PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Łukasz Borowiak
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Dziękujemy za informację, natomiast chciałbym dodatkowo zapytać. Pan minister mówi, że koncesja obowiązuje w okresie 5 lat, czyli w tym okresie 5 lat na terenie gmin, o których mówił wcześniej pan poseł Wojciech Ziemniak, odbywały się protesty, ba, idąc dalej, było przeprowadzone referendum w sprawie odwołania burmistrza, a elementem tej gry politycznej była sprawa badań na terenie tej gminy. Dlatego mam następujące pytanie: Jakie jest stanowisko ministerstwa w sprawie protestów wielu mieszkańców? Myślę, że te protesty mieszkańców, którzy obawiają się o degradację środowiska naturalnego w przypadku ewentualnej eksploatacji złóż węgla brunatnego, wpływają także do ministerstwa. Czy w kwestii koncesji - a już wiemy, że ona nadal obowiązuje - która została wydana spółce, podjęto ewentualnie jakieś działania związane z cofnięciem koncesji, co ma związek - tak jak wcześniej powiedziałem - z wieloma protestami i obawami mieszkańców tych gmin. Dziękuję.
Mówca: Marcin Witko
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Zacznę oryginalnie: ˝Dzień dobry. Czy pan Jan Kowalski? Jest pan podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 Kodeksu karnego. Za to przestępstwo grozi panu kara pozbawienia wolności od trzech miesięcy do pięciu lat. Może pan itd., itd.˝. Szanowni państwo, to nie jest jednostkowy przypadek. To nie jest jednostkowa scenka. W ostatnim czasie dość często dzieje się tak w domach polskich rolników. W jednym z łódzkich powiatów zaistniało ponad 200 tego typu sytuacji i do prokuratury wciąż wpływają kolejne wnioski. Z informacji pozyskanych od rolników wynika, iż ARiMR wskazuje, że rolnicy we wnioskach o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych zawyżają powierzchnię areału, co nie jest zgodne ze zdjęciami satelitarnymi ich działek. Tymczasem rolnicy wskazują, iż powierzchnię działek deklarują w oparciu o posiadane materiały źródłowe, zazwyczaj akty własności. Zawyżona w ten sposób kwota środków pomocowych często oscyluje w granicach, tu uwaga, od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych. Wnioskodawcy pokonują częstokroć kilkadziesiąt kilometrów, aby przekonać organy ścigania, iż błędne dane zawarte we wnioskach są wynikiem zwykłej pomyłki w posiadanych dokumentach bądź też innych niezawinionych przez nich zdarzeń. Postępowania te w większości kończą się wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia śledztwa lub umorzeniem śledztwa z powodu braku znamion czynu zabronionego, ewentualnie z powodu znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa angażuje do postępowań, których przedmiotem sporu jest kwota kilku lub kilkudziesięciu złotych, cały aparat ścigania, począwszy od Policji, a skończywszy na prokuraturze i sądzie. Postępowania generują ogromne koszty finansowe, tj. koszty wezwań, środków, materiałów. (Dzwonek) Panie Ministrze! Czy zostały opracowane przez resort rolnictwa wytyczne w zakresie kierowania zawiadomień o przestępstwie z art. 297 § 1 Kodeksu karnego? Kto podejmuje decyzję o kierowaniu konkretnego zawiadomienia o przestępstwie i czy zawiadomienia te są badane pod kątem ich celowości? Czy istnieje kwota graniczna uszczuplonych, ewentualnie narażonych na uszczuplenie środków pomocowych, powyżej której owe zawiadomienia są kierowane? Czy rolnicy przed skierowaniem zawiadomień o przestępstwie są wzywani celem złożenia korekt oraz stosownych wyjaśnień? Czy badano, jakie decyzje merytoryczne zapadają po przeprowadzeniu postępowania karnego i jaki odsetek owych zawiadomień kończy się wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia lub umorzeniu śledztwa z powodu braku znamion czynu zabronionego, ewentualnie z powodu znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Kuźmiuk
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Mam nadzieję, że resort rolnictwa wie, że blisko rok temu Parlament Europejski przyjął rezolucję dotyczącą uproszczenia wspólnej polityki rolnej, tzw. raport Ashwortha. Zostały przyjęte dwie poprawki zgłoszone przez posłów Prawa i Sprawiedliwości, w tym przez pana Janusza Wojciechowskiego, wiceprzewodniczącego komisji rolnictwa Parlamentu Europejskiego, bardzo ważne, dotyczące właśnie tej problematyki. Przypomnę dla porządku te poprawki. Po pierwsze, system kar w stosunku do rolników za błędy popełnione we wnioskach o płatności powinien być adekwatny do wagi naruszeń, a nakładanie kar nie powinno mieć miejsca w przypadku błędów nieistotnych, a w szczególności w stosunku do błędów niezawinionych przez rolnika, po drugie, jakiekolwiek kary administracyjne, w tym obowiązek zwrotu uzyskanych przez rolnika płatności, nie powinny mieć miejsca z powodu okoliczności obiektywnych lub niezależnych od rolnika. Pan minister w swojej wypowiedzi (Dzwonek) potwierdził, że mimo iż kierownicy, jak rozumiem, powiatowych oddziałów agencji składają doniesienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, to aż w 80% przypadków nie ma wszczynania postępowania. A więc, jak rozumiem, są zwyczajnie nadgorliwi. Panie ministrze, nie może być w Polsce trzystu sześćdziesięciu paru polityk prowadzonych przez szefów powiatowych agencji. Aż się prosi, żeby resort rolnictwa się w to zaangażował i rzeczywiście ustalił, jakiego rodzaju przekroczenia w tym zakresie mogą nosić znamiona wyłudzenia środków publicznych, skoro sami przyznajecie, że w 80% przypadków wszczynanie postępowania jest nieuprawnione. Przecież mówił o tym pan poseł Witko, to jest angażowanie aparatu państwowego na ogromną skalę i gigantyczny stres. Mówił pan o ponad 3 tysiącach czy 8 tysiącach przypadków. Ci ludzie... (Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Tadeusz Nalewajk: Przez 8 lat.) Dobrze. W każdym razie jest to spora liczba. Są oni nachodzeni przez policję, składają wizyty u prokuratora, jak pan się domyśla, nie jest to przyjemne, a chodzi o kilkanaście złotych. Dziękuję bardzo.
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym zadać pytanie w sprawie zmiany sposobu wszczynania ścigania przestępstw zgwałcenia. Przestępstwo zgwałcenia jest ścigane z urzędu dopiero po złożeniu formalnego wniosku przez ofiarę pisemnie lub ustnie do protokołu przesłuchania. Często stanowi to dla ofiary konieczność podejmowania dodatkowej decyzji obok zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, w związku z czym musi rozważyć np. skutki, które może dla niej wywołać postępowanie karne. Środowiska zajmujące się pomocą ofiarom gwałtu sygnalizują następujące problemy wynikające z obecnych regulacji prawnych. Osoby zgwałcone są często w szoku i nie są w stanie w pełni świadomie zadecydować o złożeniu wniosku. Ofiary często składają zawiadomienie, jednak nie są prawidłowo pouczane o konieczności złożenia wniosku. Mają wolę ścigania sprawcy, ale nie odnosi to skutków z powodów formalnych. Ofiary często spotykają się z nieodpowiednio udzieloną pomocą lub wręcz jej brakiem na policji lub w szpitalach. Dla przykładu, lekarz odmawia pobrania materiału dowodowego, jeżeli ofiara nie jest pewna, czy złoży wniosek. Ofiary czują się niekomfortowo, gdy już dojdzie do sprawy sądowej - sposób prowadzenia procesu, układ sali sądowej, obecność sprawców, ich obrońców wpływa zdecydowanie niekorzystnie na stan psychiczny ofiary i utrudnia rzetelne zeznawanie. W Ministerstwie Sprawiedliwości podjęto prace dotyczące zmian w trybie ścigania przestępstwa zgwałcenia, jak i w sposobie przesłuchania ofiary. Zmiany odnoszą się też do sposobu przesłuchania i procesu sądowego. W mojej opinii, ważne jest wsparcie ofiary przestępstwa zgwałcenia w sytuacji ogromnego obciążenia psychicznego, większe poszanowanie godności, prawa do prywatności ofiary oraz usunięcie nieprawidłowości pojawiających się w praktyce, które ograniczają skuteczność ścigania sprawców tych przestępstw. W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie przez pana ministra odpowiedzi na następujące pytania: Jakie są dane dotyczące zgłaszania przestępstwa zgwałcenia przez ofiarę w obecnym stanie prawnym? Jakie działania podjęło ministerstwo w sprawie zwiększenia skuteczności ścigania przestępstw zgwałcenia? Jakie są konkretne propozycje zmian Kodeksu karnego i Kodeksu postępowania karnego w zakresie sposobu ścigania przestępstwa zgwałcenia oraz jakie są przewidywane rezultaty wejścia w życie proponowanych rozwiązań? Dziękuję bardzo.
Mówca: Ewa Malik
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Panie Ministrze! W ostatnich dniach do naszych biur poselskich wpływają uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, a także odezwy, apele, protesty samych obywateli w bulwersującej sprawie decyzji komendantów wojewódzkich Policji o likwidacji małych jednostek Policji - posterunków i tzw. punktów przyjęć mieszkańców na terenie całego kraju. Ponieważ problem ten nosi znamiona skandalu i braku odpowiedzialności za stan bezpieczeństwa kraju ze strony ministerstwa nadzorującego te działania, chcę zadać następujące pytania. Na czym ma polegać tak kontrowersyjna reforma organizacyjna Policji, skoro w samym województwie śląskim likwiduje się kilkadziesiąt posterunków Policji, równocześnie nie poddając pod konsultacje społeczne nowych rozwiązań organizacyjnych? Wszystkie te zmiany przeprowadza się z zaskoczenia, w pośpiechu, z pominięciem - jak twierdzą samorządowcy - wszelkiej racjonalności. Dlaczego tego typu decyzje podejmowane są bez konsultacji z samorządem lokalnym, najbardziej zainteresowanym stanem bezpieczeństwa w gminie oraz bez spójnego, racjonalnie uzasadnionego planu działania w tej kwestii? Przecież to lokalne samorządy utrzymują posterunki Policji w terenie, łożąc z kasy gminy na sprzęt i bazę materialną policjantów w terenie. Wszyscy to wiemy. Według jakiego klucza decydują się losy konkretnych posterunków Policji w gminach? Jeśli chodzi np. o powiat zawierciański w moim okręgu, to tam eliminuje się strategicznie ważne posterunki w Porębie i w Kroczycach, gdyż są to gminy o zwiększonym ruchu drogowym przy drodze krajowej nr 78 na Kielce (Dzwonek), w samej Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, gdzie mamy do czynienia ze wzmożonym ruchem turystycznym. Dlaczego odpowiedzialność za bezpieczeństwo i porządek przerzuca się na lokalne władze samorządowe? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Rzeczywistość jest inna niż to, co pan powiedział. Pamiętamy, że ten problem wystąpił już przed wyborami parlamentarnymi. Były próby masowej likwidacji posterunków Policji. Zresztą nie wynikało to z decyzji - i teraz też nie wynika - żadnych komendantów wojewódzkich czy powiatowych, tylko z koncepcji wypracowanej centralnie, w komendzie głównej i wówczas MSWiA. Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych bardzo mocno zareagowała wtedy na te plany i rząd się z tego wycofał. Wycofał się, bo były wybory. Teraz nie ma wyborów, ale będą. Warto o tym pamiętać. I to wszystko powróciło. Proszę nie zrzucać odpowiedzialności na komendantów powiatowych, bo przecież podczas jednego z ostatnich posiedzeń Komisji Administracji i Spaw Wewnętrznych minister spraw wewnętrznych pan Jacek Cichocki mówił o tym, że są dyskutowane, przygotowywane pewne koncepcje, i pan dzisiaj potwierdził to, mówiąc jednocześnie, że posterunki o pewnych parametrach mogą nie spełniać waszym zdaniem swojej roli, a z drugiej strony w sprzeczności z tym pan mówi, że nie ma planu systemowej likwidacji posterunków Policji. (Dzwonek) A więc to jest sprzeczność sama w sobie. Proszę naprawdę powstrzymać, panie ministrze, te decyzje likwidacyjne. Proszę nie udawać, że to się dzieje bez waszej wiedzy i przyzwolenia. Proszę nie zrzucać odpowiedzialności na komendantów powiatowych. Mamy w planie odbycie kolejnego posiedzenia komisji w trybie art. 152. Posłowie Prawa i Sprawiedliwości złożyli taki wniosek, bo wyjaśnienia, które otrzymaliśmy ostatnio, były niewystarczające i jednak okazuje się, że likwidacja posterunków trwa, i to masowo. W wielu województwach samorządy są oburzone, obywatele są oburzeni. Proszę naprawdę powstrzymać tę błędną koncepcję, bo ta koncepcja nie prowadzi do zwiększenia bezpieczeństwa. Już kończę, panie marszałku. Przepraszam za przedłużenie. Tak naprawdę te działania wpisują się w szersze zjawisko komprymowania, redukowania państwa. Są likwidowane szkoły, sądy, prokuratury, połączenia kolejowe, autobusowe, placówki Poczty Polskiej, placówki kultury, szpitale i teraz posterunki Policji. Zwijacie, komprymujecie państwo, ono staje się pod waszymi rządami coraz mniejsze. Powstrzymajcie to, bo to naprawdę nie będzie dobrze służyło bezpieczeństwu, wręcz przeciwnie - będzie to bezpieczeństwo zmniejszało.
