Mówca: Jacek Świat
Data: 2012-09-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt w imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość przedstawić nasze stanowisko w sprawie ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji, zawartej w drukach nr 640, 641 i 732. Jak już zostało wspomniane, celem nowelizacji ustawy jest dostosowanie prawa do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z lipca 2011 r. Zgodnie z tym orzeczeniem stare prawo kończyło żywot 4 sierpnia br. i zgodnie z przywołanym tu już obyczajem to Senat miał przygotować nowelizację. Niestety, Senat nie zdążył. Projekt ustawy wpłynął do Sejmu tuż przed wakacjami. Zajmujemy się nim dopiero dzisiaj, a więc z bardzo dużym, powiedzmy, z dużym opóźnieniem. Bardzo niedobrze, że w takiej sytuacji ministerstwo kultury czy rząd umywa ręce, bo najwyraźniej ten system nie działa i Senat w pewnych sytuacjach po prostu sobie nie radzi. Czasu było sporo, tymczasem, jak widać, za mało, bo i tak dostaliśmy dokument nie do końca dopracowany. Trzeba było wprowadzić do niego bardzo wiele istotnych korekt. Co ciekawe, wiele z tych korekt, bardzo sensownych, zaproponowała Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, z którą senatorowie rzekomo to konsultowali. Luka prawna, jaka powstała po 4 sierpnia, ma oczywiście swoje konsekwencje. Niektórzy nadawcy zaczęli już sondować, czy mogą nie wnosić opłat koncesyjnych, zahamowane zostały wszelkie postępowania o udzielenie i przyznanie koncesji. Wiąże się to z wymiernymi stratami dla budżetu. Nie mógłby być także ogłoszony konkurs na wypełnienie luki na multipleksie pierwszym, co między innymi - muszę to zauważyć - opóźnia realizację postulatów wyrażonych przez 2,5 mln zwolenników Telewizji Trwam. Praca pod taką presją ma swoje konsekwencje. Zabrakło czasu na wnikliwą dyskusję, konsultacje. I pojawiają się wątpliwości. Niektórych z tych wątpliwości nie zauważyliśmy w trakcie pracy w podkomisji czy komisji, dopiero teraz one do nas dotarły. Na przykład do ustawy zostały żywcem przeniesione zaszłości z rozporządzenia krajowej rady, a wraz z nimi ogromne dysproporcje między opłatami za rozpowszechnianie naziemne. Dla telewizji to jest blisko 26 mln analogowo i cyfrowo i tylko 10 tys. satelitarnie. Należy też zastanowić się, dlaczego opłaty za koncesję radiową są tylko dwa razy niższe niż za telewizyjną. Zarówno inwestycje, jak i zyski z tych biznesów są bardzo różne. Dodatkowo w pracach komisji limit opłat za rozpowszechnianie cyfrowe telewizji został zwiększony dwukrotnie. Początkowo ta wyższa kwota miała dotyczyć tylko formatu HD, teraz może również obejmować format SD. Może to zablokować tych nadawców, którzy nadają audycje właśnie w tym prostszym formacie. Budzi wątpliwość wysokość opłat za radio cyfrowe. Ponad 6 mln to jest kwota zaporowa. Powinna być ona liczona może w dziesiątkach tysięcy, ale nie w milionach. Mamy wolnych 90 ogólnopolskich częstotliwości dla radia cyfrowego, więc po co te bariery? Czyżby po to, by zablokować budowanie pluralizmu mediów? Ustawa zawiera także katalog uwag przy obliczaniu opłaty koncesyjnej, nie precyzuje jednak, jak te kryteria mają wpływać na wysokość opłat. Nie wskazuje na preferencje ustawodawcy w tym zakresie, co budzi wątpliwości, czy rzeczywiście wyrok trybunału do końca został wykonany. Ta ustawa jest oczywiście potrzebna. Wszyscy staraliśmy się w podkomisji oraz w komisji rzetelnie nad nią pracować. Pojawiło się wiele sensownych zapisów, natomiast niestety wątpliwości zostały i te wątpliwości się mnożą. Mam bardzo wielką obawę, że w tej szafie jest jeszcze parę trupów. Nie możemy też zostawić z boku (Dzwonek) - jeszcze chwileczkę - kwestii tego, że taki tryb pracy nad ustawami: na kolanie, na chybcika, po prostu nie ma sensu. I dlatego nie jesteśmy skłonni wziąć odpowiedzialności za tę ustawę, mimo jej, podkreślam, pewnych zalet. W tej sytuacji klub będzie głosował niestety przeciw.