PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Wiem, że o przedmiotowym projekcie zmian w ustawie Kodeks pracy dyskutowano z czynnikami społecznymi, a więc organizacjami związków zawodowych, centralami związkowymi, i powiem, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej było skłonne przyjąć inny wariant, właśnie taki wariant, jaki prezentowały związki zawodowe, niż przyjęto w projekcie dzisiejszej ustawy, a mianowicie wariant, umownie go nazwijmy, 37 miesięcy. Pewnie pan minister doskonale wie, o co chodzi. A to dlatego, że w tym wariancie ryzyko skrócenia urlopu macierzyńskiego z 36 do 35 miesięcy by nie istniało. Chodzi o to, że w przypadku gdyby jeden z rodziców lub opiekunów dziecka nie chciał skorzystać z jednego miesiąca urlopu niemożliwego do przeniesienia, to oczywiście suma wykorzystanego urlopu macierzyńskiego to byłoby 35 miesięcy. A mogą być przypadki, nie całkiem odosobnione, że jest tylko jeden rodzic. Czy w przypadku takiego rodzica, który ma prawo do 36-miesięcznego urlopu macierzyńskiego, wprowadzenie zasady zawartej w przedmiotowym projekcie ustawy nie doprowadzi do tego, że będzie on miał 35, a nie 36 miesięcy urlopu? Chciałbym zapytać, co się stało po uzgodnieniach z centralami związków zawodowych, kiedy to była pełna zgodność, że przedłożony projekt ustawy przyjmuje zupełnie odmienne rozwiązania. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Proszę mi powiedzieć, czy jest pan zwolennikiem zachęcania mężczyzn do korzystania z urlopu wychowawczego, czy jest pan zwolennikiem karania dzieci i kobiet za to, że czasami mężczyźni nie są skłonni albo mają ograniczenia z powodów zawodowych i nie mogą z tego urlopu skorzystać. Otóż uważam, że dodanie jednego miesiąca nieprzenaszalnego do wymiaru urlopu wychowawczego może stanowić zachętę do osiągnięcia celu, jakim jest skłonienie głównie ojców, bo o to nam chodzi, do korzystania z urlopu. Tymczasem to, co rząd teraz zaproponował - wiem, że nie ministerstwo, bo był inny projekt - to raczej karanie poprzez skrócenie urlopu wychowawczego o ten jeden miesiąc, jeżeli nie zostanie on wykorzystany. Gdyby zatem był 37-miesięczny urlop wychowawczy, ale z powodu różnych ograniczeń nie mógłby być on wykorzystany, to tak naprawdę wymiar urlopu pozostałby taki sam. W związku z tym uważam, że nie jest to zachęta, tylko rodzaj kary, i tak naprawdę skracamy ten urlop. Mam też takie pytanie. Proszę mi powiedzieć, co było powodem zmiany długości urlopu wychowawczego z 37 do 36 miesięcy. Raptem 8 listopada mimo wielomiesięcznych konsultacji Rada Ministrów podjęła taką decyzję. A skoro podjęła taką decyzję, to dlaczego automatycznie nie podjęto decyzji dotyczącej zmiany wieku dziecka, do którego może być wykorzystany urlop wychowawczy.
