PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Marzena Okła-Drewnowicz
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Z pewnością wszyscy na tej sali, i nie tylko na tej sali, wiemy, że gwałt oznacza niewątpliwie traumę. Zgadzam się w całej rozciągłości z kierunkiem projektowanych zmian i uważam, że gwałt powinien być ścigany z urzędu, że to państwo powinno wziąć na siebie ten obowiązek. Mam jednak świadomość tego, że każda z ofiar ma indywidualną sytuację, uwarunkowaną jej wiekiem, stopniem pokrewieństwa ze sprawcą, czasami zamieszkiwaniem z nim. Stąd też mam pytanie do wnioskodawców: Czy w projektowanej ustawie jest jakaś furtka, która by umożliwiła respektowanie decyzji ofiary? Dziękuję. (Oklaski) (Poseł Krystyna Pawłowicz: No, właśnie, bardzo dobre pytanie.)
Mówca: Elżbieta Achinger
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że na tej sali naprawdę niewiele osób powie, że ta ustawa jest niepotrzebna czy zbędna. Ja też to mówię, bo jestem prawnikiem z wieloletnim doświadczeniem, a prawnikiem karnistą sprzed lat. Jeszcze jako kurator sądowy spotykałam się niestety i z jedną stroną, i z drugą, czyli ze sprawcą i, niestety, z ofiarą. Powiem szczerze, a mam tylko jedno konkretne pytanie uszczegółowiające też do wnioskodawców, te ofiary przestępstwa zgwałcenia bardzo mocno przeżywają traumę w czasie długiego procesu dochodzenia sprawiedliwości. Bo na każdym etapie to jest jak gdyby powtórka z tego dramatu, który przeżyły. Wszyscy mamy doświadczenie niezbyt dobrego, a nawet bym powiedziała mocniej: złego i nieumiejętnego traktowania tych osób zarówno przez policję, lekarzy, jak i przed sądem, sam proces nie zawsze jest prowadzony w sposób właściwy. Moje pytanie dotyczy tego, żeby ta nasza zmiana nie była tylko fragmentaryczna i niespójna, bardzo bym chciała, żeby się w niej znalazło uregulowanie zagadnień związanych właśnie z tym postępowaniem, z dochodzeniem sprawiedliwości, żeby zwiększyć świadomość, jeśli chodzi o traktowanie tych osób, by było ono naprawdę godne tego, co chcemy osiągnąć. A chcemy osiągnąć to, żeby ta sprawiedliwość zatriumfowała w całości. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Szymański
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na całe szczęście, drogie koleżanki i drodzy koledzy, wszystkie kluby jednoznacznie wyraziły chęć dalszej pracy nad projektem tej ustawy i wskazały komisję kodyfikacyjną jako tę właściwą, która dalej ma się tym projektem zająć. Marszałek Zych słusznie zauważył, że historyczna dyskusja na temat skutków zapisu art. 205 Kodeksu karnego toczyła się w różnych uwarunkowaniach społecznych, kulturowych i prawnych. Się rozwijamy, czas idzie do przodu, zmienia się społeczność, zmienia się obyczajowość, więc musimy nadążyć za tym, co się wokół nas dzieje. Społeczne napiętnowanie czynu oraz ściganie go z urzędu moim zdaniem z pewnością powstrzyma, a na pewno ograniczy tego typu niepożądane działania. Mam pytanie do wnioskodawcy odnośnie do osób małoletnich i statystyk, ponieważ na tę chwilę, jeśli chodzi o osobę małoletnią do 15. roku życia, ściganie przestępstwa gwałtu może się odbywać wyłącznie na wniosek opiekuna, prawda? Jakie są statystyki i jaki zdaniem pani, szanowna koleżanko posłanko, wpływ ściganie z urzędu tego typu przestępstw na osobach małoletnich będzie miało na wykrywanie po wielokroć, powiedzmy, wskazywanie sprawców tego typu czynów zakazanych? Dziękuję.
