiedź. I dziękuję, pani marszałek, grzecznie. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Zdecydowanie.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Najczęstszą i najgroźniejszą przyczyną wypadków spowodowanych przez kierujących pojazdami w Polsce jest niedostosowanie prędkości do warunków panujących na drodze - około 29%, co stanowi 9179 wypadków. Aby zmienić ten smutny stan rzeczy, nie wystarczy ustawienie i wdrażanie systemu automatycznego nadzoru nad ruchem drogowym oraz ustawienie dodatkowych 400 fotoradarów. Wiemy z raportów, że kierujący w przedziale wiekowym 18-24 lat są sprawcami największej liczby wypadków, i to z powodu nadmiernej prędkości. Tę grupę wiekową cechuje brak doświadczenia i umiejętności w kierowaniu pojazdami, a także duża skłonność do brawury i ryzyka. Przyczyną 42% wypadków, które powodują ci kierowcy, było właśnie niedostosowanie prędkości do warunków ruchu. Należy dodać, że są to wypadki o dużej ciężkości, bo na każde 100 wypadków ginie 15 osób. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Czy nie należałoby rozważyć obowiązkowych kursów w ośrodkach bezpiecznej nauki techniki jazdy dla młodych kierowców z na przykład dwu- lub trzyletnim stażem kierowcy, czyli dla takich, którzy już mają pewną praktykę, ale z braku doświadczenia nie dostrzegają potencjalnych zagrożeń, choćby związanych z drogą hamowania? W tych ośrodkach młodzi kierowcy mieliby okazje dostrzec zagrożenia ˝na sobie˝, w praktyce, przy różnej szybkości i trudnych warunkach drogowych. Nauczyliby się bezpiecznego radzenia sobie w sytuacjach krytycznych, przy uwzględnieniu poślizgów i awaryjnego hamowania. Obecnie na terenie naszego kraju działa kilkanaście szkół doskonalących technikę jazdy na specjalnych torach. Dziękuję.
Mówca: Kosma Złotowski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Pani Marszałek! Panie Ministrze! Już nie po raz pierwszy zgadzam się z całą argumentacją pana posła Kozdronia, tylko z wnioskiem niespecjalnie. Otóż debatujemy dziś nad kolejnym projektem zmiany w prawie proponowanym przez Ruch Palikota. Sprawa jest drobna, niby wydaje się prosta. Można zacytować proponowaną zmianę w całości. Art. 688 1 § 1 Kodeksu cywilnego ma otrzymać brzmienie: ˝Za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na ich utrzymaniu˝. Dotychczasowy zapis tego artykułu w § 1 brzmi: ˝Za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie˝. A więc nie wyłącza się odpowiedzialności osób pełnoletnich zamieszkujących wspólnie z najemcą, a będących na jego utrzymaniu. Chodzi tu np. o studiujące dzieci najemcy. Za taką zmianą stoi pewna logika. Skoro wprawdzie pełnoletni zstępni pozostają na utrzymaniu najemcy, jakim cudem mają oni odpowiadać za płacenie czynszu czy innych opłat? Wszak ich dochodem jest to, co dadzą im rodzice. Jak więc mają odpowiadać? Ojciec, którego z jakichś względów nagle nie stać na czynsz, ma dać im te pieniądze? Otóż, Wysoka Izbo, jest to logika pokrętna. Powiem więcej, jest to logika nieodpowiedzialności, logika rewolucyjna i logika stagnacji zarazem, a zatem jest to brak logiki. To typowe dla lewackiego podejścia do życia. Prawa tak, odpowiedzialność nie. Jeśli bowiem zachodzi okoliczność, że najemca, rodzic, względnie rodzice, z jakiegoś powodu nie jest w stanie płacić za mieszkanie, na przykład z powodu choroby, utraty pracy itd., pełnoletnie dzieci powinny być z nim solidarne. Cóż stoi na przeszkodzie, by znalazły pracę, która zapewni rodzinie mieszkanie? Na przeszkodzie stoją oczywiście te ograniczenia, z którymi wszyscy szukający pracy muszą się borykać, ale zwłaszcza młodym, mniej wymagającym, łatwiej jest w takiej sytuacji pracę znaleźć. W przeciwnym razie z jaką sytuacją mielibyśmy do czynienia? Rodzice znaleźli się chwilowo w trudnej sytuacji, a dorosłe dzieci miałyby być zwolnione z wszelkiej odpowiedzialności? Dorosłe dzieci. A kto ten nieszczęsny czynsz w końcu zapłaci? Przecież musi być zapłacony. Taki przepis, jaki proponuje nam pan Palikot, burzy solidarność rodzinną, nie