Mówca: Józef Lassota
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję za przyzwolenie, panie marszałku. Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam dwa pytania w związku z tym projektem, powiedzmy, że nie bezpośrednio wchodzące w zakres tej substancji, którą przedstawił pan minister, niemniej jednak na pewno będące w tym duchu. Pierwsza sprawa dotyczy możliwości wydłużenia urlopu macierzyńskiego kobietom w przypadku urodzenia wcześniaka, czyli dziecka urodzonego przed 37. tygodniem ciąży. Zabiegi medyczne ratują tym noworodkom życie, jednak nie pomagają im czuć się bezpiecznie, bo zamiast ukochania przez matkę mają pobyt w szpitalu, który tak naprawdę nie sprzyja ich rozwojowi, szczególnie emocjonalnemu. W takich przypadkach te matki, które przedwcześnie urodziły, bardzo często cierpią na depresję, bo wychodzą z bardzo trudnej, chociaż szczęśliwej, sytuacji, jaka ich spotkała. Ta depresja może się utrzymywać przez dłuższy czas. Czy nie widzi pan minister potrzeby - bo widzę taką możliwość - uwzględnienia również tego i wydłużenia urlopu macierzyńskiego przynajmniej o ten okres, którego brakuje do donoszenia ciąży i urodzenia w normalnym czasie? (Poseł Ryszard Zbrzyzny: Do dziewięciu miesięcy.) Tak, do dziewięciu miesięcy. I drugie pytanie. Już składałem w tej sprawie interpelację, ale z odpowiedzi na nią wynika, że ktoś nie do końca zrozumiał, o co mi chodziło. Otóż dotyczy to takiego przypadku, kiedy o urlop występuje ojciec. Art. 177 § 1 brzmi tak: pracodawca nie może wypowiedzieć, rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży, a także urlopu macierzyńskiego pracownicy. To dotyczy również ojca, który jest w trakcie urlopu, ale żeby ojciec uzyskał urlop ojcowski, musi siedem dni wcześniej o niego wystąpić. Występuje, siedem dni czeka na decyzję, którą w zasadzie dostanie, ale w ciągu tych siedmiu dni pracodawca - to się niestety zdarzyło - może rozwiązać umowę o pracę, czyli może zrobić to przed udzieleniem urlopu, i oczywiście ojciec już nie będzie mógł tego urlopu uzyskać. Czy nie widzi pan minister potrzeby, aby taki przypadek, może nie tak często, ale jednak występujący, uregulować? Dziękuję bardzo.
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W kontekście gotowości pracy ze strony rządu nad tym projektem ustawy chcę zapytać, czy ten zarysowany termin nie będzie przeszkodą do tego, abyśmy mieli możliwość pogłębionej debaty. Chodzi o to, żeby również w kontekście tych nowych rozwiązań, które są konsultowane, można było spojrzeć na całość. (Poseł Elżbieta Rafalska: Żeby była spójność.) Żeby była spójność. Będziemy potrzebowali trochę czasu i w związku z tym mam pytanie: Czy zakreślony termin nie będzie po prostu dla nas przeszkodą?
Mówca: Rafał Grupiński
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej wypowiedzieć opinię na temat uchwały komisji kultury. Chciałbym powiedzieć, że w sposób oczywisty, gorącym sercem, popieramy wszyscy tę uchwałę, jeśli chodzi o klub Platformy Obywatelskiej. Jesteśmy świadomi tego, jak niezwykłe było dzieło tej rady. Wiemy o tym, że w zasięgu działania Rady Pomocy Żydom znajdowało się stale, w danym momencie, kilka tysięcy ludzi, kilka tysięcy Żydów ukrywających się i próbujących przetrwać i że Rada Pomocy Żydom nie tylko niosła pomoc, o czym już mówiłem, reprezentując komisję jako wnioskodawca, ale także m.in., o czym warto pamiętać, występowała w imieniu podziemia, czynników podziemnych, walcząc z szantażami, przeciwdziałając wypadkom rodzenia się nastrojów antysemickich. Była jednym z organów państwa podziemnego, który w tej sprawie nie tylko zachowywał niezwykłą staranność, jeśli chodzi o śledzenie tego typu przypadków, przynoszących hańbę tym, którzy brali udział w tego rodzaju praktykach, ale także poprzez odpowiednie informowanie społeczeństwa