PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2012-06-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 17 czerwca 2012 r. Czarni Jasło, pokonując Sokół Nisko 6:1, przypieczętowali awans do III ligi lubelsko-podkarpackiej, zajmując I miejsce w IV lidze podkarpackiej w sezonie 2011/2012. Według wielu dostępnych źródeł kolebką podkarpackiej piłki nożnej było m.in. Jasło. W 1909 r. w wyniku aktywności, działalności mieszkańców miasta utworzone zostały dwie drużyny piłkarskie: Korona i Jedność, które połączyły się ze sobą w 1910 r., przyjmując nazwę Jasielski Klub Sportowy Czarni Jasło. W 1927 r. została utworzona liga, a zespół Czarnych Jasło znalazł się w klasie B, w której rywalizował aż do wybuchu II wojny światowej. W 1949 r. Czarni połączyli się z lokalnym klubem sportowym TUR Naprzód Jasło. W 1956 r. Czarni Jasło wywalczyli awans do III ligi piłkarskiej już w pierwszym meczu eliminacyjnym ze Stalą Kraśnik, wygranym przez Czarnych 8:2, w historycznym składzie: Nocleg - Kalisz, Wojnarowicz, Frączek, Stadnicki, Karamon, Styczyński, Dzik, Nazgowicz, Krementowski, Grochala. W 1972 r. prezesem klubu został Henryk Dybaś, a Czarni Jasło zmienili nazwę na Zakładowy Klub Sportowy Czarni-Gamrat Jasło. W 1974 r. została podjęta decyzja o połączeniu ZKS Czarni-Gamrat z ZKS Maraton Tarnowiec. Od stycznia 1975 r. funkcjonował w Jaśle Międzyzakładowy Klub Sportowy, później znany jako MZKS Jasło. Lata 70. były jednym z najlepszych okresów w dziejach klubu dzięki takim piłkarzom jak: Jan Niewodawski, Marian Dziobek - Roman Wójcik, Andrzej Bernacki, Janusz Chmiel, Andrzej Sokołowski, Eugeniusz Kuczera, Ryszard Szpak, Antoni Szpak, Jerzy Świdrak, Stanisław Gozdecki, Edward Gogosz, Eugeniusz Duda, Edward Zarzyka, Ryszard Konopka, Marian Hołowicki, Tadeusz Rojkowski, Adam Kozak, Franciszek Krzeszowski, Leszek Garbacik, Józef Maciaszek, Józef Goleń, Józef Rydarowicz, Zbigniew Adamowicz, Ryszard Adamowicz, Andrzej Rączka, Marek Bukowski, Wacław Bukowski, Zdzisław Przystaś, Ryszard Tuleja, Ryszard Żuławski. W sezonie 1989/1990 Czarni Jasło ponownie awansowali do III ligi, gdzie grali przez pierwszą połowę lat 90., aż do sezonu 1998/1999, w którym to, niestety, spadli do niższej ligi. W 2010 r. klub Czarnych Jasło obchodził swoje 100-lecie istnienia, podczas którego uhonorowano wielu piłkarzy, trenerów, działaczy i sympatyków klubu oraz wspomniano te osoby, które zmarły, a chlubnymi zgłoskami zapisały się w dziejach klubu. Uroczystości jubileuszowe organizowali m.in. Jerzy Węgrzyn oraz urzędujący wówczas prezes Marcin Węgrzyn, a trenerem piłkarzy w okresie jubileuszu był Jerzy Daniło. W związku z awansem trenerowi Robertowi Hapowi, który wprowadził piłkarzy Czarnych Jasło do III ligi, działaczom i zarządowi z prezesem Wiesławem Bazanem na czele oraz piłkarzom życzę dalszych sukcesów. Mam nadzieję, że sukces osiągnięty w sezonie piłkarskim 2011/2012 przysporzy radości wszystkim kibicom oraz skłoni potencjalnych sponsorów do wsparcia działań tych wszystkich, którzy codziennie troszczą się o funkcjonowanie naszego jasielskiego klubu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Ziętek
