PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Stanisław Pięta
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Prawa i Sprawiedliwości przedstawić nasze stanowisko do projektu zawartego w druku nr 531. W naszej opinii to czysto propagandowy projekt. Oczywiście, co chcę podkreślić, walka z pedofilami to kwestia niezwykle istotna, seksualne wykorzystanie dzieci musi być surowo karane. Walka z pedofilią powinna zostać zintensyfikowana, zwłaszcza w obliczu propagandowej ofensywy, jaką podejmują pedofile. W USA, w Holandii pedofile zachęceni sukcesami organizacji gejowskich zakładają stowarzyszenia, a nawet partie polityczne. Domagają się obniżenia wieku dopuszczalnego obcowania płciowego, propagują tzw. dobrą pedofilię. Daniel Cohn-Bendit, eurodeputowany, ikona europejskiego lewactwa, który w swojej książce opisał swoje doświadczenia pedofilskie, jest postacią nadal szanowaną w kręgach ˝Krytyki Politycznej˝, ˝Gazety Wyborczej˝. Proszę państwa, w tej sytuacji konieczna jest surowa reakcja prawa karnego chroniąca dzieci. Ustawodawca powinien jednak kierować się zasadami racjonalnej legislacji, tak aby zachować aksjologiczną spójność systemu prawa karnego. Sytuacja, w której przedawnieniu podlega morderstwo, a nie podlega propozycja obcowania płciowego złożona małoletniemu w Internecie, jest zachwianiem aksjologii. Zacytuję fragment opinii Sądu Najwyższego: Uzasadnienie do ocenianego projektu sprawia wrażenie, jakby projektodawca nie dostrzegał zasadniczej różnicy między dwoma kwestiami: potrzebą szczególnych regulacji dotyczących biegu przedawnienia wobec sprawców przestępstw przeciwko wolności seksualnej na szkodę małoletniego oraz kwestii ewentualnego wyłączenia instytucji przedawnienia w wypadku przestępstw przeciwko wolności seksualnej w ogóle. W tym pierwszym wypadku potrzeba szczególnej ochrony takich ofiar przez odrębne rozwiązania prawne nie ulega najmniejszej wątpliwości. Tyle tylko, że już została ona przewidziana w Kodeksie karnym mocą unormowań art. 101 § 4. Wysoka Izbo! Projekt może stanowić co najwyżej punkt wyjścia do dyskusji o zwiększeniu czasu trwania przedawnienia właśnie poprzez zmiany art. 101 § 4. Możemy się zastanawiać, czy upływ 5 lat od ukończenia przez pokrzywdzonego małoletniego 18. roku życia jest wystarczający. Być może nie. Wydaje się, że potrzebna jest w tej sprawie dyskusja. Proponujemy przekazanie tego projektu do prac we właściwej komisji. Dziękuję bardzo.
Mówca: Józef Zych
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Nie ulega żadnej wątpliwości - żadnej - że zagadnienie, o którym mówimy, jest naganne i nie ma chyba nikogo, kto uznałby, że nie zasługuje ono na głębokie rozważenie. Kiedy słuchałem uzasadnienia przedstawiciela wnioskodawców, doszedłem do przekonania, że zjawisko to jest w Polsce z różnych punktów widzenia rozeznane, doskonale rozeznane. A zatem zachodzi pytanie, czy do skutecznego zwalczania pedofilii i wszystkich przestępstw seksualnych wystarczy nam zmiana przepisów w przedmiocie przedawnienia. O tym świadczy także stosunek rodzin do wielu przestępców. A zatem to jest problem dotyczący wielu dziedzin i do tego, żebyśmy osiągnęli na tym etapie i w tej dziedzinie postęp, trzeba przede wszystkim zmian w świadomości społecznej, potępienia ze wszystkich stron nagannego postępowania i oczywiście doprowadzenia do odpowiedzialności. Pamiętam, że niejednokrotnie w tej Izbie dyskutowaliśmy o tym zagadnieniu i wtedy rozważano problem, czy w stosunku do osób dorosłych należy z urzędu ścigać przestępstwa seksualne, czy tylko na wniosek. Dyskutowaliśmy też o wielu innych zagadnieniach i nie słyszałem, żeby ktokolwiek pochwalał czy dopuszczał nawet jakiekolwiek łagodniejsze traktowanie tych zbrodni, bo tak to trzeba nazwać. W związku z tym oczywiście Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego uważa, że