PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. W związku z tym projekt ustawy uzyskał pozytywną opinię m.in. pani ministry Kozłowskiej-Rajewicz, która popiera tego typu zmiany. Rzecznik praw obywatelskich od dawna mówi, że w jej ocenie ustawa obowiązująca dzisiaj może być niezgodna z konstytucją. Wiele środowisk apeluje o zmiany w tym zakresie. Zresztą, mam nadzieję, że dzisiaj stanowisko rządu polskiego będzie pozytywne, ponieważ wszyscy wiemy, że przedstawiciele rządu polskiego pracują w Komisji Europejskiej nad tzw. ustawą horyzontalną, która właśnie dokładnie będzie realizowała te zapisy, które proponują dzisiaj wnioskodawcy. W związku z tym trzeba coś zrobić z tym ogryzkiem, który mamy. Tak jest to nazywane m.in. przez prof. Łętowską: antydyskryminacyjny ogryzek. Stworzyliśmy bubla prawnego. Jako posłowie i posłanki nie tylko powinniśmy mieć chęć, ale mamy obowiązek pochylić się nad tą ustawą, która, mimo że jest nazywana ustawą równościową, traktuje obywateli nierówno. Ustawa zawiera mnóstwo legislacyjnych absurdów, które trzeba zmienić. I właśnie w tej ustawie, panie pośle Piotrowicz, właśnie w tej ustawie jest bardzo dużo nadmiernej kazuistyki. Zmieniamy to w tym projekcie ustawy. Realizujemy właśnie apel prezesa Trybunału Konstytucyjnego. To jest główny zarzut wobec obecnie obowiązującej ustawy. Wprowadzamy zresztą katalog, który już dzisiaj obowiązuje w polskim prawie. Pani poseł Pawłowicz dobrze zna Kodeks pracy i wie, że jest ten katalog. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie obowiązuje, niech pan nie kłamie.) Ten katalog jest, enumeratywnie wymienione są w nim przesłanki...
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Serdecznie dziękuję, panie marszałku. Kolejna kwestia. Ustawy nie da się stosować, pokazują to orzeczenia sądów. Sądy nie są w stanie stosować tej ustawy i podczas niedawnej konferencji na ten temat sędzia Sądu Najwyższego, pani sędzia Katarzyna Gonera, zwracała na to uwagę. Zwracała uwagę na to, że jest problem ze stosowaniem ustawy właśnie dlatego, że jest bardzo nieprecyzyjna, właśnie dlatego, że nie jest równościowa. My musimy się nad tym pochylić. Wszystkie środowiska zwracają nam na to uwagę. Przyjęliśmy, ratyfikowaliśmy Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. Ta konwencja obliguje nas do równego traktowania osób niepełnosprawnych. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Zostawcie tych niepełnosprawnych.) Musimy dostosować prawo i to jest szansa na to, żeby to prawo dostosować. Większość krajów Unii Europejskiej ma tego typu rozwiązania i to nie tylko kraje tzw. starej Unii Europejskiej, bo jest wśród nich Bułgaria, Rumunia, Albania, Węgry. Dzisiaj Polska jest w tej małej mniejszości, w której nadal traktuje się obywateli w sposób nierówny. Najwyższy czas, żeby to zmienić. W związku z tym Klub Poselski Ruch Palikota jak najbardziej popiera ten projekt ustawy. To jest ważny projekt ustawy, potrzebny projekt ustawy, żebyśmy w końcu równo traktowali wszystkich obywateli. Oczywiście będziemy głosowali za przyjęciem tego projektu ustawy. Serdecznie dziękuję, panie marszałku. (Oklaski)
Mówca: Andrzej Sztorc
