Mówca: Agnieszka Ścigaj
Data: 2018-10-02 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Zacznę od podziękowań wszystkim tym, którzy uczestniczyli w dyskusji: panu posłowi Markowi Astowi, pani Kornelii Wróblewskiej, pani Krystynie Skowrońskiej. Dziękuję również panu ministrowi za wzbudzenie odrobiny nadziei. Ale pamiętam też tamten moment 2 lata temu, kiedy było podobnie, kiedy pani poseł Bartuś mówiła, że ona osobiście się tym zajmie i dopilnuje tego, ale nie dotrzymała słowa, stąd ten żal, pewnie spokojnie przeze mnie wyrażany. Pani poseł Kornelia Wróblewska mówiła, że ja się z tym pogodziłam. To znaczy, może się nie pogodziłam, ale znam realia tej polityki, bo przez 3 lata zdążyłam się temu przyjrzeć. Pewnie kiedyś będzie inna polityka, ale w tym momencie jest tak. Odniosę się tylko do jednego zarzutu, bo o tym chyba jeszcze nie mówiłam, dotyczącego tego, że projekt jest wyrywkowy, zajmuje się jedną sprawą i zmienia coś punktowo. Nie zgodzę się z tym, że zmiany punktowe nie mają racji bytu, pani Kornelia też chyba o tym mówiła. Nie ma racji bytu tylko dlatego, że jakby państwo nie przedstawiacie konkretnego, całego, kompleksowego rozwiązania. Ale czasem nie ma innej możliwości, jak tylko robić coś małymi krokami. Wcześniejsze wasze projekty, w których była mowa o osobach niepełnosprawnych... Całkowicie wyrywkowo traktującym to projektem, który w uzasadnieniu miał zapisane, że jest kompleksowy, był przed chwilą właśnie dyskutowany projekt o daninie solidarnościowej. To miało być kompleksowe wsparcie osób niepełnosprawnych. W ustawie o rehabilitacji w preambule jest zapisane kompleksowe wsparcie osób niepełnosprawnych, w statucie PFRON-u również: kompleksowe wsparcie osób niepełnosprawnych, w urzędach pracy też mówi się o kompleksowym wsparciu osób niepełnosprawnych na rynku pracy. Tak więc z tą kompleksowością jest trochę średnio i naprawdę nie przemawia do mnie argument, że coś, co jest punktowe, nie ma racji bytu, trzeba podejść kompleksowo. O spółdzielczości też mówimy, że trzeba coś zmienić kompleksowo, a nic się nie zmienia w spółdzielczości od lat, bo akurat czegoś nie da się kompleksowo zmienić. Jeżeli więc, drodzy państwo, kompleksowo nie da się albo nie potrafimy czegoś zmienić, to może zróbmy to punktowo, fragmentarycznie wprowadzajmy jakieś dobre rozwiązania. Innego wytłumaczenia nie znajduję. W odniesieniu do jednych elementów stosujecie państwo punktowość, mówicie, że kompleksowo czegoś się nie da zrobić, a w przypadku drugich krytykujecie to. To jest moja odpowiedź. Nie zgadzam się z tym, że punktowe zmiany, ponieważ w parlamencie takie punktowe zmiany państwo przeprowadzacie... Akurat jestem osobą, która już dzisiaj z tej mównicy mówiła o potrzebie kompleksowej zmiany systemu orzecznictwa i powtarzam to od 3 lat, że wszystkie problemy i wady, wszystko, co się wiąże ze złym wydawaniem środków na osoby niepełnosprawne w Polsce, z niegospodarnością, jeśli chodzi o te pieniądze, to kwestia tego, że tak naprawdę mamy zły system orzecznictwa. Ten system jest pokłosiem tego, że kiedyś orzekanie o niepełnosprawności było receptą na bezrobocie. W tej chwili diametralnie zmieniła się sytuacja społeczno-demograficzna, zmieniło się bezrobocie, nie jest ono duże, natomiast zostały jakby konsekwencje związane z tamtym systemem. W grupie osób niepełnosprawnych mamy osoby, które wcale nie są niepełnosprawne, bo pracują, a państwo jeszcze im finansuje pensje z PFRON-u, więc są osoby, zakwalifikowane jako niepełnosprawne, na które idzie mnóstwo pieniędzy z budżetu państwa, a na inne osoby tych pieniędzy brakuje. A więc skoro mówimy o kompleksowości, to odnośmy to do podstawy, żebyśmy wiedzieli, ile tych osób niepełnosprawnych mamy. Pan minister Michałkiewicz powiedział, że nie ma obowiązku nikogo zmuszać do tego, żeby się orzekał, że jest osobą niepełnosprawną, stąd niektórzy deklarują, że tych osób mamy 3 mln, a w orzecznictwie mamy mniejszą liczbę. Ale nie powiedział, że czasem te osoby są podwójnie liczone w orzecznictwie, bo nie ma jednego rejestru, czyli jedna osoba robi za dwie osoby niepełnosprawne, bo są tam osobne elementy. Jeżeli więc mówimy o kompleksowości, to zacznijmy od kompleksowości w tym zakresie: żeby wiedzieć, ile mamy osób niepełnosprawnych, uspójnijmy system orzecznictwa. A jeśli chodzi o tę kompleksowość, to ja liczę, panie ministrze, na to rozwiązanie. I bardzo dziękuję za przynajmniej przychylne spojrzenie na ten temat. Dziękuję. (Oklaski)