Data: 2012-06-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W poniedziałek 18 czerwca br. senat Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach nadał tytuł doktora honorowego wielkiemu wirtuozowi i mistrzowi, panu Wojciechowi Kilarowi, lwowianinowi z urodzenia, Ślązakowi z wyboru, obywatelowi świata o międzynarodowej sławie i uznaniu, jak pięknie określił dostojnego doktora Jego Magnificencja rektor Uniwersytetu Śląskiego prof. zw. dr hab. Wiesław Banyś. Wielki artysta światowej sławy, kompozytor utworów orkiestrowych, kameralnych, wokalno-instrumentalnych i fortepianowych, twórca muzyki filmowej, współtwórca polskiej szkoły awangardowej, humanista i mistrz młodych pokoleń, przyjaciel ludzi wrażliwych na piękno i wartości duchowe uhonorowany został tym najważniejszym akademickim wyróżnieniem w uznaniu zasług dla polskiej kultury. Środowisko akademickie Uniwersytetu Śląskiego powiększyło grono swoich doktorów honoris causa o osobę jakże dobrze wpisującą się w istotę dostojeństwa uniwersytetu - mówił szanowny pan rektor. Wojciech Kilar ze względu na swój niezwykły talent i mądrość, postawę wierności obranym wartościom i ideałom życiowym, służbę prawdzie, a także ewangeliczną cnotę pokory i skromności wpisuje się w najlepsze europejskie tradycje uniwersyteckie. Wszystkie one łączą się w jednym słowie: virtus, cnota. Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Dostojny doktor Wojciech Kilar za wybitne osiągnięcia w twórczości artystycznej, za propagowanie polskiej kultury w kraju i za granicą został uhonorowany Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, a 3 maja 2012 r. został także uhonorowany Orderem Orła Białego w uznaniu znamienitych zasług dla kultury polskiej i za wybitne osiągnięcia w pracy twórczej. Przez Papieską Radę ds. Kultury został mu przyznany medal Per Artem ad Deum (Przez Sztukę do Boga). Ten wielkiej sławy Polak dołączył 18 czerwca br. do panteonu zacnych i dostojnych doktorów honorowych śląskiej Alma Mater. Dostojny Doktorze! Szczerze gratuluję i chylę czoła przed pana znakomitym dorobkiem. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W najbliższych dniach 82. urodziny obchodzić będzie jeden z najwybitniejszych współczesnych polskich pisarzy, dramaturg, satyryk, prozaik i rysownik - Sławomir Mrożek. Sławomir Mrożek urodził się 29 czerwca 1930 r. w Borzęcinie. Ukończył krakowskie liceum im. Nowodworskiego. Debiutował w 1950 r. na łamach ˝Przekroju˝ reportażem z powstawania Nowej Huty pt. ˝Młode miasto˝. W latach 1950-1954 pracował w redakcji krakowskiego ˝Dziennika Polskiego˝, a od 1956 r. do 1958 r. - w tygodniku ˝Życie Literackie˝. Od 1953 r. publikował w prasie rysunki satyryczne. Jest autorem skeczy m.in. dla studenckiego teatru Bim-Bom oraz dla krakowskiej Piwnicy pod Baranami. W latach 1956-1960 prowadził w różnych gazetach i czasopismach parodystyczno-satyryczną rubrykę ˝Postępowiec˝, w ˝Przekroju˝ zaś w latach 1953-1968 - cykl rysunkowy ˝Przez okulary S.M.˝ W roku 1963 Sławomir Mrożek wyjechał do Włoch, 5 lat później przeniósł się do Paryża, gdzie w ˝Le Monde˝ i ˝Kulturze˝ opublikował list otwarty z protestem przeciwko interwencji wojsk polskich w Czechosłowacji. Po tym wydarzeniu władze krajowe odmówiły mu przedłużenia paszportu, wprowadzono też obowiązujący przez 3 lata zakaz rozpowszechniania jego twórczości. Po wprowadzeniu stanu wojennego pisarz zerwał współpracę z oficjalną prasą. W latach 1989-1996 mieszkał w Meksyku, skąd wrócił do Polski. Obecnie mieszka w Krakowie. W swoich utworach łączy absurdalny komizm i parodystyczną stylizację językową z wieloznaczną metaforyką i akcentami polemiki z tradycją literacką zwłaszcza romantyczną. Ukazuje świat zniekształcony, podlegający schematyzacji, w którym przewagę zyskuje frazes nad znaczeniem, tworzy modele schematów ludzkich. Jego dramaty są znane i grywane na całym świecie. Sławomir Mrożek został odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1997 r.), w uznaniu wybitnych zasług dla kultury narodowej, Orderem Legii Honorowej (2003 r.) i nagrodą Fundacji Kultury Polskiej za całokształt twórczości (2004 r.). 23 marca 2012 r. Sławomir Mrożek został doktorem honoris causa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, a 27 marca 2012 r. odznaczony został orderem Ecce Homo. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-26 (Sejm RP, kadencja 7)

