PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Tomasz Kamiński
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Poselskiego Sojusz Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec byłych posłów na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej skazanych w procesie brzeskim za działalność na rzecz demokratycznego państwa. Wysoki Sejmie! Nikt tutaj nie tworzy historii na nowo i nikt tej historii nie traktuje wybiórczo. Historia to fakty, a fakty są takie, że w nocy z 9 na 10 września 1930 r. na polecenie Józefa Piłsudskiego - który, jak donoszą, jak mówią historycy, miał duży wpływ na listę aresztowanych - w wielu przypadkach w brutalny sposób aresztowano 11 posłów Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej: 6 przedstawicieli Polskiej Partii Socjalistycznej na czele z Hermanem Libermanem, 2 posłów PSL Piast, 2 posłów PSL Wyzwolenie, 1 posła ze Stronnictwa Chłopskiego. Z tych jedenastu osadzonych w twierdzy brzeskiej w specjalnie przygotowanym więzieniu wojskowym - gdzie byli traktowani w sposób niegodny, brutalny, byli bici, nie pozwolono im skontaktować się z obrońcami - dziesięciu skazano. To jest właśnie historia, to są fakty, którym nie można zaprzeczyć. Nikt tutaj nie tworzy historii na nowo. Obowiązkiem naszym, parlamentarzystów Rzeczypospolitej Polskiej, jest rehabilitacja wszystkich, którzy w taki niezgodny z prawem sposób zostali wtedy aresztowani i skazani. Dlaczego zostali aresztowani i skazani? Otóż dlatego, żeby nie wzięli udziału jako liderzy Centrolewu w wyborach, bo przeszkadzali. Tak jak wcześniej, w 1926 r., dokonano zamachu majowego, zamachu na demokrację, tak cztery lata później podczas aresztowań, po rozwiązaniu Sejmu, również dokonano zamachu na demokrację. Wysoki Sejmie! Klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej zawsze był przeciwny wybielaniu historii, tworzeniu historii na nowo. Stąd też Sojusz Lewicy Demokratycznej będzie głosował w całej rozciągłości za przedstawionym projektem ustawy. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Cezary Olejniczak
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przysłuchuję się tej dyskusji na temat historii i naprawdę uszom nie wierzę. Po pierwsze, pod tym projektem podpisali się posłowie Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Polskiego Stronnictwa Ludowego, panie pośle, nie tylko posłowie Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ale również posłowie Polskiego Stronnictwa Ludowego. To jest jedna rzecz. Byli tam skazani zarówno posłowie Polskiej Partii Socjalistycznej, jak i PSL Piast, PSL Wyzwolenie i Stronnictwa Chłopskiego. I tak jak powiedział poseł Maksymiuk, dołączył również Korfanty, który walczył o polskość na Śląsku. O tym też nie powinniście zapominać. Chcę wam jeszcze przypomnieć słowa prof. Roszkowskiego, który jest z państwa ugrupowania, był posłem do Parlamentu Europejskiego, wybitny historyk, wykładowca Szkoły Głównej Handlowej, w której miałem możliwość studiowania i uczenia się historii również u pana prof. Roszkowskiego. Zacytuję, żeby się nie pomylić: proces był ciemną plamą na międzywojennym wymiarze sprawiedliwości - to są słowa pana prof. Roszkowskiego z ˝Najnowszej historii Polski 1914-1945˝. Proszę więc do tego sięgnąć i przeczytać również tę najnowszą historię, zarówno posłowie z Prawa i Sprawiedliwości, Solidarnej Polski, Platformy Obywatelskiej, jak i Ruchu Palikota. Do Platformy Obywatelskiej mam jeszcze jeden apel, do pani prezydent Gronkiewicz-Waltz, żeby zrobić porządek pod pomnikiem byłego premiera pana Witosa, posła na Sejm, żeby nie jeździli na tych rolkach, bo to był premier rządu, trzy razy był premierem II Rzeczypospolitej Polskiej. Tak że jest taka prośba do pani prezydent miasta stołecznego Warszawy, żeby zrobić tam porządek, bo to (Dzwonek) naprawdę urąga wszystkiemu. Dziękuję serdecznie.
