PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jan Łopata
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W Polsce jest ok. 12,5 tys. przejazdów kolejowo-drogowych. Rocznie na tychże przejazdach jest ok. 250 wypadków, dochodzi tam do ok. 250 wypadków, w wyniku czego - tu też podaję średnią, tak niestety układa się statystyka - na tych przejazdach ginie ok. 38 osób rocznie, a 80 osób doznaje dotkliwych obrażeń. Więc nic dziwnego - i cieszyliśmy się z tego - że w 2013 r. uruchomiono współfinansowany ze środków Unii jeszcze w pierwszej perspektywie finansowej program pod nazwą ˝Poprawa bezpieczeństwa i likwidacja zagrożeń eksploatacyjnych na przejazdach kolejowych˝. W sumie przetarg obejmował modernizację ok. 420 przejazdów. To i tak w stosunku do liczby, którą podałem, 2,5 tys., niewiele, ale zawsze coś. Tymczasem mimo upływu prawie 2 lat, bo termin składania ofert minął 8 kwietnia 2013 r., nie został rozstrzygnięty przetarg na 77, jak wyliczyłem, przejazdów na terenie wschodniej Polski. Przetargi powtarzano, ostatecznie rozstrzygnięto w odniesieniu do ok. 300, ponad 300 przejazdów, z wyjątkiem tych, o których mówię, czyli na terenie województw mazowieckiego, świętokrzyskiego, podkarpackiego i na terenie mojego województwa, województwa lubelskiego, mimo że oferty, które były tam składane, wykazywały kwoty niższe niż koszty inwestorskie. Środki na ten cel w obecnej perspektywie jeszcze są, jest to ok. 100 mln zł brutto. To też istotna uwaga. Jest to tym bardziej niepokojące, że ciągle dochodzi do wypadków, o czym wcześniej mówiłem. Ostatnimi czasy na terenie województwa lubelskiego (Dzwonek) doszło do 12 wypadków i kolizji. W związku z tym nasuwa się jednoznaczne pytanie. Dlaczego do dziś nie realizuje się inwestycji, nie rozstrzygnięto przetargu na odcinki wokół Warszawy, Radomia, Lublina czy też na linii Lublin - Radom? Czy groźba utraty pieniędzy nie jest dla inwestora jakimś wskazaniem do przyspieszenia rozstrzygnięć przetargowych? Dziękuję.
Mówca: Ryszard Zbrzyzny
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym zapytać o politykę rządu w sprawie naszego lokalnego rynku pocztowego, na którym dominującą rolę odgrywa - i słusznie - Poczta Polska, która jest 100-procentową spółką Skarbu Państwa, w której zatrudnionych jest ponad 80 tys. pracowników i która dysponuje ok. 8 tys. placówek równomiernie rozłożonych w różnych regionach naszego kraju. Przypomnę, że na przestrzeni ostatnich trzech lat z powodu redukcji zatrudnienia z Poczty Polskiej odeszło ok. 12 tys. pracowników, a plan na rok 2015 zakłada zwolnienie kolejnych ok. 6 tys. osób, bowiem Poczta Polska zdaje sobie sprawę z tego, że rynek pocztowy zarówno w Polsce, jak i w Europie uległ poważnym zmianom. Te zmiany są wymuszone także przez liberalizację rynku pocztowego. W Polsce mamy z nią do czynienia od 1 stycznia 2013 r. Liberalizacja ta ma jednak ograniczony zasięg, bowiem prawo unijne przewiduje możliwość funkcjonowania na rynku operatora wyznaczonego, który ma do spełnienia misję publiczną, misję państwową. Takim operatorem wyznaczonym na trzy lata od 1 stycznia 2013 r. jest Poczta Polska. Okres ten upływa z końcem roku 2015, rząd rozpisał konkurs na operatora wyznaczonego na kolejne 10 lat. Jest to rynek warty 3 mld zł. Jeżeli Poczta Polska nie zostanie nadal operatorem wyznaczonym, będzie musiała zwolnić w kolejnych latach ok. 50 tys. pracowników. To jest de facto początek końca Poczty Polskiej i jej 400-letniej tradycji. Chciałbym zapytać, czy rzeczywiście liberalizacja rynku pocztowego w Polsce musi pójść tak daleko, skoro inne państwa Unii Europejskiej zadbały o to, żeby operatorzy narodowi mogli funkcjonować na tym rynku przez kolejnych kilkanaście lat. (Dzwonek) Europejskie firmy pocztowe uzyskały bowiem status operatora wyznaczonego na 10-15 lat, a nie na trzy lata, jak jest w przypadku Poczty Polskiej. Dziękuję.
