PiotrSty/sejm-speeches-corpus huggingface dataset:
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Dzisiaj obrady były wyjątkowe, bo w odniesieniu do znaczącej części punktów, poza tym ostatnim, była zgodność wszystkich klubów. Myślę, że w tym punkcie będzie podobnie. (Poseł Tomasz Makowski: Będzie bunt?) Nie wiem. To jest pytanie, na które odpowiemy na samym końcu. Ja w imieniu klubu Solidarnej Polski chcę przedstawić kierowany przez nas do Izby projekt o zmianie ustawy Kodeks wyborczy oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Drodzy państwo, w skrócie chodzi o bezpośredni wybór starosty powiatu i wybór marszałka województwa. Technicznie polega to na tym, że w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy wprowadza się zmianę, która polega na tym, że po art. 493 dodaje się dział VIIIa, który obejmuje wybory starosty powiatu, jest on podzielony na rozdziały i artykuły, oraz dział VIIIb, który ujmuje wybór marszałka województwa. Drodzy państwo, te działy zawierają zapisy podobne do tych, które obowiązują w dotychczasowych wyborach wójta, burmistrza, prezydenta.Solidarna Polska w swoich wystąpieniach i w informacjach płynących nawet z tej mównicy mówiła o tym, czyli o bezpośrednim wyborze starosty i marszałka województwa. Jest to na pewno projekt kontrowersyjny. Nawet z min, które widzę, wnioskuję, że na pewno będzie oceniany krytycznie. Oczywiście poczekajmy na wystąpienia klubowe. Dlaczego tego chcemy? Jest to jednak zmiana pewnego obowiązującego dotąd systemu. Zmiany zawsze mają to do siebie, że każdy się pyta, większość ma wątpliwości. Dlaczego mamy nie wybierać w sposób bezpośredni starosty powiatu i marszałka województwa? My mówimy, że to pomoże w demokratyzacji samorządu. Myślę, że legitymacja z wyboru bezpośredniego, a tu, na sali, jest bardzo dużo samorządowców, waży więcej niż z wyboru pośredniego przez, jak dotychczas, radnych powiatu czy radnych sejmiku województwa. Myślę, że ta legitymacja daje staroście i marszałkowi większe możliwości, ale oznacza też większą odpowiedzialność. Przecież wszyscy wiemy, że np. starostą lub marszałkiem województwa mógł być wybrany nawet ktoś spoza samorządu, spoza wybranych radnych. Tak to jest, drodzy państwo. (Poseł Piotr Zgorzelski: Kto jest organem?) Organem jest i sejmik, i rada, i organ wykonawczy, starosta i marszałek. Oczywiście, że tak. (Poseł Halina Rozpondek: A zarząd?) Przecież mówię, że zarząd. Oczywiście, że tak. (Poseł Halina Rozpondek: Trzy organy.) Nie, nie, i jeden, i drugi, bo jest organem w województwie. Proszę państwa, będziecie państwo mieli możliwość wypowiadania się.
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie marszałku, myślę, że na tym skończę i dam możliwość wypowiadania się na ten temat przedstawicielom klubów. Jestem do dyspozycji później i odpowiem na pytania. Dziękuję bardzo.