uczy młodych odpowiedzialności za najbliższych, powoduje, że młodzi ludzie, którzy nie z własnej winy, to prawda, znajdując się w trudnej sytuacji, a tak przecież bywa, zaczynają uważać, że naprawić tę sytuację musi ktoś inny - rodzice, państwo, społeczeństwo, Bóg wie kto. Pani Marszałek! Szanowni Państwo! Z powodów, o których mówiłem, w imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt złożyć wniosek o odrzucenie projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny, wniesionego przez Ruch Palikota, w pierwszym czytaniu. Dodatkowym argumentem za odrzuceniem tego projektu są całkiem lakoniczne opinie Krajowej Rady Sądownictwa oraz nieco bardziej rozbudowana, ale również negatywna, Krajowej Rady Radców Prawnych. Po prostu nie ma o czym mówić. Dziękuję.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Jeżeli pan poseł mówi, że nie ma o czym mówić, to nie musieliście zajmować stanowiska. Mam takie wrażenie, że pana wystąpienia były lepsze, kiedy chodził pan ze słuchawką. Nie wiem, czy dzisiaj jakiś brak z kimś kontaktu bo... (Oklaski) (Poseł Kosma Złotowski: No właśnie, nie podpowiadaliście mi.) ...mówienie o bardzo ważnym problemie, na który zwrócił uwagę rzecznik praw obywatelskich, nie powinno spotykać się z taką opinią. Ale nie dziwię się. Pan atakuje różne środowiska i tak ładnie je definiuje. Zapytam pana wprost: Może te wszystkie młode osoby powinny w jakiś inny sposób postępować? Może tak, jak wasi bojówkarze podczas 11 listopada? Ale to już nie mnie oceniać. Słucham? (Poseł Grzegorz Schreiber: Słucham?) Też słucham. Niech pan się lepiej dobrze wsłucha, bo bezczelność prawej strony w Wysokiej Izbie już sięga granic. Chciałbym się również odnieść do opinii krajowej rady, która zarzuciła wprawdzie, że częste zmienianie zapisów w kodeksach jest niepotrzebne. Tu jednak bym się nie zgodził, ponieważ są pewne zapisy, które wymagają racjonalizacji i wprowadzenia nowych zmian nie tylko ze względu na to, że zmieniła się dynamika życia społecznego, tak jak w tym przypadku. Nie możemy też dawać się zwieść temu, że jeżeli jest zły przepis, to nie możemy go zmienić, bo zbyt często zmieniamy prawo. Może zmieniajmy prawo tak, żeby nie trzeba było często nowelizować przepisów. Mój kolega już w sposób wystarczający uzasadnił ten projekt. Zgodzę się również z przewodniczącym Kozdroniem, że dosyć lakonicznie sformułowane niektóre zapisy mogą powodować problemy w przyszłości przy stosowaniu tych przepisów. Dlatego myślę, że będziemy mogli podczas pracy w komisji naprawić pewne błędy i doprowadzić do rzeczywiście dobrej zmiany w bardzo słusznej sprawie, bo, tak jak powiedział mój kolega z klubu, kwestia i obszar, których dotyczą te przepisy, są bardzo istotne z punktu widzenia państwa, państwa, które powinno stać na straży przepisów spójnych i racjonalnych. Dlatego oczywiście popieramy ten projekt, cieszymy się, że przedstawiciel Platformy Obywatelskiej będzie za skierowaniem tego projektu do komisji, i liczymy na pracę już w podkomisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Górski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu posłów z Solidarnej Polski mam zaszczyt odnieść się do projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny zawartego w druku sejmowym nr 754. Klub Solidarna Polska, jeśli chodzi o problem przedstawiony przez wnioskodawców, uważa, że jest to bardzo poważny problem, którego nie omówimy na sali plenarnej. Dlatego klub opowiada się za przekazaniem projektu ustawy do komisji i dalszym procedowaniem. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mirosław Pluta
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks cywilny proponuje zwolnienie pewnej kategorii osób pełnoletnich mieszkających razem z rodzicami, pozostających na ich utrzymaniu, od odpowiedzialności solidarnej za wnoszenie różnego rodzaju opłat wynikających ze wspólnego zamieszkiwania. Zgadzając się z opinią dotyczącą projektu ustawy w wielu aspektach, z opinią pani wojewody podkarpackiej, postaram się zadać posłom kilka pytań, które być może pomogą w dalszym procedowaniu tej ustawy. Zwróciłem uwagę przede wszystkim na ludzi młodych i te pytania będą dotyczyły głównie ludzi młodych. Po pierwsze: Czy ustawa nie będzie zachęcała ludzi, młodych ludzi, do bierności, unikania brania odpowiedzialności za swoje życie? Jeżeli wykluczymy... damy im tą możliwość, będą ją mieli, trzeba się nad tym zastanowić. Po drugie: Czy grupa osób objętych tym projektem ustawy nie będzie uprzywilejowana w stosunku do tych, którzy starają się radzić sobie sami? Kolejne pytanie, trzecie: Czy potomkowie w celu uniknięcia współodpowiedzialności za opłaty z tytułu na przykład czynszu za mieszkanie nie będą powoływali się na pozostawanie na utrzymaniu swoich rodziców czy dziadków? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Lepsze jest wrogiem dobrego. Chciałbym dowiedzieć się, jaki tak naprawdę jest cel tej zmiany. Bo wydaje mi się, proszę państwa, że wyłączenie solidarnej odpowiedzialności pełnoletnich wstępnych, mimo że pozostają na utrzymaniu rodziców, powoduje sytuację, w której zachodzi pytanie, kto ten czynsz zapłaci, jeżeli rodzice w danym momencie z uwagi na losowe okoliczności są w niedostatku. Ten pełnoletni młody człowiek, który być może uczy się i rzeczywiście pozostaje na ich utrzymaniu, ma dwie zdrowe ręce. W tym momencie z racji obowiązku winien tych rodziców jednak mimo wszystko wesprzeć. Efektem tego rodzaju zabiegu, w sytuacji gdy ani rodzic nie będzie w stanie zapłacić, ani dziecko, bo jego odpowiedzialność jest wyłączona, może być po prostu eksmisja tej rodziny. W takiej sytuacji uzyskacie państwo efekt, o który pewnie nie do końca wam chodzi. Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Uważam, że ten projekt ma jakieś słuszne założenia, dlatego że jeśli chodzi o taką decyzję, jeżeli młody człowiek ma płacić za okres, kiedy był niepełnoletni, niekoniecznie wiedział o wszystkim, co robili w tym czasie jego rodzice, to warto się nad tym pochylić, zastanowić, dopracować. Mam pytanie do wnioskodawców: Jakiej liczby osób to dotyczyłoby, czy państwo macie jakieś szacunkowe dane?
Mówca: Krzysztof Kłosowski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Dziękuję za uwagi, również te krytyczne. Oczywiście jesteśmy otwarci, jeśli chodzi o prace nad tym projektem w komisji. Wszystkie uwagi, które zostały tu zgłoszone, należy oczywiście rozpatrzyć i wykluczyć wszystkie ewentualne, mogące powstać z tego powodu problemy, chociażby takie, jak pan właśnie wspomniał, panie ministrze, odnośnie do stosunku alimentacyjnego, eksmisji czy pozostałych kwestii. Odnosząc się pokrótce do wystąpień klubowych, z dużym zdziwieniem przyjąłem stanowisko Prawa i Sprawiedliwości, bo mam wrażenie, że niezależnie od tego, kto by ten projekt złożył, to państwo by go poparli. A w związku z tym, że został on złożony przez klub Ruch Palikota, to wywołał nawet pewnego rodzaju agresję, muszę powiedzieć. To, że chcemy pomóc młodym ludziom wkroczyć bez długów w dorosłość, wywołało słowa, że jest to projekt antyrodzinny i rewolucyjny. Całkowicie nie rozumiem takiego postępowania. Jeżeli chodzi o pytania, pan poseł Pluta pytał, czy to rozwiązanie nie będzie zachęcało do bierności i czy nie stworzy uprzywilejowanej grupy młodzieży. My ufamy młodzieży i wierzymy, że nie będzie postępowała w sposób bierny i nie chciała pomagać swoim rodzicom w przypadku ewentualnych problemów finansowych, które mogą mieć w związku z płaceniem tego czynszu. Poseł Ast z PiS pytał, jaki jest cel ustawy. Cel ustawy jest taki, jak powiedziałem, jak napisano w przedłożeniu. Chodzi o to, aby, po pierwsze, zrównać przepisy Kodeksu cywilnego i ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz, po drugie, pomóc młodzieży, żeby nie wchodziła w dorosłe życie z olbrzymimi długami. To tak pokrótce moja odpowiedź. Dziękuję i proszę o przekazanie projektu do komisji w celu ewentualnej naprawy błędów i zlikwidowania wspomnianych niedociągnięć kodeksowych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Lassota
