PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Anna Gembicka (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrywany projekt ustawy może być odebrany jako paniczna reakcja rządu Donalda Tuska na to, co oburzyło opinię publiczną: informacje o młodym radnym z Koalicji Obywatelskiej, który miał zarobić 1,6 mln zł w Szpitalu Południowym w Warszawie, oraz doniesienia o specjalnym traktowaniu polityków Platformy Obywatelskiej i ich rodzin w tym szpitalu. Nagle rząd odkrywa, że trzeba analizować wynagrodzenia, wieloetatowość, formy zatrudnienia i czas pracy w ochronie zdrowia. Pytanie brzmi: Dlaczego dopiero teraz? Czy naprawdę potrzebny był medialny skandal, żeby rządzący zauważyli, że system ochrony zdrowia wymaga kontroli, przejrzystości i uczciwości? Powiedzmy jasno: samo zbieranie danych problemu nie rozwiąże. Źródłem kryzysu są także: dramatyczny brak lekarzy, kolejki, przepracowany personel i pacjenci, którzy miesiącami czekają na świadczenia. A co, jako jedno z pierwszych, zrobiła obecna koalicja? Uderzyła w nowe kierunki medyczne i przyznała części z nich zerowe limity przyjęć. Dlatego pytam: Jaki jest realny plan rządu na zwiększenie liczby lekarzy w Polsce? Czy ministerstwo zamierza odblokować rozwój nowych kierunków lekarskich tam, gdzie uczelnie są w stanie zapewnić jakość kształcenia? Czy rząd przedstawi harmonogram zwiększania liczby miejsc na studiach medycznych? Czy ta ustawa będzie służyła naprawie systemu, czy tylko przykryciu politycznej afery w szpitalu związanym z ludźmi Platformy Obywatelskiej? Pacjenci nie potrzebują PR-owej akcji ratunkowej. Pacjenci potrzebują lekarzy, krótszych kolejek i równego traktowania - bez saloników VIP dla swoich.
Mówca: Mariusz Krystian (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania 1. Projekt przyznaje agencji, NFZ i ministrowi zdrowia dostęp do danych o wynagrodzeniach personelu medycznego powiązanych z numerem PESEL, właśnie po to, by wykrywać wieloetatowość i fikcyjne godziny pracy. Dawid Kacprzyk, działacz Koalicji Obywatelskiej, wykazał w szpitalu publicznym 3976 godzin pracy rocznie, czyli 11 godzin dziennie, każdego dnia bez wyjątku, i zarobił 1,6 mln zł bez specjalizacji. Dlaczego te narzędzia nie istniały wcześniej i kto w Ministerstwie Zdrowia przez lata blokował stworzenie podstawy prawnej umożliwiającej wykrycie takich przypadków? 2. Projekt wprost wskazuje, że koszty osobowe stanowią 65,46% przychodów z NFZ w podmiotach leczniczych. Warszawski Szpital Południowy od lat notował straty finansowe, a jednocześnie wypłacał działaczowi partyjnemu wynagrodzenie przekraczające 1,6 mln zł rocznie, finansowane ze środków publicznych. Czy po wejściu w życie tej ustawy minister zdrowia zleci agencji natychmiastową analizę wynagrodzeń kontraktowych we wszystkich szpitalach zarządzanych przez samorządy powiązane z koalicją rządzącą? Czy projekt służy jedynie produkcji statystyk, a nie realnej kontroli? 3. Projekt reguluje dane o wynagrodzeniach zarówno z umów o pracę, jak i z kontraktów i umów cywilnoprawnych. Kacprzyk zatrudniony był właśnie na kontrakcie - formie, która dotychczas umożliwiała omijanie jakiejkolwiek kontroli. W tym samym szpitalu działał nieformalny prywatny SOR dla polityków KO, gdzie znajomi działacza byli obsługiwani ekspresowo, poza kolejką zwykłych pacjentów. Czy rząd potrafi wyjaśnić, dlaczego projekt, choć słuszny, pojawia się dopiero po tym, jak sprawa wyszła na jaw za sprawą niezależnych mediów, a nie wewnętrznego nadzoru ministerstwa? 4. Projekt ma umożliwić rzetelną analizę faktycznego wpływu wynagrodzeń na koszty świadczeń opieki zdrowotnej. Tymczasem system ochrony zdrowia już dziś jest w zapaści. Brakuje lekarzy, pielęgniarek i sprzętu. Pieniądze przeznaczone na leczenie Polaków trafiały do kieszeni partyjnych nominatów bez specjalizacji zamiast do gabinetów onkologów czy pediatrów. Jaką konkretną gwarancję daje ten projekt, że dostęp do danych o wynagrodzeniach przełoży się na rzeczywiste sankcje wobec sprawców, a nie tylko na kolejny raport, który trafi do szuflady?
