PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Z całą pewnością i z przekonaniem trzeba stwierdzić, że jest duże staranie o stan i sytuację osób niepełnosprawnych w Polsce. Niemniej jednak chciałbym pana ministra zapytać: Czy pan minister nie dostrzega w pozbawieniu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych osobowości prawnej zagrożenia dla realizacji zadań wynikających z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych? Jeszcze jedna kwestia z ostatniego czasu. Wydrukowałem sobie Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych i nie doczytałem się jednego w tej konwencji. Nie znalazłem zapisu, by konwencja zalecała selekcję negatywną w przedmiocie urodzeń dzieci ze względu na niepełnosprawność. Zainspirowała mnie do tego ostatnia medialna zawierucha i chciałbym zapytać - nie wiem, czy pan minister jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie - czy prof. Chazan naruszył postanowienia konwencji, odmawiając aborcji niepełnosprawnego dziecka. A może z drugiej strony to publiczny atak na prof. Chazana jest naruszeniem postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych? (Oklaski) Bo w tych kategoriach też należy to rozważać. Cała konwencja mówi o uobywatelnieniu niepełnosprawności. Nie określa od jakiego okresu, ale uważam, że kiedy zaczęło się życie, może jest sens mówić o człowieku. (Oklaski)
Mówca: Tadeusz Tomaszewski
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Szanowny Panie Ministrze! Polski parlament, uchwalając 1 sierpnia 1997 r. Kartę Praw Osób Niepełnosprawnych, wyznaczył pewne jak na tamten etap wstępne standardy dotyczące właśnie tworzenia przez władze publiczne warunków do poprawy sytuacji osób niepełnosprawnych. Następnie podjęliśmy trud ratyfikacji konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dzisiaj rozpatrujemy pierwsze sprawozdanie. Można powiedzieć, że z punktu widzenia legislacyjnego Wysoka Izba z własnej inicjatywy, z inicjatywy rządu zrobiła znaczący postęp w zakresie udziału osób niepełnosprawnych w życiu publicznym, w zakresie wsparcia, jeśli chodzi o rehabilitację, pracę, ale też celem Wysokiej Izby i celem tego sprawozdania moim zdaniem jest przyjrzenie się skutkom wdrażania tychże rozwiązań, które oczywiście odpowiadają poszczególnym artykułom konwencji. Niestety nie mamy tutaj dzisiaj jeszcze pełnej satysfakcji, bardzo wiele brakuje. Mamy np. taką informację, że jest rozporządzenie ministra właściwego w sprawach turnusów rehabilitacyjnych, ale panie ministrze, przyjęto np. w powiatach, że następuje to do 3 stycznia według kolejności zgłoszeń, w związku z powyższym 2 stycznia o godz. 20 już wszystkie możliwości na dany rok się zamykają. 30-40% osób uprawnionych może skorzystać z dofinansowania do turnusu, bo oczywiście brakuje środków finansowych. Sprawozdanie mówi np. o tym, że zwiększono dofinansowanie do zatrudnienia osób z niepełnosprawnością umysłową, ale nie mówi o tym, że znacząco zmniejszono środki, jeśli chodzi o dofinansowanie zatrudnienia osób z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w zakładach pracy chronionej. Sprawozdanie mówi o tym, że wykonaliśmy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (Dzwonek), ale te orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego powstały na skutek wadliwych propozycji rządu, np. jeśli chodzi o pomoc dla osób opiekujących się osobami niepełnosprawnymi. Chciałbym zadać jedno pytanie w kontekście wczorajszej dyskusji na posiedzeniu Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Czy pan minister uważa, że to rozwiązanie, które zostało przyjęte, dotyczące koordynacji wdrażania, czyli powołanie zespołu, jest właściwe? Bo w czasie tej debaty wyraźnie zaznaczono, że zespół tylko przyjmuje informacje, nie ma możliwości koordynowania tego w resortach.