o tym, co się dzieje, apelował o pomoc dla ginących środowisk żydowskich, także poprzez m.in. publikowanie odpowiednich dokumentów, broszur, apeli, a nawet poezji. Trzeba też pamiętać o tym, i myślę, że warto, żebym o tym wspomniał, ponieważ mówiłem o składzie politycznym Rady Pomocy Żydom ˝Żegota˝, że zawierała ona pełen wachlarz organizacji podziemnych i partii politycznych, co zresztą bardzo mocno podkreślał w rozmowie ze mną prof. Władysław Bartoszewski. Warto także pamiętać, że silną częścią tej rady były także organizacje z żydowskiego podziemia, o czym nie powiedziałem w pierwszym wystąpieniu, czyli Bundu, także kilku organizacji skupionych w Żydowskim Komitecie Narodowym. Jako Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska popieramy całym sercem tę uchwałę. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jacek Świat
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wobec projektu uchwały w sprawie uczczenia 70. rocznicy powstania Rady Pomocy Żydom ˝Żegota˝. To dla mnie nie tylko zaszczyt, ale również prawdziwa przyjemność, bowiem choć mamy w naszej historii wiele wydarzeń, inicjatyw, zjawisk czy ludzi godnych upamiętnienia, to ˝Żegota˝ zajmuje wśród nich miejsce wyjątkowe. Była to w okupowanej Europie jedyna organizacja, instytucja, której wyłącznym celem i misją było ratowanie Żydów przed hitlerowskim, niemieckim barbarzyństwem. Co więcej, ˝Żegota˝ stała się częścią Polskiego Państwa Podziemnego, również korzystała ze wsparcia polskiego rządu emigracyjnego. Tym samym wyznaczyła polską normę, państwową normę w kwestii ludobójstwa, Holokaustu, także w kwestii towarzyszących im negatywnych zjawisk jak ekscesy antyżydowskie czy szmalcownictwo. Na podkreślenie zasługuje fakt, że Radę Pomocy Żydom ˝Żegota˝ powołały środowiska katolickie, można powiedzieć ortodoksyjnie katolickie. Inicjatorką jej powołania była znakomita pisarka Zofia Kossak-Szczucka, którą też podejrzewano czy pomawiano o ciągoty, uprzedzenia antyżydowskie. ˝Żegota˝ połączyła różne środowiska, różnych ludzi wywodzących się czy reprezentujących różne światopoglądy, poglądy polityczne, przynależność organizacyjną. Była bowiem przejawem protestu moralnego wyprowadzonego z najgłębszego przeżycia etyki chrześcijańskiej, etyki dobra, miłości, życia. I dlatego warto pamiętać o ˝Żegocie˝, powinna być wzorem dla następnych pokoleń i przypomnieniem, że ten moralny fundament jest niezwykle ważny w życiu publicznym, społecznym, również politycznym. Mówię o tym wszystkim właśnie dziś, kiedy często nawołuje się nas Polaków do samobiczowania, oskarża się nas o patologiczny antysemityzm czy wręcz o współudział w Holokauście. Myślę, że Rada Pomocy Żydom ˝Żegota˝ w najlepszy sposób przypomina nam wszystkim, co w polskiej historii było normą, a co było haniebnym, ale jednak tylko incydentem. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość z całą mocą popiera zaproponowany przez komisję projekt uchwały. Dziękuję.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego wyrażam poparcie dla uchwały w sprawie uczczenia 70. rocznicy powstania Rady Pomocy Żydom ˝Żegota˝. Przedmiotowa uchwała jest swoistym wyrażeniem hołdu wszystkim, którzy w poczuciu szlachetnej misji ratowania człowieka angażowali się w pomoc Żydom, na których wydano nieludzki wyrok śmierci z rąk okupanta. W treści projektu uchwały zostały zawarte znamienne słowa: ˝Odwaga i heroizm członków Rady oraz współpracujących z nią osób ukazały światu, iż my, Polacy, nawet w obliczu własnych krzywd nigdy nie pozostajemy obojętni wobec cierpienia innych˝. Szczególnie dziś trzeba wspomnieć ten znamienny akcent jedności, bo przypominam, że radę Żegota solidarnie tworzyli socjaliści, ludowcy, narodowcy, Polacy i Żydzi, czynnie angażowali się w jej działania księża, siostry zakonne, lekarze i