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego pragnę przedstawić stanowisko dotyczące projektu ustawy o zmianie ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania oraz niektórych innych ustaw. Zacznę od tego, że przedstawiony Wysokiej Izbie dokument nie zawiera przepisów wykonujących prawo Unii Europejskiej i nie jest to projekt ustawy wykonania prawa Unii Europejskiej. Taka jest opinia BAS. Ewentualne uchwalenie przez Wysoką Izbę przedstawionego projektu wymaga nowelizacji kolejnych pięciu ustaw. W przedłożonym projekcie ustawy niektóre z proponowanych przepisów wymagają oceny pod względem zgodności z wymienionymi aktami prawnymi Unii Europejskiej. Niezrozumiałe jest użycie przy definiowaniu słów, które w potocznym znaczeniu są inaczej definiowane. Ponadto projekt zawiera błędy w postaci braku definicji niektórych pojęć. Mając to wszystko na uwadze i to, że dzisiaj konstytucja gwarantuje prawa dla wszystkich, równość pod względem prawa, klub Polskiego Stronnictwa Ludowego po dokładnej analizie zaprezentowanego Wysokiej Izbie dokumentu nie poprze w głosowaniu przedstawionego projektu ustawy. (Oklaski)
Mówca: Adam Kępiński
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej odnośnie do projektu ustawy o zmianie ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania oraz niektórych innych ustaw. Proszę państwa, przyniosłem ze sobą konstytucję i chyba nigdy za dużo, więc po raz kolejny przypomnę, tak jak przed chwilą koledzy, co stanowi konstytucja ? propos równości. Art. 32 ust. 1 ˝Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne˝ i ust. 2 ˝Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny˝. Proszę państwa, wydawałoby się, że na tym można byłoby poprzestać, ale to nieprawda, choćby z jednego powodu. Konstytucja reguluje stosunki państwa i obywateli, a to, co reguluje ta ustawa, to są stosunki między obywatelami. Mówimy tutaj o dostępności np. do usług edukacyjnych, innych dóbr ze względu na daną przynależność. Proszę państwa, Sojusz Lewicy Demokratycznej ma statutowo wpisane, że kieruje się uniwersalnymi zasadami etycznymi. My jak najbardziej szanujemy wszystkie mniejszości, jakie mogą występować, i nie ma żadnej przeszkody prawnej, aby je enumeratywnie w tej ustawie wymienić, w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a zatem także płeć i ekspresję płciową. Proszę państwa, każdy ma jedno życie i dobrze zorganizowane państwo wedle pomysłu Sojuszu Lewicy Demokratycznej powinno każdemu to życie dać przeżyć godnie i w taki sposób, jaki ktoś uważa dla siebie za właściwy. Szczęście nie jest dla wszystkich tym samym, nie można go sobie wyobrażać na jedną modłę. Każdy ma swoje własne szczęście, a państwo ma za zadanie temu po prostu nie przeszkadzać. Może nie przeszkadzać właśnie w ten sposób, że ustawa stanowi, że jeżeli z jakiegoś powodu jesteśmy inni, to wciąż jesteśmy pełnowartościowymi obywatelami. Jeżeli komuś to się nie podoba... Jest np. taki zawód pewnych panów, którzy chodzą w czarnych sutannach. Ich ekspresja jest inna, niż wskazywałby na to ubiór. I szanujemy tych panów... (Poseł Stanisław Piotrowicz: Choćby w tej chwili...) ...mimo to... (Poseł Krystyna Pawłowicz: To nie są panowie. Znak Zorro...) ...co o nich myślimy. I nam się to w głowie mieści.
Mówca: Adam Kępiński
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

My potrafimy zrozumieć taką inną inność. Uważamy, że każdy ma miejsce w swoim państwie i nie będziemy nikomu wskazywać, w jaki sposób ma być szczęśliwy i w jaki sposób ma być lepszym bądź gorszym obywatelem, bo konstytucja mówi, że obywatele są równi. Nie ma lepszych i gorszych. Tak że Sojusz Lewicy Demokratycznej, proszę państwa, popiera tak naprawdę uściślenie tej ustawy (Oklaski) i uważamy, że warto nad tym dalej procedować. Dziękuję bardzo. (Oklaski) (Poseł Krystyna Pawłowicz: Nie ma za co.)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, takiego projektu ustawy mój klub poprzeć nie może. Zgłaszam wniosek o jego odrzucenie w pierwszym czytaniu.