Mówca: Leszek Aleksandrzak
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Panie Ministrze! Powiem szczerze, że dwa lata temu, również na posiedzeniu Komisji Infrastruktury, spotkaliśmy się z podobną sytuacją, mówiliśmy o tym samym. Wtedy planowano redukcję zatrudnienia w tej firmie o ok. 10 tys. osób. I wtedy pan prezes firmy przyszedł, zapewniał, że to są ostatnie zwolnienia, że po wielkim sukcesie, jakim była zmiana logo i barw za duże pieniądze w Poczcie Polskiej, nastąpiła restrukturyzacja, Poczta Polska jest przygotowana do działania w realiach wolnego rynku, jest przygotowana do wszystkich przetargów. Pan prezes był wtedy w 100% pewien, że wszystko będzie funkcjonowało jak najlepiej. Po dwóch latach spotykamy się w tym samym miejscu, nie ma zmiany barw czy logo za duże pieniądze, ale jesteśmy w tym samym miejscu - następują kolejne zwolnienia i nadal nie ma żadnego pomysłu, co dalej. Bo rozumiem, że samymi zwolnieniami wszystkiego nie naprawimy. W związku z tym zastanówmy się jeszcze nad tym. Bardzo proszę pana ministra jako właściciela tejże firmy o pełną analizę sytuacji, rozważenie możliwości dofinansowania Poczty Polskiej, jak dofinansowane były poczty w innych krajach Unii Europejskiej - Francji, Grecji czy Anglii w ramach pomocy publicznej. Może warto przeanalizować funkcjonowanie zarządu, czy jest ono prawidłowe. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Administracji i Cyfryzacji Andrzej Halicki
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję serdecznie. Zacznę od końca. O pomocy publicznej nie należy rozmawiać w warunkach, w których dzisiaj jesteśmy, natomiast na pewno należy rozmawiać o rozwoju, dokapitalizowaniu firmy jako takiej. Od razu powiem z tej trybuny, aczkolwiek nie jest to decyzja, którą można zrealizować w dwa czy trzy miesiące, że nie ma lepszej drogi dla rozwoju całej grupy, niż jej upublicznienie. Myślę o upublicznieniu Poczty Polskiej jako całości, czyli po prostu o wejściu na giełdę. (Poseł Leszek Aleksandrzak: Tak jest.) Tak jest. Jeszcze raz to powtórzę, żeby było to jasne. Jest to podmiot, który powinien pozostać pod pełną kontrolą Skarbu Państwa, w tym wypadku co najmniej 51% akcji powinno być w rękach Skarbu Państwa. To oczywiste. W związku z tym jeszcze raz nawiązując do nowelizacji, którą czytałem, która została złożona przez jeden z klubów, gwarantuje to ten minimalny poziom, co oznacza, że inne obawy można uznać za nieuzasadnione. Co do zwolnień. Nie zgodzę się z panem posłem Aleksandrzakiem, że to są zwolnienia. Jest rzeczywiście program dobrowolnych odejść, który obejmuje w tym roku 5092 pracowników, a tak naprawdę 4800 etatów. Rzeczywiście, jeśli chodzi o program dobrowolnych odejść, można polemizować, bo z jednej strony dotyczy to wyborów ludzkich, a z drugiej strony pewnej strategii, która została przyjęta przez zarząd. Uważam, że w perspektywie, która za kilka miesięcy będzie dużo jaśniejsza i bardziej transparentna, bo... (Poseł Leszek Aleksandrzak: Rozstrzygnięcia.) ...rozstrzygnięcia, o których mówiliśmy przed chwilą, decyzje, które mogą mieć znaczenie ekonomiczne, fundamentalne... Myślę chociażby o tej możliwej drodze, którą zakłada strategia spółki, że powinna to wykorzystać, powinniśmy to zrealizować. Nie zrealizujemy tego w ciągu najbliższych dwóch, trzech miesięcy, ale myślę, że w przyszłym roku powinny mieć miejsce upublicznienie Poczty Polskiej oraz rozwój spółek, które budują siłę kapitałową grupy. Myślę głównie o Banku Pocztowym, ale także o Envelo. To są nowoczesne usługi, które bardzo dynamicznie się rozwijają. To są bardzo dobre fundamenty tego, by widzieć tę perspektywę. Czy w związku z tym pracownicy powinni korzystać z tego programu? Jeżeli uważają, że chcą to robić, to mają takie prawo. Uważam natomiast, że ten program powinien mieć coraz mniejsze znaczenie dla ogólnej liczby pracowników i całej struktury firmy, bo - widzę to i tak uważam - ta firma ma przed sobą możliwość naprawdę bardzo dynamicznego rozwoju. Skoro tak (Dzwonek), to musi wygrać - tak jest, musi wygrać. Uważam, że również pracownicy wygrają. Ten program będzie miał coraz mniejsze znaczenie.