Mówca: Witold Pahl
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Ten funkcjonujący jeszcze dzisiaj stan prawny budzi bardzo duże wątpliwości w kontekście zasad konstytucyjnych. Chodzi o art. 45 konstytucji, który mówi o dostępie do sądów. Ten wzorzec jest rozumiany w aspekcie pozytywnym, a więc takim, który nakłada na państwo obowiązek stworzenia takich procedur, aby ofiara przestępstwa miała dojście do wymiaru sprawiedliwości, aby mogła dochodzić swoich praw z zachowaniem godności, ale też w sposób zgodny z własnym interesem, tak aby ta procedura nie stanowiła o przeszkodach w skutecznym i szybkim działaniu wymiaru sprawiedliwości. Wydaje się, że dotychczasowa praktyka w sposób oczywisty nie odpowiadała tym standardom. Ten tryb wnioskowy powodował, iż rzeczywiście dostęp do wymiaru sprawiedliwości, rozumiany jako szybki i sprawiedliwy sposób zakończenia sprawy, w tym konkretnym przypadku napotykał duże przeszkody. Dlatego też jest pytanie do pani poseł wnioskodawcy. Obowiązują jeszcze wytyczne Sądu Najwyższego z 1972 r. mówiące o szczególnych zasadach i warunkach przesłuchiwania ofiar tychże przestępstw, wprowadzone w 2005 r. nowelizacją przepisy mówiące o tym, iż szczególnie w stosunku do osób małoletnich, jeśli chodzi o zapobieżenie powtórnej wiktymizacji, powinien być również stosowany ten tryb jednorazowego przesłuchania w obecności prokuratora. Ale czy w ramach współpracy, bo rozumiem, że projekt ten powstał we współpracy z Ministerstwem Sprawiedliwości, są przewidywane możliwości sporządzenia wytycznych i programów dla sądów (Dzwonek), które miałyby dostosować procedury do nowych przepisów? Mówię o procedurach, jeśli chodzi o Kodeks postępowania karnego i o pracę Policji w tym zakresie. Dziękuję.
Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Bardzo dziękuję wszystkim przedstawicielom klubów za skierowanie wniosku do dalszych prac w komisji i potwierdzam, panie ministrze, że to jest początek prac nad tym problemem, bo jeśli tego problemu nie ma - a jednak także z wypowiedzi pana ministra wynika, że jest i dotyczy naprawdę sporej liczby osób - to należałoby zadać sobie pytanie: jeśli jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle? Wszystkie rzeczy związane z procedurami, które nie służą ofierze tego przestępstwa, ale powtórnie ją wiktymizują, które wynikają ze złych praktyk, począwszy od organów ścigania, przez prowadzenie samego procesu już w sądzie, można i trzeba usunąć. Ale zadaję sobie takie pytanie: Czy zbrodnia zabójstwa powinna być ścigana na wniosek najbliższych ofiary, czy też z mocy prawa? Jeżeli jesteśmy uczestnikiem międzynarodowych rozwiązań prawnych i wprowadzamy je w polskim prawie wtedy, kiedy chodzi o zbrodnię przeciwko narodom, to mówimy: gwałt jest tam przestępstwem absolutnie koniecznie ściganym z urzędu, a w przypadku spraw związanych z codziennym życiem Polek i Polaków nie, bo wtedy dotyczy ich najintymniejszej sfery, którą powinniśmy zostawić co do decyzji, czy to ruszać, czy nie, im samym. Myślę, że ta dyskusja, w której często było tak, że posłanki, które zadawały pytania, w pytaniach następnych pytających słyszały odpowiedzi na swoje pytania, a także wystąpienie pana ministra to początek dużej debaty na temat, co do którego nie mamy jednomyślności, ale mamy jednomyślność co do konieczności rozwiązania problemu, który powoduje, że to przestępstwo nie zawsze jest wykrywane, bo nie zawsze ofiara chce o tym przestępstwie mówić. Wszyscy zgadzamy się co do tego, że jest to bardzo ciężkie przestępstwo, i wszyscy zgadzamy się co do tego, że proces powtórnej wiktymizacji z tej procedury dochodzenia do zbrodni i karania zbrodniarzy powinien być usunięty. To jest moim zdaniem bardzo dobry początek rozmowy, która w efekcie prac nad tym projektem przyniesie dobre rozwiązania prawne, służące elementarnemu poczuciu sprawiedliwości, że przestępca, który dokonuje tego przestępstwa, nie może czuć się bezkarny, a ofiara tego przestępstwa w sposób absolutnie wyjątkowy jest przeprowadzana przez proces, w którym udowadniana jest wina przestępcy. Tyle i aż tyle. Bardzo liczę na to, że ten projekt stanie się przyczynkiem do dobrych rozwiązań prawnych. Jako wnioskodawcy, projektodawcy jesteśmy bardzo otwarci na każde następne dobre rozwiązanie prawne, które będzie służyło ochronie Polek i Polaków przed tym ciężkim przestępstwem. Bardzo serdecznie dziękuję.