Mówca: Stanisław Ożóg
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Ułatwiła mi moje wystąpienie koleżanka z Platformy Obywatelskiej, więc pewnych elementów nie muszę powtarzać. Natomiast moje pytanie brzmi: Skąd ta inicjatywa w sytuacji, gdy stan finansów samorządowych jest wręcz dramatyczny? Od 8 miesięcy nie rozpoczęto pracy nad inicjatywą obywatelską ˝Stawka większa niż 8 mld˝. Co zrobiono? Powołano podkomisję nadzwyczajną, której jestem członkiem, ale prawie że od roku nie zwołano posiedzenia tej podkomisji. Od 5 lat przekazuje się zadania dla samorządów bez zabezpieczenia środków finansowych, co gwarantuje Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej i ratyfikowana przez Polskę Europejska Karta Samorządu Terytorialnego. Obecnie przez samorządy, niestety tylko przez samorządy, przetacza się dramatyczna dyskusja nad koniecznością zmiany art. 242 i art. 243 ustawy o finansach publicznych. Mój klub będzie pewnie wnosił o rolowanie wejścia w życie tych artykułów na okres do końca perspektywy finansowej na lata 2014-2020, bo każdy zdaje sobie sprawę z dramatycznej sytuacji, jaka będzie, gdy te dwa artykuły w ustawie o finansach publicznych wejdą w życie od 1 stycznia. Skąd samorząd weźmie pieniądze na udział własny i jeszcze w tej perspektywie? Z powodów finansowych zamykane są szkoły. Dlaczego o tym nie dyskutujemy? Subwencja oświatowa wystarcza jedynie na 70% wydatków bieżących. Nie dokonano standaryzacji zadań, ich wyceny, czego domagają się samorządy. Wydatki majątkowe od roku 2010 znacząco maleją, w ubiegłym roku zanotowano spadek o ponad 18% z powodu braku pieniędzy na udział własny. Zadłużenie samorządów dramatycznie rośnie. Konkretnie: 2007 r. to około 24,5 mld zł, a na koniec 2012 r. zadłużenie przekroczyło już 70 mld zł. Dlaczego o tym nie dyskutujemy? Dlaczego nie ma takiej inicjatywy klubu Solidarna Polska, zresztą tak samo koalicji rządzącej? Opinia na temat tego projektu ustawy jest druzgocąca, jeśli chodzi o Związek Województw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ma w załączniku do projektu tej ustawy opinii Związku Powiatów Polskich ani też powiatów. Pozwoliłem sobie rozmawiać z 23 starostami z terenu całej Polski, z każdego z województw. Nie usłyszałem ani jednego przychylnego głosu. Gdy informowałem ich, koleżanki i kolegów, o waszych zamiarach, cisnęły im się na usta nieparlamentarne, a ostatnio okazuje się, że to chyba parlamentarne wypowiedzi. Jestem bardzo zdziwiony, wręcz zaskoczony, że ty, Józku, panie prezydencie Tarnowa, podpisałeś się pod tym projektem, że podobnie twoi koledzy, nasi koledzy, o których jako samorządowiec miałem bardzo dobre zdanie, m.in. Edward Siarka, Jacek Bogucki, podpisali się pod tym projektem ustawy. Kto was tak wypuścił? Jest to inicjatywa z tych względów, o której mówiła pani poseł, reprezentantka Platformy Obywatelskiej - nie daj Boże, żeby przeszła - absolutnie szkodliwa dla samorządów terytorialnych w Polsce. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)
Mówca: Marek Ast
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pytanie do posła wnioskodawcy: Co państwem kierowało, kiedy składaliście do laski marszałkowskiej ten projekt, nad którym dzisiaj debatujemy? Czy przede wszystkim policzyliście państwo koszty wprowadzenia w życie tego pomysłu? Króciutko o tym poseł Zbyszek Zaborowski wspomniał. Przecież bezpośrednie wybory marszałków i starostów to przede wszystkim też koszty przeprowadzenia drugich tur w wielu województwach i wielu powiatach. Czyli zwiększenie kosztów takiej bezpośredniej demokracji to jest pierwsza rzecz. Druga rzecz. Czy zastanowiliście się państwo nad tym, jak będzie funkcjonował czy to samorząd powiatowy, czy samorząd wojewódzki w sytuacji takiej, kiedy bezpośrednio wybrany marszałek czy starosta nie będą mieli w radzie powiatu czy w sejmiku województwa większości? Grozi to absolutnym paraliżem władzy na poziomie czy to województwa, czy to powiatu. Powiaty mają i tak wiele problemów i po co im jeszcze (Dzwonek) fundować problem kolejny? Chciałem jeszcze spytać o to, czy sprawdziliście, czy podobne rozwiązania funkcjonują w Europie, ale poseł Zaborowski już na to pytanie odpowiedział. Nie ma po prostu takich przypadków. A więc, panie pośle, po co ten projekt?