Mówca: Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony)
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Pytania Z jakich konkretnie powodów uniemożliwiono reprezentatywnym związkom zawodowym i organizacjom pracodawców odniesienie się do finalnego kształtu przepisów w ramach formalnych konsultacji publicznych, pomimo faktu, że postulat ochrony danych był rzekomo poruszany w formule rozmów trójstronnych? Dlaczego w dokumentacji projektu (OSR) wskazano, że regulacja ˝nie dotyczy˝ i jest ˝bez wpływu˝ na sektor mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, skoro nowelizacja nakłada obowiązek sprawozdawczości obejmujący wydatki na umowy zawierane z podmiotami gospodarczymi (tzw. umowy B2B) oraz dotyczy podmiotów leczniczych niebędących świadczeniodawcami? Na podstawie jakich wyliczeń uznano, że zmiany mają charakter w pełni bezkosztowy i nie wywołają żadnych skutków finansowych dla budżetu państwa ani po stronie Narodowego Funduszu Zdrowia, skoro nałożenie nowych obowiązków sprawozdawczych na ponad 18 tys. podmiotów leczniczych wymaga modyfikacji systemów teleinformatycznych i nakładów pracy ludzkiej?
Mówca: Bartłomiej Pejo
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Pani Minister! Szanowni Państwo! Polska jest w tym momencie w sytuacji wielkiej budżetowej zapaści. Tutaj chyba nikt nie ma wątpliwości. Tempo zadłużania, w jakie wpędziliście nas razem ze swoimi poprzednikami, jest największe w historii. Każdy rok to niemal 300 mld zł dodatkowego deficytu. I w tej sytuacji, gdy cały czas słyszymy, jak wiele pieniędzy brakuje dla ochrony zdrowia, dla wojska, postanawiacie, szanowni państwo, dofinansować pseudoartystów, bo tak trzeba nazwać rzecz po imieniu. (Oklaski) Tak, pseudoartystów. Bo jak inaczej nazwać patocelebrytę Jasia Kapelę, któremu tu obecna pani minister ze swojego resortu wypłaciła 60 tys. zł? Pani minister Cienkowska zaskakuje nas bardzo często swoimi fantastycznymi pomysłami. Mamy nowy podatek od smartfonów, mamy dopłaty do patostreamerów, a teraz chcecie państwo , by pracownicy na minimalnej pensji dopłacali do emerytur artystów, których tak naprawdę nikt nie chce oglądać i słuchać. Wprowadzacie kryterium dochodowe 125% minimalnego wynagrodzenia, zapominając, że artyści mają zapewniony przywilej 50% kosztów uzyskania przychodu. Wprowadzacie komisję opiniującą, która ma decydować o tym, czy ktoś dostanie dopłatę do emerytury czy nie dostanie. Tworzycie etaty dla swoich kolegów, którzy będą mogli, rozpoznając wnioski, dorabiać sobie duże kwoty. Kolejna grupa, która krzyczy, że należy się jej ta ustawa, to artyści, którzy zarabiali przez dekady miliony złotych, a teraz płaczą, że nie odłożyli sobie na emeryturę i dostają grosze. To jest po prostu bezczelne. I tak uważa ponad 80% Polaków. Proponowany projekt ustawy wprowadzający