PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Po pierwsze, chcę powiedzieć, iż mimo że jestem członkiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, nie chodzę na pasku korporacji komorników. (Oklaski) (Poseł Iwona Ewa Arent: Brawo! My też.) Mówię to z przykrością, ale taka mniej więcej była wczorajsza sugestia jednej z pań posłanek Platformy Obywatelskiej, która w tym duchu wyraziła się o członkach naszej komisji. Projekt, nad którym procedujemy i który przyjęliśmy wczoraj jednogłośnie na posiedzeniu komisji, jest bardzo potrzebny, i zapewniam Wysoką Izbę, że to nie przejaw załatwiactwa spraw komorników, lecz absolutna konieczność wynikająca z chęci wsparcia korporacji, ale w najwyższym standardzie i w najlepszym znaczeniu tego słowa, co - mam nadzieję - zostanie docenione. Dostrzegamy konieczność zapewnienia prawidłowego i efektywnego wywiązywania się przez organy samorządu komorniczego z powierzonych im zadań, i dlatego wprowadzamy czytelne zmiany, które też - oby tak się stało - dadzą szansę na zmianę wizerunku tej grupy zawodowej w społeczeństwie, a z tym, jak wiemy, w ostatnim okresie nie jest najlepiej. Było to już podnoszone, pani poseł mówiła na ten temat. Podpisuję się pod tym. Dlatego myślę, że to, co w tej chwili robimy, to są działania pomocowe. Przygotowane regulacje mają na celu przede wszystkim usprawnienie postępowań dyscyplinarnych i skrócenie czasu ich trwania. Temu ma służyć m.in. wprowadzenie instytucji rzecznika dyscyplinarnego, dobrego wzorca, znanego samorządom innych zawodów prawniczych, pełniącego funkcje oskarżycielską, przy czym trzeba pamiętać o tym, że jego legitymacja musi być szczególnie wzmocniona. Zgadzam się z poglądem, że w związku z tym może, a nawet powinien on być powoływany przez ministra, wbrew temu, co sądzą niektórzy opiniodawcy, bo przecież komornik to nie radca czy adwokat, którzy owszem, są osobami zaufania publicznego, ale nie są funkcjonariuszami publicznymi, jakimi są komornicy, którzy mają władzę i wykonują obowiązki w imieniu państwa polskiego. Uważam zatem, że powinniśmy przyjąć procedowany projekt z jego regulacjami m.in. w zakresie przedawnienia, wysokości kar pieniężnych, egzekucji tych kar i zasądzonych kosztów postępowania. Na marginesie dodam, że dotychczasowa procedura uniemożliwiała skuteczne dochodzenie takich kosztów. Wysoka Izbo! Pan poseł sprawozdawca szczegółowo omówił regulacje przewidziane w projekcie ustawy, pozostaje mi zatem tylko złożenie deklaracji, że Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie głosował za przyjęciem tego projektu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Michał Szczerba
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rzeczywiście wypowiedź początkowa pani poseł Sekuły-Szmajdzińskiej, jak i wczorajsza wypowiedź pani poseł Iwony Arent trochę zainspirowały mnie rzeczywiście do dodatkowej informacji. Otóż mówiłem, że staraliśmy się, wnioskodawcy starali się, żeby przepisy, które zostały zaproponowane, były i spójne, i analogiczne z rozwiązaniami przyjętymi w ustawach regulujących funkcjonowanie innych zawodów prawniczych. Musimy powiedzieć bardzo mocno, także w kontekście haniebnego oskarżenia, które padło podczas posiedzenia Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, że my zastosowaliśmy odmienne i bardziej restrykcyjne regulacje aniżeli zostały przewidziane w odniesieniu do adwokatów i radców prawnych czy też wcześniej notariuszy. Jednak to podniesienie górnej granicy kary pieniężnej do 30-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, jednak zaostrzenie kar dyscyplinarnych daleko idących powoduje, że ta grupa zawodowa musi wykorzystać to instrumentarium, które im damy. To jest w interesie państwa, to jest w interesie samorządu komorniczego. Chodzi o skorzystanie z tego, żeby wypalać to zło, o którym informują media, te nieprawidłowości w prowadzeniu egzekucji, które dotyczą wielu obywateli, to bezprawne dokonywanie zajęć nieruchomości, sprzedaż w sytuacji gdy powództwo nie zostało jeszcze rozpoznane przez sąd. Takie sytuacje nie mogą mieć miejsca. Jeszcze raz chciałbym bardzo serdecznie podziękować za ponadpartyjną współpracę przy tym projekcie ustawy. Wierzę, że w dniu jutrzejszym sąd jednomyślnie... (Poseł Iwona Ewa Arent: Sejm, a nie sąd.) Sejm, Sejm. To już drugi raz dzisiaj. Wierzę, że Sejm uchwali jutro tę ustawę. Bardzo serdecznie państwu dziękuję.