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Chcę powiedzieć, że jestem głęboko zdumiona, że, po pierwsze, ta ustawa matka została uchwalona, po drugie, sama ustawa i projekt, który państwo przedstawiliście, manipuluje pojęciem równości, które jest wieloznaczne. Można rozumieć pojęcie równości wobec prawa i w treści prawa. Państwo posługujecie się w treści prawa, chociaż dajecie do zrozumienia, że chodzi o równość wobec prawa. Takie używanie ma charakter głęboko ideologiczny, jest bardzo ciężkim nadużyciem, dlatego że ma podkład niemający powodów technicznych... (Poseł Robert Biedroń: A jaki?) Cicho. ...natomiast jest motywowane głęboko ideologicznie. Dalej, naruszacie państwo podstawową zasadę prawa, nullum crimen sine lege, to znaczy otwarta lista sytuacji, które mogą być chronione, ale oznacza to jednocześnie, że ktoś może być za to karany, co narusza podstawową regułę prawa, gdyż każdy musi wiedzieć wcześniej, za co będzie karany. Otwarta lista narusza podstawowe prawa. Dalej. Nie można równać. Państwo chcecie zrównać tutaj sytuacje nienaturalne, patologiczne, uzurpujecie sobie prawo do zrównania ich z sytuacjami naturalnymi. Otóż patologie się leczy, panie kolego Biedroń, a nie stara się zrównać z sytuacjami naturalnymi. Bełkotliwe są całkowicie prawnie niejasne sformułowania, definicje, które narażają, ponieważ są tak ogólne, pani poseł Wróbel to przedstawiała, zezwalają na pełną dowolność interpretacji i narażają... Po prostu na podstawie tego rodzaju ustaw ideologicznych każdy może być pociągnięty do odpowiedzialności. Chcę też powiedzieć, że wykorzystywanie art. 32 konstytucji nie daje podstaw do równania sytuacji chorej z naturalną sytuacją. Zrównać pan może rzeczy relewantne, mniej więcej równe, natomiast jeśli ktoś jest chory na cukrzycę, to się leczy, a nie stara się skorzystać z uprawnień, jakie mają inne osoby, kolego. (Poseł Robert Biedroń: A na głowę?) Leczyć się, a nie żądać równości. Chcę powiedzieć, że regulacje unijne, wiemy o tym, głęboko pozatraktatowo wkraczają w suwerenne kompetencje państwa i to, że państwo macie chwilową być może przewagę, oznacza tylko, że te ustawy będą w pierwszym rzędzie musiały być uchylone. Po prostu patologia nie może rządzić stanem prawnym polskim. Chcę też na zakończenie powiedzieć, że mamy tutaj do czynienia z głębokimi ingerencjami suwerennych podmiotów, ponieważ państwo zmuszacie różnego rodzaju struktury, które działają w sposób autonomiczny, do przełamywania reguł rządzących w obrębie tych kultur. (Poseł Robert Biedroń: Pytanie.) Cicho, chłopie, nie odzywaj się. To właściwie byłyby, panie marszałku, moje poważniejsze zastrzeżenia. Oj, dzień dobry. (Oklaski) (Przewodnictwo w obradach obejmuje wicemarszałek Sejmu Marek Kuchciński)
Mówca: Robert Biedroń
