Mówca: Sprawozdawca Barbara Bubula
Data: 2016-06-08 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoki Sejmie! Przedstawiam sprawozdanie połączonych komisji o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Początkowy projekt zawarty jest w druku nr 323, sprawozdanie zawarte jest natomiast w druku nr 540. Projekt, przypomnę, dotyczy usunięcia barier administracyjnych i prawnych w procesie inżynieryjno-budowlanym blokujących rozwój sieci szerokopasmowych i obniżenia kosztów budowy sieci szerokopasmowych poprzez m.in. rozszerzenie kręgu podmiotów dysponujących infrastrukturą techniczną, zobowiązanych do jej udostępniania przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, którzy wykorzystają ją do budowy szybkich sieci telekomunikacyjnych. Natomiast jeśli chodzi o podstawę prawną tych zmian, jest nią przede wszystkim implementacja, czyli wprowadzenie do polskiego prawa dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej, która jest zwana dyrektywą w sprawie redukcji kosztów lub dyrektywą 2014/61/UE. Ta ustawa w swoich zamierzeniach miała również na celu pilne usunięcie najważniejszych barier administracyjnych i prawnych blokujących inwestycje telekomunikacyjne. Natomiast przyjęcie ustawy z punktu widzenia obywateli polskich ma szczególne znaczenie, jeśli chodzi o zabezpieczenie świadczenia usług telekomunikacyjnych dla tych użytkowników, zwłaszcza szerokopasmowego dostępu do Internetu. W trakcie prac rządowych nad ustawą ujawnione zostało również, że w związku z raportem Najwyższej Izby Kontroli związanym z kontrolą inwestycji w zakresie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej - wyniki kontroli zostały opublikowane 30 października 2015 r., to postępowanie kontrolne zatytułowane było ˝Postępowanie administracyjne związane z budową i funkcjonowaniem stacji bazowych telefonii komórkowej˝ - okazało się, że będzie istniała konieczność istotnego skorygowania początkowych założeń projektu, tak aby wnioski pokontrolne związane z tą kontrolą Najwyższej Izby Kontroli wprowadzić. Tak też przebiegały prace w połączonych komisjach, które powołały podkomisję sejmową. W trakcie tych prac wprowadzono zmiany dwojakiego rodzaju. W związku z wynikami kontroli Najwyższej Izby Kontroli oraz z bardzo licznymi postulatami strony społecznej w zakresie tej ustawy oraz zmian w ustawach również przewidzianych niniejszą nowelizacją zostały wprowadzone liczne ograniczenia, a te dotyczą m.in. usunięcia z projektu tych przepisów, które ułatwiały lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej w łączności bezprzewodowej, oraz zapewnienie możliwości większej i skuteczniejszej kontroli, ze strony zarówno strony społecznej, jak i przede wszystkim instytucji państwa oraz samorządu, dotyczącej poziomu promieniowania elektromagnetycznego związanego z istniejącymi bądź powstającymi stacjami bazowymi telefonii komórkowej. Drugim zespołem zmian, który został wprowadzony w trakcie prac połączonych komisji, był zespół zmian, które zostały zasygnalizowane i zasugerowane w związku z koniecznością wyłączenia z zakresu działania tej ustawy tzw. infrastruktury krytycznej, czyli tej, która jest związana z bezpośrednim bezpieczeństwem najważniejszych sieci przesyłowych państwa i tych elementów infrastruktury, które są związane z obronnością, z zapewnieniem wszelakiego bezpieczeństwa funkcjonowania państwa jako całości. Jeśli chodzi o szczegółowe zmiany, chciałabym je pokrótce zreferować. Po pierwsze, wprowadzono zmiany w definicjach określeń zawartych w ustawie z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w postaci m.in. doprecyzowania definicji podmiotu wykonującego zadania z zakresu użyteczności publicznej, oraz dodano definicję infrastruktury krytycznej w art. 1 pkt 1. Po drugie, wzmocniono charakter współpracy między prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej a prezesami Urzędu Regulacji Energetyki oraz Urzędu Transportu Kolejowego, wskazując, że decyzje w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej oraz w sprawie określenia warunków zapewnienia dostępu do takiej infrastruktury odnośnie do przedsiębiorstw działających w zakresie właściwości tych dwóch urzędów, czyli regulacji energetyki oraz transportu kolejowego, będą zapadały po uzgodnieniu, a nie tylko po zasięgnięciu opinii. Ta zmiana dotyczy art. 1 pkt 4 i 8. Po trzecie, umożliwiono stronie społecznej, o tym już wspominałam, np. organizacjom branżowym, ale też i innym interesariuszom, udział w procedurze wydawania decyzji o zmianie umowy o dostępie do infrastruktury technicznej w postaci wyrażenia opinii. Ta zmiana dotyczy art. 1 pkt 9. Po czwarte, wprowadzono obligatoryjny przepis upoważniający dla Rady Ministrów do określenia w rozporządzeniu rodzajów infrastruktury krytycznej, w tym infrastruktury technicznej, które będą wyłączone z obowiązku udzielania informacji m.in. w sprawie warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej. Ta zmiana dotyczy art. 11 pkt 11 w zakresie art. 25c zmienianej ustawy. Po