PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Janina Okrągły
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałabym poruszyć sprawę osób niepełnosprawnych głuchych i ich dostępu do uzyskania prawa jazdy. W ubiegłym roku weszło w życie rozporządzenie ministra infrastruktury dotyczące tego, że osoba niedosłysząca musi sobie zapewnić tłumacza języka migowego. Jest to niezgodne z konstytucją, bo zaburzona jest tu zasada równości obywateli. Dodatkowo część teoretyczna egzaminu jest za krótka dla osób niedosłyszących, dla osób głuchych, gdyż język, którym my się posługujemy, jest przez nich traktowany jako język obcy. Część teoretyczna trwa 25 min. Czy pełnomocnik ds. osób niepełnosprawnych rozmawia z odpowiednim ministerstwem, aby zmienić to rozporządzenie i ułatwić uzyskanie prawa jazdy? Druga kwestia dotyczy możliwości uzyskania prawa jazdy kategorii C oraz zezwoleń na prowadzenie wózków widłowych. Niemożność uzyskania tej kategorii prawa jazdy ogranicza możliwość zarobkowania, uzyskania pracy przez te osoby. W rozporządzeniu dotyczącym badania kierowców występuje wymóg, aby osoba słyszała określoną liczbę decybeli, chodzi o ok. 3 m, słyszalność szeptu z odległości 3 m. Czy pełnomocnik ds. osób niepełnosprawnych rozmawia z Ministerstwem Zdrowia w sprawie zmiany tego rozporządzenia, tak aby osoby głuche również mogły ubiegać się o prawo jazdy kategorii C? Nie ma nigdzie żadnych danych mówiących o tym, że osoby głuche stwarzają większe zagrożenie. Bardzo dobre rozwiązania są już np. w Anglii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Bogdan Rzońca
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać pana ministra o ocenę czy ewentualne potwierdzenie tego stanu, o którym informują już organizacje pozarządowe, zgodnie z którym mamy do czynienia z drastycznym wzrostem utraty miejsc pracy przez osoby niepełnosprawne w zakładach pracy chronionej. Mówi się tu już o liczbie 16 tys. osób, które straciły w ostatnim półroczu pracę w zakładach pracy chronionej, tymczasem na otwartym rynku pracy powstały 3 tys. nowych miejsc pracy, czyli per saldo 13 tys. osób straciło pracę w zakładach pracy chronionej. Upadło 58 zakładów pracy chronionej, a najnowsze informacje z 7 lipca mówią o tym, że upadło kilkanaście kolejnych zakładów pracy chronionej. Jaki jest dzisiaj stan faktyczny, czy pan minister może o tym powiedzieć, jeśli chodzi o te liczby? To wywołuje ogromny niepokój pracodawców, słyszymy, że kolejne spółdzielnie inwalidów, kolejne zakłady pracy chronionej przymierzają się do zwolnień. A zatem ta polityka, którą przyjęło ministerstwo, zrównania zatrudnienia na otwartym i chronionym rynku, jest polityką po prostu nieudolną, nieudaną. Takie mamy opinie od stowarzyszeń i od organizacji pozarządowych. Prosiłbym, żeby pan się do tego odniósł. Kolejna sprawa to postulaty zgłaszane przez same osoby niepełnosprawne, a mianowicie postulują one, żeby na liście tych, powiedzmy, schorzeń, które są objęte subsydiowaniem, było 11 schorzeń, a nie te dwa, trzy, które są tam wymienione, taki jest ich postulat. Ich postulatem jest również to, by po prostu ewentualnie wyłączyć z tego, jeśli są problemy z subsydiowaniem, osoby ze schorzeniem lekkim, a oczywiście zwiększyć subsydiowanie zatrudnienia osób najbiedniejszych, tych z największym upośledzeniem. Dziękuję bardzo.