pielęgniarki, wszyscy ludzie dobrej woli. Trzeba również przypomnieć, że pomoc niesiona Żydom nie ograniczała się jedynie do zorganizowanej akcji w ramach Rady Pomocy Żydom. Ta uchwała wymaga również, by wspomnieć o niepoliczalnej pomocy zagrożonym Żydom, jaką świadczyli im mieszkańcy wsi polskiej, polscy rolnicy. Nie wiem, czy da się policzyć, ilu mieszkańców wsi zapłaciło za to życiem. Na marginesie czy w nawiasie trzeba przyznać, że byli i tacy, którzy dopuszczali się denuncjacji, wielkich nieprawości wobec Żydów i tych z całą mocą potępiamy, tak jak potępiamy zawsze to, co należy do bilansu zła. Profesor Władysław Bartoszewski, późniejszy ludowiec zresztą, działający w Radzie Pomocy Żydom z ramienia Delegatury Rządu na Kraj, po latach oceniając znaczenie Żegoty, przypominał, że według Starego Testamentu brakowało dziesięciu sprawiedliwych dla uratowania Sodomy, w Polsce tych sprawiedliwych znalazły się tysiące. I to jest prawda, to jest prawdziwy wizerunek Polaków. Ta uchwała niech unaoczni współczesnym pokoleniom i światu również, niech przypomni ten szlachetny wizerunek Polaków, wtedy kiedy nieśli pomoc potrzebującym. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jeszcze raz wyrażam poparcie dla projektu uchwały. Myślę, że ona powinna być w jakiejś formie mocno nagłośniona, żeby światu, który nie zna tamtych kart historii, zapomina o nich, przypominać o tej wielkiej ofierze Polaków. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Choć to są już godziny nocne, ale przychodzi mi na myśl problem, który spędza mi zawsze sen z powiek. To problem jedności Polaków. Nie ma na świecie silnego państwa ze skłóconym wewnętrznie społeczeństwem. Przed chwilą zakończyliśmy dyskusję na temat uchwały w sprawie 70. rocznicy powołania Rady Pomocy Żydom ˝Żegota˝. Ukazywaliśmy tam, wspominaliśmy, jak wobec zagrożenia połączyli się razem ludowcy, socjaliści, demokraci, wszyscy inni, którzy w czasie pokoju akurat jakoś nie mogą znaleźć wspólnego języka. Przypominam niedawny, z ostatnich chwil, przykład z Litwy, gdzie Polacy, jak władze litewskie ich przycisnęły, zaczęły ograniczać ich swobody i stosowanie języka polskiego, w czasie wyborów się złączyli i teraz wchodzą do rządu. I ciśnie mi się na usta pytanie: Czy w Polsce trzeba nam jakichś klęsk, jakiegoś zewnętrznego czy nadprzyrodzonego doświadczenia, żebyśmy sobie podali ręce, padli w ramiona? Często były takie przypadki, że sobie podawano ręce. Pytam: Czy na długo? Chciałbym przypomnieć, że z tego miejsca, tutaj za mną, z tej trybuny, Ojciec Święty Jan Paweł II 11 czerwca 1999 r. wypowiedział znamienne słowa, które są ponadczasowe. Mówił, że demokratyczne państwo domaga się współpracy wszystkich ludzi dobrej woli, bez względu na opcję polityczną czy wyznawaną religię, wyzwania stojące przed demokratycznym państwem domagają się tego, jak my stoimy naprzeciw tych wyzwań demokratycznego państwa. Nikt się temu nie sprzeciwił, wszyscy bili brawa, aż ręce puchły. Jak to wszystko szybko poszło w powietrze. Myślę, że na to, żeby podać sobie ręce dla dobra społeczeństwa, dla umocnienia narodu, jest zawsze czas. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 23 listopada br. obchodzić będziemy 155. rocznicę śmierci wybitnego polskiego wojskowego, dowódcy kawalerii w powstaniu listopadowym, generała Józefa Dwernickiego. Z tej okazji chciałbym przybliżyć postać tej osoby. Józef Dwernicki urodził się 19 marca 1779 r. w Warszawie w rodzinie szlacheckiej. Rodzice dbali o patriotyczne wychowanie syna. W wieku 12 lat Józef wstąpił do artylerii polowej. Przez krótki czas uczył się w Szkole Rycerskiej, którą opuścił po rozwiązaniu wojska polskiego. Na trwałe z wojskiem związał się w roku 1809, gdy jako ochotnik z grupą 80 swoich ludzi przekroczył Zbrucz i wziął udział w wojnie Księstwa