PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Wojciech Bakun
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam przyjemność przedstawić stanowisko klubu Kukiz’15 w sprawie prezydenckiego projektu ustawy o zmianie ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów. Przede wszystkim - podobnie jak moi przedmówcy - chciałbym bardzo podziękować za ten projekt. W Klubie Poselskim Kukiz’15 również dostrzegaliśmy taką potrzebę. Bardzo się cieszę, że ta inicjatywa wyszła od prezydenta. Myślę, że zarówno sprawozdawca komisji, jak i przewodniczący Komisji Łączności z Polakami za Granicą poseł Dworczyk wyczerpująco przedstawili założenia i charakter tego projektu. Nie pozostaje mi nic do dodania. Chciałbym jedynie, co zostało przedstawione w podkomisji, która została utworzona w celu procedowania nad tym projektem, poprosić o zajęcie się problemem dzieci i młodzieży mieszkających za granicą, chociażby w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Niemczech, nieuczęszczających do polskich szkół. Rozumiem, że to jest oddzielna sprawa, dlatego w tym przypadku żadnych poprawek nie zgłaszaliśmy, ponieważ w ustawie mówi się o dzieciach uczących się polskości, łączących się - jak pan poseł powiedział - z macierzą. Natomiast chodzi o zajęcie się problemem tych rodzin, ponad 2 mln osób, które znajdują się poza granicami kraju. Te dzieci nie zawsze chodzą do polskich szkół, a być może darmowe przejazdy komunikacją publiczną nie tak bardzo obciążyłyby budżet. Warto byłoby pokazać, że państwo o nich nie zapomina, zachęca do powrotu, chociażby dając przywilej darmowych przejazdów. Prosiłbym o zwrócenie uwagi na problem nowej emigracji, osób, które mieszkają, można powiedzieć, bardziej na zachodzie Europy, ale też i na całym świecie, na problem dzieci i młodzieży uczęszczających nie do polskich szkół, którym te przejazdy też by się należały. Dziękuję bardzo.
Mówca: Zbigniew Gryglas
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Mam przyjemność zaprezentować stanowisko klubu Nowoczesna wobec prezydenckiego projektu ustawy o zmianie ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego oraz niektórych innych ustaw. Przede wszystkim chcę podziękować panu prezydentowi i panu ministrowi za tę cenną inicjatywę. Muszę powiedzieć, że osobiście bardzo doceniam wysiłki pana prezydenta, które zmierzają do budowy wspólnoty. Rzeczywiście to jest cenne w tym projekcie, że nasi rodacy czy osoby, które postanowiły uczyć się języka polskiego w szkołach różnego typu, mogą poczuć się tak jak wszyscy inni. Nie będziemy wyróżniali tych osób, przyznamy im takie uprawnienia, jakie mają również polskie dzieci. To bardzo istotny krok. Jedyna obawa, jaka została wyartykułowana podczas posiedzenia komisji, dotyczyła tego, czy nasze konsulaty będą w stanie sprawnie wydawać dokumenty uprawniające do ulg, czyli legitymacje, które będą do tych ulg uprawniały. Mam nadzieję, że zrobimy wszystko, żeby nie zawieść oczekiwań, by te dokumenty pojawiały się w odpowiednim momencie. Oczywiście poprzemy tę ustawę. Jeszcze raz