W sprawie dostępności dla różnych służb autostrady A4. W informacjach, jakie uzyskałem od osób zainteresowanych, ujawniono, że przez bramki ustawione w Gliwicach na autostradzie A4 nie mogły przejeżdżać pojazdy uprzywilejowane biorące udział w akcji, w tym policja, straż pożarna czy pogotowie. Z mediów dowiedziałem się również, że gdy będzie prowadzona akcja wymagająca interwencji służb, to pojazdy uprzywilejowane mają forsować bramki i wyłamywać szlabany. Ale co się stanie, gdy będą kolejki do wszystkich okienek? Kolejnym problemem jest dostępność autostrady dla służb, które nie uczestniczą w akcji, np. policyjnych wideoradarów. To samo dotyczy służb więziennych oraz transportu więźniów. Innym zagadnieniem jest dojazd do pracy służb lub firm prywatnych, które wygrały przetarg na utrzymanie infrastruktury autostrady, np. brygad oczyszczających rynny ściekowe bądź pobocze. One również muszą płacić. Należy wspomnieć też o dziesiątkach osób, które pracują, obsługując MOP-y oraz stacje benzynowe - nie dość że muszą daleko dojeżdżać samochodami, to dodatkowo są zobowiązane do zapłacenia opłaty na bramkach. Czy nie można było pomyśleć o wyżej wymienionych osobach i podmiotach i stworzyć możliwości bezpłatnego wjazdu na teren autostrady?
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-06-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Pamiętamy, jak kilkadziesiąt lat temu w sytuacjach zagrożenia powodziowego na najtrudniejsze odcinki wysyłano żołnierzy, przede wszystkim z jednostek saperskich, którzy wiele razy dawali dowód swojej sprawności i skuteczności. Obecnie, wobec braku takiej ilości wojska oraz najprzeróżniejszych niedostatków sprzętowych, nie możemy już zawsze liczyć na szybką reakcję i tego rodzaju pomoc, dlatego m.in. w czasie klęsk żywiołowych oraz w czasie wojny jeszcze większą rolę winna odgrywać obrona cywilna. Niestety, jest w tym jakiś paradoks, bo w tamtej epoce ta organizacja przeżywała prawdziwy rozkwit, natomiast obecnie, gdy jest o wiele bardziej potrzebna niż uprzednio, można odnieść wrażenie, że właśnie została rozmontowana. W ostatnim czasie media opublikowały na ten temat informacje pochodzące z raportu NIK, z którego jednoznacznie wynika, że obrona cywilna w Polsce nie jest przygotowana do wykonywania żadnego ze swoich zadań, a w przypadku wystąpienia klęski żywiołowej nawet nie jest w stanie przyłączyć się do sprawnego usuwania jej skutków. W raporcie tym zwraca uwagę kilka informacji, a mianowicie to, że aż 29% kontrolowanych szefów obrony cywilnej województw, powiatów i gmin w ogóle nie powołało na swoim terenie formacji obrony cywilnej, a niektórzy nawet nie ustalili wykazu podmiotów przewidzianych do prowadzenia działań w zakresie obrony cywilnej. Nie realizowali oni też obowiązku szkolenia ludności cywilnej, a poza tym, jak się okazało, sposób i poziom finansowania obrony cywilnej uniemożliwił wyposażenie formacji w niezbędny, nowoczesny sprzęt, bo jak na razie w niektórych magazynach zalega wyposażenie, które pamięta jeszcze lata siedemdziesiąte. W latach osiemdziesiątych popularne było hasło: ˝Obrona cywila pożyteczna dziś, potrzebna jutro˝. Chociaż zmieniły się czasy, nie straciło ono na aktualności. Problem jednak w tym, że de facto obrony cywilnej nie ma, co tym bardziej przeraża, że ma ona nadal do spełnienia bardzo istotna rolę, szczególnie że ten rząd jakoś nie bardzo zadbał o wyremontowanie i rozbudowę infrastruktury przeciwpowodziowej, a poza tym wciąż, jako państwo zaangażowane w misję w Afganistanie, jesteśmy potencjalnym celem ataków terrorystycznych.
