PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Jan Warzecha (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Proponowane zmiany w projekcie ustawy dotyczące możliwości zatrudnienia w szkole podstawowej osób wspierających nauczycieli prowadzących zajęcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze lub prowadzących opiekę świetlicową są przykładem nierównego traktowania obywateli i próbą kategoryzowania nauczycieli na tych, którzy są zatrudnieni kodeksowo, i na zatrudnionych na podstawie Karty Nauczyciela. Dotyczy to osób o podobnym wykształceniu. Ten projekt jest kolejnym przykładem obchodzenia obowiązującego prawa, czyli Karty Nauczyciela. Nie do zaakceptowania jest również pomysł dotyczący możliwości cofania w trakcie roku szkolnego dziecka do przedszkola, kiedy ono już podjęło naukę wprowadzoną ustawą o sześciolatkach. To rozwiązanie postawi w bardzo niezręcznej sytuacji rodziców, ale - co gorsza - stygmatyzuje w środowisku dziecko uznane za opóźnione w rozwoju. Jak wiemy, najczęstszą przyczyną nieradzenia sobie w szkole małego dziecka z obowiązkami jest niedojrzałość szkolna i emocjonalna, a przed tym posłowie Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość ostrzegali koalicję rządową PO-PSL.
Mówca: Zenon Durka
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec projektów ustaw zawartych w drukach nr 2179 i 2181. Prezentację stanowiska rozpocznę od drugiego projektu, gdyż jest on wyjątkowo krótki i - co muszę stwierdzić z ubolewaniem - daleki od poprawności legislacyjnej. Autorzy proponują jedynie dodanie art. 111 1 do obowiązującego Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który, mówiąc w skrócie, uniemożliwiałby sądowi pozbawienie rodziców władzy rodzicielskiej, gdy wyłączną podstawą miałaby być ich zła sytuacja materialna. Z powyższą propozycją co do zasady można się zgodzić, lecz trudno jest mówić o niej bez kontekstu głębszych, systemowych zmian nie tylko w prawie rodzinnym, ale również w przepisach dotyczących szeroko pojmowanej opieki społecznej oraz pomocy państwa rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Zdaniem Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska najlepszym forum w przypadku takiej dyskusji są komisje parlamentarne. Dużo bardziej rozbudowany jest projekt zawarty w drugim z wymienianych przeze mnie druków. Dotyczy on bowiem zmian nie tylko w zakresie omawianych wyżej negatywnych przesłanek pozbawienia władzy rodzicielskiej, ale również proponuje kilka ważnych i potrzebnych zmian w zakresie sprawowania władzy rodzicielskiej. Pozytywnie należy odnieść się do próby, choć oczywiście niedoskonałej, wprowadzenia kodeksowych podstaw tzw. rodzicielskiej opieki naprzemiennej w przypadku, gdy rodzice nie pozostają ze sobą w faktycznym związku. Równie ważna z punktu widzenia dobra dziecka jest propozycja wprowadzenia do Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zasady, zgodnie z którą sąd będzie miał obowiązek wysłuchania małoletniego w przypadkach orzekania o władzy rodzicielskiej. W oczywisty sposób zagwarantuje to choćby lepsze rozeznanie potrzeb dziecka, a także, co równie istotne, może wyeliminować istniejące stereotypy, które często widoczne są w orzecznictwie sądów powszechnych, w szczególności swoiste automatyczne orzekanie o władzy rodzicielskiej. Dopełnieniem powyższych regulacji są propozycje zmian w Kodeksie postępowania cywilnego oraz ustawie o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, które również należy ocenić pozytywnie. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Widząc potrzebę kompleksowych i systemowych zmian w omawianym zakresie, Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska opowiada się za dalszymi pracami nad przedmiotowymi projektami ustaw. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisława Prządka
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

...bulwersować. I nie może być przyzwolenia na to, żebyśmy przyjmowali biernie takie działania i takie stanowisko w tej sprawie. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Oczywiście wszyscy mamy świadomość różnych braków w obydwu projektach. Nie mamy czasu ich tu przedstawiać. Ale uwzględniając sam fakt, że potrzeba uregulowania i uporządkowania problemów rodzinnych, mówiąc ogólnie, wymaga naszego wspólnego pochylenia się nad nimi, wymaga przy okazji walki z biedą i poprawy sytuacji, w jakiej rodziny się znajdują, bo o tym także w tym projekcie jest mowa, bo konsekwencje tej biedy odczuwają rodziny, ale też dzieci, chcielibyśmy jako posłowie klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej doprowadzić także do tego, żeby takich decyzji krzywdzących dzieci i krzywdzących rodziny było w Polsce jak najmniej, a najlepiej, żeby ich nie było w ogóle. Uważam, że takie złe decyzje administracyjne, zanim sąd się jeszcze wypowie, powinny być zastąpione pracą pracowników socjalnych z rodzinami, na rzecz rodzin i dla dzieci. Dlatego Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie za skierowaniem obu projektów do Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. Bardzo dziękuję, panie marszałku.
