PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Nemś
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 21 lutego obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego. Przeprowadzona z tej okazji kształtująca świadomość językową Polaków oraz propagująca dbałość o poprawność polszczyzny kampania społeczno-edukacyjna ˝Ojczysty - dodaj do ulubionych˝ stała się pretekstem do wywołania ogólnopolskiej dyskusji na temat znaczenia języka ojczystego w naszym życiu codziennym. Język polski jest jednym z 25 największych języków na świecie i jednym z 10 największych języków w Europie. Posługuje się nim ponad 40 mln ludzi w Polsce oraz poza jego granicami. Niestety żyjąc w ciągłym pośpiechu, nie zdajemy sobie sprawy z bogactwa naszego języka ojczystego. Tymczasem okazuje się, że na podstawie przeprowadzonych badań językoznawcy oszacowali, iż przeciętny Polak czynnie używa w swoich wypowiedziach kilkunastu tysięcy słów, natomiast biernie - rozumie, ale nie używa - około 30 tys. słów. Zdarzają się również osoby biernie znające nawet ponad 100 tys. słów. Niezależnie od bogactwa słownictwa używanego przez nas w życiu codziennym najważniejszy jest fakt, iż wspólny język to narzędzie, dzięki któremu Polacy żyjący nawet w odległych zakątkach świata mogą poczuć swą przynależność do jednej historyczno-kulturowej wspólnoty. Język ojczysty jest częścią każdego z nas, gdyż posługujemy się nim niemal od urodzenia, w nim myślimy i wyrażamy swoje uczucia. Pięć wieków temu Mikołaj Rej wygłosił słynne zdanie: A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają. Okazuje się, że współczesność zweryfikowała na niekorzyść dla naszego ojczystego języka słowa polskiego poety. Niestety żyjąc w świecie nowoczesnych technologii, stopniowo zatracamy naszą świadomość i tożsamość językową. Polscy językoznawcy zaczynają bić na alarm, ponieważ coraz więcej naszych rodaków nie dba o poprawność języka ojczystego. Niepokojące jest nagminne nadużywanie przez nas wyrazów obcojęzycznych, szczególnie anglicyzmów, które z powodzeniem dałoby się zastąpić polskimi odpowiednikami. Polszczyzną posługujemy się w sposób niechlujny. Nasze słownictwo ubożeje, zaś wymowa jest niewyraźna. Pisząc dziesiątki SMS-ów, nieświadomie wprowadzamy do naszego języka ogromne ilości skrótów wyrazowych. Robimy coraz więcej błędów ortograficznych. Wszechobecny już niemal wszędzie Internet niesie ze sobą coraz więcej wulgaryzmów, którymi w wątpliwy sposób wzbogacamy nasze codzienne słownictwo. Myślę, że najwyższa pora uzmysłowić sobie, iż nasz język ojczysty jest wartością samą w sobie. Jest on wspólnym dobrem tworzonym przez każdego Polaka. Każdy Polak powinien być za niego odpowiedzialny. Również my, posłowie obecnej kadencji, powinniśmy propagować tylko dobre wzorce i zwrócić szczególną uwagę na poprawność polszczyzny, którą posługujemy się w swoich wystąpieniach publicznych. Język ojczysty wymaga od nas wszystkich codziennej troski. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Gadowski
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Miasto Rydułtowy obchodzi w bieżącym roku, 2012, 20. rocznicę samorządności. Korzystając z tej okazji, chciałbym przybliżyć Wysokiej Izbie historię tego małego skrawka Polski leżącego na Śląsku. Pierwsze wzmianki o istnieniu miejscowości pojawiały się już ponad siedem stuleci temu. Odkrycie pokładów węgla kamiennego zdecydowało o rozwoju ówczesnej osady i później o charakterze dzisiejszych Rydułtów. Historia miasta datuje się od 1951 r., kiedy to Rydułtowy uzyskały prawa miejsce. Jednak 20 lat później w wyniku reformy administracyjnej włączone zostały jako jedna z dzielnic do miasta Wodzisław Śląski. Reformy i zmiany administracyjne w różny sposób dotykały to miasto. Zniknięcie Rydułtów jako samodzielnego miasta z mapy Polski rydułtowianie określali jako krzywdzące i niesprawiedliwe. Przełom w historii Polski to również przełom w historii Rydułtów. Lata 90. to zmiany ustrojowe, które dały nadzieję, że Rydułtowy jako miasto powrócą na mapę Polski. Zmiany w ustawie o samorządzie terytorialnym doprowadziły do odzyskania