Mówca: Józef Racki
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Wieloletni ˝Program dla Odry - 2006˝ obejmuje swoim zakresem modernizację odrzańskiego systemu wodnego realizowaną w latach 2002-2016. Z uwagi na niedostateczną ilość środków przewidzianą w budżecie państwa na realizację programu duża część inwestycji nie zostanie zrealizowana w powyższym okresie. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o ustanowieniu programu wieloletniego ˝Program dla Odry - 2006˝ łączne nakłady na finansowanie programu w całym okresie nie mogą przekroczyć kwoty 9 mln zł. Wysokość nakładów finansowych przewidzianych po aktualizacji kosztów jest wielokrotnie wyższa niż początkowo planowano. Wiadomo więc, że zaplanowanego zakresu robót nie uda się zrealizować w okresie do końca 2016 r. Na przykład Wrocław dysponuje nadal tym samym systemem zabezpieczeń, jaki funkcjonował przed powodzią. Należy zwrócić uwagę na procedurę uruchamiania środków z rezerwy celowej, poczynając od wniosku pełnomocnika rządu do spraw ˝Programu dla Odry - 2006˝ kierowanego do ministra finansów, który sporządzany jest najczęściej na przełomie pierwszego i drugiego kwartału danego roku budżetowego. Taki stan rzeczy powoduje, że cała procedura uruchamiania środków z rezerwy celowej trwa średnio 4-5 miesięcy, a w przypadku wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych środki te muszą przejść dodatkowo przez procedurę wprowadzenia ich do budżetu samorządów wojewódzkich. Dopiero wtedy można przeprowadzić postępowanie przetargowe. Powyższa procedura w sytuacji protestów czy odwołań prowadzi do uruchomienia środków najczęściej w drugiej połowie roku kalendarzowego. Wykonanie planu wydatków środków z ˝Programu dla Odry - 2006˝ w przedziale niespełna 6 miesięcy jest niemal zawsze zagrożone. Należy ponadto zaznaczyć, iż środki ˝Programu dla Odry - 2006˝ nie mogą być ujęte w wykazie wydatków, które nie wygasły z upływem roku budżetowego. (Dzwonek) W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania: Dlaczego prace nad podziałem rezerwy celowej ˝Programu dla Odry - 2006˝ na dany rok budżetowy trwają tak długo? Jak wyglądają perspektywy realizacji programu w 2016 r.? Dziękuję.
Mówca: Łukasz Borowiak
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Pani Minister! Wysoka Izbo! Przed zakończeniem roku szkolnego pojawiły się doniesienia prasowe dotyczące stosowania w niektórych szkołach praktyk wstrzymywania wydawania uczniom i absolwentom promocyjnych świadectw szkolnych i świadectw ukończenia szkoły z powodu m.in. nieuiszczenia opłaty za świadectwo, nieuiszczenia dobrowolnej składki na radę rodziców, braku przedłożenia przez absolwenta tzw. obiegówki. Otóż § 26 ust. 1 rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych stanowi, iż świadectwa, odpisy świadectw dojrzałości, odpisy aneksów do świadectw dojrzałości, dyplomów i suplementów, zaświadczenia, indeksy, legitymacje etc. są wydawane odpowiednio przez szkoły, kuratora oświaty, komisje okręgowe i przedszkola nieodpłatnie. W ostatnim czasie na sprawę uzależnienia przez niektóre szkoły wydawania świadectw od uiszczenia opłat na radę rodziców lub innych składek zwrócił uwagę m.in. rzecznik praw dziecka. Według niego uwarunkowanie wydawania świadectwa od wniesienia jakichkolwiek opłat stanowi naruszenie praw dziecka oraz jest niezgodne z obowiązującym prawem oświatowym. Tymczasem, jak poinformował, co roku otrzymuje sygnały o nieprawidłowościach w tym zakresie. Problemy podnoszą nie tylko rodzice uczniów, ale i nauczyciele, którzy są obligowani przez dyrektorów szkół do pobierania pieniędzy. W związku z powyższym proszę o jasne i czytelne stanowisko ministerstwa w przedstawionej przeze mnie sprawie. Proszę także, aby pani minister poinformowała nas o tym, czy posiada wiedzę na temat stosowania takich praktyk, które mogą występować szczególnie intensywnie w małych szkołach gminnych i wiejskich. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldy Dzikowski
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam krótkie pytanie uzupełniające. Nawiązując do pytania pana posła Borowiaka oraz odpowiedzi pana ministra, chciałbym zapytać, czy ministerstwo zna skalę tego zjawiska i czy sięga ono głęboko. Czy nie byłoby dobrze monitorować, przynajmniej na poziomie regionalnym, takie przypadki? Być może takich danych nie ma, ale jeżeli jest reakcja rzecznika praw dziecka, to jakaś skala, powiedzmy, naruszeń prawa w tym przypadku występuje. Czy jest wiedza, jak duży to jest problem?