Mówca: Wanda Nowicka
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Jako posłanka niezrzeszona chciałbym się podzielić z państwem swoją opinią w sprawie dwóch projektów dotyczących zmiany Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jeden został zgłoszony przez Prawo i Sprawiedliwość, drugi - przez Solidarną Polskę. Oba projekty poruszają niezwykle ważny problem, jakim jest pozbawianie rodziców dzieci z powodu ubóstwa. Jest to sprawa, która od dawna bardzo mnie bulwersuje. W zeszłym roku w tej sprawie składałam interpelację do ministerstwa, zwracając uwagę na to, że odbieranie dzieci biednym rodzicom jest nie tylko niehumanitarne, nieludzkie i dyskryminujące, ale po prostu strasznie szkodliwe dla dziecka i dla rodziny. To nie może mieć miejsca w XXI wieku w Polsce, która jest członkiem Unii Europejskiej, a więc takiej grupy państw, które na tle całego świata i tak mają o wiele lepiej, mimo różnych problemów, z którymi się borykamy. Ta kwestia wciąż nie jest w Polsce rozwiązana. Pan minister, odpowiadając na moją interpelację, potwierdził, że w zeszłym roku z tego powodu odebrano rodzicom 770 dzieci. Jest to liczba rzeczywiście ogromna, porażająca i po prostu ta sytuacja nie może mieć miejsca. W związku z tym uważam, że te oba projekty - one mają wady, o tym była już mowa, niestety nie mogę dłużej na ten temat mówić, ogranicza mnie krótki czas, którym dysponuję - powinny trafić do komisji i komisja powinna się nad nimi pochylić, usunąć usterki i przyjąć projekt ustawy. Jak już mówiłam na początku, nie może być tak, że w Polsce z powodu biedy odbiera się dzieci rodzicom. Tak być nie może, na to nie ma zgody i to się musi skończyć. Dziękuję bardzo.
Mówca: Henryk Siedlaczek
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dość często w ostatnim czasie obserwujemy dramaty rodzin, zwłaszcza dzieci, które w sytuacjach kryzysu w rodzinie są traktowane przedmiotowo przez niektórych rodziców, ale także przez sądy i inne instytucje publiczne, od których zależy los dziecka. Zresztą wiele i pięknie na ten temat dzisiaj mówiono z tej mównicy. Proponowane zmiany zmierzają do złagodzenia skutków takich sytuacji konfliktowych, a ich zasadniczym celem jest troska o dobro dziecka. Dlatego jedną z proponowanych zmian stanowi wprowadzenie do języka prawnego pojęcia ˝miłość˝, dotychczas prawu nieznanego, i doprowadzenie do tego, aby w rozstrzygnięciach prawnych dotyczących stosunków między rodzicami a dziećmi brane były pod uwagę nie tylko kwestie władzy rodzicielskiej, ale by również chroniona była miłość rodziców do dziecka i dziecka do rodziców. W związku z tym czy i w jaki sposób ustawodawca czy projektodawca ustawy zamierza zdefiniować pojęcie miłości na potrzeby wprowadzonej nowelizacji? Jak zdaniem autorów projektu ustawy wyglądać powinien proces ewentualnego dowodzenia miłości przed sądem? Proszę o wskazanie konkretnych środków prawnych. Dziękuję.