samodzielności przez Rydułtowy i wyłączenia z administracyjnych granic miasta Wodzisław Śląski. Wola mieszkańców Rydułtów, dzięki zaangażowaniu wielu osób, które pracowały nad tym, aby odzyskano prawa miejsce, 1 stycznia 1992 r. stała się faktem. Od tej daty Rydułtowy, odzyskując prawa miejskie, przejęły całe dobrodziejstwo przywilejów, jak i obowiązków wynikających z samorządności. Dziś Rydułtowy to ponad 22-tysięczne miasto. Jutro, 29 lutego, w rocznicę pierwszej sesji rady miasta, świętują 20-lecie samorządności. Każdego dnia od tej ważnej dla nich daty pokazują, że decyzja oddania w ich ręce samorządności była decyzją słuszną. Z pełną odpowiedzialnością dla rozwoju miasta i ich mieszkańców realizują ciekawe projekty, wykorzystując dobrodziejstwo funduszy z Unii Europejskiej. Wielkie znaczenie dla mieszkańców ma stworzona strefa gospodarcza, dzięki której mieszkańcy miasta znajdują zatrudnienie. Samorząd miasta dba o każdą sferę życia swoich mieszkańców, nie zapominając o placówkach oświatowych. Modernizacja szkół i przedszkoli, budowa boisk pozwala kształcić i wychowywać młode pokolenie w warunkach godnych XXI w. Lista 20-letnich osiągnięć jest długa. Mieszkańcy są z nich bardzo dumni, nie zapominają jednak o tym, że wiele zostało jeszcze do zrobienia. Dziś z tego miejsca, z Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, w dwudziestą rocznicę odzyskania samorządności przez miasto serdecznie gratuluję jego mieszkańcom rozwoju tego pięknego miasta. Władzy samorządowej życzę dalszej jakże skutecznej i konsekwentnej działalności na rzecz mieszkańców miasta Rydułtowy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Wojciech Penkalski
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym odnieść się do kwestii drogi tranzytowej, tj. tzw. berlinki, stanowiącej połączenie z obwodem kaliningradzkim. Berlinka jest drogą ekspresową będącą częścią koncepcji z lat przedwojennych, a mianowicie połączenia Berlina z Prusami. Oprócz niewątpliwych korzyści, jakie ta inwestycja przyniosła, dotyczących dogodności podróżowania, istnieją także koszty społeczne z nią związane. Koszty te ponoszą mieszkańcy biednych gmin wiejskich, lokalne społeczności, które na swoim terenie posiadają węzły komunikacyjne znajdujące się na niezamieszkanych obszarach polno-leśnych. Po powstaniu tej drogi ekspresowej pojawiło się wiele utrudnień w życiu lokalnego społeczeństwa, m.in. brak bezpośredniego dostępu do drogi, w związku z czym mieszkańcy zmuszeni są do użytkowania wąskich dróg dojazdowych, aby wjechać na drogę ekspresową. Droga dla pojazdów ciężarowych jest drogą płatną, natomiast z drogi tej nie mogą korzystać piesi, rowerzyści, pojazdy wolnobieżne ani maszyny rolnicze. Innym problemem jest regulowanie płatności za oświetlenie dróg tranzytowych z podatków lokalnych. Zawiłości prawne w kwestii oświetlenia miejsc publicznych doprowadziły do sytuacji, w której Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad na drogach ekspresowych instaluje oświetlenie, łamiąc przepisy prawa zawarte w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Art. 18 ust. 1 ustawy wskazuje, że do zadań własnych gminy należy: planowanie i organizacja zaopatrzenia w energię elektryczną, jak również planowanie i finansowanie oświetlenia terenów i dróg publicznych. Jak wynika z art. 18, gmina planuje, wykonuje i w następstwie ponosi koszt oświetlenia. W art. 18 ust. 3 ww. ustawy wyłącza się obowiązek oświetlenia autostrad i dróg krajowych w rozumieniu przepisów o autostradach płatnych. Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym stanowi, iż Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, które drogi ekspresowe będą eksploatowane jako płatne. Do chwili obecnej nie ukazał się taki akt prawny. Od deklaracji tych upłynęło 17 lat i nie jest to opieszałość ministra. Taka kategoria dróg: płatne drogi ekspresowe, już nie istnieje. Mając na uwadze powyższy stan rzeczy, zwracam się do pana ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej o podjęcie prac dotyczących zmiany zapisu art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, o zastąpienie zapisu o treści: ˝Przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 nie mają zastosowania do autostrad i dróg ekspresowych w rozumieniu przepisów o autostradach płatnych˝ zapisem: ˝Przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 nie mają zastosowania do autostrad i dróg ekspresowych˝. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zofia Czernow
