Mówca: Patryk Jaki
Data: 2015-09-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Chciałbym na wstępie zaznaczyć, że mój szanowny przedmówca, jak wyliczyliśmy, chyba trzy czy cztery razy użył takiego samego słowa jak przedstawicielka wnioskodawców, słowa ˝zabójstwo˝. (Poseł Jacek Kwiatkowski: Cytował.) Jakoś on w tym wypadku nie miał żadnych problemów. To tak ? propos takiej podwójnej moralności. Wracam do sedna sprawy. Uporządkujmy dyskusję, Wysoka Izbo. Posłużę się faktami o legalnych aborcjach w Polsce. Wynika z nich, że aborcje w dwóch przypadkach, tzn. w przypadku gwałtu i zagrożenia życia matki, praktycznie nie występują. Najwięcej aborcji, ponad 90%, to są tzw. aborcje eugeniczne, chodzi o posądzenie dziecka o niepełnosprawność, czyli prawdziwa dyskusja to dyskusja nad tym, czy zgadzamy się na zabijanie niepełnosprawnych dzieci. Zresztą to pytanie jest tak obrzydliwe, że wstyd mi, że muszę je zadać z tej mównicy. Do tego dochodzi, Wysoka Izbo, nieprawdopodobna brutalność czy barbarzyństwo ocierające się o największe średniowieczne okrucieństwa. Otóż w Polsce prawie wszystkie aborcje ze względów eugenicznych dokonywane są na późnych etapach ciąży, ponieważ wady genetyczne stwierdzane są zazwyczaj po wykonaniu badań prenatalnych, w piątym, szóstym miesiącu ciąży, czyli wtedy, kiedy dziecko ma już ręce, nogi i bardzo mocno bijące serce. Wtedy wystarczy posądzenie, jak to najczęściej bywa, np. o zespół Downa czy zespół Turnera, aby za pomocą środków wczesnoporonnych wydalić dziecko. I stąd biorą się przypadki, o których mówiła przedstawicielka wnioskodawców, kiedy dziecko przeżywa aborcję. To są prawdziwe przypadki, które podawały media. Rozumiem, że panu posłowi nie żal tych dzieci? Bywa, że dziecko w straszliwych mękach umiera w misce, np. z wyziębienia, albo mamy takie przypadki jak we Wrocławiu. Rozumiem, że wtedy wszystko jest w porządku. Na to nie ma zgody, Wysoka Izbo. To, co się w tej chwili wyprawia, i to, jak stosuje się obecną ustawę, to nic innego, jak selekcja dzieci na te, które mają prawo się urodzić, i te, które nie mają prawa żyć. Pytam: Czym to się różni od znanych praktyk eugenicznych w III Rzeszy? Przecież ten pan, który był twórcą III Rzeszy, był najlepszym głosicielem tych wszystkich wartości tzw. eugenicznych. W Polsce, Wysoka Izbo, odbywa się masowe abortowanie niepełnosprawnych dzieci, a usprawiedliwieniem dla tego ma być tzw. kompromis aborcyjny. Wysoka Izbo, nazwać można wszystko. Można nazwać krowę koniem, sztachetę - pluszowym misiem, ale nie zmienia to faktu, że w Polsce w tej chwili odbywa się coś, co można nazwać współczesnym totalitaryzmem, barbarzyństwem czy haniebnym dyktatem aborcyjnego terroru. Pytam w końcu: Kim są posłowie, żeby decydować, które dziecko może się urodzić, a które nie? Dlaczego uzurpujecie sobie prawo do dysponowania życiem słabszych i bezbronnych? Jeżeli nie przyjmiemy ustawy chroniącej życie, dalej zgadzając się na zabijanie niepełnosprawnych dzieci, to jaki sygnał damy obywatelom? Taki, że te dzieci są gorsze, niepotrzebne, że to śmieci, których można się pozbyć zgodnie z prawem. A już na kpinę zakrawa fakt, że w Polsce teraz najbardziej troszczymy się o życie islamskich emigrantów. O ich życie Polska musi dbać, bo jak słyszymy, jest to wyraz moralności i najwyższej kultury. A życie niepełnosprawnych dzieci? To już nic istotnego. Jakby tego było mało, opowiadacie z tej mównicy, że kobiety, które usuwają dzieci niepełnosprawne, mają do tego prawo, bo państwo im nie pomaga. Mówicie, że nie ma środków, ale czytamy, że dla emigrantów islamskich Polska ma ok. 1500 zł miesięcznie na jedną osobę. A dla polskiego opiekuna osoby niepełnosprawnej? 510 zł miesięcznie. Rozumiem, że dla emigrantów islamskich jest 1500 zł, a dla niepełnosprawnych dzieci czy ich opiekunów jest 510 zł. To co? Są pieniądze, czy ich nie ma? Czy wszystko w państwie polskim stoi na głowie? Życie ludzi z Bliskiego Wschodu, jak widać, jest cenniejsze niż życie polskiego chorego dziecka. Wysoka Izbo! Święty Jan Paweł II w homilii w czasie mszy św. odprawionej w 1991 r. w Polsce stwierdził, że do cmentarzyska ofiar ludzkiego okrucieństwa w naszym stuleciu dołącza się jeszcze inny wielki (Dzwonek) cmentarz - cmentarz nienarodzonych, cmentarz bezbronnych. I na koniec, Wysoka Izbo, chcę dodać, że Rzeczpospolita Polska zbudowana na kłamstwie, na umywaniu rąk od zabijania niepełnosprawnych dzieci jest wstydliwa i słaba, bo silne państwo jest wspólnotą wszystkich, niepełnosprawnych i pełnosprawnych, jest państwem, które potrafi dbać o najsłabszych. Niepełnosprawni pełnią bardzo ważną funkcję w społeczeństwie i przypominają coraz częściej nam, zagubionym ludziom, jak cieszyć się z małych rzeczy, jak ważna jest radość i uśmiech. Dziś często w pogoni za jakością własnego życia - a jak państwo wiecie, ta pogoń nigdy się nie kończy - zgadzamy się zamykać oczy, kiedy brutalnie zabijane są niepełnosprawne dzieci, które nie potrafią się bronić. A przecież nasze zachowanie wobec najsłabszych jest prawdziwą miarą wartości, jaką stanowimy jako społeczeństwo. Dlatego to głosowanie to dla nas najważniejszy egzamin, Wysoka Izbo, egzamin z człowieczeństwa. Dziękuję. (Oklaski)