Mówca: Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-05-19 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie poselskie w sprawie 114. rocznicy urodzin Jana Kiepury Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 16 maja br. obchodziliśmy 114. rocznicę urodzin Jana Kiepury, polskiego śpiewaka i aktora, cieszącego się wielką, międzynarodową popularnością i sławą, odnoszącego liczne sukcesy na deskach teatrów świata i ekranach kin. Jan Wiktor Kiepura urodził się w Sosnowcu. Był synem Franciszka, piekarza, i uzdolnionej muzycznie Marii z domu Neuman. W latach 1916-1920 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu, wcześniej noszącego nazwę Męskiej Szkoły Handlowej, gdzie zdał maturę. Już jako uczeń prezentował swój talent wokalny, śpiewając na akademiach szkolnych arie operowe. Podczas I wojny światowej Kiepura był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1919 r. jako ochotnik wstąpił do 1. Pułku Strzelców Bytomskich, gdzie został podoficerem wywiadu. Rok później wraz z ojcem i bratem wziął udział w I powstaniu śląskim. Zaraz po maturze, za namową i zgodnie z przykazaniem ojca, Kiepura zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po kryjomu jednak uczył się śpiewu solowego u prof. Wacława Brzezińskiego. Pobierał także lekcje u słynnego tenora mediolańskiej La Scali - Tadeusza ˝Leliwy˝ Kopystyńskiego. Po 3 latach nauki śpiewu prof. Brzeziński rekomendował Kiepurę do Teatru Wielkiego w Warszawie. Po przesłuchaniu w operze został jego adeptem, zaniedbując studia prawnicze, a w końcu całkowicie z nich rezygnując. Za swoją niesubordynację oraz przebijanie się swym głosem przez chór został usunięty również z opery przez dyr. Emila Młynarskiego. Wrócił zatem do Sosnowca, gdzie poznał prof. Ignacego Warmutha. Dzięki tej znajomości zaczął śpiewać we Lwowie, a następnie w operze poznańskiej. Odniósł tam wielki sukces, dlatego zdecydował się na powrót do Warszawy i podjęcie kolejnej próby zatrudnienia w operze. Dyrektor Emil Młynarski przyjął go ponownie, tym razem jako solistę. Kiepura odnosił liczne sukcesy, występując w ˝Halce˝, ˝Fauście˝ czy ˝Strasznym Dworze˝. W 1926 r. Kiepura wyjechał do Wiednia, Paryża i Mediolanu. 4 lata później zaczęła się jego wielka kariera filmowa. Jego pierwsze filmy to ˝Neapol, śpiewające miasto˝ oraz ˝Pieśń nocy˝. Na jednym z planów filmowych Kiepura poznał śpiewaczkę i aktorkę węgierskiego pochodzenia Martę Eggerth, z którą po 2 latach znajomości zawarł związek małżeński. Razem wyjechali do Nowego Jorku. Mieli dwóch synów. Na koncerty Kiepury przychodzili przedstawiciele konsulatów, ambasad i korpusów dyplomatycznych. Dla tych, których nie było stać na bilety, Kiepura śpiewał z balkonów hoteli, w których mieszkał, czy chociażby z dachów samochodów. Szybko stał się symbolem polskiej kultury muzycznej. Kiepura bardzo chciał odwiedzić Polskę, jednak nie udzielono mu wizy nawet na przyjazd na pogrzeb ojca. Poza tym w prasie polskiej podlegającej pod cenzurę komunistyczną o Kiepurze ukazywały się fatalne recenzje, a gazety próbowały go zniesławiać. W czerwcu 1966 r. Kiepura podpisał umowę z Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Rozpoczął wówczas próby do opery ˝Carmen˝ Bizeta. Niestety nagła śmierć artysty spowodowana atakiem serca przerwała to przedsięwzięcie. Kiepura został pochowany, zgodnie ze swoim życzeniem, na cmentarzu Powązkowskim w Alei Zasłużonych. Pogrzeb zgromadził ok. 200 tys. osób. Dziękuję.