Mówca: Robert Biedroń
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Cieszę się, że to milczenie zostało dzisiaj przerwane, że zło, o którym dzisiaj mówiliśmy - według mnie czasu na dyskusję mieliśmy niewiele, ale udało nam się o tym porozmawiać - zostało w jakiś sposób nazwane. Ja mam nadzieję, że to jest początek drogi, którą musimy przebyć. Chcę wszystkim państwu podziękować za dyskusję, chciałbym podziękować panu ministrowi za udział w naszej debacie i zaapelować, abyśmy po dzisiejszej debacie nie porzucili tego problemu, bo problem jest. Wszyscy na tej sali byliśmy zgodni co do tego, że musimy już dziś, już teraz rozpocząć konkretne działania, żeby zmieniać nasz kraj, żeby Polska stała się krajem bardziej otwartym, bardziej tolerancyjnym, bardziej obywatelskim. A nie da się tego zrobić bez edukacji, bez inwestycji w społeczeństwo obywatelskie, bez uświadamiania, szczególnie młodym ludziom, że podniesienie ręki na demokrację, która z tak wielkim trudem została w tym kraju wywalczona przez ludzi, którzy dzisiaj też są na tej sali, to niszczenie czegoś bardzo ważnego, to niszczenie dobra wspólnego. Niestety, mam wrażenie, że nadal zbyt mało robimy, żeby to zmienić, zbyt rzadko inwestujemy w obywatelskość, zbyt rzadko mówimy o patriotyzmie bez pewnej pompatyczności, która dzisiaj, w XXI w., wydaje się wtórna wobec problemów, przed jakimi stoimy. Dlatego ta polityka powinna być długofalowa. Ja ubolewam nad tym, że polski rząd, oprócz rady, o której wspomniał pan minister, która jest oczywiście elementem ważnym, ale niewystarczającym, nie ma niestety pomysłu, musimy się do tego przyznać, my nie mamy pomysłu na to, jak przeciwdziałać tego typu wydarzeniom. Wydaje nam się, że to jest jakiś demon, który nagle się obudził, choć budził się już dawno, demon, który w ogóle nie pasuje do polskiej rzeczywistości, tak jakbyśmy - ja już mówiłem o tym wcześniej - nie mieli problemu z faszyzmem, z nietolerancją, z dyskryminacją. A niestety mamy z tym wszystkim problemy. Dlatego inwestujmy w edukację. My w Polsce nie mamy żadnego podręcznika wykorzystywanego w szkole, który uczyłby tolerancji i szacunku. Wręcz przeciwnie, mamy podręczniki pełne stereotypów i uprzedzeń. Nie mamy żadnego podręcznika, który nazywałby faszyzm faszyzmem, współczesny faszyzm, nie ten mitologiczny, którego już nawet najstarsi parlamentarzyści nie pamiętają, ale ten współczesny nacjonalizm. Nie robimy tego, nie inwestujemy w to. Polski rząd nie monitoruje przestępstw motywowanych nienawiścią. Nie ma systemu monitoringu, panie ministrze. Kiedy taki system zostanie stworzony? Gdybym zapytał dzisiaj pana ministra, ile było przypadków przestępstw motywowanych np. nienawiścią ze względu na niepełnosprawność albo nienawiścią ze względu na orientację seksualną... Niestety, takich danych polski rząd nie zbiera. Wszystkie kraje Unii Europejskiej są w stanie nam przedstawić takie dane, z jednym wyjątkiem - Polski. To jest nasza porażka. Mówiono tu o wspieraniu organizacji pozarządowych. Nie da się prowadzić realnej polityki przeciwdziałania tego typu zjawiskom bez wsparcia organizacji pozarządowych, ale organizacje pozarządowe nie załatwią za nas tej sprawy. One będą zbierały te informacje, zresztą już je zebrały. Widzimy, ile informacji zebrały w tak krótkim czasie, ile udało się zebrać, niestety, haniebnych, ohydnych, brunatnych informacji o morderstwach, o przemocy, o dyskryminacji, o nietolerancji, ale one nie załatwią sprawy za rząd, rząd też musi aktywnie działać. Potrzebna jest zmiana ustawodawstwa w tym zakresie. W Sejmie są projekty, zostały zaproponowane dobre projekty, które mają zmieniać tę sytuację, np. zmieniające Kodeks karny w zakresie przestępstw motywowanych nienawiścią. Już dziś musimy zabrać się do pracy i zmienić Kodeks karny, tak aby on odpowiadał dzisiejszej rzeczywistości. W dzisiejszej rzeczywistości przypadków ludzi, którzy padają ofiarą dyskryminacji i nietolerancji, jest niestety więcej niż tych uregulowanych w kodeksie. W 1992 r. z tej mównicy premier Jan Olszewski pytał, czyja będzie Polska. Ja chciałbym odrobinę zmienić to pytanie. Chciałbym zapytać nas wszystkich, chciałbym, żebyśmy wszyscy tutaj zadali sobie pytanie, jaka będzie Polska, jakiej Polski chcemy. Nie pytam, czyja, bo to wiemy, wiemy, czyjej Polski chcemy. (Dzwonek) Zapytajmy, jaka będzie Polska. Ta debata nigdy nie będzie pełna, jeżeli będziemy przeciągać Polskę między sobą. Ta debata będzie sprawiedliwa, a książka, którą trzymam w ręku, nie będzie wydawana, jeżeli Polska będzie naszym dobrem wspólnym, tak jak mówi Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Dziękuję bardzo. (Oklaski)