Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2017-10-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym się zwrócić do szefów różnych instytucji ziemi lubuskiej. Są to: prezes i załoga rejonu energetycznego, m.in. powiatu krośnieńskiego, komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej tego powiatu, druhowie ochotniczych straży pożarnych, funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, pracownicy ratownictwa medycznego, szpitala powiatowego ziemi krośnieńskiej i ziemi lubuskiej. Zwracam się do was ze słowami podziękowania za skuteczną, a przecież realizowaną w skrajnie trudnych warunkach, akcję pomocowo-ratowniczą w trakcie i po przejściu orkanu Ksawery. Okazuje się, że rzeczywistość przyrodnicza, mimo buńczuczności ludzi i ich przekonania, że dominują nad wszystkim, niekiedy sprowadza nas do realnego wymiaru tego, czym jesteśmy wobec potęgi przyrody. Tak też się stało w ostatnich dniach, 5 października br., kiedy to nasz rejon nawiedził orkan Ksawery. Było strasznie. Ludzie zatrzymani w drodze, w wygaszonych pociągach, wystraszeni, niepewni, co się będzie działo, samochody zepchnięte do rowów lub przywalone padającymi drzewami lub ich konarami, zerwane dachy domostw, powalone setki drzew i linii energetycznych, telefonicznych, wszechogarniająca ciemność i brak komunikacji. Niepewność narastała. I państwo, i ja to łatwo jesteśmy w stanie odtworzyć z pamięci, wszak działo się to zaledwie tydzień temu. Pojawia się u mnie wobec tego doświadczenia swoista refleksja związana z poczuciem technicznego zniewolenia, w jakie popadliśmy. Okazuje się, że jesteśmy bardzo mocno uzależnieni od tego, czy jest prąd, czy mamy zasięg, czy światło się pali. Nowoczesność, w jakiej już od dawna żyjemy, pozbawiła nas podstawowych nawyków, samozaradności w takiej sytuacji. Zatem i lęki w tego typu okolicznościach są większe niźli realny stan zagrożenia. Nasza niemoc zatacza kręgi, potęgowana nie tyle samą realną mocą przyrody, ile bezradnością i naszym oczekiwaniem, że są służby, inni, którzy za nas powinni działać. Ufam, że rozumiecie państwo, co chcę powiedzieć. Z jednej strony, są obiektywne trudności, z drugiej, nasza ludzka bezradność. bardziej wynikająca z rejterady wobec potrzeby konfrontowania się z trudami samodzielnie i oczekiwania, że inni, służby za nas coś załatwią czy zrobią. Z tego typu zdarzeniami jest też tak, że po przejściu gwałtownych wiatrów, opadów ranek ukazuje ogrom spustoszenia. Tak też było i tym razem. Co prawda, wasze jednostki i służby zaczęły działania ratunkowe już w godzinie wydarzeń, niemniej mrok nocy spowijał wiele w woal tajemnicy, która w pełnym okrucieństwie objawiła się wraz z rodzącym się nowym dniem. Jest zatem i tak, że w kolejne dni po orkanie ludzie powoli zbierać się będą w sobie, liżąc rany, naprawiając to, co jest w ich mocy i posiadaniu. Jednak wiele działań i prac z natury rzeczy spada na służby państwa, wyspecjalizowane organizacje i instytucje. To wyście zatem przez wiele kolejnych dni musieli ogarnąć, naprawić, postawić na nowo bardzo wiele. Niestety nie obyło się bez słów i komentarzy osadzonych w złorzeczeniu, że ˝za wolno˝, ˝nie z tej strony wsi, bo przecież nasza strona ważniejsza˝, ˝oni chyba tam nic nie robią˝, nieuwzględniających absolutnie ani zakresu prac, jakie musieliście wykonać, ani rozległości terenu, jakiego one dotyczyły. Reasumując, wyrażam wdzięczność za wasze działania i uznanie dla ich sprawności. Dziękuję za ofiarę i trud, jaki na rzecz ratowania mieszkańców poszkodowanych terenów i pomagania im ponieśliście. To dobrze świadczy zarówno o waszych formacjach, instytucjach i organizacji, jak i o postawie członków tychże, którzy w pełni zaangażowani byli w akcję pomocowo-naprawczą. Dziękuję bardzo. (Oklaski)