Mówca: Paweł Sajak (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Wysoka Izbo! Celem projektowanej ustawy jest wprowadzenie instytucji rzecznika dyscyplinarnego oraz uregulowanie instytucji przerwania biegu przedawnienia dyscyplinarnego. Minister sprawiedliwości powołuje rzecznika dyscyplinarnego. Obsługę rzecznika dyscyplinarnego zapewnia Krajowa Rada Komornicza. Rzecznik dyscyplinarny jest oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym. Niezależnie od działania rzecznika, jako oskarżyciel w postępowaniu dyscyplinarnym mogą występować: minister sprawiedliwości, prezesi sądów i sędziowie wizytatorzy. Obwinionym jest komornik, asesor komorniczy lub aplikant komorniczy, przeciwko którym toczy się postępowanie dyscyplinarne. Projekt przewiduje, iż w stosunku do komornika aplikanta i asesora komorniczego może być orzeczona kara dyscyplinarna w postaci kary pieniężnej. Dodana została także kara w postaci zawieszenia w czynnościach. Projekt stanowi, iż koszty postępowania dyscyplinarnego tymczasowo ponosi Krajowa Rada Komornicza. W przypadku prawomocnego ukarania koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi ukarany. Projekt wprowadza również rozwiązanie, zgodnie z którym przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność rzecznika dyscyplinarnego w sprawie lub złożenie wniosku wszczynającego postępowanie dyscyplinarne przez: ministra sprawiedliwości, prezesa sądu, sędziego wizytatora, organy samorządu komorniczego oraz komornika wizytatora. Klub PSL popiera projekt ze sprawozdania komisji.
Mówca: Marek Ast
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W imieniu Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu wobec sprawozdania o senackim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego, druki nr 2266 i 3555. Zarówno panu sprawozdawcy, jak i przedstawicielowi Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska chciałbym zwrócić uwagę, że nadrzędnym celem postępowania karnego jest dojście do prawdy materialnej, a zatem aby osiągnąć cel, powinniśmy posługiwać się najbardziej doskonałymi metodami, również tymi, które niesie nauka. Taki cel przyświecał poprzednim nowelizacjom. Aby jednak prowadzić zapis elektroniczny, zapis obrazu, zapis dźwięku, okazuje się, że rzeczywistość polskiego państwa ciągle jeszcze nie może sprostać takim wymogom. Stąd projekt senackiej noweli, by jednak wprowadzić pewien okres przejściowy i dać możliwość ciągłego protokołowania rozprawy w oparciu o tradycyjny stenopis, dotychczasowy zapis. Zdaję sobie sprawę z tego, że właśnie taki jest stan państwa i taki jest stan polskiego sądownictwa. Wszelkie dobre uzasadnienia do projektu niestety, umówmy się, kochani, jedynie usprawiedliwiają to, co się w tej chwili w polskim sądownictwie dzieje. Uważam, że rzeczywiście powinniśmy dążyć do korzystania ze zdobyczy nauki i techniki i że elektroniczny zapis obrazu i dźwięku powinien być podstawą zapisu przebiegu procesu. Senat coś proponuje, jednak z uwagi na niedoskonałości techniczne, które ciągle w polskich sądach mamy, taka jest rzeczywistość, mogę w tej chwili tylko powiedzieć, że Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość dla dobra przebiegu reformy polskiego sądownictwa w tym zakresie, reformy przebiegu procesu karnego może wyłącznie przy tym projekcie wstrzymać się od głosu. Uważam, że absolutnie zawsze tak było, że stenogram był niedoskonały, stenogram z przebiegu procesu to było to, co podyktował sędzia i nikt inny. Nigdy nie oddawało to rzeczywistego przebiegu procesu. Rzeczywisty przebieg procesu to jest po prostu w tej chwili zapis elektroniczny. Panowie macie na to absolutny dowód w postaci chociażby różnych zapisów dzisiaj odtwarzanych rozmów. Czyżby po prostu było tak, że różni kelnerzy, różni amatorzy są w stanie odtworzyć przebieg rozmów w sposób doskonały, a polskie państwo nie jest w stanie odtworzyć w sposób doskonały przebiegu procesu? Wobec powyższego Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość, jeżeli chodzi o tę nowelę, po prostu wstrzyma się od głosu. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Józef Zych
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach o senackim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego, oświadcza, że projekt ten jest projektem interesującym i zasługującym na uwagę. Chciałbym podkreślić przede wszystkim, idąc za tym, o czym mówił przed chwilą pan poseł Ast, że oczywiście każdy, kto uczestniczył w postępowaniu karnym przed sądem, wie, że sprawa samego zapisu przebiegu rozprawy jest niezwykle istotna. To jest prawda. Natomiast pewne moje wątpliwości budzi tutaj zapis § 3, który mianowicie brzmi: ˝Jeżeli czynność procesową inną niż rozprawa utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk, protokół można ograniczyć do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących w niej udział˝. Nawiązując, tak jak poprzednio, do części dotyczącej postępowania karnego, chcę powiedzieć, że tu pojawia się wątpliwość dotycząca przede wszystkim tego, kto ma decydować o tym, co jest najbardziej istotne w tych oświadczeniach, to po pierwsze, tym bardziej że inaczej sprawa tych istotnych oświadczeń może wyglądać z punktu widzenia sędziego, inaczej z punktu widzenia prokuratora, a jeszcze zupełnie inaczej z punktu widzenia obrońcy. Tego typu zwroty mogą powodować później kłopoty interpretacyjne. A więc oczywiście najbardziej potrzebne i najbardziej uzasadnione jest to wtedy, kiedy decydujemy się na pełny zapis. Pamiętam wiele takich spraw, w których trzeba było wnosić później do protokołu zastrzeżenia, wnosić o uzupełnienie protokołu itd. Myślę, że w tym przedmiocie jest pewnego rodzaju zagrożenie. Niemniej jednak oświadczam, że głosować będziemy zgodnie z wnioskiem komisji. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Nie przeczę, że zmiany idą w dobrym kierunku. Niemniej jednak w procesie karnym chodzi o wolność, o życie, o dobre imię. W procesie cywilnym chodzi o pieniądze, czasem o jakieś wolności. Wydaje się, że właśnie proces karny powinien być udokumentowany w naprawdę rzetelny sposób. Jeżeli chodzi o proces cywilny, który z reguły trwa znacznie dłużej niż proces karny, mamy dzisiaj do czynienia z usprawnieniami, z rejestracją. Jeżeli chodzi o proces karny, mamy okres przejściowy. To pokazuje, że ciągle nie jesteśmy przekonani, technicznie przygotowani do tego, żeby rejestrować przebieg procesu w ten najbardziej doskonały sposób. Mam pytanie do pana ministra: Jak pan ocenia przygotowanie sądów? Czy to rzeczywiście jest tak, że nie jesteśmy w stanie zarejestrować procesu karnego w doskonały sposób, żeby nie było żadnego okresu przejściowego, żeby nie było żadnych wątpliwości? Czy nie jesteśmy w stanie mieć takiej regulacji, która pozwoli na powiązanie zapisu elektronicznego z zapisem pisemnym? To zresztą dzieje się wszędzie. W radach gmin po prostu zapisuje się przebieg posiedzenia rady w oparciu o zapis elektroniczny. Czy nie jesteśmy w stanie wypracować takiego rozwiązania, w którym elektroniczny zapis przebiegu rozprawy będzie zapisem najbardziej wiarygodnym? Dziękuję.