Mówca: Magdalena Gąsior-Marek
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Szanowny Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych jednoznacznie zakazują jakiegokolwiek dyskryminowania czy nierównego traktowania osób z powodu niepełnosprawności. Każdy człowiek od najmłodszych lat powinien mieć zapewniony równy dostęp do służby zdrowia, edukacji, zabezpieczenia społecznego. Panie Ministrze! Art. 24 konwencji Narodów Zjednoczonych jest poświęcony edukacji. Aby wyjść naprzeciw zrównaniu praw osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych, wprowadzono m.in. pozyskanie wyższych subwencji oświatowych dla uczniów niepełnosprawnych. Dochodzi nawet do tego, że może to być dziesięciokrotność podstawy. Jest to bardzo pozytywne zjawisko, dzięki któremu można zatrudnić nauczyciela wspomagającego, organizować zajęcia rewalidacyjne i likwidować wszelkiego rodzaju bariery architektoniczne i społeczne. Jednak martwi mnie oraz rodziców osób niepełnosprawnych z Lublina i Lubelszczyzny fakt, że środki, które są związane z tą subwencją, niekoniecznie idą za tymi dziećmi, nie trafiają do szkół, w których uczą się te dzieci, często trafiają także do szkół, do których nie uczęszczają dzieci niepełnosprawne. Należy pamiętać, że odpowiednia edukacja od najmłodszych lat to podstawowy krok, który zapewnia osobom niepełnosprawnym pełne uczestnictwo w życiu społecznym i zawodowym. Trudno mówić o rehabilitacji społecznej i zawodowej czy zrównaniu szans osób niepełnosprawnych, jeśli u podstaw kształcenia będzie dochodzić do pewnego rodzaju niesprawiedliwości. Wnioskodawca Sławomir Piechota mówił o dobrym prawie i o dobrych praktykach. Panie Ministrze! Chciałabym, żeby pan minister zapoznał się z problemem, jak wygląda to w skali Polski, jeżeli chodzi o subwencję i sposób wykorzystania jej przez samorządy, żeby podjął pan odpowiednie działania, jeżeli dochodzi do nieprawidłowości, a jeżeli jest to konieczne, to żeby pan zmienił prawo, aby środki, które są przeznaczone na te dzieci (Dzwonek), były jednak w pełni wykorzystywane i dobrze wykorzystywane. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Stanisław Szwed
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chcę pana zapytać o sytuację zakładów pracy chronionej, które dzisiaj po zmianach ustawy, od 1 kwietnia nastąpiła zmiana zasad dofinansowania, czują się bardzo zagrożone. Przypomnę, że 3 lata temu funkcjonowało w Polsce 2,5 tys. zakładów pracy chronionej, teraz jest ich ok. 1400. Szacuje się, że po zmianach w przyszłym roku może być ich ok. 1000. Zakłady pracy chronionej zatrudniają 240 tys. osób, z czego 2/3 korzysta z dopłat. Pan minister jest zwolennikiem wsparcia otwartego rynku pracy, zatrudniania osób na otwartym rynku pracy, ale niestety kosztem zakładów pracy chronionej. Zmiany, które wprowadziliście, spowodowały, że dofinansowania dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładach pracy chronionej są mniejsze, dostosowane do zatrudnienia osób niepełnosprawnych na rynku otwartym. Podam tylko taki przykład, że do pensji przy znacznym stopniu niepełnosprawności do tej pory dopłacana była kwota 2880 zł, a będzie 1920 zł. Polska Organizacja Przedsiębiorców Osób Niepełnosprawnych alarmuje, że z tego tytułu ponad 100 tys. osób może stracić pracę. Prosiłbym pana ministra, żeby odniósł się do tej informacji, jak również do informacji, że dzięki zmniejszeniu dotacji w tym roku zaoszczędzi się na zmianach tych przepisów, jak szacuje się, ponad 400 mln zł. Druga kwestia, o której pan minister wspominał, to wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Przypomina sobie pan naszą debatę, podczas której byliśmy przeciwni wydłużaniu czasu pracy osób niepełnosprawnych z 7 do 8 godzin. Trybunał Konstytucyjny podzielił nasze racje. Wtedy miała miejsce taka sytuacja, że wydłużało się czas pracy do 8 godzin, ale nie zwiększało się wynagrodzenia. Dzisiaj jest obawa, że jeżeli się będzie przywracać siedmiogodzinny czas pracy z mocy prawa, to może być sytuacja odwrotna, będzie zmniejszanie (Dzwonek) wynagrodzenia. Czy pan minister widzi takie zagrożenie? Jeżeli tak, to jakie kroki ministerstwo podejmie w tej sprawie? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Henryk Smolarz
