PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Chciałem zadać pytania, ale już otrzymałem w pewnym sensie odpowiedź w związku z wypowiedzią pana posła Suchowiejki i pana posła Rusieckiego. To jest piękne, kiedy my na tej sali podejmujemy tego typu uchwały, bo jest to naprawdę taki moment, kiedy można odsapnąć, powiedzmy, tą kulturą w Warszawce, tu na tej sali. (Poseł Joanna Bobowska: Kultura łagodzi obyczaje.) To jest piękne, ale, drodzy państwo, myślę o tym, co za tym idzie, jak ministerstwo kultury wzmocni tę uchwałę, jakie planuje przedsięwzięcia. I jestem troszeczkę w rozterce, bo prawdopodobnie to pytanie pozostanie pytaniem retorycznym, ponieważ nie ma nikogo z ministerstwa kultury. O czymś pan poseł Suchowiejko zaczął mówić, o pewnych przedsięwzięciach ministerstwa z tym związanych, albo pani poseł sprawozdawca, która bardzo subtelnie, tonując nawet swoją wypowiedź, przedstawiła postać. To jest naprawdę bardzo piękne i osobiście naprawdę to pochwalam. Prosiłbym o odpowiedź, jeżeli jest to możliwe, co ministerstwo kultury chce jeszcze przedsięwziąć, żeby ten rok Kolberga (Dzwonek) był wyrazisty dla tej Polski ludowej. (Wesołość na sali) Ludowej, ale w znaczeniu artystycznym.
Mówca: Joanna Bobowska
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Serdecznie dziękuję za te pytania i to wspólne dzielenie przekonania, że kultura w wymiarze artystycznym wiejskim i tradycyjnym może nas połączyć. To jest bardzo ważne. Do tego przekonał nas jako komisję również pan minister kultury Bogdan Zdrojewski, mówiąc o bogatych planach ministerstwa na przyszły rok co do upowszechniania i postaci Kolberga, i jego dorobku, i tego wszystkiego, co wiąże się z sięganiem do tradycji, do tych najlepszych źródeł, które dotyczą dość wielu regionów Polski. Nawiązując do tematu nagród, chcę powiedzieć, że nagrody Oskara Kolberga są oczywiście niezwykle istotne. One doceniają pracę artystów ludowych i wszystkich osób aktywnych wokół tej tradycji. Tak że myślę, że ta wiedza jest coraz szersza. Jeżeli mówimy o tym w Sejmie, mówimy w naszych środowiskach, to z pewnością upowszechniamy to w najlepszy sposób. Wyzwania na przyszły rok mają również oczywiście wymiar społeczny, bo w moim przekonaniu właśnie to trafianie do tradycji, dawnych obyczajów, to opisywanie tej naszej bliskiej kultury, bo przecież Oskar Kolberg często wymienia miejscowości sąsiednie dla nas... Sięgnęłam do jego dzieł i kilka dni temu przeczytałam dość ciekawy opis na temat Wadowic, Myślenic i różnych okolic akurat w Małopolsce. Była wymieniona Szczawnica ze sporym dorobkiem. Myślę, że te lekcje wychowania regionalnego dotyczą oczywiście również innych regionów Polski, mogą być z powodzeniem prowadzone na bazie tych materiałów źródłowych. Jest w różnych przypowieściach sporo ciekawych informacji zarówno o ludziach, jak i o sposobie ich zachowywania się. Niektóre są śmieszne, niektóre straszne. Jest to wspaniały materiał do tego, żeby prowadzić edukację artystyczną, edukację regionalną. Myślę, że w najlepszy sposób będzie ona realizowana zarówno przez ministerstwo kultury, jak i przez samorządy na różnych szczeblach: wojewódzkim, powiatowym i gminnym. Na pewno będziemy do tego zachęcać. Postrzegam to też jako wyzwanie dla nas, dla posłów, szczególnie dla posłów członków komisji kultury. Dlatego, kończąc, chciałabym bardzo podziękować za tę inicjatywę, za dobrą pracę nad tą uchwałą. Myślę, że potencjał, który stworzył Oskar Kolberg, wykorzystamy w przyszłym roku w najlepszy możliwy sposób. Dziękuję bardzo.