Mówca: Bożena Kamińska
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Niedawno minęło 20 lat od uchwalenia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która jednoznacznie uwzględnia wszelkie kwestie związane z dostępnością budynków, dostosowaniem ich do potrzeb osób mających kłopoty z poruszaniem się, w szczególności poruszających się na wózkach inwalidzkich. Niestety tylko ok. 15% budynków administracji jest dostępnych dla osób niepełnosprawnych, czyli nie możemy powiedzieć, że jesteśmy krajem przyjaznym architektonicznie. Budując nowe inwestycje, oczywiście z dużym udziałem środków z Unii Europejskiej, zapominamy o niepełnosprawnych. Chodzi między innymi o dworzec Warszawa Wschodnia, Krakowskie Przedmieście, o obiekty użyteczności publicznej w Polsce. Panie ministrze, moje pytanie brzmi: Gdzie był nadzór budowlany, który dopuścił do wykonania takich inwestycji w Polsce, zapominając o niepełnosprawnych? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Ministrze! W art. 26 konwencji czytamy: Państwa strony podejmą skuteczne i odpowiednie środki w celu umożliwienia osobom niepełnosprawnym uzyskania i utrzymania możliwie największej niezależności. W tym celu zorganizują, wzmocnią i rozwiną usługi i programy w zakresie wszechstronnej rehabilitacji. Obecnie mamy sytuację, o której można powiedzieć, że Polska nie realizuje w pełni zapisów tej konwencji. Ostatnie kontrakty na rehabilitację zostały obniżone o 50%, a nawet 75%. Podam kilka przykładów ze Śląska, ale w całej Polsce jest ich bardzo dużo. Otóż NFZ drastycznie, bo do 30%, ograniczył kontrakt w Górnośląskim Centrum Rehabilitacji ˝Repty˝ w Tarnowskich Górach, gdzie dotychczas realizowana była poszpitalna rehabilitacja neurologiczna i urazowo-ortopedyczna. Dużo niższy kontrakt otrzymało Śląskie Centrum Rehabilitacji i Prewencji w Ustroniu specjalizujące się w rehabilitacji kardiologicznej. Obcięty został znacznie kontrakt na rehabilitację neurologiczną i ogólnorozwojową w Centrum Pediatrii w Sosnowcu. Ograniczy to rehabilitację dzieci z porażeniem mózgowym i ofiar wypadków komunikacyjnych. Dzieci będą musiały czekać na rehabilitację nawet rok. Dotknęło to także mniejsze ośrodki, na przykład w Świętochłowicach, Będzinie i Czeladzi, gdzie obcięto o 75% kontrakt na rehabilitację. Gliwicki Caritas w ogóle nie otrzymał kontraktu. Panie Ministrze! Co pan powie osobom niepełnosprawnym, które będą musiały czekać na rehabilitację rok, a nawet dłużej? Co pan zrobi w tej sprawie? Nie realizujemy konwencji, którą jako państwo podpisaliśmy. Dziękuję.
Mówca: Aleksandra Trybuś
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wiemy, że ratyfikację Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych poprzedziły przeprowadzone przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej we współpracy z odpowiednimi resortami i instytucjami dokładne analizy postanowień tejże konwencji. Propozycja ratyfikacji konwencji została poparta przez partnerów społecznych oraz organizacje pozarządowe osób niepełnosprawnych. Panie Ministrze! Jakie szczegółowe działania zrealizował pełnomocnik w ramach koordynacji wdrażania postanowień Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych? Szczególnie interesuje mnie zapis konwencji dotyczący prowadzenia życia samodzielnie, przy włączeniu w społeczeństwo. Chodzi o prawo wszystkich osób niepełnosprawnych do życia w społeczeństwie wraz z prawem dokonywania wyborów na równi z innymi osobami, w tym prawo podjęcia decyzji co do tego, gdzie i z kim będą mieszkać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jacek Świat
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoki Sejmie! Zainteresowały mnie informacje z tego sprawozdania, jeżeli chodzi o art. 27 konwencji, który dotyczy pracy. Wiemy, że w służbie cywilnej nie jest realizowana zasada zachowania zatrudnienia 6% osób niepełnosprawnych. Niewiele jednostek centralnych te zasady zachowuje. Praktyka planowania środków polega na tym, żeby wpłacać na PFRON i nie zatrudniać osób niepełnosprawnych. Tymczasem w tym dokumencie, raporcie czytamy okrągłe słowa o konieczności intensyfikacji, o znacznym postępie itd. Ani słowa o tym, że jest po prostu kiepsko. Przy okazji mam pytanie: Co rząd zamierza zrobić, żeby te sytuację zmienić? Podobnie wygląda kwestia dotycząca zakładów pracy chronionej, która już tutaj była podejmowana. Przypomnę, że w raporcie mówimy o zrównaniu dopłat do zakładów pracy chronionej na rynku otwartym. Raport nie mówi o tym, że dla zakładu pracy chronionej oznaczało to znaczną obniżkę dopłat. Czy ministerstwo monitoruje na bieżąco sytuację, jaka powstała po wprowadzeniu tej nowelizacji? I trzecia sprawa. Art. 27 pkt 1 lit. e konwencji mówi o pomocy w znalezieniu i utrzymaniu zatrudnienia oraz powrocie do zatrudnienia. W raporcie widzimy tylko jedną wzmiankę, że w 2011 r. ukazała się broszurka, poradnik dla urzędów pracy. Co rząd zamierza zrobić, by poprawić system zatrudnienia, jeżeli chodzi o instytucje zatrudnienia w służbie osób niepełnosprawnych? (Dzwonek) Czy ten raport, który ma trafić na posiedzenie komitetu stałego Rady Ministrów, rzeczywiście oznacza, że rząd sam siebie trochę oszukuje?