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Zacznę od pytań i stawiam takie oto pytania w związku z coraz liczniejszymi przypadkami rozbijania rodzin z powodu ubóstwa. Jaką pomoc materialną przewidziało państwo dla tych rodzin? Jak wyglądają dotychczasowe działania rządu zapobiegające odbieraniu dzieci rodzicom z powodu ubóstwa? Czy państwo z ekipy rządzącej zdają sobie sprawę ze skutków, jakie w rozwoju psychofizycznym dziecka powoduje rozdzielenie go z rodziną, z rodzicami? Od dawna można odnieść wrażenie, że rząd ucieka od problemu. Rodzice i organizacje społeczne alarmują, że bezczynność rządu wobec wzrostu biedy polskich rodzin sprzyja odbieraniu im dzieci. Dane są niepokojące, ponieważ już 2 tys. polskich dzieci jest oddzielonych od rodzin z powodu trudnej sytuacji materialnej, a blisko 1,5 mln dzieci żyje w biedzie lub niedostatku. Coraz częściej wykorzystuje się też kompetencje organów państwowych do odbierania dzieci ze słabo uzasadnionych powodów. (Dzwonek) Przyczyną bywa m.in. dłuższa nieobecność w szkole wynikająca z choroby lub bezrobocie rodziców.
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo, panie marszałku. Będę przestrzegał wyznaczonych reguł. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nie ulega wątpliwości, że prawne pozbawianie rodziców władzy rodzicielskiej tylko ze względu na złą sytuację materialną, gdy nie występują żadne inne przesłanki, nie ma nic wspólnego ze zdrowym rozsądkiem, a jest czymś nie tylko bezdusznym i niehumanitarnym, ale i wielce szkodliwym zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców. Mam krótkie pytanie, które chciałbym skierować do pana ministra. Czy rząd dostrzega potrzebę i możliwość wypracowania takich regulacji prawnych, aby środki przeznaczane na ewentualne utrzymanie dzieci w ośrodkach opiekuńczo-wychowawczych w pierwszej kolejności trafiały do rodzin zagrożonych prawnym rozbiciem tych rodzin, oczywiście wyłącznie z przyczyn materialnych? Dziękuję państwu za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! U podstaw obu projektów legły głośne przypadki zabierania dzieci rodzinom z powodu ubóstwa. Faktem jest, że obszary polskiej biedy i polskiej nędzy są olbrzymie, są to chociażby postpegeerowskie osiedla. Taki przykład z mojego terenu: w jednej izbie siedmioosobowa rodzina, pięcioro dzieci, matka w ciąży, oczekuje dziecka, mieszkanie zagrzybione i strach, że z tego powodu dzieci mogą zostać zabrane do pogotowia opiekuńczego. Taki strach, o który chciałbym zapytać: Czy pan minister ma świadomość, że częstokroć w takich sytuacjach rodzice boją się zwrócić do opieki społecznej, do powiatowego centrum pomocy rodzinie, o pomoc, bo obawiają się, że ta pomoc będzie polegała na odebraniu dzieci? Stąd też kolejne pytanie: Jakie działania planuje ministerstwo, jakie działania planuje rząd w takich sytuacjach w stosunku do instytucji odpowiedzialnych (Dzwonek) za pomoc dla rodzin żyjących w ubóstwie? Czy planuje się chociażby szkolenia dla pracowników, uświadamiające im, że nie tędy droga, że nie można z powodu ubóstwa zabierać rodzinom dzieci? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Elżbieta Rafalska
