PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałkini! Wysoka Izbo! Moje oświadczenie dotyczy kwestii zdrowia górników, ale zanim o tym powiem, muszę publicznie złożyć wyrazy ubolewania z powodu faktu, że przed chwilą PiS-owska większość sejmowa przyjęła skandaliczną ustawę kagańcową, która ograniczyła niezawisłość sędziowską. Minister Ziobro nie ustaje w wysiłkach, by wziąć pod but wszystkich sędziów i przejąć pełną kontrolę nad wymiarem sprawiedliwości. I to jest kolejny krok w jego haniebnych zamiarach. Posłowie i posłanki PiS cieszyli się, klaskali, krzyczeli: konstytucja, otrąbili sukces. Ale nam, obywatelom i obywatelkom, nie jest do śmiechu. Praworządność w Polsce staje się iluzoryczna i za chwilę wszyscy na własnej skórze odczujemy skutki złego prawa. A reputacja Polski na arenie międzynarodowej rozsypuje się w proch. A teraz już moje główne oświadczenie. Wyższy Urząd Górniczy 9 stycznia udostępnił raport dotyczący stanu bezpieczeństwa w 2019 r. w polskim górnictwie. Przedstawione w nim statystyki są bardzo niepokojące. Ukazują one, że coraz więcej górników, ok. 20%, umiera w młodym wieku. I to nie są śmierci w wyniku wypadków. Jak wynika z wyliczeń Wyższego Urzędu Górniczego, w ciągu ostatnich 2 lat na 25 górników zmarłych z przyczyn naturalnych aż pięciu to osoby w wieku pomiędzy 21. a 40. rokiem życia. Jak wiadomo, górnicy są szczególnie narażeni na duży wysiłek fizyczny, skrajnie trudne warunki pracy, wliczając w to w ostatnich latach w coraz większym stopniu wysoką temperaturę. Pracują oni też w sytuacji niedoboru tlenu, w przestrzeni silnie zapylonej i zawilgoconej. Jak podaje Wyższy Urząd Górniczy, w latach 2015-2019 główną przyczyną zarejestrowanych zgonów naturalnych był zawał mięśnia sercowego z następową ostrą niewydolnością krążeniowo-oddechową. Co istotne, przedstawiona statystyka dotyczy również pracowników, którzy zmarli w ciągu miesiąca od dnia przeprowadzenia ostatnich badań medycznych. Niestety aktualne wymagania prawne, które dotyczą przeprowadzania badań lekarskich pracowników oraz zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad nimi, nie nakładają na pracodawcę obowiązków w zakresie wykonywania działań profilaktycznych zmierzających do ograniczenia liczby zgonów naturalnych, mimo iż nikt nie zaprzeczy, że jest to praca w szczególnie trudnych warunkach, zaś pracodawcy, jak widać, sami z siebie nie przykładają do tego wystarczającej wagi. Młodzi ludzie umierają, bo ktoś próbuje zaoszczędzić, a takie oszczędności kosztują życie ludzkie. To sytuacja, nad którą nie można przejść do porządku dziennego. Żyjemy w XXI w., a więc szczęśliwie nie w połowie XIX w., kiedy zdrowie i życie pracownika było niewiele warte. Od tego czasu przeszliśmy długą drogę i nie ma usprawiedliwienia dla pracodawców, którzy oszczędzają na badaniach, działaniach profilaktycznych i poprawie warunków pracy. Należy jak najszybciej zająć się stworzeniem przepisów nakładających na pracodawców określone obowiązki w zakresie poddawania pracowników działaniom profilaktycznym prowadzącym do ograniczenia liczby zgonów naturalnych. Bo ludzkie życie nie ma ceny. Dziękuję.