wywołanie tego tematu jest bardzo istotne. Tak, pracujmy w komisji, tylko jednocześnie miejmy świadomość, że trzeba rozważyć wszystkie okoliczności. Kwestią przedawnienia niestety nie załatwimy sprawy, to tylko jeden z ważnych elementów. Pamiętam, Wysoki Sejmie, dyskusję w Sejmie o problemie ludobójstwa. Chodziło mianowicie o zbrodnię katyńską. I byli tacy, którzy uważali, że nie można tak zakwalifikować tego, a to miało skutkować przedawnieniem. Dlatego też, uznając temat za bardzo istotny w naszym społeczeństwie, Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego weźmie udział w pracach, ale jednocześnie poszerzmy ich zakres o najważniejsze problemy, tak aby to służyło skutecznemu zwalczaniu tego zjawiska. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! I posłowie, którzy jeszcze tutaj zostali! Chcę powiedzieć, że mimo słuszności całej inicjatywy jednak brzmi ona nieco fałszywie - przepraszam bardzo - bo partia, która z jednej strony wzywa do wolności seksualnej we wszystkich rozmiarach, we wszystkich płaszczyznach, z drugiej strony żali się i płacze nad skutkami tego, powiedziałabym, wolnego życia. A więc jest to dla mnie motywacja niespójna i nieszczera i to budzi mój opór. W obecnym stanie prawnym pokrzywdzonemu małoletniemu przysługuje 5 lat na dochodzenie, czyli między 18 a 23 rokiem życia może dochodzić swoich praw. Jest człowiekiem dojrzałym, dorosłym, ma 5 lat na działanie, ale rzeczywiście, tak jak tutaj pan poseł, czy ktoś przede mną, może poseł Zych, powiedział, może w tym czasie studiuje, może jest zajęty urządzaniem sobie życia itd. Nawet można by zgodzić się z tym, że ten okres 5 lat jest krótki, natomiast w żaden sposób nie można zgodzić się z tym, żeby tego typu przestępstwa traktowane były jak zbrodnie np. ludobójstwa, bo - jak słusznie pan poseł Dera powiedział - nie da się wszystkich krzywd życiowych naprawić za pomocą Kodeksu karnego. Poza tym przyjęcie takiej propozycji, jaką państwo tutaj zgłaszacie, naruszyłoby podstawową zasadę prawa karnego, tzn. zasadę wychowawczej, resocjalizacyjnej funkcji kary. Po 40-50 latach - teraz właśnie by doszły względy dowodowe - to się całkowicie mija z celem, przy czym chcę też zwrócić uwagę, że bardzo często, jak pokazują przykłady amerykańskie, tego typu nieprzedawnianie po latach po prostu daje możliwość do wyłudzania odszkodowań. Nagle jakieś dziecko, ale powiedzmy, już stary koń, bo 60-letni, przypomniał sobie, że kiedy miał 5 latek, jakiś tam ksiądz albo nauczyciel, albo rodzic, nawet ojciec, który nie chce zapisać mu samochodu albo jakiejś tam części majątku, molestował go. Nie może to być droga do wyłudzania odszkodowań. Krótko mówiąc, stwierdzam, że owszem, można się zgodzić (Dzwonek) na przedłużenie tego okresu 5 lat, ale trzeba to wyważyć, wziąć pod uwagę interes pokrzywdzonego i interes sprawcy oraz zasady wymiaru kary. Uważam, że nie można ścigać kogoś po 60 latach. Dziękuję.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Myślałem, że nie będzie polityki. Bardzo mi przykro stwierdzić, pani profesor, że osoba właśnie o takim tytule, ciesząca się autorytetem w jakichś środowiskach, miesza politykę w te kwestie i dopuszcza się użycia takich słów. Mam nadzieję, że pani jest w stanie powiedzieć prosto w oczy ofiarom tych przestępstw to samo, co pani powiedziała na początku swojego wystąpienia. Moje pytanie... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Ale jakim ofiarom? Ja do Ruchu Palikota... Niech pan nie histeryzuje.) Dobrze, ale... (Głos z sali: To popełnia pani błąd.) Ale proszę nie mówić, że Ruch Palikota coś propaguje. Zadaję pytanie skierowane wprost do pani posłanki Pawłowicz: W jakim momencie działalności... Ruch Palikota nawołuje do pewnych działań i zachowań. Dziękuję bardzo. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie do pewnych, tylko do swobody...)