Mówca: Stanisław Lamczyk
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Czas biegnie, a jak wiemy, do roku 2020 Polska ma mieć przynajmniej 15% energii ze źródeł odnawialnych. Prawdę mówiąc, ustawa dopiero będzie procedowana, ale do naszych biur przychodzi dużo osób, dużo producentów energii wodnej. W związku z tym mam do pana ministra pytanie. Producenci energii ze źródeł odnawialnych są zaniepokojeni zapisami ministerialnego projekt ustawy, który dotyczy ich branży. Właściciele małych elektrowni wodnych zwracają uwagę na zapis o nieprzyznawaniu świadectw pochodzenia instytucjom, które oddane były przed rokiem 1997. W związku z powyższym zwracam się do pana premiera z pytaniem o powód zastosowania w ustawie takiej regulacji. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jerzy Budnik
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo serdecznie dziękuję, panie marszałku. Panie ministrze, dziękuję za udzieloną odpowiedź, chociaż nie do końca ona nas zadowala, bo nie rozwiewa wszystkich naszych wątpliwości. Ale dziękuję za tę deklarację, że jest pan otwarty na to, żeby przy procedowaniu nad propozycjami rządowymi uwzględnić takie zapisy, które będą dawały szanse tym małym elektrowniom na to, żeby funkcjonowały one już w warunkach postępu technologicznego. Pan dobrze ocenił nasze intencje. Tak, nam chodzi o zachowanie tych bardzo często rodzinnych elektrowni. Niektóre powstały w okresie międzywojennym. Właściciele je odzyskali po wojnie, w różnych okresach zresztą, w strasznym stanie i ogromnym wysiłkiem one zostały przygotowane do eksploatacji. Dają one jakieś też dochody właścicielom. To nie jest tak, panie ministrze, że te elektrownie można zlikwidować. Zlokalizowanie na danej rzeczce elektrowni to nie jest łatwy proces. Jeżeli taka elektrownia zostanie zlikwidowana, to inna może już nie powstać. Uzgodnienie innej lokalizacji jest strasznie trudne, więc trzeba chronić to, co jest, i uważam, że szczególnie tym starym elektrowniom należy się większa pomoc, bo ci nowi wsparcie uzyskają - jest tyle różnych unijnych programów pomocowych. Chodzi o to, żeby pomóc w sposób szczególny tym, którzy mają dzisiaj największe problemy, żeby się do nowych czasów oraz nowych wymogów i standardów dostosować.
