Mówca: Piotr Tomański (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2012-02-17 (Sejm RP, kadencja 7)

Żurawianka - 2. Ponad 83 lata jej wzlotów i upadków. Najstarszy klub w gminie Żurawica Najstarszy klub w gminie Żurawica. Ponad 83 lata jej wzlotów i upadków. W swojej długiej historii Żurawianka przeżywała okresy wzniosłe, pełne chwały, ale też okresy upadku poszczególnych sekcji, a nawet zaniku swojej działalności. Z klubem tym związało się kilka pokoleń mieszkańców wsi Żurawica i jej okolic. Warto więc przypomnieć starszemu pokoleniu, a młodym pokazać warunki uprawiania sportu i ofiarności ludzi, których osiągnięcia sportowe przyniosły sławę Żurawicy w kraju i za granicą. Wprawdzie w ostatnich łatach Żurawianka jest wyłącznie klubem jednosekcyjnym, ale przecież w Żurawicy uprawiano, oprócz piłki nożnej, sporty motorowe, lekkoatletykę, tenis stołowy, siatkówkę, koszykówkę, zapasy, szachy, boks, szermierkę, akrobatykę, kolarstwo, łucznictwo. Żurawicka młodzież ucząca się w przemyskich szkołach niemal z rozpędu przeniosła grę ˝w gałę˝ na miejscowe pastwiska. Było to jednak uprawianie sportu na dziko i postanowiono utworzyć klub sportowy. Jego założycielami byli Władysław Inglot, Edward Dmitrzyk i bracia Domaradzcy, którzy stworzyli Żurawiankę i dali nazwę od przepływającej przez wieś małej rzeki. Pierwszy stadion. Miejsce na stadion w zasadzie wybrali sami zawodnicy, którzy najczęściej grali w piłkę na pastwisku w zakolu rzeki Żurawianki blisko cerkwi grekokatolickiej pw. św. Paraskewy i tam też gmina przydzieliła teren pod budowę stadionu z równoczesną rozbudową terenu rekreacyjno-wypoczynkowego. Objęcie patronatem klubu przez miejscową jednostkę pancerną przyspieszyło budowę stadionu, do którego z rozmachem przystąpiono wiosną 1932 r., a już w dniu 3 maja 1936 r. ksiądz prałat Michał Miksiewicz poświęcił trybuny stadionu wraz z zapleczem. Stadion ogrodzony był szczelnie drewnianym płotem wysokości 2 m, miał widownię o czterech rzędach ławek i trybunę drewnianą o zakopiańskiej architekturze. Jak na owe czasy był to obiekt, którego zazdrościło Żurawicy wiele miast, a i dzisiaj byśmy się go nie powstydzili. Niestety, nie dane było długo cieszyć się obiektem, bo już jesienią 1939 r., bezpośrednio po rozegranych dwóch meczach z niemiecką drużyną stacjonującą w miejscowych koszarach (3:l i 3:3), Niemcy ulegli żądaniom miejscowej mniejszości ukraińskiej i pozwolili rozebrać trybuny, zaplecze i ogrodzenie pod pretekstem budowy domu ukraińskiego, który de facto nigdy nie powstał. Po wojnie jednak rozgrywano na tym terenie mecze piłkarskie, ale nie był to już stadion. W chwili przyznania przez władze Gromady Żurawica nowego terenu dla Żurawianki pod boisko piłkarskie teren ten zamieniono na ogródki działkowe, by następnie w latach 60. rozparcelować go pod budowę domów jednorodzinnych i ul. Sportową z parkingiem. Lata przedwojenne. Od samego powstania klubu patronat nad nim przejął Związek Strzelec, miejscowa jednostka wojskowa, dzięki czemu bardzo szybko rosło znaczenie Żurawianki, która zmieniła swoją nazwę na WKS Pancerni. Dość powiedzieć, że niemal z sezonu na sezon piłkarze awansowali z klasy C do klasy A, co miało miejsce w roku 1934. Wtedy to graliśmy w rozgrywkach bezpośredniego zaplecza ligi polskiej, w której grały najlepsze drużyny kraju. Mecze z