Mówca: Środowiska Marcin Korolec
Data: 2012-03-15 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Przede wszystkim chciałem jeszcze raz podkreślić, że Polska jest aktywnym uczestnikiem debaty klimatycznej na poziomie międzynarodowym, zwłaszcza na poziomie europejskim, i polska polityka nigdy dotychczas nie była i nie będzie polityką przeciwko polityce klimatycznej. Mamy bardzo dobre tradycje. W zobowiązaniach, które już podjęliśmy w ramach protokołu z Kioto, powinniśmy byli zredukować 6%. Do dzisiaj zredukowaliśmy 30%, mając w tym samym okresie ponad 50-procentowy wzrost gospodarczy. Jesteśmy wzorem dla szeregu państw rozwijających się, ale myślę, że też dla szeregu państw europejskich, w jaki sposób można to łączyć, transformację gospodarki w kierunku gospodarki niskoemisyjnej, zachowując wzrost gospodarczy. Mamy w tym roku szczyt w Rio, to jest Szczyt Ziemi dwadzieścia lat po pierwszym historycznym szczycie w Rio, gdzie będziemy wypracowywać koncepcję zrównoważonego rozwoju na następne lata. Taką koncepcję zrównoważonego rozwoju musimy wypracować na nowo. Nasze zasoby nie są nieograniczone, są wyczerpywalne. Musimy szukać takich rozwiązań, które będą miały zastosowanie w przyszłości, ale są zaadaptowane do warunków w poszczególnych państwach, również wewnątrz Unii Europejskiej. Jeśli chodzi o naszą dyskusją wewnątrzeuropejską, to trwa już ona od jakiegoś czasu. Miałem przywilej razem z panią komisarz ds. klimatu reprezentować Unię Europejską w Durbanie w grudniu. Wynik konferencji w Durbanie wydaje mi się bardzo dobry. Po raz pierwszy od zawarcia tego porozumienia 192 państwa uzgodniły, że wspólnie podejmą wysiłki redukcyjne od roku 2020 w przyszłość. Te negocjacje mają się zacząć w 2013 r., a zakończyć w 2015. To, co jest nowe po konferencji w Durbanie, to jest domniemanie, że wyjdziemy z takiej optyki, która jest przyjęta w ramach protokołu z Kioto, podziału na państwa, które podejmują wysiłki redukcyjne, państwa rozwinięte, i państwa, które nie podejmują wysiłków redukcyjnych, czyli państwa rozwijające się. Taka była optyka pierwszego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto. Ten okres się kończy wraz z końcem bieżącego roku. Na drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto Unia Europejska samodzielnie, jako najbardziej ambitny gracz na arenie światowej, zadeklarowała jednostronnie politykę redukcji emisji i żadne inne państwo w ramach protokołu z Kioto do roku 2020, wydaje się, nie będzie podejmować żadnych wysiłków redukcyjnych. Wydaje się nam, że rozpoczynanie negocjacji światowych od tego, żeby położyć od razu na stole wszystkie nasze karty, wszystkie nasze atuty i wszystkie nasze cele, jest nieprawidłową techniką negocjacyjną, osłabiającą na koniec nie tylko nasze stanowisko, ale osłabiającą również poziom ambicji naszych partnerów. Mamy dzisiaj wypracowaną przez Komisję Europejską w marcu zeszłego roku tzw. mapę drogową. To jest dokument bardzo ambitny. To jest pewnego rodzaju wizja transformacji gospodarczej, środowiskowej, geopolitycznej i cywilizacyjnej. To jest dokument, który przewiduje, gdyby został zrealizowany, redukcję o 100%, jeśli chodzi o energetykę, emisji CO 2 w perspektywie roku 2050, prawie 90-procentową redukcję emisji z sektora przemysłu, prawie 70-procentową redukcję emisji z sektora transportu i prawie 50-procentową redukcję emisji z sektora rolniczego. Tak jak powiedziałem, naszym zdaniem musimy poczekać do końca negocjacji globalnych, czyli prawdopodobnie do roku 2015, żeby określać instrumenty i szczegółowe cele polityki klimatycznej w ramach Unii Europejskiej. Jeżeli będziemy postępować odmiennie, to ryzykujemy, że nie będziemy w stanie osiągnąć naszych celów środowiskowych tu, na miejscu. Nasi partnerzy nie będą gotowi do poważnych wysiłków, bo będą jakby zwolnieni naszym poziomem ambicji z realizowania swoich celów, a na dodatek w Europie, która już dzisiaj boryka się z bardzo poważnymi problemami gospodarczymi, te problemy gospodarcze będą tylko narastać. Żyjemy przecież w zglobalizowanej gospodarce i pieniądz ani inwestycje nie mają granic. Jakaż jest trudność przesunięcia przemysłów, które są objęte bardzo rygorystycznymi wymogami, do obszarów, gdzie te wymogi nie funkcjonują? Nie mam też takiego przekonania czy poczucia, że Polska jest tutaj jakoś odosobniona. Wydaje mi się, że dzisiaj prezydencja duńska jest znakomitym momentem, żeby rozpoczynać dyskusję na tematy klimatyczne. Ponad tydzień temu wystosowałem do wszystkich kolegów ministrów środowiska list w sposób precyzyjny opisujący nasze dylematy i nasze wątpliwości co do stosowania jednolitych instrumentów do wszystkich możliwych, różnych sytuacji wewnątrz Unii Europejskiej. Tak że taka debata, myślę, dzisiaj się rozpoczyna i potrzebujemy chwilę, wydaje mi się, żeby ta debata wybrzmiała i żeby rada, czyli ministrowie, mogli określić swoje stanowisko względem tej agendy, która się dzisiaj rozwija, agendy światowej, i względem naszych celów wewnętrznych. Chcę powiedzieć, że te piątkowe dyskusje, spotkania ministrów były dosyć długie, ale to, co nam się udało uzgodnić, to jest właśnie to, w jaki sposób Unia Europejska powinna przygotowywać się do negocjacji światowych, do tego kolejnego spotkania w Katarze, które jest zaplanowane na grudzień br. Mamy dzisiaj również w legislacji unijnej, np. w pakiecie klimatyczno-energetycznym, cały szereg instrumentów, które mogą powodować automatycznie zmniejszenie emisji, a jednocześnie powodować wzrost gospodarczy i transformację technologiczną. Polska złożyła we wrześniu zeszłego roku wniosek do Komisji Europejskiej z tzw. krajowym programem inwestycyjnym, bardzo szczegółowym, w odniesieniu do wszystkich instalacji elektroenergetycznych. To jest program, który zakłada inwestycje w sektorze elektroenergetycznym rzędu 7,5 mld euro, czyli 30 mld zł w perspektywie roku 2020. To jest program nie tylko transformacji i modernizacji tego sektora, to jest również program ograniczający emisję CO 2 . Mamy również cały szereg instrumentów, które planujemy. Dyskutujemy z ministerstwem nauki nad instrumentami, które by wykorzystywały wyniki badań naukowych i ułatwiały instrumenty implementacyjne. To będzie program, który na poziomie środków publicznych będzie wynosił około 400 mln zł. 200 mln miałoby pochodzić ze środków nauki, 200 mln - ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Tak że prace nad bardziej efektywną, bardziej środowiskową, bardziej zieloną gospodarką w Polsce trwają, tyle tylko że musimy szukać rozwiązań, które będą dopasowane do naszego trudnego punktu startowego. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich)