PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Robert Telus
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dziś obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci ˝Żołnierzy Wyklętych˝. Żołnierze wyklęci - tym mianem określamy dziś tych wszystkich żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego, którzy nie złożyli broni po wkroczeniu Sowietów w granice Polski i nie pogodzili się z narzuconą dyktaturą. ˝Łupaszko˝, ˝Ogień˝, ˝Warszyc˝, ˝Inka˝ i wielu im podobnych zbrojnie przeciwstawiali się radzieckiemu zniewoleniu i okupacji, niekiedy aż do początku lat 60. ubiegłego wieku. 21 października 1963 r. w Lubelskiem z ręki komunistycznych oprawców zginął ostatni z wyklętych, ostatni partyzant Rzeczypospolitej Józef Franczak pseudonim ˝Lalek˝. Wszyscy oni walczyli o Polskę wolną i niepodległą. Dla nich słowa Bóg, honor i ojczyzna stanowiły sens życia i dalszej walki, najczęściej do ostatniej kropli krwi. Przez 45 lat dominacji sowieckiej w Polsce byli wymazani z kart historii, wyklęci. Hołd i należną cześć ojczyzna oddała im dopiero niedawno, już w wolnej Polsce. Dopiero teraz zauważa się ich bohaterską postawę i najwyższe poświęcenie. Powoli przywracana jest w całym społeczeństwie pamięć o tych żołnierzach. Przykładem niech będzie chociażby nie tak dawne odsłonięcie w Kamieńsku pomnika kpt. Stanisława Sojczyńskiego ˝Warszyca˝, legendarnego dowódcy Konspiracyjnego Wojska Polskiego. Ziemia opoczyńska była miejscem niezłomnej walki wielu wyklętych. Tutaj walkę, tym razem z sowieckim okupantem, kontynuowali żyjący po dziś dzień oficerowie 25. pułku Armii Krajowej: Aleksander Arkuszyński ˝Maj˝ oraz Stanisław Karliński ˝Burza˝. Za swoją działalność po 1945 r. byli wielokrotnie represjonowani i karani. ˝Burzę˝ Wojskowy Sąd Rejonowy w Poznaniu skazał na wielokrotną karę śmierci zamienioną później na 10 lat ciężkiego więzienia. Wolna Polska nie spieszyła się z uznaniem ich zasług i oddaniem tym bohaterom należytych honorów. Dopiero w 2007 i w 2008 r. z rąk śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego otrzymali uroczyste nominacje na stopień generalski. W Opoczyńskiem przeciwko sowieckiej okupacji walczyli także inni, mniej znani. Wspomnę tutaj chociażby postacie Aleksandra Młyńskiego ˝Drągala˝ oraz Mariana Michalskiego ˝Drągala II˝. Michalski po wojnie został wyznaczony przez podziemie na stanowisko komendanta posterunku MO w Rusinowie, jednak jeszcze w 1945 r. zbiegł z tego posterunku do lasu. W latach 1949-1952 jego oddział liczący kilkunastu partyzantów działał na pograniczu województw warszawskiego, kieleckiego i łódzkiego, a zwłaszcza w ówczesnych powiatach: opoczyńskim, grójeckim, rawskim i radomskim. Kontynuując dzieło swojego poprzednika por. Młyńskiego, przy każdej nadarzającej się okazji przeciwstawiał się zbrojnej sowieckiej dyktaturze. Niezłomna postawa wyklętych, ich bezkompromisowa postawa i gotowość do złożenia najwyższej ofiary, ofiary z własnego życia, powinna być dla nas wszystkich wzorem do naśladowania. Dziś nie trzeba nam przelewać krwi, oddawać życia. Potrzeba za to, i to jak bardzo, tej bezkompromisowości, tej niezłomności i wielkiej odwagi, by zawsze potrafić stanąć w obronie takich wartości, jak Bóg, Honor i Ojczyzna. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Piotr Chmielowski
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie ma najmniejszej wątpliwości, że minister zdrowia Bartosz Arłukowicz i premier Donald Tusk zachowują się nietaktownie w stosunku do lekarzy. Od końca ubiegłego roku igrają ze zdrowiem i życiem pacjentów rękami zdezorientowanych lekarzy. Kadra medyczna w dalszym ciągu czeka na spełnienie podstawowego ich postulatu, czyli rezygnacji z konieczności wypisywania leków zgodnie ze wskazaniami firm farmaceutycznych. Z informacji, które posiadam, większość koncernów nie podjęła czynności związanych z rejestrowym rozszerzeniem wskazań poszczególnych leków. Ministerstwo Zdrowia opublikowało w sobotę projekt obwieszczenia zawierającego nową listę leków refundowanych, która ma wejść w życie w dniu dzisiejszym. Lista ta jest modyfikacją grupy leków z dnia 1 stycznia 2012 r., która wzbudziła wiele protestów pacjentów i lekarzy. Minister zdrowia Bartosz Arłukowicz z tego miejsca obiecał, że będą publikowane uzupełnienia do listy leków, ale przynajmniej z dwutygodniowym wyprzedzeniem. Miał przestrzegać ustawowego terminu, tzn. 14 dni roboczych przed rozpoczęciem obowiązywania nowej listy. Bezsensowny system refundacji wymaga od lekarzy wpisywania na recepcie poziomu refundacji, a w przypadku wystąpienia błędów ma ich karać. Jak można się nie pomylić, jeżeli praktycznie z dnia na dzień zmienia się dokument, w którym podawane są stopnie refundacji? Skąd wziąć kolejne opasłe tomiska lekospisu bądź kto zapłaci za połączenie internetowe, dzięki któremu można pobrać aktualne dane? Ministerstwo chwali się, że na nowej liście znalazło się 216 leków wcześniej nierefundowanych, środków spożywczych specjalnego żywienia oraz wyrobów medycznych. Półgębkiem ministerstwo informuje również, że ze styczniowej listy usunięto 800 pozycji. Pan minister Bartosz Arłukowicz jest nowym ministrem i być może nie pamięta, że większość z 216 ˝nowych˝ leków widniała na liście refundacyjnej w poprzednim roku. Tak więc nie są to nowe, lecz stare leki, które przywrócił na listę. Oczywiście ministerstwo podnosi, że jedne leki są tańsze - i to w kilku przypadkach prawda - jednak w znacznej większości leki podrożały. Ministerstwo uważa również za swój olbrzymi sukces decyzję, a właściwie dyspozycję co do możliwości rozszerzenia refundacji poza zakres ujęty w charakterystyce produktu leczniczego. Niewątpliwie jest to zmiana w dobrym kierunku, ale dlaczego nie dotyczy wszystkich leków? Nadal więc utrzymuje się sytuacja, w której papierek składany jest w urzędzie rejestracji, a minister, doktor nauk medycznych wie lepiej niż lekarz praktyk, jak zastosować dany lek. Nie dziwi więc stanowisko lekarzy, które przyjęli na nadzwyczajnym zebraniu Naczelnej Rady Lekarskiej, że tym razem przystąpią do skutecznego protestu. I nie wiadomo, czy śmiać się, czy płakać, bo przecież pan minister, będąc lekarzem, też zostanie zobowiązany do wzięcia w nim udziału. Chciałbym zobaczyć, jak wtedy pan minister się zachowa. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Agnieszka Kołacz-Leszczyńska
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy utraty grodzkości przez Wałbrzych, moje rodzinne miasto. Utrata grodzkości nastąpiła wskutek wydania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie połączenia miasta na prawach powiatu Wałbrzych z powiatem wałbrzyskim oraz ustalenia granic niektórych powiatów, poprzedzonego zbyt pochopnie podjętą decyzją ówczesnych władz Wałbrzycha. Skutkiem tej decyzji była degradacja przeszło 120-tysięcznego miasta, dawnej stolicy województwa, do poziomu gminy. Utrata statusu miasta na prawach powiatu to także ogromne straty związane ze zmniejszonym budżetem, kiedy właśnie pieniędzy najbardziej potrzebowaliśmy. Przypomnę tylko, że tamten czas w naszym mieście to obciążenie kryzysem społeczno-ekonomicznym po likwidacji branży górniczej i blisko 30-procentowe bezrobocie. Najtrudniejsze były i są problemy dnia codziennego związane z pozbawieniem prezydenta możliwości rzeczywistego bycia gospodarzem miasta. Hasło, które nam, wałbrzyszanom, towarzyszy, to: jedno miasto - jeden gospodarz, zarządzający wszystkimi drogami na terenie miasta (w tej chwili mamy 4 zarządców dróg), szkołami - obecnie szkoły średnie należą do powiatu, szkoły podstawowe i gimnazja do gminy. Grodzkość