PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Jak wynika z informacji, spółdzielnie socjalne, łączące cechy firmy i organizacji pozarządowej, cieszą się coraz większym powodzeniem. Świadczy o tym ich liczba, ok. 1300, a także liczba osób wykluczonych i zagrożonych skłonnych do samoorganizowania się, do twórczej działalności. Istotne jest to, że spółdzielnie to podmioty, które wpływają na poprawę jakości życia ludzi dotychczas nieaktywnych. Powodzenie tych spółdzielni zależy jednak od współpracy samorządu z przedsiębiorcami społecznymi. To właśnie od samorządowców, włodarzy gmin w głównej mierze zależy ich powodzenie. Niestety jest z tym różnie, nie wszyscy są do tej formy aktywizacji zawodowej przekonani. Przy ich dobrej woli i na mocy ustawy o działalności pożytku publicznego samorządy powinny im pomagać, chodzi tu o udostępnienie im lokalu, budynku lub działki pod działalność. Mogą to uczynić także w formie dzierżawy lub najmu, a w przypadku organizacji pożytku publicznego możliwa jest również bonifikata od ceny rynkowej przy kupnie nieruchomości. Naszą rolą, zadaniem posłów i rządu jest wyjść naprzeciw postulatom przedstawicieli spółdzielni socjalnych, którzy domagają się wprowadzenia uproszczonej księgowości.
Mówca: Jerzy Szmit
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Głosowaliśmy dzisiaj nad projektem ustawy o działaczach opozycji komunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, a także - potem zostało to połączone w jeden projekt - projektem, który został zgłoszony jeszcze jako projekt ustawy o Statusie Weterana Opozycji Antykomunistycznej, Korpusie Weterana Opozycji Antykomunistycznej wobec dyktatury komunistycznej PRL w latach 1956-1989 oraz zmianie niektórych innych ustaw. Wysoka Izbo! Prace nad tymi projektami w Sejmie trwały blisko 1,5 roku. W efekcie powstał projekt ustawy, która dalece nie zaspokaja oczekiwań środowisk, które przez długie lata walczyły o to, abyśmy żyli w demokratycznym, sprawiedliwym i wolnym państwie. Ale ustawa przeszła. I dobrze, że przeszła, dlatego że być może rozpoczyna się wreszcie proces, w wyniku którego dojdziemy do właściwego uhonorowania tych wszystkich osób, które poświęciły swoje życie wolności Polski, a przede wszystkim zadośćuczynienia im. W sytuacji historycznej, w której się znaleźli, żyli w systemie komunistycznym i aby wyrażać swoje poglądy, musieli narażać się na walkę z bezwzględnym komunistycznym państwem. Przypomnę, że w samym okresie stanu wojennego zarejestrowano ponad 100 ofiar ówczesnej władzy, ale ofiar było znacznie więcej, jeżeli przyjrzymy się całej historii PRL. Jakie zadośćuczynienie zostało dzisiaj uchwalone? Otóż, Wysoka Izbo, mówimy o 400 zł dodatku socjalnego, i to tylko dla tych, którzy są w wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej. Czyżby nasze państwo było stać tylko na tyle wobec osób, którym zawdzięczamy tak naprawdę to, że dzisiaj znajdujemy się w tej Wysokiej Izbie, zarówno my, jak i szanowni państwo na galerii? Niestety, nawet tak liche zadośćuczynienie spotkało się z protestem jednego z klubów, Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Wystąpienia kilku członków tego klubu są naprawdę zdumiewające. Jak można odmawiać osobom, które poświęciły swoje życie, które nie wahały się postawić na szali wolności Polski swoich karier naukowych, życia rodzinnego, ryzykowały życiem na emigracji, opuszczeniem i życiem w biedzie, i mówić: Czego wy chcecie? Wysoka Izbo, ogromna większość ludzi, którym będą się należały te dodatki, nie wystąpi o nie, tak jak nie wystąpili o dodatki ludzie, którym przysługiwało zadośćuczynienie z tytułu ustawy uchwalonej w 2006 r. w związku z tym, że byli represjonowani w stanie wojennym. Zaledwie 1/3 tych, którym przysługiwały o te pieniądze, o nie wystąpiła. I też było to robione z wielką wstrzemięźliwością. Dlatego, szanowni państwo, Wysoka Izbo, z ogromną przykrością słuchałem wystąpień przedstawicieli klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Wydaje mi się, że przynajmniej część członków tego klubu ma uraz do tego, co się nazywa polskim patriotyzmem. Mówili tak, jakby nie lubili tego, co się wiąże z polskim patriotyzmem, a przede wszystkim z ludźmi, którzy ten patriotyzm wcielali w życie i byli gotowi poświęcić się miłości do ojczyzny. Mam nadzieję, że będzie to jeden z ostatnich takich zgrzytów w naszej demokratycznej Polsce. Dziękuję bardzo.
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie 96. rocznicy wybuchu powstania nieświeskiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W dniu 14 marca br. minęła 96. rocznica wybuchu powstania nieświeskiego, dlatego chciałbym przypomnieć to nieco dziś zapomniane zbrojne wystąpienie polskiej ludności przeciwko bolszewikom. Po zakończeniu I wojny światowej pod kontrolą wojsk niemieckich pozostawały duże obszary na terenie Rosji. Zgodnie z warunkami kapitulacji miały one wycofać się z okupowanych obszarów. W listopadzie 1918 r. pomiędzy Niemcami i bolszewikami zostało zawarte tajne porozumienie. Dotyczyło ono przejmowania przez Armię Czerwoną obszarów okupowanych przez wojska niemieckie. Polska rościła sobie prawa do tych samych terenów. Dnia 14 lutego 1919 r. rozpoczęła się wojna polsko-bolszewicka. W marcu tego samego roku polska armia rozpoczęła działania na Wschodzie, wskutek których udało się zająć Słonim i Pińsk. Te sukcesy oraz nadzieja na znalezienie się w granicach niepodległej Polski wpłynęły na polską ludność Nieświeża zajętego wcześniej przez bolszewików. Zdecydowano się tam na zbrojne powstanie przeciwko nieprzyjacielowi. Wykorzystując fakt zbliżającego się frontu, polscy mieszkańcy Nieświeża chcieli oswobodzić miasteczko samodzielnie i witać Wojsko Polskie jako gospodarze. Powstanie wybuchło w nocy z 14 na 15 marca 1919 r. Głównym organizatorem zrywu był dyrektor tamtejszej szkoły - Mieczysław Wolnisty. Powstańcy zajęli całe miasto. Pod kontrolą Polaków znalazły się najważniejsze budynki w mieście, zlikwidowany został również miejscowy komitet komunistyczny. Podczas powstania zginęło kilku działaczy bolszewickich. Nieprzyjaciel prawie całkowicie został wyparty z Nieświeża. Przez pięć dni miasteczko pozostawało w rękach Polaków. 19 marca do Nieświeża wkroczyły jednak regularne oddziały Armii Czerwonej, a armia polska wciąż tam nie docierała. Opór został stłumiony, a na organizatorów powstania spadły represje. Przywódcy powstania: Mieczysław Wolnisty, Polikarp Kolenda, Józef Januszkiewicz, Konstanty Szydłowski i Stanisław Iwanowski zaraz po zajęciu miasta przez bolszewików zostali aresztowani. Przewieziono ich do mieszczącego się nieopodal dawnego klasztoru Benedyktynów. Dnia 24 marca 1919 r. zostali straceni. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej w Nieświeżu wzniesiono dwa pomniki ku czci polskich ofiar powstania. Jeden z nich został zburzony w czasie II wojny światowej. Drugi, ufundowany przez uczniów i nauczycieli miejscowego gimnazjum w 1926 r., istnieje do dziś. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie potencjalnych złóż gazu w Polsce Kilka dni temu przeczytałem artykuł w prasie biznesowej na temat potencjalnych złóż gazu w Polsce. O ile zgadzam się z twierdzeniem autora, że gaz łupkowy w Polsce to mit i przeszłość, o tyle jest mi trudno zgodzić się z tezą, że gaz zamknięty w piaskowcach ma być cudownym lekarstwem dla polskiej energetyki. Co prawda, jeżeli założymy, że szacunki Państwowego Instytutu Geologicznego - Państwowego Instytutu Badawczego są akceptowalne, to jest w tym potencjał. Natomiast pozostaje kwestią dyskusyjną nie tyle technologia wydobycia, która jest zbliżona do ˝łupkowej˝, ile kwestie logistyczne związane z surowcem i obsługą stacji wydobywczych. Instytut szacuje, że w polskich piaskowcach może być do 2 bln m 3 gazu. Z tego powinno dać się wydobyć ok. 10%. To dużo gazu, ale też dużo stacji wydobywczych i gazociągów, które trzeba połączyć w sieć. Według raportu w kwestii wydobycia najbardziej perspektywiczne są trzy strefy: poznańsko-kaliska, wielkopolsko-śląska i zachodnia część basenu Morza Bałtyckiego. Trudno mi sobie wyobrazić okolice Poznania, Kalisza czy chociażby Częstochowy w nowej - gazowej - odsłonie, bo ich krajobraz, jeżeli technologia jest taka sama, będzie łudząco podobny do tego w USA czy Kanadzie, gdzie przemysłowo wydobywa się gaz łupkowy - księżycowo-industrialny. Cóż, karuzela nowości w roku wyborczym trwa.
Mówca: Bartosz Kownacki (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przez ostatni rok radośnie obchodzono 25-lecie III RP. Czy faktycznie jest to powód do radości? Czy rzeczywiście powinniśmy cieszyć się z tego, że przez ćwierć wieku trwało wyniszczanie naszej ojczyzny? Narodzinom III RP towarzyszyły potępienia godna bezczynność państwa i nadzwyczajna aktywność wszelkiej maści hochsztaplerów. Zbrodnią przeciw przyszłym pokoleniom było nierozliczenie przeszłości, nieprzeprowadzenie dekomunizacji i deubekizacji. Cała aktywność tzw. elit została skoncentrowana na kradzieży majątku narodowego. To, czego nie udało się ukraść, sprzedano za grosz obcemu kapitałowi, który był zainteresowany wyłącznie opanowaniem polskiego rynku. To właśnie na skutek tej antypolskiej polityki, likwidującej przemysł i miejsca pracy, miliony ludzi muszą szukać zatrudnienia na zachodzie Europy. Za granicą Polki rodzą dzieci. Tam mogą im zapewnić bezpieczne życie. Nasz kraj nie zapewnia bezpieczeństwa mieszkańcom. Polska armia zmieści się na jednym stadionie. Policja nie zajmuje się tym, czym powinna. Do aresztu trafiają osoby, które ośmielają się krytykować władzę i chore instytucje państwa. A jest co krytykować. Właściwie trudno wskazać choćby jedną zdrową instytucję państwową. Nie należą do nich z pewnością ani szpitale, ani sądy, ani placówki kultury, które wprzęgnięte zostały w politykę zohydzania tradycyjnych wartości, w czym ochoczo uczestniczą media głównego nurtu. Po 25 latach zamiast fetować sukces, musimy rozpocząć odbudowę Polski - Polski, w której my wszyscy będziemy mogli żyć, pracować i będziemy się czuli bezpiecznie.
Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W 2007 r. podczas koncertu w Gdyni Adam Darski, lider tzw. grupy muzycznej Behemoth, publicznie podarł Biblię. W związku z tym wszczęte zostało postępowanie z zawiadomienia złożonego przez przewodniczącego Komitetu Obrony przed Sektami, który powołał się na art. 196 Kodeksu karnego mówiący o karze za publiczne obrażanie uczuć religijnych. Ostatnio sprawa znalazła swój finał w Sądzie Najwyższym, który orzekł, że publiczne podarcie Biblii przez Adama Darskiego i rozrzucenie jej na uczestników koncertu nie wyczerpało znamion przestępstwa. To jeszcze jedno zadziwiające i zaskakujące orzeczenie naszego sądu, ale obserwując ostatnie wyroki sądów w podobnych sprawach, w zasadzie mogliśmy się czegoś takiego spodziewać. W związku z tym orzeczeniem wielu moich rozmówców nie ukrywało oburzenia, natomiast niektórzy zapytali wprost: Co by było, gdyby polski sąd miał rozpatrywać sprawę publicznego podarcia Koranu? Czym skończyło się rysowanie karykatur Mahometa we Francji, doskonale wiemy, dlatego nie sądzę, żeby ktoś po tym wszystkim odważył się publicznie zniszczyć Koran, lecz z drugiej strony, gdyby taka sprawa jednak trafiła na wokandę polskiego sądu, mam jakieś dziwne przeczucie, że sąd miałby odmienne zdanie niż w sprawie publicznego niszczenia Biblii przez Darskiego. Wspomniany wyrok sądu będzie miał także daleko idące konsekwencje, bo grupa Behemoth podczas swoich występów już podpalała krzyże, a teraz, w poczuciu bezkarności, może to robić dalej, natomiast - jestem przekonany - łatwo znajdzie kolejnych, równie bezkarnych naśladowców.
Mówca: Andrzej Szlachta (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie nagannych praktyk stosowanych przez spółki energetyczne wobec mniejszych podmiotów gospodarczych Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Do biur poselskich wpłynął list prezesa Zarządu Polskiej Izby Gospodarczej Energetyki Odnawialnej i Rozproszonej prof. dra hab. Andrzeja Radeckiego w sprawie ˝powstrzymania nagannych praktyk, jakie kontrolowane przez Skarb Państwa spółki energetyczne podejmują przeciwko mniejszym podmiotom gospodarczym niemającym wystarczającej siły ekonomicznej, aby stanąć do nierównej walki˝. Według autora listu działania te przypominają najgorsze praktyki monopolistyczne stosowane przy obojętności odpowiedzialnych za bezpieczeństwo energetyczne i ochronę konkurencji organów państwa. Jako przykład takich działań autor listu skierowanego do posłów podaje próbę zerwania umów długoterminowych wiążących wytwórców odnawialnych źródeł energii z PE - PKH, spółką zależną Tauron Polska Energia SA. Początkowo próbowano to zrobić poprzez likwidację tej spółki. Ponieważ proces likwidacji spółki okazał się zbyt trudny, Tauron ogłosił komunikat, iż PE - PKH zrywa obowiązujące umowy. Według autora listu sprawa ta może skończyć się koniecznością wypłaty ogromnych odszkodowań przez Tauron lub Skarb Państwa. Dlatego w ramach tego oświadczenia poselskiego zwracam się do Ministerstwa Skarbu Państwa o zbadanie zastrzeżeń zawartych w liście prezesa Zarządu Polskiej Izby Gospodarczej Energetyki Odnawialnej i Rozproszonej.
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Prezydent Bronisław Komorowski rozpoczął walkę o głosy i nawet zainteresował się ostatnio sytuacją polskiej wsi. Niestety, tylko częściowo, w wygodnym dla niego zakresie. Niedawna wizyta w jednym z wielkopolskich gospodarstw, uczestnictwo w obchodach święta sołtysów i udział w spotkaniu z nimi w Koninie - to wszystko ma na celu udowodnienie nam, wyborcom, że prezydent naszego kraju troszczy się o wszystkich i szczególną wagę przykłada do problemów polskiej wsi. Ale czy rzeczywiście tak jest? Czy nie jest to tylko sposób na zdobycie upragnionych głosów? Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że przez ostatnie pięć lat prezydentury takiego zainteresowania nie było? Prezydent nie znalazł bowiem czasu, aby zająć się takimi problemami wsi, jak wyrównanie dopłat bezpośrednich, kary za przekroczenie limitów produkcji mleka czy poważne skutki rosyjskiego embarga. Możemy więc być pewni, że w przypadku ponownego wyboru Bronisława Komorowskiego na głowę państwa ten zakres spraw znowu będzie pomijany. Zagadnieniami kojarzącymi się naszemu prezydentowi z polską wsią są jedynie przesiedlanie się mieszkańców miast na tereny wiejskie, cyfryzacja wsi i sytuacja kobiet na wsi. Ale jak można mówić o kontynuacji pomocy dla kobiet wiejskich, jednocześnie podpisując ustawę o podwyższeniu wieku emerytalnego, która w przypadku kobiet pracujących w gospodarstwie wiejskim oznacza podniesienie wieku emerytalnego aż o 12 lat? Prezydent nie dostrzegł też źródła protestów rolników, blokowania przez nich dróg krajowych. To była ich walka o przetrwanie - wielu z nich, aby skorzystać z unijnej pomocy, którą prezydent tak często wspomina, musiało mieć współfinansowanie własne, często pochodzące z kredytu, którego teraz nie są w stanie spłacić. Dlaczego prezydent nie był mediatorem w tym sporze? Dlaczego nie widzi negatywnych skutków, jakie niesie ze sobą wprowadzenie od przyszłego roku wolnego obrotu ziemią? Przecież o to walczą protestujący, aby jak najszybciej uchwalić ustawę chroniącą polską ziemię przed jej wykupem przez obcy kapitał. Nie możemy pozwolić, aby cudzoziemcy kupowali ziemię od polskich rolników za przysłowiowe grosze, ziemię, którą z takim oddaniem przez lata uprawiali. Niestety, pozostali oni bez pomocy rządzących i bez wsparcia prezydenta Bronisława Komorowskiego, który od problemów polskiego rolnictwa bardzo umiejętnie się dystansował, pokazując tylko tę jaśniejszą stronę polskiej wsi. Dziękuję.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-03-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Największym kolejowym przewoźnikiem towarowym w Polsce jest PKP Cargo SA. W spółce tej Skarb Państwa posiada pakiet kontrolny akcji oraz odpowiednie zabezpieczenia w statucie. Spółka ta jest drugim pod względem wielkości przewoźnikiem kolejowym w Europie, stąd też budowanie krajowej konkurencji wobec tej państwowej spółki jest niezrozumiałym zabiegiem szkodzącym temu przewoźnikowi. Szkodliwa konkurencja państwowych firm na ograniczonym rynku kolejowych przewozów towarowych nie może być akceptowana. Jest to po prostu niezrozumiałe. Rząd nie tak dawno jeszcze gwarantował, że proces upublicznienia akcji PKP Cargo SA na GPW będzie służył wzmocnieniu pozycji tego narodowego przewoźnika kolejowego. Środki pozyskane z tej prywatyzacji miały służyć tej firmie, jej rozwojowi oraz wzmocnieniu pozycji na rynku. Tak się jednak nie stało. Działania Ministerstwa Skarbu Państwa udowadniają, że był to tylko pretekst do zdobycia środków na oddłużenie PKP SA. Z dużym sprzeciwem strony społecznej spotkały się wcześniejsze plany prywatyzacji PKP Cargo SA z udziałem inwestora strategicznego. Obawiano się, że ta metoda prywatyzacji może doprowadzić do wrogiego przejęcia i destrukcji spółki. Dziś okazuje się, że to nie obcy inwestor, ale państwo polskie reprezentowane przez ministra skarbu państwa podejmuje destrukcyjne działania i zamiast konsolidacji spółek kolejowych, na które ma wpływ, buduje wrogą konkurencję. Spółce PKP Cargo SA odmawia się możliwości budowania z udziałem spółek Skarbu Państwa silnego podmiotu na skalę europejską. W zamian zapowiada się budowanie konkurencji wobec tej spółki z wykorzystaniem pieniędzy budżetowych. Takie działania należy uznać za sabotaż gospodarczy i niszczenie narodowego przewoźnika. Utrata kontroli Skarbu Państwa nad spółką PKP Cargo SA i tworzenie konkurencji spółek kontrolowanych przez Skarb Państwa wobec PKP Cargo SA będzie złamaniem porozumienia z 11 listopada 2003 r. zawartego pomiędzy rządem RP a stroną społeczną. Stan ten grozi akcją strajkową w tej spółce. Nie ma zgody na to, aby spółka PKP Cargo SA w wyniku nieodpowiedzialnych działań rządu znalazła się w sytuacji, która może doprowadzić do utraty tysięcy miejsc pracy i zagrozić jej dalszemu istnieniu. Przebieg posiedzenia
Mówca: Wincenty Elsner
Data: 2015-04-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Zgłaszam wniosek formalny o ogłoszenie przerwy i zwołanie Konwentu Seniorów. Chodzi o to, aby Konwent Seniorów zgodził się na wprowadzenie do porządku dziennego bieżącego posiedzenia punktu obejmującego pierwsze czytanie poselskich projektów ustaw autorstwa Sojuszu Lewicy Demokratycznej: o związkach partnerskich, druk nr 2381, i Przepisy wprowadzające ustawę o związkach partnerskich, druk nr 2382. Panie Marszałku! W dawnej Polsce istniały filmy zwane półkownikami, bo latami przebywały tylko na półkach i nie wolno ich było wyświetlać. Tamte czasy już minęły, ale Platforma Obywatelska wprowadziła tutaj, w Sejmie III Rzeczypospolitej, nowy zwyczaj w tym zakresie: półkownikami są projekty ustaw zalegające latami na półkach sejmowych. Jutro będzie prowadzona debata nad dwoma takimi projektami. Projekt ustawy Sojuszu Lewicy Demokratycznej o in vitro przeleżał na półce 40 miesięcy, a projekt Sojuszu o planowaniu rodziny - 30 miesięcy. Ale jest jeszcze jeden projekt, półkownik czekający na pierwsze czytanie, chodzi o ustawę o związkach partnerskich. Jaką anatemą został obłożony ten projekt? Jaka klątwa biskupia na nim ciąży? O jaki zapis posłów Platformy Obywatelskiej może tu chodzić, skoro nie wolno o tym w Sejmie nawet dyskutować? Mówię przecież nie o uchwaleniu tej ustawy, bo do tego trzeba mieć większość, ale o dyskutowaniu o związkach partnerskich. To, że nie uchwalono tej ustawy, prowadzi do kuriozalnej sytuacji. Jutro będziemy debatować o dostępności procedury in vitro dla związków partnerskich, które nie istnieją w polskim ustawodawstwie. (Wesołość na sali) Panie Marszałku! Proszę o to, o co wnosiłem na wstępie.
Mówca: Piotr Walkowski
Data: 2015-04-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Koleżanki i Koledzy Posłowie! Panie Ministrze! Szczegółowe omówienie nowelizacji ustawy przez koleżankę Iwonę Kozłowską, jak również przez koleżanki Ewę Kołodziej i Barbarę Bartuś pozostawia mi niewielkie pole w debacie nad tym projektem ustawy. Dlatego też, z uwagi na to, że klub Polskiego Stronnictwa Ludowego popiera ten kierunek zmian, przedstawiam stanowisko klubu wobec sprawozdania, które jest pozytywne. Natomiast nad kwestią poprawki przedstawionej przez koleżankę Barbarę Bartuś pochylimy się w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Dziękuję bardzo.
Mówca: Zofia Popiołek
Data: 2015-04-08 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mój klub, koło - przepraszam bardzo, kwestia przyzwyczajenia - również bardzo pozytywnie odnosi się do tych projektów ustaw. Jeżeli chodzi o meritum, w zasadzie bardzo dużo na temat zawartości tych projektów powiedziały wcześniej koleżanki. Nie pozostaje mi dużo do powiedzenia. Przychylam się do wypowiedzi pani poseł Bartuś, która powiedziała, że ta swego rodzaju patologia z pewnym opóźnieniem dokonywała spustoszenia w życiu gospodarczym. Nie ma nic gorszego ani trudniejszego później do naprawy niż takie oddziaływanie tworzonego prawa na zachowania różnych podmiotów, w tym przypadku gospodarczych. Te podmioty, chcąc być rzetelnymi, uczciwymi, zatrudniały legalnie pracowników, ale przy tych kosztach pracy musiały płacić w zasadzie karę za to, że chcą tak rzetelnie postępować. To trudniej naprawić, chodzi o spustoszenia, niż samą ustawę, ponieważ złe prawo funkcjonowało tak długo. To moja pierwsza kadencja w Sejmie. Przyznam się, że z niepokojem patrzę na to, co się dzieje. Są tematy zastępcze, natomiast ta sprawa, a także szereg innych, jeżeli chodzi o naprawę prawa, które źle funkcjonuje, spotykają się z jakąś opieszałością. Tego złego funkcjonowania nie zauważyła strona rządowa, tylko ktoś z opozycji. To ktoś inny wpadł na ten pomysł. To nie jest chyba działanie, które sprzyja temu, że będziemy żyć w normalnym państwie, w którym opłaca się przestrzegać prawa, w którym opłaca się być rzetelnym. Dobrze, że wreszcie coś się urodziło, jeżeli chodzi o takie przypadki, takie drobne z pozoru sprawy. Jeżeli dodamy do siebie te poszczególne przypadki, stanowi to dość pokaźną liczbę. To zasadniczo wpływa na gospodarkę, na miejsca pracy. Odnosi się wrażenie, że w tej chwili po prostu opłaca się oszukiwać, opłaca się coś ukrywać. Państwo nie jest przyjazne dla ludzi, którzy podejmują ryzyko gospodarcze, którzy chcą zachowywać się proobywatelsko, którzy chcieliby normalnie żyć w normalnym kraju. Tak jest od lat. W końcu coś się tej materii zmienia. To jest w sumie drobna sprawa, bo takich niedoróbek prawnych, które były wypuszczane przez szereg lat, jest cała masa. Sztuką jest pochylić się nad tymi projektami i rozwiązywać problemy - obojętnie, z której strony się siedzi, czy po stronie opozycyjnej, czy po stronie rządowej - a nie tylko spychać je do prac w komisjach, by tam czekały, ponieważ pomysł akurat został zgłoszony przez opozycję. Oczywiście popieramy ten projekt. Dziękuję bardzo. (Oklaski)