bardzo dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Respektując, uznając zasadność wnoszonej inicjatywy dotyczącej wzmocnienia kondycji intelektualno-kulturowej naszej diaspory poza granicami, zwracam się z pytaniem, czy proponowane rozwiązanie obejmuje zarówno starą, jak i nową emigrację. Jeśli tak, to czy w odniesieniu do potrzeb emigracji nie wydaje się zasadne stworzenie linków do podtrzymywania więzi z ojczyzną i czy rzeczywiście tak właśnie jest, że ta legitymacja i wynikające z niej uprawnienia są namacalnym, realnym elementem więziotwórczym w tym obszarze, łączącym aspekty zarówno sentymentalne, jak i pragmatyczne? A zatem uznając zasadność i trafność tej inicjatywy ustawodawczej (Dzwonek), pytam również o ten sentymentalny i pragmatyczny jej wymiar. (Oklaski)
Mówca: Krystian Jarubas (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego oraz niektórych innych ustaw jest pierwszym projektem ustawy o tematyce polonijnej skierowanym pod obrady Sejmu z inicjatywy prezydenta RP. Nie da się ukryć, że jest to odpowiedź pana prezydenta na potrzeby Polonii i Polaków mieszkających za granicą. Zdaniem Polskiego Stronnictwa Ludowego ten projekt nie wyczerpuje tego tematu, ale jest zdecydowaną odpowiedzią na część potrzeb naszych rodaków mieszkających za granicą. Jak czytamy, jego głównym celem jest zrównoważenie uprawnień dzieci polskich i polonijnych uczących się poza granicami kraju. Dotychczasowo dokumentem uprawniającym do otrzymania ulgi była legitymacja szkolna, ale tylko wydawana przez szkoły funkcjonujące na terytorium Polski lub prowadzone przez placówki dyplomatyczne. Ulgi dotychczasowe nie obejmują dzieci uczących się w szkołach społecznych prowadzonych przez polonijne organizacje oświatowe, stowarzyszenia rodziców, polskie parafie i sekcje polskie organizowane przy szkołach międzynarodowych. Uczniowie nie posiadają tam legitymacji szkolnych. Stąd, gdy przyjeżdżają do ojczystego kraju, nie mają żadnych ulg mimo wieku uprawniającego do ich przyznania. Projekt przyznaje uczniom szkół społecznych prowadzonych przez polonijne organizacje oświatowe, stowarzyszenia rodziców, polskie parafie i sekcje polskie organizowane przy szkołach międzynarodowych i zarejestrowanych w bazie Ośrodka Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą uprawnienia do ulg na przejazdy środkami komunikacji publicznej oraz uprawnienia do ulg w przypadku wejścia do muzeów i na teren parków narodowych w Polsce. Uprawnienia dotyczące ulg na przejazdy zostają przyznane również nauczycielom uczącym w tych szkołach. Wprowadzone zmiany mają na celu nagrodzenie tych uczniów, którzy podejmują trud zdobywania wiedzy o ojczyźnie swoich przodków. Posiadanie przez dzieci polonijne za granicą dokumentu poświadczającego ich uprawnienia do ulg w Polsce ma walor edukacyjno-patriotyczny. Będzie to widoczny dokument potwierdzający ich więź z Polską. Klub PSL będzie popierał proponowane przez pana prezydenta zmiany, nie ukrywamy jednak, że liczymy na większą aktywność pana prezydenta w sprawach dotyczących tematów krajowych.