Mówca: Halina Rozpondek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Jesteśmy dzisiaj wyjątkowo zgodni, jeżeli chodzi o ten projekt ustawy, ale myślę, że tutaj przemawia za nami pragmatyka samorządowa, nasze doświadczenie w działaniu, stąd takie wielkie wątpliwości. Bo chciałam zadać dokładnie to samo pytanie, które zadał pan poseł Ast: Po co, w jakim celu był kierowany taki projekt? Taki wycinek właściwie, bo żeby to była kompleksowa, zaprojektowana zmiana, to rozumiem, ale to jest taki wycineczek, czyli techniczna zmiana - wybory bezpośrednie i nic poza tym. Panie pośle, w V i w VI kadencji - w V kadencji nomen omen pod przewodnictwem pana posła Dery - działała Komisja Nadzwyczajna do spraw prawa wyborczego. Ona w V kadencji wiele nie zrobiła, bo to była krótka kadencja. Przez całą VI kadencję pracowaliśmy nad zmianami w prawie wyborczym, i to nie takimi rewolucyjnymi. Iluż tam trzeba było opinii, ilu konsultacji, ilu ekspertów, żeby przeprowadzić zmiany, a państwo taką fundamentalną ustrojową zmianę w samorządach polskich chcecie wprowadzić takim po prostu poselskim projektem? Przepraszam, nie chcę tutaj źle się wypowiadać, ale to jest za mała formuła. Tu mówimy o ustroju Polski, tu mówimy o administracji publicznej w Polsce. Naprawdę (Dzwonek) proszę odpowiedzieć na pytanie: Po co to było? Ponieważ byłyby jeszcze setki innych pytań, ja zadam tylko jedno: W jaki sposób byłoby udzielane absolutorium takiemu staroście i takiemu marszałkowi? Dziękuję.
Mówca: Zbyszek Zaborowski
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję, panie marszałku. Panie pośle przedstawicielu wnioskodawców, czy państwo zastanawiali się nad funkcjonowaniem w praktyce mechanizmów, które proponują niejako wdrożyć w działające w miarę dobrze mechanizmy samorządu powiatowego i wojewódzkiego? Czy były jakieś gry strategiczne, symulacje, jak taki model zarządzania mógłby być wdrożony w praktyce? Pani poseł Rozpondek znowu zapytała o to, o co chciałem zapytać - w jaki sposób państwo widzą możliwość zmiany marszałka czy zarządu, który nie uzyska absolutorium? Czy brak absolutorium oznacza referendum w sprawie odwołania marszałka, czy on traci władzę? Jak państwo sobie wyobrażają reakcję na taką decyzję radnych wojewódzkich i, analogicznie, na poziomie powiatu? Jak mówiłem wcześniej, analizowałem sytuację europejską, ale jedyny przykład, jaki mogę znaleźć - i co można porównać z bezpośrednią władzą marszałka, chociaż niedookreśloną w tym projekcie - to chyba gubernator amerykański, ale tam nie ma zarządu. Mamy tam jednoosobową odpowiedzialność, jednoosobową władzę i jednomandatowe (Dzwonek) jednoosobowe wybory do organów władzy publicznej wszystkich szczebli. Dziękuję za uwagę.
Mówca: Stanisław Ożóg
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Naprawdę trudno zadać pytanie, jeśli się zadaje pytanie jako czwarty z kolei, dlatego że wcześniej występowali samorządowcy, i na dobrą sprawę doświadczeni samorządowcy, którzy pytali o konkrety. Natomiast ja do pani minister, bo może nie dano by tutaj pani szansy wyjścia na trybunę, tak że ja pani dam taką szansę. Wiem, że w tej sprawie nie musi być stanowiska rządu i pewnie go nie ma, natomiast moja prośba dotyczy pani stanowiska w tej sprawie. Natomiast zwracam się do posła wnioskodawcy, ujmując to z innej strony: Na co tak dużo pieniędzy przewidywali wnioskodawcy tego projektu ustawy, złego projektu, przy prowadzeniu kampanii wyborczej? Chodzi o ten maksymalny limit. 