Mówca: Romuald Ajchler
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Otóż właściwie wszystko czy prawie wszystko, co można było usłyszeć o procesie, wypowiedział pan poseł Stefaniuk. Zresztą bardzo wnikliwie przysłuchiwałem się temu wystąpieniu. I nic dodać, nic ująć. Szkoda tylko, że prawa strona sceny politycznej nie chce przyjmować tych argumentów, które tutaj w sposób dobitny były podkreślone. Nie jestem historykiem, ale to, co było w uzasadnieniu projektu ustawy napisane... I problem polega nie na tym, Wysoka Izbo, że występujemy z taką inicjatywą, tylko problem polega na tym - tego nie możecie, proszę państwa, znieść - że robi to Sojusz Lewicy Demokratycznej. Bo gdyby wystąpił z taką propozycją PiS, to sądzę, że pan poseł, który występował w waszym imieniu, znalazłby inne wątki, które broniłyby przedstawionej tezy, przemawiające za ułaskawieniem czy za ustawą. Wtedy wasze zachowanie byłoby z pewnością inne. I to jest, proszę państwa, manipulacja historią. To takie właśnie podejście. Zastanawiam się teraz, Wysoka Izbo, nad tym, czy można taką ustawę uchwalić. Otóż jeżeli podczas pierwszego czytania pada wniosek klubów, że projekt ustawy nie nadaje się do dalszego procedowania, to wtedy to nie ma sensu. W tej sytuacji bylibyście bardziej wiarygodni, gdybyście chociaż przekazali ten projekt do pracy w komisjach. Przecież wiele rzeczy można w nim załatwić. Nie rozumiem jednej rzeczy, następujących argumentów. Wtedy, kiedy był proces brzeski, można było złamać konstytucję i nie zastanawiano się nad tym (Dzwonek), a dzisiaj, jak chcemy to naprawić, poszukuje się kruczków prawnych, które dawałyby partiom politycznym, niewnioskodawcom, którzy nie złożyli tego albo nie wpadli na ten pomysł, że należałoby uchwalić tego typu ustawę, która rzeczywiście w sposób godny rehabilitowałaby tychże dziesięciu skazanych... Tylko szukacie państwo takich kruczków prawnych, które pozwoliłyby wam na zewnątrz czy w dyskusji uzasadnić wasz wniosek. Wysoka Izbo! Zwracam się do Platformy Obywatelskiej, do pana posła, który występował w imieniu Platformy. Zastanówcie się, można ten wasz wniosek wycofać. Namawiam was. Jeżeli macie jakiekolwiek prawne przeszkody, to można te przeszkody usunąć podczas pracy w komisji. Wtedy wykażecie chociaż odrobinę dobrej woli. O to apeluję także do przedstawicieli PiS. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Marek Suski
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Otóż tu jest jakieś nieporozumienie. Przecież nie zgłosiliśmy żadnego wniosku o odrzucenie w pierwszym czytaniu. Mamy tylko szereg wątpliwości, i to wątpliwości, które padły też z ust wnioskodawców, bo rzeczywiście jest pewnym chichotem historii, że osoby, które były działaczami demokratycznymi w demokratycznym państwie, zostały skazane za popełnione przestępstwo przez niezawisły sąd, później zostały rehabilitowane, a dziś, po kilkudziesięciu latach, przedstawiciele postkomunistycznych partii... (Poseł Cezary Olejniczak: Panie pośle...) ...tak, zgłaszają wniosek o ich pełną rehabilitację. To oni rzeczywiście w grobach się przewracają. I to co do tego mamy wątpliwości. (Poseł Cezary Olejniczak: Skąd pan wie?) A skąd pan wie, że nie? (Głos z sali: Oj!) Otóż, po pierwsze, to SLD, które wywodzi się PZPR, jak również ZSL, które dzisiaj nazywa się PSL-em, zwalczały ten PSL, z którego wywodził się Witos. Tak, Mikołajczak musiał uciekać z kraju. To ugrupowanie PSL, to prawdziwe PSL było zwalczane przez późniejszy ZSL, który dzisiaj jest PSL-em. A więc chichot historii i pewnego rodzaju zdziwienie budzi właśnie forma, w