PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję, panie marszałku. Skala tego problemu narasta i to jest powód, dla którego kierujemy pytanie wynikające z troski o każde polskie dziecko. Migracja jest zjawiskiem naturalnym przy otwarciu granic. Naturalne jest także to, iż rodzina może borykać się z różnorodnymi problemami, poczynając od problemów wychowawczych, poprzez problemy ekonomiczne. Jednakże systemy opieki nad dzieckiem w różnych krajach są różne, nie zawsze rodzina ma tego świadomość, nie zawsze jest w stanie sprostać tym wymaganiom. W efekcie najbardziej cierpi dziecko. Cierpienie to jest tym większe, im większe jest oddalenie od rodziny, i biologicznej, i krewnych. Zdarzają się przypadki, iż takie dziecko trafia do rodziny o zupełnie innych wzorcach kulturowych. Stąd pytania, przede wszystkim dotyczące uregulowań i rozwiązań systemowych. Wiemy na przykład, że kiedy Polak zostaje uwięziony, ta informacja jest przekazywana jak gdyby automatycznie do konsulatu czy ambasady. Wydaje się, że jeśli chodzi o dziecko, które zostaje odebrane, tryb powinien być podobny, a nawet powinny być jeszcze większe uszczelnienia. A więc ta informacja natychmiast powinna trafiać do ambasady, aby mogła ona podjąć działania przede wszystkim zapewniające takiemu dziecku kontakt z rodziną w Polsce, bo są dziadkowie, bo są krewni. Moje pierwsze pytanie dotyczy właśnie takich rozwiązań. Czy one istnieją? (Dzwonek) A jeśli jeszcze nie istnieją, co byłoby dla mnie zrozumiałe, bo skala emigracji rośnie w ostatnim czasie bardzo szybko, to czy są przygotowywane rozwiązania, które zapewnią przekazanie informacji od pomocy społecznej, od samorządu lokalnego...
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Pozostanę przy tym pytaniu: Czy służby konsularne mają rozwiązania systemowe?
Mówca: Krystyna Kłosin
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Pani minister dość wyczerpująco odpowiedziała na pytanie, jednak cały czas przewijało się stwierdzenie, że sprawy dotyczące polskich dzieci, w których rodzice zwracają się o pomoc, są jednostkowe. Jednocześnie przytoczyła pani liczby - ja też dysponuję takimi liczbami - wskazujące, że obecnie w Wielkiej Brytanii toczy się ponad 20 postępowań w sprawie opieki nad polskimi dziećmi, w Niemczech też ponad 20, czyli 27, po kilka przypadków jest w Szwecji i Norwegii. W Polsce media bardzo mocno nagłaśniały, zresztą niemieckie media również, sprawę młodego małżeństwa mieszkającego w Niemczech, które po stracie pracy utraciło także 6-tygodniowego synka. Czy państwu znany jest ten przypadek i jakie podjęto kroki w tej sprawie? Moje pytanie jest następujące. Jeśli pani minister twierdzi, że było 120 interwencji, to jednak takich przypadków jest sporo. Czy w związku z tym istnieje jakaś systemowa forma pomocy udzielanej polskim rodzinom? Do kogo mogą zwracać się polscy rodzice, którzy czują się pokrzywdzeni i którzy walczą o swoje prawa i o prawa swojego dziecka? (Dzwonek) Często bowiem zdarza się tak, że te dzieci niemalże natychmiast trafiają do adopcji i trafiają do zupełnie innych środowisk wyznaniowych i potem już trudno jest odwrócić proces adopcyjny. Czy tutaj rodzice mogą liczyć na konkretną pomoc i wsparcie ze strony Polski? Dziękuję bardzo.
