PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Wiele się mówi ostatnio, szczególnie teraz, kiedy Prawo i Sprawiedliwość jest u rządów, o polityce historycznej. Wiele działań obecnych władz bardzo silnie odnosi się właśnie do historii, najczęściej tej trudnej i traumatycznej. Oczywiście szacunek do własnej historii leży u podstaw zdrowej wspólnoty narodowej, na czym nam wszystkim zależy, ale historię należy rozpatrywać z wielu stron, budować bilanse zysków i strat, zwycięstw i porażek, dumy i wstydu, bo historia jest niejednoznaczna i wielowymiarowa. Sama martyrologia to dosyć kiepski fundament polityki historycznej. W ramach tejże polityki powinno się również promować wybitne osiągnięcia Polaków w wielu obszarach życia, bo historia ma wymiar nie tylko polityczny. Mam nadzieję, że państwo wiedzą, że właśnie w tym roku obchodzimy 100-lecie polskiej awangardy. 100 lat temu odbyła się pierwsza wystawa polskich twórców awangardowych w Krakowie. Czy macie też państwo świadomość, że polscy twórcy awangardowi, Witkacy, Strzemiński czy Kobro, należeli do wybitnych artystów, i to w skali światowej? Naprawdę światowej. I mieli bardzo duży, ogromny wpływ na sztukę XX w. Powiem, że osobiście byłam bardzo dumna na ostatniej documencie w Kassel, że obrazy Strzemińskiego są właśnie na tej wystawie, na tym biennale sztuki współczesnej. Ale wracając do rocznicy - w ramach tej rocznicy również kilkadziesiąt ośrodków sztuki w Polsce przygotowało specjalne programy poświęcone sztuce awangardowej. Polecam państwu bardzo, abyście jeszcze z tego skorzystali. Sztuka awangardowa ma szczególne znaczenie w historii XX i XXI w. Wybitne dzieła tego nurtu poświęcone są najważniejszym moralnym problemom, przed jakimi stawała ludzkość, problemom wolności wewnętrznej i zewnętrznej, granic wolności między jednostką i społeczeństwem, jednostką i władzą, autentyczności prawnej czy relatywizmu moralnego. Są to problemy, z którymi i my się teraz zmagamy. Sztuka awangardowa stawiała i do tej pory stawia niewygodne, bo trafne pytanie o naszą kondycję moralną, dlatego właśnie Hitler oraz inni zbrodniarze nienawidzili sztuki awangardowej i tępili ją. I w całej tej historii jesteśmy też my, Polacy, z naszą bogatą tradycją polskiej awangardy, z wybitnymi twórcami i głośnymi dziełami. Mam wrażenie, że poza wąskim gronem niewielu o tym wie. Można awangardy nie lubić, można się na niej nie znać, ale to nie są powody do tego, by była ona zapomniana. Dlatego bardzo się cieszę, że mamy taką okazję i że prawdopodobnie wszystkie kluby będą zgodne co do tego, żeby to uczcić. W zasadzie na sam koniec mogę zapewnić, że człowiek (Dzwonek) w kontakcie z kulturą może tylko i wyłącznie zyskać. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Urszula Pasławska
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 4 listopada minął wiek od otwarcia pierwszej wystawy ekspresjonistów polskich, uważanej za symboliczny początek tego trendu w naszym kraju. Twórczość artystów polskiej awangardy, by wymienić tylko Stanisława Ignacego Witkiewicza, Tadeusza Kantora czy Wojciecha Kossaka, odmieniła radykalnie podejście do działalności artystycznej, prezentując nowe podejście do formy i funkcji twórczej ekspresji. Sztuka w czasach awangardy zyskała rangę pełnoprawnej dziedziny życia społecznego. Postęp techniczny stał się jedną z najważniejszych form działalności artystycznej, a sam akt twórczy - procesem zaangażowanym światopoglądowo. Polska awangarda wpłynęła nie tylko na nowoczesną myśl estetyczną czy praktykę artystyczną. Wywarła również wielki wpływ na całkiem pragmatyczne dziedziny życia, takie jak architektura, urbanistyka, wzornictwo przemysłowe czy moda. Ten wpływ jest widoczny także dziś. Minął wiek, a wartości zaakcentowane przez awangardystów pozostały aktualne. Obchody stulecia awangardy w naszym kraju rok temu rozpoczął Polski Komitet ds. UNESCO. Do współpracy włączyło się ponad 50 instytucji i stowarzyszeń. Warto również, by Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uhonorował obchody rocznicy tak ważnej nie tylko dla rozwoju sztuki. W związku z tym Polskie Stronnictwo Ludowe z wielką przyjemnością poprze przedłożony projekt uchwały. Dziękuję.