Mówca: Jadwiga Zakrzewska
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Panowie Generałowie! Panie Posłanki i Panowie Posłowie! Szanowni Państwo! Operacja ISAF w Afganistanie została powołana w 2001 r. na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jej pierwotnym celem było udzielenie pomocy władzom afgańskim w zapewnieniu stabilizacji politycznej i tworzeniu afgańskich sił bezpieczeństwa. NATO przejęło dowodzenie ISAF w sierpniu 2003 r. Polska rozpoczęła swoje zaangażowanie w Afganistanie w marcu 2002 r. Przez kilka ostatnich lat polski kontyngent wojskowy był systematycznie powiększany. Obecnie służy tam 2,5 tys. żołnierzy, są tam również pracownicy cywilni oraz funkcjonariusze. Nasz kraj odpowiadał za zapewnienie bezpieczeństwa w prowincji Ghazni. Oprócz zaangażowania militarnego Polska przekształca formę swojego zaangażowania w Afganistanie zgodnie z koncepcją kompleksowego podejścia, mającą na celu usprawnienie współpracy cywilno-wojskowej. Nasz kraj angażował się w program CIMIC, a także PRT. Na szczycie NATO w Chicago sojusznicy podjęli wspólną decyzję o wycofaniu się z misji bojowej w ramach nowego planu strategicznego dla Afganistanu. W związku z tym przyjęto termin zakończenia misji ISAF do końca 2014 r. Obecnie w ramach Sojuszu trwa dyskusja dotycząca udziału sojuszników w dalszym wspieraniu Afganistanu w ramach przejmowania odpowiedzialności za kraj. Polska przygotowuje się już do sukcesywnego wycofywania wojsk od jesieni. Panie ministrze, w związku z tym bardzo prosimy o udzielenie szczegółowej informacji na temat misji afgańskiej z udziałem polskiego kontyngentu. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Jadwiga Zakrzewska
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Potwierdzenie zakończenia misji ISAF w Afganistanie w 2014 r. i ogłoszenie gotowości operacyjnej pierwszego elementu tarczy antyrakietowej to najważniejsze dla naszego kraju ustalenia zakończonego szczytu NATO w Chicago. Na jesieni bieżącego roku będziemy zmniejszać sukcesywnie polski kontyngent wojskowy. Jaka będzie liczebność tego kontyngentu i jaka będzie rola naszego kraju po 2014 r.? Pan minister powiedział, że będziemy brali udział w misji szkoleniowej. Czy mamy jeszcze jakieś inne plany, np. dotyczące pomocy przy odbudowie Afganistanu? Pytanie drugie. Podczas szczytu NATO w Lizbonie nabrał szczególnego znaczenia art. 5 traktatu waszyngtońskiego, mówiący o kolektywnej obronie w razie zagrożeń. Czy na szczycie NATO w Chicago podkreślano szczególnie wagę tego artykułu? Dziękuję bardzo.
Mówca: Mariusz Antoni Kamiński
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W przypadku naszej strategii wyjścia z Afganistanu ważne jest, aby realizować właśnie to, co postanowiono w Lizbonie. Razem weszliśmy i razem wyjdziemy. Czas już skończyć z tą nieodpowiedzialną żonglerką datami, z którą mieliśmy do czynienia m.in. podczas kampanii prezydenckiej 2010 r., kiedy Bronisław Komorowski mówił, że wyjdziemy w 2011 r., Donald Tusk - że w 2012 r., a minister Klich - że w 2013 r. Wyjdziemy do roku 2014 i trzeba twardo trzymać się tej strategii. Co więcej, Polska powinna wywierać pewną presję dyplomatyczną razem z innymi sojusznikami na te kraje, które chciałyby wcześniej opuścić Afganistan, aby trzymać się dokładnie zasady: Razem weszliśmy, razem wyjdziemy. Ważne jest też to, a być może najważniejsze w tej strategii, aby zostawić po sobie bezpieczny Afganistan, bo Afganistan to jest bez wątpienia klucz - i co do tego chyba wszyscy się zgadzamy - do światowego bezpieczeństwa. Dlatego stawiam pytania, panie ministrze. Jak pan ocenia proces szkolenia afgańskiej armii i policji i jak pan ocenia przede wszystkim jego skuteczność? Jaka jest skala dezercji i współpracy z talibami wśród armii i policji szkolonej przez polski kontyngent? Na jakim etapie jest przekazywanie odpowiedzialności za poszczególne dystrykty w prowincji Ghazni? Jak wygląda dalszy harmonogram tych działań? Wreszcie, jak radzą sobie tak naprawdę Afgańczycy w dystryktach, które przekazaliśmy, m.in. jak wygląda kwestia bezpieczeństwa w samym