Mówca: Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie w sprawie 123. rocznicy urodzin Mieczysława Smorawińskiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Na dzień 25 grudnia br. przypada 123. rocznica urodzin zamordowanego w Katyniu gen. brygady Wojska Polskiego Mieczysława Smorawińskiego. Korzystając z okazji, chciałbym powiedzieć kilka słów o życiu tego patrioty. Mieczysław Makary Smorawiński przyszedł na świat 25 grudnia 1893 r. w Kaliszu. Ukończył szkołę powszechną i Polską Szkołę Handlową. Kiedy miał 18 lat, za działalność niepodległościową skazano go na 6 miesięcy więzienia i zesłano w głąb Rosji. Po odbyciu kary podjął studia we Lwowie, w trakcie których przeszedł przeszkolenie wojskowe oraz ukończył kurs oficerski. Smorawiński ze względu na wybuch I wojny światowej przerwał studia. Udał się do Krakowa i wstąpił do Legionów Polskich, gdzie pełnił stanowiska: dowódcy plutonu, kompanii, a następnie batalionu. Po kryzysie przysięgowym Smorawiński został w 2. Pułku Piechoty Polskiego Korpusu Posiłkowego, a następnie służył w Polskiej Sile Zbrojnej. W roku 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie został dowódcą II Batalionu 8. Pułku Piechoty Legionów. Dowodził nim na froncie polsko-ukraińskim, na Litwie i Białorusi. Przed zakończeniem wojny był dowódcą 4. Pułku Piechoty Legionów oraz dowódcą IV Brygady Piechoty Legionów, która walczyła w rejonie Warszawy i Hrubieszowa. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej ukończył kurs dowódców pułków piechoty i piechoty dywizyjnej. W czasie przewrotu majowego stanął po stronie Józefa Piłsudskiego. W wieku 35 lat został awansowany na generała brygady ze starszeństwem i był wówczas najmłodszym generałem w Wojsku Polskim. Kiedy wybuchła II wojna światowa, Smorawiński był dowódcą Okręgu Korpusu nr 2 w Lublinie, gdzie organizował mobilizację oddziałów i bazy zaopatrzenia dla walczących oddziałów. Następnie udał się do Kowla, a później do Włodzimierza Wołyńskiego. Po wkroczeniu wojsk Armii Czerwonej na ziemie wschodniej Polski gen. Smorawiński zakazał podległym mu oddziałom atakowania nieprzyjaciela oraz rozpoczął pertraktacje. Zgodnie z porozumieniem miał udać się wraz ze swoim oddziałem w kierunku Bugu, jednak po wyruszeniu 20 września 1939 r. został zatrzymany jako jeniec wojenny. Następnie przez kilka miesięcy przebywał w obozach jenieckich, po czym został umieszczony w obozie w Kozielsku. Rok później, w kwietniu, został zamordowany wraz z resztą ofiar uznanych za wrogów władzy sowieckiej w Katyniu. Był jednym z dwóch zidentyfikowanych generałów w czasie ekshumacji zwłok w lesie katyńskim w 1943 r. Za swoje zasługi dla kraju został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Niepodległości, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi. W 2007 r. został pośmiertnie awansowany do stopnia generała dywizji przez śp. prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Dziękuję.
Mówca: Joanna Borowiak (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Obchodzona 13 grudnia br. 35. rocznica stanu wojennego przypomina o dramatycznych wydarzeniach grudnia 1981 r. Wprowadzenie w Polsce stanu wojennego było bezwzględną próbą przekreślenia nadziei rozbudzonych w polskim społeczeństwie w sierpniu 1980 r. ˝(...) nasz jest ten dzień, a jutro jest nieznane, więc róbmy tak, jak gdyby nasz był wiek. Pod wolny kraj spokojnie kładź fundament, a jeśli ktoś nasz polski dom zapali, to każdy z nas gotowy musi być. Bo lepiej byśmy, stojąc, umierali, niż mamy, klęcząc, na kolanach żyć. Solidarni, nasz jest ten dzień. Zjednoczmy się, bo jeden jest nasz cel˝. Jakże dziś, w kolejną rocznicę ogłoszenia stanu wojennego, słowa hymnu NSZZ ˝Solidarność˝ nabierają rzeczywistego kształtu, przywołując wspomnienie tych, którzy odważnie powiedzieli: nie reżimowi, bezwzględnemu oprawcy, którego celem był podbój świata, zwycięstwo ideologii, a metodą - zbrodnia, przemoc i kłamstwo. Bohaterowie tamtych dni nie bali się stanąć twardo i powiedzieć: Chcemy być wolni! Gdyby nie tamta ofiara, nie byłoby tej wolności, naszej wolności - powiedział pan prezydent Andrzej Duda. Hołd walczącym za wolność i niepodległość to nasz narodowy i osobisty obowiązek. Jesteśmy im winni pamięć i szacunek. Rocznica skłania również do refleksji nad tym, co należy zrobić, by nigdy więcej niewinnie przelana krew tak boleśnie nie zapisywała kart historii naszego narodu. Siła Polski leży w bezgranicznej potrzebie wolności i jedności, a jak mówił bł. ks. Jerzy Popiełuszko: ˝Solidarność to jedność ludzkich serc, umysłów i rąk zakorzenionych w ideałach, które są zdolne przemieniać świat na lepsze˝. Dziś, po 35 latach, ci, którzy wtedy stali po stronie reżimu, próbują wmówić Polakom, że stan wojenny to był czas ˝pełnej kultury˝. Nie wolno nam pozwolić, by mącono w głowach rodaków, by zaszczepiano kłamstwa w umysłach młodego pokolenia. Pamięć o dramatycznych wydarzeniach grudnia 1981 r. niech będzie podziękowaniem za wierność ideałom, za demokrację, za wolną Polskę!