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Mam tu ewidencję spraw o pozbawienie, zawieszenie i ograniczenie władzy rodzicielskiej, dane z Wydziału Statystyki Ministerstwa Sprawiedliwości z lat 2000-2011. Otóż między rokiem 2000 a 2011 pozbawiono władzy rodzicielskiej 100% więcej rodzin. W 2000 r. było to 4410, w 2011 r. - ponad 9 tys. Jeżeli chodzi o zawieszenie i ograniczenie, to dane są porównywalne. Tu dynamika jest wręcz skokowa, jest to wzrost o ponad 100%. Proszę mi powiedzieć, czy ministerstwo robiło bardziej szczegółową, bardziej wnikliwą analizę, odwołując się również do spadku liczby dzieci? Mamy tu istotny wzrost, a równocześnie mamy niż demograficzny i mniejszą liczbę dzieci. Proszę powiedzieć: Czy macie państwo dane porównawcze, jeśli chodzi o inne kraje, jak to wygląda? Czy mogę liczyć na to, że z ministerstwa dostanę jakiś wskaźnik w odniesieniu, nie wiem, do tysiąca spraw, albo będzie to przedstawione na podstawie jakiegoś współczynnika? Ostatnie pytanie. Panie ministrze, pamiętam, jak na ostatnim wspólnym posiedzeniu dwóch komisji: Komisji Sprawiedliwości (Dzwonek) oraz Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, był pan wstrząśnięty, gdy usłyszał pan informację, że ze szpitala wydano dziecko na podstawie aktu notarialnego, kwestia dotyczyła sporu. Proszę mi powiedzieć, czy wierzy pan, że zgodnie z informacją, którą przedstawia minister sprawiedliwości, tylko pięć przypadków dotyczy spraw związanych z biedą dzieci? Rzeczywista skala, państwo pewnie dobrze o tym wiecie, jest znacznie, znacznie większa. (Oklaski)
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dla wielu moich rodaków rodzina to duchowe zjednoczenie szczupłego grona osób skupionych we wspólnym ognisku domowym aktami wzajemnej pomocy i opieki. Zjednoczenie to oparte jest na wierze w prawdziwą lub domniemaną łączność biologiczną, tradycję rodzinną i społeczną, ale myślę, że mógłbym tutaj dodać jeszcze jedną wartość, mianowicie wzajemne poszanowanie. Rodzina jako instytucja społeczna z socjologicznego punktu widzenia spełnia wiele funkcji, oprócz tej najważniejszej, prokreacyjnej, również funkcję opiekuńczo-zabezpieczającą rozumianą jako materialne i fizyczne zabezpieczenie członków rodziny. W sytuacji, w której ta funkcja przez rodzinę nie może być spełniona i wkracza tutaj państwo, to państwo bierze pełną odpowiedzialność za dzieci, które z tej rodziny wyrywa. W polskiej praktyce oznacza to, że dziecko trafia do bezdusznego systemu, który traktuje to dziecko przedmiotowo, a nie podmiotowo. Projekt Prawa i Sprawiedliwości idzie w kierunku dokładnie odwrotnym. Mamy nadzieję, że dzisiejsza propozycja jest pierwszym krokiem do głębszych zmian systemowych, które doprowadzą do tego, że dziecko będzie podmiotem, a nie przedmiotem zmagań o zmianę tego systemu. Wszyscy, którzy występowali przede mną, podkreślali pewien aspekt sprawy, problemu, mianowicie kiedy ministerstwo (Dzwonek) w końcu wypracuje jedną formułę, jedną ustawę o pomocy społecznej, która przeciwstawi się wzrostowi biedy, niedostatku. Dwa lata temu raport NIK mówił, że 3% dzieci objętych systemem opieki jest tak naprawdę bez rodziców, 80% to są sieroty społeczne. System funkcjonuje na tej zasadzie, że pracownicy nie mają pozycji społecznej, nie tylko dlatego, że nie mają odpowiedniego wynagrodzenia, ale dlatego, że są traktowani, mówiąc subtelnie, jak jakaś służba, niekoniecznie tak, jak powinno być. Niespójność przepisów polegająca na tym, że instytucje między sobą...
Mówca: Piotr Pyzik
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Oczywiście. Moje pytanie brzmi: Kiedy państwo wreszcie weźmiecie się poważnie za opiekę społeczną, a dokładnie za opiekę nad polską rodziną w Polsce? Dziękuję.
