Mówca: Zbigniew Chmielowiec (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W dniu 2 marca obchodzimy 91. rocznicę urodzin legendarnego trenera, autora największych sukcesów polskiej drużyny narodowej w piłce nożnej, wybitnego i zarazem wspaniałego człowieka - Kazimierza Górskiego. Urodził się on 2 marca 1921 r. we Lwowie. Piłka nożna była jego pasją, dlatego już od najmłodszych lat był z nią związany. Jeszcze przed wybuchem wojny grał w miejscowych drużynach we Lwowie. Nosił pseudonim boiskowy Sarenka. Niestety świetnie zapowiadającą się karierę piłkarską na pozycji napastnika przerwały mu lata II wojny światowej. W czasie jej trwania, w 1944 r. zgłosił się on na ochotnika do wojska i trafił na front. Działania wojenne przywiodły go do Warszawy, w której już pozostał. Od 1945 do 1953 r. grał w Legii Warszawa, a 26 czerwca 1948 r. rozegrał swój jedyny mecz w reprezentacji Polski. Po zakończeniu kariery piłkarskiej Kazimierz Górski ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie i rozpoczął pracę szkoleniowca. Samodzielnie prowadził takie kluby jak: Marymont Warszawa, Gwardia Warszawa oraz Lublinianka. Ważnym etapem w jego karierze były lata 1966-1970, kiedy prowadził młodzieżową reprezentacją Polski do lat 23, z którą osiągnął spore sukcesy. To właśnie z niej wywodzili się późniejsi medaliści igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata. Przed igrzyskami olimpijskimi l grudnia 1970 r. Kazimierz Górski objął stanowisko trenera pierwszej reprezentacji Polski. Podczas IO w Monachium w 1972 r. kadra przez niego kierowana sięgnęła po najważniejszy w historii polskiego futbolu laur - złoty medal olimpijski. Był to początek jego wspaniałych chwil z tą reprezentacją. Legendarny mecz na Wembley z Anglią w 1973 r. (1:1) był kolejnym sukcesem, który otworzył drogę polskim piłkarzom na mundial. Dwa lata później nasi piłkarze pod wodzą trenera tysiąclecia zdobyli trzecie miejsce w finale mistrzostw świata, które odbyły się w Niemczech, zaś w 1976 r. w Montrealu wywalczyli srebrny medal igrzysk olimpijskich. Rozsławił dzięki temu polską piłkę i nasz kraj na całym świecie. Zmarł 23 maja 2006 r. po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej. Pochowano go w grobie rodzinnym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Jego pamięć uczczono oficjalną minutą ciszy przed rozpoczęciem piłkarskich mistrzostw świata w 2006 r. Kazimierz Górski był doceniany i wielokrotnie nagradzany za swoją pracę. Otrzymał m.in.: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 1996 r., najwyższe odznaczenie w światowej piłce nożnej - Złoty Medal Zasługi dla FIFA w 2001 r., medal im. dr. Henryka Jordana w 2001 r., Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Super Wiktora w 2006 r. W tym samym roku pośmiertnie otrzymał Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, a także najwyższe odznaczenie Europejskiej Unii Piłkarskiej (UEFA) - Rubinowy Order Zasługi. Jako pierwszemu przedstawicielowi polskiej piłki nożnej nadano mu tytuł doktora honoris causa gdańskiej AWFiS w 2003 r. Został także honorowym obywatelem miast: Lwowa, Płocka, Lubaczowa. Szanowna Pani Marszałek! Stojąc dziś w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej i wspominając tę zacną postać w przypadającą rocznicę jego urodzin, pragnę oddać hołd i wyrazić wdzięczność za jego życie i działalność sportową. On to bowiem sprawił, że wielokrotnie mogliśmy być dumni jako Polacy. Dziękuję bardzo za uwagę.