Mówca: Stefan Niesiołowski
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Koło Unii Europejskich Demokratów z wielką satysfakcją i radością popiera oczywiście ten projekt, on już był uzasadniany. Muszę powiedzieć, że z tym większą przyjemnością, że do tej pory na ogół większość uchwał to były uchwały, w którym czciliśmy różnego rodzaju klęski i rzezie, w wyniku których Polska traciła, kurczyła się etnicznie, traciła wielu ludzi, w ogóle katastrofy, im gorsza katastrofa, tym bardziej hucznie ją obchodziliśmy. Tu mamy nareszcie obchody czegoś, co katastrofą dla Polski w żadnym wypadku nie było. Jak już zaznaczono przede mną, za symboliczny początek polskiej awangardy można uznać otwarcie 4 listopada w siedzibie krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych pierwszej wystawy ekspresjonistów polskich. I to jest początek. Tu pozwolę sobie wymienić kilka nazwisk. Na ekspozycji zaprezentowano niemal 100 dzieł 18 artystów. Wielu z nich odegrało też ogromną rolę później w historii naszej kultury, sztuki, malarstwa: Leon Chwistek, Tytus Czyżewski, Zbigniew Pronaszko, Henryk Gotlib, Jan Hrynkowski, Tymon Niesiołowski, Andrzej Pronaszko. (Oklaski) Dziękuję bardzo. Przy okazji dziękuję panu posłowi za wymienienie Łodzi. Bardzo dużo jest tych inicjatyw. Tu mam całą stronę oczywiście, tobym cały czas wypełnił czytaniem tych instytucji, które się zgłosiły do obchodów. Ale można wymienić trzy tylko ośrodki: Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Krakowie i Muzeum Sztuki w Łodzi, które wyszły z inicjatywą obchodów i poprosiły o patronat honorowy UNESCO. Za wymienienie Łodzi także dziękuję. Wysoka Izbo! Pani Marszałek! Jest jakiś symbol w tym, że odradzająca się Polska... Właściwie już w 1917 r. było oczywiste, że Polska powstanie. Sienkiewicz, umierając, powiedział te słynne słowa w 1916 r.: już nie doczekam niepodległej Polski. To było wiadome, że ta Polska już się rodzi. Nastąpił niebywały wybuch kultury, sztuki, teatru, malarstwa. To było bardzo ważne. Wiem, że to właściwie jest trochę naciągane, ale ja bym wymienił też szkołę matematyczną, matematyków lwowskich. Wiem, że to nie jest sztuka, ale także w tym czasie powstała wielka szkoła: Banach, Tarski, Ulam - współtwórca amerykańskiej bomby atomowej. Można powiedzieć, że tak jak się rodziła inicjatywa polityczna, jak się odradzała kultura, jak się odradzała sztuka, to także odradzała się nauka. Już nie będę męczył państwa wielkimi nazwiskami biologów (Dzwonek), bo tu ich tyle, ale te nazwiska matematyków pozwoliłem sobie wymienić. Raz jeszcze bardzo dziękuję. Dziękuję inicjatorom, zwłaszcza posłowi sprawozdawcy panu Mieszkowskiemu, dziękuję wszystkim, którzy to popierają. Właściwie nie widzę kontrowersji. Koło Unii Europejskich Demokratów z satysfakcją przyłącza się do tych głosów. Myślę, że można tu mówić o aklamacji, nie powinno być problemu. Tak że wnoszę o przyjęcie tej uchwały przez aklamację. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nie miałam czasu wcześniej, więc chciałabym tylko zadać pytanie, dlaczego tak późno w ogóle rozpatrujemy tę uchwałę. Mamy w zasadzie koniec roku, szkoda, że nie było takiej uchwały wcześniej. Czy były jakieś przeciwskazania? Prosiłabym o odpowiedź sprawozdawcę.
