Mówca: Anna Paluch
Data: 2012-11-07 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przedstawiam stanowisko klubu Prawo i Sprawiedliwość w sprawie komisyjnego projektu ustawy o zmianie ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich oraz ustawy o ochronie przyrody. Projekt powstał w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, po czym pracowała nad nim podkomisja powołana przez komisję administracji i komisję ochrony środowiska. Sprawozdanie tych połączonych komisji z prac prowadzonych nad projektem jest przedmiotem dzisiejszej debaty. Powodem podjęcia na nowo po ponad roku od uchwalenia przez Wysoką Izbę kwestii ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich z dnia 18 sierpnia 2011 r. jest kolizja zapisów art. 17 ust. 4 tej ustawy z zapisami uchwalonymi dokładnie tego samego dnia, 18 sierpnia 2011 r., a zawierającymi zmiany do ustawy o ochronie przyrody. Zapisy, o których mowa, dotyczą finansowania służb ratowniczych, ratownictwa górskiego, ściślej mówiąc, działających na obszarach górskich. Art. 1 niniejszego projektu odnosi się do ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich i wprowadza zmianę zapisu art. 17 ust. 4 w brzmieniu: Opłaty za wstęp do parku narodowego lub na niektóre jego obszary, o których mowa w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia o ochronie przyrody, przekazuje się w wysokości 15% wpływów pomniejszonych o należny podatek od towarów i usług za każdy kwartał podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa górskiego na obszarze, na którym znajduje się określony park narodowy, z przeznaczeniem na dofinansowanie zadań w zakresie ratownictwa górskiego nieobjętych umową, o której mowa w ust. 1. Tak brzmi w tej chwili ust. 4. Proponowany zapis jest prawidłowy. Zobowiązuje dyrektora parku narodowego do przekazywania co kwartał 15% wpływów z opłat za wstęp do parku, oczywiście pomniejszonych o podatek, organizacjom uprawnionym do wykonywania ratownictwa górskiego. Jest lepszy niż poprzedni zapis, zgodnie z którym 15-procentową stawką były objęte wpływy z opłat za wstęp na wszelkie ścieżki edukacyjne i obiekty biletowane również w parkach krajobrazowych. W takim obiekcie jak muzeum parku narodowego turyści nie są narażeni na niebezpieczeństwo, wiele ścieżek edukacyjnych jest prowadzonych na terenach, których zwiedzanie nie powoduje zagrożeń bezpieczeństwa i nie stwarza okazji do działania służb ratownictwa górskiego. Ten argument podnosili przedstawiciele czy dyrektorzy parków. Przepisy prawa powinny ważyć interesy stron. Z jednej strony, dyrektor parku powinien mieć obowiązek wspierania finansowego służb ratownictwa górskiego, skoro konieczność działań ratowniczych powstaje w następstwie zwiedzania terenu, którym zarządza. Z drugiej strony, nie można obciążać odpisem na finansowanie ratownictwa górskiego w przypadku zwiedzania takich obiektów, na których nie jest konieczne działanie służb ratowniczych. Powracam do projektu. Art. 2 projektu odnosi się do ustawy o ochronie przyrody. Przypomnę, że cały art. 12 ustawy o ochronie przyrody dotyczy zasad udostępniania terenów parków. Proponuje się tu uchylenie w art. 12 ust. 9 wprowadzonego zmianą ustawy o ochronie przyrody uchwaloną 18 sierpnia. Wspomniana zmiana w ustawie o ochronie przyrody, uchwalona pod koniec ubiegłej kadencji, podyktowana była chęcią możliwie szybkiej zmiany sytuacji prawnej parków narodowych. Krytyczna sytuacja parków w roku 2011 wynikała ze zmian wprowadzonych dwa lata wcześniej ustawą z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Ta ustawa dokonała likwidacji gospodarstw pomocniczych przy państwowych jednostkach budżetowych, czyli parkach narodowych, i parki straciły możliwość gromadzenia środków pieniężnych na rachunku dochodów własnych, a wprowadzone nowe zasady dysponowania środkami przeznaczonymi na finansowanie działalności parków i ich przepływu w sposób radykalny utrudniły ich funkcjonowanie. A zatem celem nadrzędnym prac prowadzonych w komisji ochrony środowiska, w których też uczestniczyłam, bo pracowałam wówczas w podkomisji nad ustawą o zmianie ustawy o ochronie przyrody, było możliwie szybkie procedowanie i uchwalenie zmian, które nadadzą parkom pożądany nowy status, czyli status państwowej osoby prawnej w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych, uchwalenie ich do końca VI kadencji Sejmu, tak żeby zakończyć ten swoisty tor przeszkód, który minister finansów zaordynował parkom narodowym. I to było ważniejsze niż spieranie się z drugą komisją o szczegóły kolidujących ze sobą zapisów dotyczących finansowania ratownictwa górskiego. Zmiany w ustawie o ochronie przyrody udało się uchwalić 18 sierpnia 2011 r., tuż przed zakończeniem VI kadencji Sejmu, dokładnie tego samego dnia, kiedy Wysoka Izba uchwaliła ustawę o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach. (Dzwonek) I oczywistością jest - i to należy docenić - wysiłek włożony w przygotowanie i w uchwalenie ustawy o ratownictwie i bezpieczeństwie w górach i na zorganizowanych obszarach narciarskich, która nareszcie ustabilizowała zasady działania ochotniczych służb ratownictwa górskiego, czyli organizacji mogących się odwołać do bardzo pięknej, chwalebnej ponadstuletniej tradycji. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Klub Prawo i Sprawiedliwość będzie głosował za omawianym projektem ustawy zawartym w druku nr 341 i w sprawozdaniu połączonych komisji w druku nr 777. Dziękuję bardzo. (Oklaski)