Mówca: Tomasz Szymański
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Po uznaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2012 r. niekonstytucyjności 24 artykułów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych chcę podkreślić, iż likwidacja monopolu Polskiego Związku Działkowców nie tylko w żaden sposób nie zagraża prawom samych działkowców, lecz może przynieść działkowcom wiele korzyści oraz stworzyć ogromne możliwości rozwoju ogródków działkowych. Podważenie skostniałej struktury Polskiego Związku Działkowców, która jest komunistycznym reliktem, stwarza szansę na rozwój rodzinnych ogródków działkowych, dając działkowcom zgodną z duchem demokratycznego kraju możliwość zrzeszania się w dowolny sposób, bez obligatoryjnego przynależenia, członkostwa w PZD. Jedną z form, w której mogą być zrzeszeni działkowcy, jest stowarzyszenie. Po wpisaniu do Krajowego Rejestru Sądowego będą oni mogli samorządnie zarządzać swoimi ogródkami, przyjmować darowizny, spadki, zapisy, otrzymywać dotacje, korzystać z ofiarności publicznej, podejmować finansową współpracę z administracją publiczną i biznesem, prowadzić działalność gospodarczą, łączyć się w związki stowarzyszeń i, co warte podkreślenia, ubiegać się o status organizacji pożytku publicznego. Jeśli stowarzyszenie uzyska wspomniany status, na realizację jego statutowych celów będzie można przekazywać 1% podatku od osób fizycznych. Daje to również możliwość użytkowania nieruchomości należących do Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego na preferencyjnych warunkach. Dotacje będą mogły być udzielane stowarzyszeniom działkowców przez wiele podmiotów, organizacji i instytucji zarówno na szczeblu administracji rządowej, jak i samorządowej. Ponadto stowarzyszenia działkowców będą mogły korzystać z dofinansowań - co jest niezwykle ważne, a do tej pory absolutnie niemożliwe w aktualnej strukturze - pochodzących ze środków Unii Europejskiej. Pragnę jeszcze raz zaznaczyć, iż decentralizacja władzy zarządzającej rodzinnymi ogrodami działkowymi nie niesie żadnego zagrożenia praw działkowców do użytkowania swoich działek. W moim głębokim przekonaniu umożliwienie działkowcom swobodnego zrzeszania się to olbrzymia szansa, która może spowodować dalszy rozkwit ogródków działkowych w Polsce. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! W dniu dzisiejszym w Augustowie odbyła się uroczystość z okazji jubileuszu 20-lecia Fundacji Cordis. Z tego miejsca pragnę na ręce księdza prałata Mariana Miklaszewskiego, prezesa fundacji, złożyć całemu zespołowi serdeczne gratulacje i życzenia dalszego trwania w misji podjętej przed dwiema dekadami. Jestem pełna szacunku dla dzieła, jakie Fundacja Cordis realizuje na co dzień, biorąc za swe credo słowa Jezusa Chrystusa: Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, mnie przyjmuje. Misja ta jest szczególnie ważna w dobie deprecjonowania i eliminowania z życia społecznego wartości chrześcijańskich. Fundacja prowadzi Dom Serc w Augustowie, w którym działa świetlica terapeutyczna. W ramach dziennego pobytu dzieciom i młodzieży w wieku od 4 do 18 lat zapewniana jest pomoc pedagogiczna i wychowawcza, zapewniane są lekarstwa, odzież, gorący posiłek. Udzielane są korepetycje, dzieciom zapewnia się pomoc w odrabianiu lekcji, co daje im możliwość poszerzenia wiedzy, rozwijania zainteresowań, i udział w praktycznych zajęciach z różnych dziedzin. Co najważniejsze, dzieci kształtują w sobie poczucie własnej wartości i uczą się, jakby być dobrym i otwartym na potrzeby innych człowiekiem. Dom Serc organizuje dla dzieci i młodzieży zabawy, wycieczki i wakacje. Istotną formą działalności fundacji jest organizowanie letnich i zimowych turnusów wczasowo-rekolekcyjnych dla dzieci z domów dziecka. Muszę zauważyć, że to właśnie w Domu Serc w Augustowie od kilku już lat dzieci z Chorzowa w ramach tzw. kolonii charytatywnych spędzają dwa tygodnie wakacji, za co z tego miejsca bardzo serdecznie dziękuję. Będąc