Mówca: Barbara Bartuś
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zajmujemy się dzisiaj tematem bardzo, bardzo ważnym, ale tematem, który dzisiaj ograniczamy, a który został wywołany przez propozycję zmiany Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Myślę w tej chwili głównie o art. 111. Natomiast wydaje mi się, jestem przekonana, że powinniśmy w tym zakresie rozmawiać - mam nadzieję, że jak te projekty trafią do procedowania, tak się stanie - pracować wspólnie z ministrem pracy i polityki społecznej. Tak jak było powiedziane, ubóstwo zapisane w uzasadnieniu orzeczenia może nie jest typowym powodem, że dzieci są odbierane. I co do tego moje pytanie: Czy Ministerstwo Sprawiedliwości wie, ile tak naprawdę dzieci zostało odebranych pośrednio właśnie z tego powodu? Czy pan minister wie, ile pomocy rodzina na przykład czteroosobowa, rodzina z dwójką małych dzieci może otrzymać od państwa na dzieci, jeżeli dwoje rodziców pracuje i otrzymuje najniższą płacę? Ja odpowiem: nie otrzyma niczego, żadnej pomocy od państwa. Kolejne pytania, na które oczekiwałabym odpowiedzi, żeby pan minister udzielił nam odpowiedzi, które można też wziąć pod uwagę przy pracach nad tymi projektami, przy pracach nad poprawą sytuacji rodzin. Ile kosztuje utrzymanie dziecka czy w rodzinie zastępczej (Dzwonek), czy w jakiejś placówce? Jak te koszty odnoszą się do tego, jak naprawdę państwo pomaga? Jeszcze raz podkreślam, że powinniśmy pracować kompleksowo. Może pani poseł wnioskodawca odpowie nam też na pytanie, ile tak naprawdę jest ustaw, ile jest regulacji dotyczących opieki, pomocy rodzinom, bo jest ich bardzo dużo. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dotykamy dzisiaj bardzo ważnego problemu odbierania dzieci rodzinom i odbierania dzieci z powodu biedy. Według oficjalnych danych Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z ubiegłego roku 771 dzieci zostało odebranych z powodu biedy czy niezaradności życiowej rodzin. Można powiedzieć, z czym chyba wszyscy się zgodzą, że w Polsce ani jedno dziecko nie powinno być odebrane z powodu biedy. W tych całych zmianach ustawy najważniejszy zawsze jest człowiek, który podejmuje te decyzje, i system kontroli, począwszy od osób, które są w pomocy społecznej, które podejmują pierwsze decyzje, później decyzje, które są przygotowywane w sądach rodzinnych - kuratorzy sądowi. Jeżeli tam to ogniwo jest słabe czy słabe jest ogniwo, które powoduje, że mamy do czynienia z takimi przypadkami jak ten, o którym już wielokrotnie mówiliśmy, że zabiera się z rodzin wielodzietnych dzieci, później te dzieci trafiają do placówek opiekuńczych, następnie troje dzieci jest ponownie przywracanych, a dwoje jest już adoptowanych, to sytuacja jest nie do zaakceptowania. Chciałbym pana ministra zapytać, czy trwają w pana resorcie prace nad takimi zmianami przepisów, aby spowodować zaostrzenie kontroli na poszczególnych szczeblach podejmowania decyzji - czy to w pomocy społecznej, czy to przede wszystkim na szczeblu sądów i kuratorów sądowych. Czy te mechanizmy działają poprawnie? Czy ministerstwo widzi konieczność dokonania zmian? Bo zmiany, które proponujemy idą w dobrym kierunku, zarówno w jednym, jak i w drugim projekcie, ale to jest jeszcze za mało, aby docelowo rozwiązać ten problem, o którym mówimy już od wielu lat, i nie możemy dokonać takich zmian w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, aby takich praktyk nie było. Dziękuję bardzo.
Mówca: Kazimierz Ziobro
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Od razu przechodzę do pytań. Pytania adresuję do projektodawcy zmian ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Dlaczego projektodawca zmian ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy koncentruje się na sytuacji dzieci z małżeństwa rozbitych, z czego można by mylnie wywnioskować, że takie małżeństwa, osoby rozwiedzione są czymś oczywistym i normalnym? Co prawda w art. 1 tegoż zapisu projektu zmian definiuje się pojęcie rodziny, małżeństwa i rodzicielstwa, ale w dalszych zapisach pomija się kwestię pomocy prawnej, socjalnej czy psychologicznej, którą powołane do tego instytucje powinny świadczyć w terenie na podstawie obligatoryjnych uregulowań prawnych rodzinom pełnym, jak i niepełnym. Rodziny te z racji występującego w Polsce bezrobocia nierzadko doświadczają problemów związanych z zabezpieczeniem bytu materialnego, co zwykle stanowi podłoże nieporozumień, kłótni, a nawet przeradza się w zjawiska patologiczne i prowadzi do rozejścia się małżeństw. W tej sytuacji najbardziej pokrzywdzone są zazwyczaj dzieci. Czy nie lepiej zapobiegać przyczynom niż ich skutkom? Dlaczego projektodawca nie uwzględnił w tymże projekcie zmian ustawy uregulowania prawnego w sytuacji, kiedy to rodzice - lub jedno z rodziców - nie utrzymują kontaktów z dzieckiem lub nawet z całą rodziną? Zresztą zdarza się to nierzadko ze względu na emigrację zarobkową Polaków. Na przykład chodzi o to, jaki okres w tym przypadku jest niezbędny, aby sąd rodzinny i opiekuńczy mógł orzec o zawieszeniu władzy rodzicielskiej czy pozbawieniu władzy rodzicielskiej (Dzwonek) rodziców, którzy porzucili dzieci. Kiedy i w jakich okolicznościach członkowie rodziny sprawującej faktyczny nadzór nad opieką nad porzuconym dzieckiem mogą wystąpić do sądu o ustanowienie ich opiekunami prawnymi oraz na jaką pomoc państwa mogą oni liczyć? Kolejne pytanie jest już do rządu: Czy rząd ma instrumenty prawne, jak również jak wyposaży instytucje do tego powołane, żeby świadczyć pomoc rodzinom, aby nie dochodziło do sytuacji odbierania dzieci przez sąd ze względu na warunki bytowe? Czy dalej...