Mówca: Tomasz Olichwer
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Fetor z utylizacji śmieci uniemożliwia mieszkańcom w Polsce normalne życie. Przykład: Zabrze i jego mieszkańcy. Jesienią ub.r. miał zakończyć się w Zabrzu proces hermetyzacji w regionalnej instalacji odpadów komunalnych firmy FCC przy ul. Cmentarnej. Dzięki tej inwestycji miał zniknąć przykry odór w centrum miasta, który już od kilku lat zatruwa życie mieszkańcom. Temat odoru stał się na przestrzeni ostatnich lat jednym z głównych problemów społecznych w przypadku mieszkańców Zabrza. Problem ten poruszano wielokrotnie na sesjach rady miasta, w prasie lokalnej i regionalnej, w mediach społecznościowych. Był on również przyczyną wielu protestów i blokad zorganizowanych na drodze dojazdowej do firmy czy przed urzędem miasta przez zabrzańskich społeczników. We wrześniu ub.r. rzeczniczka firmy FCC cytowana w prasie lokalnej mówiła, że jest gotowa nowa część instalacji biologicznego przetwarzania odpadów, w skład której wchodzą nowa hala operacyjna, tunele kompostownicze oraz wentylatorownia wraz z systemem oczyszczania powietrza. Rzeczniczka zapewniła również, że ostatnie, końcowe prace modernizacyjne istniejących tuneli rozpoczną się natychmiast, jak tylko firma otrzyma pozwolenie zintegrowane z urzędu marszałkowskiego. Pod koniec października ub.r. prezydent Zabrza wystąpiła do marszałka województwa śląskiego z prośbą o zaangażowanie się w sprawę, by jak najszybciej doprowadzić do jej zakończenia. Tymczasem firma wciąż nie dostała pozwolenia zintegrowanego, co nie pozwala na dokończenie tej inwestycji. Jednak z nieoficjalnych informacji wynika, że inwestycja ta, bardzo oczekiwana przez mieszkańców Zabrza, nie jest w pełni realizowana zgodnie z przepisami ochrony środowiska i właśnie dlatego nie może zostać ukończona. Dla mnie taka sytuacja jest niedopuszczalna. Takie sytuacje powinny być obwarowane odpowiednimi przepisami prawa, działającymi w obie strony: zarówno w odniesieniu do firmy, której działalność uniemożliwia normalne życie ludziom, jak i w odniesieniu do urzędów sprawujących kontrolę nad takimi działaniami. Dlatego w imieniu mieszkańców Zabrza i innych miast zwracam się z prośbą do właściwego ministra o pomoc w rozwiązaniu tej patowej obecnie sytuacji. Proszę również o informację, kto odpowiada za opóźnienia związane z prowadzeniem tej inwestycji w Zabrzu. Dziękuję.
Mówca: Magdalena Łośko
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jako osoba wywodząca się ze środowiska samorządowego pragnę zwrócić uwagę na kondycję jednostek samorządu terytorialnego. Według wyliczeń Związku Miast Polskich na skutek zmian podatkowych w 2020 r. do samorządów trafi o 7,2 mld zł mniej. Wiele gmin w Polsce wskutek tych zmian musiało zrezygnować z inwestycji takich jak budowa lub modernizacja mieszkań komunalnych i przedszkoli, rozbudowa sieci ciepłowniczej, wodociągowej, remonty dróg, chodników, ścieżek rowerowych czy też programy wymiany pieców. Samorządy szukają również oszczędności poprzez ograniczenie lub likwidację programów kulturalnych i oświatowych. Zmniejszeniu ulegają również środki na wydatki bieżące, takie jak czyszczenie ulic, ich doświetlenie czy też nasadzenia roślin. Choć ogólne wpływy całego sektora publicznego z tytułu udziału w podatkach rosną, to należy zwrócić uwagę na fakty, które bardzo często w dyskusji na ten temat są pomijane. Na sytuację finansową samorządów mają wpływ takie czynniki, jak rosnące koszty wykonywania usług publicznych, rosnące koszty realizacji inwestycji oraz większy procentowy udział samorządów finansowych, zadań oświatowych. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w liście z okazji jubileuszu 100-lecia założenia Związku Miast Polskich określił samorządy jako jeden z filarów polskiej demokracji i nowoczesnego państwa, silnego energią swoich obywateli, podkreślając, że wzmocnienie lokalnej demokracji i stworzenie jej warunków do stabilnego działania jest jednym z priorytetów jego prezydentury. Z kolei w liście z okazji Dnia Samorządu Terytorialnego prezydent podkreślił, że zgodna współpraca między administracją rządową i samorządową jest warunkiem sprawnego funkcjonowania państwa i najlepiej służy obywatelom. Wobec powyższego w imieniu samorządowców proszę pana premiera o wzięcie pod uwagę argumentów przez nich przygotowanych i wskazanie rozwiązań prawnych rekompensujących jednostkom samorządu terytorialnego utracone dochody. Dziękuję bardzo.
