Mówca: Tadeusz Dziuba
Data: 2017-09-29 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Szanowni Państwo! Pan poseł Szarama zadał jedno pytanie, ale też chyba ze trzy znaki zapytania nad moim wystąpieniem postawił pan prezes Kwiatkowski, więc króciutko o tych czterech sprawach. Pan poseł Wojciech Szarama, gdy zadawał to pytanie, przypuszczam, odnosił się do powtarzającego się tutaj wątku, z którego ma wynikać, że główną przyczyną wniosku o nieprzyjęcie sprawozdania jest sytuacja procesowa pana prezesa. Trzeba powiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze, w ogóle by nie było o tym mowy, gdyby akt oskarżenia nie dotyczył kwestii zarządzania NIK-iem. Na tym polega ten problem, że akt oskarżenia przeciwko prezesowi NIK-u dotyczy sposobu zarządzania NiK-iem, wprost. Po drugie, wydaje się, że państwo przeoczyliście, pan poseł Szarama nie przeoczył oczywiście, że zastrzeżenia, które zgłasza komisja, do Najwyższej Izby Kontroli dotyczą właśnie tej sfery, złego, nieprofesjonalnego... (Poseł Elżbieta Stępień: Co pan opowiada?) ...nieobliczonego na budowanie wspólnoty zarządzania tą firmą. Podaliśmy tutaj kilka przykładów tego, przykładów bardzo mocnych. Nie będę tego powtarzał. Oprócz tego dochodzi inny generalny zarzut, a mianowicie taki, że w wyniku m.in. złego zarządzania potencjał tej firmy jest właśnie niewykorzystany. Jeżeli państwo podkreślacie, że wiele raportów Najwyższej Izby Kontroli jest przyjmowanych z życzliwością i jest uważanych za wartościowe, to ja właśnie zadaję pytanie: A co by było, gdyby - gdyby potencjał tej firmy był wykorzystywany w pełnym wachlarzu? Ile lat można milczeć na temat złego, nieprofesjonalnego zarządzania tą firmą? Teraz jeśli chodzi o znaki zapytania postawione przez pana prezesa, bardzo krótko. Panie prezesie, ja nie cytowałem fragmentu opinii, ja cytowałem konkluzje tej opinii. To jest istotna różnica. Ta opinia sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży jest niezwykle charakterystyczna i rzeczywiście jest pouczająca, bo ona w swej większej części daje opis tego, jakie znaczenie dla posłów mają raporty. Ale jednocześnie konkluzja jest negatywna. To jest właśnie niezwykle charakterystyczne. To jest charakterystyczne, nad tym państwo, zwracam się teraz do prezesów Izby, powinniście się zastanowić. Jak to jest, że z jednej strony jesteśmy zadowoleni z tego, że raporty Izby mają swoją wartość, a z drugiej strony mówimy, że konkluzja jest negatywna, że państwo mijacie się z najważniejszymi potrzebami, że kontrole są źle sformatowane, że są nietrafne, jak się po pewnym czasie okazuje? Nad tym się trzeba właśnie zastanowić. Dlatego warto przestudiować opinię tej komisji. Wypowiedział pan taką myśl, że nie wie pan, czego się trzymać, bo z jednej strony chcemy syntetycznych wyników, a z drugiej strony wyników analitycznych. Na miłość boską, panie prezesie, jedno z drugim nie jest sprzeczne, jedno nie wyklucza drugiego. Trzeba robić i to, i tamto. Do tego jesteście państwo powołani. Wreszcie wypowiedział się pan o detalu, który ma marginalne znaczenie, a mianowicie o proporcjach między liczbą pracowników kontroli a liczbą pracowników administracji i obsługi. Ale zapomniał pan poinformować tutaj zebranych i tych, którzy ewentualnie słuchają, że to, co pan nazwał wsparciem, osoby, które - jak pan to nazwał - wspierają kontrolerów, są zaliczane w ogromnej większości do kategorii kontrolerów. Krótko mówiąc, panie prezesie, po raz kolejny muszę zwrócić panu uwagę, że stosuje pan pewne chwyty erystyczne... (Poseł Elżbieta Stępień: Proszę mówić prawdę.) ...które mogą być skuteczne w odniesieniu do osób, które nie znają tej techniki prowadzenia sporów. Ale ja ją akurat znam, bardzo lubię dzieło niemieckiego filozofa, który nazywa się Schopenhauer. Dzieło nazywa się ˝Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów˝. On tam podał osiemdziesiąt kilka sposobów oszukiwania w dyskusji. Ja, panie prezesie, akurat się na to nie nabieram. (Poseł Elżbieta Stępień: To samo powtarzał pan w komisji kontroli państwowej, ale proszę mówić prawdę.) Po raz kolejny więc apeluję o rzeczową dyskusję. Dziękuję bardzo.