drużynami Resovii, Polonii Przemyśl, JKS Jarosław, Czarnych i Lechii Lwów lub Junaka Drohobycz przyciągały na żurawicki stadion tłumy widzów z samej Żurawicy i okolicy. Ogólnopolska gazeta sportowa utyskiwała, że na mecze do Żurawicy nie uczęszcza zbyt wielka liczba widzów, bo przeciętnie tylko 500 osób. Dziś ta liczba jest marzeniem wielu działaczy, gdyż Żurawica liczy obecnie około 5 tys. mieszkańców, a wówczas - tylko 2,5 tys. Nie tylko piłkarstwo rozwijało się w Żurawicy. W 1939 r. klub liczył osiem sekcji. Warto tu wspomnieć o bokserach, którzy pod gołym niebem gromadzili tłumy w meczach z Polonią Przemyśl czy Czarnymi Lwów, których mistrz okręgu przegrał z naszym Rudolfem Koprowskim. Sukcesy też odnotowała sekcja lekkoatletyczna, a to mistrzynie województwa lwowskiego: w rzucie dyskiem - Irena Klisko, w biegu na 100 m i skoku wzwyż - Jadwiga Krzyk, a także Józef Maksym i Józef Dąbrowski, którzy należeli do czołówki województwa lwowskiego. Pierwsze lata powojenne. Na płycie zniszczonego stadionu ponownie pojawiła się młodzież głodna sportu, znużona wojenną udręką i szarzyzną. Powracali też z wojny niektórzy działacze i zawodnicy, których ciągnęła do rodzinnej wsi nostalgia. Niebawem grupa przedwojennych działaczy postanowiła reaktywować sportową działalność klubu. Nowo wybrany zarząd z prezesem Henrykiem Dzikowskim seniorem rozpoczął nową działalność pod patronatem kolei, a klub przybrał nazwę KKS Żurawianka. Ponownie, jak przed wojną, rosło znaczenie Żurawianki. Ponownie znalazła się w klasie A, grając m.in. z Resovią, Polonią, Polną i Czuwajem Przemyśl, JKS, Stalą Dębica, Stalą Sanok, Legią Krosno czy Czarnymi Jasło. Fuzja z Czuwajem Przemyśl i jej konsekwencje dla obu klubów. Większe znaczenie Żurawianki w piłkarskim świecie stało się solą w oku m.in. Czuwaju Przemyśl, który utracił patronat harcerstwa i przeżywał kryzys. Dziś po ponad 60 latach trudno jednoznacznie określić podłoże i motywy, jakimi kierowano się wówczas, podejmując decyzję w sprawie połączenia patronatem kolei obu klubów. Ostatni mecz naszej drużyny jako KKS, Polonia Przemyśl - Żurawianka (l:0), rozegrano przy ul. Brudzewskiego w Przemyślu (nieistniejące dzisiaj boisko, koło obecnej galerii Sanowa). Bezpośrednio po tym meczu, w ścisłej tajemnicy, bez wiedzy i zgody członków zarządu klubu nastąpiła fuzja obu klubów. Dla Żurawianki fuzja z Czuwajem stała się katastrofą, tym bardziej że władze Czuwaju zdradziły porozumienie o wspólnym z Żurawianką zarządzie i gospodarce finansami. Działacze Żurawianki pozostali bez pieniędzy i znacznej części zawodników, a to oznaczało tylko upadek klubu. Czuwaj zaś nie tylko uratował swój byt, ale już niebawem, bo jesienią 1949 r. awansował do II ligi, a np. Mielniczek, razem z Drzewińskim, był najlepszym strzelcem Czuwaju w rozgrywkach II ligi. Pomimo niepowodzenia i życiowej klęski miejscowi działacze nie poddali się i już w tym samym roku zarejestrowali żurawicki sport jako LZS Żurawica w Zarządzie Głównym Samopomocy Chłopskiej i klub nie zginął, odrodził się jak Feniks z popiołów, a w najbliższym czasie odnosił jeszcze większe sukcesy niż poprzednio. Już w 1949 r. największe sukcesy w skali kraju odnieśli lekkoatleci, a przecież nie mieli żadnego zaplecza do uprawiania tej dyscypliny sportu. Nowy stadion. Osiągnięte przez lekkoatletów sukcesy