Mówca: Robert Tyszkiewicz
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt w imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska przedstawić opinię w sprawie propozycji ustanowienia roku 2014 Rokiem Jana Karskiego. Mówiła już o tym pani przewodnicząca Śledzińska-Katarasińska i warto ten fakt podkreślić. Mamy wciąż w panteonie narodowym polskim postaci, których dzieło, życie, dorobek warto odnawiać w publicznej świadomości, w naszej wspólnej narodowej pamięci, z pewnością Jan Karski jest jedną z takich postaci. Bohater trzech narodów, odznaczony trzema najwyższymi medalami, orderami: Polski, Stanów Zjednoczonych, Izraela. Prekursor polskiej solidarności międzynarodowej, tak można powiedzieć, bo czymże innym była misja Jana Karskiego, jak nie wielkim świadectwem solidarności, kiedy w imieniu narodu, który sam był w niewoli, dopominał się o wolność i ochronę narodu żydowskiego, który podlegał okrutnej eksterminacji w Europie w czasie II wojny światowej. To heroiczne świadectwo solidarności jest dziś obecne w pamięci świata i warto je nieustannie przywoływać w naszej narodowej pamięci, zwłaszcza że Polska chlubi się swoim zaangażowaniem w to, co nazywa się solidarnością międzynarodową, Polska chce solidarność czynić częścią swojej narodowej marki. Myślę, że Jan Karski jest prekursorem i tworzy fundament tej międzynarodowej solidarności. Warto też podkreślić drugą rzecz - służbę państwu poprzez dyplomację. To jest w jakiejś mierze patron polskiej dyplomacji. Dlaczego? Mówimy o różnych aspektach, różnych atrybutach Polskiego Państwa Podziemnego. Jan Karski pokazuje, że to państwo podziemne miało też swoją dyplomację. Jakiej niesłychanej trzeba skuteczności, aby występując w zasadzie w imieniu, można powiedzieć, bytu państwowego niepotwierdzonego niepodległymi granicami, dotrzeć do prezydenta Stanów Zjednoczonych, premiera Wielkiej Brytanii, do wielu możnych świata, jakiej niesłychanej skuteczności i determinacji trzeba, aby tego wszystkiego dokonać? Jan Karski tego dokonał, więc można powiedzieć, że jest też patronem nowoczesnej, skutecznej polskiej dyplomacji (Dzwonek) i warto o tym aspekcie jego aktywności, jego życia w przyszłym roku przypominać. Chciałbym w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej gorąco rekomendować Wysokiej Izbie ustanowienie roku 2014 Rokiem Jana Karskiego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Jacek Świat
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W przyszłym roku przypada 100. rocznica urodzin Jana Kozielewskiego, który do historii przeszedł jako Jan Karski, emisariusz. Był prawnikiem, dyplomatą, historykiem, także żołnierzem, konspiratorem. Był wielkim patriotą, jedną z najwybitniejszych postaci XX w. To on był wysłannikiem Polskiego Państwa Podziemnego do wolnego świata. Podczas swojej najważniejszej misji w 1942 r. dostarczył przywódcom i opinii państw sprzymierzonych raport o eksterminacji Żydów, zaplanowanej i prowadzonej przez Niemców na niespotykaną w dziejach skalę. Dotarł ze swym raportem nawet do prezydenta Roosevelta. Jednak jego relacje, choć wsparte niezwykle bogatą dokumentacją i osobistymi doświadczeniami - przecież sam był i w getcie, i w obozie przejściowym - spotkały się z niedowierzaniem i zwykłą obojętnością, a może kunktatorstwem. Można powiedzieć, że ta misja skończyła się niepowodzeniem. Podobnie niepowodzeniem zakończyło się drugie zadanie, które przed sobą postawił, było nim przedstawienie opinii zachodniego świata prawdy o Polsce pod okupacjami i o fenomenie Polskiego Państwa Podziemnego. Książka ˝Tajne państwo˝ wydana w 1944 r. zyskała popularność, miała wiele przekładów, jednak nie wpłynęła na losy Polski. Być może dla Zachodu nie do strawienia był antykomunizm czy raczej realizm Karskiego. Za to z powodzeniem pracował przez lata emigracyjnego życia na Uniwersytecie Georgetown, tam też