Mówca: Marek Ruciński
Data: 2018-04-12 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Poselskiego Nowoczesna wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Moja opinia na temat ustaw zdrowotnych przedkładanych przez rządzącą większość nie uległa zmianie - niemal za każdym razem idea jest słuszna, a problem tkwi w szczegółach. To samo dotyczy procedowanej dzisiaj ustawy, która mimo wielu słusznych założeń budzi także sporo wątpliwości. Moje zdanie nie jest odosobnione, ponieważ nawet w trakcie konsultacji podobną opinię na temat wdrożenia systemu IOWISZ przedłożył Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego. Czytamy w niej: Systemowo jest to korzystne rozwiązanie potencjalnie powodujące przyspieszenie procesu decyzyjnego na poziomie wojewódzkim. Wątpliwości budzi natomiast ulokowanie narzędzia w organie nadzorującym (wojewoda) bez wpływu jednostek samorządu terytorialnego i organów odpowiedzialnych (marszałek, starosta). Celowość inwestycji od zawsze jest kluczowa dla odpowiedniego wydatkowania środków. Zastanawia mnie jednak upór, z jakim rząd chce decydować za pośrednictwem swoich nominatów o inwestycjach o charakterze bardzo często lokalnym, dotyczących tylko określonej społeczności. Jestem w stanie w pewnym stopniu zrozumieć strategię rządzących, której efektem jest przejmowanie kolejnych instytucji i która ma zapewnić ciągłość i trwałość władzy. Pamiętajmy jednak, że ochrona zdrowia, z uwagi na fakt, że wszyscy jesteśmy potencjalnymi pacjentami, powinna być apolityczna. Chcąc zapewnić właściwe funkcjonowanie systemu, trzeba ją dostosować do lokalnych potrzeb. Te z kolei mają być dokładnie opisane w mapach potrzeb zdrowotnych, których przecież nie tworzymy ze względu na wymogi unijne, ale z uwagi na potrzeby pacjentów w danych regionach. Te dokumenty wymagają jednak w dalszym ciągu poprawy, nie oddają bowiem w pełni wszystkich potrzeb lokalnych społeczności. Tymczasem w procedowanej ustawie proponuje się wprowadzenie rozwiązań, które w dużej mierze mają właśnie na nich opierać ocenę celowości realizacji inwestycji. Ponadto instrumentem tym ma zarządzać przedstawiciel władzy centralnej, którym jest wojewoda. W moim przekonaniu takie podejście jest wyrazem skrajnego braku zaufania do władz samorządowych, które przecież zostały wybrane przez społeczności lokalne. Dodatkowo takie rozwiązanie może generować konflikty na linii wojewoda - marszałek, ponieważ często to urząd marszałkowski jest organem założycielskim szpitala i de facto to on będzie występował o opinię dotyczącą celowości inwestycji. Podsumowując, należy zauważyć, że po raz kolejny projekt ma bardzo słuszne podstawy i jak wiele wcześniejszych rzeczywiście w pewnym stopniu zmierza do poprawy funkcjonowania systemu ochrony zdrowia, niestety upór, z którym dąży się do zwiększenia kompetencji przedstawicieli administracji centralnej kosztem samorządów, jest całkowicie niezrozumiały. Tak polityczne podejście do systemu ochrony zdrowia niestety nie ograniczy kolejek do lekarzy specjalistów ani nie wpłynie na realną poprawę warunków, podkreślam, pracy personelu medycznego, nie zagwarantuje też efektywnego i bardziej celowego wydatkowania środków z budżetu państwa. Zwiększenie wpływu wojewodów na realizację lokalnych inwestycji z obszaru ochrony zdrowia ma jedynie cel polityczny. Nie znajduję w tej propozycji merytorycznego uzasadnienia wprowadzenia tych rozwiązań. Instrument oceny wniosków inwestycyjnych w sektorze zdrowia jest niezaprzeczalnie potrzebny, ale w pierwszej kolejności dopracujmy wspólnie, ponad podziałami, mapy potrzeb zdrowotnych, i wtedy wprowadzajmy narzędzia, które mają na nich bazować. Klub Nowoczesna będzie głosował przeciwko temu projektowi. Dziękuję.