Mówca: Marek Rząsa
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

W przypadku lekarzy należałoby powrócić do klasyfikowania uczniów według grup dyspanseryjnych, co umożliwiłoby wykonywanie przez nich pewnego rodzaju ćwiczeń z zadań ruchowych, a nie byłoby to całkowite zwolnienie z lekcji WF-u. Przeprowadzić też trzeba wśród lekarzy rodzinnych i pediatrów kampanię na rzecz niewypisywania zwolnień lekarskich na prośbę ucznia bądź rodzica oraz kampanię na rzecz uświadamiania tych ostatnich, rodziców, że brak ruchu jest jednym z największych zagrożeń dla zdrowia dziecka. Mam nadzieję, że za chwileczkę pan minister przedstawi Wysokiej Izbie informacje nie tylko o skali problemu, lecz także o podjętych działaniach prewencyjnych i profilaktycznych. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Rajmund Miller
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Poruszamy dzisiaj bardzo istotny problem, ale problem nie tylko uczestnictwa w zajęciach wychowania fizycznego, ponieważ dotykamy problemu zdrowia publicznego. Aktywność fizyczna wśród młodzieży i dzieci, która jest w tej chwili oceniana, spada. To jest nie tylko aktywność fizyczna w czasie zajęć na lekcjach WF-u, ale również aktywność fizyczna poza tymi lekcjami. Oblicza się, że ona spada w coraz większym stopniu w zależności od wieku, czyli do 11. roku życia ona jeszcze, powiedzmy, jest do przyjęcia, ale już powyżej 11. roku życia, a zwłaszcza powyżej 15. aktywność fizyczna w sposób drastyczny maleje, co zagraża zdrowiu naszej młodzieży. Myślę, że - o tym wszystkim mówił pan poseł Rząsa - musimy przyjrzeć się sposobowi organizacji zajęć fizycznych. Przede wszystkim chodzi o to, jak motywować dzieci, czyli chodzi może nie o wychowanie mistrzów na zajęciach wychowania fizycznego i nie oceny, tylko zachęcanie na zajęciach fizycznych w szkole do ruchu i oceny punktowe, natomiast wyłapanie i wykształcenie utalentowanej młodzieży poza lekcjami WF-u. Do tego dochodzi jeszcze nieprawidłowy sposób żywienia i to, co w szkołach jest dostępne, czyli śmieciowa żywność, o której mówimy, czyli chodzi o kontrolę żywności w sklepikach, usunięcie ze szkół automatów, które sprzedają słodycze czy coca-colę. (Poseł Lidia Gądek: Czipsy.) Czipsy, tak. Myślę - i my pracujemy już nad tym - że jest to fragment dużego programu. Sądzę, że to powinien być narodowy program zapobiegania otyłości poprzez aktywizację fizyczną oraz edukację żywieniową. (Dzwonek) Już kończę. Tak jak mówię, ten problem jest bardzo złożony, natomiast brakuje nam jednego: brakuje nam ewidencji tych zwolnień, nie ma czegoś takiego jak ewidencja zwolnień... (Oklaski)
Mówca: Sławomir Kłosowski
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Upadek WF-u w szkołach od 2009 r. jest faktem, systematycznie niestety postępuje, sytuacja w tym względzie jest fatalna. Rząd nic sobie z tego nie robi, a jeżeli już cokolwiek robi, to te działania są niestety nieskuteczne. Dane z kontroli NIK o wychowaniu fizycznym w szkołach opublikowane w listopadzie 2013 r. są zatrważające. Absencja uczniów na lekcjach WF w roku szkolnym 2012/2013 wyniosła w klasach IV-VI szkoły podstawowej 15%, w gimnazjum 23%, w szkołach ponadgimnazjalnych 30%. Dla porównania absencja uczniów na lekcjach WF w latach 2009, 2010, 2011, 2012 wyniosła, analogicznie, w szkołach podstawowych 10%, w gimnazjach 13%, w szkołach ponadgimnazjalnych 17%. Jak łatwo zauważyć, wzrost absencji uczniów na lekcjach WF w ostatnich czterech latach wyniósł prawie 100%. To dane alarmistyczne. Co na to rząd? Mieliśmy przed momentem możliwość wysłuchać: kampanie społeczne, aktywna turystyka. Te wszystkie działania niestety skuteczne nie są. Dzisiaj trzeba sobie zdać sprawę z tego, że w ok. 20% polskich szkół nie ma po prostu sal gimnastycznych, ok. 30% szkół ma jedną salę gimnastyczną na zespół, w którym funkcjonują trzy albo cztery szkoły. W takiej sytuacji wychowanie fizyczne to po prostu fikcja. Dzielona nagminnie na połowę sala gimnastyczna, na której jednocześnie ćwiczy pięćdziesiątka dzieci, odbiera ochotę i motywację do uczestnictwa w WF-ie uczniom i prowadzącym te ˝ćwiczenia˝ nauczycielom. W szkołach takich wyjście nauczyciela klas I-III z dziećmi na salę gimnastyczną przypomina bardziej wyprawę ekstremalną niż ćwiczenie przez zabawę. (Dzwonek) Równocześnie ok. 0,5 mln polskich dzieci ma problemy z nadwagą lub cierpi z powodu...
