PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Artur Łącki
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej wystąpiło ze słuszną inicjatywą jak najszybszego zaszczepienia pracowników placówek wsparcia dziennego, czyli pracowników świetlic terapeutycznych i środowiskowych. Rozważenie tej kwestii i podjęcie jej może przyczynić się do niedopuszczenia do utraty pracy znacznej liczby osób zaangażowanych w realizację zadań publicznych, polegających na pracy na żywo w placówkach edukacyjnych i innych miejscach pracy z dziećmi i młodzieżą. Chodzi o wsparcie organizacji pozarządowych w stanie epidemii w możliwości realizacji zadań publicznych w zakresie edukacji, wychowania i pomocy psychologicznej dzieci i młodzieży. To bardzo dobry pomysł, którego realizacja pozwoli po prostu na organizowanie bezpiecznej opieki dla dzieci i młodzieży. Chcę zwrócić uwagę na jeszcze jeden problem, który musi zostać rozwiązany. Zbliża się koniec tego szalonego roku szkolnego. Rodzice, a zwłaszcza dzieci już myślą o letnim wypoczynku. Wydaje mi się, że po wielu miesiącach męczącego zdalnego nauczania, siedzenia w czterech ścianach domu czy mieszkania czy braku ferii zimowych zorganizowany wypoczynek letni nad morzem, na Mazurach czy w górach byłby jak najbardziej wskazany. Dlatego zwracam się z apelem o potraktowanie na równi z nauczycielami oraz pracownikami placówek wsparcia dziennego i objęcie dobrowolnymi szczepieniami także wychowawców kolonijnych, instruktorów harcerskich i edukatorów. Branża turystyczna żyje nadzieją, że latem, przy zachowaniu reżimu sanitarnego będzie można organizować letni wypoczynek dla dzieci i młodzieży. Przedsiębiorcy chcą dochować jak najdalej posuniętych wymogów sanitarnych i sądzą, że jednym z nich będzie zaszczepienie wychowawców kolonijnych. W imieniu branży turystycznej proszę zatem rząd o to, by jak najszybciej zostały opracowane i opublikowane zasady i wymogi, jakie będą obowiązywać przy organizacji wypoczynku letniego. Prace nad tymi przepisami powinny już trwać. Niech branża turystyczna, tak ciężko doświadczona przez pandemię, choć raz z wyprzedzeniem dowie się, na jakich zasadach przyjdzie jej pracować latem. Im się to po prostu należy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Olichwer
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jako poseł ziemi śląskiej z dużym niepokojem przyglądam się sytuacji, w jakiej znalazło się ostatnio Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Tarnogórskiej, które od wielu lat samodzielnie, i na dodatek do tej pory z wielkimi sukcesami, zarządza obiektami z listy światowego dziedzictwa UNESCO, zabytkową kopalnią srebra i Sztolnią Czarnego Pstrąga. Ze względu na pandemię stowarzyszenie to znalazło się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Do tej pory stowarzyszenie na swoją działalność nie otrzymywało żadnego stałego wsparcia, a obiekty utrzymywały się dzięki turystom. Rocznie odwiedzało je ponad 170 tys. osób. Obecna sytuacja jest na tyle dramatyczna, że w konsekwencji bez stałego lub czasowego wsparcia finansowego ze strony państwa może nawet skutkować utratą tytułu obiektu światowego dziedzictwa UNESCO, na który członkowie stowarzyszenia pracowali latami. W sprawę ratowania cennych obiektów zaangażowali się śląscy parlamentarzyści, Sejmik Województwa Śląskiego, pasjonaci oraz pochodzący z Tarnowskich Gór znani artyści, natomiast lokalny samorząd przeznaczył dla stowarzyszenia kwotę w wysokości 75 tys. zł. Potrzebne jest jednak rozwiązanie kompleksowe. Najlepszym rozwiązaniem wydaje się wpisanie do ustawy o dotacji przeznaczonej dla niektórych podmiotów, tak jak to uczyniono już wcześniej w przypadku kopalń soli Bochnia i Wieliczka czy Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu, albo drugie rozwiązanie - w ramach programów, tak jak w przypadku innych polskich zabytków wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dlatego chciałbym z tego miejsca zaapelować do wicepremiera i ministra kultury i dziedzictwa pana Piotra Glińskiego o osobiste zaangażowanie się w tę sprawę. Dziękuję.