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przepisy prawne stanowią pewną konstrukcję, pewien szkielet postępowania, działań, które później realizujemy i wypełniamy, chcąc zmienić rzeczywistość w taki sposób, aby ona była bardziej znośna, bardziej przyjazna dla osób niepełnosprawnych. Chciałbym zapytać o sytuację tych osób i wskaźniki ich zatrudnienia w administracji. Przypominam sobie, że kiedy odpowiadając za część tej administracji, stawiałem się na posiedzeniach komisji polityki społecznej, jej przewodniczący Sławomir Piechota pytał większość kierowników różnych instytucji o wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w administracji. Jest to obszar, na który bezpośrednio można wpływać, a sam rząd może dać dobry przykład. Były różne ograniczenia prawne, część z nich zmieniliśmy. Przypomnę tylko nowelizację ustawy o służbie cywilnej z 2011 r., która daje pierwszeństwo w zatrudnieniu osobom niepełnosprawnym. Mimo tych zmian wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w administracji publicznej jest nadal niski. Chciałbym zapytać pana ministra: Czy w związku z tym Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej podejmuje działania mające na celu zmianę tej sytuacji? Jakie to będą działania? Jak te wskaźniki wyglądają w instytucjach, w administracji bezpośrednio będącej w kompetencjach pana ministra? Chciałbym też zapytać: Czy są, jeśli tak, to jakie, podejmowane działania przez resort pracy w stosunku do osób niepełnosprawnych, tych osób, które znajdują się w najtrudniejszej sytuacji na rynku pracy? Dziękuję pięknie. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Szanowny Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Panie Ministrze! Wspominał pan o infrastrukturze transportowej, która powinna być dostosowywana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Mam konkretne pytanie, nie wiem, czy pan minister jest w stanie na nie odpowiedzieć, ale pewnie ktoś z pańskiego urzędu tak. Jak to się stało, że po remoncie dworca Warszawa Wschodnia, przeprowadzonego w ostatnich latach za dziesiątki milionów złotych, okazało się, że dworzec ten nie został przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych? Gdzie był nadzór budowlany, gdzie były stosowne służby? Rozumiem, że ówczesne Ministerstwo Infrastruktury, które wtedy się tak nazywało, a teraz i rozwoju regionalnego, pozwoliło Polskim Kolejom Państwowym na wybudowanie takiego dworca. Co z innymi dworcami? Słyszymy, że w Bydgoszczy w ostatnich dniach zaczęto budowę dworca Bydgoszcz Główna. Czy nie dojdzie znowu do takiego przypadku, że również ten dworzec nie będzie przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych? Proszę państwa, trzeba się uczyć na błędach i robić wszystko, żeby dalsze inwestycje w infrastrukturę transportową były przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Jeżeli chodzi o szkoły, pan Sławomir Piechota wspominał o Kodeksie wyborczym, o dostępie osób niepełnosprawnych ruchowo przede wszystkim do lokali wyborczych. Najczęściej zlokalizowane są one w polskich szkołach. Szczególnie w środowisku wiejskim są to jedyne lokale użyteczności publicznej obok remiz ochotniczych straży pożarnych, które przy tym w większości nie są dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, bo były budowane w latach 70. i 80. jako budynki piętrowe i ciężko się tam dostać. Co więc z polskimi szkołami? (Dzwonek) Mam pytanie do pana ministra, nie wiem, czy jest pan w stanie odpowiedzieć: Ile polskich szkół jest przystosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych? Jeśli pan wie, a myślę, że takiej informacji jest pan w stanie udzielić...