Mówca: Artur Dębski
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Najpierw do pana ministra. Panie ministrze, to był cytat. Sprawy postawione na zasadzie czarne - białe to był cytat ze słów męża jednej z ofiar. Tak że to nie jest dokładnie moje zdanie. Pani profesor Pawłowicz. Pani profesor, tak bardzo wierzę w polski wymiar sprawiedliwości, że mimo upływu długiego czasu - np. 40 czy nawet więcej lat - człowiek ma prawo do sprawiedliwego procesu. Jest zasada domniemania niewinności. Tak że mam nadzieję, że wymiar sprawiedliwości będzie mógł ocenić, czy sprawa jest pomówieniem, czy rzeczywiście był cień szansy, że przestępstwo miało miejsce. Podam przykład: teraz są nowoczesne nośniki elektroniczne typu pendrive, jakiś nośnik typu płyta kompaktowa. Dewianci i zboczeńcy potrafią nagrywać swoje dzieci podczas wszystkich tych obrzydliwych czynności z nimi i takie dowody wpadają w ręce Policji. Przykładowo za 40 lat to może być dowód. Natomiast co do pierwszej poruszonej sprawy - naszej nieobyczajności... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie nieobyczajności, ale swobody obyczajowej.) Tak. Dlaczego akurat my przedstawiamy tę ustawę? Wytłumaczenie jest najprostsze z możliwych - bo tylko my podjęliśmy dyskusję z ofiarami i zareagowaliśmy na to, państwo nie. Wszystkie kluby miały te pisma, projekty ustaw, prośby o spotkanie. Tylko że jako zwykli ludzie, ci, którzy całkiem niedawno trafili do Sejmu, my utożsamiamy się jeszcze trochę ze zwykłymi ludźmi z ulicy, ze społeczeństwem. (Poseł Magdalena Kochan: Proszę sobie nie przypisywać nieprawdziwych cech.) Dobrze. Czy jeszcze coś? To były dwa zasadnicze pytania. Bardzo dziękuję, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Pięta
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! To nie jest miejsce na polemikę, ale chcę powiedzieć, że z daleko posuniętym dystansem wysłuchałem uzasadnienia pani poseł reprezentującej wnioskodawców i mojego przedmówcy. Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu mojego klubu przedstawić stanowisko wobec projektu zawartego w druku nr 532. Otóż zgodnie z art. 205 Kodeksu karnego ściganie przestępstw z art. 197, 198 i 199 Kodeksu karnego następuje na wniosek pokrzywdzonego. Może on także wycofać wniosek o ściganie złożony w sprawie o gwałt. Mamy tu poważny dylemat. Zachodzi pewna kolizja pomiędzy interesem społecznym a interesem indywidualnym. Pojawia się także ważne pytanie o to, co jest rzeczywistym dobrem osoby poszkodowanej, o zakres jej autonomii woli przy podejmowaniu decyzji o ściganiu sprawcy, wreszcie o następstwa stygmatyzowania ofiary gwałtu w społeczeństwie. Myślę, że będziemy mogli zastanowić się nad tym we właściwej komisji. Wnoszę o skierowanie tego projektu do komisji kodyfikacyjnej. Dziękuję.
Mówca: Michał Kabaciński
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przed nami bardzo ważny projekt, projekt, który ma być wyciągnięciem dłoni do osób pokrzywdzonych w sposób szczególny. Proponowana nowelizacja jest efektem dłuższej debaty publicznej i wynikiem coraz częściej pojawiających się przeraźliwych relacji ofiar, niestety często relacji zbyt późnych. Zapisy w noweli dotyczą stworzenia mechanizmów zwalczania wybranych przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości. Dzięki zmianom w trybie ścigania przestępstw z art. 197, art. 199 § 1 i art. 198 Kodeksu karnego, mówiąc wprost, pomysłodawca noweli wprowadzi ściganie przestępstw z urzędu. Obecnie poziom ochrony prawnej udzielanej osobom pokrzywdzonym w sposób szczególny jest niezadowalający. Potrzeba dokonania zmian jest o tyle istotna, że zmiany obyczajowości, co zostało podkreślone w uzasadnieniu, nie mają odzwierciedlenia w ustawodawstwie polskim. Proponowana nowelizacja zawiera modyfikację trybu ścigania niektórych przestępstw określonych w rozdziale XXV Kodeksu karnego. Nie będę wymieniać poszczególnych przestępstw, gdyż zostały one już wymienione zarówno w uzasadnieniu, jak i przez mojego przedmówcę z Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska. Głównym celem zmiany jest