Mówca: Jarosław Pięta
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jest kilka kwestii, pytań, które pojawiły się w trakcie dyskusji. Chciałbym udzielić na nie odpowiedzi. Ale przede wszystkim chciałbym bardzo serdecznie podziękować wszystkim państwu za udział w tej dyskusji i w zasadzie poparcie tego rozwiązania. Pan marszałek Józef Zych zwrócił uwagę na pewne kwestie, które mogą się pojawić w trakcie realizacji. Panie marszałku, chciałbym powiedzieć, że ten problem dotyczy de facto załącznika i myślę, że nie będzie jakichkolwiek utrudnień w tym zakresie. Co do pana posła Marka Asta, panie pośle, drogi Marku, od 1 lipca nastąpiła zmiana procedury. To po pierwsze. Pan poseł nie zwrócił na to uwagi. Chodzi właśnie o rzetelność, dlatego też uwzględniając problemy z transkrypcją, wprowadzono rozwiązanie, które będzie stanowić etap przejściowy, a strony będą miały czas na oswojenie się z tym projektem. Dziś nie jest XIX w., tylko XXI w. i właśnie rejestracja zapisu obrazu, dźwięku jest kontynuacją działań, które zostały podjęte wcześniej, i w procesie cywilnym, i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Również przeniesienie vacatio legis na 1 stycznia 2016 r. stanowi odpowiedź na wnioski, które padały w trakcie prac podkomisji i komisji, zgłaszane przez środowiska prawnicze. To również dzięki pracy członków komisji osiągnięto konsensus, uwzględniając wszystkie głosy osób biorących udział w tych pracach. Docelowo każdy z nas chciałby, aby już dzisiaj były takie rozwiązania, jak w postępowaniu cywilnym i w postępowaniu wykroczeniowym. Ale właśnie ostrożność z uwagi na problem z transkrypcją spowodowała, że stanie się to w okresie późniejszym. Co do kosztów, one były oszacowane, są w uzasadnieniu. Były zagwarantowane już na ten rok i będą wykorzystane, a znajdują się one w Programie Operacyjnym ˝Polska cyfrowa˝. Na koniec jedna uwaga: myślę, że porównanie sędziego do kelnera jest nieuprawnione i nie powinno mieć miejsca na tej sali. Dziękuję bardzo.
Mówca: Sprawozdawca Jarosław Pięta
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie o projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny wykonawczy, druk nr 2874. Akurat w tym zakresie mamy do czynienia z poselskim projektem, który ma na celu dostosowanie polskiego prawa do warunków wyznaczonych przez wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 17 kwietnia 2012 r. Trybunał stwierdził, że w przywołanych orzeczeniach, a chodzi o dwa orzeczenia: Piechowicz i Horych przeciwko Polsce, doszło do naruszenia postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności polegających na zbyt długim stosowaniu wobec oskarżonych tzw. reżimu więźnia niebezpiecznego oraz nałożeniu na nich nieproporcjonalnie surowych środków poza uzasadnione wymogi bezpieczeństwa w zakładzie penitencjarnym. Projekt ten porządkuje regulacje dotyczące tzw. więźniów niebezpiecznych w Kodeksie karnym wykonawczym oraz usuwa istniejące w tym zakresie usterki legislacyjne. Zaproponowane zmiany odnoszą się przede wszystkim do kryteriów odnośnie do osób osób skazanych oraz tymczasowo aresztowanych kwalifikowanych jako stwarzających poważne zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu, a także stosowania wobec nich wzmożonych rygorów bezpieczeństwa. Wszystkie opinie, które się tutaj znajdują, to opinie pozytywne, choć z niewielkimi uwagami. Dlatego też nadzwyczajna komisja kodyfikacyjna po uwzględnieniu zarówno tych opinii na piśmie, jak i uwag wyrażonych w trakcie prac podkomisji i komisji przedstawiła projekt z niewielkimi zmianami, w niewielki sposób zmieniony. Komisja i podkomisja uwzględniły przede wszystkim dwie poprawki. Pierwsza dotyczy art. 1 pkt 3. Wyliczenie przestępstw w tym przepisie zostało zmienione z enumeratywnego na egzemplifikacyjne. Do tej kategorii winni być kwalifikowani sprawcy rzeczywiście szczególnie szkodliwych społecznie przestępstw. To