Mówca: Lidia Gądek
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Szanowni Państwo! Przez ostatnie lata zdecydowanie zmienił się los osób niepełnosprawnych w Polsce i generalnie na świecie. Równamy do standardów najlepszych krajów, ale oczywiście jeszcze bardzo wiele wyzwań przed nami. Głównym realizatorem zadań w zakresie wsparcia osób niepełnosprawnych w Polsce jest samorząd powiatowy, działający oczywiście we współpracy z organizacjami pozarządowymi, a także z wykonującymi pewne zadania innymi szczeblami samorządu. Samorządy mają na to odpowiednie budżety, jednakże dużo środków wpływa, szczególnie do samorządu powiatowego, z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Moje pytanie jest takie: Jaki to jest procent, jeżeli chodzi o wydatkowane środki? Czy samorządy powiatowe, przekazując te środki osobom niepublicznym, np. stowarzyszeniom, mają pełną kontrolę nad ich wydatkowaniem, czy są tylko czystym jakby ich przekazicielem? Ile z tych środków jest przekazywanych na poszczególne zadania w zakresie wsparcia osób niepełnosprawnych? I kolejne moje pytania, sugestie. Padła tu już informacja, często się powtarzająca, że stosunkowo słabe dofinansowanie mają warsztaty terapii zajęciowej. Jak pan minister ocenia budżetowanie warsztatów terapii zajęciowej w porównaniu z innymi formami zajęć, np. z ośrodkami rehabilitacyjno-wychowawczo-oświatowymi? I czy w tym zakresie planowane są jakieś zmiany? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Polak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przyjęcie przez nasz kraj Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych to coś w rodzaju przyjęcia międzynarodowych wzorców konstytucyjnych określonych dla tej grupy społecznej, do których trzeba dostosować obowiązujące prawo. To też oczywiście wyzwanie i nałożenie określonych obowiązków nie tylko na organy centralnej władzy publicznej, ale i jednostki samorządu terytorialnego. Wymaga się od nich wypracowania takich rozwiązań, które zapewnią niepełnosprawnym i ich rodzinom warunki godnego życia, m.in. w takich dziedzinach, jak równouprawnienie na rynku pracy, pełny dostęp do lokali użyteczności publicznej i wszystkich sfer życia publicznego i politycznego, a także, co jest niezwykle ważne, podnoszenie poziomu świadomości i edukacja społeczna co do potrzeb i praw osób niepełnosprawnych, zmierzające do zmiany mentalności społeczeństwa w zakresie akceptacji i tolerancji. Mam krótkie pytanie do pana ministra: Jakie zmiany i w jakich obszarach musimy wprowadzić w polskim ustawodawstwie, aby w pełni wdrożyć postanowienia konwencji? I jaka jest skala rozbieżności między naszymi regulacjami a zapisami praw określonych w tym dokumencie? Dziękuję bardzo.
Mówca: Magdalena Kochan
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! We wstępie do przepięknie wydanej - gratuluję serdecznie, panie ministrze - Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych piszecie państwo, zarówno pan Sławomir Piechota, jak i pan minister, o tym, że pozostały jednak wciąż sprawy pilnie oczekujące na uregulowania, w tym zwłaszcza instytucja ubezwłasnowolnienia oraz uwarunkowanie zawierania małżeństw przez osoby z niepełnosprawnością mentalną. Pan minister w swoim przemówieniu przed tą debatą, przed zadawaniem pytań powiedział nam o tym, na jakim etapie są prace nad rozwiązaniem w sprawie małżeństw dla osób z taką mentalnością. Natomiast bardzo mi zależy na tym, żeby pan minister zechciał przedstawić stan prac nad innymi niż do tej pory rozwiązaniami prawnym związanymi z ubezwłasnowolnianiem. Dzisiaj traktujemy wszystkie osoby niepełnosprawne intelektualnie tak samo, jakby wymagały naszej całodobowej pomocy, jakby w żadnej sferze swojego życia nie były w stanie być samodzielne. To jest anachroniczne, co już wiemy. Moje pytanie dotyczy tego, na jakim etapie są te prace. Mam nadzieję, że pilnie ta przeszkoda - chodzi o uwarunkowanie, z zastrzeżeniem którego podpisywaliśmy konwencję - zostanie usunięta. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Zieliński
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pan poseł Piechota, występując w imieniu wnioskodawców, powiedział, że osoby niepełnosprawne odczuły 25 lat wolności i demokracji, ale też zauważył, że jest cały szereg powodów do wstydu. I myślę, że to jest dobra diagnoza. Rzeczywiście tak jest, tylko jest pytanie... (Poseł Magdalena Kochan: Tego nie powiedział. Pan poseł źle usłyszał.) ...jaki jest program działań rządu i jakie są podejmowane konkretne kroki, żeby tę przestrzeń wstydu zmniejszyć. Spraw do załatwienia w dalszym ciągu jest dużo, a nie ma wątpliwości, że miarą człowieczeństwa jest stosunek do osób niepełnosprawnych, a miarą sprawności państwa jest stosunek do osób niepełnosprawnych i rozwiązywanie