Mówca: Sylwester Chruszcz (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W najbliższych dniach będziemy obchodzili kolejną rocznicę pamiętnych wydarzeń grudnia 1970 r. 17 grudnia doszło do krwawych ulicznych starć mieszkańców miasta z milicją oraz wojskiem. W tych tragicznych okolicznościach życie straciło 16 osób, a ponad 100 zostało rannych. Na ulice stolicy ówczesnego województwa szczecińskiego wyszli przede wszystkim robotnicy - stoczniowcy ze Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego. To właśnie tam po godz. 10 rano rozpoczął się wiec pod budynkiem dyrekcji zakładu. Robotnicy domagali się wyjaśnień dotyczących drożejącej żywności, ale przede wszystkim chcieli otrzymać odpowiedź na temat wydarzeń w Trójmieście. Około godz. 11, po godzinie od rozpoczęcia wiecu, ze stoczni w kierunku siedziby miejskiej rady narodowej wyruszył pochód liczący ponad pół tysiąca osób, do którego stopniowo przyłączała się również młodzież. W pewnym momencie doszło jednak do rozproszenia się manifestantów pod naporem milicji używającej gazu łzawiącego i pałek. Po godzinie ze stoczni wyruszył kolejny, prawie trzykrotnie większy pochód, liczący ok. 1500 osób, w którego skład weszli, oprócz stoczniowców ze stoczni Warskiego, także robotnicy z innych szczecińskich zakładów. Na ul. Dubois doszło do wygranych starć z oddziałami milicji. Manifestujący, których liczba zwiększyła się do 20 tys. osób, dotarli do siedziby komitetu wojewódzkiego PZPR. Z tłumu zgromadzonego pod budynkiem KW PZPR wrzucono do wewnątrz kilka butelek z benzyną, czym wzniecono pożar. Bilans pierwszego dnia wydarzeń grudniowych w Szczecinie to 13 godzin protestów, szturmów, walk i demonstracji, od godz. 9 rano w Stoczni Szczecińskiej do godz. 22. W zamieszkach zginęło 13 osób. Następnego dnia, 18 grudnia, w szczecińskich zakładach rozpoczął się generalny strajk okupacyjny. Pod bramą Stoczni Szczecińskiej pojawiło się wojsko, które w wyniku obustronnych prowokacji otworzyło ogień do demonstrantów i zabiło dwie osoby oraz raniło kilkanaście kolejnych. 19 grudnia władzę nad miastem przejął ogólnomiejski komitet strajkowy skupiający ponad 110 różnych zakładów pracy, na czele którego stanął Mirosław Dopierała. Demonstranci żądali od władz przystania na 21 postulatów, m.in. powołania niezależnych związków zawodowych, ukarania winnych masakry, wzrostu zarobków o 30% oraz zniesienia podwyżki cen żywności. Strajk zakończył się 22 grudnia. Podczas rewolty grudniowej zajęto i podpalono komitet wojewódzki PZPR, podjęto próby zajęcia komendy wojewódzkiej MO i siedziby wojewódzkiej komisji związków zawodowych, gmachu prokuratury, aresztu śledczego, jednostki wojskowej i gmachu miejskiej rady narodowej. Wydarzenia doprowadziły do ustąpienia Władysława Gomułki ze stanowiska I sekretarza.