Mówca: Kazimierz Ziobro
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

...tak jak mówił przedstawiciel Platformy Obywatelskiej, będziemy odsyłać dzieci do zbierania szczawiu na przydrożnych rowach?
Mówca: Andrzej Szlachta
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dobrze się stało, że złożone zostały projekty ustaw, na mocy których pozbawienie władzy rodzicielskiej lub zawieszenie władzy rodzicielskiej nie może nastąpić wyłącznie z powodu trwałej przeszkody niezawinionej przez rodziców, w tym zwłaszcza z powodu ich trudnej sytuacji materialnej, tj. art. 111a zgłoszony w projekcie Prawa i Sprawiedliwości. W dotychczasowej praktyce setki dzieci odebrano rodzicom biologicznym z powodu ich trudnej sytuacji materialnej czy z powodu skrajnego ubóstwa. Zjawisko wychowywania dzieci poza rodziną z powodu ubóstwa jest wyrzutem sumienia współczesnej cywilizacji nie tylko w Polsce. W 2006 r. ponad 90 tys. dzieci pozostawało pod opieką zastępczą. W 2012 r. w pieczy zastępczej, w rodzinach zastępczych i placówkach opiekuńczo-wychowawczych, znajdowało się blisko 80 tys. dzieci. Dlatego kieruję pytania do przedstawiciela Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej: Ile dzieci w 2013 r. wychowywało się poza rodziną biologiczną w wymienionych instytucjach? Ile dzieci w 2013 r. umieszczono w placówkach pieczy zastępczej z powodu ubóstwa? (Dzwonek) Ile było przypadków odebrania dzieci, nad którymi opiekę sprawowali dziadkowie, a przyczyną były tzw. niewystarczające warunki lokalowe? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Maria Nowak
Data: 2014-03-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Los dzieci nikomu, jak myślę, nie jest obojętny i wierzę, że tak po prostu jest, ale przeczytałam ostatnio wyniki niedawno przeprowadzonych badań, według których 1,4 mln młodych Polaków, to jest ok. 16%, żyje w skrajnym ubóstwie. W skrajnej nędzy, poniżej minimum egzystencji, żyje ok. 10% rodzin z trojgiem dzieci i blisko 27% rodzin z czworgiem dzieci. Dlatego zwracam się do pana ministra jako przedstawiciela rządu, bo nie ma nikogo z Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej: Jakie działania podejmuje rząd, aby tym rodzinom pomóc, aby nie było tak, że rodzice boją się nawet wystąpić o jakąś pomoc, ponieważ żyją w obawie, że wtedy dzieci mogą im zostać zabrane? Druga sprawa: Jak to się ma do programu prorodzinnego, a dokładnie do programu, który ma poprawić demografię w Polsce, jeżeli właśnie rodziny wielodzietne są najbardziej obarczone biedą i skrajnym ubóstwem? Ostatnia sprawa: Czy pan minister wie, jaki jest koszt pobytu dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej (Dzwonek) i jaka jest średnia kwota pomocy przekazywanej na jedno dziecko w rodzinie w ramach pomocy społecznej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej? Dziękuję. (Oklaski)