wydał swoje fundamentalne dzieło historyczne pod jakże znamiennym tytułem ˝Wielkie mocarstwa wobec Polski. Od Wersalu do Jałty 1919-1945˝. Karski doceniony został dopiero po latach. Paradoksalnie sławę przyniósł mu udział w filmie ˝Shoah˝, filmie skądinąd nieuczciwym i manipulatorskim. Karski został odkryty i zyskał uznanie, szczególnie w Stanach Zjednoczonych i Izraelu. Zasadził swoje drzewko w parku Yad Vashem, uzyskał honorowe obywatelstwo Izraela, a także został odznaczony Orderem Orła Białego, choć można zapytać, dlaczego na polskie odznaczenie czekał tak długo. Pośmiertnie, niestety pośmiertnie został odznaczony amerykańskim Medalem Wolności. Jan Karski doczekał się sprawiedliwości, jednak ta nie jest dana raz na zawsze. Dziś znowu w świecie podejmowane są próby pisania historii na nowo, a zasługi takich ludzi jak emisariusz Karski zostają przemilczane. (Dzwonek) Ogłoszenie roku 2014 Rokiem Jana Karskiego będzie dobrą okazją do przypomnienia światu nie tylko człowieka, który chciał powstrzymać Holokaust, to także okazja do propagowania w świecie prawdy o realiach II wojny światowej, prawdy o postawie Zachodu wobec zagłady, prawdy o polskim heroicznym wysiłku, by ratować współbraci Żydów. Wierzę, że Polska tej okazji nie zmarnuje. Z tą wiarą mój klub, klub Prawo i Sprawiedliwość poprze przedstawioną uchwałę. (Oklaski)
Mówca: Roman Kotliński
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Każdy człowiek ma prawo do błędów w życiu. W przypadku Jana Karskiego z całą odpowiedzialnością możemy powiedzieć, że była to postać krystaliczna, postać wyjątkowa, postać niezwykle zasłużona, był to człowiek niezwykle odważny, człowiek, który mógł zmienić bieg historii i próbował to zrobić. Stajemy tu przed tym samym dylematem. Jeśli honorujemy Jana Karskiego, dlaczego nie honorować setek innych Polaków? W ten sposób jakby deprecjonujemy setki czy tysiące podobnych bohaterów. Dlatego muszę powtórzyć: to nie jest miejsce na takie uchwały. Apeluję jeszcze raz o to, żeby zajął się tym IPN lub może Senat. Natomiast wnioskodawcy stawiają nas przed wyborem, który może być tylko jeden - oczywiście nie sposób nie poprzeć uchwały, która honoruje takiego człowieka. Dziękuję.
Mówca: Dariusz Joński
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Sojuszu Lewicy Demokratycznej mam przyjemność wyrazić poparcie dla projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2014 Rokiem Jana Karskiego. Nie chciałbym powtarzać tego, co mówili przedmówcy, ale chciałbym zwrócić szczególną uwagę na to, że Jan Karski to łodzianin z urodzenia, to w mieście nad Łódką ukształtowały się jego nieprzeciętna wola, odwaga i determinacja. To w Łodzi nauczył się współżyć z osobami innej nacji i religii. Z Łodzi wyruszył w świat z nadzieją tworzenia lepszej przyszłości. Wciągnięty w wir wielkiej historii zaryzykował swoje życie, by ratować Żydów skazanych na śmierć w gettach i obozach zagłady. Stał się jednym z Polaków, którzy ośmielili się zdemaskować i potępić antysemityzm. Również w Łodzi, o czym akurat mówił przedmówca, otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Łodzi 15 maja 2000 r. Wówczas mówił, że jest to jego ostatnia wizyta w Łodzi i w Polsce. Dwa miesiące później zmarł w waszyngtońskim szpitalu. Jestem oczywiście dumny, że dzisiaj w imieniu klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej mogę poprzeć ten projekt uchwały, ale chciałbym zwrócić uwagę jeszcze na jedną rzecz. Otóż parę tygodni temu jeden z dziennikarzy zapytał kilku parlamentarzystów, czyim imieniem został nazwany rok 2013. Niestety nie otrzymał odpowiedzi. Wydaje mi się, że jest to powodowane również tym, że ministerstwo kultury w sposób niewłaściwy albo bardzo skromny przygotowuje takie obchody. Mówię to na przykładzie największego mistrza polskiej poezji Juliana Tuwima, który również miał związek z Łodzią. Wydawało mi