Mówca: Jarosław Gonciarz (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie w sprawie jakości powietrza w Polsce w związku z najnowszym raportem Europejskiej Agencji Środowiska Na stronie internetowej Europejskiej Agencji Środowiska możemy znaleźć najnowszą edycję raportu o stanie powietrza. Niepokojący dla nas jest fakt, że kolejny raz Polska wraz z innymi krajami Europy Środkowej znajduje się w czołówce tego raportu. Z tego najnowszego raportu wynika, że plasujemy się nadal w czołówce krajów, które mają problem szczególnie z pyłami zawieszonymi powstającymi głównie w wyniku spalania paliw stałych. W przypadku PM10 najwięcej dni z przekroczeniami normy notuje się w Bułgarii. W dalszej kolejności jest Polska, a następnie Chorwacja i Grecja. Wśród krajów europejskich, gdzie w zasadzie nie występuje problem pyłu PM10, są Irlandia, Estonia, Finlandia i Wielka Brytania. Kraje Europy Środkowej nadal są też w czołówce pod względem zanieczyszczeń pyłem PM2,5. W naszej części Europy odnotowuje się też największe przekroczenia w przypadku benzo(a)pirenu, który jest bardzo silnym związkiem rakotwórczym powstającym m.in. przy spalaniu głównie plastiku w nieprzystosowanych do tego instalacjach. Niestety liderem w tej kategorii jest Polska. Za złą jakość powietrza w Polsce odpowiada przede wszystkim zjawisko niskiej emisji, czyli spalanie słabej jakości paliw oraz śmieci w domowych piecach Najnowszy raport wskazuje, że jakość powietrza w Europie uległa istotnej poprawie. Nadal jednak wielu mieszkańców miast, szczególnie w Polsce i całej Europie Środkowej, narażonych jest na przekraczające dopuszczalne normy stężenia zanieczyszczeń. Zanieczyszczenia szkodzą zarówno bezpośrednio człowiekowi, jak i środowisku naturalnemu. Europejska Agencja Środowiska wskazuje w swym raporcie na potrzebę głębokiej analizy przyczyn emisji zanieczyszczeń i wprowadzenia zmian nie tylko w gospodarce, ale też w stylu życia. Mam głęboką świadomość, że poprawa tego stanu rzeczy jest bardzo trudnym zadaniem. Pragnę jednak zwrócić się do Wysokiej Izby oraz wszystkich ministrów i przedstawicieli ministerstw o podjęcie działań, które przyczynią się do zmniejszenia zanieczyszczeń powietrza w naszym kraju. Dziękuję bardzo.