Mówca: Maciej Górski
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! 3 lutego 2020 r. przypada 157. rocznica bitwy pod Węgrowem, jednej z największych bitew powstania styczniowego, nazwanej polskimi Termopilami przez pisarzy i poetów takich jak Maria Konopnicka, Cyprian Kamil Norwid czy August Barbier. Reprezentując w Wysokiej Izbie mieszkańców powiatu węgrowskiego, pragnę przypomnieć o bohaterstwie i poświęceniu, jakim wykazali się powstańcy styczniowi, uczestnicy bitwy pod Węgrowem, walczący o wolność z rosyjskim zaborcą. Chciałbym w tym miejscu przypomnieć postacie dowódców sił powstańczych toczących bój pod Węgrowem. Byli to Jan Matliński ps. Sokół i Władysław Jabłonowski ps. Genueńczyk. Na szczególne uznanie zasługują kosynierzy, którzy swoim heroicznym atakiem na rosyjskie działa zapisali się na stałe na splamionych krwią kartach polskiej historii. W Węgrowie na wieść o powstaniu narodowym stawiło się 3,5 tys. powstańców. W pierwszych dniach lutego 1863 r., jeszcze przed główną fazą bitwy, doszło do kilku potyczek między powstańcami a Rosjanami. 3 lutego nad ranem na obrzeża miasta z oddalonych o ponad 30 km Siedlec dotarły główne siły rosyjskie pod dowództwem Gieorgija Papaafanasopuło. Zaborcy zaczęli ostrzeliwać Węgrów ogniem armatnim. Dzięki odważnemu atakowi polskich kosynierów na rosyjskie armaty, który był śmiałym ruchem taktycznym, pozostała część powstańców, licząca ponad 2 tys. osób, mogła z powodzeniem wycofać się z Węgrowa. Potyczka ta zebrała krwawe żniwo po obydwu stronach konfliktu. W Węgrowie zlokalizowana jest mogiła powstańców, w której złożono 63 poległych. Na miejscu pochówku znajduje się wielki głaz, niejako cichy strażnik lokalnej historii, ustawiony w 1917 r. przez mieszkańców Węgrowa i okolicznych miejscowości, siłą ich rąk. Na kamieniu widnieją znamienne słowa: ˝Na prochach waszych, z pól polskich kamienia, wznoszą przez pamięć wdzięczne pokolenia˝. I chociaż napis ten wyryto przeszło 100 lat temu, pamięć o uczestnikach tamtych wydarzeń trwa do dziś. Od lat przy pomniku mogile węgrowscy harcerze składają swe przyrzeczenie, czynili to również w okresie komunizmu, nieustanie czcząc tradycje swoich przodków. Co roku w ramach obchodów odbywają się liczne uroczystości, a także rekonstrukcje bitwy. Chciałbym właśnie tu, w Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej, podkreślić, jak ważna jest pamięć o czynach naszych przodków oraz czerpanie z wartości, którymi się kierowali, czerpanie z miłości do ojczyzny. Dziękuję bardzo.
