Mówca: Krzysztof Szczerski
Data: 2012-11-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość z uwagą wysłuchał informacji prezesa Rady Ministrów o polityce europejskiej. Żałujemy, że do 20. minuty pan premier wytrzymał, a w 20. popuścił i już zaczął atakować Prawo i Sprawiedliwość, zaczął wprowadzać znowu język podziału, wojny polsko-polskiej, ataku na Prawo i Sprawiedliwość. (Oklaski) Oczywiście jak zwykle, mówiąc o pokoju, siał tutaj konflikt, ale rozumiem, że to taka natura. Jedna rzecz była nowa w tym ataku premiera na Prawo i Sprawiedliwość. Do tej pory wydawało nam się, że linia jest taka, że to PiS dyryguje Cameronem, który, jak wiadomo, jest członkiem PiS-u na wychodźstwie. Akurat jest tak, panie premierze, że przez pana politykę 2 mln Polaków wyjechało za chlebem do Wielkiej Brytanii, akurat Cameron do nich się nie liczy. Dzisiaj dowiedzieliśmy się, że jest odwrotnie, to Cameron dyryguje PiS-em (Wesołość na sali), a my działamy jako, rozumiem, piąta kolumna brytyjska w Polsce. Naprawdę, panie premierze, nie godzi się już. To już naprawdę jest wbrew i logice, i obyczajom, i temu przekazowi, że należy się Polakom spokojna debata o Europie, to jest wbrew temu wszystkiemu. I także jest wbrew temu, o czym pan mówił dzisiaj do nas, jakoby zdecydowane i twarde negocjacje Prawa i Sprawiedliwości, śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego i rządu PiS w Brukseli nie przynosiły żadnych efektów. Do tej kłamliwej oceny dorobku tamtych lat odniesie się - mam upoważnienie, żeby to powiedzieć - w swoim oświadczeniu poselskim na koniec dzisiejszego dnia obrad pani minister Anna Fotyga. Natomiast chcę mówić o polityce europejskiej dzisiaj z szerszej perspektywy, nie tylko takiej, o której głównie mówił pan premier. Otóż uważam, Prawo i Sprawiedliwość uważa, że najważniejszym dylematem, przed którym stoi dziś polska polityka europejska, jest odpowiedź na pytanie, jak mamy zachować się wobec widocznej tendencji do pękania Unii Europejskiej, wobec narodzin Europy wielu prędkości. Już sam fakt, że stanęliśmy wobec takiego dylematu, jest porażką rządu Donalda Tuska, który wielokrotnie podkreślał, że jego strategicznym celem jest utrzymanie europejskiej jedności. Mówił o tym premier Tusk podczas naszej prezydencji. I co? Nic z tego nie wyniknęło. A zresztą kto dziś w Polsce i w Unii pamięta, że nie minął jeszcze nawet rok od tej prezydencji? Gdy się kończyła, wszyscy trąbili jej sukces. Dziś jest zapomniana, bo nie wytrzymała próby czasu. Tymczasem Unia pęka na naszych oczach, a pionierami pomysłów na jej rozpad są m.in. najbliżsi sojusznicy pana premiera i ministra Sikorskiego, czyli politycy niemieckiej koalicji rządzącej i całej europejskiej chadecji. Do tego jeszcze wrócę. (Oklaski) Wspomniany rozpad Unii Europejskiej wzdłuż linii podziału na strefę euro i pozostałe państwa podmywa cztery fundamenty integracji europejskiej, czyli założenia, że państwa członkowskie łączą wspólne prawo, wspólne instytucje, wspólny rynek i wspólny budżet, a kraje w Unii kierują się zasadą lojalnej współpracy i wzajemnej otwartości. To, co można dzisiaj zaobserwować, to już nie tylko dyskusja o wewnętrznym zróżnicowaniu w ramach Unii, ale przekładanie tej idei na konkretne zapisy prawne. Jednym z najbardziej czytelnych przykładów tego trendu rozpadu Unii jest pakt fiskalny, który Polska podpisała, a który niebawem, jak słyszeliśmy, trafi do ratyfikacji w naszym parlamencie. Jeśli tak będzie, to mam nadzieję, że pan premier nie da się podpuścić jakimś fałszywym podpowiadaczom i rząd nie