jakiej tutaj występuje, można powiedzieć, pewna polityczna mimikra, bo ktoś, kto był kimś innym, dzisiaj... (Poseł Romuald Ajchler: Panie pośle, i teraz chcecie to...) ...chce być znowu kimś innym. Natomiast my przecież ani nie zapowiadaliśmy wniosku o odrzucenie w pierwszym czytaniu, ani nawet nie powiedzieliśmy, jak będziemy głosować, tylko mówiliśmy o różnych wątpliwościach. Mógłbym powiedzieć w ten sposób, że mam wątpliwości w ogóle co do prawnej konstrukcji takiego wniosku, ale mam również pytanie dotyczące strony moralnej, bo przecież wielokrotnie w naszym państwie dokonywano przewrotów, obalenia rządów i jakoś na razie ofiary obalenia rządu (Dzwonek) w czasach stanu wojennego ani ofiary obalenia rządu Olszewskiego nie doczekały się rehabilitacji, a niektórzy z was, nawet tu siedzący w Sejmie, braliście w tych wydarzeniach czynny udział. Wracacie do historii i próbujecie być adwokatem kogoś, kto naprawdę nie ma z wami wiele wspólnego. I sądzę, że gdyby można było ich zapytać, to pewnie by sobie tego nie życzyli. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Tomasz Kamiński
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Po raz kolejny obleciał was strach - strach przed faktami historycznymi. A kiedy jesteście wystraszeni, to mówicie o biogramach i sięgacie do historii. W waszej formacji jest wielu byłych członków Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pan poseł Jasiński. Mam dalej wymieniać? Sekretarz Jasiński. W każdej z formacji siedzących na sali są przedstawiciele władzy czy partii, które sprawowały władzę przed 1989 r. (Poseł Cezary Olejniczak: To nie grzech.) To nie grzech, bo te 45 lat to nie była czarna dziura. (Głos z sali: Tylko wstyd.) Tam żyły miliony Polaków. Wtedy budowano szkoły, a nie zamykano. Po drugie, mówicie o tym, że jest to ingerencja w historię. Otóż ingerencją w historię było nazwaniem bohaterami wielu ludzi, którzy po wojnie mordowali Polaków na Podhalu, na Podkarpaciu, w Polsce Wschodniej. Wtedy mordowano przedstawicieli władzy, ale również bezbronnych ludzi. I wy zrobiliście z nich bohaterów. Mówię tutaj o ˝Ogniu˝ na Podhalu. Fakty historyczne. Boicie się historii. Na koniec: jesteście takimi wielkimi obrońcami Julii Tymoszenko na Ukrainie. To sięgnijcie do historii Polski i tak samo zachowujcie się wobec historii Polski. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Piotr Paweł Bauć
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozumiem kolegów posłów projektodawców. Owszem, Ruch Palikota jest jak najbardziej za tym, aby przywracać prawdziwe oblicze naszej historii. Myślę, że wszystkie osoby siedzące na tej sali, a nawet nieobecne mają wyrobione i podobne zdanie, jeżeli chodzi o to zdarzenie historyczne z czasów II Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast jakby jest kwestia sporna. Wiem, jak to jest z emocjami, kiedy się pokaże komuś, że dobra intencja i dobra treść są w złą formę ubrane. Poza treścią jeszcze jest forma. Ja tylko zwracam uwagę, że jeżeli mamy szacunek dla trójpodziału władzy, to widzimy, że jakoś nie pasuje instytucja stanowienia prawa do rozstrzygania tej części umowy społecznej, w ramach której, wykorzystując prawo, osądza się osoby, zdarzenia, czyny, intencje. W związku z tym zwracam się z pytaniem i z prośbą, myślę, że do całej sali, aby może w innej formie uczcić te osoby, ich wkład, wspólnie wykazać, że to z różnych opcji były osoby, różnie widzące Polskę, i może bardziej namacalnie uhonorować je, tablicą w naszym parlamencie, a nie taką nie do końca chyba formalnie dobrze skonstruowaną ustawą. Dziękuję.
