Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2015-09-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Pani Minister! Mam zaszczyt w imieniu klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej przedstawić stanowisko wobec sprawozdania komisji o rządowym projekcie ustawy o zdrowiu publicznym, druki nr 3675 i 3772. W tej sprawie można powiedzieć, że mamy ustawę, mamy ustawę o zdrowiu publicznym i bardzo dobrze, że ją mamy, bardzo dobrze, że mogła przejść przez wszystkie szczeble, począwszy od podkomisji, przez komisję, i w tej chwili być przedmiotem debaty na sali sejmowej. To bardzo ważna ustawa. Można oczywiście spierać się o poszczególne zapisy. Można spierać się o cele w tej chwili wyznaczone. Można spierać się, kiedy będziemy ją nowelizować, w jakiej formie i jakie cele przyniesie nam przyszłość. Tego oczywiście nie wiemy i niewątpliwie na podstawie tych zapisów, które przygotowała pani minister, ona będzie w jakiejś tam formule nowelizowana. Chciałbym zwrócić uwagę na tej sali, od razu informując, że nasz klub będzie popierał tę ustawę, na dwa elementy, które nie tyle, że rzuciły mi się w oczy, co mogą negatywnie oddziaływać na funkcjonowanie tej ustawy, a tym samym na relacje pomiędzy poszczególnymi podmiotami tej ustawy. Pierwsza sprawa to mechanizmy współpracy i koordynacji. Tutaj pojawiają się różne osoby - minister zdrowia, pełnomocnik ministra zdrowia do spraw zdrowia publicznego, Rada do Spraw Zdrowia Publicznego, w ten sposób się to charakteryzuje. Otóż mamy doświadczenia z tej kadencji, że tego typu osoby, nie będę personifikował, ale w momencie, kiedy powołano by radę za naszego poprzedniego ministra zdrowia, to musielibyśmy się tej radzie najpierw dobrze przyjrzeć, czy jest w miarę kompetentna i czy wie, co będzie robiła. To jest podstawowa rzecz, bo to, w jaki sposób będzie pracowała, będzie zależało od kompetencji ludzi, którzy te stanowiska będą zajmować. Następną sprawą jest to, że wprawdzie ustawa ta upodmiotowia czy wskazuje na działanie czy na funkcjonowanie np. inspekcji sanitarnej, np. inspekcji farmaceutycznej w pewnych zakresach, ale nie daje prostych i szybkich narzędzi tym już istniejącym, dobrze zreformowanym i przekształconym instytucjom, które dbają o nasze zdrowie. W końcu pacjent, gdy się przewróci na ulicy i nie może wstać, to woła lekarza, a nie dbających o zdrowie publiczne czy ochronę zdrowia, wzywa lekarza. To jest właśnie to. Skoro mamy instytucje, które to potrafią robić, to dajmy im odpowiednie narzędzia. I na koniec mamy sprawę finansowania. Mówię o każdej formy finansowania na zasadzie: damy tyle, zapiszemy to w budżecie, przekażemy coś, co nie istnieje, np. środki z hazardu. Ktoś to wyliczy i powie, że tyle i tyle wpłynęło, ale kiedy zapytam, ile wpłynie za rok, to oczywiście nie będzie wiedział. No, to jest jasne. Tak więc tego typu, nazwijmy to tak, wątpliwe, nieprzewidywalne wręcz źródła finansowania na pewno realizacji tej ustawy nie będą wspierały. Uważam, że realizacja tak ważnej ustawy powinna być oparta np. na środkach, które pochodzą z akcyzy z używek. Oczywiście ilość tych środków może się również zmieniać, i w tym zakresie może paść taki zarzut, ale prawda jest taka, że będą to środki w jakimś sensie przewidywalne, na pewno stałe, a ponadto będzie wiadomo, z jakiego źródła pochodzą, jeżeli będzie oczywiście odpowiedni zapis w tej kwestii. Myślę, że ta ustawa jest w tym zakresie wielkim krokiem, może przesadziłem z tym ˝wielkim˝, ale na pewno jest takim krokiem, w dobrym kierunku, i dlatego należy ją przyjąć w tym kształcie, jaki jest, i poważnie zastanowić się nad tym (Dzwonek), wtedy kiedy zacznie działać, gdzie są słabe punkty i w jaki sposób je będziemy naprawiać. Dziękuję.