się, że kandydatury wydyskutowane najpierw na posiedzeniu komisji kultury, a później kompromis polityczny na tej sali powinny dać do myślenia ministerstwu kultury i powinno ono przygotować odpowiednie środki, jak również program, który powinien temu towarzyszyć. Niestety tego zabrakło. Dzisiaj to, że nikt z ministerstwa kultury nie jest tu obecny, też chyba najlepiej o tym świadczy. Tak więc mam nadzieję, że skończy się nie tylko na tym, że tutaj staniemy i każdy z nas poprze tę propozycję - tę i kolejne, które dzisiaj będą zgłaszane - ale że ministerstwo kultury zrobi wszystko, aby faktycznie bardzo porządnie, przy odpowiednim nakładzie finansowym przygotować program obchodów m.in. Roku Jana Karskiego. Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Pięta
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jan Karski to wybitny Polak. Jednak w uzasadnieniu można było dostrzec inaczej postawione akcenty. Przedstawiciel Platformy Obywatelskiej mówił, że Jan Karski może być wzorem skuteczności polskiej dyplomacji. Pan poseł Jacek Świat zwrócił jednak uwagę, że jego misja skończyła się nie sukcesem, a niepowodzeniem. Trzeba, proszę państwa, powiedzieć, że cała ofiara Jana Karskiego, jego odwaga i poświęcenie - to wszystko jest oczywiście niezwykle istotne i z tego jako Polacy możemy być dumni. Szkoda tylko, że pomimo to, iż udało mu się dotrzeć do Churchilla czy Roosevelta, jego raport nie spowodował odpowiedniej reakcji. Ani jedna bomba nie spadła na koszary SS czy linie kolejowe. Dobrze, że chociaż teraz jest on otaczany należytym szacunkiem. Bardzo dziękuję komisji za tę uchwałę.
Mówca: Jacek Świat
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Kontynuując myśl przedstawioną w stanowisku klubowym, chciałbym zapytać - choć to pytanie w tym momencie trafia w puste ławy rządowe - czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego mają plan obchodów Roku Jana Karskiego za granicą. Czy jest pomysł na propagowanie za granicą i tej postaci, i prawdy o tamtych czasach, szczególnie teraz, kiedy próbuje się rewidować historię II wojny choćby w bardzo popularnym niemieckim serialu? Czy jest pomysł na to, by postać Jana Karskiego promować, przypomnieć w Stanach Zjednoczonych, Izraelu, a nade wszystko w Niemczech? Mam nadzieję, że taki pomysł istnieje. Ponieważ w tej chwili nie ma tu nikogo z ministerstwa kultury czy Ministerstwa Spraw Zagranicznych, mam nadzieję, że doczekam się odpowiedzi pisemnej. (Oklaski)
Mówca: Iwona Śledzińska-Katarasińska
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, pani marszałek. Dziękuję przedstawicielom wszystkich klubów za tak zgodną ocenę inicjatywy, aby rok 2014 był Rokiem Jana Karskiego. Oczywiście nie jestem w stanie odpowiedzieć w pełni na pytanie pana posła Świata, ale mogę powiedzieć, że obchody roku Karskiego chyba 8 styczna rozpoczną się w Parlamencie Europejskim wystawą jemu poświęconą. To jest najbliższe wydarzenie, które będzie miało miejsce na samym początku roku. Wiem także, że rzeczywiście przewidziano obchody czy pojawienie się szczególnych akcentów w Stanach Zjednoczonych i w Izraelu. Nie wiem, czy dotyczy to Niemiec. Po prostu nie wiem, nie rozmawialiśmy o tym. Natomiast jeżeli chodzi o Polskę, przewidziano bardzo bogaty program, łącznie z przypomnieniem czy też prezentacją, premierami filmów, które do tej pory by nie powstały, których nie znamy, a które są. Nad częścią tych obchodów patronat objął prezydent Bronisław Komorowski. Tak więc odnośnie do programu, to jeżeli trzeba przypominać w Polsce tę postać i jej działalność, to na pewno tak się stanie. I w tym jest rola - tu dziękuję za swego rodzaju podpowiedź - naszej komisji, panie pośle, chodzi o to, byśmy się jeszcze temu programowi przyjrzeli. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Gapińska