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy pucharu świata w Szklarskiej Porębie. W dniach 17 i 18 lutego tego roku w Szklarskiej Porębie na Polanie Jakuszyckiej odbyły się po raz pierwszy w Polsce zawody pucharu świata w biegach narciarskich. To dzięki staraniom władz Szklarskiej Poręby Międzynarodowa Organizacja Narciarska zgodziła się na organizację pucharu świata na jednych z najlepszych tras biegowych na świecie, jakie są wokół Polany Jakuszyckiej. Było to wielkie wydarzenie sportowe, a zwycięstwo Justyny Kowalczyk nadało tej imprezie szczególny charakter - narodowego święta. W zawodach pucharu świata wzięły udział 24 narodowe reprezentacje i ogromna liczba kibiców z całego świata. Taka frekwencja narodowych zespołów spotykana jest tylko na najważniejszych zawodach. To był wielki sukces i promocja nie tylko Szklarskiej Poręby, ale całej Polski. Na tle tego wydarzenia pragnę zwrócić uwagę na następujące wnioski. Pierwszy - mamy w Polsce ogromny kapitał, jakim są doskonałe warunki do uprawiania narciarstwa biegowego w Szklarskiej Porębie wokół Polany Jakuszyckiej, gdzie śnieg zalega przez 5 miesięcy w roku. Drugi - mimo takich warunków brak jest odpowiedniej infrastruktury, niezbędnej do organizacji zawodów na poziomie światowym, jaka jest na przykład w Zakopanem. Trzeci - sprawą bardzo ważną i pilną jest stworzenie takiej infrastruktury, gdyż jest ogromna szansa na organizację w Polsce cyklicznych pucharów świata. Czwarty - koszty tak dużej imprezy, jakim jest puchar świata, winny być ponoszone także przez budżet państwa, a nie głównie przez 7-tysięczne miasto z częściowym udziałem samorządu marszałkowskiego czy urzędu marszałkowskiego. Piąty - Szklarska Poręba jako organizator, po raz pierwszy w historii Polski, pucharu świata bardzo dobrze zdała ten trudny egzamin, ale tak dużego ciężaru finansowego w przyszłości nie jest w stanie ponosić. Szósty - władze Szklarskiej Poręby zasługują na podziękowanie za ogromny wkład w promocję regionu i Polski. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Jan Cedzyński
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach ostatecznie utwierdził nas w przekonaniu, iż przedsiębiorca w naszym kraju jest wrogiem urzędników. Okazuje się bowiem, że przewlekłe postępowanie administracyjne i utrudnianie prowadzenia działalności gospodarczej nie naruszają dóbr osobistych przedsiębiorców. Sprawa spółki Strunobet-Migacz to tylko przykład problemów, z jakimi borykają się niemal wszyscy przedsiębiorcy w Polsce. Prawo materialne oparte na założeniach pochodzących chyba z prawodawstw XIX-wiecznych zaborców zniechęca do aktywności i samodzielności. Nic więc dziwnego, że nasz kraj zajmuje 64. miejsce w światowym rankingu wolności gospodarczej przygotowanym przez Heritage Foundation Polska. Urzędnicy ignorują swoje obowiązki w zakresie pieczy nad tym, aby uczestnicy postępowań nie ponosili szkody w wyniku ich prowadzenia. Nadmierna administracja ogranicza rozwój biznesu, a w konsekwencji dobrobyt nas wszystkich. Małe i średnie firmy nieposiadające rozbudowanych stałych wewnętrznych służb obsługi prawnej cierpią najbardziej. Gospodarka nie rozwija się, a nowe miejsca pracy nie powstają. Problemy te uderzają jak powracająca fala ostatecznie w państwo, powodując mniejsze wpływy do budżetu z tytułu podatków oraz zwiększenie wydatków na pomoc społeczną. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dochodzimy zatem do smutnych wniosków - państwo polskie zamiast dbać o małe i średnie przedsiębiorstwa jako znaczących pracodawców oraz płatników podatków, utrudnia im maksymalnie funkcjonowanie. Tym samym przestają dziwić obawy tysięcy młodych ludzi, którzy chcieliby założyć własny biznes. Dziękuję bardzo.