Mówca: Norbert Kaczmarczyk (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie w sprawie planów zmiany nazwy trzech tarnowskich ulic na aleję Lecha Kaczyńskiego Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jakiś czas temu członkowie Stowarzyszenia ˝Prawy Tarnów˝ zaproponowali zmianę nazwy ulic Elektrycznej, Spokojnej i Błonie na aleję Lecha Kaczyńskiego. Naturalnie pomysł zyskał zagorzałe grona zarówno przeciwników, jak i zwolenników. Inicjatywa ta natychmiast podzieliła Tarnów. Niemalże 2 tys. mieszkańców Tarnowa podpisało się pod petycją przeciwko zmianie nazwy ulic. Nie należy krytykować żadnej ze stron, ponieważ istota demokracji polega właśnie na tym, że każdy może zająć określone stanowisko w danej sprawie. Taka zmiana przysporzy jednak sporo problemów natury normatywnej, jak również finansowej przedsiębiorcom, którzy mają swoje siedziby przy tym ciągu ulic. Takich placówek jest ponad 70. Właściciele przedsiębiorstw szacują koszty nawet na kilkanaście tysięcy złotych. Egzemplifikacją dokumentów, które będą musiały zostać wymienione, są m.in. dowody rejestracyjne samochodów, dokumenty z urzędów skarbowych czy z ZUS-u oraz dokumenty związane z KRS. Przedsiębiorcy będą także zmuszeni do aktualizacji swoich materiałów promocyjno-informacyjnych, takich jak np. reklamy na samochodach. Problem ten dotyczy także osób fizycznych zamieszkałych przy tym ciągu ulic. Wymianie będą podlegać prawa jazdy czy paszporty i inne dokumenty osobiste. Podsumowując: z całą pewnością nie będą to małe koszty. Warto w tym miejscu bardzo wyraźnie podkreślić, iż w żadnym przypadku nie sprzeciwiamy się samej proponowanej nazwie, ale zmianom, które niosą za sobą bardzo duże koszty i obciążenia natury administracyjnej. Szanowni Państwo! Niestety sprawa ta podzieliła społeczeństwo tarnowskie. Tymczasem okazuje się, że można obrać zupełnie inną drogę w tym aspekcie, bez konieczności ponoszenia kosztów administracyjnych proponowanych zmian, przy czym rozwiązanie takie absolutnie nie godzi w imię śp. Lecha Kaczyńskiego, ale wręcz przeciwnie. Otóż świetnym miejscem, któremu można by nadać imię śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego, jest rondo usytuowane obok tarnowskich zakładów azotowych. Miejsce to jest także reprezentatywne i w sposób właściwy mogłoby pełnić funkcję pomnika pamięci śp. prezydenta. Co ciekawe, to właśnie tą trasą - wówczas było jeszcze w tym miejscu skrzyżowanie - przemieszczał się w kierunku Wierzchosławic prezydent Lech Kaczyński po wizycie w Tarnowie. W tym przypadku przychylenie się do naszej propozycji nabrałoby także niezwykle transcendentnego i symbolicznego wymiaru. W naszej ocenie należy poważnie rozważyć rezygnację z pierwotnego kształtu planowanych zmian. Obywatele unikną wielu problemów natury formalnej oraz finansowej, a imię śp. Lecha Kaczyńskiego zostanie godnie upamiętnione.
Mówca: Krzysztof Szulowski (tekst niewygłoszony)
Data: 2016-12-14 (Sejm RP, kadencja 8)

Oświadczenie w sprawie uroczystości w Lubartowie uczczenia 35. rocznicy stanu wojennego Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! 13 grudnia 1981 r. to jedna z najbardziej tragicznych dat w najnowszej historii Polski. Komunistyczne władze wypowiedziały narodowi wojnę skutkującą wieloma ofiarami, represjami i dramatycznymi konsekwencjami dla kraju. O dacie tej nie zapominamy, czego wyrazem są uroczystości organizowane w całej Polsce. W niedzielę 11 grudnia uczczono w Lubartowie 35. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego. Uroczystości rozpoczęły się mszą św. za ojczyznę w Bazylice św. Anny, w której uczestniczyli przedstawiciele władz miejskich na czele z burmistrzem Januszem Bodziackim i jego zastępcą Radosławem Szumcem. Uroczystości rozpoczęły się mszą św. za ojczyznę w Bazylice św. Anny, odprawioną przez ks. Andrzeja Juźkę. Uczestniczyły w niej poczty sztandarowe, uczestniczyli kombatanci, przedstawiciele władz miejskich na czele z burmistrzem Januszem Bodziackim i jego zastępcą Radosławem Szumcem, jak również radni, harcerze, regionaliści, dyrektorzy szkół, nauczyciele i uczniowie. Oprawę muzyczną zapewnił zespół Psallite Deo pod opieką Zbigniewa Skrzypka. Po mszy św. główne uroczystości miały miejsce w Lubartowskim Ośrodku Kultury. Uświetniły je występy Chóru Ziemi Lubartowskiej pod kierunkiem Alfreda Kędziory oraz młodzieży z II Liceum Ogólnokształcącego im. Piotra Firleja. Występy miały podniosły i patriotyczny charakter. Po występach artystycznych głos zabrali burmistrz Lubartowa Janusz Bodziacki, zastępca przewodniczącego Zarządu Regionu Środkowowschodniego NSZZ ˝Solidarność˝ Marek Wątorski i składający to oświadczenie poseł Prawa i Sprawiedliwości Krzysztof Szulowski. Burmistrz Janusz Bodziacki w imieniu społeczeństwa miasta Lubartowa w 35. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego wręczył reprezentującemu zarząd regionu ˝Solidarności˝ Markowi Wątorskiemu i przewodniczącej oddziału terenowego NSZZ ˝Solidarność˝ w Lubartowie Marioli Gąsior symboliczne statuetki. Po akademii w galerii Lubartowskiego Ośrodka Kultury można też było obejrzeć wystawę ˝Solidarność˝ z materiałów Instytutu Pamięci Narodowej. Chciałbym serdecznie podziękować lubartowskiej ˝Solidarności˝ za zaproszenie mnie na tę uroczystość. Cały ten dzień był dla mnie szczególny, przeżywany od rana w duchu patriotycznym i narodowym. Rano w Puławach kończyliśmy akcję przygotowywania paczek świątecznych w ramach pomocy dla Polaków na Wschodzie. Później, również w Puławach, w kościele św. Alberta odbywała się podobna uroczystość jak w Lubartowie, organizowana przez ˝Solidarność˝ puławską. Obecność w Lubartowie była dla mnie szczególnie ważna, jako że po raz pierwszy mogłem złożyć hołd bohaterom ziemi lubartowskiej z czasu tworzenia ˝Solidarności˝ i stanu wojennego. Ludzie ˝Solidarności˝, przyjmijcie wyrazy największego szacunku i uznania. Przebieg posiedzenia
Mówca: Marek Sowa
Data: 2016-12-15 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W najnowszym niechlubnym rankingu najbardziej zanieczyszczonych państw Europejskiej Agencji Środowiska Polska jest na 2. miejscu, po Bułgarii. Stężenia pyłów PM2,5 PM10 na m 2 czy też benzopirenu znacznie przekraczają wszelkie dopuszczalne normy. Samorządy podejmują wysiłek na rzecz poprawy jakości powietrza, oczekują jednak w tym zakresie wsparcia ze strony rządu. Tymczasem w ostatnim roku rząd wykreśla z działań priorytetowych działania na rzecz poprawy jakości powietrza. Świadczą o tym choćby decyzje narodowego funduszu ochrony środowiska, który ograniczył finansowanie programu ˝Kawka˝, cofnął decyzję o współfinansowaniu programu ˝Life˝ realizowanego przez samorząd województwa małopolskiego ze środków europejskich w partnerstwie z kilkudziesięcioma gminami. Chciałbym zapytać pana ministra: Jakie działania zamierza podjąć rząd, aby zmniejszyć stan zanieczyszczenia powietrza w Polsce, a tym samym cofnąć Polskę z czoła tego niechlubnego rankingu? Czy rząd zamierza wspierać samorządy w najbliższym czasie w realizacji wojewódzkich i gminnych programów ograniczenia niskiej emisji? Czy są przewidziane jakieś inicjatywy legislacyjne w tym zakresie? Myślę tutaj choćby o możliwości uprawnienia samorządów wielkich miast, dużych miast do wprowadzania stref ograniczonej emisji komunikacyjnej. Bowiem zanieczyszczenia komunikacyjne są drugim co do wielkości źródłem zanieczyszczeń w zakresie niskiej emisji. Dziękuję bardzo.