dopłaty i emerytury dla wybranej grupy twórców jest skrajnie niesprawiedliwy. Każdego dnia obywatele naszego kraju podejmują pracę, uczciwie odprowadzając składki, i biorą pełną odpowiedzialność za swoją przyszłość. Podczas gdy dzisiaj proponujecie państwo im, aby z własnych ciężko zarobionych pieniędzy sponsorowali osoby, które przez lata unikały myślenia o swojej przyszłości. Musimy otwarcie i bez hipokryzji nazwać rzeczy po imieniu. Jeśli czyjaś twórczość nie znajduje odbiorców i nie pozwala na samodzielne utrzymanie, to nie mamy do czynienia z zawodem artysty, lecz z prywatnym hobby, które nie powinno być dotowane przez państwo. (Oklaski) Tworzenie dzieł, których nikt nie chce oglądać ani kupować, nie daje nikomu moralnego ani prawnego mandatu do sięgania do kieszeni podatników. Czas najwyższy powiedzieć: dość systemowemu przepalaniu pieniędzy Polaków przez resort kultury. (Głos z sali: O matko!) (Poseł Alicja Łuczak: Nie krzycz!) (Poseł Witold Tumanowicz: Nie krzyczy.) (Poseł Dariusz Matecki: Krzycz!) Dość okradania Polaków! Składam wniosek formalny o odrzucenie projektu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Witold Tumanowicz
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Powiem tak. 2 tygodnie temu w programie Radia Zet narysowałem tyłek słonia, co pokazuje, że mogę też być artystą. (Poseł Dariusz Matecki: Jest lepszy od większości tych waszych.) Co więcej, poszedł na aukcji charytatywnej za 2,5 tys. zł. Powiem szczerze, że bardzo dobrze. Powiem tak, nawet zareklamuję. Jeśli ktoś się zgłosi na moje biuro poselskie, na mail [EMAIL] i wpłaci pieniądze na cele charytatywne, godne pieniądze, to też mu narysuję. Też mu coś narysuję, naprawdę. (Poseł Dariusz Matecki: Artysta!) I co więcej, dzięki temu będę miał dorobek artystyczny, z którym będę mógł się udać do tej waszej śmiesznej rady, która będzie zarabiać ogromne pieniądze na każdej decyzji, i będę mógł się zgłosić i powiedzieć, że jestem artystą. Jestem przekonany, że w większości przypadków... A szczególnie, jeżeli chodzi o artystkę, która ostatnio była reklamowana przez panią minister, mam dużo więcej talentu niż na pani. To jest naprawdę to, co wy pokazujecie, żebyście pseudoartystów dotować z ciężko zarobionych pieniędzy przez lekarzy, nauczycieli, fryzjerki. To są sytuacje, w których ktoś, kto jest i zasługuje na to, żeby mieć te składki... Powiedzmy sobie szczerze, jeśli ktoś nie ma odbiorców, nie ma pieniędzy na to, aby sfinansować swoje składki, to zajmuje się tylko hobby i może zmienić swój zawód. Są artyści, którzy zarabiają, są artyści, którzy mają pieniądze, są artyści, którzy zarabiają miliony, są artyści, którzy zarabiają mniej, ale jeśli ktoś nie ma odbiorcy, nie zarabia, to musi znaleźć inną pracę. I to jest normalny fakt, z którym się mierzą zwykli obywatele codziennie. Jeśli moja płaca nie pomaga mi w tym, aby się utrzymać, to szukam innej. Niestety, taka jest brutalna rzeczywistość, a nie płatki śniegu, którzy szukają tutaj pomocy od państwa. Zajmijcie się czymś pożytecznym. (Oklaski)