art. 205. Jak słusznie zauważono, sama zmiana nie jest wystarczająca. Słusznie została wskazana potrzeba modyfikacji art. 12 § 3 K.p.k., który swoją pierwotną treścią mógłby doprowadzić do nielogicznego zastosowania samego usunięcia art. 205 Kodeksu karnego. Poza złą regulacją prawną, która niekiedy staje się główną przeszkodą w ściganiu przestępstw, chociażby zgwałcenia, często powodem rezygnacji z wejścia na drogę sądową i zgłoszenia przestępstwa przez pokrzywdzonego jest relacja między ofiarą a jej oprawcą. Nie jest tajemnicą, że często do patologii w zachowaniu dochodzi w relacjach rodzinnych i osobistych. Szantaż, zastraszanie czy nawet przemoc fizyczna są elementami odstraszającymi pokrzywdzonego od walki o swoje prawa i sprawiedliwą karę dla oprawcy. To bardzo ważny projekt, który jest w pewnym sensie uzupełnieniem tej dobrej i potrzebnej regulacji, która została wcześniej zaprezentowana przez Klub Poselski Ruch Palikota. Przechodząc do podsumowania, chcę powiedzieć, że należy zgodzić się z przedstawioną nowelą i jej uzasadnieniem. Obowiązkiem Wysokiej Izby jest pilne procedowanie nad tym projektem i obowiązkiem Wysokiej Izby jest skierowanie tego projektu do dalszych prac w komisji. Klub Poselski Ruch Palikota wyraża się pozytywnie i zdecydowanie popiera tę inicjatywę. Jednocześnie przy okazji chcę powiedzieć, że kiedy wyszedłem na chwilę przed gmach Sejmu, rozmawiałem z osobami, które były na galerii Wysokiej Izby. Chciałbym przekazać państwu podziękowania za wcześniejszy projekt i za skierowanie go do prac w komisji. Jeszcze raz dziękuję w imieniu tych osób, które były na górze. Są to osoby, które są ofiarami przestępstw. Jeszcze raz podkreślam, że Klub Poselski Ruch Palikota pozytywnie wyraża się na temat tej nowelizacji. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Nie ulega żadnej wątpliwości, że projekt zasługuje na uwagę. Zresztą pani poseł sprawozdawca, przedstawiciel wnioskodawców bardzo wnikliwie uzasadniła i pokazała wszystkie dylematy i potrzebę uregulowania w duchu tego projektu. Już w poprzednim punkcie zwracałem uwagę na to, że wielokrotnie w Sejmie, a szczególnie przy nowelizacji w 1997 r. i później, kiedy wprowadzano ten art. 205, dyskutowaliśmy nad tym, jakie wartości powinny być wzięte pod uwagę. Wówczas przyjęliśmy rozwiązanie, że trzeba liczyć się przede wszystkim z wolą samego pokrzywdzonego, samej pokrzywdzonej. Okoliczności jednak zmieniają się i poglądy się zmieniają i w tym stanie rzeczy nie znajdziemy idealnego i równoważnego rozwiązania. Trzeba postawić na pewną wartość i wnioskodawcy w dzisiejszej sytuacji za taką wartość uznają, aby przestępstwa te były ścigane z urzędu. Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego popiera tę nowelizację i wnosi o skierowanie jej do Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiony poselski projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz ustawy Kodeks postępowania karnego (druk nr 532) przewiduje uchylenie art. 205 Kodeksu karnego, zgodnie z którym ściganie przestępstw określonych w art. 197, 198 i 199 § 1 K.k. następuje na wniosek pokrzywdzonego, a skutkiem uchylenia warunkowego trybu ścigania wymienionych przestępstw ma być wprowadzenie ścigania z urzędu oraz zmiana art. 12 § 3 K.p.k. polegająca na wyeliminowaniu zapisu dotyczącego braku możliwości cofnięcia wniosku o ściganie złożonego w sprawie o przestępstwo zgwałcenia. Celem projektowanej ustawy jest stworzenie efektywnych mechanizmów przeciwdziałania przestępstwom przeciwko wolności seksualnej oraz obyczajności, a zarazem zapewnienie osobom takimi czynami pokrzywdzonym skuteczniejszej niż dotychczas ochrony prawnej. Problem trybu ścigania omawianej grupy przestępstw od dawna stanowi przedmiot sporów w doktrynie. Część komentatorów opowiada się za utrzymaniem dotychczasowych rozwiązań, czyli przewidzianego w Kodeksie karnym ścigania na wniosek, zaś zwolennicy nowych rozwiązań optują za wprowadzeniem publicznoskargowego trybu ich ścigania. Wydaje się, że bardzo trafny jest komentarz środowisk kobiecych do proponowanych