Mówca: Ryszard Zawadzki
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W Sejmie VI kadencji weszła w życie długo wyczekiwana przez środowiska osób niesłyszących ustawa o języku migowym. To wydarzenie spina klamrą początek i koniec walki o uznanie języka migowego w Polsce. Przez bardzo długi czas osoby niesłyszące czuły się zepchnięte na boczny tor życia społecznego. Polski język migowy został po raz pierwszy zdefiniowany w akcje prawnym jako język, i to język naturalny. Potwierdzono, że osoby głuche mają prawo wyboru i używania polskiego języka migowego jako swojego pierwszego, podstawowego języka. Administrację państwową, administrację samorządową oraz organizacje pozarządowe czekało i czeka pewnie wiele pracy związanej z właściwym wdrożeniem tej ustawy. Chciałbym zapytać: Jak rząd i pan minister oceniają zapisy i realizację ustawy o polskim języku migowym i czy wdrożona ustawa stała się już także impulsem do zmian w edukacji dla dzieci z wadą słuchu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Dorota Niedziela
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Moje pytanie dotyczy stanu prac nad kartą parkingową i jej wdrażania. Jest to rzecz, która jest chyba jedną z najbardziej potrzebnych rzeczy dla osób niepełnosprawnych w odniesieniu do codziennego życia, codziennej pracy, codziennego dostępu do pracy, do lekarza i do normalnego funkcjonowania. Moje pytanie brzmi: Jak postępują prace nad wdrażaniem nowej ustawy, jeśli chodzi o kartę parkingową? Wiadomo, że część osób straci te prawa, wiadomo, że część będzie pewnie niezadowolona, ale też podwyższamy kary dla osób, które korzystają w sposób nieuprawniony z tego instrumentu. W Sejmie około półtora roku trwały prace nad tą ustawą. Moje pytanie brzmi: Czy państwo jesteście przygotowani, ponieważ już od 1 lipca następuje wydawanie nowych kart, a do 30 listopada są ważne poprzednie karty? Czy jest zapewniona informacja dla osób niepełnosprawnych, że od trzydziestego te karty nie będą ważne? I czy państwo bierzecie pod uwagę możliwość ewentualnego przedłużenia ważności czy możliwość respektowania tej karty w przypadku osób, które nie zdążą w odpowiednim czasie tych kart wymienić? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Odniosę się do art. 28, który mówi o odpowiednich warunkach życia, o ochronie socjalnej, którą powinny być otoczone osoby niepełnosprawne. Nie jest żadną tajemnicą, że sytuacja osób niepełnosprawnych albo sytuacja rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym w Polsce jest szczególnie trudna. Te rodziny znajdują się w kręgu najbardziej zagrożonych ubóstwem. A równocześnie świadczenia społeczne, które są adresowane do osób niepełnosprawnych, są ciągle utrzymywane na bardzo niskim poziomie, który nie gwarantuje im godnego życia. Myślę tu o wysokości renty z tytułu niezdolności do pracy, świadczeń rodzinnych, które co prawda też mają zróżnicowaną wysokość i zróżnicowane kryterium dochodowe, ale ono naprawdę tylko w niewielkim stopniu wpływa na poprawę tej sytuacji. Znana również jest nam wszystkim sytuacja, jeżeli chodzi o świadczenia pielęgnacyjne, które przysługują rodzicom zajmującym się dzieckiem niepełnosprawnym. W związku z tym kieruję pytanie do pana ministra: Panie ministrze, czy państwo dostrzegacie problem niezbędności i potrzeby poprawy ochrony socjalnej, która jest kierowana do osób niepełnosprawnych? Czy w związku z tym są przymiarki do istotnej zmiany czy kryterium dochodowego, czy dodatków, które są adresowane do osób niepełnosprawnych? Kiedy ta sytuacja może się poprawić? Jak wygląda udział rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym w sferze ubóstwa? Czy to spada, czy rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym w większym stopniu są zagrożone biedą? Chciałabym też dotknąć zagadnień związanych (Dzwonek) z włączeniem w społeczeństwo i z ustawą o pomocy społecznej, o usługach opiekuńczych, które są adresowane do osób niepełnosprawnych. Czy w tym zakresie może nastąpić jakaś zmiana? Bo to są też świadczenia, które są szczególnie oczekiwane przez środowisko osób niepełnosprawnych. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Iwona Kozłowska