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Bardzo energiczne, ale jakże obraźliwe i żałuję, że pan marszałek nie zareagował na te słowa, które padały z mównicy. Mam nadzieję, że pan marszałek się zreflektuje. Bardzo proszę o reakcję, ponieważ byłem tutaj kilkakrotnie obrażany i chciałbym, żeby pan marszałek... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Czym pana obraziłam? Pan mi przerywał.) ...zareagował na tę sytuację. Chciałbym przypomnieć, że my wszyscy, być może, będziemy kiedyś musieli skorzystać potencjalnie z tej ustawy równościowej, ponieważ każdy z nas będzie kiedyś starszy. Wszyscy wyglądacie państwo jeszcze dość młodo... (Poseł Krystyna Pawłowicz: Człowieku, tobie nie chodzi o ludzi starszych.) ...ale każdy z nas będzie starszy. Osoby starsze często są dyskryminowane z różnych powodów i warto objąć je tą ochroną, jak to ma miejsce w większości krajów Unii Europejskiej. Każdy z nasz może stać się niepełnosprawny w każdym momencie. Ciekawe, co zrobią pani poseł Pawłowicz i pani poseł Wróbel, jeżeli będą, nie życzę paniom tego, osobami starszymi, niepełnosprawnymi, jeżeli będą chciały dostać się do jakiegoś urzędu publicznego, skorzystać z jakiejś usługi i polskie prawo będzie mówiło, że niestety w tym zakresie ochrony nie ma. (Poseł Marzena Dorota Wróbel: To są inne podstawy prawne.) Sejm jest najlepszym przykładem na to, że ta ustawa jest potrzebna. Otóż mamy nierówną ochronę. Poseł Marek Plura, jeśli chodzi o jego niepełnosprawność, nie jest tak traktowany, jak poseł John Godson, który jest osobą czarnoskórą, czy jak ja. Ze względu na rasę mamy ochronę, na przykład w dostępnie do dóbr i usług czy do ochrony zdrowia, w zakresie niepełnosprawności tej ochrony nie mamy. Sprawiedliwe? Niesprawiedliwe. Podobnie jest, jeśli chodzi o płeć i tożsamość płciową. Panie posłanki czy panowie posłowie są chronieni ze względu na płeć, ale już posłanka Anna Grodzka we względu na swoją tożsamość płciową nie jest chroniona przez polskie prawo. To samo, jeśli chodzi o orientację seksualną. Osoby, które należą do grup narażonych na dyskryminację ze względu na orientację seksualną, nie są chronione w obecnie obowiązującej ustawie i musimy to zmienić. Sejm jest najlepszym przykładem i ta różnorodność panująca w tym Sejmie jest najlepszym przykładem przemawiającym za koniecznością wprowadzenia takiego prawa, które nas wszystkich, także posłów i posłanki, będzie równo traktowało. Pani poseł Pawłowicz - bez obrażania się nawzajem i z pełnym szacunkiem. Dziękuję bardzo. (Poseł Krystyna Pawłowicz: Ale, chłopie, jakie to jest piękne.) Obrażanie jest straszne.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nim rozpocznę - miejscem do sporu na sali sejmowej jest właśnie ta mównica, nie ława sejmowa. Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Projektodawca ustawy o zmianie ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania zamierza wprowadzić do niej nowe, ważne pojęcia, takie jak: dyskryminacja przez asocjację, dyskryminacja przez asumpcję czy dyskryminacja wielokrotna. Antydyskryminacyjne przepisy Unii Europejskiej są źródłem nie tylko dla nowelizowanej ustawy, lecz także dla Kodeksu pracy. W związku z powyższym chciałbym zadać pytanie: Czy w świetle proponowanych rozwiązań nie zachodzi potrzeba zaktualizowania także przepisów Kodeksu pracy? Ponadto wydaje się, że dla przeciętnego obywatela użyte w ustawie określenie: ekspresja płciowa może być niezrozumiałe. W konsekwencji chciałbym się dowiedzieć, dlaczego projektodawca nie stworzył ustawowej definicji - legalnej - wyżej wymienionego pojęcia, lecz ograniczył się jedynie do sprecyzowania go w uzasadnieniu do projektu. Dziękuję.