Mówca: Ryszard Terlecki
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Do jednej sprawy właściwie tylko chcę się odnieść. Mianowicie nie można naszego dzisiejszego sposobu pojmowania demokracji, praw człowieka nanosić na historię. Nie można, bo czasy były zupełnie inne i znaczenie tych pojęć było wtedy zupełnie inne. Pan marszałek mówił o tym, że odwołujemy się jakoś także do tradycji Witosa. Oczywiście, bo Witos był jednym z najwybitniejszych polityków w II Rzeczypospolitej, był premierem rządu wolnej Polski. Owszem, doszło potem do dramatycznych podziałów i różnic, sporów. I te spory były rozwiązywane tak, jak się wtedy rozwiązywało te spory. To dziś się nam może nie podobać. Wtedy to był, powiedziałbym, nawet pewien standard. Pan powiedział, że Europa się wstydziła za Polskę. Otóż nie. Polska była jednym z państw, które były stosunkowo najbardziej demokratyczne. W Europie w latach 30. zwyciężał wszędzie autorytaryzm albo wręcz totalitaryzm, a Polska się jakoś temu oparła. Tak więc twierdzenie dziś, że Europa się wstydziła za Polskę, jest nieprawdziwe, bo tego akurat ówczesnym władzom Rzeczypospolitej zarzucić nie można. A jeżeli odwołujemy się do Witosa, to przypomnę też, że Wincenty Witos w ostatnich miesiącach swojego życia poparł Stanisława Mikołajczyka, a nie Władysława Kowalskiego (Dzwonek), który stał na czele SL, do którego tradycji wyście się panowie odwołali i z którego tradycji wywodził się potem ZSL, z tradycji prokomunistycznego Stronnictwa Ludowego. (Oklaski)
Mówca: Piotr Babinetz
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Gdy słuchałem moich przedmówców, taka refleksja we mnie się zrodziła, że jednak państwo nie zauważacie, że historia i polityka są trochę bardziej skomplikowane, dlatego że chociażby premier Wincenty Witos w 1926 r. zachęcał w pewnej swej wypowiedzi marszałka Piłsudskiego do przejęcia władzy przy pomocy wojska. I wielokrotnie też wówczas negatywnie wypowiadał się o nadmiernie demokratycznym, niewydolnym systemie politycznym. Te wypowiedzi są znane i dostępne. Natomiast co do uzasadnienia tego projektu ustawy, bo z fałszywego uzasadnienia wyciąga się potem fałszywe wnioski, to czytamy w nim: po klęsce wrześniowej będącej przede wszystkim klęską rządzącego obozu sanacyjnego, a przecież była to klęska czy porażka militarna państwa polskiego, a nie takiego czy innego obozu politycznego, w obliczu agresji Niemiec i Związku Sowieckiego. Klęska Francji w starciu tylko z Niemcami pokazuje, że nie było szans na zwycięstwo we wrześniu 1939 r. obojętne, kto by sprawował wówczas rządy. Jest tu też mowa o tych ludziach, że włączyli się do walki z hitlerowską III Rzeszą niemiecką u boku generała Sikorskiego. Owszem, włączyli się do walki, także w działalność polityczną na rzecz niepodległości Polski, ale przeciw obu okupantom, niemieckiemu i sowieckiemu. Wreszcie jest mowa o sanacyjnym prezydencie Władysławie Raczkiewiczu. Władysław Raczkiewicz był ustanowiony w zgodzie z konstytucją Polski niepodległej prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej, a nie prezydentem jednego czy drugiego obozu politycznego. W końcu jest tu także mowa o tym, że pierwowzorem tego projektu ustawy jest ustawa o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego. Tylko że tam chodziło o unieważnienie orzeczeń wydanych przez instytucje kilkudziesięcioletniego okresu okupacji sowieckiej Polski, a ten projekt dotyczy uznania za nieważne orzeczeń z okresu państwa niepodległego. Tak że jest to całkowicie nietrafne porównanie. (Dzwonek) No i w tej sytuacji mam pytanie jeszcze do wnioskodawców. Dlaczego w ramach tego historycznego dzieła nie zgłosiliście państwo równie konsekwentnie projektu ustawy, która byłaby zadośćuczynieniem dla oficerów Wojska Polskiego, piłsudczyków, niektórych członków obozu narodowego więzionych na terenie Zjednoczonego Królestwa przez rząd generała Władysława Sikorskiego w czasie II wojny światowej? Wówczas takie potraktowanie tych oficerów Wojska Polskiego spowodowało wiele przypadków samobójstw. No ale w sumie to pewnie dobrze, że państwo nie tego zgłosiliście, jako że lepiej chyba dla tych ludzi, bo nie chcieliby oni mieć obrońców w następcach PZPR, którzy dzisiaj w Sejmie plują na tych przedstawicieli Stronnictwa Ludowego, którzy po II wojnie światowej niezłomnie kontynuowali walkę o niepodległość Polski przeciw komunistycznym zdrajcom. Dziękuję bardzo.