Mówca: Krzysztof Mieszkowski
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Nie było jakichś szczególnych przeciwwskazań. Kilka tygodni temu projekt uchwały został złożony i dzięki otwartości wszystkich klubów udało się tę uchwałę poprzeć. Ale chciałbym państwu jeszcze powiedzieć dwa zdania na temat organizacji setnej rocznicy awangardy w Polsce. Otóż Jan Suchan i jego współpracowniczki wykazali się ogromną intensywnością, pracą jakąś niezwykłą, po to żeby ten rok awangardy był właśnie próbą pokazania polskiemu społeczeństwu, jak ważna i istotna jest rola kultury w budowaniu wspólnej przestrzeni. Demokracje potrzebują sztuki, sztuki radykalnej, by upewnić się, że stanowią podstawę społeczeństw opartych na idei wolności. Demokratyczni obywatele przywykli sądzić, że żyją w ustroju gwarantującym najwięcej wolności na świecie. Tacy teoretycy polityki jak Alexis de Tocqueville przestrzegają nas, mówiąc, że rządy demokratyczne mogą działać na szkodę wolności. Kiedy demokracje chcą narzucić ogółowi wolę większości, potrafią represjonować i uciszać głosy wrogów konformizmu. Większość umie tłumić niepopularne formy wyrazu i często na to się decyduje, a wtedy społeczeństwa demokratyczne przekształcają się w wyraźnie zniewolone. Czego zatem potrzeba, aby demokracja gwarantowała wolność? Państwom demokratycznym potrzebni są artyści awangardy rzucający wyzwania gustom rządzącej większości. Demokracje uznające wolność za najwyższą wartość potrzebują awangardy. Awangardowy świat sztuki ma ogromne znaczenie, gdy demokratyczne większości przeradzają się w tyranów. To jest refleksja autorstwa Caroline Levine. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Sprawozdawca Krzysztof Mieszkowski
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Również uchwała w sprawie uczczenia Zakładu Narodowego im. Ossolińskich w 200. rocznicę założenia tej wspaniałej instytucji została zaakceptowana jednogłośnie i to jest również ważne, żebyśmy tutaj o tym powiedzieli. Odczytam tekst uchwały, dlatego że, myślę, dyskusja poszerzy kontekst naszej rozmowy i pochylimy się nad zakładem Ossolińskich, który jest bardzo ważną instytucją narodową, ale jest niezwykle ważną instytucją również dla miasta Wrocławia, dla Wrocławia. A więc tekst tej uchwały brzmi następująco: ˝W 2017 roku obchodzimy 200. rocznicę założenia Ossolineum - Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, polskiego instytutu naukowego i kulturalnego, którego siedziba znajduje się we Wrocławiu. Zakład został ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, a otwarty - w 1827 roku we Lwowie. Do 1939 roku łączył w sobie bibliotekę, wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich. Po II wojnie światowej jego siedziba została przeniesiona do Wrocławia. Ossolineum jest jednym z najważniejszych i najstarszych ośrodków kultury polskiej, którego bogate zbiory biblioteczne obejmują ważne dla polskiej historii starodruki i rękopisy. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wspomina fundatora Ossolineum - Józefa Maksymiliana hr. Ossolińskiego, czci pamięć o nim i oddaje mu hołd za jego ogromne zasługi oraz honoruje Zakład Narodowy im. Ossolińskich za wkład w rozwój rodzimej kultury i nauki˝. Na marginesie chciałbym powiedzieć, że jako licealista chodziłem do biblioteki Ossolineum, by czytać ˝Ferdydurke˝ Gombrowicza, ponieważ w latach 70. była to książka pod cenzurą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mirosława Stachowiak-Różecka
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W roku 1817, a więc w roku powołania Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, fundatorzy przyjęli, że głównym celem fundacji będzie zbieranie, udostępnianie i zachowanie dla potomności piśmiennictwa i dzieł sztuki oraz innych narodowych pamiątek. Miała to być instytucja, która miała się składać nie tylko z biblioteki, lecz także z muzeum, towarzystwa naukowego prowadzącego badania literackie i historyczne, własnej drukarni oraz czasopisma naukowego. Dziś, gdy spoglądamy na te minione 200 lat, możemy chyba powiedzieć, że to, co obok zbiorów, ich pomnażania i pielęgnowania dziś, w dzisiejszej działalności tej instytucji najcenniejsze, to właśnie wspieranie i prowadzenie działalności naukowo-badawczej, edukacyjnej, kulturalnej oraz przywrócona po pewnych perypetiach również działalność wydawnicza. Ossolińskie zbiory to