skieruje tego dokumentu w trybie innym niż art. 90 konstytucji. Panie premierze, nie warto wjeżdżać buldożerem w polską konstytucję dla czegoś tak marnego jak pakt fiskalny. (Oklaski) Mówię jasno, nie wolno tego panu robić. (Poseł Stefan Niesiołowski: Chciałbym.) Proszę nawet nie próbować konfrontacji z parlamentem w tej kwestii. (Poseł Stefan Niesiołowski: Nie strasz.) Szczegółowo o pakcie będziemy mówić przy jego ratyfikacji. Dziś posłużę się nim tylko jako przykładem psucia integracji europejskiej przez różnego rodzaju prawne potworki, takie jak pakt, czyli to, co nazwałem kiedyś prawem szkatułkowym, czyli prawem w prawie, zamkniętym w innym prawie i schowanym pod inne prawo. Takich dożyliśmy czasów w prawie europejskim. Po pierwsze, pakt jest prawem pozaunijnym, który podszywa się pod wspólnotowy dorobek prawny, bo używa terminów i instytucji Unii do realizacji swoich postanowień. Burzy zatem ład prawny w Europie. Po drugie, to złe prawo dzieli państwa Unii na kilka kategorii i to nie tylko formalnie, ale przede wszystkim w zakresie ich statusu i praw do uczestniczenia w procesie decyzyjnym. W samym pakcie naliczyć można 5 wariantów członkostwa państw członkowskich. Po trzecie, pakt wprost zaczyna zakładać, że państwa członkowskie nie współpracują ze sobą lojalnie, stąd wprowadza mechanizmy wzajemnego pozywania się państw przed Trybunał i odgórny nadzór nad politykami budżetowymi krajów, połączony z sankcjami za łamanie wytycznych. Po czwarte, centralna, dyscyplinująca władza nakazuje krajom europejskim realizację jednego, centralnie sterowanego modelu polityki finansowej realizującego monetarystyczne założenia mówiące, iż najważniejsza jest dyscyplina fiskalna, a nie np. stymulowany rozwój. Prawo to jest złe dla Europy, pisane pod presją kryzysu i decyzji agencji ratingowych i banków. Dlatego powinno być odłożone na półkę wiecznej niepamięci w dziale ˝Nieudane projekty˝, tak jak cały projekt (Oklaski) pseudodemokratycznej federacji europejskiej. Problem polega na tym, że - niestety - nawet gdybyśmy sam pakt fiskalny odrzucili, co mam nadzieję stanie się w tej Izbie, to i tak tendencja do tego, by wprowadzić w Unii dyscyplinarny nadzór nad państwami, dokonuje się w szeregu innych regulacji, rozproszonych, które już wchodzą w życie. Najgorszy jest tu tzw. pakt Euro Plus, który pan, panie premierze, podpisał bezprawnie, bez zgody i upoważnień konstytucyjnych i ustawowych. (Oklaski) Dlatego nie ma naszej zgody na to, by polski budżet był poddany kontroli urzędników - nie wiadomo skąd, przez kogo powoływanych, w ramach procedury tzw. rekomendacji krajowych. Parlament nie upoważniał pana premiera Tuska do podpisywania takich zobowiązań i nie życzymy sobie, by ktoś podważał prawa Sejmu do wolnego decydowania, na co pójdą pieniądze zebrane od polskich obywateli. (Oklaski) Nie będzie zgody na tyranię w Europie. Niech Komisja Europejska nie waży się nam tych rekomendacji przysyłać, a rząd nie ma żadnego prawa, by je przyjmować do wiadomości na posiedzeniu rady. (Poseł Stefan Niesiołowski: No i co zrobisz?) Demokracja to także prawo obywateli i ich reprezentantów do dysponowania pieniądzem publicznym zebranym z podatków. Nie damy sobie tego prawa odebrać. Parlament na to się nie zgodzi. (Oklaski) (Poseł Stefan Niesiołowski: Zobaczymy.) A z budżetem poradzimy sobie sami, jak do władzy w Polsce dojdzie odpowiedzialna władza. (Oklaski) (Poseł Stefan Niesiołowski: Już radziliście sobie.) Ale jest jeszcze jeden wątek, który bezpośrednio wiąże się z paktem, który dotyczy Polski. I to