mieście Ghazni? Problem bezpieczeństwa prowincji Ghazni dotyczy przede wszystkim terenów zamieszkanych przez ludność pasztuńską. W związku z tym stawiam pytanie: Jakie podjęto działania, aby zjednać sobie tę ludność? Jakie działania będą podejmowane w dalszej kolejności? Wiąże się to bowiem z kwestią bezpieczeństwa w tej części prowincji. Ostatni problem to problem bezpieczeństwa w Afganistanie i dotyczy nie tylko kwestii talibów, ale także kwestii zwykłych przestępców, lokalnych watażków, handlarzy narkotyków. (Dzwonek) Jak pan ocenia skuteczność walki żołnierzy ISAF z tym świetnie zorganizowanym przemysłem narkotykowym? Jak duży to jest problem w naszej prowincji i czy po wycofaniu wojsk ISAF z Afganistanu ten problem jeszcze się nie zwiększy oraz czy to nie będzie tym, co najbardziej będzie zagrażało stabilizacji Afganistanu? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Mieczysław Marcin Łuczak
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Panowie Generałowie! Cóż, każda decyzja, każde zachowanie, każda umowa z Paktem, z NATO, czy umowa cywilnoprawna przynosi kontrowersyjne oceny. Tak samo nasza obecność w Afganistanie jest kontrowersyjnie oceniana zarówno przez nasze społeczeństwo, jak i przez nasz parlament. Nie każdy z nas, posłów, zgadza się z tym, co tam się dzieje. Bardzo różnie to jest oceniane - i krytycznie, i pozytywnie - ale cóż, nasze zobowiązania natowskie obligują do pewnego zakresu działania. Po 2014 r. będziemy mieli ciekawą sytuację po tym 10-letnim praktycznie okresie interwencji, będziemy mieli trochę inną sytuację. Moje pytanie jest następujące: Jakie siły i środki będą zaangażowane w Afganistanie po 2014 r.? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nasza obecność w Afganistanie - tak jak przed chwilą powiedział mój kolega - budzi wiele kontrowersji. Pytałem już pana ministra w zapytaniu poselskim o jednostkę w Leźnicy Wielkiej. Żołnierze z tej jednostki służą w Afganistanie. Pojawiło się ogromne zaniepokojenie w związku z planowaną likwidacją przedszkoli prowadzonych przez Ministerstwo Obrony Narodowej. Sprawa dotyczy m.in. przedszkola w tej miejscowości. Szczególnie matki, żony tych żołnierzy są zaniepokojone tym, że resort planuje zlikwidować m.in. przedszkole w Leźnicy Wielkiej. Byłem w tej jednostce na spotkaniu z matkami, z żonami tychże żołnierzy, którzy służą i oddają również życie w Afganistanie. I nie bałem się spotkać z nimi i rozmawiać twarzą w twarz. Zobaczyłem, że stan całej infrastruktury socjalnej w tej jednostce - podejrzewam, że w wielu innych jest podobnie - budzi przerażenie. Naprawdę, kiedy wchodziłem do kantyny, miałem wrażenie, że czas zatrzymał się 30 lat temu. Jakie zabezpieczenie socjalne ma żołnierz, a także jego rodzina? Apeluję do pana ministra, żeby resort obrony narodowej na to spojrzał, by zwrócił uwagę na tę infrastrukturę. Podejrzewam, że podobnie jest i w innych jednostkach. Rzecz dotyczy jednostki, która jest na terenie mojego województwa i mojego okręgu wyborczego. Apeluję, żeby resort odpowiednio zabezpieczył te rodziny i tych żołnierzy i zapewnił odpowiednie warunki do odpoczynku i do godnego życia. Dziękuję.
Mówca: Piotr Szeliga
Data: 2012-05-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Panowie Generałowie! Wysoka Izbo! Panie ministrze, interesuje mnie, jaki jest do tej pory, po stronie polskiej, koszt całej misji afgańskiej. Czy państwo oszacowaliście już koszt wyprowadzenia stamtąd naszej armii i sprzętu oraz powrotu do kraju? Jakie będą korzyści dla Polski po wyprowadzeniu wojsk? Czy polski rząd rozmawia na ten temat z rządem Afganistanu? Czy nasze firmy będą tam później w jakiś sposób angażowane? Jaki jest obecnie stan afgańskiej armii i policji? Czy są one należycie przygotowane, żeby po 2014 r. zapewnić pełne bezpieczeństwo w Afganistanie? Czy polski rząd będzie ponosił koszty na rzecz armii afgańskiej po wyprowadzeniu naszych wojsk z Afganistanu? Czy polski rząd, w szczególności Ministerstwo Obrony Narodowej, myśli o zabezpieczeniu socjalnym dla powracających z misji naszych żołnierzy i ich rodzin? Dziękuję.