Mówca: Paweł Sajak
Data: 2014-10-22 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jest takie powiedzenie, że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane. Obawiam się, że niestety tak jest w tym przypadku. Proponowane rozwiązanie wprowadza regulację, możliwość finansowej rekompensaty za pracę nadliczbową wykonywaną przez pracownika w przypadku, kiedy nie ma możliwości udzielenia mu wolnego dnia. To jest sprzeczne z dotychczas funkcjonującym dobrym rozwiązaniem, że pracodawca po prostu musi zrobić tak, żeby pracownik otrzymał ten dzień wolny. Przepisy prawa precyzują, że przypadki, w których nie jest możliwe udzielenie innego dnia wolnego, mogą stanowić wyjątek - to jest bardzo ważne słowo, to jest wyjątek - przez co należy przyjąć wnioskowanie, że wynagrodzenie pieniężne będzie mogło być wypłacane również w drodze wyjątku. Propozycja takiego rozwiązania pozostaje w sprzeczności z przyjętą zasadą przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy i oczywiście z bardzo ważną kwestią, jaką jest pracownicze prawo do odpoczynku. Unormowanie dotyczące udzielania innego dnia wolnego w zamian za pracę w dni wolne: niedziele i święta jest zgodne z prawem pracownika do odpoczynku. Korzyści, na przykład dla zdrowia pracownika, jakie niesie realny wykorzystany czas wypoczynku, nie zastąpi żadna gratyfikacja pieniężna. Jest to rozwiązanie zgodne również z zasadami ergonomii, bowiem żadne wynagrodzenie nie jest w stanie zrekompensować pracownikowi zmęczenia i utraty osobistego potencjału, siły, zdrowia w wyniku dodatkowej pracy. Poza tym zaakceptowanie takiej regulacji prawnej stwarzałoby pracodawcom, niestety, możliwość uruchomienia aktywizacji zawodowej pracowników w dni wolne od pracy. Te rozwiązania prowadzą do pozbawiania się przez pracowników możliwości wypoczynku, co również mogłoby poważnie wpłynąć na wzrost zachorowalności, jak również wypadkowości. Niskie wynagrodzenia, z jakimi mamy do czynienia w naszym kraju, będą skłaniały ludzi do podejmowania pracy w dodatkowych godzinach, właśnie kosztem zdrowia, odpoczynku, a nawet kosztem czasu dla rodziny. Rozumiem intencje projektodawcy i też chciałbym, ażeby nasi obywatele, mieszkańcy naszego państwa, zarabiali więcej, ale niestety wydaje mi się, że to nie jest odpowiedni koszt, jaki trzeba ponieść, żeby zarobić te parę groszy więcej. Wysoka Izbo! Niestety, te wnioski skłaniają również do uwzględnienia faktu, że polskie prawo dopuszcza wykonywanie pracy w godzinach nadliczbowych, tak jak powiedziałem, tylko na zasadzie wyjątku. Nie stanowi to elementu organizacji procesu pracy, a w tym przypadku może stać się pewną normą, regułą. Dlaczego? Wyobraźcie sobie taki przypadek: Pracodawca przychodzi do mnie i pyta, czy zostanę po godzinach, a jeśli się nie zgodzę, to kiedy będzie mi zależało, żeby dorobić sobie parę groszy, i pójdę do niego, wtedy on też się nie zgodzi. To działa w dwie strony. Z jednej strony mówi się tutaj, że nikogo nie można zmusić, a z drugiej są inne narzędzia, które umożliwiają zmuszenie pracownika do tego, żeby w tych dodatkowych godzinach pozostał w pracy. Poza tym bardzo mi przykro, ale w stosunku do uzasadnienia powstaje pewna niezgodność. Nasuwa mi się takie pytanie: Czy jednak rzeczywiście to nie wpłynie na rynek pracy w naszym kraju? Przecież zawsze będzie tak, że zamiast tworzyć dodatkowe miejsca pracy, będzie można znaleźć kogoś chętnego, doświadczonego, kogoś, kogo nie trzeba będzie szkolić i kto po prostu będzie chciał sobie dorobić, i te miejsca pracy, jak by nie było, znikną, zamkną się możliwości zatrudniania nowych pracowników. W imieniu Koła Poselskiego Bezpieczeństwo i Gospodarka pragnę oświadczyć, że jego członkowie będą głosować za odrzuceniem tego projektu, ponieważ jest to zmiana krzywdząca, choć pozornie dająca korzyść. Nic nie zastąpi odpoczynku, czasu spędzonego z rodziną. Żadne pieniądze tego nie zastąpią, nie umożliwią regeneracji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)