Mówca: Anna Zalewska
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! W 2003 r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie połączenia miasta na prawach powiatu Wałbrzych z powiatem wałbrzyskim oraz ustalenia granic niektórych powiatów miasto Wałbrzych utraciło status tzw. powiatu grodzkiego. Stało się to na podstawie porozumienia pomiędzy dwoma organami stanowiącymi obu jednostek samorządu terytorialnego. Po latach okazało się, że była to nierozsądna decyzja ówczesnych władz samorządowych, która wpłynęła nie tylko na spowolnienie rozwoju miasta, lecz także na problemy związane z jego skutecznym zarządzaniem. Miasto straciło przez to, powiedzmy, bezpowrotnie, m.in. możliwość korzystania ze środków unijnych przeznaczonych wyłącznie dla miast na prawach powiatu. W 2010 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynął wniosek wałbrzyskiej rady miasta o wyłączenie gminy o statusie miasta Wałbrzych z powiatu wałbrzyskiego i ponowne przyznanie jej statusu miasta na prawach powiatu. Okazało się jednak, że przesłany przez wojewodę dolnośląskiego wniosek nie spełniał wszystkich kryteriów formalnych określonych w ustawie o samorządzie powiatowym oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 sierpnia 2001 r. Wśród błędów formalnych wyróżniono m.in. brak opinii rady miasta i rady powiatu, niepoprawnie przeprowadzone konsultacje społeczne oraz źle przygotowane podstawowe dane statystyczne dotyczące liczby ludności i powierzchni terenu. Władze miasta nie upubliczniły tej informacji - wyszła ona na jaw z powodu napisanego przeze mnie jeszcze w ubiegłej kadencji zapytania poselskiego w tej sprawie. Zaistniała sytuacja rzutuje na brak decyzji dotyczących ewentualnego przyszłego statusu miasta Wałbrzych. Obecny prezydent w medialnych wystąpieniach twierdzi, że jest już po rozmowach z premierem Tuskiem. Wydaje się jednak, że cała procedura zależny wyłącznie od spełnienia skonkretyzowanych w ustawie warunków formalnych, które już raz nie zostały spełnione w odpowiednim wniosku rady. Trzeba dokładnie przeanalizować wszystkie przesłanki dotyczące ewentualnego przywrócenia Wałbrzychowi grodzkości. Nie można tego robić na siłę, za wszelką cenę, a tak właśnie się dzieje. W związku z tym, że sporo wydarzyło się w ciągu ostatniego tygodnia, jest przygotowywane rozporządzenie, ale o nim w pytaniach dodatkowych (Dzwonek), pytam: Na jakim etapie jest obecnie procedura przywrócenia Wałbrzychowi statusu miasta na prawach powiatu? Czy do ministerstwa wpłynął nowy bądź poprawiony wniosek Rady Miasta Wałbrzycha w tej sprawie? Jaki jest przewidywany termin zakończenia i wdrożenia procedury związanej z przywróceniem Wałbrzychowi statusu miasta na prawach powiatu, bo z mojej wiedzy i wiedzy samorządowców wynika, że takiej procedury nie ma? Dziękuję.