to także większy o 100 mln zł budżet i odzyskanie szansy na korzystanie z dodatkowych środków zewnętrznych, a co za tym idzie szybszy, bardziej dynamiczny rozwój miasta. Już 1 stycznia 2003 r., czyli w dniu, kiedy utraciliśmy status miasta na prawach powiatu, rozpoczęła się nasza wspólna praca i rozpoczęło się dążenie do przywrócenia stanu sprzed tej daty. Wspólnymi siłami podejmowaliśmy kolejne działania proceduralne, które miały nas przybliżyć do wydania decyzji w sprawie przywrócenia grodzkości i wyłączenia Wałbrzycha z powiatu wałbrzyskiego. Tak upłynęły kolejne lata. Jednak w ostatnim czasie nasze dążenia i działania zostały zintensyfikowane dzięki uporowi nowego prezydenta miasta, radnych i dobrej i merytorycznej współpracy z sekretarzem stanu w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji panem Włodzimierzem Karpińskim, któremu pragniemy podziękować za wsparcie i cierpliwe znoszenie naszej niecierpliwości. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj z tego miejsca pragnę w imieniu naszych mieszkańców, prezydenta i radnych poprosić pana premiera, by w momencie kiedy wszystkie procedury zgodnie z prawem zostaną zakończone, tę ważną dla nas decyzję podjął bez chwili wahania. Dziękuję bardzo za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Artur Bramora
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie i Panowie Posłowie! Jako poseł jestem głęboko zatroskany o samopoczucie marszałków Sejmu. Być może powodem tego jest treść mojego dzisiejszego oświadczenia. Po zapoznaniu się z materiałem zawartym w druku sejmowym dotyczącym sprawozdania z realizowania zadań wynikających z ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz przestrzegania praw pacjenta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można dojść do zatrważających wniosków. Te wnioski nasuwają się same. Jednym z nich jest fakt, że pacjenci w naszym kraju nie mają zagwarantowanego dostępu do świadczeń medycznych na wystarczającym poziomie. Dla informacji podam, że w ocenie pacjentów świadczenia zdrowotne były w wielu przypadkach udzielane z naruszaniem obiektywnej, opartej na kryteriach medycznych, procedury ustalającej kolejność dostępu do tych świadczeń. W 79% ocena ta została potwierdzona przez Biuro Rzecznika Praw Pacjenta korzystnymi dla pacjentów rozstrzygnięciami, więc była zasadna. Z organizacją planowanego leczenia pacjentów wiąże się ich prawo swobody wyboru świadczeniodawcy realizującego świadczenia ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, rehabilitacji leczniczej, leczenia szpitalnego, stacjonarnej opieki długoterminowej. Pacjent ma prawo dokonać wyboru świadczeniodawcy spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wszczynane przez biuro postępowania z wniosków zgłaszanych przez pacjentów korespondencyjnie i na infolinię potwierdzają, że wielu świadczeniodawców dopuszcza się naruszania tego prawa poprzez nieuprawnione odsyłanie pacjentów do rejonu lub też wprost odmowę leczenia z powodu nieobowiązującej rejonizacji. Należy przypuszczać, że w przypadku osób starszych, nie do końca radzących sobie z nowoczesnymi formami komunikacji, ich problemy nie są w ogóle statystycznie odnotowane w postaci skarg. Zatrważający jest również fakt, że rzecznik praw pacjenta nie podejmuje w związku z pozyskiwanymi informacjami żadnych inicjatyw zmierzających do zmian legislacyjnych. Załatwia tylko sprawy bieżące, nie wyciągając żadnych wniosków na przyszłość celem eliminowania patologii funkcjonowania resortu zdrowia rządu Donalda Tuska. Rzecznik praw pacjenta w ani jednym stwierdzonym przypadku nie zgłosił do prokuratury faktu naruszenia prawa. Ruch Palikota ma świadomość obecnej sytuacji i z głębokim żalem stwierdza zaistniałe fakty potwierdzające słabości resortów obecnego rządu. Dziękuję.