Mówca: Teresa Hoppe
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Od kilku lat największa organizacja pozarządowa skupiająca Kaszubów i Pomorzan - Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie - poświęca dany rok wybitnym osobistościom i organizacjom tego regionu. Rok 2012 został ogłoszony przez Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie Rokiem Towarzystwa Młodokaszubów. Idea powstania inteligenckiej organizacji kaszubskiej narodziła się na początku XX w. podczas wycieczki krajoznawczej organizowanej przez Aleksandra Majkowskiego na terenie Kaszub. W tym czasie przedstawiciele młodej inteligencji kaszubskiej, czerpiąc z doświadczeń swych poprzedników - Floriana Ceynowy i Hieronima Derdowskiego - uznali za celowe powołanie organizacji skupiającej Kaszubów i reprezentującej ich interesy. W późniejszym czasie Aleksander Majkowski i Jan Karnowski w kilku publikacjach przygotowali program ruchu młodokaszubskiego w nurcie kaszubsko-pomorskim. Główne założenia zostały zaprezentowane w referacie Majkowskiego na Zjeździe Młodokaszubów w Gdańsku 21 i 22 czerwca 1912 r. Do zawiązania organizacji jednak nie doszło. Dokonało się to dwa miesiące później, 22 sierpnia 1912 r. w Gdańsku, na zjeździe założycielskim. Ruch młodokaszubski dał podwaliny nowoczesnemu ruchowi kaszubsko-pomorskiemu oraz wytyczył kierunki pracy na Kaszubach i dla Kaszubów. Za podstawowy cel towarzystwo stawiało sobie obudzenie w Kaszubach własnej świadomości etnicznej oraz promowanie wiedzy o nich, a także włączenie ich w nurt życia ogólnopolskiego. Hasło Młodokaszubów brzmiało ˝Co kaszubskie, to polskie˝ i wyrażało myśl, że wbrew różnicom językowym Kaszubi stanowią niewyodrębnioną część narodu polskiego ugruntowaną wspólną historią, kulturą oraz religią. Ważnym założeniem organizacji było przeciwstawianie się germanizacji. Potężną rolę w działaniach Towarzystwa Młodokaszubów odegrało wydawane przez ich członków pismo ˝Gryf˝. Do dziś jest ono uważane za jedno z najważniejszych tytułów w czasopiśmiennictwie kaszubsko-pomorskim. Do najwybitniejszych postaci ruchu młodokaszubskiego zaliczamy: Aleksandra Majkowskiego, Jana Karnowskiego, Franciszka Kręckiego, księdza Leona Heyke, księdza Józefa Wryczę, Franciszka Sędzickiego i Witolda Kukowskiego. Wielu działaczy młodokaszubskich zakończyło swe życie zamordowanych przez Niemców w lasach Piaśnicy, Szpęgawska i obozach koncentracyjnych podczas drugiej wojny światowej. Część z członków towarzystwa zasiliła szeregi tajnej organizacji wojskowej Gryf Pomorski i włączyła się w walkę z okupantem. Śmierć wielu z nich nie zniszczyła owoców pozytywistycznej pracy, którą poświęcili Kaszubom, Pomorzu i Rzeczypospolitej Polskiej. Te zasługi nie mogą być zapomniane. Bogaty dorobek Młodokaszubów, który pozostawili w wielu dziedzinach życia, począwszy od narodowych, poprzez uczestnictwo w ruchu niepodległościowym, a skończywszy na artystycznych, jest od kilkudziesięciu lat pomnażany przez kolejne pokolenia, a ich kaszubsko-pomorska myśl była i jest kontynuowana do dziś przez kolejne pokolenia Pomorzan. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Izabela Kloc
