Mówca: Anna Bańkowska
Data: 2013-02-06 (Sejm RP, kadencja 7)

Dziękuję. Panie Marszałku! W imieniu klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej mam zaszczyt odnieść się do propozycji zawartej w druku nr 1040, modyfikującej przepisy w takim duchu, żeby całość absencji chorobowej pokrywana była ze środków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Chcę powiedzieć, że twórcy tego projektu poruszyli ważny problem dotyczący absencji chorobowej, równocześnie wskazując, w sposób moim zdaniem dość naiwny, że to może rozwiązać problem bezrobocia. Bezrobocie jest olbrzymim zagadnieniem i niezbędną kwestią do rozwiązania, natomiast nie uznawałabym tej drogi za drogę najbardziej skutecznie ten newralgiczny problem bezrobocia eliminującą. Ale chorobowe - tak, jest to problem, powiedziałabym, bardzo dużej rangi. Mianowicie było 190 mln dni choroby w 2012 r., z tego 65% dni absencji chorobowej pokrywane było ze środków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, reszta ze środków pracodawców. Gdybyśmy mieli przejść na liczby, to prawie 7300 mln płacił Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, 4400 mln w zaokrągleniu to był koszt wynagrodzenia pracownika za czas choroby. A zatem mamy o czym mówić. Można powiedzieć tak: Świadczy to o tym, że społeczeństwo jest chorowite, albo że warunki pracy są coraz gorsze, że ludzie nie są w stanie pracować bez zwolnień lekarskich, albo - jest też margines takich spraw - że jest to szansa na to, żeby uniknąć wypowiedzenia z pracy, a ponieważ coś komuś zawsze dolega, to można iść do lekarza i skorzystać ze zwolnienia itd. Ale za ten problem trzeba się wziąć, trzeba się z nim zmierzyć. I myślę, że ten projekt inicjatywy ustawodawczej jest okazją do tego, żebyśmy o tym ważnym zagadnieniu, jakim jest absencja chorobowa, podyskutowali. Chciałabym powiedzieć, że idea jest jako taka, natomiast propozycja - nie do przyjęcia w tym stanie rzeczy. Mianowicie chciałabym przypomnieć, skąd się wzięło to, że składkę płaci pracownik, i skąd się wzięło to, że wynagrodzenie płaci pracodawca za pierwsze dni choroby. Otóż była to umowa społeczna, w momencie kiedy za rządu premiera Buzka wprowadzano reformę ubezpieczeń społecznych. Wtedy to postanowiono podzielić składkę ubezpieczeniową na cztery ryzyka ubezpieczeniowe: emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe. I wtedy to powiedziano pracodawcom: płacicie za pierwsze 35 dni choroby, resztę płacą pracownicy z własnej kieszeni w postaci składki. Tak zostały podzielone i stworzone fundusze ryzyk ubezpieczeniowych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Tak miało być i tak jest, i tak się umówiono. W związku z tym zerwanie tej umowy w moim przekonaniu w grę nie wchodzi. Pan poseł Dębski mówi, że to jest swoisty test na naszą uczciwość w walce z bezrobociem. Panie pośle, nie stawiajcie tak sprawy. To nie o to chodzi, że ktoś, kto będzie przeciwny waszemu pomysłowi, nie chce walczyć z bezrobociem, bo dla nas, dla mnie na przykład, to nie tędy główna droga do likwidacji bezrobocia. A dlaczego? Dlatego że do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych budżet państwa dopłaca ok. 40 mld zł. Jeśli przyjmiemy, że ok. 4300 mln kosztuje pracodawców choroba pracownika, to ktoś by musiał zapłacić. Czy chcecie, żeby podwyższyć składkę na ubezpieczenie chorobowe dla pracownika i z jego kieszeni brać nie 2,45, tylko na przykład 4%? Ja i mój klub, klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej, tego nie chcemy. Jeśli rząd ma pieniądze - a wiem, że nie ma - to proszę bardzo, niech dzieli to, jak chce. Ale w moim przekonaniu jest to nierealne do spełnienia. To głównie ochrona pracowników. Osłabienie kontroli. Pan marszałek Zych słusznie zwraca uwagę, że pracodawca jest zobowiązany i wie szybciej (Dzwonek) niż ZUS... Panie marszałku, jeszcze chwilę.