Mówca: Sławomir Kłosowski
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

...skrzywienia kręgosłupa. Dlatego mam pytanie do pana ministra: Dlaczego rząd nie dostrzega tego problemu i tej krytycznej sytuacji i dlaczego nie podejmuje skutecznych działań wspólnie z Ministerstwem Sportu i Turystyki, z Ministerstwem Zdrowia, żeby to rzeczywiście ukrócić?
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Cokolwiek by powiedzieć, dziś i w każdym następnym roku infrastruktura gimnastyczna i sportowa w szkołach jest lepsza niż w roku poprzednim. Nie powinniśmy na to narzekać, bo nigdy nie było takiej infrastruktury, jaka jest dziś. Natomiast jest pewna kwestia, na którą zwrócił uwagę pan poseł Miller. Nie możemy promować tylko młodzieży uzdolnionej fizycznie, która zmierza w kierunku sportu wyczynowego. Przede wszystkim trzeba się zająć tymi, którzy korzystają ze zwolnień lekarskich. Dziś mamy bardzo dobrze wykształconych wuefistów. Można próbować zakwalifikować, z jakiego powodu młodzież otrzymuje zwolnienia. Może potrzeba innej formy ruchu? To jest zadanie nie tylko ministra. Pan poseł Rząsa zwrócił uwagę na problem, pan minister Krzyżanowski odpowiedział i można na tym skończyć, ale gdzieś między tymi odpowiedziami jest całe społeczeństwo, wszystkie rodziny, naród. Nie możemy zrzucać winy jedni na drugich, bo to jest problem nas wszystkich. Kiedy ja chodziłem do szkoły, to pojono nas tranem i był problem młodzieży niedożywionej, a dzisiaj jest problem nadwagi. Z tym wszystkim trzeba walczyć, to jest zadanie dla wszystkich. Nie może być zrzucania winy przez jednych na drugich. Należy również zwrócić uwagę i zapytać, czy czasem wina nie jest po stronie samych rodziców, którzy rozpieszczają dzieci, a dzieci są przykute do komputera i nie mają znikąd wysiłku fizycznego, a postawa fizyczna się wtedy deformuje. W przypadku mojego pokolenia to była praca fizyczna, praca w polu itd., to była gimnastyka, nikt nie narzekał, że nie ma sali gimnastycznej. Dzisiaj jest rozpieszczanie młodzieży z każdej strony i narzekanie. Nie wiem, jakie europejskie warunki trzeba im stworzyć, żeby zaczęli się ruszać. Ja tego nie akceptuję. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! Najwyższa Izba Kontroli na wniosek Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki systematycznie zajmuje się sprawą zajęć wychowania fizycznego w szkołach publicznych, niepublicznych oraz w wyższych uczelniach. Wcześniej kontrolę taką przeprowadzono w 2008 i 2009 r. Niestety, do czasu kontroli, o której dzisiaj mówimy, przeprowadzonej przez NIK, te wyniki się nie poprawiają, a w niektórych typach szkół, na przykład w gimnazjach, mamy zwiększoną absencję, jeśli chodzi o wychowanie fizyczne. To jest określony problem. To prawda, że wiele czynimy na rzecz poprawy bazy sportowej. Samorządy i państwo, między innymi Sejm, nowelizując ustawę o dopłatach do gier liczbowych, przeznaczają co roku znaczące środki z dopłat do gier liczbowych, a także na program ˝Orlik˝, który został zrealizowany. Jednak nadal 1/4 polskich gmin nie ma pełnowymiarowej hali sportowej i dlatego trzeba połączyć wysiłki. Obserwuję dzisiaj, że państwo jako sukces wymieniacie wspólne spotkanie trzech ministrów i przyjęcie jakiegoś programu. Obserwuję od wielu lat, pracując w komisji sportu, że to