nowelizacji: ˝Gwałt ścigany z urzędu zachęci ofiary, by częściej takie przestępstwa zgłaszać. To także jasny sygnał dla sprawców, że państwu zależy na ściganiu gwałtu, co może przyczynić się do zmiany świadomości społecznej dotyczącej konsekwencji tego przestępstwa˝. Trudno nie zgodzić się z taką argumentacją. Znamienne są też słowa jednej z ofiar: ˝Wolałabym, żeby gwałt ścigano z urzędu. Czułabym się bezpieczniej˝. Nie bez znaczenia jest również fakt, że od czasu przyjęcia istniejących regulacji przewidzianych w Kodeksie karnym z 1932 r., ale także w Kodeksie karnym z 1969 r. istotnym przeobrażeniom uległa obyczajowość seksualna społeczeństwa, jak i technika i kultura prowadzenia postępowań karnych. Niemniej, ponieważ temat zdecydowanie należy do sfery aksjologicznej i wybór pomiędzy trybem wnioskowym a ściganiem z urzędu często łączy się z rozwiązaniem kolizji między interesem społecznym a indywidualnym, istnieje absolutna konieczność bardzo wnikliwego rozważenia, jakie konkretne rozwiązania należy przyjąć. Oczywiście trzeba też pamiętać o deklaracji politycznej złożonej przez pana premiera dotyczącej woli podpisania przez Polskę Konwencji Rady Europy o zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Jedną z konsekwencji jej przyjęcia byłoby ściganie przestępstwa zgwałcenia z urzędu. Chcę przypomnieć Wysokiej Izbie, że Parlamentarna Grupa Kobiet przytłaczającą większością głosów przyjęła uchwałę rekomendującą podpisanie tej konwencji. Z tych względów Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej rekomenduje przekazanie projektu do dalszych prac w komisji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Proszę państwa, ja ze swej strony, ponieważ jestem członkiem Krajowej Rady Sądownictwa, chciałabym podzielić opinię, którą rada wydała 20 lipca, i w trzech zdaniach ją tutaj przedstawić. Krajowa Rada Sądownictwa po zapoznaniu się z projektem wyraża negatywne stanowisko w odniesieniu do projektowanej zmiany z przyczyn następujących (ja tutaj wybiorę tylko kilka z nich). Przyjęte założenie szerokich zmian społecznych i dominacji interesu publicznego nad prywatnym nie przemawia na rzecz nieszkodliwości dla pokrzywdzonego prowadzenia postępowania karnego wbrew jego woli. Proponowane rozwiązanie może doprowadzić do dramatycznego naruszenia sfery osobistej pokrzywdzonego. Postępowanie dowodowe prowadzone w tego typu sprawach w większości przypadków opiera się na zeznaniach pokrzywdzonego i oględzinach jego ciała. Współpraca pokrzywdzonego w tym zakresie jest warunkiem sine qua non wykrycia sprawcy i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. Przewidziany przez projektodawcę skutek zwiększenia wykrywalności nie nastapi, nie przyniesie to oczekiwanych rezultatów bez aktywnej postawy osoby pokrzywdzonej i jej współpracy z organami ścigania. Efekt tej współpracy osiągany jest właśnie, gdy ścigani przestępstw ma wnioskowy charakter, a nie w rezultacie władczego działania z urzędu. Tutaj ponadto ustawodawca zabezpieczył interes społeczny poprzez wprowadzenie ograniczenia co do cofnięcia wniosku o ściganie przestępstwa. Projektodawca tym samym tworzy konflikt interesów na linii: organy ścigania - pokrzywdzony. Pokrzywdzeni z uwagi na wyjątkowo traumatyczne przeżycia związane z popełnionymi czynami zabronionymi nie będą chcieli lub nie będą w stanie uczestniczyć w postępowaniu karnym. Zmuszanie takich osób do udziału w postępowaniu wbrew ich woli może wykroczyć daleko poza zakres wspomnianej powtórnej wiktymizacji. Egzekwowanie obowiązków procesowych pokrzywdzonego przez organy państwa od osób dotkniętych tak poważnymi czynami nie leży tym samym w interesie publicznym, jakim jest ochrona praw obywateli, w tym poszanowanie ich autonomii i godności. Krótko mówiąc, niech wybór należy do ofiar, nie uszczęśliwiajmy ich na siłę. Niech te parlamentarne grupy kobiece przemawiają za siebie, niech pozostawią wybór innym, nie narzucają go im. Dziękuję. (Oklaski) (Poseł Magdalena Kochan: Nie usłyszałam pytania.) Zastanówcie się. (Poseł Magdalena Kochan: Ale to nie było pytanie.)
