Mówca: Marta Wcisło
Data: 2020-01-22 (Sejm RP, kadencja 9)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! 1 października 2017 r. PiS wprowadził ustawę o tworzeniu sieci szpitali, która miała wprowadzić nowatorskie rozwiązania, dzięki którym miało być usprawnione zarządzanie szpitalami. Chodzi o poprawienie dostępności dla pacjentów, ale także o zagwarantowanie odpowiedniego poziomu ciągłości i stabilności finansowej szpitali. Tymczasem w praktyce powstał system na wskroś niewydolny. Coraz częściej słyszymy i coraz głośniej mówi się o setkach szpitali, które mają bardzo poważne kłopoty finansowe. Nie poprawia się ani sytuacja ekonomiczna szpitali, w myśl tej ustawy, ani dostępność dla pacjentów, a wręcz odwrotnie. Bardzo negatywnie oceniana jest też praca na tzw. szpitalnych oddziałach ratunkowych, a także dostępność dla pacjentów. Należy zatem ocenić tę ustawę jako nieprzemyślaną, jako eksperyment na żywej komórce, na pacjentach. Podstawowym założeniem tej ustawy miało być bardzo elastyczne zarządzanie pieniędzmi, a także stopniowe wychodzenie szpitali z zadłużenia. Niestety większość placówek, które miały zadłużenie przed wejściem reformy, tylko je powiększyła po wprowadzeniu, a właściwie po wejściu ustawy o sieci szpitali. A szpitale, które nie miały zadłużenia, dziś mają zadłużenie bardzo poważne. Przed wejściem ustawy, przed 2017 r., w myśl analiz czasopism branżowych i ekspertów, ok. 75% placówek szpitalnych było na pograniczu kłopotów finansowych, płynności finansowej. Dziś to aż 92% placówek szpitalnych, które zostały objęte ustawą o sieci szpitali. Należy zatem zadać pytanie, co dalej, jakie rząd proponuje rozwiązania i czy weźmie pod uwagę opinie, a właściwie sugestie Najwyższej Izby Kontroli, która w wyniku przeprowadzenia kontroli po wejściu w życie ustawy o sieci szpitali pisze: Błędem było nieuwzględnienie podczas tworzenia sieci ani aspektów społecznych, ani możliwości terapeutycznych i diagnostycznych poszczególnych jednostek służby zdrowia, nie uwzględniono także aspektów demograficznych, epidemiologicznych ani też stopnia dostosowania infrastruktury poszczególnych placówek do obowiązujących przepisów prawa. Niestety obecnie przyjęty system finansowania, szanowni państwo, nie nadąża za zmieniającymi się błyskawicznie realiami finansowymi. Szpitale, w myśl umów, które realizowane są przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zadłużają się, ponieważ umowy nie uwzględniają lawinowo rosnących kosztów. Są to głównie koszty osobowe. I co się dzieje? Dzieje się tak, szanowni państwo, że zarządy województw, marszałkowie tną koszty poprzez likwidację poszczególnych oddziałów szpitalnych - oddziałów onkologicznych, kardiologicznych, oddziałów, które ratują zdrowie i życie - po to aby ograniczyć koszty personalne, ograniczając tym samym dostęp pacjentów do świadczeń medycznych. To bardzo przykre, bo taka sytuacja ma miejsce w województwie lubelskim, a konkretnie w Lublinie, gdzie w czterech szpitalach robi się tzw. reorganizację poprzez likwidację bardzo ważnych, bardzo potrzebnych i bardzo obleganych oddziałów, do jakich należy oddział chirurgii piersi, gdzie specjaliści - specjaliści rangi krajowej, ogólnopolskiej, ale także międzynarodowej - niestety są albo właściwie będą zwalniani. Dziś doszła do mnie informacja, że kilku ordynatorów złożyło dymisję, ponieważ zostali zobligowani do tego, aby wskazać listę osób do zwolnienia. Szanowni Państwo! Nie ma ważniejszej (Dzwonek) rzeczy od tej, którą jest zdrowie i życie pacjentów, obywateli. Bardzo proszę, najwyższy czas, aby rząd podjął konkretne...