Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-08-05 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie 23. rocznicy śmierci Klemensa Rudnickiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W roku bieżącym przypada 23. rocznica śmierci Klemensa Rudnickiego, generała dywizji Wojska Polskiego, uczestnika I i II wojny światowej oraz wojny polsko-bolszewickiej. Klemens Rudnicki przyszedł na świat 28 marca 1897 r. w Żydaczowie we wschodniej Małopolsce. W okresie nauki w gimnazjum działał w organizacjach niepodległościowych - młodzieżowej organizacji ˝Zarzewie˝ oraz w I Drużynie Skautowej w Trembowli. W wieku 17 lat zdał maturę. Gdy rozpoczęła się I wojna światowa, Rudnicki wstąpił do Legionu Wschodniego, w którym służył aż do jego rozwiązania. Pod koniec 1915 r. został wcielony do armii austriackiej. Przez rok uczęszczał do austriackiej szkoły oficerskiej, po której ukończeniu otrzymał stopień chorążego piechoty. Następnie walczył na froncie włoskim, gdzie został ciężko ranny. Leczenie przechodził między innymi w Krakowie, studiując w tym okresie agronomię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1918 r. brał udział w rozbrajaniu oddziałów austriackich w Galicji. Po zakończeniu wojny Rudnicki wstąpił do formowanego w Krakowie 2. Pułku Ułanów. Brał udział w walkach o utrzymanie niepodległości. Pełnił wtedy funkcję dowódcy jednego z dwóch plutonów wchodzących w skład półszwadronu porucznika Kunachowicza. Walczył on z Ukraińcami pod Medyką, Sądową Wisznią czy Chyrowem. Szczególnym męstwem odznaczył się w bitwie pod Ustrzykami Dolnymi. Udana szarża jego plutonu rozbiła wielokrotnie liczniejsze siły ukraińskie. Następnie brał udział w przejmowaniu Pomorza z rąk niemieckich na mocy traktatu wersalskiego. W kwietniu 1920 r. Rudnicki został skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej. Uczestniczył między innymi w walkach pod Beresteczkiem, Klekotowem, Radziechowem i Komarowem. Po zakończeniu działań wojennych Rudnicki dalej służył w Wojsku Polskim w 2. Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. W Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu uczestniczył w IV Kursie Doszkolenia Młodszych Oficerów Kawalerii. W 1928 r. studiował w Wyższej Szkole Wojennej, gdzie uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W późniejszych latach pełnił funkcję wykładowcy tej uczelni oraz kierownika Katedry Taktyki Ogólnej. W chwili wybuchu II wojny światowej Klemens Rudnicki stał na czele 9. Pułku Ułanów Małopolskich w Trembowli. Brał udział w kampanii wrześniowej, walcząc m.in. pod Ozorkowem, Kutnem, Sierakowem oraz w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy przebywał w niemieckim obozie jenieckim, z którego uciekł i przedostał się do Krakowa. Następnie brał udział w działaniach Związku Walki Zbrojnej. W 1940 r. został aresztowany przez NKWD. Sowieci skazali go na 5 lat zesłania, z którego jednak wkrótce go zwolniono. Po uwolnieniu Rudnicki wstąpił do armii utworzonej przez generała Andersa. W 1943 r. włączył się w działania wojenne we Włoszech. Uczestniczył w bitwach pod Monte Cassino, Anconą czy Bolonią. W kwietniu 1945 r. Rudnicki został awansowany do stopnia generała brygady, w maju objął zaś dowództwo l Dywizji Pancernej skierowanej do służby okupacyjnej w Niemczech. W 1947 r. generał Rudnicki znalazł się w Generalnym Inspektoracie Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, a następnie osiedlił się w Londynie. Tam zajmował się renowacją obrazów. Działał też w organizacjach kombatanckich. 11 listopada 1990 r. prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski awansował go do stopnia generała dywizji. Zmarł 12 sierpnia 1992 r. w Wielkiej Brytanii. Niektóre źródła za datę śmierci podają 12 czerwca 1992 r. Urna z jego prochami spoczęła na krakowskim cmentarzu Rakowickim. Za swoje zasługi na polu walki odznaczony był m.in. Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.