Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2015-06-12 (Sejm RP, kadencja 7)

7 czerwca br. obchodziliśmy 71. rocznicę śmierci Jana Kamińskiego, wybitnego działacza konspiracyjnego z okresu II wojny światowej. Jan Kamiński przyszedł na świat 27 sierpnia 1912 r. w Ostrowie Wielkopolskim. Był szóstym dzieckiem Agnieszki i Walentego Kamińskich. Ojciec był właścicielem niewielkiego mechanicznego zakładu, matka zajmowała się domem. Rodzice wychowywali swoje dzieci w duchu patriotyzmu, religijności i uczciwości. Młody Jan po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w Gimnazjum Męskim w Ostrowie Wielkopolskim. W tym czasie działał również w harcerstwie, pełnił funkcję zastępowego. Tam wykazał się umiejętnościami organizatorskimi. W wieku 16 lat podjął naukę w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu. Pięć lat później przyjęty został do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej. Po ukończeniu szkoły Jan Kamiński przydzielony został do 81. Pułku Strzelców Grodzieńskich. Mając 23 lata, awansował do stopnia porucznika. Zaraz po wybuchu II wojny światowej walczył wraz ze swoim 81. pułkiem w ramach Armii Prusy. Po rozbiciu jednostki i uniknięciu niewoli Kamiński postanowił przedostać się do walczącej stolicy. Udało mu się to jednak dopiero w październiku. Po przybyciu do Warszawy nawiązał pierwsze kontakty ze Służbą Zwycięstwu Polski. 11 listopada złożył przysięgę organizacyjną, a następnie przeszedł przeszkolenie w zakresie techniki pracy konspiracyjnej. W listopadzie 1939 r. Kamiński nielegalnie przedostał się do Ostrowa Wielkopolskiego. Pozostał tam, by na tamtejszych obszarach tworzyć podziemne struktury. Całkowicie pochłonęła go działalność konspiracyjna. Nawiązywał on kontakty i scalał struktury terytorialne, doskonalił łączność konspiracyjną. Brał czynny udział w tworzeniu w ramach ZWZ Inspektoratu Rejonowego Ostrów Wielkopolski. Współdziałał w organizowaniu obwodów w Ostrowie, Kępnie, Krotoszynie i Jarocinie. Od początku 1941 r. pełnił funkcję stałego przedstawiciela komendanta okręgu do kontaktów z Komendą Główną. Latem tego samego roku doszło do rozbicia sztabu i części struktur terytorialnych Okręgu Poznańskiego ZWZ. Jan Kamiński brał wtedy udział w odbudowie tamtejszej sieci organizacyjnej. Pod koniec roku został szefem wydziału I (organizacyjnego) sztabu, obejmując jednocześnie szefostwo Inspektoratu Rejonowego w Ostrowie. W kwietniu następnego roku świeżo odbudowane struktury ponownie zostały rozbite przez Niemców. W wyniku dużych strat i braku odpowiednich ludzi do pracy sztabowej Jan Kamiński zmuszony był pełnić funkcję szefa trzech wydziałów sztabu okręgu poznańskiego jednocześnie. W tym samym czasie współorganizował on też siatkę wywiadowczą i prowadził szeroką akcję scaleniową. Wiosną 1943 r. miały miejsce kolejne aresztowania prowadzące do rozbicia z trudem tworzonych konspiracyjnych struktur terytorialnych. Jan Kamiński po raz kolejny podjął się odbudowy rozbitej siatki organizacyjnej. W tym czasie brał też udział w opracowywaniu planu przyszłego powstania zbrojnego w Poznańskiem oraz został oficerem zrzutowym przygotowującym akcję odbioru zrzutów lotniczych z Wielkiej Brytanii z zaopatrzeniem bojowym. 15 października 1943 r. Jan Kamiński został aresztowany przez Gestapo, po tym jak został on wskazany Niemcom przez konfidenta Henryka Głogińskiego. Poddany został okrutnemu śledztwu, podczas którego nie przyznawał się do swego nazwiska ani do pełnionych w AK funkcji. W kwietniu 1944 r. umieszczono go w obozie w Żabikowie, gdzie 7 czerwca tego samego roku został rozstrzelany. Został odznaczony Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari. W latach 90. ubiegłego wieku pośmiertnie awansowano go do stopnia pułkownika. Dziękuję.