Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 29 czerwca obchodzić będziemy 71. rocznicę śmierci światowej sławy pianisty, kompozytora, działacza politycznego i społecznego, polityka oraz dyplomaty, jakim bez wątpienia był Ignacy Jan Paderewski. Ten wybitny twórca swoją działalnością artystyczną oraz aktywnością polityczną wyróżniał się spośród grona największych osobowości kultury i polityki I połowy ubiegłego wieku nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Ignacy Paderewski urodził się 18 listopada 1860 r. w Kuryłówce na Podolu. Tam spędził pierwsze lata młodości. Szlifując warsztat muzyczny, młody artysta równie mocno pielęgnował w sobie uczucia patriotyczne, które trwale naznaczyły jego późniejszą działalność polityczną. Pierwszy większy sukces Ignacy Jan Paderewski odniósł, debiutując jako pianista w 1887 r. Od tego momentu muzyk rozpoczął spektakularną karierę, koncertując w stolicach państw europejskich. Wielkim sukcesem okazało się jego pierwsze tournée po Stanach Zjednoczonych w latach 1891-1892. Wykorzystując swoją popularność na Zachodzie, Paderewski zaczął prowadzić szeroko zakrojoną działalność dyplomatyczną na rzecz odrodzenia państwa polskiego. To z inicjatywy Paderewskiego powstał w 1910 r. w Krakowie Pomnik Grunwaldzki. Po wybuchu I wojny światowej Paderewski starał się pozyskać fundusze na pomoc ofiarom wojny. W latach 1917-1919 był aktywnym członkiem Komitetu Narodowego Polski. Dzięki jego zaangażowaniu na rzecz postulowanej niepodległości ojczystego kraju prezydent Stanów Zjednoczonych Thomas Woodrow Wilson umieścił sprawę polską w 13. punkcie swego orędzia dotyczącego pokoju po zakończeniu I wojny światowej. Rok 1918 przyniósł Polsce upragnioną, wyczekiwaną od 123 lat wolność. Przybycie Ignacego Jana Paderewskiego do Poznania przyjęte niezwykle entuzjastycznie przez rodaków stało się impulsem do wybuchu powstania wielkopolskiego, zakończonego sukcesem. Liczne zasługi podparte ogromnym zaufaniem narodu do Ignacego Jana Paderewskiego sprawiły, że w styczniu 1919 r. został mianowany premierem Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawowanie tego urzędu Paderewski łączył z pełnieniem funkcji ministra spraw zagranicznych i delegata Polski na konferencję pokojową. W czerwcu 1919 r. podpisał w imieniu Polski traktat wersalski. W latach 1920-1921 Ignacy Jan Paderewski był stałym przedstawicielem Polski w Lidze Narodów. Po wybuchu II wojny światowej Paderewski został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie, która stanowiła namiastkę emigracyjnego parlamentu. Po śmierci Ignacy Jan Paderewski został pochowany na cmentarzu dla zasłużonych Arlington w Waszyngtonie. W 1992 r. prochy Paderewskiego, zgodnie z jego ostatnią wolą, zostały sprowadzone do niepodległej Polski i złożone w krypcie katedry warszawskiej. Dla nas Paderewski stanowi wzorcowy przykład człowieka czynu, któremu działalność kulturalna, choć niezwykle ważna, nigdy nie przysłaniała zaangażowania w rozwiązywanie problemów, z jakimi borykała się umiłowana ojczyzna. Co więcej, działalność artystyczna Paderewskiego stała się jego orężem w walce o niepodległość kraju. Jego biografia pokazuje, jak wielkie znaczenie ma kultura, która w swoim zamyśle sprzyja budowaniu i utrzymaniu tożsamości narodowej wśród rodaków, a także kształtuje pozytywny obraz kraju na świecie. Wielotorowa działalność Ignacego Jana Paderewskiego, która wniosła tak wiele dobra, jeśli chodzi o trudne losy Polski, do dnia dzisiejszego jest dla nas świadectwem aktualności powyższych słów. Dziękuję.