Mówca: Joanna Scheuring-Wielgus
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! To będzie list do przyjaciół Europejczyków. Drodzy Przyjaciele! W 1989 r. moja ojczyzna odzyskała wolność, upadł komunizm, a Polska zagościła w gronie państw demokratycznych, weszła do NATO, weszła do Unii Europejskiej i wolniej lub szybciej, ale się rozwijała. Nasze święto wolności trwało niespełna 25 lat, a przygasło w 2015 r., gdy niebezpieczni polityczni karierowicze i dyletanci wygrali w Polsce wybory. W ciągu ostatnich 5 lat zniszczyli wymiar sprawiedliwości i demokratyczne instytucje państwowe, a także relacje międzynarodowe, krótko mówiąc: rozmontowali państwo prawa i stworzyli jego karykaturę. Wyobraźcie sobie, drodzy przyjaciele Europejczycy... (Poseł Teresa Pamuła: Hańba!) ...że tacy ludzie wygrywają wybory także u was, wygrywają i zaczynają wprowadzać swoje porządki. Najpierw stawiają na czele telewizji państwowej swojego byłego posła, wyrzucają niezależnych dziennikarzy, a media prywatne chcą wykończyć. Wyobraźcie sobie, że władze zawierają układ z Kościołem katolickim, któremu za poparcie przekazują setki milionów euro, jednocześnie skąpiąc na opiekę nad niepełnosprawnymi i na program walki z rakiem czy na psychiatrię dziecięcą. (Poseł Teresa Pamuła: Kłamstwo!) Wyobraźcie sobie, że przejęty przez władzę Trybunał Konstytucyjny orzeka pod dyktando partii rządzącej. Ostatnio ten pseudotrybunał stwierdził, że kobieta nie może przerywać ciąży, stwierdził, że polskie kobiety nie mają prawa do decydowania o sobie. Tak, nasza władza uznała, że w imię religijnych dogmatów można skazać polskie kobiety na to, aby rodziły dzieci z takimi obciążeniami genetycznymi i rozwojowymi, że prawdopodobnie nie przeżyją kilku dni. Dlaczego? Bo tak mówi polski Kościół, bo tak mówią polscy nacjonaliści. (Poseł Teresa Pamuła: Lepiej zabić.) Wyobraźcie sobie, że matce takiego dziecka proponuje się osobny pokój po to, żeby mogła się wypłakać. To nie jest żart. O wsparciu psychologicznym nie ma tutaj mowy. Od października, gdy zapowiedziano wprowadzenie tego zakazu, my Polki masowo protestujemy na ulicach. I co robi policja? Zastrasza nas, traktuje gazem, pałuje, a telewizja państwowa nazywa nas wariatkami i morderczyniami dzieci. Wyobraźcie sobie, że policja włazi rano do domu czternastolatka, bo zachęcał do tych protestów, a siedemnastolatkę skazuje za to, że te protesty organizowała. Brzmi to strasznie. Mówię o tym, ponieważ prosimy was o solidarność i o wsparcie. Polki nie mają prawa do decydowania o sobie, rząd Prawa i Sprawiedliwości nam tego zakazuje. (Poseł Teresa Pamuła: Kłamstwo!) Taka sytuacja może wydarzyć się również u was. Solidarność między granicami jest nam bardzo, bardzo potrzebna. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Tuduj
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałbym zwrócić uwagę na obecną, bardzo trudną sytuację młodych lekarzy, którzy robią specjalizację w ramach wolontariatu. Decydowali się na taką opcje, aby zdobyć specjalizację kierunkową, kiedy nie udało im się dostać na specjalizację z tej puli rezydenckiej, płatnej. Decyzję podejmowali świadomie, chcąc inwestować w swoje kompetencje. Niestety wszędobylskie prawo unijne takiego wariantu nie przewiduje. W zeszłym roku Sejm, dostosowując polskie przepisy, uchwalił ustawę, na mocy której ten wolontariat przestał być możliwy. Doszło do sytuacji gdy te