miały swoją wymowę i zmobilizowały miejscową społeczność do powstania w 1949 r. społecznego komitetu budowy stadionu, a nadzór nad budową objął piłkarz Żurawianki inż. Tadeusz Kory. Miejscowa gromadzka rada narodowa na usilne starania władz klubu odstąpiła pastwisko, na którym obecnie znajduje się stadion. Duszą całego przedsięwzięcia był jak zwykle Franciszek Żyjewski, który do pracy wciągnął niemal całe społeczeństwo wsi, nie pomijając samych zawodników, którzy z wielką chęcią i gorliwością angażowali się w budowę stadionu. Na nowym boisku praktycznie zaczęto grać już wiosną 1950 r., a odrodzony stadion do uprawiania lekkoatletyki oddawano stopniowo i całkowicie w 1954 r. Była bieżnia 6- i 4-torowa, skocznia w dal i do trójskoku, skocznia wzwyż i o tyczce, rzutnie. Wysypano wały i ułożono na nich na wysokości bocznych linii boiska 4 rzędy ławek. Wokół stadionu posadzono drzewa, a jedynym mankamentem stadionu był brak zaplecza w postaci szatni i budynków towarzyszących. Szatnie urządzono początkowo w jednym z pomieszczeń dworu po księciu Sapiesze, a następnie w nieistniejącej dzisiaj przybudówce do obecnego budynku domu katolickiego. Pomieszczenie to było prowizoryczne, bez wody i ubikacji. W roku 1957 w samym rogu stadionu od strony dzisiejszego mostu na ul. Sportowej GS Żurawica wybudował ceglany kiosk spożywczy, który z czasem stał się szatnią, by w latach 60. i późniejszych dobudować kolejne segmenty, które złożyły się na obecny stan szatni. Dziś aż trudno uwierzyć, że można bezinteresownie, bez żadnych środków finansowych, bez transportu, początkowo w żadnych i następnie w prymitywnych warunkach uprawiać sport wyczynowy, i to z sukcesami w skali całego kraju. Sukcesy lekkoatletów. Największymi gwiazdami lekkoatletyki kobiet w Żurawicy były Rita Milewska i Helena Jucha-Krogulecka. Obydwie przez pewien czas pozostawały w czołówce polskiej lekkoatletyki. Wśród mężczyzn największą gwiazdą był Tadeusz Zamorski. W latach 1948-1956 był groźnym rywalem dla mistrzów oraz rekordzistów świata, Europy i mistrzów olimpijskich: Krzyszkowiaka i Chromika. Jednym z najlepszych sprinterów Polski był mieszkaniec Wyszatyc Władysław Lizak oraz wicemistrz Polski Jerzy Mauthe - trzykrotny uczestnik mistrzostw świata (Bruksela, Sztokholm i Oslo). W 1949 r. na Halowych Mistrzostwach Polski w Poznaniu Pelagia Wójcik zdobyła mistrzostwo kraju w biegach przełajowych na 2500 m. Tego samego roku podczas XXV Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski w Łodzi Rita Milewska została mistrzem Polski na dystansie 500 m. Na tych samych zawodach nasza sztafeta 4 × 200 m została mistrzem kraju. Kapitalnie też spisali się Tadeusz Zamorski, Władysław Lizak i Antoni Piela. W roku 1950 na rozgrywanych w Przemyślu XII Halowych Mistrzostwach Polski nasza sztafeta 4 × 50 m w składzie Rita Milewska, Teresa Golonka, Pelagia Wójcik i Helena Jucha-Krogulecka zdobyła złoty medal. Tych sukcesów lekkoatletów Żurawianki było wiele i powtarzały się rokrocznie, np. mistrzostwo kraju w 1950 r. Stefanii Gryczko na 1500 m, Zajączkowskiego w rzucie dyskiem, Wiącek w rzucie oszczepem, Golonki w skoku w dal, Cieślewicz w pchnięciu kulą, Opiołka w skoku o tyczce. Helena Jucha-Krogulecka była nie tylko znakomitą lekkoatletką, ale przecież też znana w szermierce i w 1956 r. została mistrzynią kraju w pionie