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Słuchając tej debaty i przedstawienia projektu ustawy przez pana posła Gibałę, miałem taką refleksję, ponieważ jestem z Krakowa, że ostatnio na Kraków trochę spadają nieszczęścia. We wtorek był Brunon K. Dzisiaj pan poseł Łukasz Gibała, którego bardzo cenię, właściwie chciał rozsadzić administrację. Na szczęście widać po stanowiskach klubów, że ten projekt w tym wydaniu nie będzie procedowany dalej. Oczywiście sprawa usprawnienia i stawiania wymogów administracji jest bardzo ważna. Niemniej jednak powiedziałbym, że takie postawienie sprawy jest dosyć radykalne. Tu pan poseł Penkalski powiedział, co myśli o tej grupie, która wykonuje bardzo odpowiedzialną, bardzo trudną nieraz i odpowiedzialną pracę: Niech urzędasy biorą się do roboty. Kto to są urzędasy? To jest administracja, to są ludzie, którzy wykonują bardzo odpowiedzialną pracę. Myślę, że może tak mówić tylko ten, który naprawdę nie zadał sobie trudu, żeby pochylić się nad tym albo poznać pracę administracji. Ja kiedyś byłem inżynierem, potem byłem w administracji, teraz nie jestem, i też kiedyś wydawało mi się... Taka opinia, opinia prymitywna, powiedziałbym, o urzędasach jest po prostu nieuzasadniona. Przekonałem się na własnej skórze, że to nie jest sprawa taka prymitywna, jak się niektórym wydaje. Gdyby ta propozycja przeszła, gonilibyśmy za własnym ogonem, czyli byłaby taka zasada, że właściwie nie zdążylibyśmy naładować taczek, bo musielibyśmy gonić, bo trzeba szybko to robić. Stąd pytanie do pana posła sprawozdawcy: Czy rzeczywiście zadaliście sobie trud, aby przeanalizować skutki tego rozwiązania, które proponujecie? Te skutki byłyby wbrew waszej intencji naprawdę wręcz przeciwne, czyli negatywne. Dziękuję.
Mówca: Marek Ast
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje pytanie kieruję również do pana posła sprawozdawcy. Chciałbym się zapytać: Skoro chcecie państwo dyscyplinować urzędników, walczyć z plagą przewlekłości postępowań, dlaczego nie proponujecie kar finansowych czy dyscyplinarnych dla urzędników właśnie, a nie dla organów? Karząc organ, powodujemy sytuację, w której tak naprawdę to my, podatnicy, płacimy za przewlekłość postępowań. Jeśli karzemy organ samorządowy, starostę, burmistrza, de facto nie płaci burmistrz, starosta. Płaci samorząd, płacimy my wszyscy, członkowie wspólnoty samorządowej. Karząc organ państwowy, wiadomo, to już w ogóle jest taka sytuacja, że bierzemy z budżetu, trafia to z powrotem do budżetu. Nie wiem, w jaki sposób wpływa to na przyspieszenie postępowania. Stąd ta moja rozterka i pytanie. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mój przyjaciel z partii złożył projekt w zakresie karania urzędników w pewnym sensie w wersji light. To znaczy, że urzędnik za to, co zrobi, nie poniesie bezpośrednio konsekwencji. Tak naprawdę konsekwencję finansową w umownej kwocie 500 zł poniesie ten organ, który naruszy termin rozstrzygnięcia. Muszę z tego miejsca oczywiście spytać o to posła wnioskodawcę, bo przecież taka sytuacja nadal chroni urzędników, którzy źle wykonują swoją pracę. I muszę zapytać o to wszystkie te kluby, czy członków tych klubów, którzy chcą ten projekt znieść, czy usunąć, bo przecież zanim przyszliście do tej Izby i staliście się posłami, też musieliście się niejednokrotnie borykać z pewnego rodzaju niedowładem działalności urzędniczej. Szczególnie średnie i małe przedsiębiorstwa są dotknięte różnego rodzaju problemami z urzędnikami, począwszy od urzędów celnych, takimi jak oczekiwanie na decyzje, różnego rodzaju złośliwe oddziaływania często adresowane personalnie do petentów. Jesteśmy tutaj między innymi po to, żeby stworzyć pewnego rodzaju równowagę pomiędzy przedsiębiorcą, zwykłym obywatelem - nie posłem, co podkreślam, bo kiedy przychodzi poseł, to ma załatwione, bo przynajmniej wypada - a urzędnikiem, który tak naprawdę jest bezkarny. Dzisiaj urzędnik może nadal zrobić z obywatelem to, co chce, a potem obywatel może dochodzić sobie swoich praw latami w sądzie. A w sądzie to jest rzut monetą: albo sędzia będzie chciał, albo nie będzie chciał, a w każdym razie zawsze będzie problem. Stąd pytam wasze sumienia, sumienia wszystkich posłów z tych partii, które chcą ten projekt odrzucić, czy naprawdę nie boicie się tego, że kiedyś wrócicie i będziecie chcieli coś załatwić, więc będziecie musieli stanąć przed urzędnikiem, który nie będzie pamiętał, że byliście posłami. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Szymański
