Mówca: Włodzimierz Bernacki
Data: 2012-06-13 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 13 dzień czerwca 2012 r. godz. 21.30 - pora sejmowej debaty nad likwidacją nauczania historii i wiedzy o społeczeństwie w liceum ogólnokształcącym. To także moment, w którym miliony Polaków koncentrują swoją uwagę na boiskach piłkarskich. Jeśli założyć, że zbieżność chronologiczna wydarzeń: debata, mecz, jest przypadkowa, w co wątpię, to jednak mimo wszystko daje ona wiele do myślenia, a zatem jest pouczająca. (Poseł Domicela Kopaczewska: Bzdura, panie pośle.) W miejsce patriotyzmu wiekowego, wspierającego się na wiedzy, samoświadomości historycznej i wzrastającym na nich uczuciu, dziś budujemy - finansujemy to zresztą - patriotyzm jednodniowy, ot, taki piłkarsko-wyczynowosportowy. W dotychczasowej dyskusji dotyczącej polityki oświatowej rządu PO-PSL powiedziano bardzo wiele. Politykowi konserwatywnemu wyjątkowo łatwo jest odnaleźć argumenty podważające zasadność likwidacji nauczania opierającego się na tradycji historii oraz tradycji wartości, przez co my, konserwatyści, wpadliśmy w wyjątkowo niebezpieczną pułapkę oczywistości swych racji, popadając w następstwie tego w nieco belferski, apodyktyczny ton. Spójrzmy zatem na dzieło PO-PSL z innej perspektywy. Po pierwsze - odpowiedzialność. Kto z wysokich urzędników jest w stanie przewidzieć skutki podejmowanych działań? Nie mówię tutaj o skutkach finansowych lokowanych w perspektywie budżetowej, mówię o skutkach dalekosiężnych, tych w wymiarze kulturowym. Odcięcie się od przeszłości, jej lekceważenie miało już wielokrotnie miejsce. Pierwszy znany taki przypadek był za pierwszego czcigodnego władcy Chin z dynastii Qin. Bardziej popularny, bo z kręgu kultury europejskiej, to ten z czasów rewolucji francuskiej. Zdecydowano się wtedy ustanowić nowy kalendarz, zupełnie jak dzisiaj u nas - mamy czas przed i po Euro. Nie chcę sięgać do przykładów XX-wiecznych eksperymentów edukacyjnych, tych kojarzonych z dwoma totalitaryzmami, generują bowiem zbyt mocne emocje polityczne. Jedno jest pewne - wszystkie te przykłady ukazują nie tylko negatywne następstwa podjętej polityki oświatowej, ale także niemożność przewidzenia wszystkich jej negatywnych skutków. Chcę z tego miejsca polityków ponoć liberalnej Platformy Obywatelskiej zapytać, jak godzą swe działania z liberalnym credo zawierającym zdecydowany sprzeciw wobec wszelkiej maści konstruktywizmu. Panie, panowie, polecam lekturę dzieł klasyków liberalizmu, takich jak: Friedrich von Hayek, Ludwig von Mises, Karl Raimund Popper. Za liberałami klasykami powtórzę pytanie o skutki, a przede wszystkim o odpowiedzialność za przeprowadzane eksperymenty, o to, kto i kiedy poniesie odpowiedzialność za tak krótkowzroczną politykę. Proszę mi wierzyć, nie życzę politykom koalicji PO-PSL losów, jakie stały się udziałem przywołanych wcześniej polityków z czasów dynastii Qin, jak i tych reformujących nauczanie historii w dobie rewolucji francuskiej. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Tydzień temu w Los Angeles zmarł Raymond Douglas Bradbury, autor powieści pt. ˝451 stopni Fahrenheita˝. Choć główny bohaterem jest strażak, to jednak nie jest to powieść o straży pożarnej. Jest to cenna uwaga, szczególnie dla PSL. Może ktoś z Ministerstwa Edukacji Narodowej zechce zobaczyć, jak wygląda społeczeństwo w kraju, w którym ograniczono edukację do niezbędnego, funkcjonalnego minimum, gdzie nie ma historii, gdzie nie ma miejsca na czytanie książek, wystarczy bowiem czytać streszczenia, gdzie dostarczycielem informacji jest szklany ekran, im większy, tym lepszy, a głównym tematem zainteresowań jest teraźniejszość, życie gwiazd, gwiazdeczek i oczywiście sport. Wasze działania zmierzają wprost do zrealizowania modelu społeczeństwa, w którym samozadowolenie staje się zasadą nadrzędną, w którym książka i wypływająca z niej wiedza ma pozbawiać tak młodego, jak i dojrzałego obywatela szczęścia. Jak w wizji Bradbury˝ego, tak i rządowej wymagania edukacyjne doprowadzone są do niezbędnego minimum. Tu znów zwrócę się do posłów PSL-u. Bohater strażak w powieści Bradbury˝ego odmawia wykonywania poleceń sprzecznych z jego sumieniem rozbudzonym pod wpływem przeczytanej wcześniej książki. Już wkrótce, po deformie, w życie wejdzie młode pokolenie, które swoją wiedzę będzie czerpało z krótkich haseł zamieszczanych w internetowych encyklopediach. Wizja, w której ignoranci czytają hasła pisane przez ignorantów stanie się rzeczywistością. Czy naprawdę PO-PSL chce pozbawić młodych ludzi szansy na zdobycie w liceum ogólnokształcącym wiedzy ogólnej? Już kończę, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nigdy nie byłem w stanie pojąć, jak ludzie, którzy mieli szansę odebrać solidne, rzetelne wykształcenie, za wszelką cenę chcą takiej możliwości pozbawić tych, którzy do szkół dopiero się wybierają. Nie jestem w stanie zrozumieć przyczyn, dla których rząd po wodzą historyka chce pozbawić tak wielu Polaków edukacji w zakresie historii. Owszem, zgodnie z wolą rządu pozostaną historycy eksperci, przynajmniej na razie, ale dlaczego rząd nie chce uczyć historii wszystkich młodych ludzi? To jest pytanie zasadnicze: Czy dla pana premiera historyka, pana prezydenta historyka posiadana przez nich wiedza historyczna jest ciężarem i balastem w realizowanej przez nich polityce bieżącej? Wydaje się, że tak, skoro tak ochoczo wspierają dzieło deformy. (Oklaski) Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Prawo i Sprawiedliwość wyraża zdecydowany, ostry sprzeciw wobec polityki psucia oświaty i tym samym realizowania polityki prowadzącej do degeneracji kulturowej społeczeństwa polskiego. Z tego też względu Prawo i Sprawiedliwości wnosi i popiera projekt rezolucji wzywającej rząd Rzeczypospolitej Polskiej do zmiany rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 7 lutego 2012 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)