wielokrotnie gościem w Domu Serc, miałam okazję zaobserwować, jak życzliwym ciepłem obdarzane są wszystkie dzieci, podchodzi się do nich z otwartym sercem. Wychowanie tych dzieci w miłości do Boga i bliźniego jest celem godnym najwyższego szacunku. Tą misyjną, jakże potrzebną troską obejmowane są dzieci wyrastające w kręgu rodzin wymagających pomocy materialnej czy też zagrożonych patologią społeczną. Fundacja Cordis jest organizacją charytatywną i pozarządową założoną i prowadzoną przez księdza prałata Mariana Miklaszewskiego, której jedynymi środkami są fundusze pochodzące od ludzi dobrej woli z Polski i Szwajcarii, a także od samego księdza prałata. Dzięki nim dom jest otwartym i bezpiecznym schronieniem - czasem przed zimnem i głodem, ale bardzo często przed brakiem miłości. Niełatwa to praca, ale wiem z autopsji, z jak wielką pasją i skutecznością jest ona realizowana przez fundację. Muszę w tym miejscu wyrazić słowa podziękowania i wielkiego uznania pani Annie Marii Habethurt, która na stałe mieszka w Szwajcarii, ale cały swój urlop, wolny czas poświęca na pracę w Domu Serc. Jej energia udziela się wszystkim. W Domu Serc w Augustowie pani Anna Maria jest osobą o otwartym, wielkim sercu. Raz jeszcze wszystkim, którzy są związani z fundacją, z całego serca życzę niegasnących sił na obranej drodze, zdrowia i radości na co dzień, a nade wszystko nieustającej Bożej pomocy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Zbonikowski
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę wygłosić oświadczenie w sprawie rozłożenia na raty opłat koncesyjnych nadawcom, którym zostały przydzielone miejsca na tak zwanym multipleksie cyfrowym. Echa dyskusyjnej decyzji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie przydzielenia miejsc umożliwiających prowadzenie działalności nadawczej w ramach multipleksów cyfrowej telewizji naziemnej wciąż nie milkną. Tymczasem pojawiają się kolejne kontrowersyjne fakty związane ze sprawą. Jak doskonale wiemy, w gronie nadawców, którzy nie otrzymali miejsca na multipleksie, znalazła się Telewizja Trwam. Powodem negatywnego rozpatrzenia oferty tej telewizji miał być rzekomy brak wiarygodności finansowej stacji, wymaganej do otrzymania miejsca na multipleksie cyfrowej telewizji nadziemnej. Miejsca te otrzymali nadawcy tacy jak Eska TV, Lemon Records czy Stavka, mający w ofercie zupełnie nowe kanały telewizyjne. Podczas rozpatrywania ofert kondycja finansowa tych stacji została uznana za wystarczającą do otrzymania koncesji. Tymczasem, jak donoszą media, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zdecydowała o rozłożeniu na raty opłat koncesyjnych, które winne być uiszczone przez wyżej wymienionych nadawców z powodu ich niewydolności finansowej. Kwota, do spłacenia której zobowiązane są spółki Stavka i Lemon Records, to jest 10 800 tys. zł, została podzielona aż na 114 rat, natomiast opłatę obowiązującą spółkę Eska, to jest 7300 tys. zł, rozdzielono na 93 raty. Co ciekawe, wyżej wymienieni nadawcy złożyli do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wnioski o rozłożenie przedmiotowych należności na 3 lata, tymczasem uzyskali możliwość spłacenia ich w ciągu 10 lat. Słuszność decyzji o rozłożeniu opłat na raty jest tym bardziej wątpliwa, iż to posunięcie zostało negatywnie ocenione przez Najwyższą Izbę Kontroli. Wygląda na to, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji czuje się zupełnie bezkarna i podejmuje cyniczne i sprzeczne z własnymi tłumaczeniami decyzje. Rozmyślnie dyskryminuje katolicką telewizję spełniającą wszystkie warunki przy jednoczesnym faworyzowaniu podmiotów mało wiarygodnych, ale, jak się okazuje, w różny sposób powiązanych z członkami Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Rozłożenie opłaty koncesyjnej na tak wiele lat i rat to nic innego jak oczywiste przyznanie się do błędu, że przyznano koncesje podmiotom, które nie mają na nie pieniędzy. Uważam, że w zaistniałej sytuacji powinno dojść do ponownego rozpatrzenia wszystkich ofert i podjęcia nowych decyzji w sprawie przyznania miejsc na multipleksie cyfrowym. Niedopuszczalna jest bowiem tak absurdalna sytuacja, w której wskazuje się na istnienie imperium finansowego związanego z daną stacją i jednocześnie oskarża się ją o brak środków, a przy tym dochodzi do przyznawania miejsc na multipleksie nadawcom, którzy okazują się niezdolni do jednorazowego uregulowania opłaty koncesyjnej, mimo że w roku 2011 ubiegały się o miejsca na multipleksie z zapewnieniem co do jednorazowego uiszczenia przedmiotowej opłaty. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 29 lipca mija 70 lat od śmierci jednego z najbardziej znanych polskich malarzy, przedstawiciela nurtu malarstwa historycznego i batalistycznego, Wojciecha Kossaka. Był to artysta niezwykle utalentowany i pracowity, do końca swojego życia związany z malarstwem. Jednym z najbardziej znanych jego dzieł jest stworzony wspólnie z Janem Styką obraz ˝Panorama Racławicka˝. Malował także zdarzenia z okresu wojen napoleońskich, powstania listopadowego, liczne scenki rodzajowe i portrety. Być może wielki talent artysta odziedziczył po ojcu, Juliuszu Kossaku, również malarzu i rysowniku, u którego pobierał pierwsze nauki w tej dziedzinie. Wojciech Kossak urodził się w sylwestra roku 1856 w Paryżu. Studiował w Szkole Rysunku i Malarstwa, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Odbył także służbę wojskową zakończoną egzaminem oficerskim. Sukcesy artystyczne młody malarz zaczął odnosić w latach 80. XIX w., kiedy to jego obrazy zakupiło muzeum cesarskie w Peszcie, muzeum praskie, a nawet sam cesarz Franciszek Józef do jednego ze swych zamków. Kossak mieszkał i tworzył w Berlinie, podróżował także wielokrotnie do Francji i Stanów Zjednoczonych. Artysta był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, założył grupę malarską ˝Zero˝. Został wyróżniony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury. W swoich obrazach wykazywał zainteresowania tematyką batalistyczną i historyczną: ˝Olszynka Grochowska˝, ˝Bitwa o miasto˝, ˝Sztab Kościuszki˝, ˝Artyleria w ogniu˝, ˝Bitwa pod Raszynem˝ i wiele innych. Trzeba podkreślić, że Wojciech Kossak był prawdziwym patriotą, zdecydował się nawet na zerwanie kontaktów z dworem berlińskim po antypolskim przemówieniu cesarza Wilhelma II, mimo iż dwór przez kilka lat pełnił protektorat nad jego malarstwem. Odmawiał także tworzenia obrazów dla Niemców w trakcie II wojny światowej. Wojciech Kossak był ojcem równie znanych postaci polskiej kultury: Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Magdaleny Samozwaniec i Jerzego Kossaka. Artysta na stałe wpisał się do kanonu najwybitniejszych polskich malarzy i osobowości świata kultury. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W najbliższą niedzielę, 29 lipca, w Bobowej, mieście z powiatu gorlickiego, odbędzie się piknik historyczny ˝Z Bobowej na Grunwald˝. Bobowa, obecnie głównie znana z koronek klockowych, w dobie Polski piastowej była siedzibą możnego rodu Gryfitów. Do znacznych godności i zaszczytów doszedł Zygmunt Gryfita, który w sławetnej bitwie pod Grunwaldem dowodził 46. chorągwią braci i rycerzy Gryfitów Bobowskich. O jego udziale w bitwie grunwaldzkiej pisali sam Jan Długosz w ˝Dziejach Polski˝ i Henryk Sienkiewicz w powieści historycznej ˝Krzyżacy˝. W tym roku minęła kolejna, już 602., rocznica tej jednej z największych bitew w historii średniowiecznej Europy. Polscy rycerze odnieśli wówczas wielki sukces. Stąd też dla uczczenia ich waleczności Bobowa kolejny raz organizuje piknik historyczny. Głównym organizatorem obchodów jest Bractwo Rycerskie 46. Chorągwi Zygmunta Gryfity z Bobowej, a wśród atrakcji są wycieczka po wiosce rycerskiej, przemarsz bractw rycerskich oraz pokaz walk rycerskich na terenie renesansowego dworu obronnego w Jeżowie. Wspomniany dwór jest perełką architektoniczną naszego regionu. Organizowany piknik jest okazją, by przenieść się w historii do czasów zwycięstwa Polski nad Krzyżakami. Z inicjatywy samorządu gminnego uroczyste obchody rocznicy bitwy pod Grunwaldem mają zostać wpisane na trwałe w kalendarz ważnych wydarzeń w mieście i gminie Bobowa. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dziś, kiedy nauka historii w szkole traci niestety swoją właściwą rangę, kultywowanie takich rocznic ma szczególne znaczenie. Męstwo i bohaterstwo rycerzy polskich, walczących o wyzwolenie i suwerenność ojczyzny, trzeba wspominać, a wszystkim poległym w tej wielkiej bitwie i tym, którzy przeżyli, należy się cześć. Im lepiej młodzi ludzie poznają historię, tym większa szansa na rozbudzenie w nich ducha miłości do ojczyzny, poszanowania dla tradycji i kultury własnego narodu. Będąc świadkiem negatywnych zmian w systemie edukacji oraz laicyzowania i europeizowania polskiej młodzieży, chociażby przez różne media, popieram takie imprezy jak ten piknik historyczny i serdecznie zapraszam do Bobowej. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Maria Zuba
Data: 2012-07-26 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę dokończyć oświadczenie, które rozpoczęłam 13 lipca 2012 r. - oświadczenie poświęcone 50-leciu mojego miasta Suchedniowa. Szanowni Państwo! Miasto tworzą nie mury, lecz ludzie przyczyniający się do jego rozwoju. Gustaw Herling-Grudziński powiedział: Upieram się przy idei małych ojczyzn. Myślę wtedy nie o Polsce, która jako państwo jest zbyt szeroka do objęcia takimi uczuciami, lecz o konkretnym rejonie mojej młodości. Nigdy nie udało mi się go opisać tak, jak bym chciał. Gdzie jest to miejsce, o którym mówił pisarz? Odpowiem również jego słowami: Fascynacja Kielecczyzną to była fascynacja Świętokrzyżczyzną. Drugą moją fascynacją jest Suchedniów, gdzie właściwie od śmierci mojej matki rosłem, aż do wyjazdu do Warszawy. To jest fascynacja stawem, groblą, które już nie istnieją, lasami dookoła. Michniów z jednej strony, Baranów z drugiej strony, to jest moje wspomnienie z Kielecczyzny - pisał Gustaw Herling-Grudziński. Pięknie położony Suchedniów jest miastem, w którym żyło i żyje wielu twórczych ludzi. Jest osadą istniejącą od kilkuset lat i związaną z rozwojem przemysłu, ale prawa miejskie otrzymał 50 lat temu. Teraz przy okazji jubileuszu rada miejska uhonorowała dziesięciu zasłużonych mieszkańców odznaką zasłużonych dla Suchedniowa. Jest wśród nich duchowny ks. dr infułat Józef Wójcik, który przez niemal 40 lat był tu proboszczem, bardzo aktywnie uczestnicząc w życiu społecznym. Jest także pisarz i rzeźbiarz, autor wielu książek poświęconych Suchedniowowi, Kielecczyźnie - Ryszard Miernik. Są wyróżniający się nauczyciele i działacze społeczni, ludzie, którzy również na emeryturze pracują na rzecz małej ojczyzny: Stefan Pawlukiewicz, Anna Pasek, Lucyna Wielechowicz, Zdzisław Włodarczyk. Jest i obecna prezes Banku Spółdzielczego w Suchedniowie, który zrodził się ponad 100 lat temu z jednej z pierwszych w ówczesnej Kongresówce kas zapomogowo-pożyczkowych. Założycielem kasy był dziadek naszego kolegi, posła z klubu Prawa i Sprawiedliwości Jacka Świata. W okresie po II wojnie światowej mieszkańcy Suchedniowa z wielkim wysiłkiem i zapałem przystąpili do odbudowy swojego miasta. Uruchomiono produkcję w zakładach, tworzono szkoły, rozwijały się kopalnie i zakład przetwórstwa gliny. Fabryka urządzeń transportowych tradycjami i lokalizacją nawiązywała do XIX-wiecznej odlewni żelaza, z czasem jednak skoncentrowała się na produkcji wózków widłowych. Następowała zmiana charakteru osady, co przyczyniło się do nadania jej w dniu 22 lipca 1962 r. praw miejskich. Teraz minęła jubileuszowa 50. rocznica nadania miastu tych praw. Korzystając z tej okazji, również jako suchedniowianka z urodzenia, wszystkim suchedniowianom składam najserdeczniejsze życzenia, aby zawsze mogli być dumni z naszego miasta, z którym są związani, i oby Suchedniów zawsze był tym miejscem, w którym chcą żyć i w którym mogą pracować dla dobra swych rodzin i małej ojczyzny. Dziękuję. (Oklaski)