Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-02-25 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Od paru dni w całej Polsce odbywają się uroczystości związane z żołnierzami wyklętymi. Przed paru laty wszak dzień 1 marca został ustanowiony Narodowym Dniem Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝. Zatem tego roku pod serdecznym protektoratem pana prezydenta, przy stałej współpracy pana ministra obrony i formacji wojskowych odbywają się uroczystości związane z żołnierzami wyklętymi. Dziesiątki, setki animatorów, wolontariuszy unoszą w tych dniach wysoko płonącą żagiew miłości ojczyzny i kontynuują pamięć o żołnierzach wyklętych. Toczyli swój nierówny bój, stając w obliczu beznadziejnej sytuacji, gdy z dnia na dzień, z roku na rok coraz bardziej oczywiste stawało się, że jedynym przeznaczeniem jest śmierć, śmierć doświadczana w boju, ale i zadawana metodycznie każdego dnia śledztwa, kiedy to z niebywałym bestialstwem, okrucieństwem i zezwierzęceniem pozbawiano żołnierzy wyklętych godności, odzierano z szacunku poprzez wymyślne metody gwałtu, zadawania bólu, wyzwalania strachu. Dziś, gdy gremialnie weźmiemy udział w biegach ˝Tropem Wilczym˝, ważne jest, żebyśmy umieli sobie uzmysłowić, jaki koszmar musieli przechodzić osadzeni na Rakowieckiej, Montelupich, lubelskim zamku czy bydgoskim Fordonie, młodzi podówczas ludzie. Wielu z nich 17-, 18-, 20-letnich, na początku wchodzenia w dorosłe życie. Sięgali po broń, wchodząc w struktury stowarzyszenia Wolność i Niepodległość, Narodowych Sił Zbrojnych, kontynuowali walkę w szeregach AK za Polskę wolną i niepodległą. Bezpieka się panoszyła - terror, strach, konfidenci robili swoje, aresztowania, denuncjacje, wsypy. Szli do więzienia jakby nieuniknienie. Co dzieje się w duszy 20-letniego młodego człowieka, który dostaje karę śmierci, który siedzi w celi śmierci parę miesięcy, gdy każdy klucza zgrzyt jest kolejnym żegnaniem się ze światem? Co byłoby lepsze? Umrzeć wtedy w śledztwie, gdy zmuszali do stójki, która rozrywała mięśnie odbytu, czy zgniatali genitalia obuci, buciorem lub zdzierali paznokcie, lub wciskali pod nie drzazgi? Może gdybym umarł wtedy, nie umierałbym teraz każdego poranka, tak już od wielu miesięcy... Niektórzy wychodzili. Ich nienormalny świat normalniał, blizny na ciele się zrastały, ale dusza stale łkała. Wstawałeś po nocach, krzyczałeś, wołałeś kolegów spod celi i... coraz więcej piłeś. Czasami dziecko, twoje dziecko, zza drzwi własnego pokoju słuchało tego, co mówisz, o czym rozmawiasz z tymi, którzy cię odszukali - razem wspominaliście. I wtedy, mimo tego, co przeżyłeś, co widziałeś, uczyłeś je, pacholęcie, miłości ojczyzny. Kazałeś w nią wierzyć i, kiedy przyjdzie taka chwila, w jej obronie walczyć. Dziś ojczyzna po wielu latach otwiera swoje ramiona, przygarnia was gorliwie, usynawia ponownie i mimo że jej twarz rozjaśnia uśmiech, w oczach szklą się łzy, bo wielu z was straciła bezpowrotnie, bo zbyt wiele słyszała skarg bezsilności wypowiadanych w samotnej modlitwie więziennej. Zatem (Dzwonek) zarówno wy dla nas, jak i ona sama, Polska, to dzisiaj wyzwanie, by nigdy więcej nie weszła na drogi nieprawości, łajdactwa, by brat nie stanął przeciwko bratu, by nigdy więcej w ojczystym domu brat nie zabijał brata. (Oklaski)