Mówca: Marcin Horała
Data: 2017-10-11 (Sejm RP, kadencja 8)

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ustawa, o której dzisiaj debatujemy, z całym szacunkiem dla tej ustawy, nie należy do tych najgłośniejszych, najważniejszych, przyciągających największą uwagę, jednak jest pewien aspekt, który powoduje, że warto nad nią się pochylić. Nad każdą warto, ale ten aspekt powoduje, że właśnie nad tą też warto. Otóż, szanowni państwo, w tej ustawie dotyczącej w istocie pewnej szczegółowej, bardzo konkretnej sytuacji, przede wszystkim sytuacji marynarza, który został gdzieś pozostawiony przez armatora, wobec którego armator nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, przejawia się, poza oczywistym obowiązkiem implementacji dyrektywy i zmiany Konwencji o pracy na morzu, pewna filozofia tego, czym powinno być państwo, jakiego państwa polskiego byśmy chcieli: żeby było silne wobec silnych, ale pełniło funkcje opiekuńcze czy chociażby ochronne wobec interesów słabszych, żeby nie ingerując bezpośrednio, nie wchodząc w rolę podmiotu gospodarczego, w sytuacji nierównoważności stron w umowie - choć pod względem formalnoprawnym w stosunkach cywilnych strony umowy są sobie równe, to jednak siła ekonomiczna i faktyczna możliwość działania jednej ze stron jest zdecydowanie słabsza - w sytuacji marynarza, którego armator gdzieś tam pozostawił, porzucił z dala od jego kraju, często w kraju egzotycznym, z trudnym dostępem chociażby do systemu bankowego, być może z trudnym dostępem do środków komunikacji, takiego marynarza nie pozostawiało samego sobie. Należy mu się wtedy ochrona, opieka ze strony państwa polskiego, nawet w najdalszym zakątku kuli ziemskiej. Nie jest to tylko kwestia jego cywilnego stosunku z armatorem, armator tu z żadnych obowiązków nie jest zwalniany, ale w sytuacji, kiedy z tych obowiązków się nie wywiązuje, to również państwo polskie - konkretnie jest wskazany dyrektor urzędu morskiego w koordynacji z konsulem - ma wobec swoich obywateli, wobec marynarzy również swoje obowiązki, zaopiekuje się nimi, zapewni im powrót do domu, a potem wtórnie będzie dochodzić roszczeń wobec strony, która była za to odpowiedzialna, czyli armatora, który takiego marynarza pozostawił. Wreszcie ustawa gwarantuje, dba o to, żeby te gwarancje po stronie armatorów były realne, a nie fikcyjne, żeby posiadali zabezpieczenie finansowe, czy to w formie ubezpieczenia, czy innego zabezpieczenia finansowego na pokrycie ewentualnych roszczeń z tytułu kosztów sprowadzenia marynarza do domu czy z tytułu niewywiązania się ze zobowiązań do wypłaty wynagrodzenia czy jakichś roszczeń, które przysługują marynarzowi, aby pokryć koszty związane z jego chorobą, uszkodzeniem ciała, nie daj Boże, czy takie podstawowe koszty utrzymania gdzieś daleko za granicą, gdzie znalazł się przecież nie dlatego, że pojechał na wycieczkę, tylko dlatego, że tenże armator zatrudnił go do pracy, a z tego wynikają dwustronne obowiązki: nie tylko pracownika wobec pracodawcy, ale też pracodawcy wobec pracownika, szczególnego pracodawcy, w takiej sytuacji szczególne, większe niż pracodawcy wobec pracownika w sytuacji, gdy ta praca odbywa się w promieniu kilku kilometrów od domu, w Polsce, gdzie każdy może wyjść z pracy i wrócić do siebie do domu. Marynarz pozostawiony za granicą takiej możliwości nie ma, jest narażony na trudności organizacyjne, na koszty. Bardzo dobrze, że państwo będzie w tych trudnościach mu pomagać, gdyby obowiązany wobec niego się nie wywiązał, dochodzić od tego obowiązanego później kosztów i jednocześnie dbać, zabezpieczać, żeby tenże obowiązany armator był do poniesienia takich kosztów przygotowany, żeby musiał wywiązać się ze swoich zobowiązań, tak by zasada wolności zawierania umów była realna, tzn. gwarantowane było ich wykonanie i faktycznie słabsza strona umowy była pewna, że jej prawa są zagwarantowane, że nie zostanie pozostawiona sama sobie. Dlatego klub Prawa i Sprawiedliwości popiera przedłożony projekt ustawy. Dziękuję. (Oklaski)