Mówca: Andrzej Dąbrowski
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoka Izbo! Od dnia 2 marca 2015 r. w Polsce wprowadzone zostały nowe dowody osobiste. W związku ze zmianami dotyczącymi samych dowodów osobistych Ministerstwo Spraw Wewnętrznych miało zamiar wdrożyć aplikację Źródło będącą częścią Systemu Rejestrów Państwowych, który służyć ma obsłudze elektronicznych rejestrów PESEL, dowodów osobistych oraz aktów stanu cywilnego. Jednak jak wynika z doniesień medialnych, o których cały czas słyszymy, po raz kolejny nowy system wdrażany przez naczelne polskie organy państwowe nie funkcjonuje w sposób prawidłowy. Kłopoty z zalogowaniem się do systemu mieli urzędnicy miejscy w Gdyni, Poznaniu i Grudziądzu, zaś w Nowym Sączu nie można było nadać nowo narodzonym dzieciom numeru PESEL ze względu na błąd sytemu. Problemy z wpisami do aktów urodzenia wystąpiły również w Katowicach, natomiast w Kielcach w ogóle zrezygnowano z korzystania z systemu i zdecydowano się na wypełnienie aktów stanu cywilnego według dotychczasowych metod. To są miejsca, o których jest nam wiadomo na dzień wczorajszy, czyli dzień po tym, jak system powinien zacząć funkcjonować, więc pewnie w skali kraju tych przypadków jest więcej. W ostatnim czasie to już drugi - po systemie zliczania głosów PKW - państwowy system informatyczny, który nie działa w sposób prawidłowy, przez co destabilizuje pracę urzędników, ale przede wszystkim uniemożliwia obywatelom wykonywanie czynności takich jak rejestracja narodzin dzieci lub zgonów. Trzeba też zauważyć, że na dzień 1 marca, a właściwie 2 marca czekało wiele osób, aby wymienić dowody osobiste, aby już posługiwać się nowym dokumentem. Mając powyższe na uwadze, zwracam się z prośbą do pani minister, jako organu kierującego Ministerstwem Spraw Wewnętrznych odpowiedzialnego za wdrożenie Systemu Rejestrów Państwowych, o udzielenie odpowiedzi na niniejsze pytania dotyczące zasad funkcjonowania systemu, przyczyn powstania nieprawidłowości w jego działaniu oraz działań podjętych przez ministerstwo w celu usunięcia powstałych błędów, jak również czasu, w którym system zacznie działać w sposób prawidłowy. Dziękuję.
Mówca: Aleksandra Trybuś-Cieślar
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Od 1 marca br. zmieniły się reguły wydawania dowodów osobistych. Z dokumentu zniknęły przede wszystkim informacje o adresie zameldowania, ale również o kolorze oczu, wzroście czy podpis. Zmiany rodzą wiele pytań i wątpliwości wśród zwykłych obywateli, jak również samorządowców czy pracowników administracji. Informacje dotyczące adresu zameldowania mają być gromadzone w specjalnej bazie danych dostępnej dla wielu instytucji, takich jak Policja, Straż Miejska czy urząd skarbowy. Dostępu do danych nie będą miały jednak instytucje prywatne, np. banki, a brak adresu może być sporym utrudnieniem dla klienta banku, może się bowiem okazać, że aby dostać kredyt czy założyć konto, trzeba będzie przedstawić zaświadczenia o zameldowaniu. Z kolei żeby je otrzymać, trzeba będzie pójść do urzędu, a za wydanie takiego dokumentu przewidziana jest obecnie opłata skarbowa w wysokości 17 zł. W przypadku gdy ktoś będzie starał się o kredyt w kilku bankach, a każdy z nich będzie żądał oryginału tego zaświadczenia, trzeba będzie uzyskać w stosownym urzędzie wiele dokumentów, a to może odpowiednio przełożyć się na finanse. Także w wielu instytucjach w kraju lub za granicą trzeba udowodnić miejsce zameldowania. Spotkałam się z sytuacją, kiedy student będący na stypendium w Wielkiej Brytanii musiał przedstawić informację o zameldowaniu, aby zapisać się np. do biblioteki. Ponadto duże samorządy obawiają się kolejek, w których utkną studenci czy osoby pracujące sezonowo, gdyż w myśl nowych uregulowań będą oni mogli wyrobić czy wymienić dowód w dogodnym dla siebie urzędzie, a nie tylko w miejscu zameldowania. W związku z powyższym pragnę zadać następujące pytania: W jaki sposób ministerstwo uregulowało problem konieczności udowodnienia miejsca zameldowania podczas korzystania np. z czynności bankowych? Jak będzie można udowodnić za granicą miejsce zameldowania? Czy będzie można uzyskać zaświadczenie o zameldowaniu w obcym języku bądź za granicą? Duże obawy rodzi również planowana na 2016 r. likwidacja obowiązku meldunkowego. Może to spowodować zamieszanie w odniesieniu do innych ustaw, zdezorganizować pracę banków, kancelarii prawnych, komorniczych, Straży Granicznej. Jaki wpływ np. na realizację obowiązku szkolnego, rejestrację przedpoborowych czy przygotowanie spisu wyborców będą miały planowane zmiany? Dziękuję.