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Wśród posłów Prawa i Sprawiedliwości jest wielu wychowanków Ruchu Światło-Życie. We wrześniu 2011 r. ufundowaliśmy tablicę poświęconą księdzu Blachnickiemu w katedrze w archidiecezji katowickiej. Dzisiaj pozwolę sobie w imieniu tych wszystkich parlamentarzystów wygłosić oświadczenie w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej w 25. rocznicę śmierci księdza Franciszka Blachnickiego. Wysoki Sejmie! 27 lutego 2012 r. minęła 25. rocznica śmierci sługi Bożego księdza Franciszka Blachnickiego, kapłana diecezji katowickiej, założyciela Ruchu Światło-Życie, wychowawcy dzieci i młodzieży, duszpasterza rodzin, którego celem było wychowanie młodego pokolenia i formowanie grup elitarnych. Ksiądz Franciszek Blachnicki obok Ruchu Światło-Życie był również inicjatorem Krucjaty Wstrzemięźliwości zlikwidowanej w 1957 r. przez Służbę Bezpieczeństwa. Krucjata Wstrzemięźliwości przybrała charakter odnowy religijno-moralnej narodu. Po jej likwidacji ksiądz Blachnicki założył w Krościenku Krucjatę Wyzwolenia Człowieka, której celem stało się doprowadzenie do przezwyciężenia alkoholizmu w narodzie polskim, a także różnych innych zniewoleń współczesnego człowieka. W czerwcu 1982 r. ksiądz Blachnicki założył Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów, stowarzyszenie skupiające Polaków i przedstawicieli innych narodów Europy Środkowo-Wschodniej wokół idei suwerenności wewnętrznej i jedności narodu w walce o wyzwolenie. Tę działalność społeczno-wyzwoleńczą prowadził z pobudek religijnych, inspirowany nauką Jana Pawła II, wierny zasadzie: światło - życie. Działalność księdza Blachnickiego od samego początku cieszyła się wielkim wsparciem ze strony najpierw kardynała Karola Wojtyły, później papieża Jana Pawła II. 17 lutego 1994 r. został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, 5 maja 1995 r. otrzymał pośmiertnie Krzyż Oświęcimski. 9 grudnia 1995 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. Stworzone przez księdza Franciszka Blachnickiego Ruch Światło-Życie i Chrześcijańska Służba Wyzwolenia Narodów wychowały wielu młodych w poczuciu wspólnoty międzyludzkiej, w wierze Chrystusowej, gdzie jest miejsce na poczucie odrębności i tożsamości narodowej. Jego dzieło rozprzestrzenia się, dociera do różnych zakątków świata, ostatnio także do Chin, dając świadectwo prawdzie, wolności i miłości chrześcijańskiej. Duchowość oparta o niezrelatywizowane wartości i działalność księdza Franciszka Blachnickiego zakończona śmiercią w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach powinny stać się dla wszystkich parlamentarzystów przykładem niezłomnej postawy obrony prawdy, dobra, służby wspólnocie i człowiekowi. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Jurgiel
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Inni nie wykorzystali czasu, tak że ja ze 2 minuty...
