Mówca: Tadeusz Aziewicz
Data: 2016-06-08 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Omawiany projekt ustawy dotyczy pomocy publicznej dla sektora stoczniowego, zawiera w sobie kilka nowych instrumentów wsparcia. Rząd bierze odpowiedzialność za ich zgodność z prawem unijnym. W przypadku pomocy publicznej o charakterze sektorowym naturalnie rodzą się pytania o jej zasadność, szczególnie że rzecz dotyczy przemysłu, który w ostatnich latach dynamicznie odrodził się na normalnych zasadach. Budowane statki to w większości bardzo zaawansowane technologicznie jednostki. Pojawiają się też pytania szczegółowe dotyczące skutków proponowanych rozwiązań. Przykładowo, czy podatek od wartości sprzedanej będzie bardziej mobilizował do inwestowania niż dotychczasowy CIT? Dlaczego koszty zmiany mają ponosić samorządy, które otrzymują część podatku CIT od firm działających na ich terenie? Najwięcej jednak kontrowersji i emocji budzi kontekst, w jakim promowane są nowe regulacje. Uprawiane jest przez projektodawców świadome i uporczywe fałszowanie prawdy o transformacji przemysłu stoczniowego i jego aktualnym stanie. Działo się tak m.in. w Sejmie w trakcie spektaklu zwanego audytem. Kłamstwo ma krótkie nogi, spisane są czyny i rozmowy. Doskonale pamiętam kadencję 2005-2007, w której wielokrotnie przypominałem ministrom nadzorującym stocznie o pilnej konieczności osiągnięcia konsensusu z Komisją Europejską. Nie sposób też nie wspomnieć upolitycznienia kadry menedżerskiej w tym czasie zarządzającej stoczniami w osobie późniejszych posłów Kazimierza Smolińskiego i Andrzeja Jaworskiego, z których pierwszy próbował ratować swoją stocznię i siebie, kandydując na prezydenta Tczewa, drugi - na prezydenta Gdańska. Przypominam, że stocznie morskie w Gdyni i Szczecinie upadły w wyniku decyzji nie Platformy Obywatelskiej, ale Komisji Europejskiej, ponieważ po rządach PiS udzielana pomoc publiczna osiągnęła już poziom tak wysoki, że nie udało się złożyć żadnego sensownego planu restrukturyzacji. Osoby, które zarzucają rządowi Donalda Tuska, że nie odwoływał się od decyzji komisji powinny zainteresować się sytuacją ekonomiczną wspomnianych stoczni w tamtym okresie po rządach PiS i odpowiedzieć na pytanie, jak miały dotrwać do werdyktu Trybunału w Luksemburgu. Bezdyskusyjnie ustawa kompensacyjna dawała większe możliwości odbudowy przemysłu stoczniowego niż dzika upadłość. Czas potwierdził słuszność obrony koncepcji. Polski przemysł stoczniowy rozwija się dynamicznie na normalnych rynkowych zasadach. Nasze stocznie nie znajdują się w ruinie, nie wymagają już odbudowy. Dobrze, że autorzy omawianego projektu mówią teraz o ich aktywizacji. Przeczuwam, że po jego wejściu w życie jeszcze bardziej zmieni się narracja dotycząca sytuacji w przemyśle stoczniowym, okaże się, że jest dobrze, trochę na zasadzie starego marynarskiego powiedzenia o przedmiocie, który przykleja się do statku i mówi: razem płyniemy. Wysoka Izbo! Pomimo wszystkich zastrzeżeń, projekt zawiera propozycje, które mogą poprawić sytuację przedsiębiorców działających w branży. Jest to wystarczający powód, aby pracować nad nim w sejmowych komisjach. Platforma Obywatelska poprze takie skierowanie. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)