Mówca: Anna Nemś
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie ministrze, System Rejestrów Państwowych połączył najważniejsze państwowe rejestry: PESEL, dowodów osobistych i aktów stanu cywilnego. Na pewno jest to dobry kierunek. Chciałabym powiedzieć, iż to jest bardzo krótki okres. Od 1 marca upłynęło dopiero kilka dni. Dla obywateli sama możliwość wyrobienia dowodu osobistego w dowolnym miejscu, tak jak zrobiliśmy już wcześniej w przypadku paszportów, że nie musieliśmy dojeżdżać do konkretnych urzędów, jest ogromnym ułatwieniem. Podawał pan przykład Śródmieścia. Ja powiem, że zainteresowanie jest w wielu miastach - podwójna liczba osób zgłaszających się czy w Kielcach, czy w Lublinie. Sama pozwoliłam sobie też dopytać, jak jest w mojej gminie. Akurat u mnie nie było żadnych problemów. Jest ogromna ciekawość, ponieważ zmieniły się też formularze, ogromna ciekawość, jak ten system funkcjonuje, i po stronie urzędników (Dzwonek), i po stronie mieszkańców. Chciałabym dopytać. Ja nie mam wątpliwości, że petenci nie są odsyłani. Tak jest przynajmniej w tych miejscach, które ja sprawdzałam. Nie ma takiej możliwości, żeby odesłać petentów, bo system nie działa. Wczoraj na posiedzeniu komisji analizowaliśmy trzy dni pracy systemu. Chciałabym dopytać: Jak pan dzisiaj ocenia funkcjonowanie Systemu Rejestrów Państwowych i czy zabezpieczenia dostępu według pana są wystarczające? Dziękuję.
Mówca: Grzegorz Matusiak
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Dnia 15 grudnia 1981 r. w Jastrzębiu-Zdroju padły strzały, ZOMO strzelało do strajkujących górników. Był to stan wojenny. Obecnie 3 i 9 lutego br. padły strzały również pod Jastrzębską Spółką Węglową, strzelano do górników. Z relacji poszkodowanych i świadków wynika, że zarówno użycie broni, jak i użycie wody było nieuzasadnione. Dlatego powstaje pytanie: Kto zdecydował o użyciu broni i wody? Kto kierował akcją Policji pod siedzibą Jastrzębskiej Spółki Węglowej 3 i 9 lutego 2015 r.? Kto kierował akcją w dniu 3 lutego, kiedy to oddział Policji użył gazu i pałek, atakując osoby postronne i osoby przebywające w szpitalu wojewódzkim, który jest w sąsiedztwie Jastrzębskiej Spółki Węglowej? Skąd były jednostki Policji i na czyją prośbę były wezwane? Dlaczego bito zatrzymanych i czy w stosunku do tych funkcjonariuszy zostaną zastosowane sankcje? Ilu policjantów brało w tym udział i ilu zostało poszkodowanych oraz jakie to są obrażenia? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! W zapewnieniach propagandowych rząd PO-PSL, wcześniej premier Donald Tusk, teraz premier Ewa Kopacz, deklaruje dialog społeczny. Szczególny to rodzaj dialogu, kiedy coraz częściej rząd go prowadzi ze społeczeństwem przy pomocy pałek policyjnych, armatek wodnych i broni gładkolufowej. (Poseł Grzegorz Matusiak pokazuje zdjęcie mężczyzny z zakrwawioną twarzą) Boli pana ministra i rząd skojarzenie ze stanem wojennym. Widzę, że reagujecie na to