Mówca: Mieczysław Kasprzak
Data: 2015-09-11 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Klub Polskiego Stronnictwa Ludowego również opowiada się za skierowaniem tych dwóch projektów do dalszych prac. Natomiast chciałbym przedstawić kilka refleksji na temat toczącej się debaty. Marnowanie żywności odbywa się na każdym etapie, od produkcji, po konsumpcję, po gospodarstwa domowe, z tym jednak, że trzeba zaznaczyć, iż na etapie producentów żywności to marnotrawstwo jest najmniejsze, dlatego że ci ludzie czują, wiedzą, jak dużo pracy i wysiłku trzeba włożyć w to, żeby tę żywność wyprodukować, i tam poszanowanie jest największe, natomiast już później stopniowo wzrasta. Dzisiaj powszechnie panuje przekonanie, że nie mamy nawyku oszczędzania, szanowania żywności. Brak tego nawyku bierze się już od wychowania dziecka w domu poprzez zakłady pracy, przetwórstwo, a później sieci handlowe, małe i duże, bo to we wszystkich występuje. Analizując te dane i zestawienia, chciałbym odważnie powiedzieć czy postawić tezę, że dzisiaj w Polsce nie mamy głodu, bo gdybyśmy właściwie zagospodarowali żywność, to nie byłoby osób głodnych, o których tutaj mówimy. W moim domu zawsze szanowało się żywność. Gdy kromka spadła na ziemię, to się ją całowało. Ja dalej tak postępuję. Ale już z młodszym pokoleniem jest trudniej. Dlaczego kiedyś szanowało się żywność? Bo była bieda na wsi. Pamiętam, ile wysiłku, ile pracy mój dziadek musiał włożyć w to, żeby wyprodukować żywność. Tam nawet skórka z chleba nie mogła się zmarnować. Wszystko musiało być zagospodarowane. To była bieda. A teraz jest bieda? Teza może niesłuszna, ale takie mamy społeczeństwo i do tego doprowadziliśmy. Mamy żywność, ale nie potrafimy jej skonsumować i wszyscy otwarcie mówimy, że mamy biedę. Myślę, że brakuje właściwej edukacji. Dlaczego brakuje? Dlatego że wszyscy jakoś dziwnie się zachowujemy. Myślę, że dużą rolę w tym zakresie odgrywają media. Kiedyś pozwoliłem sobie wyraźnie stwierdzić w jednej z gazet, ile żywności u nas się marnuje i że chleb na drugi dzień też jest zjadliwy, można go zjeść, może nawet jest mniej szkodliwy dla zdrowia. Proszę państwa, przez tydzień nie mogłem pokazać się w Sejmie ani u siebie na wsi, bo zaczęto wysyłać do mnie czerstwy chleb, ponieważ go lubię. Sami jesteśmy temu winni, bo stwarzamy taką atmosferę. Kiedyś na talerzu nie mogło nic zostać, natomiast teraz stało się to modne, bo jak nie zjem do końca, to znaczy, że jestem aż tak zadowolony. Kolejna sprawa dotyczy utylizacji żywności, jako że wszystkiego nie da się zagospodarować. Są sytuacje, kiedy trzeba zagospodarować żywność w inny sposób, trzeba coś z nią zrobić. Nie mamy w Polsce dobrych metod utylizacji żywności. Byłem kiedyś w Szwecji, gdzie analizowaliśmy wszystkie źródła energii odnawialnej. Szanowni państwo, tam cała żywność, która nie jest skonsumowana, w specjalny sposób jest przekazywana z gospodarstwa domowego do biogazowni w danym mieście. Biogazownia produkuje gaz, nie tylko z tej żywności, bo dochodzą i inne składniki, a z kolei ten gaz jest wykorzystywany do napędu komunikacji miejskiej, i wszystko pięknie się zamyka. Mówiliśmy tu bowiem również o tym, że rolnictwo jest źródłem dużej emisji. Pozwoliłem sobie przedstawić kilka refleksji, ponieważ to są bolesne sprawy. Z jednej strony musimy ciężko pracować, przeznaczać ogromne pieniądze na rolnictwo, wspierać rolnictwo, żeby nie brakowało nam żywności, a z drugiej strony mówimy, że jest głód, natomiast ogromne ilości żywności się marnują. (Dzwonek) Dlatego też - tak jak zaznaczyłem na wstępie - jestem za dalszym procedowaniem. (Dzwonek) Stanowiska i moje, i klubu parlamentarnego są zbieżne. Dziękuję bardzo.