Mówca: Kornelia Wróblewska
Data: 2016-01-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Ja tak celem podsumowania, ale też sprostowania. Doskonale wiem, że Platforma Obywatelska przygotowała projekt ustawy. Wiem, że to była też odpowiedź na wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Mowa o tym, że wyroki nie były przez państwa wykonywane, to było odniesienie się do zarzutów obecnej władzy, czyli PiS-u, dotyczących tego, że państwo nie wykonujecie tych wyroków. Tak że proszę tego nie traktować jako ataku. To była tylko odpowiedź, że skoro PiS ma zarzuty, że państwo nie wykonywaliście, to jest idealna okazja do tego, żeby Prawo i Sprawiedliwość pokazało, że można wykonywać, i wykonało przynajmniej te najważniejsze wyroki. To jest jedna sprawa. Druga sprawa. Bardzo się cieszę, że z każdego ugrupowania mamy osoby zaangażowane społecznie, dla których bardzo istotną sprawą są osoby, które są wykluczone. Cieszę się, ponieważ mamy też okazję spotykać się w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Mam nadzieję, że będziemy w stanie wypracowywać wspólnie dobre rzeczy, bo tutaj już nie chodzi o kwestie partyjne, tylko chodzi o to, żeby naprawdę pomóc osobom, które tej pomocy potrzebują. Cieszę się, panie ministrze, że wspomniał pan o specjalnym zespole. Mam nadzieję, że wszyscy będziemy mogli wziąć udział w pracach tego specjalnego zespołu, że nie będzie on zamknięty. Mam nadzieję, że będą kontynuowane spotkania przy okrągłym stole i że to wszystko uda się wspólnie połączyć i wypracować, bo to jest naprawdę bardzo ważne. Musimy pamiętać, szanowni państwo, że osoby z niepełnosprawnością to też obywatele, to są osoby, które mają prawa, tak jak wszyscy inni. Ja dzisiaj, przygotowując się do tego wystąpienia, chyba bardzo mocno to przeżywałam, ponieważ miałam sen, że zostały mi ucięte ręce i nogi. Chociaż bardzo chciałam coś zrobić, bardzo potrzebowałam pomocy lekarza, żeby zacząć się rehabilitować i działać, zostałam zupełnie sama w jakiejś opuszczonej hali. I mam wrażenie, że osoby z niepełnosprawnością tak właśnie się czują, że są pozostawione same sobie. Chociaż są w państwie prawa, to pomoc, którą uzyskują, musi się wiązać z protestami przed Sejmem, z wychodzeniem na ulicę, z pokazywaniem, w jakiej są sytuacji, w jakiej są biedzie. Ja osobiście znam rodziny, które są dotknięte niepełnosprawnością i przyjaźnię się z nimi. Przez kilka lat współpracowałam z różnymi organizacjami. Byłam dziennikarką robiącą programy o niepełnosprawnych, więc znam doskonale tę sytuację, znam problemy tych osób, też ubolewam nad tym, że bardzo często mówimy tylko i wyłącznie o osobach poruszających się np. na wózku, a zapominamy o innych niepełnosprawnościach, a tych niepełnosprawności jest cała ogromna masa i są to bardzo często niepełnosprawności, których kompletnie nie widać gołym okiem. Podejrzewam, że na naszej sali plenarnej wśród naszych posłów są osoby, po których nie widać, że są niepełnosprawne, bo to nie są tylko dwa wózki, które mamy, ale są to, tak jak wspominam, również choroby przewlekłe, które też zaliczają się do niepełnosprawności. Mam nadzieję, że okażemy troszeczkę więcej empatii i zrozumienia dla osób, które są w trudnej sytuacji, ponieważ każdy z nas nie zna dnia ani godziny i może się znaleźć w swoim życiu w takim momencie, kiedy będzie potrzebował dokładnie takiego wsparcia. Nie możemy mówić, że 520 zł czy 800 zł to jest wystarczające wynagrodzenie dla osoby, która poświęciła swoje życie na zajmowanie się osobami z niepełnosprawnością, czyli nie może pracować, nie może realizować swoich własnych potrzeb, oddała swoje życie dla dziecka niepełnosprawnego. Utrzymać się za te pieniądze to jest naprawdę niemożliwe w dzisiejszych czasach. Dlatego bardzo proszę o to, żeby wnioski tych osób zostały wspólnie tutaj wypracowane. Naprawdę mam ogromną nadzieję, że wszyscy usiądziemy wspólnie i pochylimy się nad tym problemem, tak jakby to nie był problem tylko i wyłącznie 150 tys. obywateli naszego państwa, ale jakby to był potencjalny problem mogący dotknąć nas wszystkich. Bardzo dziękuję.