nerwowo. Niech pan mi powie, jak duża jest różnica, bo moim zdaniem niestety ona jest bardzo cienka, bardzo taka, powiedziałbym, delikatna, między wymierzeniem broni, lufy pistoletu przez policjantów w Polaków, kiedy się strzela z kul lufowych, czyli z broni gładkolufowej, jak duża jest odległość, czy jest ona rzeczywiście tak duża, jak w przypadku strzelania z broni ostrej? Jeżeli już ktoś wymierzył w Polaka, polski policjant, broń gładkolufową, to jak dostanie rozkaz strzelania z broni ostrej, to też to zrobi. (Dzwonek) Naprawdę jest tutaj tylko krok do tego. Policja powinna zapewnić bezpieczeństwo tym, którzy zgodnie z prawem zorganizowali pokojową manifestację, i ludziom, którzy znajdują się obok tej manifestacji, a tego nie zrobiliście ani 17 stycznia w Zabrzu, ani 3 lutego, ani 9 lutego w Jastrzębiu-Zdroju. Czy rzeczywiście było tak, że nie popełniono wcześniej błędów operacyjnych i trzeba było skorzystać z tych ostatecznych środków, jakimi są środki przymusu i użycie właśnie tych instrumentów, o których mówimy? Moim zdaniem popełnione zostały błędy. Po wypadkach w Zabrzu odszedł komendant Działoszyński. Sądziłem, że nowy komendant Policji, wprawdzie dotychczasowy jego zastępca, nie będzie stosował tych samych metod. Powtórzyło się to samo. To świadczy o tym, że filozofia rządu się nie zmieniła, że nadzór się nie zmienił czy że w ogóle brakuje tego nadzoru. Na wszystkie pytania, które stawiamy, powinna tu odpowiedzieć pani premier Kopacz, ale na posiedzenia komisji nie przychodzi pani premier Kopacz czy minister Piotrowska, tylko spuszcza się to po szczebelkach coraz niżej, przepraszam, niech pan się nie obrazi, ale musi pan stawać przed nami, a tak naprawdę to jest sprawa rządu. Gdyby w normalnym demokratycznym kraju, innym niż Polska pod rządami PO-PSL, miały miejsce takie zdarzenia, to premier by stanął na mównicy sejmowej i na te pytania odpowiadał. Pani premier Kopacz unika tego, a pan nam w istocie rzeczy niczego nie wyjaśnia. Proszę odpowiedzieć na to pytanie: Czy rzeczywiście była to ostateczność? Czy nie popełniono błędów operacyjnych w działaniach policji w tych trzech przypadkach? Dlaczego użyto w końcu tych środków, o których mówimy? Panie ministrze, ostatnie pytanie. Wykorzystuję czas, którego nie wykorzystał kolega poseł Matusiak.
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Już kończę. Jakie naprawdę czynności kontrolne zostały przeprowadzone w ramach nadzoru sprawowanego przez ministra spraw wewnętrznych, bo pan powiedział na posiedzeniu komisji i tutaj bardzo ogólnikowo, które doprowadziły do tych wniosków, z którymi ja i posłowie, którzy te pytania dzisiaj zadają, zupełnie się nie zgadzamy.
Mówca: Grzegorz Matusiak
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Bardzo proszę pana ministra, żeby jeszcze odpowiedział mi na piśmie, ponieważ pan minister nie odpowiedział mi tutaj na zadane pytania. Bardzo więc proszę, żeby to było na piśmie. Dziękuję.