Mówca: Aleksandra Leo
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Pani Ministro! Wysoka Izbo! Na początku chcę jasno powiedzieć: problem jest realny i wymaga rozwiązania. Wielu artystów nie ma stabilnych dochodów, a ich sytuacja emerytalna i ubezpieczeniowa często jest bardzo trudna. Państwo powinno szukać rozwiązań, które zapewnią ludziom kultury bezpieczeństwo socjalne i godne warunki funkcjonowania. Klub Parlamentarny Centrum nie kwestionuje problemu. Jesteśmy za artystami. Jesteśmy gotowi rozmawiać o rozwiązaniach, które odpowiedzą na ich potrzeby. Jesteśmy za dalszymi pracami nad projektem w komisji. Ale właśnie dlatego, że problem jest poważny, oczekujemy odpowiedzialności, rzetelności i uczciwej debaty. A tego niestety zabrakło. Największą krzywdę artystom zrobiła zła komunikacja. Zamiast spokojnie tłumaczyć Polakom, z jakimi problemami mierzą się twórcy, dlaczego potrzebne są nowe rozwiązania, pani, pani ministro, postawiła na spektakl. Na nagraniu promującym ten projekt widzimy kamery, widzimy flesze, świat celebrytów. Nie widzimy natomiast ludzi, którzy mają realny problem z opłacaniem składek. Nie widzimy artystów martwiących się o swoją przyszłość i bezpieczeństwo socjalne. I właśnie dlatego przegrała pani komunikacyjnie tę debatę. W efekcie Polacy nie zobaczyli ludzi naprawdę potrzebujących wsparcia. Zobaczyli kolejny przywilej dla grupy, którą wielu kojarzy z pierwszymi stronami gazet, medialnymi galami i życiem w blasku reflektorów. (Oklaski) Taka komunikacja to katastrofa. Potwierdzają to również badania opinii publicznej. Według sondażu w Polsce aż 74% Polaków sprzeciwia się dopłatom państwa do składek i emerytur artystów. (Oklaski) Popiera je zaledwie 11% badanych. Sprzeciw wobec tego projektu jest więc niemal siedmiokrotnie większy niż poparcie. I to powinno dać pani minister do myślenia. (Oklaski) To nie jest dowód na brak szacunku Polaków dla artystów. To jest dowód na porażkę komunikacyjną, porażkę w przekonywaniu społeczeństwa do własnego projektu. A to jest podstawa. Powtórzę jeszcze raz: nie kwestionujemy problemu, problem jest realny, problem wymaga rozwiązania. Kwestionujemy komunikację, która wyrządziła projektowi krzywdę. A po aktywnościach i poczynaniach pani minister w mediach społecznościowych jedno widać wyraźnie: nic nie cieszy jak blask fleszy. Ale pora odrobić lekcję. (Oklaski) (Głos z sali: Ha, ha, ha!) Pora zająć się tym, czego zabrakło od samego początku. Rzetelną komunikacją i szczelnymi rozwiązaniami. Dziękuję. (Poseł Dariusz Matecki: Pani Aleksandro, byłaby pani lepszym ministrem.)
