Mówca: Tadeusz Woźniak
Data: 2015-06-25 (Sejm RP, kadencja 7)

Pani Marszałek! Panie i Panowie Posłowie! Panie Rzeczniku Praw Dziecka! Szanowni Państwo! Przypadł mi w udziale zaszczyt przedstawienia stanowiska Klubu Parlamentarnego Zjednoczona Prawica w sprawie informacji o działalności rzecznika praw dziecka za rok 2014 oraz uwag o stanie przestrzegania praw dziecka, przedłożonych Wysokiej Izbie w druku nr 3329. Jak co roku przystępujemy do omówienia sprawozdania rzecznika praw dziecka, a więc instytucji niezwykle ważnej zarówno dla samych dzieci, jak i dla całego państwa polskiego. Rzecznik praw dziecka jest instytucją jedną z dwóch, obok rzecznika praw obywatelskich, ustanowionych przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej w celu ochrony praw obywateli naszego państwa, które w różnych kwestiach mogą być naruszane, niepełne albo też wymagają zmian w zakresie różnego rodzaju praw szczegółowych, a może także ogólnych. Przyznam szczerze, że przeczytałem tę informację, uwagi i załączniki i mam pewne zastrzeżenia. Prosiłbym, żeby mnie dobrze zrozumieć. Bardzo doceniam wszystko to, co pan rzecznik wykonuje, czego pan dokonał, czego dokonuje i pewnie jeszcze dokona. Natomiast mam trochę zastrzeżeń co do formy przedstawienia tego sprawozdania. Mam także zastrzeżenia, niedosyt, potrzeby w przypadku kwestii, których się pan nie podjął albo się pan nie podejmuje, które pan zaniedbuje, o których też nie ma śladu w pana informacji, już na samym początku. Informację przedłożył pan w 7 rozdziałach. Potem są uwagi o stanie przestrzegania praw dziecka. Połowa tego materiału, który pan przedłożył, to są jeszcze różnego rodzaju załączniki, chyba nie zawsze niezbędne, nie zawsze potrzebne, jeśli chodzi o wiele z tych treści, które tutaj są. Mówię to życzliwie, mimo że często krytykuję pana działania, ale tylko te, których pan nie podejmuje. Krytykuję pana za to, że nie podejmuje pan pewnych działań. Zawsze dziękuję za to, co pan robi. Wiele ważnych spraw, które pan bardzo rozwija w swoim sprawozdaniu, można by ujmować np. w biuletynie rzecznika praw dziecka, gdzie można by opisywać zarówno pana wystąpienia generalne, jak i kwestie spraw indywidualnych. To dawałoby również wiedzę i możliwości działania wielu ośrodkom, instytucjom, władzom lokalnym i innym osobom. Powiem tak: z mojego punktu widzenia jako posła na Sejm tych treści jest tutaj za wiele. Po prostu potrzeba wiele czasu, żmudnego przeglądania. Jestem przekonany, że nie wszystkie moje koleżanki, nie wszyscy moi koledzy przebrnęli przez ten dokument ze względu na to, że jest on zbyt potężny, za bardzo objętościowo rozbudowany. Ale przejdźmy teraz do rzeczy. Pan składa informację za rok 2014. W wielu miejscach powołuje się pan zresztą na same początki utworzenia instytucji, konstytucję, ustawy i inne rzeczy. Także w załącznikach pokazuje pan różne lata. Może i dobrze, bo takie porównania czasami są potrzebne. Ale nie jest to informacja stricte dotycząca tylko i wyłącznie tego poprzedniego roku. Weźmy od razu ten drugi rozdział, w którym mamy ochronę praw dziecka. Pan zajmuje się kwestią prawa do życia i ochrony zdrowia. Przyznaję szczerze, że w kwestii ochrony zdrowia zrobił pan na pewno wiele. Natomiast sam pan przywołuje art. 6 Konwencji o prawach dziecka, który mówi, że państwa strony uznają, że każde - i to podkreślam - dziecko ma niezbywalne prawo do życia. A wcześniej, bodajże na str. 7, o ile dobrze pamiętam, sam pan przywołuje w pewnym akapicie - zacytuję - że: w rozumieniu ustawy o rzeczniku praw dziecka dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia do osiągnięcia pełnoletności. Natomiast nie zajmuje się pan w ogóle kwestią ochrony życia dzieci poczętych. Nie znalazłem takiego materiału. Być może wskaże pan, że to gdzieś jest. Może coś przeoczyłem, chociaż wątpię. Czy pan kiedykolwiek zajął się kwestią tego, że w Polsce w majestacie prawa już około tysiąca dzieci, podkreślam, dzieci w rozumieniu ustawy o rzeczniku praw dziecka, pozbawia się życia tylko dlatego, że są chore, mają zespół Downa albo jakieś inne schorzenia. (Poseł Magdalena Kochan: Pan poseł wie, że to nieprawda.) Nie przerywałem