LZS we florecie, później grała z powodzeniem w siatkówkę i tenis stołowy. Wygrała też plebiscyt ˝Życia Przemyskiego˝ na najlepszego sportowca lat 1946-1986. Tadeusz Zamorski w biegu na dystansach 800 m, 1000 m, 1500 m i 3000 m został mistrzem Polski zrzeszenia LZS, a w 1953 r. na mistrzostwach Polski był wicemistrzem kraju i głównym konkurentem późniejszego mistrza olimpijskiego Zdzisława Krzyszkowiaka do wyjazdu na olimpiadę w Melbourne. Jerzy Mauthe był mistrzem Polski zrzeszenia LZS w biegu na 200 m (1953) i wicemistrzem tego dystansu w 1956 r. Sukcesy piłkarzy i siatkarek w latach 50. Sukcesy lekkoatletów zepchnęły piłkarzy na drugi plan, jednak i piłkarze odnosili sukcesy w skali kraju, choć na mniejszą skalę. Trzeba przyznać, że znaczących sukcesów nikt sobie nie obiecywał. Jednak piłkarze zapisali się chlubnie na kartach Żurawianki, gdy odzyskali utraconą pozycję w lidze okręgowej. W drużynie znaleźli swoje miejsce m.in.: Rudolf Mech, Ludwik Wardęga, Czesław Fiołek, Zdzisław Rokitowski, Michał Forst, Stanisław Lenczowski, Kazimierz Marszałek, Stanisław Łacina, Tadeusz Majcher, Władysław Stefanik, Zdzisław i Mieczysław Wojtaszkowie, Aleksander Dzikowski, Jan Kaczmarz, Stanisław Zaborniak, Tadeusz Kory. W 1952 r., reprezentując województwo rzeszowskie na rozgrywkach strefowych o mistrzostwo Polski LZS w Przeworsku, wygrali z Poznaniem 1:0, następnie w tym samym roku w Zabierzowie pod Krakowem wygrali z trzecioligową Podlasianką reprezentującą Śląsk 3:1, co dało im awans do finału w Szczecinie. W finale tym zajęli 4. miejsce w Polsce pionu LZS po przegranej z Wrocławiem 4:5. W 1953 r. utworzono III ligę, do której Żurawiance zabrakło jednego punktu i zmuszona była grać w klasie A, razem ze Stalą Mielec, Sanoczanką Sanok, Startem Rymanów, Czarnymi Rzeszów, Orkanem Nisko, Orłem Przeworsk, Naftą Jedlicze, Unią Pustków, Sanem Rozwadów, Włókniarzem Skopanie i Włókniarzem Rakszawa. Lata 1954-1955 to powolny schyłek znaczenia piłkarzy Żurawianki, zakończony degradacją do klasy B, w której borykano się ze zmiennym szczęściem do jesieni 1958 r. Nie gorzej od piłkarzy spisywały się siatkarki w osobach: Jadwiga Skoczylas-Mulawka, Ludwika Rokitowska, Teresa Partyka-Kwiatkowska, Barbara Olesińska-Chudzio, Czesława Bacza, Anna Dmitrzyk, Zuzanna Szczygielska, Zuzanna Zamorska. Grały one początkowo w klasie A, by awansować do III ligi. Największym ich sukcesem było zajęcie 7. miejsca w Polsce na mistrzostwach w Mielnie w roku 1956. Wzloty i upadki w latach 1958-1990. Ponowny awans do klasy A piłkarze osiągnęli jesienią 1958 r. po remisie w ostatnim meczu z głównym konkurentem do awansu RzKS Jarosław w Jarosławiu 1:1. Ciekawostką tego meczu był fakt, że obie bramki strzelił zawodnik Żurawianki Rutowicz, pierwszą samobójczą w samo okienko po rogu w 2. minucie meczu i drugą wyrównującą w ostatniej minucie meczu po samotnym rajdzie strzałem w to samo okienko z odległości około 25 m! Lata 1959-1960 były ponownie okresem wielu sukcesów piłkarzy Żurawianki, gdyż dzielnie konkurowaliśmy o awans do III ligi z Unią Sarzyna i ostatecznie awansowali rywale. Ponownie na mecze w Żurawicy ściągały rzesze widzów z całej okolicy, a na meczu Żurawianka - Orzeł Przeworsk (2:4) padł rekord dotychczas nie pobity, na którym było 2 tys. widzów. Wówczas optymistycznie uważano, że Żurawianka