Mówca: Witold Klepacz
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Po zakończeniu turnieju Euro 2012 Komendę Wojewódzką w Katowicach czeka reorganizacja struktur. Nowy komendant pan generał Dariusz Działo ma doświadczenie w tej materii, ponieważ prowadził takową w województwie lubelskim. Dochodzą do nas jednak informacje, że reorganizacja już na etapie konsultacji budzi ogromne kontrowersje. Dotyczą one przede wszystkim braku jasnych kryteriów likwidacji stanowisk. Przy tym zaznaczyć należy, że pożegnanie z komendą wojewódzką czeka głównie doświadczonych, wieloletnich pracowników, natomiast osoby z krótkim stażem pracy mogą być spokojne o swoje stanowiska. Zatem skoro doświadczenie i staż pracy nie są wyznacznikiem przydatności pracownika, to jakie kryterium bierze pod uwagę kierownictwo komendy? Sytuacja w szczególny sposób dotyka pracowników korpusu służby cywilnej. W 2008 r. powołano tę szczególną służbę na mocy ustawy, ażeby zgodnie z jej art. 1 zapewnić zawodowe, rzetelne, bezstronne i politycznie neutralnie wykonywanie zadań państwa. Okazuje się jednak, że ustawa w żaden sposób nie chroni praw pracowniczych członków powoływanego na szczególnych zasadach korpusu służby cywilnej, i to właśnie ta grupa pracowników komendy wojewódzkiej w największym stopniu ucierpi na planowanej reorganizacji. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem prezesa Rady Ministrów z dnia 8 maja 2009 r. członkowie korpusu muszą poddawać się ocenie okresowej, a również jej wynik w ogóle nie jest brany pod uwagę przy planowanej reorganizacji. Jest to wynik słabości samej ustawy o korpusie służby cywilnej - z jednej strony, nie określa ona żadnych kryteriów odwoływania pracownika, z drugiej, pozostawia pole do nadużyć, nie wyznaczając wystarczająco restrykcyjnych zasad przyjmowania pracowników do służby. Ustawa nie określa precyzyjnie również zasad przyznawania awansów. Co więcej, wraz z planowaną reorganizacją likwidowane będą etaty, na które dopiero co zostały rozpisane konkursy. Moje pytania. Czy ze strony ministerstwa należy oczekiwać przedłożenia zmian w ustawie, które zabezpieczą prawa pracownicze tej szczególnej służby, jaką jest korpus służby cywilnej? Czy ministerstwo śledzi reorganizację w Komendzie Wojewódzkiej w Katowicach pod kątem przestrzegania praw członków korpusu służby cywilnej? I czy ministerstwo zamierza sprawdzić, na podstawie jakich kryteriów zwalniani będą pracownicy Komendy Wojewódzkiej w Katowicach? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Borkowski
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nawiązując do pytania pana posła Klepacza i biorąc pod uwagę fakt, że ta reorganizacja ma na celu też zamykanie komisariatów, chciałbym uzupełnienia odpowiedzi przez pana ministra. Likwidacja posterunków nie została przemyślana i będzie miała wpływ na poczucie bezpieczeństwa w małych miejscowościach. Ich mieszkańcy, a także tamtejsze samorządy, jeśli chodzi o obecność policji, często walczyli o to, aby był u nich posterunek, i współfinansują jego działanie. Już raz, przed laty, mieliśmy podobną sytuację, wtedy zlikwidowano wiele komisariatów. Po latach okazało się, że to był błąd. Trzeba było je przywracać sporym kosztem. Proszę zwrócić uwagę, w jakich warunkach pracują policjanci w komisariatach i komendach bez dofinansowania samorządów. Warunki są fatalne. W tych dotowanych warunki są o niebo lepsze. Panie ministrze, wspomniany tutaj poseł Klepacz składał interpelację, ja też, na temat zamykanych posterunków, m.in. w Dąbrowie Górniczej, w Strzemieszycach, i do tej pory nie mamy żadnych odpowiedzi na ten temat, więc proszę o uzupełnienie pana wyjaśnienia i stanowisko ministerstwa. Dziękuję bardzo.
Mówca: Krystyna Łybacka
Data: 2012-06-27 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Wysoka Izbo! Zespół immunologów pod przewodnictwem pana prof. Andrzeja Mackiewicza opracował innowacyjny lek w postaci szczepionki ratującej życie - podkreślam: ratującej życie - chorym na czerniaka. Osoby, którym podawana jest ta szczepionka, a których długość życia miała wynosić pół roku lub kilka miesięcy, żyją już kilkanaście lat. W tej chwili nie można sfinansować trzeciej, klinicznej fazy badań, aby po uzyskaniu odpowiednich wyników analiz wszystkich faz można było przystąpić do produkcji szczepionki. Oto ratujemy życie ludziom, mamy innowacyjny lek - odmieniamy innowację przez wszystkie możliwe przypadki, a tu mamy do czynienia z bardzo istotnym innowacyjnym wynalazkiem - mamy wreszcie sytuację, że możemy mieć polski patent i pracę dla wielu ludzi, a tu, bagatela, brakuje kilku milionów złotych, żeby można było tę szczepionkę podawać. Od trzech lat próbuję interpelować do ministra nauki, ministra zdrowia, premiera. Udało się tyle, że minister nauki wskazał, iż można w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju złożyć wniosek dotyczący dalszych prac, już po trzeciej fazie badań. Ale trzecia faza polega na podawaniu szczepionki, a na to nie ma pieniędzy. Stąd moje pytanie do ministra zdrowia. Panie ministrze, czy pan nie rozumie, że ratujemy życie ludziom? Możemy być autorami innowacyjnego leku, możemy mieć polski patent i pracę dla ludzi, a wszystko to warte jest kilka milionów złotych. Dziękuję.