Mówca: Jacek Kurzępa
Data: 2016-07-19 (Sejm RP, kadencja 8)

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W ubiegłym tygodniu odbył się w Warszawie szczyt państw NATO. Wydarzenie ze swojej natury prestiżowe, mające charakter promocyjny zarówno dla państwa gospodarza, jak i w sposób oczywisty - miasta gospodarza, w tym przypadku Warszawy. Pozwólcie na kilka słów komentarza w związku z tym. Mam w sobie duże poczucie wdzięczności wobec tych wszystkich, którzy za organizację tego szczytu odpowiadali i w sposób rzetelny i wielce organizacyjnie sprawny to zrealizowali. Warto zacząć od tych wszystkich, którzy w posłudze wolontariackiej stanowili staff i swoją aktywnością wypełniali różne zadania - tych spektakularnych, widocznych dla wszystko widzącego oka mediów, jak i dyskrecjonalnych, ukrytych na głębokim zapleczu. Podziękujmy więc razem głównie młodym, zaangażowanym, kompetentnym i sprawnym językowo, że zasilili szeregi tych, którzy przyczynili się do sukcesu tego wydarzenia. Odrębne podziękowania kieruję do wszelkiego typu służb mundurowych, formacji, które w sposób skuteczny, acz nienachalny, wystarczająco dyskretny, gdy trzeba demonstracyjny, dawały dowód sprawności, wysokich kompetencji i pewności. Nic bowiem gorszego niż stróż porządku, który nie wie, po co jest na posterunku. Kazus Nicei wyraźnie pokazuje, jak to jest ważne i że może mieć i ma wymiar zarówno prewencyjny, jak i reaktywny wobec zagrożeń. Postawa każdego najniższego rangą funkcjonariusza jest emanacją porządku normatywnego i hierarchicznego oraz z pewnością tego, że stanowi ogniwo większego zespołu, którym kierują kompetentni i świadomi ważności sprawy przełożeni, czyli szefowie. Dobrze się zatem stało, że to ci, a nie inni ministrowie stanęli na czele resortów siłowych i dali przykład dobrej roboty. Nie można zignorować w większości kapitalnej postawy środowisk medialnych, które w sposób dynamiczny, interesujący i w większości obiektywnie relacjonowały poszczególne ważne epizody tego szczytu. Uważam, że powinniśmy czuć także dumę z tego powodu, że nasi najważniejsi politycy, pan prezydent, pani premier, ministrowie Kancelarii Prezydenta RP i Rady Ministrów wypadli wspaniale, na miarę aspiracji i ambicji dumnego narodu, odgrywającego coraz ważniejszą, istotniejszą rolę zarówno w samym NATO, jak i w Unii Europejskiej. Zachęcam was, drodzy słuchacze, by dziś, kilka dni po tym wydarzeniu, ponownie poza tamtymi emocjami docenić to, co polscy politycy zrobili dla własnego kraju, Europy i świata tu, w Warszawie. Ostatni akapit poświęcę Warszawie i warszawiakom. Bywa, że z zaskoczeniem, jako przybysz z zewnątrz, przyglądam się temu - jeszcze nie memu - miastu. Niekiedy zżymam się na jego kosmopolityzm, blichtr i nieustanne lansowanie się. Kiedy indziej zdumiewa mnie ono kontrastami, uwodzi subtelnym urokiem, zachęca do zbratania się. Tym razem, w dniach szczytu NATO, odczuwałem dumę z mojej stolicy. Przemawiała ona swoją gościnnością, życzliwością ze strony mieszkańców, udaną cierpliwością i tolerancją wobec utrudnień wynikających z wydarzenia. Ukazała także oblicze pięknego, nowoczesnego, dynamicznego miasta - stolicy. Radujmy się, Polacy, że jest taką, jaką jest: kapryśną i krnąbrną, dumną i dzielną, swojską i światową, i bardzo, bardzo naszą, polską. Warszawo, dziękuję. (Oklaski)