szczególnie chciałbym panu premierowi zadedykować. Otóż przy okazji paktu po raz pierwszy doszło do sytuacji, że Polska musi się wkupywać w swoje prawa do uczestniczenia w pracach organów Unii. Jeszcze nie tak dawno byłoby to nie do pomyślenia, a teraz ma to miejsce za zgodą samych zainteresowanych, w tym pana premiera Tuska. Czymże innym bowiem jest sytuacja, w której dopiero ratyfikacja paktu daje nam prawo do uczestniczenia w posiedzeniach organu zwanego Euroszczytem, i to nie w pełnym zakresie jego obrad, a tylko wówczas, gdy debatowane będą ogólne kierunki europejskiej polityki finansowej. Panie Premierze! Panie Ministrze! Bo pan minister komentuje to na żywo. Kraje członkowskie, niech pan posłucha, kraje członkowskie w myśl traktatów są sobie równe, a instytucje Unii są powszechne, tzn. uczestniczą w ich pracach wszystkie kraje. I oto teraz pakt, dziwaczne prawo niby-unijne, niszczy te zasady i każe wkupić się w prawo do uczestniczenia w pracach Unii, i to na nierównych zasadach, to znaczy bez prawa do decyzji. Panie premierze, lubi pan być naprawdę wypraszany za drzwi? To niebywały wręcz przykład upadku i dezintegracji, tego podziału właśnie europejskiego, któremu pan rzekomo chciał zapobiec, a teraz pan chce się do tego wpisać ratyfikacją paktu fiskalnego. Szykuje się takich przykładów więcej, jak chociażby obecny projekt nadzoru bankowego, w którym znowu mamy ten ostry podział i różne prawa decyzyjne krajów euro i krajów spoza euro. Tak właśnie następuje rozpad Unii za państwa zgodą. Jak więc to było możliwe, że premier Tusk na to się zdecydował, żeby takie prawa podpisywać? Według mnie jest tylko jedna logiczna odpowiedź, chyba że jest to nielogiczne. Obecny obóz władzy dał się złapać w pułapkę myślenia, że prędkość głównego nurtu to pionierzy integracji siedzący w uciekającym pociągu, na który musimy za wszelką cenę jakoś się załapać. To wizja, która z góry skazuje nas na rolę podrzędną, tych, co gonią, co muszą nadrobić dystans, co muszą siedzieć przy stole, bo inaczej znajdą się w karcie dań. Ileż razy słyszeliśmy te frazy z ust przedstawicieli rządu. I na tym polega główny problem strategii europejskiej Donalda Tuska, a podpisane przez niego zgody i regulacje to tylko mniej lub bardziej groźne jego konsekwencje. To całkowicie błędna strategia, tym bardziej że nie ma podstaw dla niej w naszym potencjale państwowym. Polska to wielki kraj i dumny naród. Polacy zasługują na to, by nie rządzili nimi tacy ludzie, jak ci z obecnego obozu władzy (Oklaski), ludzie pełni kompleksu niższości... (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Kto to mówi?) (Głos z sali: Jasne.) (Wesołość na sali, oklaski) ...wobec głównego nurtu. Kompleks tkwi w głowach rządzących, a nie w obiektywnych kryteriach polskiej siły i walorach polskiego społeczeństwa. Panie premierze, uwierz pan w siłę Polski albo ustąp. (Oklaski) Dlatego Prawo i Sprawiedliwość proponuje odwrócenie tej błędnej logiki polskiej polityki europejskiej. Spójrzmy na Unię Europejską z naszej perspektywy, z polskiej perspektywy, biorąc Polskę za centrum myślenia... (Głos z sali: To jest PiS-owska perspektywa, nie polska.) Jeśli tak uczynimy, to wyłoni nam się inny obraz. Pierwsza prędkość, czyli strefa euro, to pogrążony dziś w chronicznej nierównowadze sztucznie utworzony politycznymi decyzjami obszar problemów Unii, który ciągnie w dół całą europejską gospodarkę i kosztuje nas coraz więcej. Z niepokojem obserwujemy to, że pan premier powtórzył, że chce nas do tej strefy zagonić. Obok tej strefy mamy całą grupę