dziś blisko 2 mln jednostek udostępnianych w dziewięciu czytelniach, liczne wystawy, wykłady, koncerty, Muzeum Pana Tadeusza i coś, co jest chyba w dzisiejszej pracy Ossolineum najcenniejsze, najważniejsze: współpraca z Lwowską Narodową Naukową Biblioteką Ukrainy. Dlaczego to jest tak niezwykle ważne? Ponieważ szacuje się, że 60% przedwojennych zbiorów zakładu Ossolińskich pozostało we Lwowie. Jest dla nas niezwykle ważne, że rozmowy prowadzone przez wiele lat doprowadziły do tego, że dziś możemy z tą biblioteką współpracować i we Lwowie pielęgnować zbiory, które dla nas, Polaków, są przecież tak niezwykle cenne, dbać o nie i je digitalizować. A więc ta część współczesnej działalności Ossolineum wydaje się jedną z najważniejszych. Ossolineum to nasze dobro narodowe i z dumą w tym miejscu oczywiście muszę powiedzieć, że cieszę się, że to wrocławianie, Wrocław ugościł tę zacną i niezwykle cenną dla Polski instytucję, zadbał o nią i zaopiekował się nią. Klub Prawa i Sprawiedliwości poprze uchwałę w sprawie uczczenia Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Alicja Chybicka
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu to jest coś, co jest nadzwyczaj cenne dla każdego wrocławianina, ale także musi być cenne dla każdego Polaka. Tak naprawdę zapraszam wszystkich do tego, aby zwiedzić we Wrocławiu Ossolineum, a nie jest to jedna instytucja. Została ona utworzona 200 lat temu. Szkoda, tak jak tutaj to było mówione, że ta uchwała jest tak późno, ponieważ to 4 czerwca 1817 r. zakład ten powstał we Lwowie z prywatnych funduszy. Te 200 lat minęło już pół roku temu. W skład zasobów wchodzą, o czym tu już było dzisiaj mówione, starodruki, ale są to starodruki niezwykłe, m.in. ˝De revolutionibus˝ Mikołaja Kopernika, ˝Pieśni˝ Jana Kochanowskiego i rękopisy ˝Pana Tadeusza˝ Adama Mickiewicza. Znajdują się tam ponadto dzieła Słowackiego, Asnyka, Kasprowicza, Reymonta, Żeromskiego, Różewicza, czyli jest tam mnóstwo naszego dobra narodowego. Są też starodruki, rysunki, exlibrisy. Tak jak tutaj moi poprzednicy mówili, to jest również Wydawnictwo Ossolineum. Miało ono wielu dyrektorów, było różnie finansowane, bo tak jak mówiłam, na początku były to finanse prywatne, natomiast w roku 1955 Sejm Rzeczypospolitej Polskiej na mocy ustawy powołał fundację, która powołała zakład o nazwie Zakład Narodowy im. Ossolińskich Fundacja Narodowa. Platforma Obywatelska oczywiście będzie popierała ten wniosek, tzn. ten wniosek o uchwałę, a właściwie tę uchwałę, a ja jeszcze raz zapraszam wszystkich do Wrocławia, do zakładu Ossolińskich. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Zielińska
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko Klubu Poselskiego Kukiz’15 dotyczące uchwały w sprawie uczczenia Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Zakład Ossolińskich został ufundowany dla narodu polskiego w 1817 r. przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, a otwarty w 1827 r. we Lwowie. Do 1939 r. łączył w sobie zarówno bibliotekę, jak i wydawnictwo, i Muzeum Książąt Lubomirskich. Aż do 1945 r. Zakład Narodowy im. Ossolińskich mieścił się w dawnym klasztorze i kościele karmelitanek trzewiczkowych odrestaurowanym m.in. staraniami Józefa Bema i Jerzego. Ossolineum skupiało polski ruch umysłowy i było jednym z najważniejszych ośrodków pracy nad budową kultury polskiej w czasie zaborów i narzuconej germanizacji. Przeszło w tym czasie okres prześladowań w postaci rewizji policyjnych oraz aresztowań zatrudnionych tam pracowników. W myśl intencji założyciela stało się ono jednym z najważniejszych ośrodków badań nad dziejami i literaturą polską, szczególnie iż rozporządza jednym z największych księgozbiorów w Polsce, a także ogromnym zbiorem rękopisów i autografów, w tym rękopisów średniowiecznych i najstarszych druków. Dalsze losy Ossolineum odzwierciedlały trudne i tragiczne losy Polski, jakie stały się jej udziałem w XX w. Po zagarnięciu Lwowa przez ZSRR we wrześniu 1939 r. Ossolineum przeszło poważną reorganizację. W 1940 r. status prawny zakładu został przez sowieckich okupantów zlikwidowany, zbiory znacjonalizowano, a sam zakład został zarządzeniem radzieckim wchłonięty przez Akademię Nauk ZSRR i stał się jej filią. W czasie pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa zarekwirowano w Ossolineum m.in. polskie depozyty przedmiotowe złota i srebra umieszczone