Mówca: Piotr Pyzik (tekst niewygłoszony)
Data: 2018-11-09 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie na dzień 9 listopada 2018 r. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zbliżają się dni obchodów 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości po 123 latach zaborów. W ciągu następnych 3 dni miliony Polaków na różne sposoby, w dziesiątkach tysięcy miejsc, dadzą wyraz swojej dumie z posiadania własnej, niepodległej, suwerennej i wolnej ojczyzny. Świętować będą różne środowiska polityczne i osoby reprezentujące całe spektrum tego, co zawiera się w pojęciu polskości. Wspólnie i indywidualnie, publicznie i w gronie najbliższych, hucznie i w zadumie, wiwatując z radości i pochylając się nad mogiłami tych, którzy swoją krew przelali, by Polska mogła być, by następne pokolenia mogły wziąć w swoje ręce odpowiedzialność za państwo i dołożyć swoją pracę, pot, krew, a niejednokrotnie także ofiarę życia do fundamentów, jakie odziedziczyli po przodkach. Nie licytujmy się w tych dniach na zasługi, nie roztrząsajmy historycznych dylematów i pozwólmy sobie nawzajem świętować tak, jak chcemy. Pozostawmy poza nawiasem tych, którym nasze narodowe święto przeszkadza, którzy próbują na różne sposoby pokłócić nas - czujących dumę na widok podniesionej biało-czerwonej flagi i na widok naszego ukoronowanego Orła Białego - nie zasługują oni bowiem, by poświęcać im choćby minutę z tych pięknych listopadowych dni. Pamiętajmy też, że ten okres 100 lat niepodległości, który tak porusza naszą wyobraźnię, nie był czasem łatwym. To prawdopodobnie jeden z najstraszniejszych wieków naszej ponadtysiącletniej historii, naznaczony potworną eksterminacją dokonaną przez hitlerowskich Niemców i sowieckich Rosjan, obciążony czasem brutalną, a czasem podstępną demoralizacją komunistyczną, ale także wyróżniający się niebywałym bohaterstwem powstańców śląskich, obrońców Lwowa i Warszawy, żołnierzy Września'39, powstańców warszawskich, partyzantów walczących z Niemcami i Sowietami, żołnierzy wyklętych, robotników Poznania, Wybrzeża, Radomia i śląskich hut i kopalń. To też wiek błyskotliwej, tytanicznej pracy budowniczych Gdyni, twórców nowoczesnego przemysłu, tych, którzy odbudowywali zniszczenia wojenne, a w końcu milionów cichych bohaterów mozolnie podnoszących polską gospodarkę po wyzwoleniu spod komunistycznego jarzma. W tak trudnym stuleciu działali też wybitni naukowcy, pisarze, artyści oraz ludzie ducha i idei z wyrastającą ponad wszystkich postacią Ojca Świętego Jana Pawła II. Miejmy też zawsze w pamięci to, że od 11 listopada 1918 r. zmagamy się również z tym, co stanowi oś naszego narodowego życia publicznego - naszymi wewnętrznymi sporami. Bywa, że przybierają one formę bardzo żywiołową. Czasem zdarzało nam się przekraczać granice, których nigdy przekraczać nie powinniśmy. Zapewne nasz temperament i charakter nie ułatwiają porozumienia, a waga spraw wywołuje poważne emocje. Jednak to właśnie spór, jeśli biorą w nim udział ludzie prawdziwie mający Polskę w sercach, może być podstawą do wypracowania najlepszego sposobu prowadzenia nas ku przyszłości, o ile prowadzimy go z wzajemnym szacunkiem. Dokonując syntezy słów dwóch wielkich ojców naszej niepodległości, w swoich czasach także wielkich antagonistów, marszałka Józefa Piłsudskiego i Romana Dmowskiego, proszę wszystkich moich rodaków, by szli swoją drogą, służąc jedynie Polsce, miłując tylko Polskę i nienawidząc tych, co służą obcym, bo jako Polacy mamy obowiązki polskie, które są tym większe, i tym silniej do nich się poczuwamy. Dziękuję. Przebieg posiedzenia