minister sportu właściwie kreuje infrastrukturę sportową, natomiast minister edukacji ucieka z wydatkami na sport, nie mówiąc o tym, ile osób pracuje w ministerstwie. Tam było parę osób, a teraz jest pół etatu. Wcześniej były określone projekty, sportowe wakacje i inne, a teraz to polikwidowano. W związku z powyższym apeluję, żeby minister edukacji narodowej włączył się w politykę na rzecz aktywizacji sportowej dzieci i młodzieży i poprawy warunków wychowania fizycznego. To prawda, że minister sportu uruchomił również program modernizacji infrastruktury szkolnej, ale gdyby były na to środki budżetowe, oprócz funduszy celowych, byłoby inaczej. Chciałbym, żeby pan mi odpowiedział na jedno pytanie. Istnieje realna potrzeba metodycznego i organizacyjnego wsparcia zajęć wychowania fizycznego w klasach I-III szkół podstawowych. W blisko 90% szkół zajęcia wf. w klasach I-III prowadzone są przez nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej dysponujących niewystarczającą wiedzą w zakresie kształtowania aktywności fizycznej. (Dzwonek) Pisze o tym dzisiaj w materiale do komisji sportu minister sportu i turystyki, dzisiaj, 23 stycznia. W związku z powyższym chciałbym zapytać, co w tej sprawie uczyni resort edukacji narodowej wspólnie z ministrem sportu, aby przeciwdziałać właśnie na starcie aktywności fizycznej dzieci i młodzieży niewłaściwemu prowadzeniu zajęć wychowania fizycznego. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Panie Pośle Wnioskodawco! Ten temat został wywołany na tej sali za późno. (Poseł Marek Rząsa: Lepiej późno niż wcale.) Bardzo dobrze, że pan to uczynił i że państwo to uczynili, pochwalę was z tej mównicy jako poseł opozycyjny. Kiedy się patrzy na to, co się dzieje, o zgrozo, panie ministrze - nie mówię już o zjawisku, tylko o procederze - to włos się jeży. Jak pan poseł, pan marszałek Stefaniuk tu powiedział, za moich czasów - myślę, że i pana marszałka, i pana marszałka - przecież nie było sal gimnastycznych, były łąki i jeszcze kretowiska. Żeby wejść na łąkę, trzeba było jeszcze sobie kretowiska rozgarnąć. Teraz mamy ˝Orliki˝ i basen w każdej gminie, jakieś parki wodne itd., a tyle młodzieży dotkniętej skoliozą, jakimiś dysfunkcjami. To jest poważne pytanie i do ministra zdrowia, i do ministra finansów, do rządu: Co się dzieje z polskim społeczeństwem? Dzisiaj, idąc przez gminę czy obok szkół, możemy zobaczyć, że pewne grupki w czasie lekcji stoją gdzieś w krzaczkach i palą papieroski. Okazuje się, że to są uczniowie zwolnieni z WF, a chłopy jak drągi. Dlaczego ten proceder ma miejsce? Miałem, panie ministrze, zadać panu pytanie, czy ministerstwo jest zorientowane w sytuacji, ale pan tu to wyjaśnił. Chodzi o Najwyższą Izbę Kontroli, o to, że wy macie takie spostrzeżenia i wyniki. I powiedział pan też, co czynicie. Tylko że to wszystko, jak pan wie, nie idzie według krzywej malejącej, tylko wzrostowej, do góry. To coś jest nie tak. Dlatego myślę, że trzeba zewrzeć szyki i zdecydowanie powiedzieć temu: nie. Bo jeżeli my na to nie zwrócimy tu uwagi... A to się wiąże z pewnymi konkretnymi decyzjami, tylko czy nas na to politycznie dzisiaj stać? Myślę, że tutaj jest sedno sprawy. (Dzwonek) Są pieniądze wyłożone na pewne sprawy związane z basenami itd., których gminy utrzymać nie mogą. Taka jest prawda...