państw, które korzystając ze wspólnego rynku, dzięki kontaktom handlowym i kooperacyjnym, a także dzięki temu, iż zachowały własną walutę i mogą prowadzić własne polityki finansowe, potrafiły przejść przez najgłębszą europejską recesję, wyjść z tego w miarę obronną ręką, nie w izolacji, tylko we współpracy i solidarności. To właśnie te państwa są liderami integracji europejskiej, wyznaczają jej naturalny i zdrowy bieg i do nich także miałaby szansę zaliczyć się Polska, gdyby rząd premiera Tuska nie miał kompleksu w głowie i decyzjami politycznymi nie wepchnął nas w sam środek europejskiego kryzysu. (Poseł Stefan Niesiołowski: Kłamstwo, kłamiesz.) Już za to płacimy wiązaniem rezerw Narodowego Banku Polskiego z ratowaniem euro, a zaraz zaczniemy płacić jeszcze więcej w unii bankowej, w ramach paktu fiskalnego i pakietu klimatycznego. Pcha nas pan w sam środek czarnej dziury. Pytam: Po co? (Oklaski) Niestety to nie tylko kompleks rządu wepchnął Polskę w kryzys. To także interes obozu władzy, dla którego politycznym oparciem jest ów główny nurt. Po prostu liczycie państwo na to, że to on zagwarantuje wam rządzenie i wesprze w trudnej chwili. Nic bardziej błędnego i bardziej dla Polski szkodliwego. Polityka pana premiera Tuska przypomina mi trochę tego austriackiego skoczka, tylko że bez spadochronu. Rzucił się pan w dół, a teraz nerwowo pan szuka linki od spadochronu. Już pan wie, że zapomniał pan tego spadochronu, ale ma pan jeszcze nadzieję na to, że lecący obok Niemcy chwycą pana na hol, jednak oni są jakoś zajęci swoimi sprawami, a Ziemia jest coraz bliżej. (Oklaski) Tymczasem to kraje dynamicznego bieguna wskazują, co jest najważniejszą zdobyczą Unii: wspólny rynek, swoboda przepływu osób, dóbr, kapitału i usług, wolność i równość, wspólne prawa i wspólne obowiązki, a w tak stworzonych ramach zasada solidarności i to, iż każdy kraj zachowuje podmiotowość i własny model rozwoju zgodny z narodowymi interesami. Żadnej sztuczności, utopii i centralnego nadzoru wymuszającego posłuch. Solidarność, wspólnota, spójność i wolność - to powinna być nasza Unia Europejska. Polska powinna zatem aktywnie poszukiwać partnerów do tego, by stać się jednym z liderów dynamicznego bieguna, a nie płacić wysoką cenę za to, by być dołączoną na nierównych zasadach do niestabilnej grupy głównego nurtu. Prawo i Sprawiedliwość uznaje, że są trzy warunki dobrej polskiej polityki europejskiej. Po pierwsze, musimy budować swój własny potencjał gospodarczy przez mądrą politykę przemysłową, umiejętne gospodarowanie majątkiem publicznym, wspomaganie prywatnych przedsiębiorców i ekspansję na rynki zewnętrzne. Wszystko po to, by zerwać z mentalnym uzależnieniem od wspomagania z zewnątrz. (Dzwonek) Po drugie, Polska musi inwestować w Polaków w Brukseli, ale nie komisarzy czy pana Buzka, tylko tych, którzy pracują w Komisji i w różnych instytucjach europejskich. Tam Polaków jest za mało i nie mają polskiego wsparcia. Po trzecie, Polska musi bronić równości państw europejskich i ścisłego wypełniania postanowień traktatów, bo one gwarantują np. zasadę niedyskryminacji. (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Czas minął.) To ważne, by z kolei nie myśleć, iż pieniądze z funduszy strukturalnych czy dopłat rolniczych to jakaś łaska Brukseli albo szczodrość bogatych państw, za którą mamy być wdzięczni i jakoś za nią politycznie odpłacać. Nic podobnego. Dopóki obowiązują traktaty, polityka spójności i wspólna polityka rolna, należy się nam to z mocy prawa, a nie z niczyjej łaski. (Oklaski) Nie jest tak...