ich problemów. Chciałbym zapytać pana ministra o to, jakie plany w perspektywie krótkookresowej, rocznej, i średniookresowej, kilkuletniej, ma rząd, jeżeli chodzi o zwiększanie nakładów na terapię i rehabilitację osób niepełnosprawnych. Zauważmy, że jest wzrost cen towarów i usług, a od kilku lat środki na ten cel nie były waloryzowane, choć koszty opieki wzrastają chociażby ze względu na wzrost cen i inflację. Jaki jest pomysł, jeżeli chodzi o zwiększenie - mówiła już o tym pani poseł Mazurek, ja tylko wskażę liczbę - nakładów na warsztaty terapii zajęciowej? To jest 1370 zł, do dzisiaj ta kwota nie była waloryzowana od 2008 r. To jest duże zaniedbanie. Jaki jest pomysł rządu na wsparcie tworzenia zakładów aktywności zawodowej, po to żeby np. uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej mieli potem miejsca, do których mogą odchodzić i kontynuować terapię, rehabilitację? Jaki jest pomysł na to, żeby podwyższyć realnie płace, wynagrodzenia kadr pracujących na rzecz osób niepełnosprawnych, instruktorów, terapeutów, rehabilitantów? Nawet jeżeli placówki mogą w pewnym zakresie podwyższać te pensje, to brakuje pieniędzy, więc znowu wracamy do środków finansowych i nakładów. (Dzwonek) Jaki jest pomysł na obniżenie cen sprzętu rehabilitacyjnego, na lepszą dostępność dla niepełnosprawnych, jeśli chodzi o organizację, udział w imprezach masowych, czy - jeżeli chodzi o bariery architektoniczne - dostęp do różnych instytucji, punktów usługowych itd.? Tego naprawdę jest bardzo dużo. Nie chcę wyliczać całej listy, nie mogę, bo nie ma czasu, ale proszę, panie ministrze, o informację: Co konkretnie zamierza zrobić rząd w najbliższym czasie w tych sprawach?
Mówca: Małgorzata Adamczak
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Zgodnie z Konwencją o prawach dziecka przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych państwo ma działać na rzecz zapewnienia dzieciom niepełnosprawnym skutecznego dostępu m.in. do oświaty, nauki i przygotowania zawodowego, ma umożliwić dzieciom integrację ze społeczeństwem i wszechstronny, osobisty rozwój. Wobec tego dzieci ze specjalnymi potrzebami mają prawo i obowiązek podjęcia nauki w wybranej szkole. W związku z tym chciałabym zapytać pana ministra: Czy poprawiła się sytuacja dzieci niepełnosprawnych, które do tej pory w niektórych placówkach są niechętnie przyjmowane do przedszkoli i szkół? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Krzysztof Sońta
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Czas jest ograniczony. Chciałbym zwrócić uwagę na kilka praktycznych problemów związanych z dostępem osób niepełnosprawnych do edukacji, absolwentów placówek edukacyjnych do warsztatów terapii zajęciowej i dalej - odnośnie do jakiejś drogi zawodowej po warsztatach. Otóż jeden z problemów, który mi się nasuwa, praktyczny, to diagnoza, badania autyzmu. Poza dużymi miastami bardzo długo się na to czeka. Problem wymaga rozwiązania, a wynika on z określonych braków. Po pierwsze, nie ma psychiatrów, jest bardzo mało psychiatrów w Polsce, jest bardzo mało tych specjalizacji. Po drugie, nie ma poradni psychologiczno-pedagogicznych specjalizujących się właśnie w problemach dzieci autystycznych. Natomiast są placówki, które prowadzą edukację dzieci autystycznych, i na bazie tych placówek można by ten problem rozwiązać, tworząc poradnie psychologiczno-pedagogiczne dla dzieci autystycznych. Drugi problem to jest problem dowozu uczniów niepełnosprawnych z okolicznych gmin do miast powiatowych, zwykle tam, gdzie są publiczne szkoły dla dzieci niepełnosprawnych. Gminy bardzo często uchylają się od tego dowozu - nie mówię o wszystkich gminach - i mówią rodzicowi, który często jest niedoinformowany, że takiego dowozu nie zapewnią. Rodzic nie dochodzi i uczeń jest skazany na naukę w szkole powszechnej, tam, gdzie wójt czy konkretna gmina są zainteresowani dochodem z subwencji na tego ucznia, bo wiadomo, że jest on wielokrotnie większy niż na ucznia w szkole masowej. To wymaga rozwiązania i wymaga też kontroli, monitoringu. Trzecia sprawa to są szkolenia dla dzieci niepełnosprawnych i dla nauczycieli uczących w szkołach dla niepełnosprawnych, głównie z komunikacji, bo wiemy, że bardzo często problem dzieci niepełnosprawnych dotyczy komunikowania się i wykształcenia tego modelu komunikowania, który jest dzisiaj na świecie bardzo rozwinięty. (Dzwonek) Rozwinięta jest komunikacja, ale szkolenia są na licencjach głównie amerykańskich, tak jak system piramid czy inne alternatywne metody komunikacji. System szkolenia placówek edukacyjnych nie zapewnia tego rozwoju. Ostatnia sprawa to są warsztaty terapii zajęciowej, bariera dostępności warsztatów. (Poseł Dorota Niedziela: Nie zadamy pytania.) Już kończę. Jest wiele barier dostępności...