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska mam zaszczyt rekomendować Wysokiej Izbie przyjęcie komisyjnego projektu uchwały w sprawie ustanowienia roku 2014 Rokiem św. Jana z Dukli. Uchwała, której podjęcie rekomenduję, wpisze się w szereg działań podejmowanych w związku z 275. rocznicą ustanowienia Jana z Dukli patronem Polski oraz w obchody 600. rocznicy jego urodzin. Historia nie dostarczyła zbyt wielu danych o pochodzeniu i dzieciństwie Jana z Dukli. Prawdopodobnie urodził się ok. roku 1414 w południowej części Dukli przy ul. Kaczyniec. Kilka lat spędził nad potokiem Zaśpit, prowadząc życie pustelnicze. Potem podjął życie zakonne w jednym z najbardziej znanych w okolicy zakonie ojców franciszkanów konwentualnych. Od początku pobytu Jan z Dukli dał się poznać współbraciom jako człowiek wielkiej modlitwy, mądrości i pokory. Po wyświęceniu na kapłana współbracia wielokrotnie powierzali mu urząd przełożonego, m.in. w Krośnie i we Lwowie. Ponieważ do franciszkanów wstąpił powodowany pragnieniem praktykowania ubóstwa, zmienił klasztor, wstępując do bernardynów, którzy w tym czasie praktykowali powrót do pierwotnej gorliwości i zachowania ubóstwa w takim stopniu, jak zapewne życzyłby sobie tego św. Franciszek z Asyżu. U bernardynów nie pełnił funkcji, bo chciał w pełni oddać się pracy jako kaznodzieja i spowiednik. Cieszył się tam opinią osoby pobożnej i gorliwego zakonnika, dając przykład wiary współbraciom. Zmarł w roku 1484. Zaraz po jego śmierci zaczęto się do niego modlić i wzywać jego wstawiennictwa przed Bogiem. Licznie odwiedzano jego grób. Wśród ludzi opowiadano o uzdrowieniach i innych cudach, jakie wydarzyły się za jego wstawiennictwem. Trudne czasy, jakie nastąpiły po śmierci św. Jana, wpłynęły na rozwój jego kultu, ale beatyfikacja doszła do skutku dopiero 21 stycznia 1733 r., gdy papież Klemens XII zaliczył Jana z Dukli do grona błogosławionych. Kilka lat po tym wydarzeniu ogłoszono Jana z Dukli patronem Korony i Litwy i rozpoczęto starania o jego kanonizację. Niestety wydarzenia historyczne, w tym rozbiory Polski, stworzyły niepomyślne warunki do kanonizacji. Aktu kanonizacji dokonał dopiero Ojciec Święty Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Polski w Krośnie 10 czerwca 1997 r. Omawiając postać tego świętego, należy podkreślić jego działalność charytatywną, dzielenie się z ubogimi, udział świętego w zmniejszaniu ciężarów chłopom ze wsi klasztornej. (Dzwonek) Kult Jana z Dukli jest rozwinięty w Polsce i na Ukrainie, gdzie jest wiele kościołów i parafii pod jego wezwaniem. Jego imieniem nazywane są ulice i szkoły. Życie tego świętego jest wzorem troski o drugiego człowieka w duchu miłości bliźniego. Klub Platformy Obywatelskiej będzie głosował za przyjęciem projektu uchwały ustanawiającej rok 2014 Rokiem św. Jana z Dukli. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Kruk
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Święty Jan z Dukli, pustelnik, następnie zakonnik, zasłynął jako mądry kaznodzieja i spowiednik. Ustanowiony został w naszych dziejach patronem Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, patronem Lwowa, archidiecezji przemyskiej oraz rycerstwa polskiego. Wkrótce po śmierci we Lwowie w 1484 r. rozwinął się jego niezwykły kult. Przy grobie świętego modlili się m.in. królowie: Zygmunt III Waza, Jan Kazimierz, Michał Korybut Wiśniowiecki, Jan III Sobieski. W 1733 r. papież Klemens XII wpisał Jana z Dukli w poczet błogosławionych. Lata rozbiorów, niewoli i wojen wstrzymały proces kanonizacyjny. Wznowiono go dopiero w 1947 r. W poczet polskich świętych włączył go Ojciec Święty Jan Paweł II w czerwcu 1997 r. Mówił do nas wówczas w homilii: Kiedy dziś dokonujemy kanonizacji Jana z Dukli, wypada nam spojrzeć na powołanie tego duchowego syna św. Franciszka i na jego posłannictwo w szerszym kontekście dziejowym. I wówczas bowiem nie brakowało takich, którzy zdrowej nauki nie znosili. Mówił