Mówca: Małgorzata Niemczyk
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Z niektórymi posłami, moimi przedmówcami, zgodzę się w niektórych tematach. Natomiast problem zwolnień lekarskich, tak uważam, powinniśmy wspólnie rozpatrywać razem z problemem otyłości. Myślę, że te dwa zagadnienia są bardzo ze sobą związane. W pierwszych słowach chciałabym podziękować przede wszystkim za programy, które były wdrożone, i za te, które są aktualnie wdrażane, bo wydaje mi się, że to jest dobra droga, dobry kierunek, żebyśmy usportowili z powrotem naszą młodzież, nasze dzieci i żeby zajęcia z wychowania fizycznego podźwignąć. Nie zgadzam się z moim przedmówcą, że mamy wykwalifikowane kadry wychowania fizycznego. Uważam, że nie, że tak nie jest. Szczególnie w klasach I-III, gdzie w ogóle nauczyciele, nauczycielki, nie są przygotowywani do pełnienia tej roli. Niestety, ale nauczycielem wychowania fizycznego można zostać po kursie. Matematykiem nie zostanie się po kursie, polonistą nie zostanie się po kursie, więc może zostawmy właściwym uczelniom, czyli akademiom wychowania fizycznego, potwierdzanie określonych kwalifikacji. Na pewno nad tym problemem trzeba się pochylić. Na pewno trzeba zdiagnozować problem zwolnień, i nie tylko zwolnień lekarskich. Prosiłabym bardzo o stworzenie systemu, gdzie szkoły będą mogły w jakiś sposób ewidencjonować, żebyśmy w końcu przestali błądzić we mgle, natomiast żebyśmy mieli prawdziwe wytyczne i prawdziwe dane, co jest powodem tych zwolnień lekarskich. Poza tym bardzo boli mnie fakt, że jeżeli dziecko nie uczestniczy w lekcjach wychowania fizycznego, to dla tego dziecka nie ma czegoś innego. Jeżeli nie uczestniczę w zajęciach z matematyki, muszę uzupełnić wiedzę, której nie nabyłem, czy poprzez lekcje prywatne, czy korzystając z pomocy kolegów, czy pomocy w szkole. W przypadku lekcji wychowania fizycznego nie ma czegoś takiego, nie można nadrobić ruchu. Ale osoby, które są na stałe zwolnione z lekcji wychowania fizycznego, mogą mieć zajęcia z teorii sportu, z historii sportu, mogą pisać projekty, mogą pisać inne rzeczy. Dlaczego tego w szkołach nie robimy, dlaczego dzieci nie mają takiej możliwości, takiej alternatywy? (Dzwonek) Wydaje mi się, że jeżelibyśmy to wprowadzili, to liczba zwolnień z lekcji wychowania fizycznego zmalałaby, dlatego że dzisiaj dzieci i rodzice wykorzystują bardzo często zwolnienie z lekcji wychowania fizycznego jako tzw. wolne do wykorzystania w innych celach przez rodzinę. Kolejnym zagadnieniem na sam koniec, ostatnim, panie marszałku...
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Jak zawsze. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Otóż przed chwilą zadzwoniłem do szkoły, jednej z dobrych szkół w woj. wielkopolskim, i zapytałem, co przeszkadza w tym, aby lekcje wychowania fizycznego mogły się odbywać z większym nasileniem, z większym zainteresowaniem młodzieży niż w chwili obecnej. Pierwsza odpowiedź jest taka. Mimo że mamy trochę tej bazy, że jest jej coraz więcej, to dyrektorzy skarżą się na brak bazy, bo jeżeli są trzy grupy, to jedna sala już staje się zbyt ciasna. Trzeba, panie ministrze, w tym kierunku iść, wykorzystywać w maksymalnym stopniu te środki, które niesie ze sobą Totalizator Sportowy. Druga kwestia to brak sprzętu, czym byłem bardzo zdziwiony. Reasumując, chodzi o brak środków finansowych. Co zrobić, aby było inaczej? Nie wiem, może warto byłoby wprowadzić to, o czym przed chwilą mówiła przedmówczyni, chodzi o odrabianie lekcji wychowania fizycznego w różny sposób. Ci, którzy są zwolnieni na stałe, niech się zajmą teorią sportu polskiego. Być może to ich w pewnym sensie zmobilizuje do udziału w zajęciach z wychowania fizycznego. Nam powinno zależeć przede wszystkim na jednej rzeczy, a mianowicie aby wymusić aktywność fizyczną młodzieży. Nie wiem, może warto, panie ministrze, pomyśleć. Jeżeli ktoś boi się gimnastyki i przekonuje rodziców, żeby w różny sposób został zwolniony z wychowania fizycznego, czy nie można byłoby wprowadzić na przykład nauki tańca towarzyskiego, bo to nieważne, jak się rusza. Ale teraz jest kłopot z zajęciami pozalekcyjnymi. Nie ma pieniędzy na to, jest coraz mniejsza subwencja. Pomyślcie państwo, przekonajcie ministra finansów, żeby jej nie ciąć co roku, nawet z uwagi na to, że jest mniejsza liczba uczniów, tylko z tego powodu podnieście ją (Dzwonek) o parę groszy. Niekoniecznie nauczyciele muszą prowadzić SKS w dziewiętnastej godzinie albo robić to społecznie. Jeżeli będzie atrakcyjne wychowanie fizyczne czy ruch młodzieży...