Mówca: Barbara Okuła
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Kultura jest inwestycją, a nie kosztem. A troska o ludzi, którzy ją tworzą, jest obowiązkiem nowoczesnego państwa. Wszyscy wiemy, że artyści są niezwykle ważną częścią naszego społeczeństwa. To oni współtworzą kulturę, budują naszą tożsamość, opowiadają historię Polski i pomagają nam lepiej rozumieć świat. Jednocześnie specyfika zawodu artystycznego sprawia, że wielu twórców funkcjonuje w warunkach dużej niepewności. Ich dochody są często nieregularne. Okresy intensywnej pracy przeplatają się z miesiącami bez nowych zleceń, a dostęp do zabezpieczenia społecznego bywa ograniczony. Dlatego dostrzegamy potrzebę stworzenia lepszych rozwiązań. Pozytywnie oceniamy więc sam cel projektu, który dostrzega rolę twórców kultury. Jednocześnie mamy pewne wątpliwości dotyczące proponowanych narzędzi. Projekt tworzy kolejny wyjątek w systemie ubezpieczeń społecznych, ale nie daje jasnej odpowiedzi, jak skutecznie zapobiegać nadużyciom. Najwięcej pytań budzi sposób przyznawania statusu artysty zawodowego. Projekt zakłada udział specjalnej komisji opiniującej, która będzie oceniać dorobek osób ubiegających się o ten status. Nie kwestionujemy kompetencji ekspertów ani dobrej woli projektodawców. Zastanawiamy się jednak, czy w przypadku tak różnorodnego i dynamicznego świata kultury możliwe jest stworzenie systemu, który będzie całkowicie przejrzysty, obiektywny i jednakowo sprawiedliwy wobec wszystkich twórców. Sztuka rozwija się dzięki różnorodności. Obok uznanych instytucji działają artyści niezależni, twórcy nowych mediów, muzycy, pisarze, fotografowie czy animatorzy kultury. Chcielibyśmy mieć pewność, że proponowane rozwiązania nie będą powodowały poczucia wykluczenia żadnej grupy artystycznej i że kryteria uzyskania wsparcia będą maksymalnie jasne. Warto również zastanowić się, czy procedury administracyjne nie mogłyby być prostsze. Klub Centrum uważa, że kierunek zmian jest dobry, ale potrzebuje dalszej pracy. Chcemy, aby powstające przepisy były oparte na jasnych zasadach, dawały poczucie równego traktowania i budowały zaufanie środowisk twórczych. Naszym celem powinno być stworzenie systemu, który będzie wspierał artystów, szanował ich niezależność i odpowiadał na realne problemy. Dlatego jesteśmy gotowi do merytorycznej pracy nad tym projektem (Dzwonek) i wnosimy o dodatkowe skierowanie tego projektu również do komisji deregulacji. Liczymy, że dalsze prace pozwolą dopracować te rozwiązania, które budzą dziś najwięcej wątpliwości. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Sachajko
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Drodzy Goście! Przed wyborami premier Donald Tusk obiecał, że będzie lepiej w każdym polskim domu. A co mamy? Okradanie każdego polskiego domu. Rząd Donalda Tuska wprowadza socjalizm dla elit. Dla tych, których specjalna komisja uzna za godnych dopłat z pieniędzy podatnika. W Polsce według GUS-u ponad 360 tys. dzieci żyje w skrajnym ubóstwie, a Federacja Polskich Banków Żywności wskazuje, że realny problem niedożywienia może być szerszy, bo coraz częściej ma postać tzw. ukrytego głodu. A co na to Lewica? Lewica na to nic. Pieniądze dla wybranych, dla swoich grup. Co na to uśmiechnięta koalicja? Uśmiechnięta koalicja blokuje nawet projekt ciepłego posiłku dla dzieci w szkołach. Prawie 4 mln Polaków zarabia w okolicach minimalnego wynagrodzenia. Z tej pensji po stronie pracownika znika ponad 1 tys. zł na składki społeczne i zdrowotne. Człowiek ledwo wiąże koniec z końcem, płaci ZUS, płaci podatki, rachunki, znosi drożyznę, płaci za błędy rządu, a teraz ci ludzie