Warszawskiego z Austrią. Walczył pod Tarnopolem, Zaleszczykami, Wieniawką. W nagrodę za zasługi uzyskane w czasie wojny książę Józef Poniatowski odznaczył Dwernickiego Złotym Krzyżem Virtuti Militari i nominował go na szefa szwadronu 15. pułku ułanów. Na tym stanowisku odbył kampanię 1812 r. Dwernicki brał udział kolejno we wszystkich większych bitwach wielkiej armii, za co został awansowany do stopnia pułkownika i odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Srebrnym Krzyżem Francuskim Legii Honorowej, a po szarży pod Wittenbergiem złotym, który przypiął mu osobiście Napoleon. Po utworzeniu Królestwa Polskiego pułkownik Józef Dwernicki wraz z wojskiem polskim wrócił do kraju. W 1829 r. został awansowany na generała brygady i przydzielony do sztabu dywizji strzelców konnych dowodzonych przez generała Klickiego. Wybuch powstania listopadowego zastał go w Sieradzu, skąd został wezwany do Warszawy, gdzie zajął się organizacją nowych oddziałów. W lutym sławę przyniosła mu zwycięska bitwa pod Stoczkiem. Kolejne bitwy, w których generał Dwernicki odniósł zwycięstwo, to Warka, Kozienice, Puławy, Kurów, Lublin i Zamość. W początkach kwietnia 1831 r. generał Dwernicki z 7-tysięcznym korpusem został wysłany na Wołyń w celu wzmocnienia powstania. Po upadku powstania generał Dwernicki udał się na emigrację do Francji, gdzie prowadził działalność patriotyczną, społeczną i kulturalną. Był współzałożycielem Komitetu Polskiego, Towarzystwa Wzajemnej Pomocy i innych. Założył polską szkołę w Paryżu, która przetrwała do lat 50. XX w. Do kraju powrócił w 1848 r. i osiadł we Lwowie. Był osobą powszechnie szanowaną, ale ubogą. Zmarł w Łopatynie, gdzie został pochowany. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jerzy Ziętek
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 7 listopada przypadła 90. rocznica utworzenia Administratury Apostolskiej polskiego Śląska. Wydarzenie natury stricte kościelnej sprzed 90 lat okazało się też istotnym elementem dla rozwoju Śląska jako części niepodległej Rzeczypospolitej. Miało wielkie znaczenie zarówno dla Kościoła, dla mieszkańców Śląska, jak i dla państwa polskiego. Z tej okazji w dniu 7 listopada tego roku zorganizowano na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach sesję naukową pt. ˝Biskup August Hlond i jego diecezja˝. Sesja ta została wpisana w obchody ustanowionego na rok przyszły jednogłośną uchwałą przez Sejmik Województwa Śląskiego roku kardynała Augusta Hlonda. Wysoka Izbo! Postać kardynała Hlonda dla rozwoju śląskiego katolicyzmu jest kluczowa. Powierzone mu w 1922 r. zadanie zrealizował w pełni. Nie tylko powołał kluczowe instytucje kościelne: kurię, sąd duchowny, Radę Konsultorów Diecezjalnych i Radę Administracyjną, ale też stał się prawdziwym ojcem diecezji katowickiej, powołanej w 1925 r. na mocy papieskiej bulli Vixdum Poloniae Unitas, scalającej tereny Śląska Cieszyńskiego i polskiego Górnego Śląska. Jak było to ważne także dla II Rzeczypospolitej, pokazuje fakt, że ksiądz August Hlond wkrótce został prymasem Polski. Z okazji rocznicy utworzenia administracji apostolskiej dla polskiego Śląska list do metropolity katowickiego arcybiskupa Wiktora Skworca skierował także prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pan Bronisław Komorowski. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Stanisław Pięta