piąte, zmodyfikowano sposób współpracy prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z głównym geodetą kraju, zapewniając mu szybszy dostęp do istotnych danych odnośnie do niektórych rodzajów infrastruktury technicznej. Ta zmiana dotyczy art. 1 pkt 15 w odniesieniu do art. 29d zmienianej ustawy. Po szóste, zmieniono zakres przepisu art. 30 megaustawy, wskazując, że uprawnione podmioty, np. właściciele nieruchomości, niebędące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi są obowiązane zapewnić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostęp do nieruchomości, przy czym jednoznacznie wskazano, jakie obowiązki będą spoczywały na tych podmiotach, np. na właścicielach nieruchomości będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Po siódme, zrezygnowało ze zmian zawartych w art. 1 pkt 19 i 20 dotyczących lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej dotyczącej m.in. bezprzewodowej infrastruktury telekomunikacyjnej z racji powiązania ich z zagadnieniami dotyczącymi emisji pól elektromagnetycznych do środowiska i ich oddziaływania na zdrowie człowieka. Ta tematyka będzie w przyszłości uregulowana w odrębnym kompleksowym projekcie ustawy, nad którym prace trwają w specjalnym zespole powołanym w porozumieniu z Kancelarią Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w których to pracach uczestniczy również pani minister cyfryzacji. Ten sam charakter, to jest ósmy punkt zmian, uwag strony społecznej oraz wniosków Najwyższej Izby Kontroli zdecydował o skreśleniu zmian zawartych w art. 6 dotyczących zmian w ustawie Prawo budowlane oraz zmian zawartych w art. 7 pkt 2 i 3 dotyczących ustawy Prawo ochrony środowiska. Te zagadnienia mają być uregulowane w odrębnej ustawie, która postulowana jest przez stronę społeczną. W dziewiątej zmianie do pierwotnego projektu w art. 3 dodano zmianę uprawniającą organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej do upoważnienia pracowników do załatwiania spraw, do których nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Po dziesiąte, dodano w art. 8 pkt 2 Prawo telekomunikacyjne nowe zmiany dotyczące zakresu właściwości działania prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z racji wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/2025 ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu, a także w pkt 3 tego artykułu wprowadzono możliwość wszczęcia jednego postępowania na podstawie art. 139 Prawa telekomunikacyjnego i art. 30 megaustawy, o ile będzie ono dotyczyło tych samych stron i tej samej inwestycji. Po jedenaste, doprecyzowano przepis przejściowy zawarty w art. 12, wskazując, iż do postępowań wszczętych na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, czyli związanych z wydawaniem pozwoleń na budowę, nie będą stosowane wymogi zawarte w art. 30 ust. 7 i 8 megaustawy dotyczące obowiązkowego wyposażenia w instalację telekomunikacyjną np. budowanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego. I wreszcie, po dwunaste, zmodyfikowano przepis o wejściu w życie, przesuwając na dzień 1 stycznia przepisy dotyczące udostępniania informacji o infrastrukturze technicznej przez operatorów sieci. Podsumowując, chcę stwierdzić, że prace nad tą ustawą trwały wyjątkowo długo, a to z tego względu, że mieliśmy bardzo głębokie przekonanie, że trzeba w pracach nad tą ustawą uwzględnić zarówno postulaty i wnioski pokontrolne wyrażone w dokumencie opublikowanym przez Najwyższą Izbę Kontroli, jak i liczne wnioski stowarzyszeń, strony społecznej, które w trakcie prac nad ustawą były zgłaszane. Nie wszystkie wnioski pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli zostały do tej ustawy wprowadzone, ale też i nie wszystkie wnioski strony społecznej, a to z tego względu, że dzięki inicjatywie Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i deklaracji złożonej ze strony pani minister cyfryzacji zostały złożone, przedstawione już i przedyskutowane założenia do odrębnego projektu ustawy, który liczne obawy mieszkańców, zwłaszcza dużych miast, związane z lokalizacją stacji bazowych telefonii komórkowej mają rozwiać, zabezpieczyć prawnie przed niebezpiecznym promieniowaniem elektromagnetycznym i lokalizacją bez żadnych ograniczeń stacji bazowych telefonii komórkowej. W związku z tym wyrażam nadzieję, że przyjęcie tej ustawy, której podstawowym celem jest wprowadzenie do polskiego prawa cytowanych przepisów unijnych, będzie niejako pierwszym punktem czy pierwszym krokiem do tego, abyśmy sprawę kompleksowo uregulowali także w odrębnym projekcie ustawy. Dlatego wyrażam taką nadzieję. Mam nadzieję, że pani minister w odpowiedzi na pytania posłów zechce nas poinformować również o tym, w jaki sposób, w jakim zakresie i kiedy ta druga ustawa, która będzie właściwym dopełnieniem postulatów Najwyższej Izby Kontroli i strony społecznej, zostanie Wysokiej Izbie przedłożona. Podsumowując, chcę prosić Wysoką Izbę o przyjęcie projektów, przedłożenia przedstawionego przez połączone komisje sejmowe. Bardzo dziękuję. (Oklaski)