Mówca: Franciszek Sterczewski
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Jestem posłem od nieco ponad 2 miesięcy. Wiem, że czasem się różnimy i często spieramy o sprawy bardzo ważne, takie jak rozumienie tego, czym jest demokracja czy kształt naszego państwa. Jednak proszę Wysoką Izbę, żebyśmy zgodzili się z tym, że przynajmniej tam, gdzie jesteśmy w stanie ocalić ludzkie życie, powinniśmy zastąpić spór współpracą. Jak wskazuje raport Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, każdego roku w Polsce ginie na drogach ok. 1 tys. osób więcej, niż wynosi średnia unijna. To oznacza dwie albo trzy niepotrzebne śmierci dziennie. Wyobraźmy sobie, że trwa wojna, na której codziennie ginie dwóch albo trzech żołnierzy, polskich żołnierzy. Nie zadowalalibyśmy się wówczas suchymi liczbami, ale od rana do wieczora dyskutowali o tym, co zrobić, żeby tę wojnę zakończyć. Gdybyśmy od początku tej dekady utrzymywali unijny poziom bezpieczeństwa, uratowalibyśmy miasteczko wielkości Ząbkowic Śląskich, Ostrzeszowa czy Nowego Tomyśla. Każda z tych śmierci powinna być naszym wyrzutem sumienia. Każdej można by zapobiec. Każde uratowane życie powinno być naszym powodem do dumy. Każdej śmierci można zapobiec, podejmując wcześniej stanowcze działania. Przestańmy więc siedzieć z założonymi rękoma i przyglądać się kolejnym statystykom, z których niewiele wynika, którym brak diagnozy i propozycji rozwiązań. Zapobieganie wypadkom drogowym to nie jest czarna magia. Nie musimy tracić czasu i na nowo wymyślać rozwiązań, ponieważ wiele z nich zostało przygotowanych i zrealizowanych w innych krajach. Dlatego przyjrzyjmy się rozwiązaniom stosowanym w Danii, w Holandii, w Szwecji, czyli tam, gdzie w Europie na drogach ginie najmniej ofiar. Kraje te od wielu dziesięcioleci nie tylko inwestują w infrastrukturę, ale przede wszystkim zmieniają świadomość, dzięki czemu kierowca prowadzi pojazd w sposób odpowiedzialny, a pieszy ma poczucie bezpieczeństwa. Sięgać możemy również po bliższy przykład, Jaworzna, w którym kiedyś ginęło kilkanaście osób rocznie, a dzisiaj śmiertelny wypadek zdarza się sporadycznie, czasami po wielomiesięcznej przerwie. Zmieńmy przepisy tak, aby lepiej byli chronieni najsłabsi użytkownicy ruchu drogowego. Podnieśmy wysokość mandatów, która od 20 lat nie uległa zmianie. Dzisiaj są absurdalnie niskie jak na to, że decydują o życiu i śmierci. Zainwestujmy w infrastrukturę drogową, ale nie tylko w autostrady i drogi szybkiego ruchu, ale także w przebudowę chodników czy przejść dla pieszych według dobrych standardów. Wspierajmy rozwój zrównoważonego transportu, sprawiając, że Polki i Polacy chętnie zamiast samochodu wybiorą bezpieczniejszy, tańszy i bardziej ekologiczny środek transportu. Kilka lat temu Norwegia ogłosiła, że w ciągu roku na drogach nie zginęło żadne dziecko poniżej 10. roku życia. W Polsce każdego roku ginie ok. 40 dzieci w tym wieku. To od nas zależy, czy uda się to zmienić. Dziękuję.
Mówca: Bogusław Sonik
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! 75 lat temu został wyzwolony Auschwitz-Birkenau, niemiecki, nazistowski obóz zagłady, obóz śmierci. Obóz w Auschwitz nie był jedynym obozem śmierci zbudowanym przez hitlerowską III Rzeszę na terenach podbitej i okupowanej Polski, ale był największą fabryką śmierci w dziejach ludzkości. W Auschwitz za pomocą przemysłowej mechaniki zgładzono ponad milion istnień ludzkich. Do Auschwitz deportowano 150 tys. Polaków. Połowa z nich zginęła. W Auschwitz zginęło także 15 tys. jeńców rosyjskich. Ginęli w Auschwitz Czesi, Białorusini, Francuzi, Słoweńcy, Ukraińcy, Łotysze, Holendrzy, a nawet Chińczycy. Wśród więźniów były nawet 2 tys. Niemców. Skazani na pewną śmierć byli Romowie, zginęło ich 20 tys. Jednak absolutną większość ofiar stanowili Żydzi. W Auschwitz zginęło ok. 1 mln Żydów, w tym 400 tys. Żydów węgierskich: ginęły kobiety, dzieci, ginęli starcy i ludzie młodzi. Absolutna groza Holokaustu polega nie tylko na masowości tej zbrodni. Wszyscy Żydzi, niezależnie od tego, kim byli i w co wierzyli, co robili, z jakiego kraju pochodzili, zostali przez Hitlera i niemieckich nazistów skazani na zagładę. Mija 75 lat od wyzwolenia Auschwitz. To nie jest data obojętna. Świadkowie odchodzą. Kończy się żywa pamięć, a zaczyna się historia. Na nas, którzy żyjemy, na nas, którym los pozwolił urodzić się później, spoczywa obowiązek przekazania całej prawdy o tej tragedii. Jesteśmy to winni milionom zgładzonych. 15 lat temu na terenie muzeum Auschwitz-Birkenau powstało Międzynarodowe Centrum Edukacji o Auschwitz i Holokauście, o tym obozie. Centrum powstało z inicjatywy muzeum w Auschwitz-Birkenau i przy poparciu Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej kierowanej wówczas przez byłego więźnia obozu Władysława Bartoszewskiego. Pozwolę sobie przytoczyć słowa założycieli: ˝Niedługo nasze brzemię przejmą historycy, naukowcy, wychowawcy. Do nich zwracamy się i prosimy: 'Przekazujcie pamięć o ofiarach Auschwitz i Holokaustu. Pogłębiajcie zrozumienie mechanizmów nienawiści i pogardy, zapobiegajcie im, rozwijając dialog i współpracę'˝. Na nas, politykach, spoczywa szczególny obowiązek, winniśmy czuwać, by faktów historycznych nie interpretować z myślą o partykularnych interesach politycznych. Zapomnienie i przekłamanie nie pomoże nam zbudować trwałego porozumienia i pokoju. Najtrwalszym fundamentem pojednania między narodami jest pokora wobec prawdy historycznej. Tragicznej historii nie możemy zmienić, niech więc będzie ona przestrogą dla świata.
Mówca: Aleksander Mrówczyński
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 10 stycznia 1920 r. Niemcy w Paryżu ratyfikowały traktat wersalski z czerwca 1919 r. Fakt ten przywracał Polsce ziemie zagarnięte w wyniku rozbiorów. 29 stycznia - Czersk, 31 stycznia - Chojnice, 2 lutego - Brusy będą świętowały 100. rocznicę powrotu do macierzy. To wielkie święto dla miejscowości powiatu chojnickiego. Zimą 1920 r. po 148 latach od I rozbioru i wcielenia ziem dzisiejszego powiatu chojnickiego do Królestwa Prus Polacy, mieszkańcy Czerska, Brus i Chojnic mogli się cieszyć z widoku polskich żołnierzy w błękitnych mundurach. To żołnierze gen. Józefa Hallera z frontu pomorskiego wkraczali do pomorskich miast, maszerując od Torunia, Bydgoszczy i Grudziądza w kierunku Gdańska. W powiecie chojnickim przejęcie władzy, terenów, które przyznano Polsce, odbywało się bezkrwawo. Niemcy wycofywali swoje wojsko i administrację na zachód. Polacy entuzjastycznie witali polskie wojsko, które przynosiło do kolejnych miejscowości wymarzoną wolność i powrót do Rzeczypospolitej, tak długo wyczekiwany i tak krwawo okupiony w kolejnych zrywach powstańczych. Miasta i miasteczka były przyozdabiane biało-czerwonymi flagami, girlandami oraz bramami powitalnymi. To była wielka radość. Mieszkańcy pomorskich miast ochoczo zabierali się do budowania nowej polskiej administracji, bardzo aktywnie działali w stowarzyszeniach, organizacjach paramilitarnych oraz partiach politycznych. 