spojrzenie jest zgodne z wypowiedziami Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w powyższych wyrokach, czyli Piechowicz i Horych przeciwko Polsce, wskazującymi na wymóg rzeczywistej, merytorycznej, a nie formalnej oceny konieczności stosowania tego reżimu wobec osadzonego, jak również niemnożenia dolegliwości z nim związanych poza autentyczną potrzebą. Druga poprawka dotyczy art. 1 pkt 4 lit. c, zmienione zostały w tym zakresie § 2 i 3. W § 2 usunięto możliwość stosowania innych warunków, natomiast w § 3 zastąpiono wyraz ˝przesłanki˝ wyrazem ˝przyczyny˝, ponieważ chodzi o wskazanie powodów uzasadniających taką kwalifikację skazanego. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! W imieniu Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach wnoszę do Wysokiej Izby o przyjęcie przedłożonego projektu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Pięta
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość wobec sprawozdania Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny wykonawczy zawartego w druku nr 3556. Projekt ustawy zawarty jest w druku nr 2874. Proszę Wysokiej Izby, celem tego projektu, jak czytamy w uzasadnieniu, jest dostosowanie prawa polskiego do wymagań wynikających z wyroków wydanych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w sprawach Piechowicz przeciwko Polsce oraz Horych przeciwko Polsce. W powołanych wyrokach Trybunał stwierdził naruszenie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z uwagi na okres trwania oraz surowość nałożonych na skarżących środków związanych z zakwalifikowaniem ich do kategorii tzw. więźniów niebezpiecznych. Wbrew temu, co mówił mój szanowny przedmówca, możemy przeczytać w stanowisku rządu, że projektowane rozwiązania zmierzają jednak w kierunku elastyczniejszego kwalifikowania skazanych do kategorii tzw. więźniów niebezpiecznych, jak również stworzenia prawnej możliwości częściowego łagodzenia zbędnych w konkretnej sytuacji rygorów wynikających z zaliczenia do tej kategorii. Proszę państwa, Trybunał uznał, że do pogwałcenia art. 3 konwencji doszło przede wszystkim w wyniku następujących faktów. Skazany zbyt długo przebywał w celi izolacyjnej, przy czym w ocenie Trybunału bez większego znaczenia był tu fakt, że skazany w tym czasie miał liczne widzenia z członkami rodziny i prawnikami. Trybunał uznał, że polskie władze nie dostarczyły skazanemu stosownej stymulacji, nie wdrożyły programu skłaniającego więźniów do podejmowania aktywności poza celą, nie umożliwiły udziału w treningach, warsztatach, kursach, uprawianiu sportów, a nawet odmówiły zgody na posiadanie w celi gier komputerowych, ekwipunku sportowego i odtwarzacza CD z płytami do nauki języków obcych. Skazany przy każdym wyjściu z celi był poddawany kontroli osobistej, co w ocenie Trybunału było zbędne i stanowiło poniżające traktowanie. Przedłużenie stosowania rygoru podwyższonej ochrony było automatyczne. Sam fakt, że skazany zajmował wysoką pozycję w strukturach zorganizowanej przestępczości zdaniem Trybunału nie uzasadnia bezterminowego stosowania tego rygoru. Proszę państwa, nie będziemy klękać przed tymi nonsensami. Zakład karny to nie jest sanatorium ani letnisko. Musimy pamiętać o tym, że kara musi być odpowiednio dolegliwa, musi stanowić sprawiedliwą odpłatę, a pobyt w więzieniu skazanego, i to skazanego szczególnie niebezpiecznego, nie może narażać na niebezpieczeństwo funkcjonariuszy Straży Więziennej i innych współwięźniów. Jak to, proszę państwa, się dzieje, że dwóch kryminalistów, i to nie byle jakich, skarży Rzeczpospolitą, Rzeczpospolita przegrywa, a posłowie Platformy Obywatelskiej piszą projekt ustawy, który ma im złagodzić więzienne rygory. Nie jest to przecież projekt Ministerstwa Sprawiedliwości, nie jest to projekt rządowy, to jest projekt Platformy Obywatelskiej. Na pewno go nie poprzemy. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)