400 tys. jest przewidzianych na powiat, a w przypadku województwa do 3 mln mieszkańców to są 3 mln zł. Po co tak dużo pieniędzy? Czemu to miało służyć? Kierowałem zarządem przez cztery kadencje. Miałem zdecydowane, praktycznie prawie że pełne poparcie rady i nie wyobrażam sobie kierowania zarządem, w ten sposób wybranym zarządem, w innej sytuacji. Szereg innych technicznych pytań, wątpliwości się tutaj jeszcze rodzi. (Dzwonek) Co wami kierowało, kiedy żeście przygotowywali ten projekt ustawy? Sądzę, że to było robione na kolanie, że chodziło tylko o statystykę, o ilość. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam pytanie do wnioskodawców. Po co taka nowelizacja ustawy Kodeks wyborczy i innych ustaw co do wyboru bezpośredniego starosty powiatu i marszałka województwa? Czy i jakie środowiska samorządowe popierają nowelizację tej ustawy? Projekt tej ustawy jest źle przygotowany. W mojej opinii to po prostu bubel prawny przewidujący dualizm władzy, z bezpośrednio wybieranym marszałkiem i starostą i zarządem województwa i powiatu wybieranym przez sejmik województwa czy radę powiatu. Co za tak kuriozalnym pomysłem stoi, bo to może wywoływać w wielu sytuacjach po prostu bardzo ostre konflikty, kiedy będzie z innego ugrupowania marszałek i z innego zarząd województwa, bo inna będzie tu większość. To Platforma Obywatelska proponowała kiedyś wybory bezpośrednie starostów, ale jak większości obietnic wyborczych tak i tego pomysłu nie zrealizowała. Teraz projekt przejęła Solidarna Polska. Mam pytanie do przedstawicieli rządu. Jaka jest opinia rządu, i czy jest w ogóle, co do tego projektu ustawy? Czy Solidarna Polska zdaje sobie sprawę z tego, że marszałek województwa i starosta powiatu będą nieusuwalni ze stanowisk, bo referendum dawałyby nikłe szanse w takiej sytuacji, kiedy byłyby wybory bezpośrednie? Ostatnio była taka potrzeba co najmniej w województwie śląskim i podkarpackim, już nie mówię, że w pozostałych województwach są dobrzy marszałkowie, chyba z wyjątkiem podkarpackiego. Gratuluję koalicji w parlamencie w sprawie tego projektu ustawy Solidarnej Polski i Ruchu Palikota. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Mówca: Józef Rojek
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Ja, pani minister, jestem też świadomy, że tych niedookreśleń jest dużo, ale, tak jak powiedziałem, sądziłem, że projekt pójdzie do następnego czytania, do pracy w komisji i będziemy wspólnie wspomagać się i budować coś, co na dobre wyjdzie Polsce i samorządom. Obym nie był Kasandrą, ale przyjdzie moment, że jeśli chodzi o samorządy, będziemy musieli się naprawdę kompleksowo zastanowić, co dalej. Już niektórzy podnoszą ręce do góry, choćby nawet z niedostatku finansów, które mają, bo już są zadłużeni po tzw. korek. Dziękuję bardzo.
Mówca: Szymon Giżyński
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! ˝Lemingów pieśń˝ na motywach ˝Operetki˝ Witolda Gombrowicza: ˝(...) Hej bal więc bal to bal och bal Aż lśni od lśnienia wszystkich sal! Prosimy więc ach w pląs, więc w tan Niech balu szemrze cudny łan! (...) Niech wszyscy tańczą (...) Gdy na wulkanie taniec wre Nie trzeba przestać kręcić się! (...) I tańczmyż, tańczmyż, jak zagrają Gdy w tańcu pląsa noga twa Nie pytaj, co kapela gra!˝. Dziękuję uprzejmie.