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozmawiamy ostatnio o pieniądzach, które możemy otrzymać z Unii Europejskiej. Domagamy się więcej, dostaniemy pewnie mniej. Chciałbym powiedzieć dzisiaj o tym, co otrzymujemy od Unii Europejskiej, chociaż wcale się tego nie domagamy. Mam tutaj na myśli trudną do zniesienia dawkę chrystianofobii. Dowiedzieliśmy się w tym tygodniu, że Komisja Europejska wymusiła na Słowacji usunięcie krzyża z monety o nominale 2 euro, która miała być wydana przez Narodowy Bank Słowacji. Wprowadzenie do obiegu monety z wizerunkiem świętych Cyryla i Metodego miało upamiętnić 150. rocznicę przybycia świętych na Morawy. Episkopat Słowacji podsumował stanowisko Komisji Europejskiej krótko: Hańba. To niestety nie jest jedyny objaw ataku na chrześcijaństwo ze strony Komisji Europejskiej. Już w ubiegłym roku mieliśmy do czynienia z kalendarzem, który wydała Komisja Europejska. Nie było tam zaznaczonych świąt Bożego Narodzenia, za to były informacje o Halloween i walentynkach. Chciałbym także przypomnieć haniebne stanowisko Komisji Europejskiej wobec postępowania pana Nergala i jego praktyki, obrażania przez niego ludzi wierzących. Komisja uznała, że oskarżenie zespołu o zniewagę religijną jest niezgodne z wartościami europejskimi. Przede wszystkim jednak chciałbym zwrócić uwagę na całkowicie niewystarczającą reakcję Komisji Europejskiej na prześladowania chrześcijan, mordy i więzienie chrześcijan w takich państwach jak Indie, Wietnam, Chiny czy państwa afrykańskie. Żaden organizm państwowy czy międzynarodowy, który za swój fundament chce obrać zabijanie dzieci nienarodzonych, homomałżeństwa i eutanazję dla ludzi starych, nie przetrwa. Taki organizm skazany jest na zagładę. Warto, aby o tym pamiętali ludzie, którzy kierują Unią Europejską. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Marek Poznański
Data: 2012-11-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Wczoraj podejmowałem zwiedzających z Birmy. I to, co mi powiedzieli, spowodowało, iż postanowiłem wygłosić oświadczenie z trybuny sejmowej. Jednak zanim powiem, co mówili mieszkańcy Birmy na temat zachowania polskich posłów, chciałbym zaznaczyć, iż często media pokazują, iż Polacy nie są zadowoleni z prac posłów, posłanek, polskiego parlamentu, z czym często można się zgodzić. Przejdę jednak do meritum. Wczoraj zasiadałem po lewej stronie pani marszałek. Powtarza się to zawsze, co posiedzenie, pierwszego dnia posiedzenia, co dwa tygodnie. I ku wielkiemu zaskoczeniu mieszkańców Birmy, prawdę mówiąc, nie miałem jak wytłumaczyć zachowania posłów naszego parlamentu. Nie ukrywam, że było mi bardzo, bardzo wstyd. Byli zdumieni, dlaczego, kiedy pani marszałek przemawia, większość posłów jej nie słucha, odwraca się do niej plecami, stoi, jest jakby poza kwestią skupienia na głównej osobie w parlamencie. Nie wiedziałem, jak im to wytłumaczyć. Powiedziałem, że tak jest, niestety, i nikt nie ma na to bezpośredniego wpływu. Uważam, że główny wpływ na zachowanie posłów powinna mieć pani marszałek. Panie marszałku, nie chciałbym tutaj nikogo pouczać, ale z tego miejsca proszę o przekazanie pani marszałek, żeby piętnowała takie zachowanie posłanek i posłów podczas posiedzenia Sejmu, głównie podczas pierwszego dnia posiedzenia. Z tego miejsca apeluję też do wszystkich posłanek i posłów, żeby wytrzymywali tych kilka minut, to naprawdę nie boli, a w oczach zwiedzających obywateli czy to naszego kraju, czy obcych nacji Wysoka Izba będzie mogła się zaprezentować w lepszym świetle. Zresztą wczoraj na galerii były też chyba dwie wycieczki, które przypatrywały się pracy posłów, tak że mam nadzieję, że to zachowanie posłów się zmieni, podobnie jak obraz polskiego Sejmu i pracy parlamentarzystów. Natomiast posłowi Pięcie chciałbym powiedzieć, że po części zgadzam się, jeśli chodzi o ten krzyż. Dlaczego Unia miałaby wywierać wpływ na emisję słowackich monet, dlaczego miałaby czegokolwiek zabraniać? 150. rocznica nie mogłaby być upamiętniona, bo Cyryl i Metody działali w średniowieczu. (Poseł Stanisław Pięta: 1150.) Mam nadzieję, że Unia nie będzie ingerować w przedstawienia figuralne na monetach. Dziękuję bardzo. Panie marszałku, mam nadzieję, że przekaże pan moją prośbę pani marszałek Ewie Kopacz.