Mówca: Marzena Dorota Wróbel
Data: 2013-02-19 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko Klubu Parlamentarnego Solidarna Polska w odniesieniu do projektu ustawy o ratyfikacji Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej, zwanego potocznie paktem fiskalnym. Dyskusja, którą dziś przeprowadzamy, jest nie tylko rozważaniem o pakcie fiskalnym, ale też o tym, czy wchodzić do strefy euro, czy nie, o tym, na jakiej koncepcji rozwoju powinna się oprzeć Europa. Dla każdego myślącego racjonalnie człowieka oczywiste jest, że nie wchodzi się do domu, który płonie. A Platforma Obywatelska wpycha nas do tego domu i mamy jeszcze wchodzić do niego ze śpiewem na ustach. To duża przesada, drodzy państwo. Radziłabym przeanalizować najnowsze opinie badaczy, naukowców dotyczące wchodzenia do strefy euro, bo państwo po prostu tych najnowszych opinii nie znacie, a one są zdecydowanie jednoznaczne. W tej chwili wejście do strefy euro byłoby dla Polski wyjątkowo niekorzystne i zostalibyśmy rozszarpani przez spekulantów. Taka jest prawda. Ta dyskusja, jak powiedziałam na wstępie, dotyczy także tego, jaką koncepcję rozwoju Europy powinniśmy przyjąć. W ciągu ostatnich lat wygenerowały się dwie takie koncepcje. Jedna jest oparta na idei Europy ojczyzn zespolonej gospodarczo przez wspólny rynek, druga, która niestety w tej chwili zwycięża, oparta jest na idei państwa federacyjnego, zunifikowanego, w którym największą rolę będą odgrywały podmioty najsilniejsze gospodarczo i politycznie. Ten rodzaj unii ma być zespolony gospodarczo poprzez przyjęcie euro. To jest najgorszy z możliwych scenariuszy, jaki może czekać Europę. To sprawi, że Europa wcześniej czy później się rozleci przez egoizm poszczególnych państw europejskich, tych, które są najsilniejsze. Już w tej chwili widzimy, jak Europa powoli ulega fragmentaryzacji. Do paktu fiskalnego przystępuje nie 27, tylko 25 państw. Z tych 25 państw 8 to będą ubodzy krewni. I wy stawiacie nas w tej chwili, sugerując przyjęcie paktu fiskalnego, w roli właśnie takiego ubogiego krewnego. To jest po prostu niedopuszczalne, to budzi ogromny sprzeciw. Swoboda w kształtowaniu budżetu jest jednym z zasadniczych elementów wyznaczających suwerenność każdego państwa. I wreszcie się tego nauczcie. Przystępując do paktu fiskalnego, zgodzimy się, by w przyszłości najważniejsze dla Polski decyzje gospodarcze zapadały nie w Warszawie, a w Brukseli. Rządzący założyli, że tej suwerenności pozbędziemy się byle jak, przyjmując ustawę ratyfikacyjną zwykłą większością głosów, nawet nie większością kwalifikowaną, że nie wspomnę o referendum. To jest brak szacunku dla własnego kraju i dla podstawowego aktu prawnego, jakim jest Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Szanowni państwo, w pakcie fiskalnym pojawiają się tymczasem elementy, które sprawiają, że można go odczytywać jako taki akt, który zawiera elementy traktatowe, elementy prawa pierwotnego Unii Europejskiej, a więc powinien być przyjmowany ze wszystkimi rygorami, które wyznacza w tej materii konstytucja. Co zakłada pakt fiskalny? Podstawowe założenia nie są nowe. Odnoszą się do nieprzekraczalnego progu deficytu budżetowego państwa umawiającej się strony, a także nieprzekraczalnej wysokości długu publicznego. Ten dług nie może wynosić więcej aniżeli 60% PKB. Z pozoru to nie są nowe uzgodnienia, bo podobne zapisy mamy w pakcie stabilności i wzrostu, w sześciopaku, jeszcze pewnie można byłoby wyliczyć inne dokumenty. Jest jednak jeden nowy element, który sprawia, że pakt fiskalny w ogóle powstał. Chodzi o kary, które mają być nakładane na państwa, które nie będą w stanie przestrzegać tych podstawowych zapisów związanych z rygorami budżetowymi. Na naszą uwagę zasługują właśnie te kary. Proszę państwa, będzie się to nazywało: automatyczny mechanizm korygujący. Ten automatyczny mechanizm korygujący będzie właśnie w sposób automatyczny włączany przez Komisję Europejską i Radę Unii Europejskiej. Żadne państwo, które przekroczy deficyt, nie będzie mogło uniknąć kary, z pewnymi jednak wyjątkami. Na te wyjątki także chciałabym zwrócić państwa uwagę. Jeśli umawiające się państwa strony uznają, że danego państwa nie trzeba karać, to mogą coś takiego przegłosować i wówczas to konkretne państwo nie zostanie ukarane. To trochę przypomina stare historie z funkcjonowania Unii Europejskiej. Niemcy, Francja, najsilniejsze państwa Unii nigdy nie płaciły kar, które wynikały chociażby z paktu stabilności i wzrostu, bo zawsze znalazły furtkę, by tych kar uniknąć. Wielcy, bogaci, silni politycznie zawsze znajdą stronników, sprzymierzeńców, którzy staną w ich obronie. Płacić będą biedni, ci, którzy rzeczywiście znaleźli się na skraju przepaści. (Dzwonek) Co więcej, państwo, które nie przekracza progu zadłużenia, będzie mogło... (Poseł Rafał Grupiński: Czas minął.)