Mówca: Franciszek Jerzy Stefaniuk
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dziś, w 70. rocznicę tragicznej śmierci wołyńskiego poety Zygmunta Jana Rumla, na ścianach gmachu kombatantów przy Alejach Ujazdowskich została odsłonięta tablica ku pamięci Zygmunta Jana Rumla, żołnierza, poety, podporucznika z okresu wojny obronnej 1939 r. Pragnę niniejszym oświadczeniem z tej oto trybuny Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przywołać tę świetlaną postać wołyńskiego poety Zygmunta Jana Rumla, jednego z tych, co byli ˝jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec˝. Zygmunt Jan Rumel Wołyń ukochał ponad życie, a nauka w słynnym Liceum Krzemienieckim ukształtowała go jako przedstawiciela twórczej inteligencji polskiej, która szczerze propagowała równość narodów, kultur i religii na byłych Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej. Jego teza o tym, że ma dwie matki - ojczyznę: Polskę i Ukrainę, znajdowała artystyczne odzwierciedlenie w jego pięknej, lirycznej poezji. Znawcy przedmiotu sytuowali jego twórczość wśród rówieśnych mu poetów: Baczyńskiego, Bojarskiego, Gajcego. Tragizm dziejów spowodował, że poeta przeistoczył się w żołnierza, który jednakowoż nie porzucił pióra. W styczniu 1943 r. porucznik Zygmunt Jan Rumel stanął na czele Komendy Okręgu VIII (Wołyń) Batalionów Chłopskich. W lipcu 1943 r. na polecenie Kazimierza Banacha udał się do sztabu Ukraińskiej Powstańczej Armii, czyli wprost do ˝jaskini lwa˝, z zadaniem przeprowadzenia pertraktacji ze stroną ukraińską. Podjął się poeta - żołnierz misji pojednawczej, z gorącym pragnieniem powstrzymania rozlewu krwi. Jednak intencje obu stron były diametralnie różne. Człowiek udający się do sztabu UPA z oliwną gałązką pokoju nie miał w tamtych warunkach żadnych szans. Nie dane mu było wrócić z tej szlachetnej misji. 10 lipca 1943 r. w Kustyczach na Wołyniu Zygmunt Jan Rumel i towarzyszący mu oficer do zleceń specjalnych, a także przewodnik zostali bestialsko zamordowani poprzez rozerwanie końmi, a ich szczątki poćwiartowane i rozwłóczone po okolicy. Śmierć z rąk banderowskich nacjonalistów w momencie, kiedy w pełni świadom zagrożenia zdecydował się jako emisariusz pertraktować z dowódcami Ukraińskiej Powstańczej Armii, aby zaniechali rzezi niewinnej ludności Wołynia, sytuuje go w panteonie narodowych bohaterów niewahających się przed złożeniem ofiary z życia w imię najwyższych wartości. W pełni uzasadnione jest, że dziś została odsłonięta tablica ku jego pamięci. Chciałbym tu przemówić ustami jego poezji. Pisał on: ˝A tak własnej żałoby wątłą kruchą czarą Trzeba serce rozdzierać - myślom kruszyć wieka - I słowem niewybrednym - samotniczą gwarą Czytać to co jest łzami spisane w powiekach.˝. Czy można nie nazwać tego poety wieszczem, gdy jeszcze przed swoją śmiercią pisał: ˝Dziś gdy nad oceanem krążą Zeppeliny I gdy oba bieguny flagami przybrano, Gdy świat można objechać w przeciągu godziny... Dziś rachunku sumienia zrobić nie umiano.˝? Dziękuję. (Oklaski)
Mówca: Waldemar Andzel (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie poselskie w sprawie 153. rocznicy urodzin Jana Rządkowskiego Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W roku bieżącym 14 lipca 2013 r. obchodzić będziemy 153. rocznicę urodzin generała broni Wojska Polskiego, uczestnika walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej Jana Rządkowskiego. Jan Rządkowski pochodził ze starego, szlacheckiego rodu posiadającego liczne majątki w okolicach Łomży. Z powodów represji po powstaniu listopadowym rodzina musiała opuścić Podlasie i Kurpie i przenieść się do centralnej Polski. Po ukończeniu sześcioklasowego gimnazjum w Łowiczu, w wieku 20 lat, wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej. Przez kolejne 34 lat służbę wojskową pełnił w 71. Pułku Piechoty. W tym oddziale osiągnął stanowiska dowódcy batalionu i zastępcy dowódcy pułku. W maju 1915 r. został mianowany dowódcą Legionu I Puławskiego. W niedługim czasie Jan Rządkowski objął dowództwo jednego z czterech batalionów Brygady Strzelców Polskich. Następnie przejął funkcję zastępcy dowódcy Dywizji Strzelców Polskich w I Korpusie Polskim w Rosji. Rok później był przez cztery miesiące więziony przez bolszewików. Rządkowski w 1918 r. został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika i wyznaczony na stanowisko dowódcy okręgu wojskowego nr VI w Piotrkowie podporządkowanego Kieleckiemu Inspektoratowi Lokalnemu, a wkrótce dowódcy Okręgu Generalnego ˝Kielce˝. Jeszcze w tym samym roku przystąpił do organizowania piotrkowskiego pułku okręgowego, który 10 grudnia został przemianowany na 26. Pułk Piechoty. Rok później przekazał dowodzenie pułkiem Emanuelowi Hermanowi i awansował na stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego ˝Lublin˝. W tym samym roku został awansowany po raz kolejny, tym razem do stopnia generała podporucznika. Rok później w październiku uczestniczył w buncie gen. Żeligowskiego, a następnie został dowódcą I Korpusu Wojsk Litwy Środkowej. Z dniem l stycznia 1922 r. przeniesiony został w stan spoczynku z prawem noszenia munduru w stopniu generała porucznika. Ostatecznie został jednak przeniesiony w stan spoczynku dwa lata później w stopniu tytularnego generała broni ze starszeństwem. Po przeniesieniu w stan spoczynku zamieszkał w Warszawie. Następnie przeniósł się do majątku Suchorzew w Wielkopolsce. Tam zmarł 17 lutego 1934 r. Pochowany został w Alei Zasłużonych Cmentarza Powązkowskiego w Warszawie. Dziękuję.
