Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2016-05-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Premier! Modernizacja techniczna polskich Sił Zbrojnych to sprawa fundamentalna dla bezpieczeństwa państwa w kontekście zarówno wyposażenia naszej armii, jak i rozwoju polskiego przemysłu obronnego. To dosyć oczywiste. (Poseł Cezary Tomczyk: Coś tam, coś tam.) Raport Europejskiej Agencji Obrony wskazuje, że inwestowanie w rozwój programów zbrojeniowych ma ogromny wpływ na wzrost PKB oraz innowacyjność gospodarki, pod warunkiem że angażuje się w to rodzimy przemysł oraz ośrodki badawcze. Mogło się wydawać, że rząd PO-PSL to rozumiał, przyjął bowiem w 2014 r. Strategię Bezpieczeństwa Narodowego, która jasno wskazała potrzebę maksymalnego zaangażowania polskiego przemysłu obronnego w proces modernizacji technicznej polskich Sił Zbrojnych. Okazało się inaczej. Realizację zadań w tym zakresie negatywnie oceniała choćby Najwyższa Izba Kontroli. Działania i zaniechania rządu prowadziły bowiem nieuchronnie do likwidacji przemysłu obronnego, o czym mówił minister obrony narodowej. Dodam do tego jeszcze tylko jeden przykład. Prawdziwy stosunek rządu do wspomnianych dokumentów i ich założeń pokazuje w szczególności zorganizowany przez MON przetarg na dostawę wielozadaniowych śmigłowców dla polskich Sił Zbrojnych rozpisany w 2012 r. Sposób przeprowadzenia - nietransparentny, budzący wątpliwości proceduralne - oraz rozstrzygnięcie pokazały, jak rząd PO-PSL, ten rząd widział przyszłość przemysłu obronnego w Polsce. Choć w przetargu wystartowały dwa polskie zakłady: PZL Świdnik i PZL Mielec, rząd zdecydował o zakupie śmigłowców Caracal francuskiego Airbusa, mając w Polsce zakłady produkcyjne, postanowił inwestować w budowę linii montażowej, spełniając obawy ekspertów, że przemysł obronny trwale będzie odgrywać rolę montowni, podobnie jak nasz przemysł motoryzacyjny. Tymczasem np. PZL Świdnik jest producentem śmigłowców własnej konstrukcji z unikalną zdolnością projektowania, rozwoju i produkcji tych maszyn. Wyprodukowano tu prawie 7,5 tys. śmigłowców, dostarczonych do przeszło 40 krajów. Ten zakład zatrudnia 3,5 tys. pracowników i ma ok. 900 kontrahentów w całej Polsce. W przypadku wyboru oferowanego przez spółkę śmigłowca to właśnie w Świdniku powstałoby światowe centrum jego produkcji i rozwoju. Stworzyłoby to nie tylko możliwość zaspokojenia potrzeb MON, lecz także możliwość eksportu na cały świat w ciągu kilkudziesięciu lat, napływu zaawansowanej technologii, utworzenia tysięcy nowych miejsc pracy nie tylko na Lubelszczyźnie, ale też w wielu małych i średnich przedsiębiorstwach lotniczych w całym kraju. MON zignorował znaczenie tak wielkiego zakupu dla przemysłu obronnego i gospodarki Polski w ogóle. Wygrany przez Francuzów przetarg na śmigłowce to decyzja polityczna sprzeczna z polską racją stanu. Premier Jerzy Buzek tak ocenił ten wybór: Decyzja MON w sprawie śmigłowców jest szokująca. Nie wyobrażam sobie, żeby Francja, USA czy jakikolwiek inny kraj, który produkuje na swoim terenie śmigłowce, które kupuje cały świat, zdecydował się na zakup innych maszyn. Tak, Polska byłaby jedynym krajem na świecie, który kupuje u innego producenta, mając fabryki na własnym terenie. Mamy tu więc do czynienia z klasycznym przykładem marnotrawstwa z triady pani premier: egoizm, pogarda i marnotrawstwo. Wartość kontraktu jest gigantyczna. To prawie 13,5 mld zł, które miałoby popłynąć do francuskiego przemysłu i stworzyć miejsca pracy pod Marsylią. To szansa, którą chcieliście odebrać Lubelszczyźnie, Podkarpaciu i całej Polsce. Znajdujemy w tym przypadku pogardę dla Polaków i tego, co wypracowali. Bo co ta decyzja oznacza? Cytuję: Swoją decyzją Ministerstwo Obrony Narodowej poważnie zakwestionowało ugruntowaną pozycję, jaką PZL Świdnik posiada w polskim przemyśle lotniczym, oraz unikalny wkład świdnickiego zakładu w rozwój polskiej gospodarki - głosi oświadczenie zarządu firmy. Mamy tu kolejny przykład klientyzmu i postawy uległości koalicji PO-PSL wobec obcych interesów. Bo jakie cele były tu realizowane? Czy można to zrozumieć? Intencje to tajemnica jeszcze nierozwikłana, ale skoro u podłoża nie leżało dobro wspólne, to był wśród nich egoizm. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zaplanowany na lata 2013-2022 budżet na modernizację armii wynosi 130 mld zł. Rolą szefa MON jest zapewnienie, aby jego jak największa część trafiła do polskich zakładów. Wyciągnęliśmy wnioski z tych 8 lat i mamy dziś ministra obrony narodowej, który ma odwagę mówić, że polskie Siły Zbrojne powinny być wyposażone przede wszystkim w sprzęt produkowany w Polsce, że przemysł obronny to nie tylko istotny element strategicznego bezpieczeństwa narodowego - może on być również kołem zamachowym polskiej gospodarki. Mamy rząd, który ma odwagę prezentować gospodarczy patriotyzm. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!) (Poseł Elżbieta Witek: Bardzo ładnie.)