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W dniu 18 lutego w Mikołowie w województwie śląskim odbył się uroczysty coroczny bal, na którym zostały wręczone tytuły mikołowianina roku. Była to już 15. edycja tego plebiscytu. Dla społeczności mikołowskiej wyróżnienie to ma duże znaczenie, gdyż wspomaga promocję i rozwój, na które mocno stawia miasto. Uroczystość cieszy się coraz większym zainteresowaniem lokalnych przedsiębiorców, działaczy sportowych i środowisk artystycznych. Jedną z najpopularniejszych osób uhonorowanych tą statuetką była aktorka Anna Dereszowska, mikołowianka z urodzenia. W edycji 2011 zostali utytułowani: - w dziedzinie społeczność: Józef Dudłak, były komendant miejski, obecnie członek zarządu OSP; - w dziedzinie przedsiębiorca: firma Hydac, dwukrotny laureat, za rozwój gospodarczy miasta; - w dziedzinie kultura: Formacja Lason Ensemble; - w dziedzinie sport: I-ligowa drużyna bilardowa BC Mario; - w dziedzinie promocja: Bractwo Kurkowe. Natomiast w dziedzinie promocji zewnętrznej: Stanisław Stach. Zostały również przyznane wyróżnienia: klub Esperanto, klub krótkofalowy działający w ZST i Józef Świerczyna. Wszystkim serdecznie gratulujemy i życzymy sukcesów na dalszej drodze do rozwoju osobistego. Mamy również nadzieję, że będą państwo nadal aktywnie uczestniczyć w życiu miasta, stawiając jednocześnie na jego rozwój i promocję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-02-28 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W nocy 10 lutego 1947 r. przewieziono ich na cmentarz w Tarnowie-Krzyżu i wrzucono do dwóch dołów wykopanych pod samym ogrodzeniem. Na miejscu pochówku nie uformowano kopca, lecz starannie uklepano ziemię, nie postawiono im żadnego krzyża i ksiądz nie odmówił za nich modlitwy. Trzy dni wcześniej zostali rozstrzelani w tarnowskim wiezieniu. Zastrzelono ich metodą katyńską, przykładając lufę pistoletu do potylicy. Tak wyglądały ostatnie chwile trzech młodych mężczyzn z Woli Rzędzińskiej i Jodłówki-Wałek: Mieczysława Cielochy, Bronisława Cielochy i Stanisława Kiełbasy. Najstarszy z nich miał 24 lata, a najmłodszy był prawie dzieckiem - miał 17 lat. Kilka miesięcy wcześniej Mieczysław Cielocha, działając na rozkaz Tarnowskiego Inspektoratu WiN, razem ze swoim podkomendnym zlikwidował na Burku kapitana NKWD Lwa Sobolewa - sowieckiego doradcę, a faktycznie kierownika Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa w Tarnowie, który był odpowiedzialny m.in. za torturowanie i śmierć działaczy polskiego podziemia niepodległościowego. Potem były aresztowania, tortury i wyroki śmierci dla dziewięciu z grupy Cielochy. Ostatecznie zastrzelono trzech z nich. To jedna z wielu historii związanych z dziejami tzw. żołnierzy wyklętych, którzy po zakończeniu działań wojennych II wojny światowej pozostali w konspiracji i podjęli nierówną walkę z bezwzględną machiną komunistycznego państwa wspieranego przez armię radziecką i NKWD. Za swoją działalność wielu z nich zapłaciło życiem. Ocenia się, że w latach 1945-1956 zginęło ich lub zostało zamordowanych ok. 20 tys. 1 marca będziemy obchodzić ich święto - Narodowy Dzień Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝. Ustanowienie tego święta w ub.r. to bardzo ważny, ale dopiero jeden z pierwszych kroków na drodze upowszechniania o nich wiedzy i wychowania młodego pokolenia. Jakiś czas temu na pewnym tarnowskim forum ktoś o nich napisał jako o ˝mądrych inaczej, którzy nieomal na ochotnika dali się zaszlachtować˝. To jeszcze jeden przykład tego, że dla spopularyzowania ich działalności zrobiono nadal bardzo niewiele. To wina także tego rządu, który pomimo zapowiedzi jak na razie nie podjął skutecznych poszukiwań mogił tysięcy poległych i zamordowanych ˝żołnierzy wyklętych˝, którzy wciąż leżą w nieznanych miejscach. Przebieg posiedzenia
Mówca: Jan Szyszko
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, rzeczywiście swego rodzaju sprostowania wymaga to, co powiedział pan...
Mówca: Stanisław Kalemba
Data: 2012-02-29 (Sejm RP, kadencja 7)

Tak, właśnie w trybie sprostowania, bo padło pytanie i zostało użyte moje nazwisko.