praktyki, trwające specjalizacje są zagrożone i mogą być nieukończone. Szpitale zostały zmuszone do tego, żeby aneksować umowy wolontariackie, zatrudniać młodych lekarzy na najniższą krajową - jednak nie ze środków ministerstwa, tylko szpitala. Nie wszystkie szpitale miały na to chęć, tłumacząc się brakiem finansów. Część z nich wypowiada umowy i wyrzuca lekarzy w trakcie specjalizacji. Część szpitali z kolei wykorzystuje okazję i wymusza na lekarzach podpisanie lojalek. Jest to dramat dla tych młodych lekarzy w trakcie specjalizacji. Niektórym brakuje dosłownie kilku miesięcy czy nawet tygodni do jej ukończenia, a jest ryzyko, że to się nie uda. W tej sprawie zwróciło się do mnie grono młodych medyków z Wrocławia, których ten problem bezpośrednio dotyczy. W samym Wrocławiu to kilkadziesiąt, blisko setka osób. Z jednej strony Ministerstwo Zdrowia chce ściągać tzw. szamanów z Azji i Afryki i nostryfikować dyplomy medykom spoza Unii Europejskiej, a z drugiej - nie dba o ukończenie kształcenia przez polskich lekarzy specjalistów. Tak być nie powinno. Dlatego wnoszę, aby rząd pilnie zajął się losem tej grupy zawodowej, wyszedł z odpowiednią propozycją, aby nie dopuścić do przerwania specjalizacji. To nie jest problem wyłącznie medyków, wolontariuszy, ale wszystkich Polaków, którzy jak wszyscy wiemy, za długo czekają na dostęp do specjalisty. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Anna Dąbrowska-Banaszek
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Przed kilkunastoma dniami obchodziliśmy 150. rocznicę urodzin Eugeniusza Romera - polskiego geografa, kartografa i geopolityka, pedagoga, patrioty, jednego z najwybitniejszych Polaków ostatniego stulecia. Chciałam przypomnieć o tym wyjątkowym Polaku. Eugeniusz Romer urodził się 3 lutego 1871 r. we Lwowie. Jego rodzice Edward i Irena pochodzili ze starych rodzin szlacheckich. Lata dziecięce spędził w Krośnie. W 1881 r. rozpoczął naukę w gimnazjum w Jaśle, kontynuował ją w Nowym Sączu. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości studiował historię, prawo, etykę, historię literatury, geografię i geologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, w Halle oraz na Uniwersytecie Lwowskim. Studia ukończył w 1893 r. Rok później obronił doktorat z filozofii, a następnie zdał egzamin nauczycielski. Swoją edukację pogłębiał w Wiedniu, w Berlinie. Od 1899 r. był profesorem Akademii Handlowej we Lwowie, w 1908 r. został profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Stworzył we Lwowie szkołę geograficzną obejmującą geografię fizyczną, gospodarczą oraz kartografię. Na opracowanej przez niego zasadzie widmowej rozwinęła się międzynarodowa skala barw wysokościowych. Do opisu mapy zaproponował głównie pismo blokowe, łatwe do odczytania. Na polskich mapach stosował nazewnictwo polskie. W wydanej w 1904 r. ˝Geografii ziem polskich˝ stwierdził: Polska jest to kraina przedstawiająca geograficzną całość i w tym tkwi przyczyna, że mimo politycznego rozbicia jeszcze nie zginęła. Pojęcie Polski jest silniejsze od chwilowego zbiegu faktów historycznych i przeobrażeń politycznych. Walczył o tożsamość narodową, polityczną podmiotowość Polski jako wspólnoty obszarowej, narodowej i kulturowej. Jego prace dały gruntowne, teoretyczne uzasadnienie miejsca Polski w Europie. W 1908 r. ukazał się ˝Mały atlas geograficzny˝. Dzięki niemu Polska kartografia syntetyczna i szkolna