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie, czy rząd, projektodawcy zmian rozumieją, że ich projekt zaostrzający powody stosowania ustawy wkracza głęboko w to, co dotyczy właściwości kościołów, zmuszając je do zatrudniania osób niegodnych tego z punktu widzenia wiary. Narusza to konstytucję i konkordat gwarantujący autonomię Kościoła. Implementacja przepisów antydyskryminacyjnych jest niczym innym, jak manipulacją w kwestii równości i budzi to bardzo poważne wątpliwości. Próby definiowania pojęć dają zbyt dużą wieloznaczność, aby można było to zaakceptować. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie pośle Biedroń, wiadomo, że kiedyś wszyscy będziemy starzy i niepełnosprawni. Natomiast, powiedzmy sobie szczerze, projektodawcom nie chodziło o osoby niepełnosprawne. Prześledziłam dokładnie, co zmieniliście w nowelizacji tej ustawy w stosunku do ustawy matki. Jeśli idzie o zakres podmiotowy, to wprowadzacie w tym zakresie, poszerzacie katalog przesłanek o tożsamość płciową i ekspresję płciową. A więc proszę mi nie mówić, że chodzi wam o osoby niepełnosprawne. Po prostu chcecie tutaj pewne przesłanki ideologiczne wprowadzić do polskiego systemu prawnego, a nie chodzi wam o te osoby, o których pan mówi. Mam pytanie do rządu, jakie jest stanowisko rządu w stosunku do tej ustawy, która, tak jak powiedziałam, uderzy w sposób zasadniczy w to, co dotyczy kodu kulturowego Europy. Chciałabym wiedzieć, czy ta ustawa była przedmiotem analizy ze strony rządowej. Kolejne pytanie o to, co rząd sądzi o tych nowych typach dyskryminacji przez asocjację i przez asumpcję. Tak jak powiedziałam, w polskim systemie prawnym te pojęcia, te typy dyskryminacji nie istnieją. Pytanie: Po co wnioskodawcy chcą je wprowadzać do polskiego porządku? W mojej ocenie chodzi o to, żeby maksymalnie karać osoby, które choćby zwrócą uwagę czy stwierdzą, że im się nie podoba nadmierne manifestowanie odmienności płciowej. To są tak naprawdę w mojej ocenie właśnie zapisy dyskryminacyjne, to jest wprowadzanie obyczajowej cenzury. Inaczej nie jestem w stanie tych zapisów zinterpretować. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Adam Kępiński
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przypomnę to, co powiedziałem, że każdy ma jedno życie i każdy wyobraża sobie szczęście na swój sposób. Państwo nie ma prawa nikomu zabraniać bycia sobą. Pani prof. Pawłowicz chyba się zapętliła, bo nawet jeżeli w pani wyobrażeniu inność jest chorobą, to chorych w tym kraju także nie dyskryminujemy pod żadnym względem. I to, czy ktoś będzie się ubierał tak, czy inaczej, to jest zupełnie jego sprawa - i tutaj jest granica wyłącznie takiej asertywności, żeby nie wchodził na pole innych osób. Trzeba uszanować to, że ludzie są różni i państwo ich nie wykluczy, i chodzą po tej samej ziemi, którą stworzył Bóg jeden czy Bóg drugi, czy wiara jedna, czy wiara druga. Państwo gwarantuje życie każdemu wedle jego właściwości przeżywania i nie możemy tego zabraniać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krystyna Pawłowicz
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie pośle, nie powiedziałam, że inność jest patologią. Każdy jest inny, wie pan, ale taki projekt pozwala na karanie za każdą krytykę. Pan po prostu knebluje usta. Natomiast co jest patologią? To, co jest sprzeczne z naturalnym porządkiem rzeczy, jest patologią, i to się leczy, a nie zrównuje ze stanami naturalnymi. Inność nie jest patologią, nie każda inność jest patologią. Niech pan nie sugeruje, że ja tak mówiłam.
Mówca: Stanisław Piotrowicz
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rodzi się zasadnicze pytanie: Dlaczegóż to wnioskodawcy i ci, którzy orędowali właśnie za tym projektem i powoływali się na rzecznika praw obywatelskich, nie zacytowali tego zdania, bardzo w moim przekonaniu istotnego, które znajduje się w uzasadnieniu wniosku, mianowicie że ustawa o równym traktowaniu stanowi jedynie uzupełnienie regulacji już obowiązujących na podstawie innych aktów prawnych. A więc podkreśla rzecznik, że ta materia dotycząca równości jest już uregulowana na podstawie innych aktów prawnych. Dalej, w tymże samym uzasadnieniu do projektu rzecznik podkreśla: Tym samym zwiększone zostało ryzyko powstania sprzeczności pomiędzy poszczególnymi mechanizmami i osiągnięcia efektu odwrotnego do zamierzonego. Rodzi się też pytanie: Dlaczego wnioskodawcy nie przedstawili Wysokiej Izbie opinii chociażby Sądu Najwyższego, krytycznej, która została dołączona do tego projektu? Myślę, że to wszystko razem wzięte dobitnie pokazuje, że ten projekt nie ma racji bytu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Teresa Hoppe
Data: 2013-06-20 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pragnę wygłosić oświadczenie poselskie związane z 90. rocznicą śmierci Antoniego Abrahama. 23 czerwca br. mija 90. rocznica śmierci Antoniego Abrahama, syna ziemi kaszubskiej, bojownika o jej polskość. Antoni Abraham urodził się na Kaszubach 19 grudnia 1869 r. w Zdradzie koło Pucka. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Mechowej i Leśniewie. W wieku 16 lat rozpoczął swą wędrówkę po Kaszubach, imając się wielu zawodów. Przez całe swe życie walczył przeciwko uciskowi pruskiemu i agitował za Polską. Władze pruskie wytoczyły mu kilkadziesiąt procesów, skazując go wielokrotnie na karę więzienia lub grzywny. Antoni Abraham był znany na całych Kaszubach, pojawiał się w ich różnych częściach, najczęściej organizując wiece przed kościołami. Współpracował z ˝Gazetą Gdańską˝, w której zamieszczał swoje korespondencje z podróży. Należał do założycieli Towarzystwa Ludowego ˝Jedność˝ w Oliwie i podobnych towarzystw w Pucku, Kielnie, Wejherowie, Redzie, Chylonii i Gdyni. W 1915 r. został powołany do wojska pruskiego, z którego w wyniku odniesionych ran został zwolniony. Zaraz po tym przystąpił do ruchu niepodległościowego w Gdańsku. W 1918 r. został zastępcą członka Podkomisariatu Naczelnej Rady Ludowej na Prusy Królewskie, Warmię i Mazury. Z jego ramienia jako gorliwy patriota polski został wysłany na konferencję pokojową w Wersalu. Jego podróż i pobyt urosły do rangi niepodległościowej legendy. Do Polski Abraham powrócił z wojskiem generała Hallera. W 1920 r. wznowił działalność publiczną i zamieszkał w Gdyni przy ul. Starowiejskiej. W odrodzonej ojczyźnie brał czynny udział w życiu publicznym, wstąpił do założonego przez Stefana Żeromskiego Towarzystwa Przyjaciół Pomorza, był rzecznikiem budowy portu w Gdyni, został członkiem rady gminnej oraz organizował wycieczki Kaszubów do Warszawy, Krakowa, Poznania i Częstochowy. Przeżyciem religijnym i patriotycznym były coroczne pielgrzymki z Oliwy na Kalwarię Wejherowską, gdzie Antoni Abraham przez lata pełnił funkcję organizatora i marszałka. Ostatnią pielgrzymkę w 1922 r. poprowadził w odrodzonej Polsce. Wzięli w niej udział pątnicy z wielu stron Polski, aby podziękować za dar wolności i zwrócić uwagę na los Polaków żyjących w zniemczonym Gdańsku. W 1922 r. prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Stanisław Wojciechowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Abraham żył skromnie, często wręcz w nędzy, zmarł przedwcześnie, 23 czerwca 1923 r., w wieku 54 lat. Pochowany został na oksywskim cmentarzu, a jego pogrzeb stał się wielką manifestacją Kaszubów, którzy oddali ostatni hołd swemu niekwestiowanemu przywódcy, zwanemu popularnie ˝królem Kaszubów˝. Do dziś na Kaszubach podtrzymywana jest pamięć o Antonim Abrahamie. Wiele ulic miast, szkół nosi jego imię. W Pucku i Gdyni stoją pomniki poświęcone tej zasłużonej postaci. Gdyński oddział Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego od 1994 r. przyznaje zasłużonym osobom i instytucjom dla Kaszub i Pomorza medal ˝Srebrna tabakiera Abrahama˝. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)