Mówca: Piotr Tomański
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Nasze pytanie dotyczy sprawy szeregowych żołnierzy kontraktowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami żołnierze kontraktowi, a więc wszyscy ci, którzy teraz służą w korpusie szeregowych, mogą w nim służyć najwyżej 12 lat. Oczywiście teoretycznie, a nawet praktycznie mają oni możliwość awansu i pozostania w armii na stałe. Zdajemy sobie jednak sprawę z tego, że w praktyce tylko nieliczni z tego skorzystają, ponieważ statystyka pokazuje, że na jeden etat podoficerski jest od 8 do 10 chętnych. Pozostali, zgodnie z art. 13 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, po 12 latach służby, a być może czasami nawet wcześniej, bo to są zawsze kontrakty, są zmuszeni opuścić szeregi armii. W Przemyślu mamy wielu takich właśnie żołnierzy. Na Podkarpaciu, ale i w całej Polsce istnieją takie sytuacje, że ci żołnierze w jakiś sposób obawiają się o swoją przyszłość, a są wyszkoleni i jak myślę, jeszcze doskonale potrafią służyć Polsce i armii. Jak już mówiłem, w przeważającej większości są to żołnierze w pełni sprawni fizycznie, doświadczeni, dobrze wyszkoleni, w których armia przez lata inwestowała, co jak myślę, jest istotne. Moje pytanie do pana ministra jest takie: Czy prawdą jest, że w latach 2016-2022 wojsko będzie musiało opuścić ok. 35 tys. żołnierzy, czyli prawie 1/3 wszystkich w nim służących? Czy nie obawia się pan, że mogą być trudności z wypełnieniem tej dużej luki kadrowej, jaka powstanie po odejściu tak dużej liczby żołnierzy kontraktowych? Chociaż na pewno chętnych nie brakuje, tym bardziej na Podkarpaciu. Czy nie uważa pan, że zwalnianie do cywila dobrze wyszkolonych, sprawnych fizycznie żołnierzy i przyjmowanie na ich miejsce niedoświadczonych kandydatów będzie dużą stratą dla armii? No i oczywiście dużym obciążeniem finansowym, bo wiadomo, jak kosztowne są szkolenia. Następne pytania zada już moja sympatyczna koleżanka. Bardzo proszę o odpowiedź, panie ministrze.
Mówca: Renata Butryn
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wiadomo, że osoby, które będą na kontrakcie 12 lat, osiadają w jakiejś rzeczywistości, mają zagwarantowaną pensję i różne inne wynikające ze służby przywileje, a bardzo często po takim okresie powrót na rynek pracy, który jest bardzo wymagający, jest trudny. Stąd może te obawy i pytania. W związku z tym chciałabym zapytać o dwie istotne kwestie. Pierwsze pytanie: Czy nie warto by rozważyć, żeby tych żołnierzy przygotować np. do ochrony obiektów wojskowych, jednostek wojskowych? Pytam, ponieważ bardzo często robią to firmy zewnętrzne, a to będą żołnierze superprzygotowani do takiej służby. Może warto by przy którejś z agencji wojskowych stworzyć komórkę, która zajmowałaby się właśnie tego typu ochroną. Byłoby to moim zdaniem bardziej bezpieczne i bardziej profesjonalne, jeśli chodzi o wojsko, a jednocześnie dałoby możliwość i perspektywę odnalezienia się na rynku pracy i w zasadzie w służbie. I drugie pytanie: Czy MON (Dzwonek) rozważa przyjęcie rozwiązań polegających na tym, żeby dowódca jednostki miał możliwość przedłużania okresu służby żołnierzom kontraktowym w korpusie szeregowych, jeżeli widzi taką konieczność, jeżeli stworzył drużynę i ta drużyna dobrze funkcjonuje? Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Tomczak
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Jesteśmy świadkami dynamicznych zmian zachodzących na całym świecie na rynku tradycyjnych usług pocztowych. Proces tzw. e-subskrypcji powoduje zastępowanie dotychczasowych kanałów komunikacji kanałami opartymi na narzędziach cyfrowych. Jednocześnie, wraz z wejściem w życie nowego Prawa pocztowego, z dniem 1 stycznia 2013 r. dokonano pełnego otwarcia rynku usług pocztowych w Polsce. Zmiany te mogą negatywnie wpływać na sytuację narodowego operatora pocztowego, Poczty Polskiej SA. Z uwagi na powyższe zwracam się do pana ministra z pytaniem: Czy procesy restrukturyzacyjne zachodzące w Poczcie Polskiej SA umożliwiają jej skuteczną konkurencję na zmieniającym się rynku pocztowym?
Mówca: Michał Jaros
Data: 2015-03-04 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Dotknął pan sprawy i chcę dopytać o tę prywatyzację. Poczta Polska to narodowy operator, to historia, tradycja, ale też dynamiczne zmiany w ostatnich latach, które idą w dobrą stronę. W związku z tym, panie ministrze: Czy i na kiedy planujecie proces prywatyzacji Poczty Polskiej, wzmocnienie kapitałowe Poczty Polskiej poprzez wejście na Giełdę Papierów Wartościowych? Jakie są niezbędne warunki, żeby ten proces rozpocząć? Dziękuję bardzo.