Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2017-12-07 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Zasadniczo nie wiem, czy będzie to politycznie poprawne, wypada czy też nie, niemniej niesiony naturalnym poczuciem sympatii i wdzięczności wobec pani premier Beaty Szydło tych kilka słów chcę do niej skierować. Chcę je też skierować do nas samych, do tych, dla których jej postawa, premiera rządu Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, wzbudzała nieustanne poczucie dumy, zadowolenia, że jest taką, jaką jest. Z pewnością ostatnie lata były dla samej pani premier niebywale zaskakujące, pełne wyzwań, ciężkiej pracy i służby dedykowanej ojczyźnie, ale i ona sama nas zaskoczyła swoją dynamiką, pracowitością i wytrwałością. Warto wspomnieć chociażby ten czas, kiedy skrzyknęła nas pod jedną biało-czerwoną flagą, zapraszając do swojej drużyny, żebyśmy skutecznie i zwycięsko zawojowali o prezydenturę dr. Andrzeja Dudy, a potem jako Zjednoczona Prawica sięgnęli po władzę w parlamencie, władzę w kraju. Pamiętam te chwile radości, szczególnie związane z faktem, że po wielu, wielu latach głębokiej opozycji podnosiliśmy się z kolan. I myślę, że nie tylko ja pamiętam, ale i wy pamiętacie te chwile radości, kiedy okazało się, że wygraliśmy. Do zwycięstwa prowadziła nas Beata, nasza Beata. Wiem, że nie wypada tak mówić o pani premier, ale pozwólcie, że ja tak dyskretnie, właściwie nikt nie słucha... (Poseł Krystyna Wróblewska: Jak to nie? Słuchamy.) ...a poza tym tak wszyscy o niej mówią, bo tak też jest, bo tak czują - nasza Beata. Z uczuciem, z wdzięcznością i z serdecznością. Jak to możliwe, że dawała radę tym wszystkim niewybrednym atakom, hejtowi, szyderstwu i chamstwu? Wiem, że polityka nie rozróżnia płci i właściwie polityk jest jak tarcza strzelnicza, do której każdy bardziej czy mniej rozgarnięty chce sobie postrzelać, nie uwzględniając tego, że premierem jest kobieta, a przecież właśnie ta niegasnąca kobiecość, ciepło, wrażliwość wobec najsłabszych zjednały jej wielkie uznanie i oddanie. Zwykło się mówić: jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Widzimy, że kochasz Polskę, kochasz Polaków. Oni oddają ci to samo, pani premier, bo zasługujesz na to. Chciałbym powiedzieć również o tym, że wykazałaś się dużą niezłomnością jako kobieta. Znowu w historii Polski to kobieta odegrała istotną, ważną rolę. I zawsze w historii tak było. Mężczyźni ginęli w bitwach, powstaniach, walkach, osieracając rodziny, pozostawiając ojczyznę w rękach okupanta. Wtedy dyskretnie, nieugięcie i pragmatycznie za tlące się narodowe ognisko brały odpowiedzialność kobiety. Jak wiele polska niepodległość im zawdzięcza. I ty, pani premier, stajesz w jednym szeregu z nimi, polskimi kobietami, których krystalicznie czyste intencje, umiłowanie ojczyzny i złożenie na ołtarzu dla jej dobrobytu trudu najcięższego stały się twoim udziałem. Ten trud, Beato, to także konieczność zdzierżenia wspomnianego wcześniej hejtu, plugastwa i każdej kalumnii czy bzdury, którą inni gotowi byli wymyślić, by zranić ciebie i twoich najbliższych. Pamiętam początek pani premierowania. Najpierw uwagę koncentrowano na broszce. Każde dociekliwe oko kamery, aparatu fotograficznego, zawistne czy zazdrosne spojrzenie innych taksowały panią nieustannie, by w konsekwencji pani rzeczowości, kompetencji i atutów profesjonalizmu przestać zwracać uwagę na błyskotki, a skoncentrować się na istocie pani słów, czynów i dokonań, by wreszcie uznać, że pani premier świeci własnym blaskiem, a nie światłem odbitym. Na pewno historycy i politolodzy poddadzą dociekliwej ocenie czas pani premierowania. Miałem zaszczyt być członkiem drużyny Beaty. Czuję wobec tego, jak wielu zdezorientowanych Polaków, konieczność dania dobitnego dowodu. Kochamy cię, pani premier, i nic tego nie zmieni. (Oklaski)