znalazła się w czołówce światowej. W 1916 r. wydał ˝Geograficzno-statystyczny atlas Polski˝, w którym przedstawił obraz Polski pod względem fizjograficznym, narodowościowym, gospodarczym i kulturalnym, ukazał, gdzie sięgali Polacy, gdzie byli siłą kulturową, gospodarczą i organizacyjną oraz gdzie byli w mniejszości. Został on wydany w czterech językach. Był członkiem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w 1918 r. w Paryżu, zorganizowanej po zakończeniu I wojny światowej. W czasie konferencji został podpisany traktat wersalski. W 1921 r. w Rydze brał udział w uzasadnieniu szczegółów topograficznych Polskiej granicy wschodniej. W 1921 r. (Dzwonek) założył Instytut Kartograficzny ˝Atlas˝, w którym drukowano mapy i atlasy według jego koncepcji. Założył pierwsze czasopismo kartograficzne ˝Polski Przegląd Kartograficzny˝. Po wojnie pracował do końca. Zmarł 28 stycznia 1954 r. Pamiętajmy o wielkich Polakach. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Oświadczenie dzisiejsze mam na temat majora Wojska Polskiego Zygmunta Szendzielarza ˝Łupaszki˝ w 70. rocznicę jego śmierci. Zygmunt Szendzielarz był zawodowym oficerem Wojska Polskiego, który bronił granic w 1939 r. W tym roku zbiegł z rosyjskiej niewoli, włączając się w działalność konspiracyjną, finalnie w ZWZ AK. W tym czasie przyjął pseudonim ˝Łupaszka˝. W 1943 r. objął dowództwo nad oddziałem leśnym, z którego powstała legendarna 5. Brygada Wileńska Armii Krajowej. Oddział ˝Łupaszki˝ przez 2 lata walczył z wojskami niemieckimi wspieranymi przez litewskie formacje kolaboracyjne, a także z partyzantką sowiecką. W 1944 r. oddział został otoczony przez Sowietów. ˝Łupaszka˝ rozformował brygadę. Żołnierze przebijali się na zachód. Mogli również wrócić na Wileńszczyznę. ˝Łupaszka˝ zaś podporządkował swój oddział komendzie okręgu Armii Krajowej Białystok. Do oddziału przyłączyli się partyzanci z innych oddziałów Armii Krajowej. W ten sposób odtworzono 5. Brygadę Wileńską, która walczyła z Armią Czerwoną, NKWD, KBW, MO i UB. ˝Łupaszka˝ opuścił swój oddział dopiero w 1947 r. i od tej pory skazany był na ukrywanie się. Aresztowano go 30 czerwca 1948 r. i urządzono proces pokazowy w Warszawie. Samo śledztwo trwało ponad 2 lata. ˝Łupaszce˝ zarzucano szpiegostwo, ataki na rosyjską bezpiekę oraz współpracę z Niemcami. Zamordowano go strzałem w tył głowy 8 lutego 1951 r. i wrzucono do bezimiennej mogiły. Pochówku doczekał się dopiero 65 lat po swojej śmierci, z państwowymi honorami, na Powązkach. Cześć i chwała bohaterom. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Niemczyk
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Wydarzenia lutowe 1971 r. to ważna karta nie tylko w historii samej Łodzi, ale i w skali całego kraju. W Łodzi 10 lutego wybuchł strajk łódzkich włókniarek przeciwko komunistycznej władzy. Dzięki dziewczynom łódzkim komunistyczny rząd się ugiął i wieczorem 15 lutego ogłosił odwołanie wysokich podwyżek wielu artykułów pierwszej potrzeby wprowadzonych 12 grudnia 1970 r. Niedawno minęło 50 lat od tamtych wydarzeń. Musimy pamiętać, że sytuacja i warunki pracy w łódzkim przemyśle były bardzo trudne. Fabryki dysponowały przestarzałym parkiem maszynowym. Praca łódzkich włókniarek, prządek, tkaczek była bardzo ciężka. Towarzyszył im ciągły i olbrzymi hałas, zapylenie, wilgoć i kurz. Sytuacja ekonomiczna po podwyżkach wielu rodzin od grudnia uległa znacznemu pogorszeniu. Wtedy, podobnie zresztą jak teraz, pensje otrzymywane przez robotników były o wiele niższe niż średnia krajowa. Aż 40% mieszkańców Łodzi pobierało dodatki dla najmniej zarabiających. 