Mówca: Małgorzata Sekuła-Szmajdzińska
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Wszyscy wiemy, że musieliśmy jako państwo polskie zareagować na wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nie krajowego Trybunału Konstytucyjnego, tylko Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, które nie stawiają nas w najlepszym świetle. Przecież chodzi o zarzut naruszenia art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Kiedy przypominam sobie początek procedowania podczas pierwszego czytania, dochodzę do wniosku, że już wtedy byliśmy zgodni co do konieczności dokonania zmian w Kodeksie karnym wykonawczym, bo jak stwierdził jeden z posłów, bynajmniej nie lewicy, powiem, poseł Andrzej Dera, cytuję: Nie godzi się, aby dzisiaj, w XXI wieku, prawa człowieka, nawet wtedy, gdy dotyczy to więźnia, nie były przestrzegane. (Oklaski) Oczywiście pojawił się wówczas dość kuriozalny wniosek o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu, ale wyrażony był przez parlamentarzystę, który słynie z niestandardowych wypowiedzi. Notabene dzisiaj wszystko powtórzył w 100%. Wysoka Izbo! Przecież chodzi o to, aby państwo zapewniło określonej osobie warunki osadzenia nienaruszające godności ludzkiej. Nikt nie mówi, że to mają być jakieś luksusy. Przypomnę, że Trybunał nie kwestionował istnienia i stosowania specjalnych reżimów więziennych w sytuacji, gdy mamy do czynienia z tzw. więźniem niebezpiecznym. Ale problemem jest, jak to miało miejsce w przypadku skarżących, zbyt długie stosowanie reżimu więźnia niebezpiecznego oraz nałożenie na niego nieproporcjonalnie surowych środków wykraczających poza uzasadnione - podkreślam: uzasadnione - wymogi bezpieczeństwa w zakładzie penitencjarnym. Tym bardziej nie jest uprawnione utrzymywanie tego reżimu w sposób ciągły, rutynowy. Potrzebne są reguły, które dają możliwość weryfikacji podjętych wcześniej decyzji. Dlatego tak ważne jest wyposażenie komisji penitencjarnej w instrumenty pozwalające monitorować działanie rygorów. Niezwykle istotne jest danie szansy osadzonemu na zmianę statusu. Czy chcemy, żeby zwiększał się stopień demoralizacji? Na pewno nie. Dlatego przyjmijmy projekt, który określa niezbędne reguły dające perspektywę poprawy warunków osadzenia, bo to także, Wysoka Izbo, korzyść społeczna. Klub Poselski Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie głosował za przyjęciem projektu. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Nim przystąpię do zadania pytania, wrócę jeszcze do poprzedniego punktu, bo nie wykazałem się refleksem, a mimo wszystko jednak powinienem wystąpić w trybie sprostowania wobec mojego kolegi z komisji posła Jarosława Pięty. Panie pośle, nigdy w życiu, ani w tym wystąpieniu, ani jako prawnik, nie byłbym w stanie ocenić sędziów w taki sposób, jak pan mi to przypisał. Pan powiedział, że przyrównałem sędziów do kelnerów. Nigdy tego nie powiedziałem. (Poseł Jarosław Pięta: Sprawdzimy.) Nie powiedziałem tego. Powiedziałem jedynie, że państwo polskie musi wyprzedzać tych kelnerów, którzy nagrywają, i wierzę w to, że państwo polskie rzeczywiście jest w stanie technicznie dorównać tym kelnerom. Chciałbym też zapytać: Czy w przedmiocie tego projektu zostały zgłoszone opinie organizacji działających na rzecz ofiar przestępstw i jakie są to opinie? Dziękuję.
Mówca: Mirosław Pawlak
Data: 2015-07-09 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Mam trzy pytania dotyczące procedowanego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny wykonawczy. Pierwsze odnosi się do opinii Sądu Najwyższego: Jaki był powód pominięcia w art. 88a § 1 zwrotu ˝w szczególności˝? Pytanie drugie: Czy art. 88a § 2 pkt 5 nie wydaje się zbyt wąsko sformułowany? I ostatnie pytanie: Czy postępowanie wobec skazanego uznanego za tzw. więźnia niebezpiecznego odnosić się będzie do całej grupy przestępczej w danej sprawie, czy in concreto do danej osoby? Dziękuję bardzo.