Mówca: Kazimierz Moskal
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na wstępie mojego wystąpienia pragnę złożyć wyrazy hołdu, szacunku dla osoby, która tutaj była już dwukrotnie wymieniana przez moich kolegów, pana Henryka Bąka, wicemarszałka Sejmu, z którego rodziny Dariusz znajduje się tutaj na sali. Natomiast, szanowni państwo, moje wystąpienie pragnę poświęcić Ropczycom, bardzo bliskiemu mojemu sercu miastu, które w tym roku obchodzi 650-lecie uzyskania praw miejskich. Prawa miejskie zostały nadane Ropczycom w Krakowie 3 marca 1362 r. przez króla Kazimierza Wielkiego. Tegoroczne obchody są znakomitą okazją nie tylko do przypomnienia pięknych kart, jakie w dziejach Ropczyc zapisały kolejne generacje, ale również do podziękowania wszystkim pokoleniom pracującym na rzecz Ropczyc za wspólną troskę o rozwój oraz kształtowanie przynależności do małej ojczyzny. Jubileusz nadania Ropczycom praw miejskich jest wielkim świętem wszystkich mieszkańców miasta. Praca, zaangażowanie oraz przywiązanie do tradycji i kultury wszystkich pokoleń stanowiło o sile i potencjale Ropczyc. Również i dzisiaj aktywne zaangażowanie mieszkańców w realizację zamierzeń życia kulturalnego, sportowego, gospodarczego i społecznego jest niezwykle ważne i pomocne w działaniach samorządu lokalnego. Wysoka Izbo! Dzisiaj, nawiązując do historycznej decyzji króla Kazimierza Wielkiego, w przededniu 650. rocznicy nadania praw miejskich Ropczycom pragnę z tej trybuny sejmowej złożyć hołd i wyrazy uznania mieszkańcom wszystkich pokoleń Ropczyc, którzy przyczynili się do rozwoju i sławy naszego grodu królewskiego, a szczególnie tym, którzy złożyli swoje życie na ołtarzu ojczyzny w zrywach narodowych, wojnach światowych i miejscach martyrologii. Mam nadzieję, że pamięć o dumnej przeszłości miasta zjednoczy wszystkich mieszkańców we wspólnym działaniu, zwielokrotniając szansę dobrej przyszłości oraz że kolejne lata okażą się dla ropczyczan czasem wielkich możliwości i realizacji ambitnych zamierzeń. Wszystkim zaangażowanym w organizację roku jubileuszowego składam serdeczne gratulacje i podziękowania za podejmowane dla tego przedsięwzięcia działania, które wyrażają wspólną troskę o rozwój wspólnoty lokalnej oraz kształtowanie przynależności do naszej małej ojczyzny. Uczestników jutrzejszej miejskiej uroczystości serdecznie pozdrawiam oraz przekazuję życzenia wszelkiej pomyślności. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Sługocki
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rok 2012 został ogłoszony Rokiem Uniwersytetów Trzeciego Wieku. Patronat honorowy nad jego obchodami objęła pierwsza dama Rzeczypospolitej Polskiej pani Anna Komorowska. Pragnę z tej okazji złożyć całemu ruchowi uniwersytetów trzeciego wieku w naszym kraju życzenia wszelkiej pomyślności, wytrwałości, determinacji i konsekwencji w dalszej działalności. W szczególności życzenia swe kieruję do środowiska słuchaczy i wykładowców Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Zielonej Górze, który w tym roku obchodzi 20. rocznicę powstania. Przez te wszystkie lata placówka ta znakomicie wpisywała się w społeczny i kulturalny krajobraz Zielonej Góry. Uniwersytety trzeciego wieku to wspaniały przykład efektywnej działalności na rzecz społeczności ludzi starszych. Ich działalność nie ogranicza się tylko do wypełniania wolnego czasu starszemu pokoleniu Polaków, ale aktywizuje ich do działań społecznych, obywatelskich, a nawet politycznych, w końcu - pozwala czerpać radość z jesieni życia oraz dzielić się swymi bogatymi doświadczeniami życiowymi z młodszym pokoleniem. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Obecnie w naszym kraju funkcjonuje 110 uniwersytetów trzeciego wieku. Mam nadzieję, że ruch ten nadal będzie się rozwijał, a w jego szeregach będzie mogło realizować się coraz więcej polskich seniorów. Oczywiście wymaga to współpracy oraz zaangażowania różnych środowisk samorządowych oraz rządowych. Przedstawiciele uniwersytetów trzeciego wieku inspirują nas wszystkich do dyskusji na temat ich roli w polityce społecznej Polski. Dlatego też zachęcam do zainteresowania się Międzynarodowym Kongresem Uniwersytetów Trzeciego Wieku, który odbędzie się w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie w dniu 29 marca 2012 r. pod hasłem ˝Innowacyjne uniwersytety trzeciego wieku dla innowacyjnej gospodarki i społeczeństwa obywatelskiego˝. Raz jeszcze składam wszystkim polskim seniorom życzenia wszelkiej pomyślności oraz spełnienia najskrytszych marzeń. Bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Zbigniew Chmielowiec (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dla nas, Polaków, poznawanie historii swojej ojczyzny i kultywowanie istotnych i doniosłych rocznic związanych z ważnymi momentami naszego narodu ma charakter szczególny. Tych jakże pięknych uroczystości i obchodów nie byłoby, gdyby nie nasi ojcowie, którzy oddali życie za naszą wolność, za naszą ojczyznę. Szczególnego wymiaru nabiera zatem zbliżający się Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. W dniu 1 marca 2012 r. po raz drugi będziemy obchodzić ten dzień jako święto państwowe. Początek preambuły ustawy o ustanowieniu Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych głosi: ˝w hołdzie bohaterom antykomunistycznego podziemia, którzy w obronie niepodległego bytu Państwa Polskiego, walcząc o prawo do samostanowienia i urzeczywistnienia dążeń demokratycznych społeczeństwa polskiego, z bronią w ręku, jak i w inny sposób przeciwstawili się sowieckiej agresji i narzuconemu siłą reżimowi komunistycznemu˝. Inicjatywę ustawodawczą w zakresie uchwalenia nowego święta państwowego podjął w 2010 r. śp. prezydent Lech Kaczyński. Po jego śmierci prezydent Bronisław Komorowski podtrzymał projekt, ustanawiając w dniu 3 lutego 2011 r. dzień 1 marca Narodowym Dniem Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Data upamiętnia rocznicę stracenia z rąk funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa kierownictwa IV Komendy Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. 