Mówca: Włodzimierz Bernacki
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Właściwie swoje wystąpienie chciałbym rozpocząć od prostego stwierdzenia. Cokolwiek prawa strona powiedziałaby na zadany temat, to i tak będzie ponosiła odpowiedzialność za wszystko. To dla mnie jest niezrozumiałe, ponieważ tak naprawdę wystąpienie pana profesora Terleckiego nie zakończyło się konkluzją, tylko zawierało serię wątpliwości dotyczących tej właśnie materii, natomiast kolejne wystąpienia były skierowane tylko i wyłącznie przeciwko prawej stronie. Co więcej, wnioskodawcy nie zauważyli stanowiska Platformy Obywatelskiej w tej materii. (Poseł Romuald Ajchler: Jak to nie?) Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Chciałbym odwołać się, kiedy mówimy o tych właśnie wypadkach, do jednej biografii, bo jest to chyba dobry moment, tj. biografii profesora Adama Krzyżanowskiego, który w okresie poprzedzającym zamach majowy był liberałem, był szczerym demokratą, ale jednocześnie z pozycji czysto demokratycznych i liberalnych bardzo zdecydowanie krytykował konstytucję marcową, zwłaszcza w kontekście zagrożenia płynącego zarówno ze Wschodu, jak i z Zachodu. Adam Krzyżanowski, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1926 r., podobnie zresztą nie tylko jak liberałowie, ale i jak członkowie PPS oraz większości partii politycznych, poparł zamach marszałka Piłsudskiego. Co więcej, warto sprostować to, co mówił pan Patryk Jaki. Otóż to Zgromadzenie Narodowe wybrało marszałka Piłsudskiego na prezydenta Rzeczypospolitej. Wydaje mi się, że puentą tego jest to, co stało się (Dzwonek) w następstwie wydarzeń, o których panowie mówili w związku ze swoim projektem. Otóż po procesie brzeskim pan profesor Adam Krzyżanowski, mimo że po dwudziestym szóstym został wybrany z list BBWR do Sejmu Rzeczypospolitej, złożył mandat. Wydaje mi się, że to było właściwe rozwiązanie w tej sytuacji. W ten sposób popierał czy solidaryzował się z tymi posłami, którzy zostali aresztowani. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Jarosław Katulski
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 11 kwietnia br. Komisja Zdrowia na swoim posiedzeniu przyjęła projekt uchwały ustanawiającej Narodowy Dzień Pacjenta w Śpiączce. Miałby to być dzień 18 kwietnia. Treść uchwały wraz z uzasadnieniem została posłom dostarczona w druku nr 326, jak pan marszałek był już uprzejmy zauważyć. W imieniu komisji wnoszę o przyjęcie przez Izbę uchwały w takiej właśnie treści. Na posiedzeniu komisji została ona przyjęta jednogłośnie. Dziękuję bardzo.
Mówca: Alicja Dąbrowska
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska mam zaszczyt zaprezentować stanowisko w sprawie ustanowienia 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce (druk nr 326). Komisja Zdrowia na swoim posiedzeniu 11 kwietnia br. przyjęła przez aklamację projekt uchwały w sprawie ustanowienia 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. Tego typu inicjatywy zawsze odnoszą pozytywny skutek. Ich celem jest zwrócenie na to zagadnienie uwagi opinii publicznej, a także instytucji państwowych. Przyjęcie omawianego projektu uchwały będzie niezwykle pomocne dla fundacji, stowarzyszeń, oddziałów opieki krótko- i długoterminowej, gdzie znajduje się wiele osób pozostających w stanie śpiączki. Pozwoli także podjąć wiele działań o charakterze porządkującym w obszarze leczenia osób pozostających w śpiączce oraz opieki nad nimi. Klub Platforma Obywatelska będzie głosował za ustanowieniem 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Halina Szymiec-Raczyńska
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Ruch Palikota popiera uchwałę o ustanowieniu 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. Jednocześnie w imieniu klubu chciałabym wyrazić nadzieję, że symboliczna waga aktu stanie się początkiem prawdziwej zmiany sytuacji osób w śpiączce. Uchwała Sejmu nabierze sensu dopiero wówczas, gdy rząd zobowiąże się i wprowadzi rozwiązania systemowe, które zapewnią pacjentom w śpiączce lepszą opiekę, leczenie i łatwiejszy dostęp do rehabilitacji. Co nas w związku z tym czeka? Zebranie danych o liczbie osób w śpiączce, utworzenie krajowego rejestru medycznego oraz zagwarantowanie pełnych środków budżetowych na leczenie i opiekę. Jednak to tylko niektóre z zadań związanych z poważnym traktowaniem uchwały, którą wspólnie podejmiemy. Jeśli za sprawą tej uchwały państwo polskie nie tylko w Narodowym Dniu Pacjenta w Śpiączce, ale na co dzień będzie dbać o godność, zdrowie i życie osób w śpiączce, to nasza praca będzie miała znaczenie. Z myślą o tym popieramy tę uchwałę. Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Marek Gos