w kolejnym sezonie uzyska awans do III ligi. Niestety, jesienią 1960 r. została zdegradowana do klasy B, chociaż jeszcze na trzy kolejki przed końcem sezonu zajmowała środek tabeli. Przegranie dwóch ostatnich meczów dość wysoko, bo 0:5 u siebie ze Stalą Stalowa Wola i 1:5 w Górzycach, mając jednakową ilość punktów co trzy inne drużyny, spadliśmy jedną bramką. Spadek ten doprowadził do całkowitego rozpadu drużyny, gdyż pozostało tylko kilku młodych zawodników: Roman Partyka, Zdzisław Smuczek i Stanisław Ingot, wspieranych przez doświadczonego Ludwika Wardęgę. Resztę stanowili zawodnicy drugiej drużyny i juniorzy, a drugą drużynę musiano wycofać z rozgrywek. Tułaczka po boiskach klasy B (Radymno, Lubaczów, Dynów, Kańczuga, Pawłosiów, Sieniawa, Oleszyce, Medyka) trwała aż do roku 1969, kiedy to ponownie uzyskaliśmy awans do klasy A wraz z Budowlanymi Radymno. Jednak w klasie A po roku ponownie spadliśmy do klasy B, by po dwóch sezonach powrócić do klasy A. Właśnie na inauguracji rozgrywek sezonu 1972/1973 przegraliśmy u siebie z silną drużyną Polonii Przemyśl 1:3 w obecności 1,5 tys. widzów. Tym razem opuściliśmy tę klasę rozgrywek w wyniku reorganizacji i ponownie graliśmy w klasie B. Kolejna reorganizacja rozgrywek wynikała ze zmian administracyjnych kraju w 1975 r. i w następnym roku Żurawianka awansowała do najwyższej klasy rozgrywkowej województwa przemyskiego (klasa wojewódzka), grając z drużynami: Polonii, Polnej i Czuwaju Przemyśl, JKS Jarosław, Pogoni Lubaczów, Orła Przeworsk, Budowlanych Radymno, Sokoła Sieniawa, Bizona Medyka, Czarnych Pawłosiów, Żurawia Żurawiczki, Dynovii Dynów i Kamaxu Kańczuga. Ponownie na inaugurację rozgrywek spotkaliśmy się na własnym stadionie z Polonią Przemyśl i w obecności l,5 tys. widzów odnieśliśmy zwycięstwo 5:4. Po tym sezonie miała miejsce kolejna reorganizacja rozgrywek, która zepchnęła nas do klasy okręgowej. Od tej pory nastąpił powolny regres i spadek zespołu aż do najniższej klasy rozgrywkowej w 1994 r. i stan taki trwał do 1998 r. Sukcesy sekcji motorowej. W latach pięćdziesiątych XX w. Eugeniusz Bartnicki jeszcze w klasie maturalnej zgromadził wokół siebie zwolenników motocykli. Brali oni udział w wielu imprezach turystycznych i sportowych, uczestnicząc na własny koszt i na własnym sprzęcie. Już w roku 1967 sekcja motorowa odniosła swój pierwszy sukces. W dniach 8-10 września w Niepołomicach w ogólnopolskim finale turnieju o Złoty Kask para Franciszek Wardęga i Teresa Kosterkiewicz zdobyła główne trofeum, zaś druga para - Zbigniew Wojtaszek z Marią Kosterkiewicz zajęła 10. miejsce. Drużynowo zwyciężyła Żurawianka reprezentująca województwo rzeszowskie. Kolejny sukces na skalę krajową to indywidualny Złoty Kask dla Franciszka Wardęgi na takich samych zawodach w roku 1973 w Ustrzykach Dolnych. Zbigniew Wojtaszek zajął tam trzecie miejsce. Świetnie też wypadły panie, gdyż Janina Rydzik zajęła pierwsze miejsce, a Anna Jarosz piąte. Wyniki te przyniosły Żurawiance i województwu rzeszowskiemu sławę w Polsce. Sukcesy zapaśników. Historia zapasów w stylu wolnym Żurawianki to historia życia Tadeusza Śnieżka. To on w wieku 25 lat jako ciężarowiec i trener zapasów znalazł się w Żurawicy jako zięć Zygmunta Żyjewskiego. Atmosfera panująca w domu Żyjewskich (również obecny senior rodu Franciszek) miała decydujący wpływ na podjęcie decyzji o budowie w Żurawicy zapasów. Pomagali mu w tym dziele Franciszek Wardęga, Zygmunt Żyjewski i Wiesław Ozimczuk oraz finansowo wojewódzka federacja sportu. W roku 1973 na turnieju nadziei olimpijskich w Warszawie zwyciężył Krzysztof Banasiewicz i jako pierwszy z tej sekcji został powołany do kadry narodowej. W tym czasie wygrał też plebiscyt na najlepszego sportowca ziemi przemyskiej. W 1975 r. na ogólnopolskim turnieju juniorów młodszych w Miliczu Henryk Łyszczek wygrał swą kategorię, trzeci był Zbigniew Artym, a czwarty Wojciech Mandzyn. Na tych samych zawodach juniorów starszych zwyciężył Tadeusz Bak. Do kadry narodowej trafili Henryk Łyszczek, Stanisław Godzien, Andrzej Baje i Janusz Bożek. Łącznie zapaśnicy Żurawianki zdobyli na turniejach rangi mistrzowskiej 17 medali, w tym 5 złotych i 9 srebrnych. Reprezentowali kadrę narodową Polski na matach Mongolii, Węgier, Bułgarii, Rumunii, Jugosławii, czy ZSRR. Do historii sportu w Przemyślu przeszły pamiętne mecze Żurawianki z reprezentacją USA i stanu Arizona, z mistrzem Jugosławii Wardasem Skopje, Kołosem Lwów i czołową drużyną Rumunii Nicolina Jassy. Niestety, medale Grzegorza Dratwy i Marka Marciniszyna zdobyte na mistrzostwach kraju w 1985 r. były ostatnimi sukcesami zapaśników Żurawianki i niebawem ze względów finansowych sekcja przestała istnieć. Sukcesy tenisistów stołowych. Tenis stołowy to dzieło niezmordowanego Franciszka Wardęgi, który pełnił też funkcję prezesa klubu i jednocześnie był czołowym zawodnikiem sekcji motorowej oraz czynnie wspierał sekcję zapasów. On to zorganizował we własnym domu sekcję tenisa stołowego, angażując do niej własne córki i ich koleżanki. Powołanie tej sekcji przypadło do gustu też następcy Wardęgi na funkcji prezesa klubu Janowi Rabie i w 1983 r. przystąpiono do rozgrywek. W skład sekcji weszli: bracia Leszek, Piotr i Ireneusz Urbanowie, Ewa i Paweł Pstrągowie, siostry Lidia i Małgorzata Wardęga, Dorota Solejko, Elżbieta Pierożek i Anna Wnuk. W ogólnopolskim turnieju młodziczek we Frysztaku Małgorzata Wardęga zajęła pierwsze miejsce, a Dorota Solejko była czwarta. W kategorii kadetek we Wrocławiu Żurawianka zajęła trzecie miejsce. Pięć lat istnienia sekcji przyniosło szereg sukcesów w postaci pucharów i dyplomów. Największym jednak problemem, podobnie jak w przypadku zapasów, był brak bazy lokalowej w Żurawicy. Tenisiści korzystali z uprzejmości dyrektora miejscowego banku pana Romana Demkiewicza, który udostępniał im na treningi salę konferencyjną banku. Była ona przedmiotem licznych interwencji drużyn przyjezdnych podczas rozgrywania meczów mistrzowskich, a względy finansowe klubu uniemożliwiały wynajmowanie hali sportowej w Przemyślu, co z kolei doprowadziło w 1988 r. do zaprzestania działalności sekcji. Koniec XX w. i początki XXI w. Ostatnia dekada XX w. była najgorszym okresem Żurawianki, bo klub o jednej sekcji osiągającej mierne wyniki sprawiał wrażenie chylącego się ku upadkowi. Przebudzenie nastąpiło latem 1998 r. za sprawą powrotu do Żurawianki braci Dmitrzyków, Andrzeja Domańskiego, Pawła Pstrąga oraz trenera Józefa Krucana, a zwłaszcza Krzysztofa Sugiera, a także odmłodzenia zarządu klubu z młodym prezesem Rafałem Korczyńskim. Najpierw w przeciągu trzech kolejnych sezonów znaleźliśmy się w V lidze, a w 2004 r. po wygranym meczu w Mirocinie 