Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2014-04-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Panie ministrze, szkoda, że dzisiaj na tej sali nie ma pana premiera, bo to przede wszystkim pan premier powinien przeprosić protestujących pod Sejmem opiekunów i protestujących w Sejmie rodziców niepełnosprawnych dzieci, gdyż to na skutek obietnic, które były składane przez wiele lat, i na skutek słownych deklaracji dzisiaj jest tak wielka determinacja tego środowiska. Panie ministrze, mimo iż osobiście pana lubię, to uważam, że jeśli byłby pan mężczyzną, to podałby się pan do dymisji. Pan powinien się podać do dymisji wraz z panią Seredyn i całym kierownictwem resortu, dlatego że ja osobiście jako szef klubu od dwóch lat dobijam się o to, ażeby urealnić wysokość świadczeń i zasiłków dla opiekunów, odbyło się wiele spotkań, było wiele interpelacji, zapytań, konferencji prasowych, wszystko jak grochem o ścianę. Państwo za każdym razem odpowiadaliście, że pracujecie, przygotowujecie projekty, i tak ta zabawa trwała przez ostatnie dwa lata. Dopiero determinacja matek, które zdecydowały się na protest, matek, które zostały zaproszone przez Solidarną Polskę na kolejną, piątą czy szóstą konferencję prasową w tej sprawie, spowodowała to, że pan premier skierował do laski marszałkowskiej odpowiednie projekty. Gdyby nie ten protest, nie byłoby żadnych przesunięć w budżecie, nie byłoby dyskusji, którą dzisiaj prowadzimy. To jest wstyd dla tego rządu, to jest wstyd dla państwa, dlatego że stosunek państwa do osób najsłabszych, ubogich, wykluczonych jest miarą nie tylko państwa, ale też naszego człowieczeństwa i naszego społeczeństwa. Jak traktujemy tych najsłabszych i niepełnosprawnych? Pan, panie ministrze, powinien się wstydzić. Albo dymisja, albo pan się postawi panu premierowi i rozpocznie w końcu pracę nad systemem wsparcia i pomocy, leczenia, rehabilitacji dla osób niepełnosprawnych. Tego od pana oczekuję, panie ministrze, dymisji albo działań. Tak, dymisja albo działania. Szkoda, że do tej dyskusji doszło dopiero na skutek ekstremalnych działań rodziców, którzy dzisiaj protestują w Sejmie, to jest 15. dzień ich protestu. Jest to też kolejny, 5. dzień protestu przed Sejmem opiekunów osób dorosłych niepełnosprawnych. Te środowiska są już tak zdeterminowane i zdesperowane, że nie widzą innej możliwości prowadzenia ˝dialogu˝ z rządem, bo ten dialog trwa już tak długo, że te środowiska straciły jakąkolwiek nadzieję na to, że w inny sposób będą w stanie cokolwiek dla siebie wywalczyć. Protest matek z dziećmi w Sejmie spowodował, że do naszych skrzynek poselskich, do naszych biur poselskich wpływają dziesiątki pism, dziesiątki e-maili, dziesiątki próśb z prośbą o pomoc. Muszę powiedzieć, że jestem zrozpaczony tymi informacjami, które odczytuję każdego dnia. To są tragedie ludzkie, tragedie dzieci, tragedie rodziców, którzy żyją na poziomie minimum egzystencji, którzy nie są w stanie godnie żyć, godnie funkcjonować za 500-600 zł miesięcznie. Jeden z takich listów pozwolę sobie przeczytać, bo warto, żebyście państwo wiedzieli, co piszą opiekunowie osób dorosłych niepełnosprawnych i dzieci do parlamentarzystów. ˝Szanowne Panie Posłanki i Panowie Posłowie! 150 tys. opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych pozbawionych bezprawnie od niemal roku świadczenia pielęgnacyjnego czeka na jego zwrot. Zostaliśmy wykluczeni całkowicie z systemu pomocy. Nie możemy przyjechać do Sejmu z naszymi podopiecznymi, bo większość z nich nie przeżyłaby takiego wyjazdu. Nie możemy również sami upominać się pod Sejmem o swoje prawa, bo nie mamy z kim zostawić swoich obłożnie chorych. Brakuje nam sił i środków na tego typu protesty. Prosimy więc, aby przy poszukiwaniu środków finansowych dla rodziców niepełnosprawnych dzieci nie zapominać o grupie osób będących w jeszcze gorszym położeniu. Oczekujemy cierpliwie od grudnia ubiegłego roku na przywrócenie praw słusznie nabytych do takiego samego świadczenia pielęgnacyjnego, jakie przysługuje rodzicom, bo takowe nam bezprawnie odebrano. Przygotowany przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej projekt ustawy skazuje nas na ograniczony substytut, jakim ma