1 marca 1951 r. szefowie IV Zarządu Głównego: ppłk Łukasz Ciepliński, mjr Adam Lazarowicz, por. Józef Rzepka, kpt Franciszek Błażej, por. Józef Batory, Karol Chmiel i mjr Mieczysław Kawalec, ponieśli śmierć w stołecznym więzieniu na Rakowieckiej. Dzień ten skłania zatem do refleksji na temat patriotyzmu. Każda inicjatywa podejmowana, by przypomnieć o tragicznych losach tamtych żołnierzy, jest cenna. W szczególny sposób apele i różne uroczystości z okazji tego dnia, takie jak akcja ˝Przywróćmy ich pamięci˝, organizowana przez IPN, należy kierować do ludzi młodych. To im głównie powinno się przybliżać losy żołnierzy, którzy po 1945 r. przeciwstawiali się sowietyzacji Polski. Takie spotkania mogą stać się dla nich żywą lekcją historii i patriotyzmu. Szanowna Pani Marszałek! Stojąc przed Wysoką Izbą w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej, w przeddzień obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych pragnę złożyć hołd tym wszystkim, którzy bohatersko zapisali się w historii naszego narodu i przyczynili się do obrony niepodległego państwa polskiego. Dziękuję.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Dopiero co mieliśmy okazję wysłuchać informacji Rady Ministrów o realizacji strategii rozwoju kraju, dokumentu, który w najlepszym wypadku u wielu małopolskich samorządowców może budzić niesmak. Potrzeba by dużo papieru, żeby wyliczyć zaplanowane, a niezrealizowane przez rząd Platformy Obywatelskiej na terenie województwa małopolskiego inwestycje. Do sztandarowych można zaliczyć nadal niedokończoną autostradę A4 z Krakowa do Tarnowa, generalną przebudowę drogi krajowej nr 73 na odcinku Tarnów - Szczucin czy uruchomienie bezpośredniego połączenia kolejowego Tarnowa ze stolicą. Między innymi o te inwestycje od wielu lat zabiegają mieszkańcy, samorządowcy i parlamentarzyści. Osobiście wielokrotnie przypominałem o małopolskich inwestycjach, interweniowałem i pytałem o ich los. Niestety, podejmując wspomniane działania, często odnosiłem wrażenie, że Małopolska jest tak jakby mniej lubianym dzieckiem rządu. W związku z powyższym rodzi się pytanie: Po co to wszystko, kiedy jak za dawnych czasów rząd wie lepiej? Dlatego coraz częściej słyszę opinie, że tworzenie jakiejkolwiek strategii rozwoju kraju powinno zaczynać się oddolnie, od najniższego poziomu samorządów, gdzie przecież najlepiej wiadomo, jakie są oczekiwania i potrzeby lokalnej społeczności. Nie po to przed laty budowaliśmy samorząd, żeby rząd bez pardonu wycinał najważniejsze dla lokalnych społeczności inwestycje lub opóźniał ich realizację. Tylko w ścisłej współpracy z samorządami powstanie realna strategia rozwoju kraju, a uszanowanie w tym zakresie głosu lokalnych społeczności zagwarantuje zrównoważony rozwój wszystkich regionów naszego kraju.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-03-01 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! 14 lutego br. Polska obchodziła 70. rocznicę przemianowania rozkazem naczelnego wodza Polskich Sił Zbrojnych generała Władysława Sikorskiego Związku Walki Zbrojnej na Armię Krajową. W skład Armii Krajowej, wywodzącej się ze Związku Walki Zbrojnej i Polskiego Związku Powstańczego, weszły później inne organizacje, jak Narodowa Organizacja Wojskowa, Konfederacja Narodu, Narodowe Siły Zbrojne (częściowo) czy Bataliony Chłopskie (częściowo). Celem strategicznym Armii Krajowej było przygotowanie zwycięskiego powstania powszechnego. Obchody tej ważnej rocznicy na Podkarpaciu miały miejsce w wielu miejscowościach. W stolicy Podkarpacia, Rzeszowie, uroczystości rozpoczęły się przy pomniku wielkiego syna rzeszowskiej ziemi - generała Władysława Sikorskiego. Delegacje organizacji kombatanckich i przedstawiciele władz państwowych i samorządowych