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wczesna pomoc w przypadku dziecka niepełnosprawnego powinna być dostępna już od pierwszych tygodni życia, gdy rodzice lub lekarz pediatra zauważą niepokojące objawy. W postanowieniach podstawowych konwencji w art. 26 widnieje zapis o rehabilitacji w znaczeniu podejmowania odpowiednich środków w celu umożliwienia uzyskania i utrzymania możliwie pełnych zdolności fizycznych, intelektualnych, społecznych i zawodowych oraz pełnej integracji osób niepełnosprawnych. Bardzo proszę o odpowiedź, panie ministrze: Jak wygląda realizacja wczesnej interwencji, wczesnego wspomagania na terenie kraju w stosunku do osób niepełnosprawnych i ich rodzin i czy są znane dane statystyczne dotyczące realizacji tej pomocy w stosunku do tych osób, o których wcześniej powiedziałam? Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marian Cycoń
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Przed wprowadzeniem w życie Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych postulowano wprowadzenie do programów studiów medycznych i pedagogicznych zajęć dydaktycznych dotyczących niepełnosprawności w perspektywie postrzegania otoczenia z pozycji człowieka niepełnosprawnego i jego rodziny. Chodzi o to, aby specjaliści w danych dziedzinach postrzegali osobę niepełnosprawną nie w roli ubogiego petenta, ale pełnoprawnego obywatela oczekującego na profesjonalny poziom obsługi pacjenta, aktywnego w wielu obszarach życia człowieka. Czy w ostatnich latach wprowadzono na wyżej wymienionych kierunkach zajęcia, o których mowa, czy też w dalszym ciągu temat niepełnosprawnych ogranicza się do kwestii omawiania przypadków klinicznych danych schorzeń bądź do metod prowadzenia zabiegów rehabilitacyjnych? I drugie pytanie. Dużym problemem jest wprowadzenie całościowych regulacji i zaleceń ministerialnych umożliwiających niepełnosprawnym pacjentom, niemogącym wyrazić zgody w formie pisemnej na objęcie ich opieką paliatywno-hospicyjną ani nieposiadających rodzin, wyrażenie zgody na objęcie taką opieką w sposób inny niż na piśmie lub też z uwzględnieniem osób blisko związanych z pacjentem, pozostających w różnych miejscach. W placówkach świadczenia usług z zakresu opieki zdrowotnej podchodzi się do tego problemu w różny sposób, bardziej zdroworozsądkowy niż formalnoprawny. Czy można całościowo rozwiązać tę kwestię stosownymi regulacjami prawnymi? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jan Rzymełka
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zabieram głos w swoim imieniu, ale także w imieniu posła Marka Plury, którego nie ma już tutaj wśród nas i którego miejsce zająłem w Wysokiej Izbie, a który zawsze reprezentował liczne grono niepełnosprawnych obywateli z Górnego Śląska. Panie ministrze, jakie rozwiązania prawne przyjęte przez rząd w ostatnim czasie wpisują się w realizację - gdyby pan mógł ogólnie wymienić - we wdrażanie w naszym kraju Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych? Najważniejsze pytanie: Czym to skutkuje w życiu codziennym osób niepełnosprawnych? Szczególnie rad byłbym usłyszeć przykłady dotyczące mojego miasta, Katowic, aglomeracji śląskiej. Przyłączam się do pytania postawionego już wcześniej o dostęp niepełnosprawnych do dworców kolejowych. Potrzebny byłby w tym zakresie screening, dokonanie przeglądu w całej Polsce, bo przypuszczam, że narusza to nie tylko tę konwencję, ale również inną konwencję, bo chodzi o matki z dziećmi, matki z wózkami, o osoby starsze. Na przykład w Katowicach oddano do użytku piękny dworzec za kilkadziesiąt milionów złotych, a od ul. Andrzeja, od pl. Oddziałów Młodzieży Powstańczej, osoba niepełnosprawna, osoba z wózkiem nie może dostać się na piękne perony na dworcu. Zatem coś tutaj szwankuje i prosiłbym o interwencję w tej sprawie w całej w Polsce. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym przede wszystkim podziękować. Rzadko zdarza mi się dziękować ministrom z tej mównicy, jestem posłem opozycji, ale w tym wypadku chciałbym serdecznie podziękować panu za to, co pan robi na rzecz osób niepełnosprawnych. (Oklaski) Był pan w ubiegłym roku w powiecie międzychodzkim w województwie wielkopolskim. Pamiętam tę wizytę, ale nie chodzi o pamięć moją, gdyż przede wszystkim pamiętają o tym ci ludzie, z którymi pan się spotkał. Myślę o ludziach, którzy są zatrudnieni w Warsztatach Terapii Zajęciowej w Kwilczu. Bardzo pamiętają także pracownicy KIS, klubu integracji społecznej, do dnia dzisiejszego jest pan tam wspominany, zresztą w tymże klubie integracji społecznej są także ludzie niepełnosprawni. Warto byłoby wspomóc KIS-y, jeśli jest taka możliwość, także finansowo. Chciałbym się dowiedzieć, panie ministrze, wiemy bowiem, jak jest z PROW, chciałbym zapytać, jak to się stało, że udało się panu zachować, jeśli chodzi o PROW, zdolność do odrębności prawnej, bo zakładało się, że tutaj będą schody. Po drugie, chciałbym, aby pan powiedział Wysokiej Izbie, jak to się stało, że minister finansów zostawił panu te pieniądze, a pociągnął bardzo duże pieniądze z Lasów Państwowych. Obronił pan PROW, obronił pan osoby niepełnosprawne i te, które skorzystają z tych środków. Pewnie, że pracy jest dużo i nie wszystko załatwimy, ale w tym wypadku duże, duże słowa podziękowania. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Wenderlich
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Zgodnie z regulaminem mogę panu ministrowi przyznać ten czas. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej Jarosław Duda: Dziękuję serdecznie. A więc musi być większe zindywidualizowanie pomocy, czyli kierunkowo może nie pracodawca, tylko osoba... To po pierwsze. Po drugie, inne formy aktywności, poprzez trenera pracy i poprzez asystenta osoby niepełnosprawnej. Być może taki asystent czy trener powinien być z zakładu pracy czy też z obszaru, gdzie ta osoba będzie zatrudniona. To kolejna kwestia. Myślę, że bardzo istotne jest też to, aby zastanowić się, czy taka wysokość dofinansowań... Tylko nie chciałbym zostać źle zrozumiany: jeśli mówię o pewnych wyobrażeniach na ten temat, to nie znaczy, że to będzie obowiązujące prawo. Bo już słyszałem, że zapowiedziałem, iż zostanie zlikwidowane dofinansowanie w przypadku lekkiego stopnia niepełnosprawności. Dzisiaj nie planujemy tego typu zero-jedynkowego rozstrzygnięcia, ale zastanawiamy się nad tym, czy na przykład zostawić to tylko w przypadku osób ze schorzeniami specjalnymi, czyli dodatkowe środki, którymi dofinansowuje się osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności. Proszę państwa, kończę już. Dlaczego mówię, że ten system musi być zmodernizowany, i to pilnie? Ponieważ jego efektywność, jest to zbadane, jest coraz mniejsza. Pokazujemy to na przykładach: w 2009 r. zatrudnionych było 225 tys. osób i wydawaliśmy na to, powiedzmy, 2200 mln - po prostu nie chcę, żebyście państwo się do tego przywiązywali - czyli na przykład było 240 tys. przy poziomie 2200 mln, zaś teraz mamy dokładnie 3250 mln przeznaczone na SOD, a zatrudnienie jest na poziomie 246 tys. Tak więc proszę zwrócić uwagę, jaka niewielka jest różnica, a jaki jest nakład środków. Musi zostać to zbadane i zniwelowane. Mamy tu koncepcję, pomysł na rozstrzygnięcie tego. W końcu mamy rozporządzenie Komisji Europejskiej dotyczące pomocy publicznej i wiemy, że możemy stosować w dalszym ciągu ten mechanizm, a nie ograniczać się tylko do 0,01 polskiego PKB, bo to by było 250 mln, a wydajemy 250 mln miesięcznie na dofinansowanie na rynku pracy w tzw. SOD, czyli systemie obsługi dofinansowań, pracodawców, którzy zatrudniają takie osoby. Kończąc, dziękuję serdecznie wszystkim państwu za rekomendacje. Odpowiemy na pytania na piśmie. Nie przewiduję w perspektywie najbliższego półrocza, że będzie załamanie, szczególnie jeśli chodzi o rynek zatrudnienia osób z niepełnosprawnością, chociaż czekamy z pewnym niepokojem na wrzesień, kiedy będziemy mieć pełne dane dotyczące tego, jaki jest stan zatrudnienia zarówno na otwartym, jak i chronionym rynku pracy. Dziękuję za uwagę i przepraszam za przedłużenie.
