Mówca: Tomasz Kostuś (tekst niewygłoszony)
Data: 2017-12-08 (Sejm RP, kadencja 8)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W minioną niedzielę, jak co roku, 3 grudnia obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Niepełnosprawnych, święto ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1992 r. na zakończenie dekady osób niepełnosprawnych. Celem obchodów jest przybliżenie społeczeństwu problemów osób niepełnosprawnych, czyli tych, u których występują ograniczenia w prawidłowym funkcjonowaniu spowodowane obniżeniem sprawności fizycznej lub psychicznej albo nieprawidłowości w budowie i funkcjonowaniu organizmu. W tym dniu zwracamy uwagę na działania mające na celu włączenie tej grupy w społeczne życie. Obchody są również okazją do zwiększenia świadomości publicznej w zakresie korzyści płynących z integracji osób niepełnosprawnych w każdym aspekcie życia politycznego, społecznego, gospodarczego i kulturalnego. Pragnę na forum Wysokiej Izby przypomnieć, że 13 grudnia 2006 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło Konwencję praw osób niepełnosprawnych. W myśl jej zapisów osoby niepełnosprawne mają prawo do wolności i bezpieczeństwa, swobody poruszania się, w tym równego z osobami pełnosprawnymi dostępu do przestrzeni i budynków użyteczności publicznej, transportu, informacji i komunikacji, ochrony zdrowia, edukacji, życia prywatnego i rodzinnego oraz udziału w życiu politycznym i kulturalnym. To niezwykle ważne, byśmy jako parlamentarzyści przy sprawowaniu powierzonych nam mandatów zawsze pamiętali o potrzebach osób niepełnosprawnych i ich rodzin. Korzystając z okazji, zwracam się do pani premier o pochylenie się nad problemem opiekunów osób niepełnosprawnych. W tym miejscu pragnę zauważyć, iż obecnie świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, które rezygnują z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem potrzebującym stałej lub długotrwałej pomocy innych osób, a także stałego współudziału opiekuna w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponadto w myśl obowiązujących przepisów warunkiem otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, by niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 18. roku życia lub przed ukończeniem 25. roku życia, lecz tylko w przypadku gdy ta osoba uczy się w szkole lub studiuje. Trybunał Konstytucyjny w niewykonanym do dzisiaj wyroku z 2014 r. stwierdził, że uzależnienie prawa do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego od wieku, w którym powstała niepełnosprawność podopiecznego, jest niezgodne z konstytucją. Dlatego też apeluję do pani premier Szydło o podjęcie działań zmierzających do wykonania wyroku trybunału, tylko jego szybka realizacja może pozwolić na poprawę jakości życia tej skrzywdzonej przez los grupy społecznej. Międzynarodowy Dzień Niepełnosprawnych to również okazja, by po raz kolejny zwrócić uwagę na sygnalizowane już przeze mnie problemy dotyczące organizacji transportu dla niepełnosprawnych uczniów szkół ponadpodstawowych. W październikowej interpelacji informowałem panią minister edukacji narodowej o braku stosownych regulacji, które byłyby odpowiedzią na zapotrzebowanie tej części społeczeństwa. W odpowiedzi pani minister zapewniała, że ˝MEN, mając na uwadze zaspokojenie potrzeb wszystkich beneficjentów systemu oświaty, ponownie przeanalizuje powyższą kwestię, uzgadniając ją szczegółowo z jednostkami samorządu terytorialnego˝. Pragnę spytać panią minister, jak przebiegają prace w tym zakresie Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć o samych chorych i ich rodzinach. Pragnę serdecznie państwu podziękować i życzyć wytrwałości w walce z przeciwnościami losu oraz podejmowania ciągłego wysiłku w dążeniu do odzyskania zdrowia. Najlepszym życzeniem dla państwa powinno być pomimo wszystko życzenie sukcesu w pokonywaniu trudów codzienności. Mam pełne przekonanie, że to my, tzw. pełnosprawni, możemy się wiele od państwa nauczyć.