złożyły wieńce i kwiaty. Następnie w kościele pw. św. Krzyża została odprawiona msza święta, której przewodniczył ksiądz biskup ordynariusz diecezji rzeszowskiej Kazimierz Górny. W swoim patriotycznym kazaniu ksiądz biskup Kazimierz Górny powiedział m.in.: ˝Dzieje Armii Krajowej to złotymi głoskami pisana historia naszego patriotyzmu, naszego oddania ojczyźnie... Żołnierze AK, walcząc o Polskę, walczyli o jej ideały. Kiedy sięgamy do historii II wojny światowej, to musimy z wielką wdzięcznością wspomnieć tych bohaterów. Tym bardziej smutny jest fakt, że po wojnie ci ludzie nie spotkali się z nagrodą, z szacunkiem, ale z prześladowaniami˝. Po mszy świętej uczestnicy przemaszerowali ze sztandarami, z udziałem służb mundurowych, młodzieży, Związku Strzeleckiego, samorządowców, kapłanów pod pomnik Żołnierzy Armii Krajowej. Jako prezydent Rzeszowa mogłem wspomóc organizacyjnie i finansowo budowę tego pięknego pomnika w 2001 r. Pod tym pomnikiem w 2002 r. składał kwiaty Honorowy Obywatel Rzeszowa - prezydent Ryszard Kaczorowski. Wśród składanych 14 lutego wieńców i kwiatów był również, jak corocznie, wieniec od Prawa i Sprawiedliwości. W moim imieniu, ze względu na obecność w Sejmie, wieniec ten złożyli pracownicy biura poselskiego. Obchody zakończył apel pamięci i salwa honorowa w wykonaniu rzeszowskich podhalańczyków. Z tej okazji Oddział IPN w Rzeszowie przygotował w holu urzędu marszałkowskiego wystawę pt. ˝Śladami zbrodni komunistycznych na Rzeszowszczyźnie w latach 1944-1956˝.
Mówca: Eugeniusz Tomasz Grzeszczak
Data: 2012-03-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Wznawiam obrady. Panie i panowie posłowie, proszę o przeniesienie rozmów w kuluary, bowiem wznawiamy obrady. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu 23. porządku dziennego: Informacja rządu na temat konfliktu związanego z sytuacją służb mundurowych na tle nierównego ich traktowania w zakresie podwyższania uposażeń w 2012 r. Proszę o zabranie głosu ministra spraw wewnętrznych pana Jacka Cichockiego w celu przedstawienia informacji. Bardzo proszę, panie ministrze. Minister Spraw Wewnętrznych Jacek Cichocki Dziękuję panu ministrowi. Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha 10-minutowych oświadczeń w imieniu klubów. Otwieram dyskusję. W imieniu klubu Platforma Obywatelska głos zabierze pan poseł Marek Biernacki. Bardzo proszę, panie pośle. Poseł Marek Biernacki Dziękuję panu posłowi Markowi Biernackiemu. W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość głos zabierze pan poseł Jarosław Zieliński. Bardzo proszę, panie pośle. Poseł Jarosław Zieliński Dziękuję, panie pośle. Głos zabierze pan poseł Bartłomiej Bodio... Poseł Jarosław Zieliński Dziękuję. Głos zabierze pan poseł Bartłomiej Bodio, Klub Poselski Ruch Palikota. Bardzo proszę. Poseł Bartłomiej Bodio
Mówca: Arkadiusz Mularczyk
Data: 2012-03-02 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałbym, żeby pani marszałek udzieliła Wysokiej Izbie oraz opinii publicznej informacji, dlaczego nie doszło do uzgodnienia wspólnego stanowiska Wysokiej Izby, wszystkich klubów parlamentarnych, oraz przedstawiła informację, który z klubów parlamentarnych sprzeciwił się podjęciu przez Sejm uchwały w sprawie ˝Żołnierzy Wyklętych˝. Bardzo dziękuję. (Oklaski)