150 lat niewoli pruskiej zakończyło się i Polacy mogli budować swoje małe ojczyzny w ramach samorządów terytorialnych. Dzisiaj, 100 lat po powrocie Chojnic, Brus i Czerska, mieszkańcy powiatu chojnickiego z wielką radością będą świętować ten piękny jubileusz. Z tego miejsca oddaję hołd ojcom polskiej niepodległości, którzy walczyli o pomorskie ziemie w granicach II Rzeczypospolitej: Józefowi Piłsudskiemu, Romanowi Dmowskiemu, tysiącom polskich żołnierzy i powstańców, działaczom organizacji niepodległościowych, filomatom chojnickim. Jako mieszkaniec pomorskiej ziemi dziękuję wam wszystkim. Dziękuję tym wszystkim bezimiennym księżom, nauczycielom, polskim rodzinom, którzy dbali o to, aby polska wiara, kultura, tradycja i mowa nie zaginęły przez lata niewoli zaborczej. Składam hołd pierwszym samorządowcom, którzy budowali polską administrację w powiecie chojnickim. Jako były samorządowiec, obecnie poseł na Sejm Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, z serca im dziękuję. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Joanna Fabisiak
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Przed kilkunastoma minutami głosowaliśmy nad nowelizacją ustawy o działach administracji rządowej i ustaw okolicznościowych. To tajemnicza ustawa, która w swoich zapisach, zmianach wnosi treści całkowicie zmieniające pewną rzeczywistość. Jakiej rzeczywistości rzecz dotyczy? Otóż dotychczas środki na działalność Polonii w całym świecie były usytuowane w Senacie. Od dłuższego czasu mówi się o tym, że ponieważ Senat nie jest rządowy, nie jest strony rządowej, więc te pieniądze należy zabrać. Tak się mówi, to są plotki, w które nie chciało się wierzyć. Ponieważ warto znać fakty, wczoraj podczas posiedzenia Komisji Łączności z Polakami za Granicą publicznie padło pytanie skierowane do pana wiceministra Szymona Szynkowskiego vel Sęk o to, czy środki z Senatu zostaną przeniesione. Pan minister wobec całej komisji odpowiedział, że Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie przygotowywało takiego projektu i nic o tym nie wie. Dzisiaj przed pół godziny głosowaliśmy nad zmianą polegającą na tym, że zadania z zakresu Polonii będzie realizował Senat, ale będą one również w gestii premiera, a także będą je realizować organizacje pozarządowe i Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Pan minister Dworczyk dopowiedział, że będą zwiększone pieniądze, więc nie powinniśmy się martwić. Nie martwimy się faktem, że pieniądze na Polonię będą zwiększone, ale martwi nas fakt, że sytuacja była uporządkowana i wreszcie organizacje pozarządowe, te z całego świata, nie czekały do maja czy do czerwca, dlatego że w ubiegłym roku bardzo sprawnie otrzymały pieniądze, natomiast w tej chwili nie wiemy, jak będzie, bo dopiero w dniu 30 na posiedzeniu Komisji Finansów Publicznych będzie rozpatrywana sprawa ulokowania pieniędzy. Występuję tylko dlatego, aby całemu światu powiedzieć o tym, że dzieją się rzeczy tajemnicze, o których nawet komisja powołana do zajmowania się sprawami Polonii nic nie wie i nie została wczoraj poinformowana. Zatem czy pan minister rzeczywiście nie wiedział? Czy to możliwe, aby takie zmiany były dokonywane bez wiedzy ministrów, czy pan minister mijał się z prawdą? Ta rzecz powinna być wyjaśniona. Moim zdaniem, jak najszybciej. Dziękuję bardzo.