Mówca: Renata Zaremba
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani poseł, zaznaczam, ja będę odpowiadała we własnym imieniu, nie będę tak szybko czytała cudzych treści. (Poseł Krystyna Pawłowicz: A co panią obchodzi, jak czytam.) Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani poseł Magdalena Kochan doskonale i rzeczowo dokonała oceny przedmiotu procedowanego projektu ustawy. Ja chciałabym nawiązać do statystyk policyjnych, które dotyczą osób pokrzywdzonych przestępstwami seksualnymi. Tak naprawdę nie pokazują nam one skali przestępstw gwałtu. Liczba gwałtów w Polsce jest prawdopodobnie dziesięciokrotnie wyższa, niż przedstawiana przez policyjne statystyki. Trzy na cztery ofiary tych przestępstw znają swojego sprawcę. Do tych przestępstw najczęściej dochodzi w domu, w mieszkaniu. Jednak nie wszystkie ofiary zgłaszają to przestępstwo. Powody przedstawiła nam już pani poseł Kochan. Wracając jednak do statystyk - są one bezwzględne. W ciągu ostatnich 5 lat prawie 47 tys. osób zostało pokrzywdzonych przestępstwami przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Spośród tych pokrzywdzonych prawie 40 tys. to małoletni, czyli osoby w wieku do 18. roku życia. Najczęściej - bo jest to blisko 30 tys. pokrzywdzonych - to ofiary pedofilów. Pani poseł, czy według pani uchwalenie tej ustawy pomoże ujawnić i obnażyć wielkość popełnianych zbrodni i prawdziwą liczbę ofiar gwałtu? I najważniejsze: Czy pomoże ofiarom gwałtu, stworzy prawny mechanizm chroniący ofiarę, a nie sprawcę, który czuje się bezkarny, a ofiara cierpi przez całe życie? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Joanna Bobowska
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie mam wątpliwości, że konieczność skutecznego ścigania przestępstw gwałtu jest związana ze ściganiem z urzędu. To jest problem trudny, delikatny, wymaga w związku z tym precyzyjnego dookreślenia kwestii ochrony ofiary. Czy w związku z tym projekt przewiduje ochronę dla ofiary, która nie chcąc przeżywać ponownie dramatu - lub też z innych powodów - nie zechce zeznawać? Jaka forma tej ochrony mogłaby być przyjęta? Czy ofierze przestępstwa gwałtu powinna grozić odpowiedzialność karnoprawna z tego tytułu? Wątpliwość budzi ponadto fakt, iż projekt ustawy wydaje się jakby niepełny, ogranicza interes jednostki. Pojawia się więc uzasadniona obawa, że ofiara będzie cierpiała ponowne. Stąd pojawia się pytanie, jak powinniśmy traktować zgwałcone kobiety przeżywające traumę po tym dramatycznym wydarzeniu. Czy, zmuszając je do tego z urzędu, nie będziemy ich - wyrażę się tutaj w kontrowersyjny sposób - traktować jak pospolitych przestępców utrudniających śledztwo? To naprawdę trudna sprawa. Czy ustawa nie powinna właśnie chronić ofiar zamiast w nie uderzać? Dziękuję bardzo.
Mówca: Monika Wielichowska
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Gwałt to nie są tylko zadrapania, siniaki, obolałe ciało czy poszarpane ubranie. Gwałt to upodlenie i odebranie godności. Gwałt to zmuszenie do życia w ciągłym strachu i niemożność pozbycia się jego piętna. Gwałt jest cielesny, ale nade wszystko psychiczny. Z tym trudno sobie poradzić. Dlatego istotne jest, aby ofiary gwałtu nie pozostawiać samej z problemem. Gwałt był i nie można go ukrywać. Nigdy się go nie ukryje. Przestępstwo gwałtu trzeba ścigać z urzędu, a nie tylko na wniosek, ponieważ obecnie większość zgwałconych lub seksualnie wykorzystywanych nie zgłasza się na Policję... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Ma powody.) ...bo nie wierzy, pani poseł, że oprawcy zostaną pociągnięci do odpowiedzialności i spotka ich zasłużona kara.