10 lutego doszło do spontanicznego buntu z powodu drożyzny, niskich płac i głodu. Ok. 45 tys. kobiet strajkowało. W kulminacyjnym momencie było to aż 55 tys. protestujących. Walczyły o wyrównanie przywilejów, stworzenie przejrzystego systemu ustalania zarobków, sprawiedliwego wyliczania wynagrodzeń oraz uczciwego podziału premii eksportowej, o przerwę śniadaniową. Początkowo były tylko ekonomiczne postulaty, ale później pojawiły się również postulaty polityczne, w tym żądano gwarancji bezpieczeństwa dla strajkujących, ukarania winnych rozlewu krwi. Inne łódzkie strajki do tego momentu były przez władze rozwiązywane siłą. Dochodziło do katowania strajkujących, do rozlewu krwi. 14 lutego rozpoczął się strajk okupacyjny, bo nie było porozumienia. Do Łodzi przyjechał premier Piotr Jaroszewicz z członkami biura politycznego. Po latach w książce ˝Przerywam milczenie˝ napisał, że po wizycie w Łodzi zrozumiał, że łódzkim włókniarkom trzeba albo podnieść płace, albo cofnąć podwyżki. Obawiając się, że inne grupy zawodowe zaczną domagać się podwyżek, zdecydowano, że od marca ceny żywności wrócą do poziomu sprzed grudnia 1970 r. To zaszczyt dla mnie jako kobiety i łodzianki, że dzisiaj Wysoka Izba, uchwalając uchwałę, upamiętnia bohaterki - wspaniałe, odważne, zdeterminowane i bardzo ciężko pracujące kobiety. Jest to bardzo ważne, tym bardziej że na kartach polskiej historii o tamtych historycznych wydarzeniach zapomniano. Uważam, że wydarzenia sprzed 50 lat (Dzwonek) powinny być na stałe wpisane do ogólnopolskich uroczystości upamiętniających bohaterki walki o wolną i demokratyczną Polskę. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jan Szopiński
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W dniu 23 grudnia 2020 r. minister zdrowia powołał zespól ds. przygotowania rozwiązań legislacyjnych dotyczących restrukturyzacji szpitali. W składzie tego zespołu całkowicie pominął tych, którzy bardzo dobrze znają się na zarządzaniu szpitalami, czyli dyrektorów, menedżerów i przedstawicieli organów założycielskich szpitali. Według części samorządowców z tego składu wynika, że zespół z racji podległości służbowych nie będzie niczego przygotowywał i tworzył, a jedynie przeleje na papier dyspozycje kierownictwa PiS w zakresie zwiększenia zamieszania w zarządzaniu opieką zdrowotną w celu odwrócenia uwagi od wywoływanych przez rząd problemów. W czasie pandemii, w czasie wzrostu liczby tych, którzy chorują, w czasie wzrostu liczby tych, który żegnają się już na wieki, rząd RP przygotowuje reformę służby zdrowia. Dla rządu RP największym problemem jest to, że jeszcze nie wszystkie szpitale i przychodnie w Polsce podlegają bezpośrednio Warszawie, bo przecież według niego najlepiej zarządza się z Warszawy i w Warszawie urzędnicy wiedzą, czego potrzebują pacjenci w Kotlinie Kłodzkiej i jak kierować szpitalem np. w Bydgoszczy. Tymczasem samorządowcy zwracają uwagę, że problemy służby zdrowia nie zaczynają się na poziomie szpitali, zaczynają się na poziomie podstawowej opieki zdrowotnej, która daleko odbiega od dawnych założeń funkcjonowania lekarza rodzinnego ze względu na ograniczony dostęp do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej czy