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Tak jak przedmówcy mówią, bez wątpienia pieniędzy zawsze jest za mało, czyli i bazy, i sprzętu na pewno brakuje, szczególnie w tych biedniejszych samorządach. Z roku na rok oczywiście to wszystko się poprawia, ale powinny być jakieś kolejne programy wspierające. Skoro ministerstwo nie zdiagnozowało tak naprawdę problemu, czyli nie ma realnych danych co do tego, z czego wynikają te zwolnienia, czy to faktycznie są osoby, które dłużej czy krócej przebywają na zwolnieniach, bo chorują, to nie mamy punktu odniesienia, jak to zmienić. Czy państwo przewidują stworzenie takiego systemu bądź programu rządowego, który realnie zdiagnozuje, jaki jest to najczęściej powód i jak to się przekłada właśnie na to, jak te dzieci w różnych szkołach chorują? Poruszane były kwestie tych sklepików szkolnych. Być może warto by było z programem ˝Ruch i zdrowie˝ połączyć zdrowe żywienie, a także uprawianie sportu. Oczywiście najlepiej to wiedzą nauczyciele i dyrektorzy szkół. Czyli powinny być przeprowadzane w różnych szkołach nie tylko ewaluacje, ale także zwykłe ankiety ministerialne, jakie naprawdę nauczyciele WF, czyli ci najlepsi specjaliści, widzą rozwiązania, żeby rozruszać polską młodzież, bo to już jest, można powiedzieć, ostatni dzwonek dla tych dzieci.
Mówca: Renata Butryn
Data: 2014-01-23 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Oczywiście kuratoria oświaty na terenie województw rozeznawały sytuację, również na terenie woj. podkarpackiego. Te informacje, które zbierano, dotyczyły problemu zwolnień lekarskich. I co się okazuje? W szkołach podstawowych jest to ok. 1,5%, nawet mniej, gimnazja - wzrasta ilość zwolnień lekarskich z zajęć WF do 3,24%, jeśli chodzi o szkoły ponadgimnazjalne, jest to ok. 7%. Nie jest to dużo w skali kraju, ale interesujące jest narastanie problemu i to, z czego to wynika. Moim zdaniem wynika to właśnie z takiego nastawienia, również psychologicznego, młodzieży - szczególnie że te zwolnienia dotyczyć będą grupy dziewcząt - do własnego ciała, do własnej fizyczności. I tutaj też jest problem pewnej kultury prowadzenia zajęć, a także - i to wiem z rozmów z uczennicami, byłam wieloletnim wychowawcą - bardzo krytycznego osądu właśnie co do swojego wyglądu. A więc ta propozycja urozmaiconej formy zajęć, propozycja takiej formy zajęć, która by pozwalała na to, żeby być aktywnym fizycznie i siebie akceptować, jest jak najbardziej na miejscu. To po pierwsze. Po drugie, chodzi o to, czy są pieniądze. Ministerstwo edukacji chętnie wdraża takie programy, autorskie przede wszystkim, w szkołach, które ten problem uwzględniają. Opracowuje się te programy w niektórych szkołach włącznie z pedagogiem szkolnym i widać w takich szkołach spadek ilości zwolnień z WF-u. Woj. podkarpackie rozpatrywało również problem tzw. pojedynczych zwolnień z lekcji WF-u na podstawie zwolnień od rodziców. Okazuje się, że jest to problem przede wszystkim w szkołach gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Wydaje mi się, że uświadamianie tych rodziców, którzy tak chętnie przystają na zwalnianie dzieci z pojedynczych lekcji, odnośnie do tego, co ruch oznacza dla zdrowia dziecka, jest jak najbardziej wskazane i należałoby taki program pedagogiczny wdrożyć dla rodziców. Należałoby także głębiej się przyglądnąć temu problemowi i może tutaj postawić jakieś warunki dotyczące tych zwolnień. Wydaje mi się, że jeśli chodzi o infrastrukturę i o nauczycieli WF-u, to jest to osobny problem, natomiast w klasach I-III jest to specyficzne nauczanie. Pamiętajmy, że te dzieci są przywiązane do jednego nauczyciela i każde wejście innego nauczyciela to jest pewne naruszenie poczucia bezpieczeństwa dziecka, które przyzwyczaja się do nauczyciela w nowym środowisku. Dziękuję bardzo. (Oklaski)