Mówca: Genowefa Tokarska
Data: 2017-07-05 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego mam zaszczyt przedstawić stanowisko wobec sprawozdania Komisji Finansów Publicznych o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy, nie będę podawała pełnej nazwy, o PIT i CIT z druków nr 1602 i 1701. Projekt tej ustawy otrzymał, jak wiemy, pozytywną ocenę Wysokiej Izby podczas pierwszego czytania w trakcie debaty plenarnej, choć nieomal wszystkie kluby wskazywały na pewne niedociągnięcia, miały zastrzeżenia czy uwagi do niego. I z przykrością muszę dzisiaj stwierdzić, że w związku z niezmiennym stanowiskiem rządu przedkładany dzisiaj projekt jest projektem merytorycznie tożsamym z wersją pierwotną, a Komisja Finansów Publicznych za sprawą głosów wyłącznie posłów PiS-u przedkłada go Wysokiej Izbie do przyjęcia. W związku z powyższym jeszcze raz pragnę zwrócić uwagę na elementy, których nie można zaakceptować w tym rozwiązaniu prawnym, w projekcie, którego oddziaływanie ma generalnie dobry kierunek, ale, jak to często bywa, problem tkwi w szczegółach. Po pierwsze, projekt nie upraszcza prawa, a wręcz przeciwnie, niepotrzebnie komplikuje to prawo. Pomimo złożenia poprawek i dyskusji nad nimi na posiedzeniu komisji poprawki te nie zostały przyjęte. Nadal pozostaje w projekcie sztuczna granica wartości środka trwałego podlegającego odpisowi w wysokości 10 tys. zł, bez możliwości jednorazowej amortyzacji przysługującej od obowiązującej wartości jednostkowej, jaka wynosi dziś 3,5 tys. zł. Obniżenie tej kwoty do 3,5 tys. zł znacznie przecież uprościłoby zasadę amortyzacji - jest to tym bardziej zasadne, że niższe kwoty zakupów inwestycyjnych dotyczą małych firm, ostrożnego inwestowania - i z pewnością świadczyłoby o wyjściu naprzeciw oczekiwaniom przedsiębiorców. Przypomnę, że zasadę jednorazowych odpisów amortyzacyjnych wprowadziliśmy już do polskiego prawa w roku ubiegłym, kierując te zapisy do podatników w pierwszym roku ich działalności i małych podatników, tych których przychód w poprzednim roku nie przekroczył 1200 tys. euro, a wysokość jednorazowego odpisu określono na równowartość 50 tys. euro w roku podatkowym. Pozostaje więc wciąż pytanie, dlaczego wprowadzamy jeszcze jedną, powtórzę, sztuczną granicę w wysokości 10 tys. zł. Innym przykładem komplikowania prawa jest nieobjęcie przepisem o jednorazowym odpisie środków trwałych, które podlegają amortyzacji, a używane są przez podatnika na podstawie umowy leasingu finansowego, lub tzw. inwestycji w obcych środkach trwałych. Dodajmy jeszcze, że projekt bardzo wybiórczo traktuje rodzaje środków trwałych podlegających jednorazowym odpisom. Projekt nie obejmuje nieruchomości, a więc budynków i budowli, środków transportu, a ponadto ogranicza się jedynie do fabrycznie nowych środków trwałych będących jeszcze, co wymaga podkreślenia, własnością lub współwłasnością nabywcy środka. Podsumowując, pomimo dobrego kierunku i celu omawianego projektu te drobiazgowe ograniczenia, które zostały wprowadzone, niemające uzasadnienia, mocno umniejszają jego wartość i niepotrzebnie, moim zdaniem, komplikują system prawny w tym zakresie. Oczywiście poprzemy tę ustawę, bo nawet przy tych wybiórczo wskazanych środkach trwałych pozwala ona na pewne udogodnienie i jednorazowy odpis w koszty przedsiębiorstwa, ale ta niechęć ze strony rządzących do drobiazgowych zmian jest po prostu niezrozumiała. Dziękuję bardzo. (Oklaski)