Mówca: Józef Rojek (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2014-04-03 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W ostatnim czasie możemy w mediach oraz w pewnych kręgach polityków rządzącej koalicji zaobserwować zadziwiającą zmianę. Otóż nagle dotychczasowe głoszenie pochwał na temat Rosji i polityki Putina zastąpili oni uzasadnioną krytyką i obawami, czyli - krótko mówiąc - nagle zaczęli mówić do rzeczy. Jednak nie mam zamiaru się tym specjalnie cieszyć, ponieważ gdyby rząd i mainstreamowe media mówiły innym głosem już kilka lat temu, zapewne nie mielibyśmy takich problemów z polityką Putina jak obecnie, a poza tym słowa są bez wątpienia ważne, lecz tak naprawdę liczą się przede wszystkim czyny. Bo obserwując politykę tego rządu w stosunku do Rosji, mam świadomość, że Polska w ciągu ostatnich lat jedną z najważniejszych spraw już przegrywa. Co miesiąc trafia do kas rosyjskich potentatów gazowych i naftowych 2 mld dol. z Polski. W ciągu czterech lat zapłacimy im ok. 100 mld dol., czyli więcej, niż wynoszą całe dochody polskiego budżetu w ciągu roku. Płacimy za rosyjski gaz drożej niż bogatsze kraje leżące dalej na zachód, do których transport surowca jest droższy. Płacimy też kilka razy drożej niż Amerykanie. To rezultat ostatnich kilku lat rządów Platformy Obywatelskiej. W grudniu 2013 r. prezes NIK powiedział: ˝Wnioski z niemal wszystkich kontroli NIK mówią, że Polska powinna konsekwentnie, także przy pomocy partnerów z UE, dywersyfikować źródła i kierunki importu gazu, zapewniając dzięki temu obywatelom bezpieczeństwo energetyczne˝. Jednak przebieg gazowych negocjacji wskazuje, że wcześniej rząd postępował dokładnie na odwrót. Zamiast dywersyfikacji źródeł dostaw powiększył nasze uzależnienie od jednego dostawcy, czyli Gazpromu. Jak wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z 24 października 2000 r. w sprawie minimalnego poziomu dywersyfikacji dostaw gazu z zagranicy, maksymalny udział gazu importowanego z jednego kraju pochodzenia w stosunku do całkowitej wielkości gazu importowanego w latach 2005-2009 nie powinien przekraczać 72%, w okresie 2010-2014 powinien spaść poniżej 70%, a w latach 2015-2019 - poniżej 59%. W 2009 r. udział Rosji podniósł się do 81% całego importu gazu, czyli znacznie powyżej wyznaczonego progu, natomiast według kontrolerów NIK udział Gazpromu Export w imporcie gazu do Polski w latach 2009-2010 wyniósł powyżej 89%. Ponadto, jak wynika z ustaleń NIK, Gazprom poczynał sobie w naszym sektorze gazowym jak udzielny władca, który może nie płacić za wykonywane usługi i narzucać decyzje sprzeczne z naszymi interesami. Jeśli Gazprom chciał anulować swoje długi, to polscy decydenci się na to zgadzali. I tak PGNiG zrezygnowało z roszczeń wobec Gazprom Eksport ze strony EuRoPol GAZ SA. Nasza spółka darowała w 2010 r. Gazpromowi ponad 286 mln dol. z tytułu opłat za przesył gazu w latach 2006-2009. Zdaniem osób, które choćby pobieżnie poznały powyższe zagadnienia, relacje Polski z Gazpromem mają charakter niemalże wasalny i są bardzo dalekie od relacji charakterystycznych dla krajów rozwiniętych demokracji. Rządy PO poprzez taką politykę, brak dywersyfikacji i podpisanie niekorzystnej umowy gazowej wprowadziły nasz kraj w specyficzne i bardzo niekorzystne relacje z Rosją, które obecnie wręcz uniemożliwiają niektóre działania na arenie międzynarodowej.