Mówca: Piotr Chmielowski (wypowiedź niewygłoszona)
Data: 2013-07-10 (Sejm RP, kadencja 7)

Oświadczenie w sprawie kierunków zamawianych Kierunki zamawiane miały być szansą zarówno dla młodych ambitnych ludzi na szybkie znalezienie dobrej pracy po studiach, jak i dla pracodawców poszukujących pracowników z odpowiednim wykształceniem, ale przede wszystkim miały być szansą dla polskiej gospodarki. Jednak jak jest naprawdę, możemy przeczytać w raporcie przygotowanym przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości ˝Bilans kapitału ludzkiego˝, z którego jasno wynika, że kierunki te stały się machiną do produkowania bezrobotnych. Absolwenci tych kierunków czują się oszukani przez państwo. Mieli nie mieć problemów ze znalezieniem pracy po studiach, niestety rzeczywistość okazała się być inna. MNiSW twierdzi, że dane zawarte w raporcie nie są do końca prawdziwe, ponieważ autorzy wliczyli wszystkie kierunki, które zostały przynajmniej raz zamówione przez ministerstwo. Głównym celem otwarcia takich kierunków na wybranych uczelniach miało być umocnienie kierunku zamawianego poprzez zorganizowanie zajęć wyrównawczych, warsztatów czy staży w przedsiębiorstwach, a pieniądze na ten cel pozyskiwane były z ministerstwa. Na liście kierunków zamawianych, która powstała w 2008 r., znalazły się: ochrona środowiska, biotechnologia, budownictwo czy informatyka. Już dzisiaj wiemy, że lista ta nie jest do końca trafiona i obecnie na rynku pracy nie brakuje nam absolwentów wspomnianej już ochrony środowiska. Być może absolwentom kierunków zamawianych jest łatwiej znaleźć pracę niż ich kolegom z tego samego kierunku, niedofinansowanego przez ministerstwo, ale chyba nie o to nam chodzi. Główną przyczyną niepowodzenia tego przedsięwzięcia było wykonanie błędnej analizy rynku pracy i dotowanie kierunków, które obecnie nie są rozchwytywane przez przedsiębiorców. Jak zapowiedziała pani minister Barbara Kudrycka, w tym roku zostaną wykonane dokładne analizy pod względem zapotrzebowania absolwentów poszczególnych kierunków studiów, a w przyszłym roku najprawdopodobniej zostanie ogłoszony kolejny konkurs na kierunki zamawiane. Miejmy nadzieję, że tym razem dokładniej zostanie przeanalizowany rynek pracy, a dotację otrzymają poszukiwane przez pracodawców kierunki techniczne. Za największy sukces programu kierunków zamawianych pani minister uważa dwukrotny wzrost zainteresowania kandydatów na studia studiami technicznymi. Czy aby na pewno jest to zasługa wspierania nauczania zaledwie kilku kierunków technicznych? Czy nie jest to czasem wynik kampanii prowadzonych przez politechniki, zachęcających młodych ludzi do podjęcia nauki na studiach technicznych? Czy nie jest to wynik szumu medialnego atakującego młodych ludzi informacjami o tym, że po studiach humanistycznych nie ma pracy? Czy nie jest to efekt informacji docierających z rynku pracy o ilości bezrobotnych absolwentów uczelni po kierunkach ogólnych? W mojej osobistej ocenie program kierunków zamawianych nie odniósł żadnego sukcesu. Dziękuję za uwagę.