mają jeszcze dopłacać do składek wybranym artystom, bo zgodnie z projektem dopłata będzie przysługiwała osobom, których dochód sięga 6 tys. zł miesięcznie. To więcej niż minimalna krajowa o ok. 1/4. Ale uwaga, ponieważ twórcy korzystają z 50-procenowych kosztów uzyskania przychodu, to w praktyce może oznaczać, że u części takich przypadków ich przychód będzie wynosił ok. 11-12 tys. zł miesięcznie. Czyli pracownik zarabiający minimalną, któremu państwo zabiera ponad 1 tys. zł na składki, ma dopłacać do składek komuś, kto może mieć dwa razy większy przychód. To jest sprawiedliwość według Donalda Tuska i uśmiechniętej ferajny. Proszę nie mówić, że to troska o kulturę. To jest nowy przywilej branżowy, to jest państwo selekcyjne. Kto jest artystą, a kto nie jest? Kto dostanie dopłatę, a kto ma dalej sam dźwigać ciężar systemu? A kto będzie o tym decydował? Specjalna komisja, cały aparat, rady, opinie, procedury, wynagrodzenia, obsługa. Administracja tego przedsięwzięcia będzie kosztowała ponad 20 mln zł rocznie. Zanim jeszcze artysta dostanie dopłatę, urzędnicy i koledzy pani minister będą nas kosztowali miliony. To jest właśnie socjalizm premiera Tuska. Dla zwykłych ludzi: rachunki, składki, drożyzna, a dla wybranych grup: dopłaty, komisje, przywileje. Państwo powinno wspierać kulturę, ale nie przez tworzenie nowych kast składkowych. Jeżeli mamy pomagać ludziom o niestabilnych dochodach, to dlaczego tylko artystom? Dlaczego nie rzemieślnikom? Dlaczego nie małym przedsiębiorcom? Dlaczego nie sezonowym pracownikom, samotnym matkom czy wszystkim tym, którzy też żyją od zlecenia do zlecenia? (Głos z sali: Pomagamy przedsiębiorcom. Obudź się.) Ten projekt jest niesprawiedliwy, kosztowny i ideologiczny. (Dzwonek) To nie jest zabezpieczenie socjalne, to jest dojenie Polaków pod pięknym hasłem kultury. Trzeba przyznać jedno: Donald Tusk jest prawdziwym artystą. Artystą w wyciąganiu pieniędzy z kieszeni zwykłych Polaków. Składam wniosek o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu. (Oklaski)
Mówca: Marcin Józefaciuk
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Praca artystyczna jest pracą, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Kultura nie powstaje sama, tworzą ją ludzie: muzycy, aktorzy, plastycy, tancerze, twórcy ludowi, filmowcy czy pisarze. I wielu z nich rzeczywiście funkcjonuje w bardzo trudnym modelu: od zlecenia do zlecenia, bez stabilnego dochodu, bez jasnego zabezpieczenia chorobowego, zdrowotnego czy emerytalnego. Ale właśnie dlatego państwo powinno działać mądrze, sprawiedliwie i systemowo, a ten projekt, w mojej ocenie, tego warunku nie spełnia. Tworzymy specjalny status, specjalną komisję, specjalną procedurę, specjalny mechanizm dopłat. Pytanie brzmi: Dlaczego akurat tak? Dlaczego państwo wybiera jedną grupę zawodową, a nie rozwiązuje szerszego problemu ludzi pracujących nieregularnie, projektowo, na umowach cywilnoprawnych albo na pograniczu kilku zawodów? (Oklaski) Mówię to także jako nauczyciel. W tym samym państwie nauczyciele słyszą o 3-procentowej waloryzacji. Często dorabiają, prowadzą zajęcia dodatkowe, pracują w szkołach artystycznych, domach kultury, ogniskach, przy projektach edukacyjnych i dla nich nie powstaje żaden specjalny system bezpieczeństwa. W Karcie Nauczyciela projekt robi zmianę techniczną, porządkującą nazwę instytucji - tyle. Problem realnego bezpieczeństwa zawodowego nauczycieli pozostaje jednak poza tą ustawą. Mam też poważny problem z uznaniowością. Kto zadecyduje, kto jest wystarczająco artystą? Czy twórca z małej miejscowości, bez silnej organizacji branżowej, bez dorobku instytucjonalnego będzie miał