być niejaki zasiłek dla opiekuna. Czy tak ma wyglądać w Polsce realizacja wyroków Trybunału Konstytucyjnego? Oczekujemy pomocy, bo jesteśmy już na skraju wytrzymałości˝. Podpisała ten list wykluczona opiekunka, która opiekuje się trzema niepełnosprawnymi osobami i jest na skraju wytrzymałości. Takich e-maili dostajemy dziesiątki, jeśli nie setki. Panie ministrze, jaka jest w związku z tym odpowiedź rządu? Jak rząd zamierza ten chory system uleczyć? Jak rząd zamierza ten chory system naprawić? Rodzice niepełnosprawnych dzieci podczas tych 15 dni protestu na kocach sejmowych na korytarzach sejmowych przygotowali 14 postulatów. Prosiłbym pana ministra, ażeby pochylił się nad tymi postulatami, bo być może wtedy uda się ten chory system naprawić czy uleczyć, uzdrowić. Mówiłem o nim wczoraj na posiedzeniu komisji i powiem jeszcze raz, bo chcę opierać się na ludziach, którzy na co dzień od kilkunastu lat tą sprawą się zajmują, na ich doświadczeniu, wiedzy i kwalifikacjach. Po pierwsze, panie ministrze, potrzebna jest zmiana orzecznictwa w przypadku dzieci chorych od urodzenia do lat 25, w zależności od sytuacji dziecka. Potrzebne jest przeniesienie zasiłku pielęgnacyjnego do ZUS i waloryzacja tego świadczenia, które nie jest waloryzowane od wielu lat, jest w takiej samej wysokości. Potrzebne jest zlikwidowanie kryteriów do zasiłków rodzinnych, ponieważ aż 80% świadczeniobiorców nie może otrzymać dodatków z tytułu rehabilitacji. Następnie konieczne jest podwyższenie kwoty renty socjalnej z tytułu niepełnosprawności. Konieczna jest całkowita zmiana systemu pomocy i wsparcia opiekunów i rodziców dzieci niepełnosprawnych, aby uwzględniał on opiekę wytchnieniową dla opiekunów i rodziców dzieci. Potrzebna jest szczególna pomoc państwa, w przypadku kiedy w rodzinie jest więcej osób niepełnosprawnych. Konieczne są darmowe leki podtrzymujące życie i środki zapewniające pielęgnację osób, dzieci niepełnosprawnych. Konieczny jest dla tych osób bezkolejkowy dostęp do lekarzy specjalistów, a także prawo do bezpłatnych przejazdów z dzieckiem czy też z osobą niepełnosprawną celem leczenia i diagnozowania w specjalistycznych klinikach i szpitalach. Konieczne jest zabezpieczenie matki w przypadku śmierci dziecka. Konieczny jest dostęp do świadczenia pielęgnacyjnego w trybie alimentacyjnym, kiedy umierają rodzice niepełnosprawnego dziecka. Konieczne jest uzawodowienie opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem w stopniu znacznym, ale także, co jest niezwykle istotne i o czym mówili już moi przedmówcy, konieczne jest objęcie świadczeniem pielęgnacyjnym rodziców dzieci niepełnosprawnych na wsi, a w tym przypadku, jak wiemy, praktyka jest bardzo różna i niejednolita. Tak więc tych spraw i tematów jest bardzo wiele, ale trzeba usiąść nad nimi, przeanalizować i napisać konkretne propozycje zmian. Pan minister powiedział o powołaniu zespołu koordynacyjnego przedstawicieli poszczególnych ministerstw, ale już wczoraj w komisji, gdy dopytywałem o pewną ścieżkę, nie otrzymałem informacji, jaki będzie tryb i jaka będzie procedura powołania tego zespołu, kto do tego zespołu wejdzie, jakie będą terminy i jakie będą konkluzje prac tego zespołu. On jest konieczny, ale nie chciałbym, żeby skończyło się tak, że po raz kolejny powołamy zespół, który zakończy prace na rozmowach, polemikach, kłótniach, z których nic nie wyniknie. Osoby niepełnosprawne, opiekunowie osób niepełnosprawnych domagają się zmian systemu pomocy państwa, zarówno dla osób niepełnosprawnych, jak i dla opiekunów. Tylko zmiana systemu pozwoli na wyprowadzenie tych osób z niezwykle trudnej sytuacji egzystencjalnej. Na zakończenie chciałbym powiedzieć, że poprzemy te inicjatywy, będziemy za skierowaniem tych inicjatyw do komisji, zarówno projektu rządowego, jak i dwóch projektów poselskich. Mamy jednak świadomość, że one ten problem załatwiają w sposób incydentalny, one nie rozwiązują problemu, nie tworzą kompleksowego, spójnego systemu pomocy i wsparcia dla opiekunów i osób niepełnosprawnych. Dlatego, panie ministrze, niech pan będzie mężczyzną i albo niech pan ten system zmieni, albo niech się pan poda do dymisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)