Mówca: Andrzej Dera
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Koła Poselskiego Solidarna Polska mam zaszczyt przedstawić nasze stanowisko wobec proponowanego projektu ustawy zgłoszonego przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej. Projekt dotyczy postępowań dyscyplinarnych, jeżeli chodzi o adwokatów i radców prawnych. Moje środowisko polityczne uważa, że ważniejsza od modernizacji jest przebudowa sądownictwa dyscyplinarnego, dlatego od początku opowiadamy się za tym, żeby sądownictwo dyscyplinarne odeszło od tej fazy zawodowej, tak to nazwijmy, czyli że adwokatów sądzą adwokaci, radców prawnych - radcowie prawni. To trzeba po prostu zmienić i to się już dzisiaj nie ostoi. Proszę zwrócić uwagę, że współbrzmi to z postulatem Komitetu Helsińskiego, który mówi o profesjonalizacji. Nie da się zrobić tej profesjonalizacji, jeżeli to będzie robione wąsko, sektorowo, tak jak jest tutaj proponowane. Wydaje się, że dobre sądownictwo dyscyplinarne, obejmujące zawody zaufania publicznego, powinno się składać z przedstawicieli różnych zawodów i mieć możliwość sądzenia tych deliktów dyscyplinarnych nie tylko w ten sposób, że jeśli ten delikt popełnia adwokat, to tylko przez adwokatów, ale również, nie wiem, przez prokuratorów, radców prawnych, sędziów. Będzie to miało inny wymiar. Postulujemy, aby to postępowanie przebudować, a nie modernizować. Powiem więcej, panie ministrze. Nie uciekniemy przed tym, wcześniej czy później będziemy musieli do tego dojrzeć. Myślę, że okoliczności, to wszystko, co się w ostatnim czasie dzieje, nawet te analizy, które są zawarte w uzasadnieniu tego projektu, pokazują, że to jest kierunek, przed którym nie uciekniemy. Któregoś dnia naprawdę musimy stanąć w prawdzie i zacząć to budować, a nie modernizować. To jest postulat dotyczący przyszłości, przed którym moim zdaniem i zdaniem mojego środowiska nie uciekniemy. To będzie potrzeba najbliższego czasu. Natomiast odnosząc się już bezpośrednio do projektu, który został nam tutaj przedstawiony, chciałbym powiedzieć, że jest to głęboka modernizacja istniejącego systemu dyscyplinarnego i oceniamy ją pozytywnie. Rzeczywiście potrzeba modernizacji, także jeśli chodzi o cele tej ustawy, które zostały w niej określone i o których mówili już moi przedmówcy, nie będę już tego powtarzał. Rzeczywiście te propozycje, które są w tym projekcie ustawy, zmierzają ku temu, więc na pewno będziemy popierać wszelkie rozwiązania, które zmierzają do przyspieszenia i usprawnienia postępowań oraz zwiększenia ich jawności. Rzeczywiście jest to potrzebne, jest to niezbędne, ale powtarzam, że to tylko modernizuje istniejący system. Reasumując, panie marszałku, panie ministrze, opowiadamy się za tym, żeby ten projekt skierować do dalszych prac parlamentarnych. Trzeba te postępowania dyscyplinarne zreformować, zmodernizować. Byłoby dobrze, gdybyśmy jeszcze w tej kadencji Sejmu zdążyli to zrobić, bo taka jest potrzeba chwili. Natomiast proponuję, abyśmy już rozpoczęli w związku z pracami nad tym projektem tę szerszą, głębszą debatę dotyczącą przebudowy systemu postępowań dyscyplinarnych w przypadku zawodów zaufania publicznego. Dziękuję bardzo.