4:0 witaliśmy IV ligę, w której jesteśmy do tej pory. Przypomnieć trzeba, że w V lidze o awans rywalizowaliśmy z Czuwajem, JKS, Orłem i silnym Skołoszowem. Awans wywalczyli zawodnicy: Marek Galanty, Daniel Gręda, Łukasz Lizoń, Krzysztof Duński, Krzysztof, Jarosław i Robert Gawłowscy, Józef Gierczak, Igor Stec, Łukasz i Maciej Bakowie, Marcin i Robert Dmitrzykowie, Andrzej Kot, Leszek Wajda, Jacek Harłacz, Mateusz Seryło, Krzysztof Tywoniuk, Grzegorz Hajduk, Mariusz Dudek, Arkadiusz Samborski, Jacek Woźniak pod wodzą trenerów Krzysztofa Sugiera i Pawła Strzeleckiego. Aktualnie w IV lidze jesteśmy nieprzerwanie osiem lat i tylko Rzemieślnik Pilzno jest dłużej od naszej drużyny! Sukcesem było dotarcie do finału Pucharu Polski, gdzie ulegliśmy drugoligowym Tłokom Górzyce 0:2, kwalifikując się jednocześnie do rozgrywek centralnych. W Zamościu jednak ulegliśmy kolejnemu drugoligowcowi Hetmanowi Zamość 1:2 i odpadliśmy. W IV lidze szczyciliśmy się dwukrotnym zwycięstwem nad Stalą Mielec po 2:1 u siebie i w Mielcu oraz trzykrotnym zwycięstwem nad Polonią Przemyśl: u siebie 3:0 i dwukrotnie w Przemyślu 2:0 i 2:1. Niezapomniane są też dwukrotne zwycięstwa na własnym stadionie z Resovią 2:1 i 1:0, a także wspaniałe mecze w Żurawicy z Siarką Tarnobrzeg 2:0 i 3:3 oraz Pogonią Leżajsk 3:0 czy w Pilźnie 3:1. Na wyjazdach odnieśliśmy tez okazałe zwycięstwa w Dzikowcu 4:0, w Turbii 5:0 i w Górzycach 5:1. Ostatni sezon zakończył się dla Żurawianki bardzo szczęśliwym utrzymaniem się w IV lidze dzięki remisowi Piasta z Sokołem Nisko. Szczęściem było też to, że drużyna juniorów awansowała do II ligi Podkarpackiej, co jest jej największym sukcesem w historii klubu. Jeszcze przed zakończeniem sezonu prezes Kazimierz Śliwa złożył rezygnację. Dwukrotne zwoływanie walnego zebrania nie dało żadnego rezultatu, bo nikt nie wyraził zgody na kandydowanie na prezesa i do zarządu. Na spotkaniu władz klubów z władzami gminy uzgodniono też, że gmina w przyszłości będzie dzielić budżet na poszczególne kluby na podstawie opracowanego przez kluby algorytmu, do czego zobowiązał się jeden z członków zarządu Żurawianki, i budżet na 2012 r. został podzielony według nowych zasad. Kryzys finansowy klubu spowodował jego zadłużenie również w stosunku do zawodników, którzy w proteście odeszli z klubu. Postanowiono całkowicie zmienić politykę kadrową klubu i w przyszłości opierać drużynę na własnych wychowankach. Powrócili do klubu po kontuzjach Marcin Dmitrzyk i Łukasz Wiśniowski oraz ponownie powierzono funkcję trenera Rajmundowi Gorczycy, a oparto drużynę na juniorach: Krzysztofie Banasiu, Pawle Gałuszce, Macieju Posackim, Dawidzie Zabłockim i Krystianie Horaku, uzupełnionych doświadczonym członem zespołu. Runda jesienna rozpoczęła się pechową porażką 2:3 z Cosmosem w Nowotańcu i poważną kontuzją Macieja Bąka, która wyłączyła go z gry do końca rundy. Na dodatek równie poważnej kontuzji doznał Paweł Gałuszka i nie grał w ostatnich sześciu meczach oraz wyjazd na studia spowodowana absencję w siedmiu ostatnich meczach Macieja Banasia. Rundę zakończyliśmy z dorobkiem 17 punktów, a biorąc pod uwagę okoliczności i skład zespołu, nie jest to złe osiągnięcie. Tym bardziej, że zastopowano tendencję zadłużania klubu, co ma niebagatelne znaczenie przy ograniczonych dotacjach budżetowych. Przebieg posiedzenia