Mówca: Janusz Śniadek
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Co to za kraj, w którym bohaterowie żyją w biedzie, a ich oprawcy pobierają sowite emerytury, panie Meysztowicz? Te słowa to bardzo ciężkie oskarżenie pod adresem wolnej Polski. Polska okazuje się nie być sprawiedliwą matką dla wszystkich swoich dzieci. Może nie tyle Polska - pytanie, czy Polska - ale elity sprawujące od lat władzę, elity z taką konsekwencją realizujące pomagdalenkowy układ. Wszystkie wcześniejsze ustawy dezubekizacyjne, także ta, ze stycznia 2009 r., okazały się niewystarczające. Podkreślić trzeba, że omawiana dzisiaj ustawa nie jest karą, szykaną ani odwetem. Ta ustawa przywraca elementarne poczucie sprawiedliwości. Totalitarny, komunistyczny reżim w Polsce był oparty na systemie przywilejów. Lojalność oparta była na ucisku i tę lojalność wobec partyjnej nomenklatury uzyskiwano przez dostęp do nienależnych korzyści. Między innymi, oprócz niskich zarobków, wielką ułomnością PRL-owskiego systemu była niedostępność dóbr konsumpcyjnych. Lepsze zarobki i ułatwiony dostęp do deficytowych towarów to były przywileje, dla których ludzie, przezwyciężając skrupuły moralne, wstępowali do tych służb. Powtarzam, celem tej ustawy jest pozbawienie nienależnych przywilejów. Wymaga tego poczucie sprawiedliwości społecznej. Oglądałem wczoraj w telewizji migawkę z protestu stu kilkudziesięciu ubeków tutaj, pod Sejmem. Pewien człowiek w starszym wieku podawał, że ma 80 lat. Wołał z gniewem i oburzeniem, że pozbawia się go środków do życia, że za 2 tys. zł on nie jest w stanie wyżyć. Dokładniej za 2050 zł, bo tyle wynosi w tej chwili średnia emerytura w Polsce. Co to oznacza? Że połowa Polaków otrzymuje emeryturę niższą od tej kwoty i musi z niej wyżyć. Zgorszenie moje budzi też to, że ten funkcjonariusz nie widzi związku pomiędzy istnieniem aparatu opresji, w którym uczestniczył, a niedorozwojem i zapóźnieniem gospodarczym, niską stopą życiową społeczeństwa. To jest cena, jaką ciągle płacimy za PRL. Taka dygresja co do tego protestu, która mi się nasuwa: Jeżeli pod Sejmem gromadzą się byli esbecy, aby protestować w obronie traconych nienależnych im przywilejów, czy trzeba lepszego dowodu na to, że w końcu żyjemy w wolnej Polsce? (Oklaski) Trzeba przyznać, że to twarda ustawa. Wymierzona sprawiedliwość jest w duchu raczej Starego Testamentu niż w duchu miłosierdzia i wybaczenia Ewangelii. Jedynym kryterium pozbawiającym przywilejów emerytalnych jest służba w SB przed 15 września 1989 r. Katalog wymieniony jest w art. 13. Pod uwagę bierze się miejsce pracy, a nie wykonywany zawód, np. sekretarka, nauczyciel WF-u, jak wczoraj pan Meysztowicz argumentował. Dlaczego? Ponieważ wyjątek stanowi zasadnicza służba wojskowa. Ludzie, którzy w PRL decydowali się na pracę w aparacie opresji, robili to z pobudek materialnych, dla przywilejów wyzbywali się skrupułów moralnych. (Oklaski) Nie ma wątpliwości, że tu nie krzywdzimy nikogo. Na koniec chciałbym dodać, że w tej chwili równolegle w Sejmie procedowany jest senacki projekt ustawy, druk nr 936, o zmianie ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz o osobach represjonowanych z powodów politycznych. Ta ustawa przyniesie określone koszty. Szacowane są one na ok. 300 mln zł. Trzeba powiedzieć, że budżet to system naczyń połączonych. Owszem, te emerytury, o których dzisiaj mówimy, finansowane są z nieco innych źródeł, ale, tak jak mówię, budżet to system naczyń połączonych, stąd można przyjąć, że środki, które oszczędzimy na redukcji nienależnych przywilejów w służbach (Dzwonek), będą wydatkowane na zadośćuczynienie osobom zasłużonym dla Polski. Pani Marszałek! Wnoszę o uchwalenie przedłożonej ustawy. (Oklaski)