Mówca: Piotr Uruski
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Podkarpacki Bank Spółdzielczy z siedzibą w Sanoku jeszcze niedawno był drugim co do wielkości bankiem spółdzielczym w kraju z 88 tys. rachunków indywidualnych oraz 8 tys. firm, które były do niedawna jego klientami. Wszystko zmieniło się 17 stycznia 2020 r., kiedy Bankowy Fundusz Gwarancyjny ogłosił przymusową restrukturyzację. W wyniku operacji przeprowadzonej przez BFG część depozytów jednostek samorządu terytorialnego i dużych firm została utracona. Skala kosztów dla gmin i powiatów z Podkarpacia jest ogromna, gdyż niektóre instytucje miały tam po kilka milionów złotych, co w stosunku do wielkości ich środków i zobowiązań jest dużą kwotą. Rachunki w Podkarpackim Banku Spółdzielczym z siedzibą w Sanoku miały 34 samorządy, w tym wiele małych gmin, dla których straty są najdotkliwsze. Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Działania wprowadzone przez BFG w dniu 17 stycznia uderzyły w wiele grup interesariuszy, niwecząc lata pracy, funkcjonowania na terenie województwa podkarpackiego, podważając tym samym zaufanie do spółdzielczej bankowości oraz polskiego kapitału. Umorzono fundusz udziałowy, obligacje oraz 43% środków jednostek samorządu terytorialnego i takich instytucji, jak np. Podkarpacki Związek Piłki Nożnej i wielu innych. Wszystko to odbyło się kosztem 34 gmin i samorządów powiatowych, firm i instytucji, i ludzi z niezbyt zamożnego Podkarpacia. Dla wielu samorządów 43% zabranych w wyniku przymusowej restrukturyzacji PBS środków to pieniądze niezbędne do wypłaty podstawowych świadczeń takich jak 500+ czy normalnego funkcjonowania polegającego na utrzymaniu szkół. W związku z powyższym proszę w imieniu samorządów i instytucji o charakterze społecznym o zwrot środków finansowych oraz o dokonanie szczegółowej analizy zasadności działania BFG. Dziękuję.
Mówca: Jarosław Gonciarz (tekst niewygłoszony)
Data: 2020-01-23 (Sejm RP, kadencja 9)

Oświadczenie w sprawie 157. rocznicy wybuchu powstania styczniowego 22 stycznia obchodziliśmy 157. rocznicę wybuchu powstania styczniowego, które jest uznawane za największy polski zryw niepodległościowy. Powstanie styczniowe rozpoczęło się Manifestem Tymczasowego Rządu Narodowego. Pochłonęło ono kilkadziesiąt tysięcy ofiar i w ogromnym stopniu wpłynęło na dążenia niepodległościowe następnych pokoleń. W ciągu trwających ponad 1,5 roku działań zbrojnych doszło do ponad 1 tys. mniejszych lub większych konfliktów, a w walkach w sumie udział wzięło co najmniej 150 tys. powstańców. W manifeście uwzględniono powstanie państwa polskiego oraz przyznanie równych praw wszystkim obywatelom. Podjęto również postulat dotyczący uwłaszczenia chłopów. Manifest wzywał wszystkich mieszkańców przedrozbiorowej Rzeczypospolitej do walki przeciw Imperium Rosyjskiemu. Powstanie objęło teren Królestwa Polskiego, Litwy, Białorusi oraz części Ukrainy. Walka cechowała się przewagą doskonale uzbrojonych sił rosyjskich. Opór, jaki napotkali Rosjanie, pozwolił trwać powstaniu aż 1,5 roku, do końca lata 1864 r. Zdaniem wielu historyków inicjatywa powstania obudziła w Polakach przynależność do narodu, ukształtowała postawy patriotyczne wśród następnych pokoleń oraz przyczyniła się do tego, że Polska odzyskała niepodległość w 1918 r. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Musimy pamiętać o bohaterach tamtego zrywu, bo to oni utrzymali tożsamość narodową i podtrzymali opór wobec zaborców. Dziękuję bardzo.