brak mechanizmów regulujących popyt na usługi medyczne. Jak sygnalizują samorządowcy z Kujaw i Pomorza, których mam zaszczyt reprezentować, na poziomie szpitali problemy wynikają głównie z niekorzystnego dla szpitali skalkulowania zasad ryczałtu, wysokości wynagrodzeń koniecznych do wypłaty personelowi medycznemu, deficytu pracowników medycznych i kilku innych przyczyn. Według samorządów nie poprawi się funkcjonowania systemu ochrony zdrowia bez kompleksowych rozwiązań. Najlepszym tego potwierdzeniem jest fakt, że program restrukturyzacji zadłużenia szpitali od roku 1989 był wdrażany wielokrotnie i nie doprowadził do trwałej poprawy. Tymczasem w zamyśle Ministerstwa Zdrowia centralizacja i odebranie szpitali samorządom to sposób na leczenie i wyprowadzenie z zapaści systemu służby zdrowia. Chciałbym zaapelować, aby te negatywne opinie wobec reformy szpitali i sposobu ich prowadzenia, które zostały przekazane panu ministrowi przez Zarząd Związku Powiatów Polskich i Konwent Powiatów Wojewódzka Kujawsko-Pomorskiego (Dzwonek), pan minister zechciał wziąć pod uwagę. Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Ziejewski
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Panie Premierze! Wysoka Izbo! 18 stycznia 2021 r. światło dzienne ujrzał projekt umowy ˝Partnerstwo dla realizacji polityki spójności na lata 2021-2027 w Polsce. Dokument ten zawiera propozycje, w jaki sposób ową politykę spójności będziemy realizować w naszym kraju. Dla przykładu ponad 25 mld przeznaczymy na infrastrukturę i środowisko, 8 mld euro - na innowacje oraz współpracę nauki i biznesu, 2 mld euro - na cyfryzację Polski, stworzenie sieci szerokopasmowych. Podzielone zostały również fundusze na programy regionalne. Dla mnie jako posła z Warmii i Mazur niepokojący jest fakt, że dla województwa warmińsko-mazurskiego wstępnie przewidziano 1,228 mld euro. Jest to 0,5 mld euro mniej niż było w perspektywie na lata 2014-202, czyli Warmia i Mazury zanotowały spadek alokacji o blisko 30%. Ta strata jest najbardziej dotkliwa w porównaniu z pozostałymi województwami o podobnym poziomie rozwoju. Województwo podlaskie zanotowało spadek o 10,6%, lubelskie - 8,1%, Podkarpacie - 7,4%, Warmia i Mazury - 30%. W jaki sposób chcemy rozwijać nasz kraj, jeśli tak mało uprzemysłowionemu województwu odbiera się potężne miliardy złotych? W ˝Strategii na rzecz odpowiedzialnego rozwoju˝ możemy przeczytać, że ma to być rozwój odpowiedzialny oraz społecznie i terytorialnie zrównoważony. Tymczasem Warmii i Mazurom, nie ma co oszukiwać - jednemu z najbiedniejszych regionów Unii Europejskiej, zmniejsza się prognozę finansową o blisko 30%. W programach regionalnych podzielono 75% środków, co oznacza, że w rezerwie programowej Rady Ministrów zostało jeszcze ponad 7 mld euro. Jak możemy przeczytać na stronie rządowej, środki przeznaczono do podziału na późniejszym etapie prognozowania, w czasie negocjacji kontraktu programowego. Panie Premierze! Zmniejszenie województwu warmińsko-mazurskiemu alokacji pieniędzy o 30%, kiedy alokacja dla całej Polski została zmniejszona tylko o 9%, jest niezwykle krzywdzące i niesprawiedliwe wobec mieszkańców Warmii i Mazur. Apeluję do rządu Rzeczypospolitej Polskiej, by przy podziale pozostałych 7 mld euro znacząco wsparł rozwój województwa warmińsko-mazurskiego i przeznaczył na ten region więcej funduszy, niż jest to zaplanowane teraz. Odpowiedzialny rozwój to rozwój wszystkich regionów (Dzwonek) i zmniejszenie nierówności między regionami. Chciałbym tylko zaznaczyć, że stopa bezrobocia rejestrowanego w województwie warmińsko-mazurskim od lat jest najwyższa w kraju. W 2020 r. region ten był jedynym w kraju, gdzie utrzymywała się ona na dwucyfrowym poziomie, czyli 10,1%. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Rzepa