tutaj przez polską arystokrację i ziemiaństwo. W czasie niemieckiej okupacji Lwowa biblioteka została włączona do struktur niemieckiej Staatbibliothek Lemberg, a w 1944 r. władze niemieckie dokonały wywozu jego zbiorów bibliotecznych. Zmagazynowane na Dolnym Śląsku szczęśliwie przetrwały wojnę i w 1947 r. zasiliły reaktywowaną we Wrocławiu Bibliotekę Ossolineum. W 1953 r. Zakład Narodowy im. Ossolińskich został włączony w struktury Polskiej Akademii Nauk i podzielony na dwie odrębne placówki. W 1995 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej restytuował fundację Zakład Narodowy im. Ossolińskich. W tym roku, w 200. rocznicę funkcjonowania Ossolineum, Sejm RP chce uhonorować tę wielką narodową instytucję stosowną uchwałą. Klub Kukiz’15 gorąco popiera tę inicjatywę. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Bardzo się cieszę, że obchodzimy, świętujemy 200. rocznicę powołania Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Jest to jeden z największych i najstarszych centrów polskiej kultury, który do 1945 r. funkcjonował we Lwowie, a po wojnie został przeniesiony do Wrocławia, gdzie z powodzeniem działa do dziś. Ossolineum to skarbnica polskiej historii i kultury, a także jeden z najważniejszych propagatorów naszej kultury narodowej. Każdy z nas - tak przypuszczam - zetknął się chociażby z serią wydawniczą Biblioteki Narodowej i mam nadzieję, że nie tylko w szkole. To właśnie Ossolineum jest depozytariuszem jednych z najwybitniejszych starodruków ważnych dla naszej historii, jak chociażby rękopisu ˝Pana Tadeusza˝ czy ˝O obrotach sfer niebieskich˝ Mikołaja Kopernika. Ta 200. rocznica zasłużonej instytucji kulturalnej posiadającej wybitnie cenne księgozbiory jest dobrym powodem do przypomnienia o tym, że naród, który czyta, to światły naród. A jeśli chodzi o poziom czytelnictwa Polaków, to niestety jesteśmy w ogonie Europy. Myślę, że pan premier Mateusz Morawiecki, który wczoraj przemawiał tutaj z tej mównicy i który kieruje Ministerstwem Rozwoju, i który tyle mówi o innowacjach i gospodarce opartej na wiedzy, zgodzi się ze mną, że innowacje rodzą się w głowie, a rozwój bez użycia szarych komórek jest niestety niemożliwy. Jedno ani drugie bez czytania książek się nie uda, dlatego też, szanowni państwo, czytajcie, bo inaczej zawsze będziemy podwykonawcami dla narodów, które czytają więcej od nas. A z okazji rocznicy założenia Ossolineum życzę tej instytucji kolejnych 200 lat rozkwitu i milionów czytelników. (Oklaski)
Mówca: Urszula Pasławska
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Posłowie Polskiego Stronnictwa Ludowego z wielką przyjemnością popierają przedłożony projekt upamiętniający 200. rocznicę istnienia Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, jednego z najważniejszych polskich instytutów naukowo-kulturalnych, oraz osobę jego fundatora, Józefa Maksymiliana hrabiego Ossolińskiego. Zasługi Ossolineum dla rozwoju kultury i nauki w Polsce są wręcz nieocenione. Tutaj znajduje się ogromny zbiór książek i bezcennych rękopisów, m.in. ˝De revolutionibus˝ Mikołaja Kopernika. W czasach zaborów Ossolineum we Lwowie było miejscem skupiającym polską inteligencję patriotyczną. Po wojnie i zmianie granic część zbiorów przywieziono do Wrocławia. Reaktywowany w 1947 r. na Ziemiach Odzyskanych zakład i wydawnictwo pełniły niezmiernie ważną funkcję w umacnianiu polskiej tożsamości i narodowego dziedzictwa kulturowego. Warto zaznaczyć, że w roku 1989 nowe władze polskie szybko zajęły się wzmacnianiem rangi zakładu i wydawnictwa Ossolineum. W 1995 r. Sejm reaktywował fundację Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo wciąż działa i jest własnością państwa. Dziś obecny Sejm staje przed szansą dołożenia przysłowiowej cegiełki do upamiętnienia 200. rocznicy istnienia jednego z najważniejszych ośrodków naukowych w Polsce. Posłowie Polskiego Stronnictwa Ludowego oczywiście będą głosowali za, w dowód wdzięczności także za wkład w budowanie narodowej tożsamości. To, że Ossolineum funkcjonuje przez ponad 200 lat mimo historycznych zawirowań, pozostaje wspólnym sukcesem wielu Polaków, dla których rozwój kultury i nauki był i jest priorytetem. Im także oddamy symbolicznie hołd dzięki uhonorowaniu Ossolineum. Bardzo dziękuję i z tego miejsca chciałabym bardzo mocno i serdecznie przywitać i pozdrowić uczniów z powiatu węgorzewskiego, z Warmii i Mazur.
