Mówca: Edward Siarka
Data: 2011-12-14 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panie Generale! W imieniu mojego klubu mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz niektórych innych ustaw. Jak już powiedziano, przedłożony projekt ustawy ogranicza się do zmiany terminu uruchomienia na terenie całego kraju, całej Polski, jednolitego systemu powiadamiania ratunkowego. Zgodnie z przedłożeniem rządowym to wojewoda do końca 2013 r. może powierzyć zadania centrów powiadamiania ratunkowego Państwowej Straży Pożarnej, Policji lub jednostkom samorządu terytorialnego. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Budowa centrów powiadamiania ratunkowego w Polsce jest przykładem walki różnych służb, toczonej przez lata, o ostateczny kształt centrów powiadamiania ratunkowego. Można by powiedzieć, że końca tej walki nie widać. W informacji przekazanej Sejmowi we wrześniu 2010 r., czyli ponad rok temu, o zaawansowaniu prac nad centrami powiadamiania ratunkowego i funkcjonowaniu numeru alarmowego 112 Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji - za pośrednictwem pana ministra Rapackiego - zapewniało, że nowoczesne CPR powstaną do końca 2011 r. we wszystkich województwach. Budowę systemu w tym czasie badała również Najwyższa Izba Kontroli. NIK bardzo negatywnie oceniła brak przede wszystkim spójnego pomysłu na obsługę numeru 112 i zaniedbania w budowie systemu informatycznego powiadamiania ratunkowego. Brak sprawnego systemu powiadamiania -musimy zdawać sobie z tego sprawę - może być brzemienny w skutki zwłaszcza dla osób obcojęzycznych przebywających na terenie naszego kraju, szczególnie w okresie Euro 2012. NIK miała największe uwagi odnośnie do przekazywania informacji o miejscu, w którym znajduje się dzwoniący. Przypomnę, że od 2003 r., zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej, operatorzy telefoniczni muszą przekazywać dane dzwoniącego w czasie rzeczywistym służbom alarmowym, gdyż nie zawsze proszący o pomoc, zwłaszcza cudzoziemiec, potrafi dokładnie opisać miejsce, w którym się znajduje. Tymczasem niektórzy operatorzy sieci telefonicznych, jak podaje Najwyższa Izba Kontroli, informacje o poszkodowanych przekazują z dokładnością od 100 m do 10 km, a nawet więcej. Nowoczesne centra mają wyeliminować te problemy. Mają, bo oto z kolei wiosną tego roku Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego zaczęła kwestionować jeden uniwersalny numer 112 pod pozorem zagrożeń terrorystycznych i zaproponowała utworzenie kolejnego numeru, bodajże trzynastego, na swoje potrzeby. Obecnie, wobec podejrzeń o korupcję przy realizacji projektów informatycznych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, można wątpić, czy w terminie zapisanym w ustawie, do końca 2013 r., uda się zbudować spójny system powiadamiania ratunkowego. Myślę, że dla naszego bezpieczeństwa lepiej byłoby, aby te podejrzenia się nie sprawdziły, aby prawidłowość wyłonienia firm do obsługi tego numeru nie była kwestionowana. Na dzień dzisiejszy z informacji, jaką otrzymaliśmy z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, wynika, że budowa systemu powiadamiania ratunkowego jest na różnych etapach, w zależności od specyfiki danego województwa. Całościowy system nie istnieje, funkcjonują jedynie punkty odbioru zgłoszeń alarmowych. To, co dzisiaj obywatele odbierają jako funkcjonowanie CPR, czy tak jak to traktują samorządy, to rzeczywiście są tylko punkty odbioru zgłoszeń alarmowych, natomiast nie jest to całościowy system. Tak więc prace związane z budową systemu mogą być zakończone zgodnie z zapisami projektu, o ile znów nie zostanie zmieniona koncepcja całościowego funkcjonowania CPR, bo przypomnę, iż każdy minister spraw wewnętrznych miał w tym zakresie swoją wizję. Oczywiście realizacja całościowego programu może się powieść tylko wtedy, gdy zostaną zrealizowane wszystkie projekty informatyczne niezbędne do uruchomienia centrum. Bardzo dziękuję, panie marszałku. (Oklaski)