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na początku serdecznie dziękuję za ciepłe słowa w kierunku urzędników, a nie urzędasów, z Grudziądza za tak profesjonalną pracę. Jak już powiedziałem, rządzi tam prezydent z Platformy Obywatelskiej, tak że być może to jest właśnie przyczyna tego. W moim klubowym wystąpieniu, szanowni państwo, przedstawiłem szereg uchybień i - o tym wspomniał pan poseł Duda - błędów redakcyjnych, błędów związanych z zasadami techniki prawodawczej, co przede wszystkim obnażyło słabość merytoryczną tego projektu, dlatego skoncentruję się na trzech zasadniczych kwestiach. Pytanie 1. Na jakiej podstawie twierdzą państwo, że jest wielka skala uchybień terminów, oraz co was uprawnia do tezy o bezczynności organów administracji publicznej jako powszechnej praktyce? Czy dysponujecie konkretnymi danymi potwierdzającymi tę tezę? Pytanie 2. Czy szacowaliście, szanowni państwo, koszty wprowadzenia zmian tej ustawy? Ile waszym zdaniem kosztować będzie Skarb Państwa, czyli nas, podatników, przygotowanie teleinformatyczne, jakie będą koszty energii, a przede wszystkim niewątpliwe koszty osobowe związane nie tyle z comiesięczną obsługą tych rejestrów, ile z ewentualnym wyjaśnieniem przyczyn tego, ich analizą? Co z zasadą dwuinstancyjności i ewentualną drogą sądową? I ostatnie pytanie. Szanowni państwo, stoicie na straży prostoty, szybkości postępowań administracyjnych. Odpowiedzcie mi na pytanie, w jaki sposób wprowadzenie dodatkowych rejestrów, pozbawione po prostu analizy przyczyn niezachowywania terminów oraz analizy akt, usprawni postępowanie bez zwiększenia jego kosztów. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do posła wnioskodawcy, skąd w ogóle ten pomysł, żeby za błąd urzędnika płacił urząd, czyli podatnik. Czy państwo nie mogli jednak pójść w innym kierunku, żeby jednak faktycznie karać urzędnika, ale tylko wtedy, jeżeli faktycznie zawini, bo na pewno są przypadki w kraju, i są one znane, w których ludzie, firmy latami czekają na różne decyzje. Pytanie, czy faktycznie poprzez tworzenie kolejnych rejestrów i przede wszystkim poprzez niejako ocenianie jednego urzędnika przez drugiego - sami wiemy, co się dzieje w urzędach skarbowych i jakie są różne interpretacje tego samego przepisu - czy nie zabrniemy w ślepą uliczkę, że w jednym województwie będzie wydana taka decyzja, w innym województwie przez organ wyższy, w takiej samej sprawie, całkowicie inna, bo też wiadomo, że prawnie nie ogarniemy wszystkich przypadków, które napisze życie. Czy państwo faktycznie wierzycie, że taka ustawa, której już wcześniej wytknięto wiele błędów... Na pewno idea jest słuszna, bo każdy chciałby, żeby urzędy były sprawne, żeby były przyjazne dla obywatela, ale często, jak tutaj podkreślano, to nie jest koniecznie z winy urzędnika. Wiemy, że tam, gdzie na kierowniczych stanowiskach są, że tak powiem, odpowiedni urzędnicy, przypilnują oni, żeby te wszelkie postępowania szły w dobrym kierunku, ale czy poprzez taką ustawę faktycznie byśmy coś rozwiązali czy jednak nie zagmatwalibyśmy tej sytuacji i nie doprowadzili do jeszcze liczniejszych paradoksów? Jest jeszcze kwestia obliczenia kosztów, nie wiem, czy państwo to obliczyliście, tych kolejnych rejestrów czy nawet przeprowadzania postępowań: kto to miałby robić, w jakich godzinach, bo jeżeli jakiś urzędnik wyższej instancji miałby się tym zajmować, a nie czym innym w danym czasie, to jednak administracja byłaby albo jeszcze bardziej rozbudowana, albo koszty wzrosłyby.