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! W ostatnim czasie bardzo dużo słyszymy o wsparciu dla gmin, w których były państwowe gospodarstwa rolne. Słyszymy o pieniądzach przeznaczonych na wsparcie tych terenów, o milionach, szkoda, że nie o miliardach. Ale, szanowni państwo, dzisiaj chciałbym podać konkretny przykład pewnej niesprawiedliwości, która niestety od blisko już 30 lat nadal w Rzeczypospolitej ma miejsce. A mówię tutaj o byłych pracownikach państwowych gospodarstw rolnych, którzy na podstawie art. 42 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, z jej dalszymi zmianami, mieli możliwość nabywania, oczywiście na preferencyjnych warunkach, tych mieszkań, w których mieszkali, oraz 5-arowych ogrodów działkowych, szanowni państwo. Ostatnie państwowe gospodarstwo rolne zostało zlikwidowane w 1995 r. Minęło już blisko 30 lat, ale nadal jest taka gmina w woj. zachodniopomorskim, gmina Trzebiatów, i są, szanowni państwo, takie miejscowości, jak Nowielice, Trzebusz, Sadlno, Wlewo, Mirosławice, gdzie do dzisiaj mieszkają ci pracownicy. Oni przejęli te mieszkania, założyli wspólnoty, spółdzielnie. Natomiast wnioski o ogrody działkowe, szanowni państwo, nadal leżą w Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa. Leżą i nie są rozpatrywane. Domagam się sprawiedliwości w imieniu mieszkańców, którzy całe życie spędzili w tych gospodarstwach, budowali je, rozwijali i zostali sami. Chodzi o to, żeby wreszcie i oni poczuli, że dostali to, co kiedyś w tym kraju im obiecano. Dlatego oczekuję odpowiedzi od pana ministra na piśmie. I mam nadzieję, że KOWR wreszcie zajmie się tym, czym powinien się zająć już 30 lat temu. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Gramatyka
Data: 2021-02-24 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Muzeum Śląskie w Katowicach to muzeum, o które tak długo walczyliśmy, to muzeum, które dopiero po kilkudziesięciu latach zostało miastu i naszemu regionowi przywrócone. I to Muzeum Śląskie w Katowicach nie ma dyrektora od czasu, kiedy na początku 2020 r. marszałek województwa śląskiego odwołał panią Alicję Knast ze stanowiska dyrektorki Muzeum Śląskiego w Katowicach. Nie powołano dyrektora. Sąd prawomocnie orzekł, że odwołanie pani dyrektor Alicji Knast było bezprawne. Zarząd województwa śląskiego powołał pełniącego obowiązki dyrektora pana Marcina Gwoździewicza, po czym po roku, pomimo tego, że zgodnie z prawem był zobligowany do ogłoszenia konkursu na dyrektora Muzeum Śląskiego, powołał następnego pełniącego obowiązki dyrektora, pana Karola Maklesa. Ta sytuacja, ten brak szacunku dla prawa - to jest zauważane przez wszystkich, oczywiście oprócz zarządu województwa śląskiego. Jeżeli nawet wicepremier polskiego rządu pan Piotr Gliński informuje marszałka województwa śląskiego, że ten powinien natychmiast ogłosić konkurs i wyłonić dyrektora Muzeum Śląskiego, to wiedz, człowieku, że coś się dzieje. Nie może być tak, że ogon merda psem, nawet jeżeli i ogon, i pies są z PiS-u. Dziękuję bardzo.