Mówca: Radosław Lubczyk
Data: 2026-06-19 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Projekt, który dziś rozpatrujemy, nie jest kolejną punktową nowelizacją. Jest próbą odpowiedzi na problemy, które od lat narastają w polskim systemie ochrony zdrowia i które coraz mocniej odczuwają pacjenci, personel medyczny oraz samorządy prowadzące podmioty lecznicze. Pierwszym i najważniejszym elementem projektu jest uporządkowanie organizacji szpitalnictwa. Dziś mamy sytuację, w której w jednym regionie kilka szpitali konkuruje o tych samych lekarzy, prowadzi podobne oddziały, często wykonuje świadczenia w niewielkiej skali, a jednocześnie brakuje skutecznej koordynacji leczenia pacjenta pomiędzy placówkami. Efekt jest taki, że rosną koszty funkcjonowania systemu, pogarsza się sytuacja finansowa szpitali, a pacjent nadal nie otrzymuje szybkiej i skoordynowanej pomocy. Panie pośle Hoc, przecież pan jest lekarzem i doskonale pan wie, że jest takie stwierdzenie w medycynie jak nabita ręka. Jeśli ktoś wykonuje danych zabiegów 100, a ktoś wykonuje danych zabiegów 10, to wiadomo, że każdy chciałby trafić do tego lekarza, który tych zabiegów wykonuje bardzo dużo. Więc tutaj rzeczywiście ta rejonizacja czy szpital wiodący tę sprawę by rozwiązał. Pamiętam z czasów studenckich, kiedy profesor powiedział mi dość jasno, że na woreczek żółciowy nigdy nie położyłby się na Banacha. Wolałby to zrobić w szpitalu powiatowym, bo tam rzeczywiście dużo się tego robi. Więc to temu służy. Dlatego projekt zakłada również utworzenie właśnie szpitali wiodących, których zadaniem będzie koordynacja opieki szpitali na poziomie województwa oraz określonych obszarów województwa. Szpital wiodący ma odpowiadać za organizację, współpracę pomiędzy placówkami, racjonalne wykorzystanie zasobów kadrowych oraz planowanie świadczeń zdrowotnych na danym terenie. Jednocześnie szpitale powiatowe pozostaną ważnym elementem systemu, a ich potencjał ma zostać wykorzystany w sposób bardziej efektywny i skoordynowany. Drugim filarem projektu jest uporządkowanie systemu świadczeń zdrowotnych za czasową niezdolność do pracy. Obecnie za leczenie pacjenta odpowiada system ochrony zdrowia, za znaczną część orzecznictwa i kontroli świadczeń chorobowych odpowiada ZUS. W praktyce oznacza to rozproszenie kompetencji pomiędzy różnymi instytucjami. Projekt proponuje, aby kwestie związane z oceną zasadności zwolnień lekarskich, orzecznictwem medycznym oraz ustaleniem uprawnień do części świadczeń chorobowych zostały powiązane z Narodowym Funduszem Zdrowia. Dzięki temu decyzje dotyczące czasowej niezdolności do pracy mają być podejmowane bliżej procesu leczenia i w oparciu o wiedzę medyczną. Trzecim elementem projektu jest stworzenie nowych źródeł finansowania ochrony zdrowia oraz zachęt do inwestowania we własne zdrowie. Projekt przewiduje możliwość odliczenia od podatku części wydatków ponoszonych na leczenie, rehabilitację, wyroby medyczne, usługi opiekuńcze oraz świadczenia zdrowotne. Jest to rozwiązanie szczególnie istotne dla rodzin opiekujących się osobami starszymi, przewlekle chorymi i niepełnosprawnymi. Państwo powinno wspierać tych obywateli, którzy ponoszą realne koszty związane z ochroną zdrowia swoich bliskich. Projekt odpowiada również na wyzwania demograficzne. Polska starzeje się w szybkim tempie. Wzrasta liczba osób wymagających opieki długoterminowej, rehabilitacji oraz świadczeń zdrowotnych związanych z chorobami przewlekłymi. Nie możemy dalej utrzymywać systemu projektowanego dla rzeczywistości sprzed 20 czy 30 lat. Wysoka Izbo! Nie twierdzimy, że przedstawione rozwiązania rozwiązują wszystkie problemy. Jednak nie możemy również udawać, że obecny model funkcjonowania ochrony zdrowia nie wymaga głębokich zmian. Rosnące zadłużenie szpitali, niedobory kadrowe, brak koordynacji świadczeń, dublowanie infrastruktury medycznej oraz wydłużające się kolejki do lekarza są faktami, których nie da się rozwiązać wyłącznie przez dosypywanie kolejnych środków finansowych. Potrzebujemy odważnej dyskusji o organizacji systemu ochrony zdrowia, potrzebujemy rozwiązań, które zwiększą efektywność wykorzystywania publicznych pieniędzy, poprawią dostępność świadczeń oraz zapewnią pacjentowi ciągłość leczenia. Dlatego Klub Parlamentarny Polskie Stronnictwo Ludowe opowiada się za skierowaniem tego projektu do dalszych prac w komisji sejmowej i liczymy tam na merytoryczną dyskusję. Możemy się nie zgadzać, możemy dyskutować, ale wypracujmy takie rozwiązania, które rzeczywiście poprawią nasz system ochrony zdrowia. Dziękuję.