Mówca: Tadeusz Iwiński
Data: 2014-09-24 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Rada Europy, która jest bardzo często mylona nie tylko z Radą Europejską jako nowym organem wprowadzonym przez traktat lizboński w ramach właśnie Unii Europejskiej, ale również z Unią Europejską, najstarsza organizacja na naszym kontynencie, istniejąca od 1949 r., ma głównie chronić prawa człowieka i rozwój demokracji. Obecnie liczy ona 47 państw członkowskich. Polska przystąpiła do niej w listopadzie 1991 r. i dwa lata później między innymi przyjęła na siebie zobowiązania wynikające z poddania się jurysdykcji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka - dziecko to też człowiek - w Strasburgu. Polska spośród ok. 200 konwencji Rady Europy ratyfikowała sporo, bo ponad 100 - nie ma żadnego państwa, które ratyfikowałoby wszystkie konwencje - to dużo. Konwencja z Lanzarote, małej wyspy kanaryjskiej, gdzie odbyło się... (Poseł Czesław Hoc: W Hiszpanii.) Tak, tak, oczywiście należącej do Hiszpanii, podobnie jak sześć pozostałych wysp tego archipelagu. Ona została przedstawiona między innymi w efekcie decyzji III szczytu Rady Europy i ostatniego szczytu w dziejach Rady Europy - były tylko trzy szczyty, a ostatni miał miejsce w Warszawie w roku 2005. W trakcie tego szczytu opracowano plan przeciwdziałania seksualnemu wykorzystywaniu dzieci. W efekcie tego po dwóch latach w trakcie 28. Konferencji Europejskich Ministrów Sprawiedliwości szereg państw, w tym Polska, ją podpisało. Oczywiście należy zadać tradycyjne pytanie: Dlaczego trwało to tak długo? Dlaczego musiało upłynąć siedem lat, żeby ona została ratyfikowana? Tak się zdarza w odniesieniu do niektórych konwencji. Za chwilę będziemy analizowali następną konwencję, która została sporządzona w Stambule w roku 2011. Mimo wszystko udało się - też za późno, ale jednak - przyspieszyć proces jej ratyfikacji. Głównym celem - jak już tu mówiono i co bardzo obszernie opisano w 20-stronnicowym uzasadnieniu do tej konwencji, która poza preambułą ma 50 artykułów, a każdy wart jest zastanowienia - jest zapobieganie i zwalczanie wspomnianego seksualnego wykorzystywania dzieci, a także niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, ochrona praw dzieci będących ich ofiarami oraz promowanie krajowej i międzynarodowej współpracy przeciwko tym zjawiskom. Konwencja nakłada na państwa członkowskie szereg obowiązków w zakresie penalizacji tego typu zachowań, które niewątpliwie są spotęgowane w związku z rozwojem nowych technologii, w tym Internetu. W trakcie innej konferencji, która odbyła się w Warszawie w roku 2008, ówczesny podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości pan Łukasz Rędziniak oceniał, że polskie statystyki wskazują, że rejestruje się corocznie ok. 3 tys. przypadków różnych czynów popełnionych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, których ofiarami padają małoletni. Nie wiem, pewnie są jakieś nowsze dane, ale jeżeli one istnieją, to raczej wskazują zdecydowane nasilenie tego zjawiska. Zmierzając do końca, chciałbym powiedzieć, w dyskusji już do tego nawiązywano, bardzo dobrze, że w maju tego roku weszła w życie nowelizacja Kodeksu karnego rozszerzająca karalność za pornografię i prostytucję dziecięcą. Istotne znaczenie ma to, że przyjęte zmiany przede wszystkim obejmują podniesienie wieku ochrony małoletnich przed wykorzystywaniem seksualnym na przykład w celu produkcji pornografii dziecięcej. Karane będzie utrwalenie, sprowadzenie, przechowywanie lub posiadanie pornografii z udziałem małoletniego poniżej lat 18, a nie (Dzwonek), jak dotychczas, 15 lat. Na koniec drobna uwaga językowa. Mówimy i u nas tak się przyjęło, że konwencję sporządzono w Lanzarote, a nie ma miejscowości Lanzarote. Stolicą jest Arrecife. Nie ma miejscowości Lanzarote, jest wyspa Lanzarote. Notabene kiedyś na niej ćwiczyli amerykańscy kosmonauci przed lądowaniem na Księżycu, bo ta wyspa ma podobną strukturę geologiczną i nie tylko. Warto więc uwzględnić to przy stosowaniu należytej formy, bo moglibyśmy powiedzieć, że jest konwencja z Korsyki.