Mówca: Marek Ast
Data: 2017-12-13 (Sejm RP, kadencja 8)

Tak, dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Tak się składa, że akurat prowadzę posiedzenie komisji i myślałem, że trochę dłużej pan minister... ale zdążyłem. W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, druk nr 2067. Projekt dotyczy wprowadzenia ułatwień dla stron przy rozpoczęciu działalności gospodarczej oraz przyspiesza i usprawnia działania sądu rejestrowego oraz przewiduje ułatwienia w kontakcie stron z sądem. W sposób oczywisty proponowana regulacja jest kolejnym etapem reformy prawa gospodarczego dotyczącym Krajowego Rejestru Sądowego. Główne zmiany zawarte w projekcie rządowym mają na celu, po pierwsze, wzmocnienie pewności i bezpieczeństwa obrotu. Po drugie, są one związane z wykorzystaniem nowych technologii informatycznych oraz uwzględniają konieczną do implementacji dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1132/UE w zakresie integracji rejestrów centralnych, handlowych i rejestrów spółek. Po trzecie, mają one na celu uproszczenie dokonywania tzw. wpisów ewidencyjnych do rejestru przedsiębiorców oraz zmianę sposobu i zakresu ujawniania informacji o zaległościach płatniczych podmiotów. Po czwarte, obejmuje też przedłożenie zmiany proceduralne i porządkowe. Jeżeli chodzi o wzmocnienie pewności obrotu, to projekt zawiera szereg rozwiązań dotyczących przede wszystkim reprezentacji podmiotu gospodarczego, bo z tym są w tej chwili największe problemy, więc są w nim regulacje, które rozwiewają określone wątpliwości i dają jakby możliwości w tym zakresie. Ponadto proponuje się, jeżeli chodzi o nowe technologie, wprowadzenie obowiązku składania wszystkich wniosków do rejestru przedsiębiorców z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, stworzenie Centralnego Repozytorium Elektronicznych Wypisów Aktów Notarialnych, wprowadzenie obowiązku składania sprawozdań finansowych w postaci elektronicznej w odpowiednim formacie danych, integrację Krajowego Rejestru Sądowego z systemem integracji rejestrów, o którym mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego, udostępnienie w Internecie pełnych danych o podmiocie oraz automatyzację niektórych wpisów, uproszczenie dokonywania tzw. wpisów ewidencyjnych oraz zmianę zakresu ujawniania informacji o zaległościach płatniczych podmiotu. Określa się minimalną kwotę zaległości podlegającą wpisowi z jednoczesnym umożliwieniem dokonania jednego wpisu na podstawie kilku tytułów wykonawczych. Proponuje się ujawnienie w Centralnym Rejestrze Restrukturyzacji i Upadłości informacji o zaległościach płatniczych podmiotów i rezygnację z wpisywania do rejestru dłużników niewypłacalnych i dłużników alimentacyjnych. Jednym słowem wszystkie te zmiany idą w takim kierunku, aby rzeczywiście Krajowy Rejestr Sądowy sprostał wyzwaniom, które wiążą się też z rozwojem gospodarczym i wzrostem liczby podmiotów gospodarczych. Oczywiście Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie te zmiany popierał. W imieniu klubu wnoszę o skierowanie projektu do dalszych prac legislacyjnych. Dziękuję bardzo.