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pragnę przyłączyć się do tych głosów moich poprzedników, którzy optują za ustanowieniem 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce, jest to również opinia klubu Polskiego Stronnictwa Ludowego, który reprezentuję. Szanowni Państwo! Pacjenci w śpiączce stanowią bardzo specyficzną grupę pacjentów, tych bezbronnych, tych, którzy nie mogą się upomnieć o swoje prawa, nie mogą się poskarżyć, tylko zdani są na łaskę bądź niełaskę losu, a tym losem niejednokrotnie kieruje jednak człowiek. W związku z tym, że waga problemu jest coraz bardziej znacząca w naszym kraju i wiele osób można by uratować, mając dobry system, wprowadzając współpracę wielu specjalistów i najnowsze osiągnięcia nauk medycznych, warto dziś dołożyć wszelkich starań, zaangażować środki, żeby taki system w Polsce stworzyć. Ten dzień ma przypominać nam wszystkim o konieczności troski o kilka tysięcy, jak tu już było wspomniane, bytów ludzkich, które mając dobrą opiekę, po szybkiej interwencji miałyby szansę przeżyć. Śpiączka jest pewną jednostką chorobową, która w zależności od urazu, od przebiegu niedotlenienia mózgu może okazać się długotrwałą chorobą, ale może się również okazać chorobą, która ustępuje. Chcemy doprowadzić do tego, żeby tym wszystkim, którzy mają szansę przeżyć, dać takie możliwości. Dzisiaj osoby w śpiączce są problemem szczególnie dla rodzin, bo rzeczywiście po interwencji na oddziale intensywnej terapii, często po zaaplikowaniu odpowiednich leków anestezjolodzy są bezradni i starają się zwolnić łóżko, bo kolejni pacjenci w nagłych przypadkach czekają na taką możliwość. W związku z tym nie bardzo jest gdzie takiego pacjenta umieścić, ale umieścić z nadzieją, że ma on szansę odzyskać przytomność i wrócą jego czynności, naturalne procesy fizjologiczne i sprawność umysłu. Chcemy dzisiaj wszyscy jako posłowie, bo w tym kierunku zmierza nasza debata, aby w ramach publicznego systemu ochrony zdrowia stworzyć takie miejsca w publicznych placówkach, które już dzisiaj mają spore osiągnięcia w leczeniu osób w śpiączce, po urazach, po wstrząsach, tak żeby dać szansę tym wszystkim, których taki stan może dotknąć, a przecież liczba wypadków rzeczywiście z roku na rok rośnie. (Dzwonek) W związku z tym Polskie Stronnictwo Ludowe, nasz klub w pełni poprze inicjatywę, która wyszła z Komisji Zdrowia, związaną z ustanowieniem dnia 18 kwietnia Narodowym Dniem...
Mówca: Marek Balt
Data: 2012-05-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Sojusz Lewicy Demokratycznej w sprawie ustanowienia 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. To dobrze, że Sejm Rzeczypospolitej zwraca uwagę na sytuację polskich pacjentów, którzy są w stanie śpiączki. To dobrze, że zajmujemy się tą bardzo ważną sprawą. Ci ludzie, jak wiemy, są w bardzo ciężkiej sytuacji, a także ich rodziny są w bardzo ciężkiej sytuacji. To jest czas, kiedy najbliżsi oczekują na to, że ci pacjenci wyjdą z tej choroby i zaczną funkcjonować. Niestety, wielu pacjentów w Polsce umiera w trakcie pozostawania w śpiączce. Wiele dzieci do 15. roku życia, blisko 40%, nie wybudza się ze śpiączki i w stanie śpiączki odchodzi. Klub Sojusz Lewicy Demokratycznej ma nadzieję, że oprócz tego, iż Sejm ustanowi dzień pacjenta w śpiączce, rząd w kolejnych budżetach zapewni odpowiednią ilość środków na to, aby ci pacjenci w sposób godny mogli być leczeni i by ich rodziny w sposób godny mogły przy tych pacjentach czuwać i oczekiwać na to, że pacjenci ci się wybudzą. Naszym zdaniem ta uchwała powinna też wyróżniać pacjentów, którzy są w stanie śpiączki chorobowej, i pacjentów, którzy są w stanie śpiączki farmakologicznej, bo bardzo często jest tak, że pacjenci, którzy są usypiani do zabiegów, później nie wybudzają się, co też stanowi problem. Chciałbym powiedzieć, że klub Sojusz Lewicy Demokratycznej poprze uchwałę o ustanowieniu 18 kwietnia Narodowym Dniem Pacjenta w Śpiączce. Dziękuję.