też: Nie dopuśćcie, aby wam odebrano chrześcijańską godność, bo próbuje się to robić. Relikwie świętego cieszące się wielką czcią przechowywane są w szczególności w jego sanktuarium w Dukli. Ale nie tylko. W lipcu 2010 r. odbyła się uroczystość nadania Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej imienia św. Jana z Dukli oraz przeniesienia relikwii patrona do kaplicy szpitalnej. Natomiast w lipcu 2012 r. św. Jan z Dukli powrócił do Lwowa, gdzie spędził większość swego życia. Relikwie świętego wprowadzono do katedry pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Metropolita lwowski arcybiskup Mieczysław Mokrzycki serdecznie dziękował ojcom bernardynom prowincji polskiej i prowincji ukraińskiej za podarowanie relikwii. Zacytuję słowa listu, który do nas, posłów, przysłał ojciec Micheasz Okoński, kustosz sanktuarium świętego w klasztorze oo. Bernardynów w Dukli: Ustanowienie roku 2014 Rokiem św. Jana z Dukli, patrona Polski, w 600-lecie jego urodzin będzie okazją do naśladowania, jak współdziałać z Panem Bogiem poprzez skuteczne wstawiennictwo naszego świętego rodaka, zarówno w sprawach wagi państwowej, jak i osobistych każdego z nas. Kult świętego zakonnika należał do ważnych zewnętrznych przejawów religijności polskiego katolickiego społeczeństwa. Święty Jan z Dukli wzywa każdego Polaka do walki duchowej o prawdę, wierność Bożym przykazaniom oraz o ofiarną miłość do ojczyzny. Wyzwala troskę o dobro wspólne w duchu sprawiedliwości społecznej oraz miłości bliźniego. Na tych fundamentach będzie bezpieczniej budować przyszłość naszej obecności w Europie. Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Trudno się z tym nie zgodzić. (Dzwonek) W imieniu klubu Prawo i Sprawiedliwość wnoszę o przyjęcie przez Wysoką Izbę uchwały wraz z poprawką, którą z braku czasu zgłoszę w ramach pytań. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Roman Kotliński
Data: 2013-12-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Klub Twój Ruch będzie głosował przeciwko tej uchwale. Dlaczego? Tak naprawdę nie do końca wiadomo, czy Jan z Dukli w ogóle kiedykolwiek istniał. Nawet jeśli istniał, to niewiele o tym katolickim świętym wiemy. Wiemy tylko tyle, że mieszkał prawie całe życie w pustelni, więc siłą rzeczy nie był osobą zbyt popularną i dużo o nim nie wiadomo. Chcę zwrócić uwagę Wysokiej Izby, że honorowanie katolickich świętych nie tylko jest nie na miejscu w ciele ustawodawczym, lecz także jest wysoce ryzykowne, ponieważ Kościół Rzymskokatolicki przeprowadził w 1969 r. lustrację świętych i ok. 50% świętych, o których mówiła tradycja katolicka, zostało wykreślonych. A więc honorowanie tych świętych, o których mówią legendy, a należy do nich św. Jan z Dukli, jest cokolwiek niebezpieczne. Między innymi wówczas wykreślono ze spisu świętych takie postaci jak np. św. Barbara, chociaż w Polsce w prawie 100 kościołach znajduje się 100 relikwii św. Barbary, jutro na całym Śląsku w wielu kościołach będą odpusty ku jej czci, w kopalniach stoją pięknie wyrzeźbione posągi z kamienia, z węgla i z marmuru. Niestety św. Barbara nigdy nie istniała. Podobnie św. Jerzy, który walczył ze smokiem, został przez papieża wykreślony - razem ze smokiem. (Wesołość na sali) Święta Tekla, której kult jest bardzo żywy bodajże na Podlasiu i która uczyniła wiele cudów, niestety nigdy nie istniała, przynajmniej zdaniem Kościoła, z którym trudno się nie zgodzić, bo Kościół jest tutaj specjalistą. Dlatego uważam, że wysoce nie na miejscu jest zajmowanie się sprawami wiary, sprawami mitów kościelnych czy legend, prawdziwych czy nieprawdziwych, w ciele, jakim jest Wysoka Izba. Zostawmy te sprawy Kościołowi. Z całym szacunkiem, to nie jest czas ani miejsce na tego typu rozważania. Zajmujemy czas, który mógłby być przeznaczony na sprawy dużo ważniejsze, żywotne, istotne dla Polaków. Dziękuję bardzo. (Oklaski)