Mówca: Monika Rosa
Data: 2018-12-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Szanowne Panie Posłanki! Pani Poseł w Pierwszym Rzędzie! Państwo Posłowie! Wyobraźcie sobie, że już 300 tys. seniorów żyje na granicy egzystencji. 300 tys. osób, kobiet i mężczyzn. Nam, sytym, ciężko jest sobie wyobrazić sytuację głodnego, który codziennie sięga do portmonetki i liczy ostatnie grosze i złotówki, czy wystarczy mu na masło, na chleb, czy wystarczy mu na leki. Panowie Posłowie! To nie jest zabawne. Mówimy o osobach, które pracowały przez całe swoje życie, kobietach i mężczyznach, którzy odchodzą z kwitkiem od lekarza, z apteki, których nie stać na rehabilitację. Seniorzy w 2017 r. byli tą grupą osób, która zubożała najbardziej. Ten wskaźnik wzrósł właśnie do 300 tys. osób. A żyjemy w czasach, szanowni państwo, kiedy koszty utrzymania rosną coraz szybciej, w tempie zastraszającym. Drożeje żywność, płacimy więcej za mieszkania, a seniorzy mają swoje potrzeby, chorują, muszą wydawać na leki, na lekarzy, na rehabilitację. Tymczasem emerytura często nie wystarcza nawet na jedzenie. Emeryci w Polsce mają 7,3 mld zł długów. Dlaczego? Głównym powodem są wydatki na leczenie. Według badań 66% ankietowanych seniorów wskazało, że pieniądze z kredytu czy pożyczki wydało na leki. 34% na prywatne leczenie i rehabilitację. Emeryci są także skłonni o wiele częściej zadłużyć się, by pomóc swojej rodzinie, niż sfinansować własne potrzeby czy przyjemności. Głodowe emerytury to jest poważny problem w Polsce. Tych najuboższych seniorów tym bardziej pogrąża w biedzie galopująca drożyzna. Od stycznia rachunki za prąd będą droższe, będą płacili więcej swoich rachunków, ale te rachunki także odbiją się na cenach żywności. A emerytury rosną symbolicznie. Projekt, nad którym obecnie procedujemy, dotyczy likwidacji obciążenia emerytów i rencistów podatkiem dochodowym od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne. Emerytury wzrosną realnie, bo wzrosną o blisko 20%, czyli miesięcznie to kilkaset złotych więcej do wydania. Kilkaset złotych to są pieniądze na leczenie, to są pieniądze na lekarzy prywatnych, ponieważ czasami nie ma dostępu do lekarza geriatry w systemie publicznym. To są pieniądze na leki, na rehabilitację, to są pieniądze na jedzenie, po to żeby te osoby rzeczywiście mogły się realnie zdrowo odżywiać. To są pieniądze, żeby mogli wyjść z domu, żeby mogli pójść do kawiarni, żeby czasem mogli pójść do kina, żeby nie byli zamknięci w czterech ścianach. To są pieniądze na to, żeby mogli myśleć o tym, żeby w ogóle wyjść z mieszkania i zmienić to mieszkanie. Bo jeśli są to osoby z niepełnosprawnością, mieszkają na wyższym piętrze, to one są zamknięte w swoich czterech ścianach, to są więźniowie. Więźniowie biedy, więźniowie ubóstwa. To są osoby, które pracowały całe swoje życie, i jedno, czego od nas oczekują, to solidarności z nimi, solidarności z osobami, które pracowały i które chcą normalnie żyć. Dlatego, szanowni państwo - wiem, że jest milion innych wydatków - ale skupmy się na tych, którzy tej pomocy naprawdę potrzebują, którzy zasługują na tę pomoc. Aktywizujmy - jasne - żeby pracowali jak najdłużej, ale jeśli nie mogą, muszą otrzymać godziwą emeryturę. Myślmy o tym, jak ogromna jest różnica między emeryturą kobiet i mężczyzn, która sięga 30-40%. To są granice egzystencji, granice ubóstwa. Naszym obowiązkiem, obowiązkiem osób sytych, obowiązkiem posłów i posłanek jest po prostu pomóc tym osobom. (Oklaski) (Głos z sali: Brawo!)