takie same szanse jak osoba z dużego środowiska? Mam problem z kosztami administracji i tym, że system może być tak skomplikowany, że część osób nadal będzie uciekać w fikcyjne zatrudnienie, byle mieć ubezpieczenie. Dlatego nie odrzucam problemu, ale ta ustawa w obecnym kształcie wymaga głębokiej korekty. Pomoc nie może być przywilejem dla wybranych, musi być częścią sprawiedliwego systemu zabezpieczenia dla wszystkich, którzy pracują, ale których praca nie mieści się w klasycznym etacie. Dlatego jestem otwarty na dalsze prace nad tym projektem. Swoją drogą, w Polsce jest tylu artystów, ilu uczniów w edukacji domowej. Tym pierwszym daje się wsparcie, a tym drugim zabiera finansowanie i obcina egzaminy on-line. To ciekawe. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Grzegorz Lorek
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Miało być lepiej w każdym polskim domu, a będzie dojenie każdego polskiego domu. Tusk przywrócił socjalizm w wersji dla elit. Ponad 3 mln Polaków zarabiających minimalną krajową płaci na rzecz ZUS prawie 1 tys. zł miesięcznie. W socjalizmie Tuska będą jeszcze teraz dopłacać do emerytów artystów, którzy zarabiają 6 tys. zł miesięcznie, czyli ćwierć razy więcej. Ale - uwaga - te 6 tys. zł określone w ustawie to jest tak naprawdę 12 tys. zł miesięcznie, bo artyści mają 50-procentowe koszty uzyskania przychodu. A zatem człowiek ledwo wiążący koniec z końcem, któremu ZUS zabiera jeszcze z minimalnej pensji 1 tys. zł, będzie dopłacał do zarabiającego 12 tys. zł artysty, który artystycznie wkłada polską flagę w psie odchody albo wyśpiewuje szyderstwa o zabijanych, nienarodzonych dzieciach. Aha, zapomniałbym, w socjalizmie Tuska będzie zarządzać (Dzwonek) specjalna komisja, która będzie decydować, kto jest artystą, co będzie nas kosztować dodatkowo ponad 20 mln zł rocznie. (Głos z sali: Tak.) (Głos z sali: Czas, panie marszałku.) Trzeba przyznać, że Tusk to prawdziwy artysta w dojeniu Polaków. (Oklaski)
Mówca: Łukasz Ściebiorowski
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Znamienne jest to, że w kontekście publicznej dyskusji nad projektem ustawy nieobecny poseł Sławomir Mentzen zarzuca artystom nieróbstwo. (Poseł Witold Tumanowicz: Nie jest zawodowym posłem.) Czyżby powiedział to tytan sejmowej pracy? Sprawdzam. Wypowiedzi na posiedzeniach Sejmu - 47. Nie powala. (Oklaski) (Głos z sali: Nie jest zawodowym posłem.) Interpelacje - 33. No, dobrze, tragedii nie ma. Natomiast, co jest ciekawe, udział w głosowaniach - 66%. Słabo. Dla porównania prymuska Sylwia Bielawska z KO - 99%. Przynależność do komisji - jedna komisja, nieobecność prawie zerowa. Przynależność posła Mentzena do stałych delegacji parlamentarnych grup bilateralnych - brak aktywności. Członek dwóch zespołów parlamentarnych, w jednym jest przewodniczącym. Ile razy ten zespół się spotkał? Raz. (Poseł Dariusz Matecki: Chcesz się licytować?) Wracając do kwestii artystów i tych, którzy rozumieją kulturę. Kiedy mówimy o sztuce, artystach... (Wypowiedź poza mikrofonem) Proszę nie przeszkadzać. ...nie mówimy o czymś zamkniętym w gablotach, odświętnym i pokazywanym tylko przy okazji jubileuszy. Mówimy o ludziach (Dzwonek), o twórcach, artystach i pasjonatach, którzy często przez całe życie dbają o to, żeby polska kultura mogła nie tylko przetrwać, ale również się rozwijać. (Głos z sali: Czas.) Dlatego naszą powinnością jest zapewnienie właściwych mechanizmów wsparcia twórców...
Mówca: Łukasz Ściebiorowski
Data: 2026-06-18 (Sejm RP, kadencja 10)

...zwłaszcza tych, którzy ze względu na specyfikę swojej działalności nie osiągają dużych dochodów. Dziękuję bardzo. (Oklaski)