pani poseł, pani będzie łaskawa też mi nie przerywać. (Poseł Jerzy Fedorowicz: Ale jak to jest nieprawda...) (Poseł Magdalena Kochan: Pan mówi nieprawdę.) Czy ja mam państwa jeszcze uczyć kultury, oprócz tego wszystkiego? Bardzo proszę, powie pani w swoim czasie. Pani jako sprawozdawca będzie miała nieograniczony czas, ja mam czas ograniczony, a pani mi go zabiera. Taka jest właśnie dyskusja między nami. W związku z powyższym zwracam się do pana z apelem, żądaniem, ba, z prośbą zwracam się do pana, żeby pan się tą sprawą kiedykolwiek zajął. Istnieje w Polsce podziemie aborcyjne, istnieje turystyka aborcyjna. Pan ma dbać o wszystkie dzieci, a dzieckiem w rozumieniu ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka jest każda istota ludzka od poczęcia, a więc pan ma również zadbać o te dzieci, które są uśmiercane, nawet za granicami naszego państwa. Należałoby się tym zająć. Druga sprawa, co do której nie jestem do końca usatysfakcjonowany, jeśli chodzi o informację przez pana przedłożoną, to kwestia ochrony dzieci przed niepożądanymi treściami, pan użył takiego sformułowania, już nie pamiętam, proszę wybaczyć, na pamięć nie nauczyłem się tej informacji. Te szkodliwe treści to nie tylko filmy puszczane gdzieś tam w kinach. Chodzi tu o dostępność dla dzieci pornografii, wszechobecnej przemocy, a także tzw. filmów erotycznych, delikatnie nazywanych filmami dla dorosłych, które są emitowane na powszechnie dostępnych kanałach telewizyjnych, obecnych także na multipleksie. Każde dziecko może sobie wieczorem włączyć telewizor i oglądać takie treści, wcale nie musi szczególnie szukać ich w Internecie, chociaż tam rzeczywiście ta dostępność jest. Tu też należałoby zwrócić uwagę na fakt, że na tzw. stronach dla dorosłych jest tylko pytanie: Czy masz skończone 18 lat, czy nie? Nikt tego nie weryfikuje. Wystarczy kliknąć, że się ma skończone, i już, proszę bardzo... (Poseł Zofia Popiołek: Oglądało się, oglądało...) Pewnie, proszę pani, żeby się nauczyć, trzeba wszystko poznać, podobnie jak lekarze. Dlatego też żarty są według mnie nie na miejscu. Są jeszcze inne kwestie, które wymagałyby poruszenia. W ogóle pan nie wspomniał o pana wystąpieniach, spotkaniach, rozmowach, debatach np. na temat posyłania sześciolatków do szkół, oczywiście ustawowego, obligatoryjnego posyłania sześciolatków do szkół, czyli na temat obniżenia wieku szkolnego. Przecież pan jako rzecznik praw dziecka powinien dbać w tym momencie o prawa dziecka. Przecież temu dziecku zabiera się rok dzieciństwa. To dziecko o rok wcześniej skończy edukację i o rok wcześniej pójdzie do pracy, a wiele dzieci pójdzie do pracy, nie ukończywszy jeszcze 18. roku życia. W związku z powyższym pan wysyła dzieci do pracy. (Poseł Domicela Kopaczewska: Nieprawda. To nadużycie, panie pośle.) Pan się zgadza na to, żeby dzieci szły do pracy, bo nie każdy idzie na studia, nie każdy jest tak inteligentny, nie każde dziecko będzie miało możliwość pobierania nauki do lat dwudziestych swojego życia. Tego rodzaju elementów jest więcej. Natomiast, tak jak powiedziałem na wstępie, bo czas powoli zbliża się ku końcowi, ta objętość jest nieco męcząca. Nawet się uśmiechnąłem, kiedy czytałem jeszcze wśród tych informacji o tym, co pan zrobił, że są tu nawet listy, jest tu o tym, do kogo pan pisał listy intencyjne czy jubileuszowe, czy inne. Jeszcze tylko nie znalazło się tu to, o czym pan myślał, idąc do pracy, albo o czym pan rozmawiał z sekretarką, o której godzinie zjadł pan drugie śniadanie. To jest szczegółowość zbyt wielka. Jeszcze raz powtarzam, to jest może jakiś pomysł, żeby w takim właśnie biuletynie rzecznika praw dziecka umieszczać te wszystkie szczegółowe informacje (Dzwonek), również pana wystąpienia generalne i te wszystkie wystąpienia w sprawach indywidualnych. To będzie dawało i wiedzę, i asumpt do działań dla różnego rodzaju instytucji. Nam wystarczy bardziej skondensowana treść, tym bardziej że przecież nie będziemy głosować ani nad przyjęciem, ani nad odrzuceniem pana sprawozdania. My mamy tylko się z nim zapoznać. Zapoznaliśmy się i tak jak powiedziałem, ogólnie składam panu podziękowanie za wszystko, co pan robi.