Mówca: Krzysztof Sońta
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Już, panie marszałku. Chciałbym tylko zakończyć zdanie. Jest wiele obszarów braku dostępności warsztatów terapii zajęciowej. Absolwenci szkół często siedzą po wiele lat w domach i nie robią nic, dlatego że z zachowaniami trudnymi warsztaty nie przyjmują, bo jest ich za mało. (Głos z sali: Ale...) Przepraszam, panie marszałku, najmocniej, ale to bliski mi temat.
Mówca: Renata Janik
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W ostatnich latach poczyniono wiele zmian, jeśli chodzi o aktywność osób niepełnosprawnych w zakresie życia społecznego, edukacyjnego i zawodowego. Dlatego chciałabym zapytać pana ministra: Na ile ostatnie zmiany w systemie wsparcia pracodawców osób niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w tym zwłaszcza zrównanie dofinansowania na otwartym i chronionym rynku pracy, powodują zmiany w poziomie aktywności osób niepełnosprawnych, ile ich przybywa, a na ile zmniejsza się liczba pracujących osób niepełnosprawnych? Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Anna Elżbieta Sobecka
Data: 2014-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Zwracam państwa uwagę na potrzebę, która powinna być podstawą w funkcjonowaniu osób niepełnosprawnych. Okazuje się to sprawą zagmatwaną, nieczytelną i wygląda, tak jak zresztą zwykle, na spychaną na margines. Chodzi o informator dla osób niepełnosprawnych. Utrudnia to równy dostęp do dóbr publicznych oraz promowanie postaw aktywizujących i włączenie tych osób w główne nurty naszego życia ze strony ministerstw, różnych resortów, a jest ogromna potrzeba. Na przykład Prawo o ruchu drogowym. Nowa karta dla osób niepełnosprawnych, terminowa, opłacana, nie zmienia dostępności parkowania dla osób niepełnosprawnych, która jest nieadekwatna do rzeczywistych potrzeb. Jeśli zaparkuje się na miejscu nieoznakowanym kopertą z braku miejsc do tego przeznaczonych, np. przed szpitalem, trzeba za to miejsce zapłacić. Do mojego biura zgłosiła się osoba niepełnosprawna ścigana za nieuiszczenie opłaty przed szpitalem, mimo że posiada opłaconą kartę. A zatem niezbędny jest informator wyjaśniający dość duże zawiłości stanowionego prawa, jest potrzeba informacji ze strony Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, ze strony Ministerstwa Zdrowia, zresztą każdy resort ma w tej kwestii zapóźnienia, również Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. Potrzebny jest jeden wspólny informator, panie ministrze. Kolejna sprawa, w obiektach użyteczności publicznej niepełnosprawni niewidomi lub słabowidzący często posługują się psem przewodnikiem, który pomaga w chodzeniu po chodniku, po schodach (Dzwonek), w przechodzeniu przez ulicę. Psy oczywiście nie odróżniają kolorów, ale widzą bezpieczne miejsca. Jakież było moje zdziwienie, kiedy do mojego biura zgłosiła się osoba słabowidząca...